Ustawa z dnia 15 marca 2019 r. o zmianie ustawy o żegludze śródlądowej, ustawy o organizacji rynku rybnego oraz ustawy o rybołówstwie morskim

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2128, z 2018 r. poz. 1137 i 1694 oraz z 2019 r. poz. 125) wprowadza się następujące zmiany

1)

w odnośniku do tytułu ustawy

a)

uchyla się pkt 3,

b)

w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r.

ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej

dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE (Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016,

str. 118 oraz Dz. Urz. UE L 174 z 10.07.2018, str. 15).

”

;

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Art. 4.

1.

Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji

i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej

oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych.

2.

Przepisy ustawy dotyczące unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się także

do statków morskich spełniających warunki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-5,

przebywających na śródlądowych drogach wodnych, z wyjątkiem statków

1)

posiadających świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie

dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 318 i 319, z 1986 r. poz. 177, z 2005 r. poz. 1016, z 2008 r. poz. 1173 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321) i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 11 listopada 1988 r.

(Dz. U. z 2008 r. poz. 1173), zwanej dalej „konwencją SOLAS”, lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności

z przepisami Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej w Londynie dnia 5 kwietnia

1966 r.

(Dz. U. z 1969 r. poz. 282) wraz z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, 1966, sporządzonym w Londynie dnia

11 listopada 1988 r.

(Dz. U. z 2009 r. poz. 372), zwanej dalej „konwencją o liniach ładunkowych”, lub równoważne świadectwo oraz międzynarodowy

certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczaniu olejami (IOPP) potwierdzający zgodność

z przepisami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez

statki, sporządzonej w Londynie dnia

2 listopada 1973 r., wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. poz. 101, z 2016 r. poz. 1979 oraz z 2017 r. poz. 1449) oraz Protokołem z 1997 r. uzupełniającym Międzynarodową konwencję o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, zmodyfikowanym przynależnym do niej Protokołem z 1978 r., sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 1679), zwanej dalej „konwencją MARPOL”;

2)

nieobjętych konwencją SOLAS, konwencją o liniach ładunkowych lub konwencją MARPOL

a)

w przypadku statków morskich - posiadających świadectwa i znaki wolnej burty wymagane

przez przepisy ich państw bandery,

b)

w przypadku statków pasażerskich - posiadających certyfikat bezpieczeństwa statku

pasażerskiego wydany zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie

reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich

(Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.)

c)

w przypadku statków używanych do uprawiania sportu lub rekreacji - posiadających świadectwo

kraju, pod którego banderą pływa dana jednostka, potwierdzające odpowiedni poziom

bezpieczeństwa.

”

;

3)

w art. 5 w ust. 1

a)

pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

dokument bezpieczeństwa statku - unijne świadectwo zdolności żeglugowej, tymczasowe

unijne świadectwo zdolności żeglugowej, świadectwo zdolności żeglugowej i uproszczone

świadectwo zdolności żeglugowej;

”

,

b)

w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 i 15 w brzmieniu

„

14)

tradycyjna jednostka pływająca - statek, wykorzystywany w szczególności do celów pokazowych,

którego wiek, charakterystyka techniczna, konstrukcja lub unikalność ma znaczenie

dla zachowania zasad tradycyjnego żeglarstwa lub tradycyjnych technik żeglugi śródlądowej

lub ma istotne znaczenie dla danego okresu historycznego, a także replika tradycyjnej

jednostki pływającej;

15)

replika tradycyjnej jednostki pływającej - statek zbudowany w większości z materiałów

oryginalnych dla tradycyjnej jednostki pływającej z zastosowaniem sposobu konstrukcji

zgodnego z planami lub wzorami dla tradycyjnej jednostki pływającej.

”

;

4)

w art. 6 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej pełni funkcję organu kontroli nad instytucjami

klasyfikacyjnymi w zakresie przestrzegania przepisów ustawy.

”

;

5)

w art. 8 w ust. 7 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

art. 9 ust. 2 pkt 2a, art. 10a ust. 1 i 2, art. 14, art. 26a ust. 1 i 2, art. 34d

ust. 1 i 2, art. 34j ust. 1 i 5 oraz art. 43 ust. 4a, 4b pkt 1 i ust. 6;

”

;

6)

w art. 9 w ust. 2 pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

przekazywanie do Europejskiej bazy danych statków, zwanej dalej „Bazą EHDB”, prowadzonej

przez Komisję Europejską, zgodnie z art. 19 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września

2016 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej

dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE

(Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118, z późn. zm.)

”

;

7)

w art. 10a

a)

w ust. 2 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Jako ekspertów należy powołać w szczególności: pracownika urzędu żeglugi śródlądowej,

specjalistę do spraw budowy statków oraz ich siłowni w zakresie żeglugi śródlądowej,

specjalistę do spraw nautyki posiadającego patent żeglarski kapitana żeglugi śródlądowej

uprawniający do kierowania statkiem, który podlega inspekcji, oraz - na potrzeby przeprowadzania

inspekcji tradycyjnych jednostek pływających - eksperta do spraw żeglugi tradycyjnej.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-6 w brzmieniu

„

3.

Powołani w skład komisji inspekcyjnej przewodniczący i eksperci wykonują swoje obowiązki

bezstronnie.

4.

Przed objęciem obowiązków przewodniczącego lub eksperta komisji inspekcyjnej osoba

powołana do pełnienia tej funkcji składa do organu inspekcyjnego pisemne oświadczenie

o zobowiązaniu się do wykonywania swoich obowiązków bezstronnie.

5.

Z obowiązku złożenia oświadczenia zwolnieni są członkowie korpusu służby cywilnej

zatrudnieni w urzędzie żeglugi śródlądowej.

6.

W ramach realizacji swoich zadań komisja inspekcyjna może korzystać ze wsparcia ekspertów

zewnętrznych posiadających wymagane uprawnienia zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi,

w tym uwzględniać przedstawiane ekspertyzy w ramach prowadzonych czynności inspekcyjnych.

”

;

8)

w art. 11a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W bazie danych statków gromadzi się informacje uzyskane z Bazy EHDB oraz informacje

przekazane przez dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, uzyskane w ramach wykonywanych

przez nich zadań, w tym dotyczące

1)

wydawania dokumentów statków oraz przeprowadzania inspekcji tych statków;

2)

danych osobowych, pozyskiwanych w związku z ubieganiem się o uzyskanie dokumentów

kwalifikacyjnych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 37;

3)

wypadków żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych;

4)

aktualnego stanu i parametrów śródlądowych dróg wodnych.

”

,

b)

uchyla się ust. 2,

c)

w ust. 4 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Dyrektorzy urzędów żeglugi śródlądowej mogą przekazywać informacje gromadzone w bazie

danych statków, z wyjątkiem informacji, o których mowa w art. 34ab ust. 1, stanowiących

dane osobowe, organom państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej po otrzymaniu

od nich pisemnego zobowiązania zawierającego deklarację o

”

;

9)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

Statek wykreśla się z rejestru

1)

na wniosek armatora;

2)

z urzędu, jeżeli utracił cechy urządzenia pływającego, w tym w przypadku, gdy został

zezłomowany;

3)

w razie zmiany przynależności państwowej lub zmiany portu macierzystego, powodującej

zmianę organu rejestrowego.

2.

W przypadku zezłomowania statku armator tego statku, w terminie 14 dni od dnia zezłomowania

statku, jest obowiązany zawiadomić o tym

1)

właściwy organ rejestrowy oraz

2)

dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, w przypadku gdy nie jest on organem rejestrowym

dla danego statku, a statek uzyskał jeden z dokumentów, o których mowa w art. 28 ust.

1 pkt 1 lub 2

- przedstawiając dokument potwierdzający zezłomowanie statku.

”

;

10)

użyty w art. 28 w ust. 1 w pkt 1, w art. 29 w ust. 1 i 3, w art. 32 w ust. 1 we wprowadzeniu

do wyliczenia i w ust. 5, w art. 33 w ust. 1 i 2, w art. 34b w ust. 1 oraz w art.

34g w ust. 2, w różnym przypadku, wyraz „wspólnotowe” zastępuje się użytym w odpowiednim przypadku wyrazem „unijne”;

11)

w art. 28

a)

w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek armatora

1)

wydaje dokument bezpieczeństwa - dla statku, który nie posiada dokumentu bezpieczeństwa;

2)

odnawia dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 albo 2 - dla statku

posiadającego ten dokument bezpieczeństwa, którego termin ważności upłynął;

3)

przedłuża termin ważności dokumentu bezpieczeństwa dla statku posiadającego

a)

ważny dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1

-

pkt 1,

-

pkt 2 - wyłącznie w przypadku, o którym mowa w art. 34h ust. 9,

b)

dokument bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 albo 4, którego termin ważności

upłynął.

”

,

c)

w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

unijne świadectwo zdolności żeglugowej oraz tymczasowe unijne świadectwo zdolności

żeglugowej wydane przez właściwy organ innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego;

”

,

d)

dodaje się ust. 6-10 w brzmieniu

„

6.

Na statku w trakcie jego eksploatacji przechowuje się

1)

dokument bezpieczeństwa albo dokument, o którym mowa w ust. 4,

2)

uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej

- jeżeli zostały wydane dla danego statku.

7.

Do odnawiania dokumentu bezpieczeństwa w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule

stosuje się przepisy dotyczące wydawania dokumentu bezpieczeństwa.

8.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może przedłużyć termin ważności unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej przez wydanie nowego dokumentu unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej, w szczególności w przypadku, gdy w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej

były już wprowadzane zmiany lub z uwagi na zakres wprowadzonych w nim zmian stałoby

się ono nieczytelne.

9.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej sporządza wykaz organów właściwych

do wydawania unijnych świadectw zdolności żeglugowej oraz przeprowadzania inspekcji

technicznych, w którym wskazuje organy właściwe do nadawania jednolitego europejskiego

numeru identyfikacyjnego (ENI) statku i ich adresy.

10.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej przekazuje Komisji Europejskiej wykaz,

o którym mowa w ust. 9, oraz każdą jego zmianę.

”

;

12)

w art. 29

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku wprowadzenia przez państwo członkowskie dodatkowych lub ograniczonych

wymagań technicznych na określonych drogach wodnych tego państwa, w celu dopuszczenia

statku do żeglugi na tych drogach, należy uzyskać

1)

dodatkowy wpis do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo

2)

uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej - w przypadku posiadania ważnego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej bez wpisu, o którym mowa w pkt 1, lub świadectwa,

o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3.

”

,

b)

w ust. 4 wyrazy „we wspólnotowym” zastępuje się wyrazami „w unijnym”,

c)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

W celu uzyskania uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej w zakresie

uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się inspekcji technicznej,

o której mowa w art. 34b ust. 1, w zakresie niezbędnym dla ustalenia, czy spełnia

on dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne, o których mowa w ust. 2.

”

;

13)

art. 30 i art. 31 otrzymują brzmienie

„

Art. 30.

1.

Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla

1)

statków o długości nie mniejszej niż 20 m,

2)

statków, których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest nie mniejszy niż 100

m

3)

holowników i pchaczy przeznaczonych odpowiednio do holowania lub pchania statków,

o których mowa w pkt 1 i 2 lub w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f, lub przemieszczania takich

statków w zestawach sprzężonych,

4)

statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów,

5)

statków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f

- uprawiających żeglugę po drogach wodnych, o których mowa w art. 29.

2.

Unijne świadectwo zdolności żeglugowej może być wydane na wniosek armatora także dla

innego statku niż określony w ust. 1, jeżeli statek ten spełnia wymagania do uzyskania

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej określone w ustawie.

Art. 31.

Wymogu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej nie stosuje się do promów.

”

;

14)

w art. 32

a)

w ust. 1 w pkt 4

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

w przypadku statku nowo zbudowanego, przebudowanego lub wpisanego do rejestru po raz

pierwszy, z wyłączeniem statku używanego do uprawiania sportu lub rekreacji, dodatkowo

”

,

-

w lit. b kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w brzmieniu

„

5)

wyciąg z dokumentu rejestracyjnego - w przypadku statku używanego wyłącznie do uprawiania

sportu lub rekreacji;

6)

decyzję, o której mowa w art. 34b ust. 4 lub 4b, w przypadku gdy została wydana.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Do wniosku o odnowienie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej należy załączyć dokumenty,

o których mowa w ust. 1, oraz unijne świadectwo zdolności żeglugowej.

”

,

c)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Podstawę wydania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz odnowienia unijnego

świadectwa zdolności żeglugowej mogą stanowić kopie dokumentów, o których mowa w ust.

1.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, wydania albo odnowienia

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki

określone odpowiednio w ust. 1 i 1a.

”

,

d)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Armator jest obowiązany do niezwłocznego złożenia wniosku o dokonanie zmiany w unijnym

świadectwie zdolności żeglugowej, w przypadku wystąpienia zmian w zakresie

1)

nazwy statku;

2)

armatora statku;

3)

parametrów technicznych statku wskazanych w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej,

w szczególności wyporności lub nośności statku oraz jego wymiarów;

4)

rejestracji statku;

5)

portu macierzystego.

”

,

e)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W unijnym świadectwie zdolności żeglugowej można dokonać także innych zmian na wniosek

armatora.

”

,

f)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a i 4b w brzmieniu

„

4a.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3a lub 4, należy załączyć unijne świadectwo zdolności

żeglugowej, dokumenty potwierdzające zaistniałe zmiany oraz uzupełniające unijne świadectwo

zdolności żeglugowej, o ile zostało wydane.

4b.

W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 3a, lub danych wpisanych w unijnym

świadectwie zdolności żeglugowej zgodnie z ust. 4, które podlegają także wpisowi do

uzupełniającego świadectwa zdolności żeglugowej, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

1)

wydaje nowe uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej - w przypadku gdy

statek spełnia dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne, o których mowa w art.

29 ust. 2, dla danych rejonów żeglugi lub ich odcinków, albo

2)

odmawia, w drodze decyzji, wydania uzupełniającego świadectwa zdolności żeglugowej

dla danych rejonów żeglugi lub ich odcinków - w przypadku gdy statek przestał spełniać

dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne, o których mowa w art. 29 ust. 2, dla

danych rejonów żeglugi lub ich odcinków.

”

;

15)

po art. 32 dodaje się art. 32a w brzmieniu

„

Art. 32a.

Na statku, o którym mowa w art. 30, umieszcza się, w widocznym miejscu, w sposób umożliwiający

jego identyfikację, jednolity europejski numer identyfikacyjny statku (ENI).

”

;

16)

w art. 33

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

5 lat - w przypadku statku pasażerskiego lub statku o napędzie mechanicznym, który

może osiągnąć prędkość powyżej 40 km/h;

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, wydając unijne świadectwo zdolności żeglugowej

dla statku, który nie posiada jednolitego europejskiego numeru identyfikacyjnego statku

(ENI), o przynależności polskiej lub przynależności do państwa, w którym nie nadaje

się takiego numeru, nadaje temu statkowi jednolity europejski numer identyfikacyjny

statku (ENI).

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało utracone lub uszkodzone,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który wydał to świadectwo, wydaje jego duplikat,

na wniosek armatora, wskazując na tym dokumencie, że jest to duplikat.

”

,

d)

dodaje się ust. 4-6 w brzmieniu

„

4.

W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało utracone, do wniosku,

o którym mowa w ust. 3, armator dołącza oświadczenie o utracie tego świadectwa.

5.

W przypadku gdy unijne świadectwo zdolności żeglugowej zostało uszkodzone, do wniosku,

o którym mowa w ust. 3, armator dołącza uszkodzone unijne świadectwo zdolności żeglugowej.

6.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób postępowania w przypadku wydawania, odnawiania, przedłużania i

dokonywania zmian unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,

2)

wzory wniosków o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, jego odnowienie,

przedłużenie lub dokonanie w nim zmian,

3)

wzór unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,

4)

sposób nadawania jednolitego europejskiego numeru identyfikacyjnego statku (ENI)

- kierując się koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów oraz zapewnienia

sprawnego postępowania.

”

;

17)

po art. 33 dodaje się art. 33a-33c w brzmieniu

„

Art. 33a.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na wniosek armatora, wydaje dla statku uzupełniające

unijne świadectwo zdolności żeglugowej, odnawia to świadectwo lub przedłuża termin

jego ważności, w przypadku gdy statek posiada ważne

1)

unijne świadectwo zdolności żeglugowej lub

2)

świadectwo, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się

1)

zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji technicznej,

o której mowa w art. 29 ust. 5;

2)

kopię świadectwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub w art. 28 ust. 4 pkt 3.

3.

Do wniosku o odnowienie albo przedłużenie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej należy załączyć także uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, wydania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, odnowienia tego świadectwa albo przedłużenia

terminu jego ważności, w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki określone w ust.

1 lub gdy statek nie spełnia dodatkowych lub ograniczonych wymagań technicznych określonych

dla wnioskowanego rejonu pływania.

5.

W sprawie o wydanie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, odnowienie

tego świadectwa oraz przedłużenie terminu jego ważności przepis art. 28 ust. 3 dotyczący

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się odpowiednio.

Art. 33b.

1.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się, odnawia lub przedłuża

termin jego ważności na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż okres ważności dokumentu,

o którym mowa w art. 33a ust. 1 pkt 1 lub 2.

2.

Do uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej przepisy art. 33 ust.

3-5 stosuje się odpowiednio.

Art. 33c.

1.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku cofa się w przypadku

1)

utraty ważności świadectwa, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3 lub w art. 33a ust.

1 pkt 1;

2)

gdy statek nie odpowiada warunkom, które stanowiły podstawę do wydania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.

2.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku cofa, w drodze decyzji,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w którym znajduje się statek

w czasie stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, zawiadamiając

niezwłocznie o tym fakcie organ, który wydał ten dokument.

3.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób postępowania w przypadku wydawania, odnawiania i przedłużania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,

2)

wzory wniosku o wydanie, odnowienie lub przedłużenie uzupełniającego unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej,

3)

wzór uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej

- kierując się koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów oraz zapewnienia

sprawnego postępowania.

”

;

18)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi i aktualizuje rejestr unijnych świadectw

zdolności żeglugowej zawierający informacje o wydanych, odnowionych i przedłużonych

1)

unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;

2)

tymczasowych unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;

3)

uzupełniających unijnych świadectwach zdolności żeglugowej.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

rejestru unijnych świadectw zdolności żeglugowej, kierując się wymaganiami prawa Unii

Europejskiej.

”

;

19)

po art. 34a dodaje się art. 34aa-34ad w brzmieniu

„

Art. 34aa.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek osoby, która uprawdopodobni swój uzasadniony

interes, zapewnia dostęp do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.

2.

Dostęp do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej realizowany jest przez

1)

wgląd do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

sporządzenie wyciągu lub uwierzytelnionego odpisu z unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia dostępu do danego unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, w przypadku gdy zapewnienie

dostępu do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej naruszałoby przepisy innych ustaw,

w szczególności ograniczających i wyłączających dostęp do informacji.

4.

Za sporządzenie wyciągu lub odpisu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, pobiera się opłatę

w wysokości określonej w załączniku do ustawy.

Art. 34ab.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wprowadza do Bazy EHDB, niezwłocznie po ich uzyskaniu,

informacje o

1)

danych identyfikujących i opisujących statki, w tym jednolity europejski numer identyfikacyjny

statku (ENI);

2)

wydanych, odnowionych, przedłużonych i cofniętych unijnych świadectwach zdolności

żeglugowej, tymczasowych unijnych świadectwach zdolności żeglugowej, uzupełniających

unijnych świadectwach zdolności żeglugowej oraz wydanych duplikatach tych dokumentów,

wraz ze wskazaniem organu, który dokonał wskazanej czynności - załączając ich odwzorowanie

cyfrowe;

3)

złożonych wnioskach o wydanie dokumentów, o których mowa w pkt 2, w przypadku pozostawienia

bez rozpoznania - załączając tę informację;

4)

zmianach danych, o których mowa w pkt 1-3.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej po uzyskaniu informacji o zezłomowaniu statku

niezwłocznie usuwa jego dane z Bazy EHDB.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przekazania danych, o których

mowa w ust. 1, stanowiących dane osobowe, organom państwa trzeciego lub organizacji

międzynarodowej w indywidualnie rozpatrywanych przypadkach w celu

1)

stosowania dyrektywy 2016/1629;

2)

stosowania dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we

Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 152, z późn. zm.)

3)

zapewnienia zarządzania ruchem na drogach wodnych oraz związaną z nim infrastrukturą;

4)

utrzymania lub wzmacniania bezpieczeństwa żeglugi;

5)

gromadzenia danych statystycznych.

4.

Przekazywanie danych osobowych następuje na zasadach i warunkach przewidzianych w

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w

sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne

rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

5.

Przekazywanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje z zachowaniem przepisów o

tajemnicy prawnie chronionej.

6.

Dane osobowe nie mogą być dalej przekazywane, chyba że dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wyrazi na to pisemną zgodę, określając warunki tego przekazania, w szczególności warunki

wynikające z przepisów, o których mowa w ust. 4 i 5.

Art. 34ac.

1.

Instytucja klasyfikacyjna, mająca w Rzeczypospolitej Polskiej swoją siedzibę lub siedzibę

swojego podmiotu zależnego, rozumianego jako podmiot upoważniony do wydawania decyzji

w imieniu instytucji klasyfikacyjnej oraz do dokonywania wszelkich czynności, do których

jest uprawniona instytucja klasyfikacyjna na podstawie przepisów dotyczących transportu

śródlądowego, jeżeli ten podmiot zależny jest uprawniony do wydawania poświadczeń

zgodności potwierdzających spełnienie przez statek wymagań, o których mowa w art.

34b ust. 3, może ubiegać się o uznanie przez Komisję Europejską na zasadach określonych

w dyrektywie 2016/1629.

2.

Instytucja klasyfikacyjna może zostać uznana przez Komisję Europejską, o ile spełnia

następujące wymagania

1)

posiada szerokie doświadczenie w ocenie projektów statków żeglugi śródlądowej oraz

nadzorze nad ich budową;

2)

posiada kompleksowe akty prawne regulujące kwestie projektowania, budowy i okresowych

inspekcji statków żeglugi śródlądowej, w szczególności dotyczące obliczania stateczności

zgodnie z częścią 9 załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu

śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN) (Dz. U. z 2017 r. poz.

1719), zwanej dalej „ADN”, które

a)

są sporządzone co najmniej w języku niderlandzkim, angielskim, francuskim lub niemieckim,

b)

podlegają bieżącej aktualizacji i ulepszaniu na podstawie programów badawczo-rozwojowych

oraz

c)

nie są sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, w tym z umowami międzynarodowymi;

3)

publikuje corocznie swój rejestr statków;

4)

jest niezależna od właścicieli statków i stoczni oraz od innych podmiotów prowadzących

działalność komercyjną w zakresie projektowania, budowy, wyposażania, remontowania,

eksploatacji lub ubezpieczania statków;

5)

jej dochody nie mogą pochodzić od jednego podmiotu;

6)

posiada dobrą reputację w zakresie transportu śródlądowego;

7)

eksperci działający na jej odpowiedzialność mają dobrą reputację w zakresie transportu

śródlądowego oraz posiadają odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

8)

zatrudnia odpowiednią liczbę pracowników, w szczególności pracowników technicznych,

kadry kierowniczej, personelu pomocniczego, inspektorów i personelu badawczego, która

jest dostosowana do wykonywania przez instytucję klasyfikacyjną zadań oraz możliwości

rozwojowych, przy uwzględnieniu liczby i rodzaju statków podlegających ocenie przez

tę instytucję;

9)

dysponuje ona inspektorami przynajmniej w jednym państwie członkowskim;

10)

prowadzi działalność zgodnie z kodeksem etycznym;

11)

jej kierownictwo i administracja działa w sposób zapewniający poufność informacji

określony w przepisach odrębnych;

12)

jest przygotowana do udzielania ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej

informacji dotyczących prowadzonej działalności związanej z wykonywaniem funkcji instytucji

klasyfikacyjnej, spełnienia wymagań, o których mowa w pkt 1-11 oraz 13-16 i ust. 3,

oraz informacji niezbędnych do realizacji funkcji, o której mowa w art. 6 ust. 1b;

13)

jej zarząd określa i dokumentuje swoją politykę, cele i zobowiązania dotyczące jakości

oraz wykonuje, aktualizuje i zapewnia dostępność i jawność tej polityki na wszystkich

szczeblach swojej struktury organizacyjnej;

14)

opracowuje, realizuje oraz utrzymuje efektywny wewnętrzny system jakości, oparty na

odpowiednich uznanych międzynarodowych normach jakości, zapewniający zgodność z normą

PN-EN ISO/IEC 17020:2012, uwzględniający zasady certyfikacji systemów jakości zintegrowanego

systemu zarządzania i kontroli oraz posiadający certyfikat, o którym mowa w ust. 3;

15)

zobowiązuje się do dostosowywania swoich wymagań do przepisów Unii Europejskiej oraz

do przedstawienia Komisji Europejskiej we właściwym terminie wszelkich istotnych informacji;

16)

zobowiązuje się okresowo konsultować z dotychczas uznanymi instytucjami klasyfikacyjnymi

w celu zagwarantowania równoważności stosowanych przez nie norm technicznych i sposobów

ich wdrażania oraz zezwalać na udział w opracowywaniu swoich przepisów, o których

mowa w pkt 2, przedstawicielom państwa członkowskiego i innym zainteresowanym stronom.

3.

Do uzyskania uznania instytucji klasyfikacyjnej, o którym mowa w ust. 1, wymagane

jest, aby system jakości posiadał certyfikat niezależnego organu kontrolnego uznawanego

przez administrację państwa, w którym znajduje się siedziba główna instytucji klasyfikacyjnej

lub jej oddział, znajdujący się w jednym z państw członkowskich. System jakości zapewnia

w szczególności, że

1)

akty prawne, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zostały ustanowione, były przestrzegane

i systematycznie aktualizowane;

2)

przestrzegane były wymagania dotyczące zadań statutowych, do których wykonywania instytucja

klasyfikacyjna jest uprawniona;

3)

zdefiniowane i udokumentowane zostały zakres odpowiedzialności, uprawnienia oraz wzajemne

relacje pracowników, których praca wpływa na jakość usług instytucji klasyfikacyjnej;

4)

całość pracy była wykonywana w kontrolowanych warunkach;

5)

istniał system kontroli czynności i pracy inspektorów oraz personelu technicznego

i administracyjnego zatrudnionego bezpośrednio przez instytucję klasyfikacyjną;

6)

wymagania dotyczące głównych zadań statutowych, do których wykonywania instytucja

klasyfikacyjna jest uprawniona, były realizowane jedynie przez inspektorów działających

wyłącznie na jej potrzeby lub przez inspektorów działających wyłącznie na potrzeby

innych uznanych instytucji klasyfikacyjnych albo pod bezpośrednim nadzorem takich

inspektorów;

7)

został wdrożony system podnoszenia kwalifikacji i kształcenia ustawicznego dla inspektorów;

8)

prowadzona była dokumentacja potwierdzająca osiągnięcie wymaganych norm w zakresie

pozycji objętych świadczonymi usługami, jak również skuteczne działanie systemu jakości;

9)

istniał kompleksowy system planowych i udokumentowanych wewnętrznych kontroli działań

związanych z jakością we wszystkich lokalizacjach instytucji.

4.

Instytucja klasyfikacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o uznanie przez

Komisję Europejską składa za pośrednictwem ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej

do Komisji Europejskiej wniosek o uznanie. Do wniosku należy załączyć informacje i

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 2 i 3.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje wniosek wraz

z załącznikami do Komisji Europejskiej.

6.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, wykaz

instytucji klasyfikacyjnych uznanych zgodnie z ust. 1.

Art. 34ad.

1.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską jest obowiązana do niezwłocznego,

jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wystąpienia zmiany, zawiadomienia

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej o każdej zmianie

1)

jej nazwy lub adresu,

2)

dotyczącej spełnienia wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3

- załączając dokumenty i informacje potwierdzające zmianę.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje Komisję Europejską

o zmianach, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej informacji

o niespełnianiu przez uznaną instytucję klasyfikacyjną któregokolwiek z wymagań, o

których mowa w 34ac ust. 2 lub 3, jest on uprawniony do przeprowadzenia w tym zakresie

kontroli na zasadach i w trybie określonych w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

4.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli lub w przypadku zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, uprawdopodobniono niespełnienie przez uznaną instytucję klasyfikacyjną

któregokolwiek z wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej występuje z wnioskiem do Komisji Europejskiej o cofnięcie

uznania dla danej instytucji klasyfikacyjnej.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust.

4, przekazuje dokumenty stanowiące podstawę tego wniosku.

”

;

20)

w art. 34b

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Do oceny spełniania wymagań technicznych stosuje się minimalne wymagania techniczne

mające zastosowanie do statków pływających po śródlądowych drogach wodnych rejonów

1, 2, 3 i 4, określone w załączniku II dyrektywy 2016/1629.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, minimalne

wymagania techniczne mające zastosowanie do statków pływających po śródlądowych drogach

wodnych rejonów 1, 2, 3 i 4, które mają zastosowanie przy ocenie wymagań technicznych,

o których mowa w ust. 3, oraz datę rozpoczęcia ich stosowania.

”

,

c)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla drogi wodnej może, w drodze decyzji,

udzielić odstępstwa od niektórych wymagań technicznych, o których mowa w ust. 3, dla

statków wykonujących ograniczoną liczbę rejsów o charakterze lokalnym lub uprawiających

żeglugę na obszarach portowych, biorąc pod uwagę charakter drogi wodnej, rodzaj i

przeznaczenie statku oraz wpływ na poziom bezpieczeństwa żeglugi. Wpływ na poziom

bezpieczeństwa żeglugi, w uzasadnionych przypadkach, na żądanie dyrektora urzędu żeglugi

śródlądowej, może być ustalony w wyniku inspekcji technicznej statku. Inspekcję przeprowadza

się na wniosek armatora.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4d w brzmieniu

„

4a.

Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 4, ma dotyczyć obszaru właściwości dwóch lub

więcej dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, właściwy do jej wydania jest dyrektor

urzędu żeglugi śródlądowej, na obszarze działania którego znajduje się największa

część obszaru objętego decyzją. W takim przypadku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wydaje decyzję po zasięgnięciu opinii dyrektorów urzędów żeglugi śródlądowej, których

obszarów działania ma dotyczyć ta decyzja.

4b.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej może, w drodze decyzji, udzielić odstępstwa od

całości lub niektórych wymagań technicznych, o których mowa w ust. 3, dla statku,

do uprawiania żeglugi wyłącznie po terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o ile statek

ten

1)

został zwodowany przed dniem 1 stycznia 1950 r.;

2)

zapewnia odpowiedni poziom bezpieczeństwa, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa

żeglugi, ustalony w wyniku przeprowadzonej inspekcji technicznej statku, oraz

3)

ma nośność nieprzekraczającą 350 ton, a w przypadku statku nieprzeznaczonego do transportu

towarów - wyporność mniejszą niż 100 m

4c.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, który udzielił odstępstwa, o którym mowa w ust.

4 lub 4b, niezwłocznie informuje o tym fakcie Komisję Europejską.

4d.

Armator statku, który uzyskał odstępstwo, o którym mowa w ust. 4 lub 4b, niezwłocznie

występuje o dokonanie zmiany w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej.

”

,

e)

uchyla się ust. 6;

21)

po art. 34d dodaje się art. 34da-34dc w brzmieniu

„

Art. 34da.

1.

Świadectwo instalacji i działania dla radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników

skrętu, sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego i

tachografów w żegludze śródlądowej, zwane dalej „świadectwem sprzętu nawigacyjnego”,

wydawane jest dla następującego sprzętu statku, o którym mowa w art. 30

1)

radarowego sprzętu nawigacyjnego,

2)

sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego,

3)

tachografów,

4)

wskaźników skrętu

- który spełnia wymogi załącznika nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania

techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy

2016/1629, w zakresie badania instalacji i działania radarowych instalacji nawigacyjnych,

wskaźników skrętu i sprzętu AIS śródlądowego, tachografów, dla żeglugi śródlądowej.

2.

Świadectwo sprzętu nawigacyjnego wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzędu żeglugi

śródlądowej, na podstawie zaświadczenia potwierdzającego pozytywny wynik z inspekcji

sprzętu nawigacyjnego przeprowadzonej przez komisję inspekcyjną, albo upoważniony

przedsiębiorca, o którym mowa w art. 34db.

3.

Za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego pobiera się opłatę w wysokości określonej

w załączniku do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

świadectwa sprzętu nawigacyjnego, kierując się koniecznością ujednolicenia treści

stosowanych dokumentów w Unii Europejskiej.

5.

Świadectwo sprzętu nawigacyjnego traci ważność w przypadku, gdy

1)

sprzęt, dla którego zostało wydane to świadectwo, przestał spełniać wymogi określone

w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków

żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, w zakresie

badania instalacji i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu

i sprzętu AIS śródlądowego i tachografów w żegludze śródlądowej, lub

2)

instalacja, wymiana, naprawa lub konserwacja sprzętu, dla którego zostało wydane to

świadectwo, dokonana została przez podmiot inny niż upoważniony przedsiębiorca, o

którym mowa w art. 34db ust. 1.

6.

Armator jest obowiązany do zwrotu świadectwa sprzętu nawigacyjnego, które utraciło

ważność, do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie, jednak nie później

niż w terminie 7 dni od dnia utraty ważności tego świadectwa.

Art. 34db.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek przedsiębiorcy upoważnia go do instalacji,

wymiany, naprawy lub konserwacji sprzętu, o którym mowa w art. 34da ust. 1, w sposób

zapewniający spełnienie przez sprzęt statku wymagań określonych w załączniku nr 5

normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej,

o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, oraz do badania instalacji

i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu i sprzętu AIS śródlądowego,

tachografów, dla żeglugi śródlądowej w zakresie zgodności z wymaganiami określonymi

w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków

żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629. Upoważnienie

udzielane jest w drodze decyzji.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej upoważnia przedsiębiorcę, który

1)

prowadzi działalność w zakresie instalacji, wymiany, naprawy lub konserwacji sprzętu,

o którym mowa w art. 34da ust. 1, oraz w zakresie badania instalacji i działania tego

sprzętu;

2)

prowadzi działalność, o której mowa w pkt 1, w sposób zgodny z wymaganiami określonymi

w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629;

3)

zapewnia, że działalność, o której mowa w pkt 1, będzie wykonywana w sposób bezstronny.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się zakres wnioskowanego upoważnienia

oraz załącza do niego dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w ust. 2.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, upoważnienia przedsiębiorcy,

który nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2.

5.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli upoważnionego

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, w zakresie spełniania przez niego wymagań,

o których mowa w ust. 2, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

6.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej cofa, w drodze decyzji, upoważnienie, o którym

mowa w ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca przestał spełniać wymagania

określone w ust. 2.

7.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej o każdym przedsiębiorcy, który uzyskał lub któremu cofnięto

upoważnienie.

8.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, wykaz

upoważnionych przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.

9.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje Komisję Europejską oraz inne

właściwe organy państw członkowskich o organach właściwych do upoważniania przedsiębiorców,

o których mowa w ust. 1.

Art. 34dc.

1.

Upoważniony przedsiębiorca, po przeprowadzeniu przez niego badania, o którym mowa

w art. 34db ust. 1, i ustaleniu, że sprzęt spełnia wymagania określone w załączniku

nr 2 do dyrektywy 2016/1629, wydaje, na wniosek armatora, świadectwo sprzętu nawigacyjnego.

2.

Opłata za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego stanowi przychód upoważnionego

przedsiębiorcy, który wydał to świadectwo.

”

;

22)

w art. 34e

a)

w ust. 1 w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

wstępnej - przed wydaniem lub odnowieniem dokumentu bezpieczeństwa statku,

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Inspekcję techniczną statku przeprowadza się także w innych przypadkach na wniosek

armatora.

”

;

23)

w art. 34g ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest obowiązany poinformować organ państwa członkowskiego,

w którym wydano lub odnowiono unijne świadectwo zdolności żeglugowej danego statku,

o wydaniu nowego świadectwa, odnowieniu lub przedłużeniu dotychczasowego świadectwa

lub o dokonanych zmianach w dotychczasowym świadectwie dla tego statku, w terminie

30 dni od dnia wydania nowego świadectwa, odnowienia lub przedłużenia dotychczasowego

świadectwa lub dokonania zmian w dotychczasowym świadectwie.

”

;

24)

art. 34h otrzymuje brzmienie

„

Art. 34h.

1.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statków, o których

mowa w art. 30 ust. 1, posiadających zdolność żeglugową stwierdzoną w uzasadnionych

przypadkach w wyniku inspekcji, w przypadku gdy

1)

statek, za zgodą dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, ma odbyć podróż do określonego

miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

dla tego statku armator złożył wniosek o wydanie duplikatu unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej - przed wydaniem tego duplikatu;

3)

dla tego statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmówił wydania, odnowienia lub

cofnął unijne świadectwo zdolności żeglugowej, a jego armator odwołał się od jednej

z tych decyzji i postępowanie w tej sprawie nie jest zakończone;

4)

uzyskano dokument, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, oraz złożono wniosek o wydanie

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej - do czasu rozpatrzenia tego wniosku;

5)

statek nie spełnia niektórych warunków wymaganych dla wydania unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej;

6)

statek na skutek uszkodzenia nie jest zgodny z danymi zawartymi w unijnym świadectwie

zdolności żeglugowej;

7)

dla tego statku przyznano odstępstwa od wymagań technicznych zgodnie z art. 25 ust.

1 lub art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 - przed wydaniem odpowiednich aktów wykonawczych

przez Komisję Europejską.

2.

Do wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej załącza

się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność żeglugową, a także w przypadku, o którym

mowa w ust. 1

1)

pkt 1 - zgodę dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej na odbycie podróży do określonego

miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

pkt 2 - dokument potwierdzający złożenie wniosku o wydanie duplikatu unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej, jeżeli wniosek złożono do innego organu niż wydający duplikat

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

3)

pkt 3 - kopię decyzji o cofnięciu, odmowie wydania lub odnowienia unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej oraz dokument potwierdzający złożenie odwołania od tej decyzji,

jeżeli wniosek złożono do innego organu niż wydający tę decyzję;

4)

pkt 4 - kopię zaświadczenia z przeprowadzonej inspekcji technicznej.

3.

W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej określa się warunki uprawiania

żeglugi, w tym wymagania bezpieczeństwa dla statku, niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa

żeglugi, biorąc pod uwagę rodzaj, przeznaczenie statku oraz przesłankę wydania tego

dokumentu, o której mowa w ust. 1 pkt 1-7.

4.

W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, wydanym na podstawie ust.

1 pkt 1, 5 albo 6, określa się także miejsca rozpoczęcia i zakończenia podróży.

5.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony, w

przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 1, 5 i 6 - na okres jednorazowej podróży, jednak nie dłuższy niż miesiąc od dnia

wydania tego dokumentu;

2)

pkt 2 i 4 - na okres nie dłuższy niż 2 miesiące;

3)

pkt 3 - na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy;

4)

pkt 7 - na okres 6 miesięcy.

6.

Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej możliwe jest w

przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7.

7.

Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej następuje przez

wydanie nowego dokumentu tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej. Przepis

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

8.

Do tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się odpowiednio art.

33 ust. 3-5.

9.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydane na podstawie ust. 1 pkt 7

przedłuża się do czasu wydania przez Komisję Europejską na podstawie art. 25 ust.

1 albo art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 aktu wykonawczego albo zakończenia postępowania

w sprawie wydania takiego aktu, każdorazowo na okres 6 miesięcy.

10.

Do wniosku o przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej załącza

się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność żeglugową.

11.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, elementy

wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz wzór

tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, kierując się wymaganiami międzynarodowymi

oraz koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.

”

;

25)

w art. 34i ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statku przeznaczonego do przewozu ładunków

o nośności nie mniejszej niż 15 t, używanego do przewozu ponad 12 pasażerów, oraz

holowników lub pchaczy - innych niż określone w art. 30 ust. 1.

2.

Dla statku innego niż wymieniony w ust. 1 i art. 30 ust. 1 wydaje się uproszczone

świadectwo zdolności żeglugowej.

”

;

26)

art. 34o otrzymuje brzmienie

„

Art. 34o.

1.

Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności dokumentu bezpieczeństwa

statku, dokonanie w nim zmian, za wydanie duplikatu, a także za wydanie zezwolenia,

o którym mowa w art. 34m, pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku

do ustawy.

2.

Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności uzupełniającego unijnego

świadectwa zdolności żeglugowej oraz za wydanie duplikatu tego świadectwa pobiera

się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

”

;

27)

w art. 41 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Towary niebezpieczne mogą być przewożone statkami żeglugi śródlądowej w sposób niezagrażający

bezpieczeństwu ruchu żeglugowego i wykluczający zanieczyszczenie lub skażenie środowiska,

zgodnie z wymaganiami ADN.

”

;

28)

w art. 63a uchyla się ust. 2-4;

29)

po art. 63a dodaje się art. 63aa i art. 63ab w brzmieniu

„

Art. 63aa.

1.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która narusza obowiązek,

o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 2, oraz wykonuje zadania uznanej instytucji klasyfikacyjnej,

nie spełniając wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, podlega karze pieniężnej

w wysokości do 100 000 zł.

2.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która narusza obowiązek,

o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 5000

zł.

3.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która uniemożliwia lub

utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 34ad ust. 3, podlega

karze pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.

Art. 63ab.

1.

Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art.

32 ust. 3a pkt 1, 2, 4 i 5, podlega karze pieniężnej w wysokości do 500 zł.

2.

Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 3a pkt 3, podlega karze

pieniężnej do 5000 zł.

”

;

30)

art. 63b otrzymuje brzmienie

„

Art. 63b.

1.

Kary pieniężne, w drodze decyzji, wymierza dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej.

3.

Kara pieniężna wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie

określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

”

;

31)

w art. 70

a)

uchyla się ust. 1,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Opłaty, z wyjątkiem ust. 3, 3a, art. 26a ust. 1, art. 34d ust. 1 oraz art. 37a ust.

9 i 10, pobierają organy administracji żeglugi śródlądowej.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Opłaty za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego, o którym mowa w art. 34dc ust.

1, pobiera przedsiębiorca, który wydał świadectwo sprzętu nawigacyjnego.

”

;

32)

w załączniku do ustawy w części V

a)

tytuł otrzymuje brzmienie

„

V Bezpieczeństwo statku

”

,

b)

pkt 10-14 otrzymują brzmienie

„

10)

za unijne świadectwo zdolności żeglugowej 150 zł

11)

za tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej 100 zł

12)

za uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej 50 zł

13)

za przedłużenie albo odnowienie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 50 zł

14)

za przedłużenie albo odnowienie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej

50 zł

”

,

c)

dodaje się pkt 15-21 w brzmieniu

„

15)

za przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 50 zł

16)

za dokonanie zmian w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej 25 zł

17)

za duplikat unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 50 zł

18)

za duplikat uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 25 zł

19)

za duplikat tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 25 zł

20)

za wyciąg lub odpis unijnego świadectwa zdolności żeglugowej 15 zł

21)

za świadectwo instalacji i działania dla radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników

skrętu, sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego i

tachografów w żegludze śródlądowej 50 zł

”

.

W ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o organizacji rynku rybnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 262, 1629, 1669 i 2340) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Główny Inspektor Rybołówstwa Morskiego przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rybołówstwa,

za każde półrocze kalendarzowe, sprawozdania o liczbie i zakresie przeprowadzonych

w tym półroczu wspólnych kontroli, w terminie 30 dni po upływie danego półrocza.

”

.

W ustawie z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim

(Dz. U. z 2019 r. poz. 586) w art. 130 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kary, o których mowa w niniejszym rozdziale, wymierza, w drodze decyzji, Główny Inspektor

Rybołówstwa Morskiego, z tym że kary określone w art. 122 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 wymierza,

w drodze decyzji, minister właściwy do spraw rybołówstwa.

”

.

1.

Przepisów ustawy, z wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa ruchu, sygnalizacji

i łączności oraz oznakowania dróg wodnych, nie stosuje się do statków Sił Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej

oraz statków morskich przebywających na śródlądowych drogach wodnych.

2.

Przepisy ustawy dotyczące unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się także

do statków morskich spełniających warunki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-5,

przebywających na śródlądowych drogach wodnych, z wyjątkiem statków

1)

posiadających świadectwo zgodności z przepisami Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie

dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 318 i 319, z 1986 r. poz. 177, z 2005 r. poz. 1016, z 2008 r. poz. 1173 oraz z 2017 r. poz. 142) wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 320 i 321) i z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonym w Londynie

dnia 11 listopada 1988 r.

(Dz. U. z 2008 r. poz. 1173), zwanej dalej „konwencją SOLAS”, lub równoważne świadectwo, świadectwo zgodności

z przepisami Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, sporządzonej w Londynie dnia 5 kwietnia

1966 r.

(Dz. U. z 1969 r. poz. 282) wraz z Protokołem z 1988 r. dotyczącym Międzynarodowej konwencji o liniach ładunkowych, 1966, sporządzonym w Londynie dnia

11 listopada 1988 r.

(Dz. U. z 2009 r. poz. 372), zwanej dalej „konwencją o liniach ładunkowych”, lub równoważne świadectwo oraz międzynarodowy

certyfikat o zapobieganiu zanieczyszczaniu olejami (IOPP) potwierdzający zgodność

z przepisami Międzynarodowej konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez

statki, sporządzonej w Londynie dnia

2 listopada 1973 r., wraz z Protokołem z 1978 r. dotyczącym tej konwencji, sporządzonym w Londynie dnia 17 lutego 1978 r.

(Dz. U. z 1987 r. poz. 101, z 2016 r. poz. 1979 oraz z 2017 r. poz. 1449) oraz Protokołem z 1997 r. uzupełniającym Międzynarodową konwencję o zapobieganiu

zanieczyszczaniu morza przez statki, 1973, zmodyfikowanym przynależnym do niej Protokołem z 1978 r., sporządzonym w Londynie dnia 26 września 1997 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 1679), zwanej dalej „konwencją MARPOL”;

2)

nieobjętych konwencją SOLAS, konwencją o liniach ładunkowych lub konwencją MARPOL

a)

w przypadku statków morskich - posiadających świadectwa i znaki wolnej burty wymagane

przez przepisy ich państw bandery,

b)

w przypadku statków pasażerskich - posiadających certyfikat bezpieczeństwa statku

pasażerskiego wydany zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/45/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie

reguł i norm bezpieczeństwa statków pasażerskich

(Dz. Urz. UE L 163 z 25.06.2009, str. 1, z późn. zm.)

c)

w przypadku statków używanych do uprawiania sportu lub rekreacji - posiadających świadectwo

kraju, pod którego banderą pływa dana jednostka, potwierdzające odpowiedni poziom

bezpieczeństwa.

1.

Osoba dotychczas pełniąca funkcję przewodniczącego lub eksperta komisji inspekcyjnej,

która jest obowiązana do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 10a ust. 4 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, składa je niezwłocznie,

jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, organ inspekcyjny, który

powołał daną osobę do pełnienia funkcji przewodniczącego lub eksperta komisji inspekcyjnej,

odwołuje ją z pełnienia tej funkcji.

1.

Baza informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg

wodnych, prowadzona zgodnie z art. 11a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

staje się bazą informacji o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych

dróg wodnych, o której mowa w art. 11a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Informacje wprowadzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy do bazy informacji

o statkach, członkach załóg statków oraz o stanie śródlądowych dróg wodnych zachowują

ważność.

3.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

na podstawie art. 11a ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Postępowania w sprawie wydania lub przedłużenia wspólnotowego świadectwa zdolności

żeglugowej albo wspólnotowego tymczasowego świadectwa zdolności żeglugowej, wszczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem postępowań

prowadzonych na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, stają się postępowaniami

w sprawie o wydanie odpowiednio unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy

zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

W przypadku gdy w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, strona przedłożyła zaświadczenie,

o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające zgodność

z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na podstawie

art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zwraca

stronie to zaświadczenie oraz wzywa ją do przedłożenia zaświadczenia, o którym mowa

w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzającego zgodność z wymaganiami

technicznymi, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

3.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, zamiast zaświadczenia, o którym mowa w art.

32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzającego zgodność z wymaganiami

technicznymi, o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, można przedłożyć, w okresie jego ważności, zaświadczenie,

które zostało zatwierdzone przez organ inspekcyjny zgodnie z art. 7 ust. 2 niniejszej

ustawy.

1.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające

zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na

podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

stanowi, w okresie jego ważności, potwierdzenie spełnienia przez statek wymagań technicznych,

o których mowa w art. 34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, niezbędnych do uzyskania odpowiednio unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej albo tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, pod warunkiem

zatwierdzenia zgodnie z ust. 2.

2.

Organ inspekcyjny, na wniosek armatora, zatwierdza, w formie adnotacji, w okresie

jego ważności, zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 1, potwierdzające zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie

wykonawczym wydanym na podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, jeżeli statek spełnia wymagania techniczne, o których mowa w art.

34b ust. 2 i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do wniosku o wydanie unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego

świadectwa zdolności żeglugowej zamiast dokumentu, o którym mowa w art. 32 ust. 1

pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, można załączyć zaświadczenie, o którym mowa w ust.

1.

4.

Zaświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, potwierdzające

zgodność z wymaganiami technicznymi, o których mowa w akcie wykonawczym wydanym na

podstawie art. 34b ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym,

w okresie jego ważności, może stanowić podstawę dla organu inspekcyjnego do odstąpienia

od przeprowadzania inspekcji technicznej w części, jeżeli z tego zaświadczenia wynika,

że statek spełnia częściowo wymagania techniczne, o których mowa w art. 34b ust. 2

i 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

5.

W celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo tymczasowego unijnego

świadectwa zdolności żeglugowej do wniosku o przeprowadzenie inspekcji technicznej

statku załącza się także zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4, jeżeli zostało wydane.

Obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w odniesieniu do zmian zaistniałych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, armator powinien wykonać w terminie 90 dni od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy.

1.

Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej oraz wspólnotowe tymczasowe świadectwa

zdolności żeglugowej zachowują ważność do czasu upływu terminu, na jaki zostały wydane.

2.

Do wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej oraz wspólnotowych tymczasowych świadectw

zdolności żeglugowej w okresie ich ważności stosuje się przepisy dotyczące odpowiednio

unijnych świadectw zdolności żeglugowej albo tymczasowych unijnych świadectw zdolności

żeglugowej.

3.

Wspólnotowe świadectwa zdolności żeglugowej oraz wspólnotowe tymczasowe świadectwa

zdolności żeglugowej nie mogą być przedłużane ani odnawiane, z wyjątkiem sytuacji,

o której mowa w art. 33 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1.

Rejestr wydanych wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej, o którym mowa w art.

34 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, staje się rejestrem

unijnych świadectw zdolności żeglugowej, o którym mowa w art. 34 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Instytucje klasyfikacyjne uznane przez Komisję Europejską zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/87/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą

wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającą dyrektywę Rady 82/714/EWG

(Dz. Urz. UE L 389 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.)

1.

Dla statku, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, który nie był dotychczas objęty zakresem stosowania dyrektywy

82/714/EWG z dnia 4 października 1982 r. ustanawiającej wymagania techniczne dla statków

żeglugi śródlądowej (Dz. Urz. WE L 301 z 28.10.1982, str. 1, z późn. zm.

1)

te niezgodności nie stanowią oczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa żeglugi oraz

2)

statek ten był poddany inspekcji technicznej od dnia 30 grudnia 2006 r. do dnia 30

grudnia 2018 r.

2.

W unijnym świadectwie zdolności żeglugowej wydanym na podstawie ust. 1 odnotowuje

się każdą niezgodność, o której mowa w ust. 1.

3.

Unijne świadectwo zdolności żeglugowej, wydane na podstawie ust. 1, uprawnia do uprawiania

żeglugi przez dany statek wraz ze stwierdzonymi niezgodnościami, które zostały odnotowane

w tym świadectwie, do czasu ich usunięcia, w szczególności przez wymianę niezgodnych

części lub obszarów statku lub ich odpowiednie przerobienie, i odnotowania tego faktu

w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej.

4.

Wymiana części na identyczne lub o równoważnej technologii i wzorze dokonywana w ramach

napraw i konserwacji nie stanowi usunięcia niezgodności, o którym mowa w ust. 3.

5.

Za oczywiste zagrożenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uznaje się w szczególności

naruszenie wymagań dotyczących stabilności konstrukcji statku, zdolności żeglugowej,

właściwości manewrowych lub szczególnych cech danego statku, zgodnie z minimalnymi

wymaganiami technicznymi mającymi zastosowanie do statków pływających po śródlądowych

drogach wodnych rejonów 1, 2, 3 i 4, określonymi w załączniku II dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1629 z dnia 14 września 2016 r.

ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, zmieniającej

dyrektywę 2009/100/WE i uchylającej dyrektywę 2006/87/WE

(Dz. Urz. UE L 252 z 16.09.2016, str. 118, z późn. zm.)

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

prowadzonych na podstawie art. 34b ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się

przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Statek wykreśla się z rejestru

1)

na wniosek armatora;

2)

z urzędu, jeżeli utracił cechy urządzenia pływającego, w tym w przypadku, gdy został

zezłomowany;

3)

w razie zmiany przynależności państwowej lub zmiany portu macierzystego, powodującej

zmianę organu rejestrowego.

2.

W przypadku zezłomowania statku armator tego statku, w terminie 14 dni od dnia zezłomowania

statku, jest obowiązany zawiadomić o tym

1)

właściwy organ rejestrowy oraz

2)

dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, w przypadku gdy nie jest on organem rejestrowym

dla danego statku, a statek uzyskał jeden z dokumentów, o których mowa w art. 28 ust.

1 pkt 1 lub 2

- przedstawiając dokument potwierdzający zezłomowanie statku.

1.

Unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla

1)

statków o długości nie mniejszej niż 20 m,

2)

statków, których iloczyn długości, szerokości i zanurzenia jest nie mniejszy niż 100

m

3)

holowników i pchaczy przeznaczonych odpowiednio do holowania lub pchania statków,

o których mowa w pkt 1 i 2 lub w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f, lub przemieszczania takich

statków w zestawach sprzężonych,

4)

statków przeznaczonych do przewozu ponad 12 pasażerów,

5)

statków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f

- uprawiających żeglugę po drogach wodnych, o których mowa w art. 29.

2.

Unijne świadectwo zdolności żeglugowej może być wydane na wniosek armatora także dla

innego statku niż określony w ust. 1, jeżeli statek ten spełnia wymagania do uzyskania

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej określone w ustawie.

Wymogu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej nie stosuje się do promów.

Na statku, o którym mowa w art. 30, umieszcza się, w widocznym miejscu, w sposób umożliwiający

jego identyfikację, jednolity europejski numer identyfikacyjny statku (ENI).

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej, na wniosek armatora, wydaje dla statku uzupełniające

unijne świadectwo zdolności żeglugowej, odnawia to świadectwo lub przedłuża termin

jego ważności, w przypadku gdy statek posiada ważne

1)

unijne świadectwo zdolności żeglugowej lub

2)

świadectwo, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się

1)

zaświadczenie potwierdzające pozytywny wynik z przeprowadzonej inspekcji technicznej,

o której mowa w art. 29 ust. 5;

2)

kopię świadectwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lub w art. 28 ust. 4 pkt 3.

3.

Do wniosku o odnowienie albo przedłużenie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej należy załączyć także uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, wydania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, odnowienia tego świadectwa albo przedłużenia

terminu jego ważności, w przypadku gdy nie zostały spełnione warunki określone w ust.

1 lub gdy statek nie spełnia dodatkowych lub ograniczonych wymagań technicznych określonych

dla wnioskowanego rejonu pływania.

5.

W sprawie o wydanie uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, odnowienie

tego świadectwa oraz przedłużenie terminu jego ważności przepis art. 28 ust. 3 dotyczący

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się odpowiednio.

1.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się, odnawia lub przedłuża

termin jego ważności na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż okres ważności dokumentu,

o którym mowa w art. 33a ust. 1 pkt 1 lub 2.

2.

Do uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej przepisy art. 33 ust.

3-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku cofa się w przypadku

1)

utraty ważności świadectwa, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3 lub w art. 33a ust.

1 pkt 1;

2)

gdy statek nie odpowiada warunkom, które stanowiły podstawę do wydania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.

2.

Uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej statku cofa, w drodze decyzji,

dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej właściwy dla miejsca, w którym znajduje się statek

w czasie stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust. 1, zawiadamiając

niezwłocznie o tym fakcie organ, który wydał ten dokument.

3.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób postępowania w przypadku wydawania, odnawiania i przedłużania uzupełniającego

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej,

2)

wzory wniosku o wydanie, odnowienie lub przedłużenie uzupełniającego unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej,

3)

wzór uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej

- kierując się koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów oraz zapewnienia

sprawnego postępowania.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej prowadzi i aktualizuje rejestr unijnych świadectw

zdolności żeglugowej zawierający informacje o wydanych, odnowionych i przedłużonych

1)

unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;

2)

tymczasowych unijnych świadectwach zdolności żeglugowej;

3)

uzupełniających unijnych świadectwach zdolności żeglugowej.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

rejestru unijnych świadectw zdolności żeglugowej, kierując się wymaganiami prawa Unii

Europejskiej.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek osoby, która uprawdopodobni swój uzasadniony

interes, zapewnia dostęp do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.

2.

Dostęp do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej realizowany jest przez

1)

wgląd do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

sporządzenie wyciągu lub uwierzytelnionego odpisu z unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia dostępu do danego unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej, o którym mowa w ust. 1, w drodze decyzji, w przypadku gdy zapewnienie

dostępu do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej naruszałoby przepisy innych ustaw,

w szczególności ograniczających i wyłączających dostęp do informacji.

4.

Za sporządzenie wyciągu lub odpisu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, pobiera się opłatę

w wysokości określonej w załączniku do ustawy.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej wprowadza do Bazy EHDB, niezwłocznie po ich uzyskaniu,

informacje o

1)

danych identyfikujących i opisujących statki, w tym jednolity europejski numer identyfikacyjny

statku (ENI);

2)

wydanych, odnowionych, przedłużonych i cofniętych unijnych świadectwach zdolności

żeglugowej, tymczasowych unijnych świadectwach zdolności żeglugowej, uzupełniających

unijnych świadectwach zdolności żeglugowej oraz wydanych duplikatach tych dokumentów,

wraz ze wskazaniem organu, który dokonał wskazanej czynności - załączając ich odwzorowanie

cyfrowe;

3)

złożonych wnioskach o wydanie dokumentów, o których mowa w pkt 2, w przypadku pozostawienia

bez rozpoznania - załączając tę informację;

4)

zmianach danych, o których mowa w pkt 1-3.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej po uzyskaniu informacji o zezłomowaniu statku

niezwłocznie usuwa jego dane z Bazy EHDB.

3.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przekazania danych, o których

mowa w ust. 1, stanowiących dane osobowe, organom państwa trzeciego lub organizacji

międzynarodowej w indywidualnie rozpatrywanych przypadkach w celu

1)

stosowania dyrektywy 2016/1629;

2)

stosowania dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we

Wspólnocie

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 152, z późn. zm.)

3)

zapewnienia zarządzania ruchem na drogach wodnych oraz związaną z nim infrastrukturą;

4)

utrzymania lub wzmacniania bezpieczeństwa żeglugi;

5)

gromadzenia danych statystycznych.

4.

Przekazywanie danych osobowych następuje na zasadach i warunkach przewidzianych w

rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w

sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne

rozporządzenie o ochronie danych)

(Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.)

5.

Przekazywanie danych, o których mowa w ust. 1, następuje z zachowaniem przepisów o

tajemnicy prawnie chronionej.

6.

Dane osobowe nie mogą być dalej przekazywane, chyba że dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej

wyrazi na to pisemną zgodę, określając warunki tego przekazania, w szczególności warunki

wynikające z przepisów, o których mowa w ust. 4 i 5.

1.

Instytucja klasyfikacyjna, mająca w Rzeczypospolitej Polskiej swoją siedzibę lub siedzibę

swojego podmiotu zależnego, rozumianego jako podmiot upoważniony do wydawania decyzji

w imieniu instytucji klasyfikacyjnej oraz do dokonywania wszelkich czynności, do których

jest uprawniona instytucja klasyfikacyjna na podstawie przepisów dotyczących transportu

śródlądowego, jeżeli ten podmiot zależny jest uprawniony do wydawania poświadczeń

zgodności potwierdzających spełnienie przez statek wymagań, o których mowa w art.

34b ust. 3, może ubiegać się o uznanie przez Komisję Europejską na zasadach określonych

w dyrektywie 2016/1629.

2.

Instytucja klasyfikacyjna może zostać uznana przez Komisję Europejską, o ile spełnia

następujące wymagania

1)

posiada szerokie doświadczenie w ocenie projektów statków żeglugi śródlądowej oraz

nadzorze nad ich budową;

2)

posiada kompleksowe akty prawne regulujące kwestie projektowania, budowy i okresowych

inspekcji statków żeglugi śródlądowej, w szczególności dotyczące obliczania stateczności

zgodnie z częścią 9 załącznika do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu

śródlądowymi drogami wodnymi towarów niebezpiecznych (ADN) (Dz. U. z 2017 r. poz.

1719), zwanej dalej „ADN”, które

a)

są sporządzone co najmniej w języku niderlandzkim, angielskim, francuskim lub niemieckim,

b)

podlegają bieżącej aktualizacji i ulepszaniu na podstawie programów badawczo-rozwojowych

oraz

c)

nie są sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, w tym z umowami międzynarodowymi;

3)

publikuje corocznie swój rejestr statków;

4)

jest niezależna od właścicieli statków i stoczni oraz od innych podmiotów prowadzących

działalność komercyjną w zakresie projektowania, budowy, wyposażania, remontowania,

eksploatacji lub ubezpieczania statków;

5)

jej dochody nie mogą pochodzić od jednego podmiotu;

6)

posiada dobrą reputację w zakresie transportu śródlądowego;

7)

eksperci działający na jej odpowiedzialność mają dobrą reputację w zakresie transportu

śródlądowego oraz posiadają odpowiednie kwalifikacje zawodowe;

8)

zatrudnia odpowiednią liczbę pracowników, w szczególności pracowników technicznych,

kadry kierowniczej, personelu pomocniczego, inspektorów i personelu badawczego, która

jest dostosowana do wykonywania przez instytucję klasyfikacyjną zadań oraz możliwości

rozwojowych, przy uwzględnieniu liczby i rodzaju statków podlegających ocenie przez

tę instytucję;

9)

dysponuje ona inspektorami przynajmniej w jednym państwie członkowskim;

10)

prowadzi działalność zgodnie z kodeksem etycznym;

11)

jej kierownictwo i administracja działa w sposób zapewniający poufność informacji

określony w przepisach odrębnych;

12)

jest przygotowana do udzielania ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej

informacji dotyczących prowadzonej działalności związanej z wykonywaniem funkcji instytucji

klasyfikacyjnej, spełnienia wymagań, o których mowa w pkt 1-11 oraz 13-16 i ust. 3,

oraz informacji niezbędnych do realizacji funkcji, o której mowa w art. 6 ust. 1b;

13)

jej zarząd określa i dokumentuje swoją politykę, cele i zobowiązania dotyczące jakości

oraz wykonuje, aktualizuje i zapewnia dostępność i jawność tej polityki na wszystkich

szczeblach swojej struktury organizacyjnej;

14)

opracowuje, realizuje oraz utrzymuje efektywny wewnętrzny system jakości, oparty na

odpowiednich uznanych międzynarodowych normach jakości, zapewniający zgodność z normą

PN-EN ISO/IEC 17020:2012, uwzględniający zasady certyfikacji systemów jakości zintegrowanego

systemu zarządzania i kontroli oraz posiadający certyfikat, o którym mowa w ust. 3;

15)

zobowiązuje się do dostosowywania swoich wymagań do przepisów Unii Europejskiej oraz

do przedstawienia Komisji Europejskiej we właściwym terminie wszelkich istotnych informacji;

16)

zobowiązuje się okresowo konsultować z dotychczas uznanymi instytucjami klasyfikacyjnymi

w celu zagwarantowania równoważności stosowanych przez nie norm technicznych i sposobów

ich wdrażania oraz zezwalać na udział w opracowywaniu swoich przepisów, o których

mowa w pkt 2, przedstawicielom państwa członkowskiego i innym zainteresowanym stronom.

3.

Do uzyskania uznania instytucji klasyfikacyjnej, o którym mowa w ust. 1, wymagane

jest, aby system jakości posiadał certyfikat niezależnego organu kontrolnego uznawanego

przez administrację państwa, w którym znajduje się siedziba główna instytucji klasyfikacyjnej

lub jej oddział, znajdujący się w jednym z państw członkowskich. System jakości zapewnia

w szczególności, że

1)

akty prawne, o których mowa w ust. 2 pkt 2, zostały ustanowione, były przestrzegane

i systematycznie aktualizowane;

2)

przestrzegane były wymagania dotyczące zadań statutowych, do których wykonywania instytucja

klasyfikacyjna jest uprawniona;

3)

zdefiniowane i udokumentowane zostały zakres odpowiedzialności, uprawnienia oraz wzajemne

relacje pracowników, których praca wpływa na jakość usług instytucji klasyfikacyjnej;

4)

całość pracy była wykonywana w kontrolowanych warunkach;

5)

istniał system kontroli czynności i pracy inspektorów oraz personelu technicznego

i administracyjnego zatrudnionego bezpośrednio przez instytucję klasyfikacyjną;

6)

wymagania dotyczące głównych zadań statutowych, do których wykonywania instytucja

klasyfikacyjna jest uprawniona, były realizowane jedynie przez inspektorów działających

wyłącznie na jej potrzeby lub przez inspektorów działających wyłącznie na potrzeby

innych uznanych instytucji klasyfikacyjnych albo pod bezpośrednim nadzorem takich

inspektorów;

7)

został wdrożony system podnoszenia kwalifikacji i kształcenia ustawicznego dla inspektorów;

8)

prowadzona była dokumentacja potwierdzająca osiągnięcie wymaganych norm w zakresie

pozycji objętych świadczonymi usługami, jak również skuteczne działanie systemu jakości;

9)

istniał kompleksowy system planowych i udokumentowanych wewnętrznych kontroli działań

związanych z jakością we wszystkich lokalizacjach instytucji.

4.

Instytucja klasyfikacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o uznanie przez

Komisję Europejską składa za pośrednictwem ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej

do Komisji Europejskiej wniosek o uznanie. Do wniosku należy załączyć informacje i

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 2 i 3.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie przekazuje wniosek wraz

z załącznikami do Komisji Europejskiej.

6.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, wykaz

instytucji klasyfikacyjnych uznanych zgodnie z ust. 1.

1.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską jest obowiązana do niezwłocznego,

jednak nie później niż w terminie 30 dni od dnia wystąpienia zmiany, zawiadomienia

ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej o każdej zmianie

1)

jej nazwy lub adresu,

2)

dotyczącej spełnienia wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3

- załączając dokumenty i informacje potwierdzające zmianę.

2.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej niezwłocznie informuje Komisję Europejską

o zmianach, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku powzięcia przez ministra właściwego do spraw żeglugi śródlądowej informacji

o niespełnianiu przez uznaną instytucję klasyfikacyjną któregokolwiek z wymagań, o

których mowa w 34ac ust. 2 lub 3, jest on uprawniony do przeprowadzenia w tym zakresie

kontroli na zasadach i w trybie określonych w przepisach rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

4.

Jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli lub w przypadku zawiadomienia, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, uprawdopodobniono niespełnienie przez uznaną instytucję klasyfikacyjną

któregokolwiek z wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej występuje z wnioskiem do Komisji Europejskiej o cofnięcie

uznania dla danej instytucji klasyfikacyjnej.

5.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust.

4, przekazuje dokumenty stanowiące podstawę tego wniosku.

1.

Świadectwo instalacji i działania dla radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników

skrętu, sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego i

tachografów w żegludze śródlądowej, zwane dalej „świadectwem sprzętu nawigacyjnego”,

wydawane jest dla następującego sprzętu statku, o którym mowa w art. 30

1)

radarowego sprzętu nawigacyjnego,

2)

sprzętu Automatycznego Systemu Identyfikacji Statków (AIS) śródlądowego,

3)

tachografów,

4)

wskaźników skrętu

- który spełnia wymogi załącznika nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania

techniczne dla statków żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy

2016/1629, w zakresie badania instalacji i działania radarowych instalacji nawigacyjnych,

wskaźników skrętu i sprzętu AIS śródlądowego, tachografów, dla żeglugi śródlądowej.

2.

Świadectwo sprzętu nawigacyjnego wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzędu żeglugi

śródlądowej, na podstawie zaświadczenia potwierdzającego pozytywny wynik z inspekcji

sprzętu nawigacyjnego przeprowadzonej przez komisję inspekcyjną, albo upoważniony

przedsiębiorca, o którym mowa w art. 34db.

3.

Za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego pobiera się opłatę w wysokości określonej

w załączniku do ustawy.

4.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

świadectwa sprzętu nawigacyjnego, kierując się koniecznością ujednolicenia treści

stosowanych dokumentów w Unii Europejskiej.

5.

Świadectwo sprzętu nawigacyjnego traci ważność w przypadku, gdy

1)

sprzęt, dla którego zostało wydane to świadectwo, przestał spełniać wymogi określone

w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków

żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, w zakresie

badania instalacji i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu

i sprzętu AIS śródlądowego i tachografów w żegludze śródlądowej, lub

2)

instalacja, wymiana, naprawa lub konserwacja sprzętu, dla którego zostało wydane to

świadectwo, dokonana została przez podmiot inny niż upoważniony przedsiębiorca, o

którym mowa w art. 34db ust. 1.

6.

Armator jest obowiązany do zwrotu świadectwa sprzętu nawigacyjnego, które utraciło

ważność, do dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie, jednak nie później

niż w terminie 7 dni od dnia utraty ważności tego świadectwa.

1.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej na wniosek przedsiębiorcy upoważnia go do instalacji,

wymiany, naprawy lub konserwacji sprzętu, o którym mowa w art. 34da ust. 1, w sposób

zapewniający spełnienie przez sprzęt statku wymagań określonych w załączniku nr 5

normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej,

o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629, oraz do badania instalacji

i działania radarowych instalacji nawigacyjnych, wskaźników skrętu i sprzętu AIS śródlądowego,

tachografów, dla żeglugi śródlądowej w zakresie zgodności z wymaganiami określonymi

w załączniku nr 5 normy europejskiej ustanawiającej wymagania techniczne dla statków

żeglugi śródlądowej, o której mowa w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629. Upoważnienie

udzielane jest w drodze decyzji.

2.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej upoważnia przedsiębiorcę, który

1)

prowadzi działalność w zakresie instalacji, wymiany, naprawy lub konserwacji sprzętu,

o którym mowa w art. 34da ust. 1, oraz w zakresie badania instalacji i działania tego

sprzętu;

2)

prowadzi działalność, o której mowa w pkt 1, w sposób zgodny z wymaganiami określonymi

w załączniku nr 2 do dyrektywy 2016/1629;

3)

zapewnia, że działalność, o której mowa w pkt 1, będzie wykonywana w sposób bezstronny.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, określa się zakres wnioskowanego upoważnienia

oraz załącza do niego dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w ust. 2.

4.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmawia, w drodze decyzji, upoważnienia przedsiębiorcy,

który nie spełnia wymagań, o których mowa w ust. 2.

5.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli upoważnionego

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1, w zakresie spełniania przez niego wymagań,

o których mowa w ust. 2, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców.

6.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej cofa, w drodze decyzji, upoważnienie, o którym

mowa w ust. 1, w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca przestał spełniać wymagania

określone w ust. 2.

7.

Dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej niezwłocznie powiadamia ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej o każdym przedsiębiorcy, który uzyskał lub któremu cofnięto

upoważnienie.

8.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej ogłasza, w drodze obwieszczenia, wykaz

upoważnionych przedsiębiorców, o których mowa w ust. 1.

9.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej informuje Komisję Europejską oraz inne

właściwe organy państw członkowskich o organach właściwych do upoważniania przedsiębiorców,

o których mowa w ust. 1.

1.

Upoważniony przedsiębiorca, po przeprowadzeniu przez niego badania, o którym mowa

w art. 34db ust. 1, i ustaleniu, że sprzęt spełnia wymagania określone w załączniku

nr 2 do dyrektywy 2016/1629, wydaje, na wniosek armatora, świadectwo sprzętu nawigacyjnego.

2.

Opłata za wydanie świadectwa sprzętu nawigacyjnego stanowi przychód upoważnionego

przedsiębiorcy, który wydał to świadectwo.

1.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się dla statków, o których

mowa w art. 30 ust. 1, posiadających zdolność żeglugową stwierdzoną w uzasadnionych

przypadkach w wyniku inspekcji, w przypadku gdy

1)

statek, za zgodą dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, ma odbyć podróż do określonego

miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

dla tego statku armator złożył wniosek o wydanie duplikatu unijnego świadectwa zdolności

żeglugowej - przed wydaniem tego duplikatu;

3)

dla tego statku dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej odmówił wydania, odnowienia lub

cofnął unijne świadectwo zdolności żeglugowej, a jego armator odwołał się od jednej

z tych decyzji i postępowanie w tej sprawie nie jest zakończone;

4)

uzyskano dokument, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1, oraz złożono wniosek o wydanie

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej - do czasu rozpatrzenia tego wniosku;

5)

statek nie spełnia niektórych warunków wymaganych dla wydania unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej;

6)

statek na skutek uszkodzenia nie jest zgodny z danymi zawartymi w unijnym świadectwie

zdolności żeglugowej;

7)

dla tego statku przyznano odstępstwa od wymagań technicznych zgodnie z art. 25 ust.

1 lub art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 - przed wydaniem odpowiednich aktów wykonawczych

przez Komisję Europejską.

2.

Do wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej załącza

się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność żeglugową, a także w przypadku, o którym

mowa w ust. 1

1)

pkt 1 - zgodę dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej na odbycie podróży do określonego

miejsca w celu uzyskania unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

2)

pkt 2 - dokument potwierdzający złożenie wniosku o wydanie duplikatu unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej, jeżeli wniosek złożono do innego organu niż wydający duplikat

unijnego świadectwa zdolności żeglugowej;

3)

pkt 3 - kopię decyzji o cofnięciu, odmowie wydania lub odnowienia unijnego świadectwa

zdolności żeglugowej oraz dokument potwierdzający złożenie odwołania od tej decyzji,

jeżeli wniosek złożono do innego organu niż wydający tę decyzję;

4)

pkt 4 - kopię zaświadczenia z przeprowadzonej inspekcji technicznej.

3.

W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej określa się warunki uprawiania

żeglugi, w tym wymagania bezpieczeństwa dla statku, niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa

żeglugi, biorąc pod uwagę rodzaj, przeznaczenie statku oraz przesłankę wydania tego

dokumentu, o której mowa w ust. 1 pkt 1-7.

4.

W tymczasowym unijnym świadectwie zdolności żeglugowej, wydanym na podstawie ust.

1 pkt 1, 5 albo 6, określa się także miejsca rozpoczęcia i zakończenia podróży.

5.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydaje się na czas oznaczony, w

przypadku, o którym mowa w ust. 1

1)

pkt 1, 5 i 6 - na okres jednorazowej podróży, jednak nie dłuższy niż miesiąc od dnia

wydania tego dokumentu;

2)

pkt 2 i 4 - na okres nie dłuższy niż 2 miesiące;

3)

pkt 3 - na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy;

4)

pkt 7 - na okres 6 miesięcy.

6.

Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej możliwe jest w

przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 7.

7.

Przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej następuje przez

wydanie nowego dokumentu tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej. Przepis

ust. 3 stosuje się odpowiednio.

8.

Do tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej stosuje się odpowiednio art.

33 ust. 3-5.

9.

Tymczasowe unijne świadectwo zdolności żeglugowej wydane na podstawie ust. 1 pkt 7

przedłuża się do czasu wydania przez Komisję Europejską na podstawie art. 25 ust.

1 albo art. 26 ust. 1 dyrektywy 2016/1629 aktu wykonawczego albo zakończenia postępowania

w sprawie wydania takiego aktu, każdorazowo na okres 6 miesięcy.

10.

Do wniosku o przedłużenie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej załącza

się kopię dokumentu potwierdzającego zdolność żeglugową.

11.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, elementy

wniosku o wydanie tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej oraz wzór

tymczasowego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej, kierując się wymaganiami międzynarodowymi

oraz koniecznością ujednolicenia treści stosowanych dokumentów.

1.

Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności dokumentu bezpieczeństwa

statku, dokonanie w nim zmian, za wydanie duplikatu, a także za wydanie zezwolenia,

o którym mowa w art. 34m, pobiera się opłaty w wysokościach określonych w załączniku

do ustawy.

2.

Za wydanie, odnowienie lub przedłużenie terminu ważności uzupełniającego unijnego

świadectwa zdolności żeglugowej oraz za wydanie duplikatu tego świadectwa pobiera

się opłaty w wysokościach określonych w załączniku do ustawy.

1.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która narusza obowiązek,

o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 2, oraz wykonuje zadania uznanej instytucji klasyfikacyjnej,

nie spełniając wymagań, o których mowa w art. 34ac ust. 2 lub 3, podlega karze pieniężnej

w wysokości do 100 000 zł.

2.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która narusza obowiązek,

o którym mowa w art. 34ad ust. 1 pkt 1, podlega karze pieniężnej w wysokości do 5000

zł.

3.

Instytucja klasyfikacyjna uznana przez Komisję Europejską, która uniemożliwia lub

utrudnia rozpoczęcie lub przeprowadzenie kontroli na podstawie art. 34ad ust. 3, podlega

karze pieniężnej w wysokości do 30 000 zł.

1.

Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art.

32 ust. 3a pkt 1, 2, 4 i 5, podlega karze pieniężnej w wysokości do 500 zł.

2.

Armator, który narusza obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 3a pkt 3, podlega karze

pieniężnej do 5000 zł.

1.

Kary pieniężne, w drodze decyzji, wymierza dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej.

3.

Kara pieniężna wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie

określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.