Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o efektywności energetycznej

Ustawa określa

1)

zasady opracowywania krajowego planu działań dotyczącego efektywności energetycznej;

2)

zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej;

3)

zasady realizacji obowiązku uzyskania oszczędności energii;

4)

zasady przeprowadzania audytu energetycznego przedsiębiorstwa.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

audyt efektywności energetycznej - opracowanie zawierające analizę zużycia energii

oraz określające stan techniczny obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji,

zawierające wykaz przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej obiektu,

urządzenia technicznego lub instalacji, a także ocenę ich opłacalności ekonomicznej

i możliwej do uzyskania oszczędności energii;

2)

ciepło - ciepło w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm.;

3)

efektywność energetyczna - stosunek uzyskanej wielkości efektu użytkowego danego obiektu,

urządzenia technicznego lub instalacji, w typowych warunkach ich użytkowania lub eksploatacji,

do ilości zużycia energii przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację,

albo w wyniku wykonanej usługi niezbędnej do uzyskania tego efektu;

4)

efekt użytkowy - efekt uzyskany w wyniku dostarczenia energii do danego obiektu, urządzenia

technicznego lub instalacji, w szczególności wykonanie pracy mechanicznej, zapewnienie

komfortu cieplnego lub oświetlenie;

5)

energia - energię pierwotną lub energię finalną;

6)

energia pierwotna - energię zawartą w pierwotnych nośnikach energii, pozyskiwaną bezpośrednio

ze środowiska, a w szczególności: w węglu kamiennym energetycznym (łącznie z węglem

odzyskanym z hałd), w węglu kamiennym koksowym, w węglu brunatnym, w ropie naftowej

(łącznie z gazoliną), w gazie ziemnym wysokometanowym (łącznie z gazem z odmetanowania

kopalń węgla kamiennego), w gazie ziemnym zaazotowanym, w torfie do celów opałowych,

oraz energię: wody, wiatru, słoneczną, geotermalną wykorzystywaną do wytwarzania energii

elektrycznej, ciepła lub chłodu, a także biomasę w rozumieniu ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1344, 1356 i 1629);

7)

energia finalna - energię lub paliwa w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zużywane przez odbiorcę końcowego;

8)

jednostka sektora publicznego - podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1-3a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1986 i 2215 oraz z 2019 r. poz. 53);

9)

odbiorca końcowy - odbiorcę końcowego w rozumieniu art. 3 pkt 13a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

10)

oszczędność energii - ilość energii stanowiącą różnicę między energią potencjalnie

zużytą przez obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w danym okresie, przed zrealizowaniem

jednego lub kilku przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej, a energią

zużytą przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w takim samym okresie,

po zrealizowaniu tych przedsięwzięć i po uwzględnieniu znormalizowanych warunków zewnętrznych

wpływających na zużycie energii;

11)

przedsiębiorstwo energetyczne - przedsiębiorstwo energetyczne w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

12)

przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej - działanie polegające

na wprowadzeniu zmian lub usprawnień w obiekcie, w urządzeniu technicznym lub w instalacji,

w wyniku których uzyskuje się oszczędność energii;

13)

tona oleju ekwiwalentnego - równoważnik jednej tony ropy naftowej o wartości opałowej

równej 41 868 kJ/kg.

1.

Od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, zwanego dalej „Prezesem URE”, służy

odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

2.

Postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE toczy się według przepisów

ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm. o postępowaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki.

3.

Do postanowień wydanych przez Prezesa URE, na które przysługuje zażalenie, przepisy

ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia

postanowienia.

1.

Minister właściwy do spraw energii co 3 lata opracowuje krajowy plan działań dotyczący

efektywności energetycznej, zwany dalej „krajowym planem działań”, do dnia 31 stycznia

roku, w którym jest obowiązek opracowania tego planu.

2.

Krajowy plan działań zawiera w szczególności

1)

opis planowanych programów zawierających działania w zakresie poprawy efektywności

energetycznej w poszczególnych sektorach gospodarki;

2)

określenie krajowego celu w zakresie efektywności energetycznej;

3)

informacje o osiągniętej oszczędności energii, w tym w przesyłaniu lub w dystrybucji,

w dostarczaniu oraz w końcowym zużyciu energii;

4)

strategię wspierania inwestycji w renowację budynków zawierającą

a)

wyniki dokonanego przeglądu budynków znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

określenie sposobów przebudowy lub remontu budynków, o których mowa w lit. a,

c)

dane szacunkowe o możliwej do uzyskania oszczędności energii w wyniku przebudowy lub

remontu budynków, o których mowa w lit. a.

3.

Strategię, o której mowa w ust. 2 pkt 4, minister właściwy do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw energii, do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok, w którym jest obowiązek

opracowania krajowego planu działań.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw energii, przyjmuje, w drodze

uchwały, krajowy plan działań.

2.

Krajowy plan działań po jego przyjęciu przez Radę Ministrów jest przekazywany Komisji

Europejskiej, do dnia 30 kwietnia danego roku, w którym jest obowiązek opracowania

tego planu, przez ministra właściwego do spraw energii.

1.

Jednostka sektora publicznego realizuje swoje zadania, stosując co najmniej jeden

ze środków poprawy efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, zwanych dalej

„środkami poprawy efektywności energetycznej”.

2.

Środkami poprawy efektywności energetycznej są

1)

realizacja i finansowanie przedsięwzięcia służącego poprawie efektywności energetycznej;

2)

nabycie urządzenia, instalacji lub pojazdu, charakteryzujących się niskim zużyciem

energii oraz niskimi kosztami eksploatacji;

3)

wymiana eksploatowanego urządzenia, instalacji lub pojazdu na urządzenie, instalację

lub pojazd, o których mowa w pkt 2, lub ich modernizacja;

4)

realizacja przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów

(Dz. U. z 2018 r. poz. 966 oraz z 2019 r. poz. 51);

5)

wdrażanie systemu zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia

25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania

i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje

Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE

(Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 1, z późn. zm.), potwierdzone uzyskaniem wpisu do rejestru EMAS, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i

audytu (EMAS)

(Dz. U. poz. 1060);

6

realizacja gminnych programów niskoemisyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów.

3.

Jednostka sektora publicznego informuje o stosowanych środkach poprawy efektywności

energetycznej na swojej stronie internetowej lub w inny sposób zwyczajowo przyjęty

w danej miejscowości.

1.

Jednostka sektora publicznego może realizować i finansować przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia

tego samego rodzaju służące poprawie efektywności energetycznej na podstawie umowy

o poprawę efektywności energetycznej.

2.

Umowa o poprawę efektywności energetycznej określa w szczególności

1)

możliwe do uzyskania oszczędności energii w wyniku realizacji przedsięwzięcia lub

przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej z

zastosowaniem środka poprawy efektywności energetycznej;

2)

sposób ustalania wynagrodzenia, którego wysokość jest uzależniona od oszczędności

energii uzyskanej w wyniku realizacji przedsięwzięć, o których mowa w pkt 1.

1.

Organy władzy publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm., których obszar działania obejmuje terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwane dalej

„organami władzy publicznej”

1)

nabywają efektywne energetycznie produkty lub

2)

zlecają usługi, których wykonanie związane jest ze zużyciem energii,

3)

nabywają lub wynajmują efektywne energetycznie budynki lub ich części, które spełniają

co najmniej wymagania minimalne w zakresie oszczędności energii i izolacyjności cieplnej

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, 1276, 1496, 1669 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 51), lub

4)

w użytkowanych budynkach należących do Skarbu Państwa poddawanych przebudowie zapewniają

wypełnienie zaleceń, o których mowa w art. 10 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1984), lub

5)

realizują inne środki poprawy efektywności energetycznej w zakresie charakterystyki

energetycznej budynków.

2.

Przepisów ust. 1 pkt 3-5 nie stosuje się do budynków

1)

podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 i 2245);

2)

wykorzystywanych na potrzeby obronności państwa, z wyjątkiem

a)

kwater w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2356),

b)

budynków przeznaczonych na cele biurowe i użytkowanych przez jednostki organizacyjne

podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do zamówień na dostawy, usługi lub roboty budowlane

w rozumieniu ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli kwota wartości zamówienia jest niższa niż kwota określona w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

4.

Nabywane przez organy władzy publicznej produkty lub usługi, o których mowa w ust.

1, muszą spełniać

1)

kryterium zaliczania do najwyższej klasy efektywności energetycznej, jaka jest możliwa

do osiągnięcia - w przypadku produktów wykorzystujących energię, określonych w aktach

delegowanych w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 września 2012 r. o informowaniu o zużyciu energii przez

produkty wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń

biurowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1790),

2)

wymagania w zakresie poziomów referencyjnych efektywności energetycznej określonych

w aktach delegowanych, o których mowa w pkt 1 - w przypadku gdy produkt nie jest objęty

wymaganiami określonymi w pkt 1 i wchodzi w zakres rozporządzeń Komisji UE w sprawie

wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r.

ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów

związanych z energią

(Dz. Urz. UE L 285 z 31.10.2009, str. 10, z późn. zm.),

3)

wymogi efektywności energetycznej co najmniej odpowiadające wymaganiom wymienionym

w umowie między rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki a Unią Europejską w sprawie koordynacji

programów znakowania efektywności energetycznej urządzeń biurowych (Dz. Urz. UE L

63 z 06.03.2013, str. 7) - w przypadku urządzeń biurowych wymienionych w tej umowie,

4)

kryterium posiadania najwyższej klasy efektywności paliwowej określonej w załączniku

nr 1 do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1222/2009 z dnia 25 listopada

2009 r. w sprawie etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych

parametrów

(Dz. Urz. UE L 342 z 22.12.2009, str. 46, z późn. zm.) - w przypadku opon

- jeżeli zostanie zachowana zgodność z kryteriami opłacalności i technicznej przydatności

oraz będzie to ekonomicznie uzasadnione.

5.

Obowiązek spełnienia kryteriów, o których mowa w ust. 4 pkt 4, nie zabrania nabywania

przez organy władzy publicznej opon o najwyższej klasie przyczepności na mokrej nawierzchni

lub zewnętrznego hałasu toczenia, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa

lub zdrowia publicznego.

6.

Udzielając zamówienia publicznego, którego przedmiotem są usługi, organy władzy publicznej

zobowiązują wykonawcę tej usługi do stosowania produktów spełniających wymagania określone

w ust. 4, jeżeli na potrzeby wykonania tej usługi nabyte zostały nowe produkty.

7.

W wyniku podjętych działań, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5, oszczędność energii pierwotnej

do dnia 31 grudnia 2020 r. powinna wynosić nie mniej niż 2730 ton oleju ekwiwalentnego.

8.

Organy władzy publicznej, do dnia 31 stycznia każdego roku, przekazują ministrowi

właściwemu do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa sprawozdania z podjętych działań, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5,

w roku poprzednim, dotyczących budynków należących do Skarbu Państwa i użytkowanych

przez te organy.

9.

Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii, do dnia 31

marca każdego roku, informacje wynikające ze sprawozdań, o których mowa w ust. 8,

o uzyskanych przez organy władzy publicznej oszczędnościach energii pierwotnej w budynkach

użytkowanych przez te organy i należących do Skarbu Państwa.

10.

Minister właściwy do spraw energii przekazuje Komisji Europejskiej informacje, o których

mowa w ust. 9, oraz sprawozdanie z postępu w dążeniu do osiągnięcia krajowego celu

w zakresie efektywności energetycznej wymienionego w art. 4 ust. 2 pkt 2, do dnia

30 kwietnia każdego roku.

1.

Minister właściwy do spraw energii, minister właściwy do spraw transportu oraz minister

właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa

1)

organizują kampanie promujące stosowanie środków poprawy efektywności energetycznej,

w tym wprowadzanie innowacyjnych technologii;

2)

prowadzą działania informacyjno-edukacyjne o dostępnych środkach poprawy efektywności

energetycznej.

2.

Minister właściwy do spraw energii, w ramach promowania środków poprawy efektywności

energetycznej, prowadzi działania informacyjno-edukacyjne o zużyciu energii przez

produkty wykorzystujące energię w rozumieniu ustawy z dnia 14 września 2012 r. o informowaniu o zużyciu energii przez produkty

wykorzystujące energię oraz o kontroli realizacji programu znakowania urządzeń biurowych.

3.

Minister właściwy do spraw energii

1)

monitoruje stosowanie środków poprawy efektywności energetycznej;

2)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego

do spraw energii

a)

informacje o instrumentach służących finansowaniu środków poprawy efektywności energetycznej

oraz sposobie ich pozyskiwania,

b)

wytyczne dotyczące sposobu uwzględniania kryterium efektywności energetycznej w postępowaniu

o udzielenie zamówienia publicznego.

1.

Gwarancja pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej w wysokosprawnej kogeneracji,

zwana dalej „gwarancją pochodzenia”, jest dokumentem poświadczającym, że określona

w tym dokumencie ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub

sieci przesyłowej została wytworzona w wysokosprawnej kogeneracji.

2.

Gwarancję pochodzenia wydaje się na pisemny wniosek przedsiębiorstwa energetycznego

zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji, zwany

dalej „wnioskiem o wydanie gwarancji pochodzenia”.

3.

Wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia składa się do operatora systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego lub operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego, na

którego obszarze działania została przyłączona jednostka kogeneracji, w terminie 30

dni od dnia zakończenia wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej wnioskiem.

4.

Wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji;

2)

określenie lokalizacji, rodzaju, mocy zainstalowanej elektrycznej i cieplnej jednostki

kogeneracji, w której została wytworzona energia;

3)

dane dotyczące ilości wprowadzonej do sieci energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej

kogeneracji w jednostce kogeneracji;

4)

określenie

a)

okresu, obejmującego jeden lub więcej następujących po sobie miesięcy kalendarzowych

danego roku kalendarzowego, w którym energia elektryczna została wytworzona w jednostce

kogeneracji, ze wskazaniem daty rozpoczęcia i zakończenia wytwarzania tej energii,

b)

rodzaju i średniej wartości opałowej paliw, z których została wytworzona energia elektryczna

i ciepło w jednostce kogeneracji, oraz ilości tych paliw ustalone na podstawie pomiarów

dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych,

c)

na podstawie pomiarów dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych,

ilości ciepła użytkowego w kogeneracji, z podziałem na sposoby jego wykorzystania,

oraz ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w danej

jednostce kogeneracji,

d)

ilości energii pierwotnej, wyrażonej w procentach, która została zaoszczędzona, kwalifikującej

do uznania energii elektrycznej za wytworzoną w wysokosprawnej kogeneracji, obliczonej

na podstawie referencyjnych wartości dla wytwarzania rozdzielonego;

5)

wskazanie, czy jednostka kogeneracji określona we wniosku korzystała z mechanizmów

i instrumentów wspierających wytwarzanie energii elektrycznej w tej jednostce;

6)

oznaczenie daty oddania jednostki kogeneracji do eksploatacji.

5.

Do wydawania gwarancji pochodzenia oraz innych dokumentów potwierdzających wydanie

gwarancji pochodzenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń.

6.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego

elektroenergetycznego dokonuje weryfikacji danych, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i

2.

7.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego

elektroenergetycznego, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie gwarancji

pochodzenia, przekazuje ten wniosek Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, wraz z

potwierdzeniem ilości wytworzonej energii elektrycznej w jednostce kogeneracji i wprowadzonej

do sieci.

8.

Na potrzeby ustalenia rzeczywistej ilości energii elektrycznej i ciepła wytworzonych

w wysokosprawnej kogeneracji oraz ilości zaoszczędzonej energii pierwotnej w celu

wydawania gwarancji pochodzenia przyjmuje się sposób obliczania oraz wymagania dotyczące

pomiarów określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 16.

1.

W przypadku gdy wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia nie zawiera danych, o których

mowa w art. 9y ust. 4, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki niezwłocznie wzywa wnioskodawcę

do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Nieuzupełnienie

wniosku w wyznaczonym terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje gwarancję pochodzenia w terminie 30 dni

od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w art. 9l ust. 10, wraz z wnioskiem

o wydanie odpowiedniej ilości gwarancji pochodzenia w stosunku do rzeczywistej ilości

energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji przez daną jednostkę

kogeneracji w poprzednim roku kalendarzowym i wykazanej w tym sprawozdaniu.

3.

Gwarancję pochodzenia oznacza się indywidualnym numerem. Zawiera ona dane, o których

mowa w art. 9y ust. 4, datę jej wydania oraz oznaczenie państwa, w którym została

wydana.

4.

Gwarancję pochodzenia wydaje się za wytworzoną energię elektryczną z dokładnością

do 1 MWh.

5.

Gwarancję pochodzenia wydaje się w postaci elektronicznej i przekazuje się bezpośrednio

do rejestru gwarancji pochodzenia, o którym mowa w art. 9zb ust. 1.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na pisemny wniosek podmiotu, uznaje gwarancję

pochodzenia wydaną w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmawia uznania gwarancji pochodzenia, o której

mowa w ust. 1, w przypadku gdy wystąpią uzasadnione wątpliwości co do jej autentyczności

lub wiarygodności.

3.

O przyczynie odmowy uznania gwarancji pochodzenia, o której mowa w ust. 2, Prezes

Urzędu Regulacji Energetyki niezwłocznie informuje Komisję Europejską, podając przyczynę

odmowy.

4.

Gwarancja pochodzenia, o której mowa w ust. 1, jest ważna przez 12 miesięcy od dnia

jej wydania.

1.

Rejestr gwarancji pochodzenia prowadzi podmiot prowadzący

1)

giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

- organizujący obrót świadectwami efektywności energetycznej, o których mowa w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, prowadzi rejestr gwarancji pochodzenia w sposób zapewniający

identyfikację

1)

przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji, któremu wydano gwarancję pochodzenia;

2)

podmiotów, których gwarancje pochodzenia wydane w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zostały

uznane przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;

3)

przysługujących gwarancji pochodzenia oraz odpowiadającej im ilości energii elektrycznej.

3.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje informacje o wydanych oraz uznanych

gwarancjach pochodzenia podmiotowi, o którym mowa w ust. 1.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wydaje przedsiębiorstwu energetycznemu zajmującemu

się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji wpisanemu do rejestru

gwarancji pochodzenia dokument potwierdzający, że określona w tym dokumencie ilość

energii wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub do sieci przesyłowej została wytworzona

w wysokosprawnej kogeneracji.

5.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej

kogeneracji wpisane do rejestru gwarancji pochodzenia informuje pisemnie Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki oraz podmiot, o którym mowa w ust. 1, o przekazaniu gwarancji

pochodzenia odbiorcy końcowemu, w terminie 7 dni od dnia jej przekazania.

6.

Informację, o której mowa w ust. 5, wpisuje się do rejestru gwarancji pochodzenia.

7.

Wpis do rejestru gwarancji pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, oraz zmiany dokonane

w tym rejestrze podlegają opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia

tego rejestru.

1.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, zwane dalej „podmiotami zobowiązanymi”, są obowiązane

1)

zrealizować przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej

u odbiorcy końcowego, w wyniku których uzyskuje się oszczędności energii finalnej

w wysokości określonej w art. 14 ust. 1, potwierdzone audytem efektywności energetycznej,

o którym mowa w art. 25, lub

2)

uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi URE świadectwo efektywności energetycznej,

o którym mowa w art. 20 ust. 1

- z zastrzeżeniem art. 11.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, realizują

1)

przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania

lub obrotu energią elektryczną, ciepłem lub gazem ziemnym i sprzedające energię elektryczną,

ciepło lub gaz ziemny odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będący

członkiem giełdy w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 312) lub członkiem rynku organizowanego przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej rynek regulowany, w odniesieniu do transakcji zawieranych we własnym imieniu

na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez ten podmiot;

3)

odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej będący

członkiem giełdowej izby rozrachunkowej w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji zawieranych przez niego poza giełdą towarową lub rynkiem,

o których mowa w pkt 2, będących przedmiotem rozliczeń prowadzonych w ramach tej izby

przez spółkę prowadzącą giełdową izbę rozrachunkową, przez Krajowy Depozyt Papierów

Wartościowych S.A. lub przez spółkę, której Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych

S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244);

4)

odbiorca końcowy przyłączony do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sprowadzający

gaz ziemny w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu w rozumieniu przepisów

o podatku akcyzowym, w odniesieniu do ilości tego gazu zużytego na własny użytek;

5)

towarowy dom maklerski lub dom maklerski w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji realizowanych na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym

przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany,

na zlecenie odbiorców końcowych przyłączonych do sieci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przedsiębiorstwa energetycznego sprzedającego

ciepło odbiorcom końcowym, jeżeli łączna wielkość zamówionej mocy cieplnej przez tych

odbiorców nie przekracza 5 MW w danym roku kalendarzowym.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

ciepła, przesyłaniem i dystrybucją ciepła oraz inni przedsiębiorcy, planujący budowę,

przebudowę lub znaczną modernizację po dniu 5 czerwca 2014 r. jednostki wytwórczej

o mocy nominalnej cieplnej powyżej 20 MW, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej,

sporządzają analizę kosztów i korzyści budowy, przebudowy lub znacznej modernizacji

tej jednostki lub sieci ciepłowniczej, lub sieci chłodniczej, mającą na celu określenie

najbardziej efektywnych pod względem zasobów oraz opłacalnych rozwiązań umożliwiających

spełnienie wymogów w zakresie ogrzewania i chłodzenia, zwaną dalej „analizą kosztów

i korzyści”.

2.

Przez znaczną modernizację, o której mowa w ust. 1, rozumie się modernizację jednostki

wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej powyżej 20 MW lub sieci ciepłowniczej, lub sieci

chłodniczej, której koszt przekracza 50% kosztu inwestycyjnego nowej porównywalnej

jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub sieci chłodniczej.

3.

Analizę kosztów i korzyści sporządza się z uwzględnieniem

1)

zainstalowanej mocy elektrycznej lub zainstalowanej mocy cieplnej;

2)

rodzaju paliwa zużywanego do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła;

3)

planowanej liczby godzin pracy jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub sieci

chłodniczej w ciągu roku;

4)

lokalizacji jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub chłodniczej;

5)

zapotrzebowania na energię elektryczną lub ciepło, lub chłód.

4.

Analiza kosztów i korzyści opiera się na opisie planowanej budowy, przebudowy lub

znacznej modernizacji jednostki wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej

oraz zawiera analizę ekonomiczną obejmującą analizę finansową, która odzwierciedla

rzeczywiste przepływy pieniężne z nakładów inwestycyjnych poniesionych na budowę,

przebudowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub

sieci chłodniczej oraz planowane koszty i przychody z ich eksploatacji.

5.

Analizę kosztów i korzyści sporządza się na okres cyklu życia planowanej jednostki

wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne oraz inni przedsiębiorcy, o których mowa w art. 10a

ust. 1, planujący

1)

budowę jednostki wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW - sporządzają

analizę kosztów i korzyści wybudowania nowej jednostki kogeneracji w miejsce pracującej

jednostki wytwórczej;

2)

przebudowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej

przekraczającej 20 MW - sporządzają analizę kosztów i korzyści przebudowy lub znacznej

modernizacji tej jednostki wytwórczej na jednostkę kogeneracji;

3)

budowę lub przebudowę, lub znaczną modernizację elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej,

w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października

2008 r. w sprawie statystyki energii

(Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.), o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW lub wytwarzającej ciepło odpadowe

z instalacji przemysłowej - sporządzają analizę kosztów i korzyści wykorzystania tego

ciepła, w tym w wysokosprawnej kogeneracji, oraz przyłączenia wybudowanej lub przebudowanej,

lub poddanej znacznej modernizacji elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej do

sieci ciepłowniczej lub chłodniczej;

4)

budowę sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej lub przyłączenie do tej sieci jednostki

wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW, lub przebudowę, lub znaczną

modernizację tej jednostki wytwórczej - sporządzają analizę kosztów i korzyści wykorzystania

ciepła odpadowego.

2.

Budowa urządzeń, instalacji lub sieci służących wychwytywaniu dwutlenku węgla w celu

jego podziemnego składowania w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu

i składowania dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze nie stanowi przebudowy jednostki wytwórczej, elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej

ani budowy sieci, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do

1)

jednostek wytwórczych w okresach szczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną

oraz rezerw zdolności wytwórczych pracujących w okresie nie dłuższym niż 1500 godzin

w roku, jako średnia z pięciu kolejnych lat;

2)

obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie

obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących;

3)

urządzeń, instalacji i sieci niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania podziemnego

składowiska dwutlenku węgla w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

4.

Jeżeli jest planowana budowa lub przebudowa, lub znaczna modernizacja jednostki wytwórczej

energii elektrycznej lub elektrowni przemysłowej, analiza kosztów i korzyści zawiera

porównanie tej jednostki lub elektrowni z jednostką wytwórczą lub elektrociepłownią

przemysłową wytwarzającą taką samą ilość energii elektrycznej w procesie wytwarzania

ciepła odpadowego w instalacji przemysłowej lub w wysokosprawnej kogeneracji albo

zaopatrującą użytkowników systemu w wytworzone ciepło lub chłód za pomocą sieci ciepłowniczych

lub chłodniczych.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przedsiębiorstwa energetyczne oraz

przedsiębiorcy, o których mowa w art. 10a ust. 1, sporządzają analizę kosztów i korzyści

we współpracy z przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się przesyłaniem i dystrybucją

ciepła lub chłodu.

6.

Przez moc nominalną cieplną, o której mowa w ust. 1 oraz w art. 10a ust. 1, rozumie

się ilość energii wprowadzonej w paliwie do źródła spalania paliw w jednostce czasu

przy jego nominalnym obciążeniu.

1.

Minister właściwy do spraw energii sporządza ocenę potencjału wytwarzania energii

elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych energetycznie systemów

ciepłowniczych lub chłodniczych i o jej sporządzeniu powiadamia Komisję Europejską.

2.

W celu sporządzenia oceny, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw energii

przeprowadza analizę wprowadzenia określonych wariantów wytwarzania energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych

i chłodniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym możliwości techniczne

oraz opłacalność ekonomiczną wprowadzenia tych wariantów.

3.

Minister właściwy do spraw energii co pięć lat lub na żądanie Komisji Europejskiej

aktualizuje ocenę, o której mowa w ust. 1, i o tej aktualizacji powiadamia Komisję

Europejską.

1.

Obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, w zakresie

1)

30% tego obowiązku za 2016 r.,

2)

20% tego obowiązku za 2017 r.,

3)

10% tego obowiązku za 2018 r.

- podmiot zobowiązany może zrealizować, uiszczając opłatę zastępczą.

2.

Podmiot zobowiązany może również zrealizować obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust.

1, za 2016 r., 2017 r. i 2018 r., uiszczając opłatę zastępczą w zakresie wyższym niż

wskazany w ust. 1, jeżeli wykaże, że w roku kalendarzowym, którego dotyczy ten obowiązek,

składał zlecenia kupna praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności energetycznej

w transakcjach sesyjnych, lecz z powodu niewystarczającej liczby ofert sprzedaży tych

praw lub gdy oferowana cena tych praw była wyższa niż jednostkowa opłata zastępcza,

o której mowa w art. 12 ust. 2 i 3, nie nabył praw na sześciu sesjach w ciągu roku

kalendarzowego, którego dotyczy obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust. 1.

3.

Podmiot zobowiązany może również zrealizować obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust.

1, za 2019 r. i za każdy kolejny rok, uiszczając opłatę zastępczą, jeżeli w transakcjach

sesyjnych w ciągu roku kalendarzowego, którego dotyczy obowiązek, o którym mowa w

art. 10 ust. 1, nie nabył praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności

energetycznej z uwagi na fakt, że cena praw majątkowych wynikających z tych świadectw

była wyższa niż wysokość jednostkowej opłaty zastępczej, o której mowa w art. 12 ust.

2 i 3, lub z uwagi na niewystarczającą liczbę ofert sprzedaży tych praw.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Opłatę zastępczą oblicza się jako iloczyn jednostkowej opłaty zastępczej, o której

mowa w ust. 2 i 3, i oszczędności energii finalnej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego,

wynikającej z wysokości obowiązku, o której mowa w art. 14 ust. 1, realizowanego w

danym roku opłatą zastępczą.

2.

Jednostkowa opłata zastępcza wynosi

1)

1000 zł za 2016 r.,

2)

1500 zł za 2017 r.

- za tonę oleju ekwiwalentnego.

3.

Wysokość jednostkowej opłaty zastępczej za rok 2018 oraz za każdy kolejny rok zwiększa

się o 5% w stosunku do wysokości jednostkowej opłaty zastępczej obowiązującej za rok

poprzedni.

4.

Opłatę zastępczą uiszcza się na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej, do dnia 30 czerwca roku następującego po roku, którego dotyczy

obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust. 1. Wpływy z opłaty zastępczej stanowią przychód

tego Funduszu.

5.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przeznacza środki w wysokości

stanowiącej równowartość wpływów z opłaty zastępczej na realizację przedsięwzięć służących

poprawie efektywności energetycznej u odbiorców końcowych.

6.

Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje ministrowi

właściwemu do spraw energii sprawozdanie o wysokości środków przeznaczonych na realizację

przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej u odbiorców końcowych

oraz uzyskanej oszczędności energii finalnej w wyniku realizacji takich przedsięwzięć,

w podziale na rodzaje przedsięwzięć wymienione w art. 19 ust. 1, do dnia 31 lipca

każdego roku za poprzedni rok kalendarzowy.

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesje na obrót energią elektryczną lub

gazem ziemnym, w terminie miesiąca od zakończenia roku kalendarzowego, w którym zakupiło

energię elektryczną lub gaz ziemny w wyniku transakcji zawartej za pośrednictwem towarowego

domu maklerskiego lub domu maklerskiego na giełdzie towarowej, lub na rynku organizowanym

przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany,

jest obowiązane przekazać towarowemu domowi maklerskiemu lub domowi maklerskiemu deklarację

o ilości energii elektrycznej lub gazu ziemnego zakupionych w wyniku tej transakcji

i zużytych na własny użytek oraz przeznaczonych do dalszej odsprzedaży.

2.

Deklaracja, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę wykonania przez towarowy dom

maklerski lub dom maklerski obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1.

3.

Realizacja zlecenia nabycia energii elektrycznej lub gazu ziemnego na giełdzie towarowej

lub na rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej rynek regulowany, przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski może nastąpić

po złożeniu przez składającego zlecenie zabezpieczenia na pokrycie kosztów wykonania

przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski obowiązku, o którym mowa w art. 10

ust. 1, w zakresie określonym w art. 10 ust. 2 pkt 2. Wysokość zabezpieczenia oraz

sposób jego złożenia określa umowa zawarta między towarowym domem maklerskim lub domem

maklerskim a składającym zlecenie.

1.

Podmioty zobowiązane są obowiązane uzyskać w każdym roku oszczędność energii finalnej

w wysokości 1,5%

1)

ilości energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego,

sprzedanych w danym roku odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pomniejszonej o ilość energii zaoszczędzonej przez odbiorców końcowych,

o których mowa w art. 15 ust. 1, określonej w oświadczeniu wskazanym w tym przepisie;

2)

ilości energii elektrycznej lub gazu ziemnego, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego,

zakupionych w danym roku

a)

na giełdzie towarowej lub na rynku organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w transakcjach zawieranych we własnym imieniu

przez odbiorców końcowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 2,

b)

poza giełdą towarową lub rynkiem organizowanym przez podmiot prowadzący na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany lub przez spółkę, której Krajowy Depozyt

Papierów Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których

mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, w transakcjach zawieranych we własnym imieniu przez odbiorców końcowych, o których

mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3,

c)

przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców końcowych przyłączonych

do sieci na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

ilości gazu ziemnego, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, sprowadzonego w danym

roku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego

lub importu w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym i zużytego na własny użytek,

inny niż cele nieenergetyczne.

2.

Ilość gazu ziemnego sprzedanego w danym roku odbiorcom końcowym przyłączonym do sieci

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, pomniejsza

się o ilość gazu ziemnego sprzedanego w danym roku

1)

przedsiębiorstwom energetycznym w celu jego zużycia na potrzeby wytwarzania energii

elektrycznej lub ciepła, z wyjątkiem gazu ziemnego sprzedanego w danym roku przedsiębiorstwom

energetycznym, o których mowa w art. 10 ust. 3;

2)

w celu jego zużycia na cele nieenergetyczne.

3.

Oszczędność energii finalnej uzyskana średnio w ciągu roku w wyniku realizacji przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, jest uwzględniana w poszczególnych latach realizacji

obowiązku do wysokości, która nie przekracza sumy obowiązku za poszczególne lata zrealizowanego

przy wykorzystaniu tego przedsięwzięcia lub tych przedsięwzięć.

1.

Odbiorca końcowy, który

1)

w roku poprzedzającym rok realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, zużył

nie mniej niż 100 GWh energii elektrycznej i który wykonuje działalność gospodarczą

oznaczoną następującymi kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD): 0510, 0729,

0811, 0891, 0893, 0899, 1032, 1039, 1041, 1062, 1104, 1106, 1310, 1320, 1394, 1395,

1411, 1610, 1621, 1711, 1712, 1722, 1920, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2060,

2110, 2221, 2222, 2311, 2312, 2313, 2314, 2319, 2320, 2331, 2342, 2343, 2349, 2399,

2410, 2420, 2431, 2432, 2434, 2441, 2442, 2443, 2444, 2445, 2446, 2720, 3299, 2011,

2332, 2351, 2352, 2451, 2452, 2453, 2454, 2611, 2680, 3832 oraz

2)

zakończył, nie wcześniej niż w dniu 1 stycznia 2014 r., przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia

tego samego rodzaju służące poprawie efektywności energetycznej, ograniczając zużycie

energii elektrycznej, ciepła lub gazu ziemnego, a w wyniku ich realizacji uzyskana

została oszczędność energii finalnej w ilości nie mniejszej niż 10 ton oleju ekwiwalentnego

średnio w ciągu roku

- przedkłada przedsiębiorstwu energetycznemu sprzedającemu temu odbiorcy energię elektryczną,

ciepło lub gaz ziemny informację, o której mowa w ust. 2, oraz oświadczenie następującej

treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że zrealizowane zostało przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego

rodzaju służące poprawie efektywności energetycznej i uzyskana została oszczędność

energii finalnej, wyrażona w tonach oleju ekwiwalentnego, potwierdzona w audycie efektywności

energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 545)

”

;

klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

2.

Informacja przedkładana przedsiębiorstwu energetycznemu, o którym mowa w ust. 1, zawiera

określenie

1)

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, o których mowa w ust. 1;

2)

ilości energii finalnej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, zaoszczędzonej średnio

w ciągu roku w wyniku realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 1 pkt 2;

3)

ilości energii finalnej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, niezbędnej do wykonania

obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, obliczonego od ilości energii elektrycznej

ciepła lub gazu ziemnego zakupionych w danym roku przez odbiorcę końcowego, o którym

mowa w ust. 1.

3.

Do oświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, należy dołączyć audyt efektywności

energetycznej potwierdzający uzyskaną oszczędność energii finalnej.

4.

Przedsiębiorstwo energetyczne, które otrzymało oświadczenie wraz z audytem efektywności

energetycznej, przekazuje Prezesowi URE oświadczenie i audyt podczas wykonywania obowiązku,

o którym mowa w art. 10 ust. 1.

5.

Odbiorca końcowy, o którym mowa w ust. 1, może w kolejnych latach przedstawić przedsiębiorstwu

energetycznemu sprzedającym temu odbiorcy energię elektryczną, ciepło lub gaz ziemny

oświadczenia zawierające dane dotyczące tego samego przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej, jeżeli suma ilości

energii finalnej, o której mowa w ust. 2 pkt 3, określonej w poszczególnych oświadczeniach

jest nie większa niż ilość energii finalnej, o której mowa w ust. 2 pkt 2.

1.

Podmiot zobowiązany może rozliczyć wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust.

1, w zakresie nierealizowanym opłatą zastępczą, do dnia 30 czerwca trzeciego roku

następującego po roku, którego dotyczy obowiązek, chyba że złożył do Prezesa URE wniosek

o łączne rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, za dwa lub

trzy lata.

2.

W przypadku łącznego rozliczenia wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust.

1, w zakresie nierealizowanym opłatą zastępczą, dokonuje się go do dnia 30 czerwca

roku następującego po ostatnim roku z dwuletniego lub trzyletniego okresu realizacji

tego obowiązku.

3.

Do rozliczenia wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, nie zalicza

się przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, dla których zostały wydane świadectwa efektywności energetycznej, o

których mowa w art. 20 ust. 1.

4.

Rozliczając wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, podmiot zobowiązany

przedkłada Prezesowi URE audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 23,

oraz oświadczenie następującej treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że zrealizowane zostało przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego

rodzaju służące poprawie efektywności energetycznej i uzyskana została oszczędność

energii finalnej, wyrażona w tonach oleju ekwiwalentnego, potwierdzona w audycie efektywności

energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 545).

”

;

klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

5.

Podmiot zobowiązany w przypadku, o którym mowa w art. 11 ust. 2 i 3, rozliczając wykonanie

obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, przedkłada Prezesowi URE oświadczenie następującej

treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że składałem zlecenia kupna praw majątkowych wynikających ze świadectw

efektywności energetycznej w transakcjach sesyjnych, lecz z powodu niewystarczającej

liczby ofert sprzedaży tych praw/oferowanej ceny tych praw wyższej niż wysokość jednostkowej

opłaty zastępczej, o której mowa w art. 12 ust. 2 albo 3, nie nabyłem tych praw w

roku kalendarzowym, którego dotyczy obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 545).

”

;

klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

1.

Podmiot zobowiązany oraz odbiorca końcowy, o którym mowa w art. 15 ust. 1, przedstawiają

Prezesowi URE, na jego żądanie, dokumenty lub informacje niezbędne do oceny wykonania

obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, oraz ogłoszenia informacji, o której mowa

w ust. 2, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji

prawnie chronionych.

2.

Prezes URE ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki,

zwanym dalej „BIP URE”, informacje o osiągniętej oszczędności energii finalnej wynikającej

z realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, przez podmioty zobowiązane,

łącznie lub oddzielnie dla każdego z tych podmiotów, do dnia 31 grudnia danego roku

następującego po roku wykonania obowiązku określonego w art. 10 ust. 1.

Oszczędność energii finalnej uzyskana w wyniku realizacji obowiązku, o którym mowa

w art. 10 ust. 1, do dnia 31 grudnia 2020 r. powinna wynosić nie mniej niż 2645 tys.

ton oleju ekwiwalentnego.

1.

Poprawie efektywności energetycznej służą następujące rodzaje przedsięwzięć

1)

izolacja instalacji przemysłowych;

2)

przebudowa lub remont budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi;

3)

modernizacja lub wymiana

a)

oświetlenia,

b)

urządzeń i instalacji wykorzystywanych w procesach przemysłowych lub w procesach energetycznych

lub telekomunikacyjnych lub informatycznych,

c)

lokalnych sieci ciepłowniczych i lokalnych źródeł ciepła w rozumieniu art. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji

i remontów,

d)

modernizacja lub wymiana urządzeń przeznaczonych do użytku domowego;

4)

odzyskiwanie energii, w tym odzyskiwanie energii w procesach przemysłowych;

5)

ograniczenie strat

a)

związanych z poborem energii biernej,

b)

sieciowych związanych z przesyłaniem lub dystrybucją energii elektrycznej lub gazu

ziemnego,

c)

na transformacji,

d)

w sieciach ciepłowniczych,

e)

związanych z systemami zasilania urządzeń telekomunikacyjnych lub informatycznych;

6)

stosowanie, do ogrzewania lub chłodzenia obiektów, energii wytwarzanej w instalacjach

odnawialnego źródła energii, ciepła użytkowego w wysokosprawnej kogeneracji w rozumieniu

ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne lub ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych.

2.

Minister właściwy do spraw energii ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, szczegółowy wykaz przedsięwzięć służących

poprawie efektywności energetycznej.

1.

Potwierdzeniem planowanej do zaoszczędzenia ilości energii finalnej wynikającej z

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, o których mowa w art. 19 ust. 1, jest świadectwo efektywności energetycznej.

2.

Świadectwo efektywności energetycznej nie przysługuje dla przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej

1)

jeżeli na ich realizację przyznano

a)

premię termomodernizacyjną w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów,

b)

pomoc inwestycyjną, w przypadku gdy przyznanie tego świadectwa spowoduje przekroczenie

dopuszczalnej wysokości pomocy publicznej na to przedsięwzięcie lub te przedsięwzięcia,

przyjmując, że wartość praw majątkowych wynikających z tych świadectw stanowi iloczyn

kwoty 1500 zł za tonę oleju ekwiwalentnego oraz ilości energii finalnej, o której

mowa w ust. 4 pkt 2 lit. b;

2)

jeżeli w wyniku ich realizacji uzyskuje się oszczędność energii w ilości mniejszej

niż 10 ton oleju ekwiwalentnego średnio w ciągu roku;

3)

określonych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 15 ust. 1;

4)

zrealizowanych w celu wypełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.

2a

Przepisu ust. 2 pkt 1 nie stosuje się do przedsięwzięć niskoemisyjnych realizowanych

w ramach gminnych programów niskoemisyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów.

3.

Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu

1)

u którego będzie realizowane przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego rodzaju

służące poprawie efektywności energetycznej, albo

2)

upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.

4.

Wniosek o wydanie świadectwa efektywności energetycznej zawiera

1)

imię, nazwisko, numer PESEL - o ile został nadany, adres zamieszkania albo nazwę,

adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP) podmiotu, o którym mowa w

ust. 3 pkt 1 albo 2;

2)

określenie

a)

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej oraz miejsca ich lokalizacji,

b)

ilości energii finalnej, wyrażonej w tonach oleju ekwiwalentnego, planowanej do zaoszczędzenia

średnio w ciągu roku, w wyniku realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego

rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej;

3)

wskazanie okresu uzyskiwania oszczędności energii finalnej dla danego przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

wyrażonego w latach kalendarzowych;

4)

oznaczenie terminu realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej.

5.

Do wniosku o wydanie świadectwa efektywności energetycznej należy dołączyć

1)

audyt efektywności energetycznej, z wyłączeniem audytu, o którym mowa w art. 25 ust.

3;

2)

oświadczenie następującej treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że

1)

dane i informacje zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 545), są zgodne z prawdą;

2)

nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

”

;

klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

6.

W przypadku gdy wniosek o wydanie świadectwa efektywności energetycznej nie zawiera

danych lub dokumentów, o których mowa w ust. 4 lub 5, Prezes URE niezwłocznie wzywa

wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez

rozpoznania.

7.

Wniosek o wydanie świadectwa efektywności energetycznej może być złożony za pomocą

środków komunikacji elektronicznej, o których mowa w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2019 r. poz. 123).

1.

Świadectwo efektywności energetycznej zawiera w szczególności

1)

numer świadectwa efektywności energetycznej;

2)

imię i nazwisko lub nazwę, adres siedziby oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP)

podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 3 pkt 1 albo 2;

3)

określenie wartości świadectwa efektywności energetycznej, wyrażonej w tonach oleju

ekwiwalentnego, równej ilości energii finalnej planowanej do zaoszczędzenia średnio

w ciągu roku, w wyniku realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej.

2.

Wartość świadectwa efektywności energetycznej, o której mowa w ust. 1 pkt 3, dla przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

w wyniku których planowane jest uzyskanie oszczędności energii pierwotnej, ustala

się z uwzględnieniem współczynników sprawności procesów przetwarzania energii pierwotnej

w energię finalną, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 29.

1.

Prezes URE wydaje świadectwo efektywności energetycznej, w terminie 45 dni od dnia

złożenia wniosku o wydanie świadectwa efektywności energetycznej. Do wydawania świadectw

efektywności energetycznej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) o wydawaniu zaświadczeń.

2.

Prezes URE zamieszcza w BIP URE informacje o wydanych świadectwach efektywności energetycznej

wraz z kartą audytu efektywności energetycznej, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt

2, w terminie 7 dni od dnia ich wydania.

1.

Podmiot, któremu wydano świadectwo efektywności energetycznej, sporządza audyt efektywności

energetycznej potwierdzający uzyskanie planowanej oszczędności energii finalnej z

zakończonego przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie

efektywności energetycznej.

2.

Nie sporządza się audytu efektywności energetycznej, o którym mowa w ust. 1, dla przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

których realizacja została zakończona, jeżeli dla tego przedsięwzięcia lub tych przedsięwzięć

zaplanowano osiągnięcie oszczędności energii finalnej w ilości nieprzekraczającej

równowartości 100 ton oleju ekwiwalentnego średnio w ciągu roku.

1.

Podmiot, o którym mowa w art. 23 ust. 1, zawiadamia Prezesa URE o zakończeniu realizacji

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, w terminie 45 dni od dnia zakończenia ich realizacji. Do zawiadomienia

należy dołączyć

1)

audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 23 ust. 1, jeżeli jest wymagany;

2)

oświadczenie następującej treści

„

Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej

z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że zakończono przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego rodzaju

służące poprawie efektywności energetycznej i uzyskano oszczędność energii finalnej

w ilości określonej w świadectwie efektywności energetycznej w rozumieniu przepisów

o efektywności energetycznej.

”

;

klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

2.

Prezes URE informuje podmiot, o którym mowa w art. 30 ust. 3, o świadectwie efektywności

energetycznej wydanym dla podmiotu wskazanego w tym świadectwie, który zakończył realizację

przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności

energetycznej, w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w

ust. 1.

1.

Audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, w art. 15

ust. 3, w art. 20 ust. 5 pkt 1 oraz w art. 23 ust. 1, zawiera w szczególności

1)

imię, nazwisko i adres zamieszkania albo nazwę i adres siedziby podmiotu

a)

u którego będzie realizowane przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego rodzaju

służące poprawie efektywności energetycznej albo

b)

który zakończył przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia tego samego rodzaju służące poprawie

efektywności energetycznej;

2)

kartę audytu efektywności energetycznej sporządzoną zgodnie ze wzorem określonym w

przepisach wydanych na podstawie art. 29;

3)

oznaczenie przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie

efektywności energetycznej oraz miejsca ich lokalizacji;

4)

ocenę stanu technicznego obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji;

5)

analizę

a)

zużycia energii przez obiekt, urządzenie techniczne lub instalację oraz

b)

planowanych do uzyskania oszczędności energii z niezakończonego przedsięwzięcia lub

przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej albo

c)

efektów uzyskanych z zakończonego przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego rodzaju

służących poprawie efektywności energetycznej, w tym w szczególności określenie osiągniętej

oszczędności energii.

2.

Audyt efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 1, powinien zawierać

także opis możliwych rodzajów i wariantów realizacji przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej wraz z oceną opłacalności

ekonomicznej tego przedsięwzięcia lub tych przedsięwzięć i możliwej do uzyskania oszczędności

energii.

3.

Audyt efektywności energetycznej dostarczania ciepła zawiera ocenę efektywności energetycznej

sieci ciepłowniczej oraz innego indywidualnego źródła ciepła wytwarzającego i dostarczającego

ciepło do obiektu budowlanego, ze wskazaniem, który sposób dostarczania ciepła zapewnia

większą efektywność energetyczną. Do audytu tego nie stosuje się ust. 1 pkt 4 i 5.

4.

Audyty efektywności energetycznej, o których mowa w art. 20 ust. 5 pkt 1 oraz w art.

23 ust. 1, nie mogą być sporządzane przez tę samą osobę dla tego samego przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej.

1.

Prezes URE dokonuje wyrywkowej weryfikacji

1)

audytu efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust.

3, art. 20 ust. 5 pkt 1 lub art. 23 ust. 1;

2)

zgodności oszczędności energii finalnej osiągniętej z przedsięwzięcia lub przedsięwzięć

tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej, których realizację

zakończono, z ilością energii finalnej określonej we wniosku o wydanie świadectwa

efektywności energetycznej.

2.

Prezes URE może zlecić dokonanie wyrywkowej weryfikacji, o której mowa w ust. 1, podmiotowi

wyłonionemu zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych.

3.

O negatywnej weryfikacji oszczędności energii finalnej Prezes URE zawiadamia niezwłocznie

podmiot, który realizuje obowiązek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, oraz podmiot,

o którym mowa w art. 15 ust. 5, art. 20 ust. 3 lub art. 25 ust. 1 pkt 1.

Podmiot, który zawiadamiając Prezesa URE o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

udzielił nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji o zakończeniu ich realizacji,

a także w przypadku negatywnej weryfikacji oszczędności energii, o której mowa w art.

26 ust. 3, nie może występować z wnioskiem o wydanie świadectwa efektywności energetycznej

przez 5 lat od dnia, w którym przedsięwzięcie to lub przedsięwzięcia te powinny być

zakończone.

1.

Podmiot, któremu wydano świadectwo efektywności energetycznej o wartości odpowiadającej

ilości energii finalnej większej niż ilość energii zaoszczędzonej z przedsięwzięcia

lub przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej,

których realizację zakończono, stwierdzonej przez Prezesa URE na podstawie dokonanej

weryfikacji oszczędności energii finalnej, o której mowa w art. 26 ust. 1, jest obowiązany,

w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 3, przedstawić

do umorzenia Prezesowi URE świadectwo efektywności energetycznej o wartości określonej

w ust. 2.

2.

Wartość świadectwa efektywności energetycznej, które jest obowiązany przedstawić do

umorzenia podmiot, o którym mowa w ust. 1, stanowi różnicę między ilością energii

finalnej wynikającą ze świadectwa efektywności energetycznej przyznanego temu podmiotowi

a ilością energii zaoszczędzonej, o której mowa w ust. 1, wyrażoną w tonach oleju

ekwiwalentnego.

3.

Prezes URE niezwłocznie zawiadamia podmiot, o którym mowa w ust. 1, o obowiązku przedstawienia

do umorzenia świadectwa efektywności energetycznej o wartości, o której mowa w ust.

2.

4.

Do wykonywania obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 30 i art. 31.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres i sposób sporządzania audytu efektywności energetycznej,

2)

wzór karty, o której mowa w art. 25 ust. 1 pkt 2,

3)

szczegółowy sposób i tryb wyrywkowej weryfikacji audytu efektywności energetycznej,

o której mowa w art. 26 ust. 1,

4)

dane i metody, które mogą być wykorzystywane przy określaniu i weryfikacji uzyskanych

oszczędności energii,

5)

sposób sporządzania oceny efektywności energetycznej dostarczania ciepła, o której

mowa w art. 25 ust. 3,

6)

współczynniki sprawności procesów przetwarzania energii pierwotnej w energię finalną,

7)

sposób przeliczania jednostek energii na porównywalne jednostki

- biorąc pod uwagę aktualny stan wiedzy technicznej w zakresie efektywności energetycznej,

zapewnienie zharmonizowanych zasad pomiarów oraz sprawnej i prawidłowej weryfikacji

oszczędności energii.

1.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem giełdowym

w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych. Prawa te są zbywalne.

2.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z chwilą

zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w rejestrze

świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której mowa w art.

24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.

3.

Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej

następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności

energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący

1)

giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

- organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności energetycznej.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 3, jest obowiązany prowadzić rejestr świadectw efektywności

energetycznej w sposób zapewniający

1)

identyfikację

a)

podmiotów, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw efektywności

energetycznej,

b)

przysługujących praw majątkowych wynikających ze świadectw efektywności energetycznej;

2)

zgodność ilości energii finalnej objętej świadectwami efektywności energetycznej wpisanymi

do rejestru świadectw efektywności energetycznej z ilością energii finalnej odpowiadającą

prawom majątkowym wynikającym z tych świadectw.

5.

Wpis do rejestru świadectw efektywności energetycznej oraz dokonane zmiany wpisu w

tym rejestrze podlegają opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia

rejestru.

1.

Podmiot zobowiązany lub inny podmiot, któremu przysługują prawa majątkowe wynikające

ze świadectwa efektywności energetycznej, składa do podmiotu, o którym mowa w art.

30 ust. 3, wniosek o wydanie dokumentu stwierdzającego prawa majątkowe wynikające

z tego świadectwa.

2.

Podmiot, o którym mowa w art. 30 ust. 3, jest obowiązany wydać dokument stwierdzający

prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej, w terminie 14

dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1.

1.

Prezes URE, na wniosek podmiotu zobowiązanego, któremu przysługują prawa majątkowe

wynikające ze świadectw efektywności energetycznej, w drodze decyzji, umarza te świadectwa

w całości albo w części.

2.

Towarowy dom maklerski lub dom maklerski, wykonując obowiązek, o którym mowa w art.

10 ust. 1 pkt 2, w odniesieniu do transakcji realizowanych na zlecenie odbiorców końcowych,

może złożyć wniosek do Prezesa URE o umorzenie świadectw efektywności energetycznej

należących do innego podmiotu, któremu przysługują wynikające z tych świadectw prawa

majątkowe, o ile dołączy pisemną zgodę tego podmiotu na zaliczenie tych świadectw

do wypełnienia obowiązku przez towarowy dom maklerski lub dom maklerski.

3.

Świadectwo efektywności energetycznej umorzone do dnia 30 czerwca danego roku kalendarzowego

jest uwzględniane przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 10 ust.

1 pkt 2 za poprzedni rok kalendarzowy, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 i 2.

4.

Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej wygasają z chwilą

umorzenia tego świadectwa.

5.

Podmiot zobowiązany wraz z wnioskiem o umorzenie świadectwa efektywności energetycznej

przedkłada Prezesowi URE dokument, o którym mowa w art. 31 ust. 2.

6.

Prezes URE przekazuje informacje o umorzonych świadectwach efektywności energetycznej

podmiotowi, o którym mowa w art. 30 ust. 3.

Prezes URE może przeprowadzić kontrolę zgodności ze stanem faktycznym oświadczenia,

o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 2, w zakresie, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt

1 lit. b.

1.

Czynności kontrolne wykonują pracownicy Urzędu Regulacji Energetyki, zwani dalej „przeprowadzającymi

kontrolę”, na podstawie pisemnego upoważnienia Prezesa URE.

2.

Przeprowadzający kontrolę są uprawnieni do żądania ustnych lub pisemnych wyjaśnień,

okazania dokumentów lub danych zawartych na innych nośnikach informacji, mających

związek z przedmiotem kontroli, oraz udostępnienia ich.

1.

Z przeprowadzonej kontroli sporządza się protokół zawierający ocenę zgodności ze stanem

faktycznym oświadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 2, w zakresie, o którym

mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b. Termin do złożenia zastrzeżeń do protokołu nie

może być krótszy niż 7 dni od dnia jego doręczenia kontrolowanemu.

2.

W przypadku odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego przeprowadzający kontrolę

zamieszczają o tym adnotację w protokole.

3.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli niezgodności ze stanem faktycznym złożonego

oświadczenia, o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 2, w zakresie, o którym mowa w art.

20 ust. 2 pkt 1 lit. b, Prezes URE, w terminie 30 dni od dnia zakończenia kontroli,

wydaje postanowienie o odmowie wydania świadectwa efektywności energetycznej, na które

przysługuje zażalenie.

1

Przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212), z wyjątkiem mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu

tej ustawy, przeprowadza co 4 lata audyt energetyczny przedsiębiorstwa lub zleca jego

przeprowadzenie.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przedsiębiorcy posiadającego

1)

system zarządzania energią określony w Polskiej Normie dotyczącej systemów zarządzania

energią, wymagań i zaleceń użytkowania lub

2)

system zarządzania środowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1221/2009 z dnia

25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania

i audytu we Wspólnocie (EMAS), uchylającego rozporządzenie (WE) nr 761/2001 oraz decyzje

Komisji 2001/681/WE i 2006/193/WE

- jeżeli w ramach tych systemów przeprowadzono audyt energetyczny przedsiębiorstwa.

3.

Audyt energetyczny przedsiębiorstwa przeprowadza

1)

podmiot niezależny od audytowanego przedsiębiorcy, posiadający wiedzę oraz doświadczenie

zawodowe w przeprowadzaniu tego rodzaju audytu;

2)

ekspert audytowanego przedsiębiorcy, jeżeli nie jest on bezpośrednio zaangażowany

w audytowaną działalność tego przedsiębiorcy.

1.

Audyt energetyczny przedsiębiorstwa jest procedurą mającą na celu przeprowadzenie

szczegółowych i potwierdzonych obliczeń dotyczących proponowanych przedsięwzięć służących

poprawie efektywności energetycznej oraz dostarczenie informacji o potencjalnych oszczędnościach

energii.

2.

Audyt energetyczny przedsiębiorstwa

1)

należy przeprowadzać na podstawie aktualnych, reprezentatywnych, mierzonych i możliwych

do zidentyfikowania danych dotyczących zużycia energii oraz, w przypadku energii elektrycznej,

zapotrzebowania na moc;

2)

zawiera szczegółowy przegląd zużycia energii w budynkach lub zespołach budynków, w

instalacjach przemysłowych oraz w transporcie, odpowiadających łącznie za co najmniej

90% całkowitego zużycia energii przez to przedsiębiorstwo;

3)

powinien opierać się, o ile to możliwe, na analizie kosztowej cyklu życia budynku

lub zespołu budynków oraz instalacji przemysłowych, a nie na okresie zwrotu nakładów,

tak aby uwzględnić oszczędności energii w dłuższym okresie, wartości rezydualne inwestycji

długoterminowych oraz stopy dyskonta.

3.

Przedsiębiorca przechowuje, do celów kontrolnych, dane dotyczące audytu energetycznego

przedsiębiorstwa, przez 5 lat.

1.

Przedsiębiorca

1)

o którym mowa w art. 36 ust. 1, zawiadamia Prezesa URE o przeprowadzonym audycie energetycznym

przedsiębiorstwa,

2)

o którym mowa w art. 36 ust. 2, zawiadamia Prezesa URE o przeprowadzonym audycie energetycznym

przedsiębiorstwa w ramach systemu, o którym mowa w art. 36 ust. 2

- w terminie 30 dni od dnia jego przeprowadzenia; do zawiadomienia należy dołączyć

informację o możliwych do uzyskania oszczędnościach energii wynikających z przeprowadzonego

audytu energetycznego przedsiębiorstwa.

2.

Prezes URE przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii informacje o

1)

liczbie przeprowadzonych audytów energetycznych przedsiębiorstwa,

2)

liczbie przedsiębiorców

a)

którzy przeprowadzili audyt energetyczny przedsiębiorstwa,

b)

o których mowa w art. 36 ust. 2,

3)

możliwych do uzyskania oszczędnościach energii, wynikających z przeprowadzonych audytów

energetycznych przedsiębiorstwa

- z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych lub innych informacji prawnie

chronionych, do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym przedsiębiorca,

o którym mowa w art. 36 ust. 1, przesłał informację, o której mowa w ust. 1.

1.

Karze pieniężnej podlega ten, kto

1)

nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1;

2)

nie uiszcza opłaty zastępczej w przypadku, o którym mowa w art. 11;

3)

nie przedkłada towarowemu domowi maklerskiemu lub domowi maklerskiemu deklaracji,

o której mowa w art. 13 ust. 1, lub przedkłada ją niezgodną ze stanem faktycznym;

4)

nie przedstawia, w wyznaczonym terminie, dokumentów lub informacji, o których mowa

w art. 17 ust. 1, albo przedstawiając je, udziela nieprawdziwych lub wprowadzających

w błąd informacji;

5)

zawiadamiając Prezesa URE o zakończeniu przedsięwzięcia lub przedsięwzięć tego samego

rodzaju, udziela nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji;

6)

nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 28 ust. 1;

7)

nie przeprowadza audytu energetycznego przedsiębiorstwa.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza Prezes URE, w drodze decyzji.

1.

Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadkach, o których mowa w art. 39 ust.

1

1)

pkt 1-5, nie może być wyższa niż 10% przychodu ukaranego przedsiębiorstwa energetycznego

lub odbiorcy końcowego, lub towarowego domu maklerskiego, lub domu maklerskiego, o

których mowa w art. 10 ust. 2, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym;

2)

pkt 6, nie może być wyższa niż 3 000 000 zł;

3)

pkt 7, nie może być wyższa niż 5% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego

w poprzednim roku podatkowym.

2.

Ustalając wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 39 ust. 1, Prezes URE uwzględnia

zakres naruszeń, powtarzalność naruszeń oraz możliwości finansowe ukaranego podmiotu.

Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 39 ust.

1, jeżeli zakres naruszeń jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub

zrealizował obowiązek, zanim Prezes URE powziął o tym wiadomość.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 39 ust. 1, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja Prezesa URE o wymierzeniu kary pieniężnej stała się prawomocna.

2.

Wpływy z tytułu kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa i są wnoszone na rachunek

właściwego urzędu skarbowego.

3.

Do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.. Kara pieniężna podlega ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 ust. 6c otrzymuje brzmienie

„

6c.

Sprzedawca energii elektrycznej informuje swojego odbiorcę o ilości energii elektrycznej

zużytej przez tego odbiorcę w poprzednim roku oraz o miejscu, w którym są dostępne

informacje o przeciętnym zużyciu energii elektrycznej dla danej grupy przyłączeniowej

odbiorców, środkach poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. poz. 831) i efektywnych energetycznie urządzeniach technicznych.

”

;

2)

w art. 7b

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Podmiot posiadający tytuł prawny do korzystania z obiektu, który nie jest przyłączony

do sieci ciepłowniczej lub wyposażony w indywidualne źródło ciepła oraz w którym przewidywana

szczytowa moc cieplna instalacji i urządzeń do ogrzewania tego obiektu wynosi nie

mniej niż 50 kW, zlokalizowanego na terenie, na którym istnieją techniczne warunki

dostarczania ciepła z efektywnego energetycznie systemu ciepłowniczego lub chłodniczego,

zapewnia efektywne energetycznie wykorzystanie lokalnych zasobów paliw i energii przez

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Efektywność energetyczną dostarczania ciepła, o której mowa w ust. 1, określa się

na podstawie audytu, o którym mowa w art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Przez efektywny energetycznie system ciepłowniczy lub chłodniczy rozumie się system

ciepłowniczy lub chłodniczy, w którym do wytwarzania ciepła lub chłodu wykorzystuje

się co najmniej w

1)

50% energię z odnawialnych źródeł energii lub

2)

50% ciepło odpadowe, lub

3)

75% ciepło pochodzące z kogeneracji, lub

4)

50% połączenie energii i ciepła, o których mowa w pkt 1-3.

”

;

3)

w art. 9a w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Odbiorca przemysłowy, przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy

dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w ust. 2, w zakresie określonym w

ust. 11, są obowiązani

”

;

4)

uchyla się art. 9n;

5)

po art. 9x dodaje się art. 9y-9zb w brzmieniu

„

Art. 9y.

1.

Gwarancja pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej w wysokosprawnej kogeneracji,

zwana dalej „gwarancją pochodzenia”, jest dokumentem poświadczającym, że określona

w tym dokumencie ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub

sieci przesyłowej została wytworzona w wysokosprawnej kogeneracji.

2.

Gwarancję pochodzenia wydaje się na pisemny wniosek przedsiębiorstwa energetycznego

zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji, zwany

dalej „wnioskiem o wydanie gwarancji pochodzenia”.

3.

Wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia składa się do operatora systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego lub operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego, na

którego obszarze działania została przyłączona jednostka kogeneracji, w terminie 30

dni od dnia zakończenia wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej wnioskiem.

4.

Wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia zawiera

1)

oznaczenie przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji;

2)

określenie lokalizacji, rodzaju, mocy zainstalowanej elektrycznej i cieplnej jednostki

kogeneracji, w której została wytworzona energia;

3)

dane dotyczące ilości wprowadzonej do sieci energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej

kogeneracji w jednostce kogeneracji;

4)

określenie

a)

okresu, obejmującego jeden lub więcej następujących po sobie miesięcy kalendarzowych

danego roku kalendarzowego, w którym energia elektryczna została wytworzona w jednostce

kogeneracji, ze wskazaniem daty rozpoczęcia i zakończenia wytwarzania tej energii,

b)

rodzaju i średniej wartości opałowej paliw, z których została wytworzona energia elektryczna

i ciepło w jednostce kogeneracji, oraz ilości tych paliw ustalone na podstawie pomiarów

dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych,

c)

na podstawie pomiarów dokonanych za pomocą oznaczonych urządzeń pomiarowo-rozliczeniowych,

ilości ciepła użytkowego w kogeneracji, z podziałem na sposoby jego wykorzystania,

oraz ilości energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w danej

jednostce kogeneracji,

d)

ilości energii pierwotnej, wyrażonej w procentach, która została zaoszczędzona, kwalifikującej

do uznania energii elektrycznej za wytworzoną w wysokosprawnej kogeneracji, obliczonej

na podstawie referencyjnych wartości dla wytwarzania rozdzielonego;

5)

wskazanie, czy jednostka kogeneracji określona we wniosku korzystała z mechanizmów

i instrumentów wspierających wytwarzanie energii elektrycznej w tej jednostce;

6)

oznaczenie daty oddania jednostki kogeneracji do eksploatacji.

5.

Do wydawania gwarancji pochodzenia oraz innych dokumentów potwierdzających wydanie

gwarancji pochodzenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń.

6.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego

elektroenergetycznego dokonuje weryfikacji danych, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i

2.

7.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operator systemu przesyłowego

elektroenergetycznego, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie gwarancji

pochodzenia, przekazuje ten wniosek Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, wraz z

potwierdzeniem ilości wytworzonej energii elektrycznej w jednostce kogeneracji i wprowadzonej

do sieci.

8.

Na potrzeby ustalenia rzeczywistej ilości energii elektrycznej i ciepła wytworzonych

w wysokosprawnej kogeneracji oraz ilości zaoszczędzonej energii pierwotnej w celu

wydawania gwarancji pochodzenia przyjmuje się sposób obliczania oraz wymagania dotyczące

pomiarów określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9a ust. 16.

Art. 9z.

1.

W przypadku gdy wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia nie zawiera danych, o których

mowa w art. 9y ust. 4, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki niezwłocznie wzywa wnioskodawcę

do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Nieuzupełnienie

wniosku w wyznaczonym terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje gwarancję pochodzenia w terminie 30 dni

od dnia otrzymania sprawozdania, o którym mowa w art. 9l ust. 10, wraz z wnioskiem

o wydanie odpowiedniej ilości gwarancji pochodzenia w stosunku do rzeczywistej ilości

energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji przez daną jednostkę

kogeneracji w poprzednim roku kalendarzowym i wykazanej w tym sprawozdaniu.

3.

Gwarancję pochodzenia oznacza się indywidualnym numerem. Zawiera ona dane, o których

mowa w art. 9y ust. 4, datę jej wydania oraz oznaczenie państwa, w którym została

wydana.

4.

Gwarancję pochodzenia wydaje się za wytworzoną energię elektryczną z dokładnością

do 1 MWh.

5.

Gwarancję pochodzenia wydaje się w postaci elektronicznej i przekazuje się bezpośrednio

do rejestru gwarancji pochodzenia, o którym mowa w art. 9zb ust. 1.

Art. 9za.

1.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na pisemny wniosek podmiotu, uznaje gwarancję

pochodzenia wydaną w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej

lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

2.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki odmawia uznania gwarancji pochodzenia, o której

mowa w ust. 1, w przypadku gdy wystąpią uzasadnione wątpliwości co do jej autentyczności

lub wiarygodności.

3.

O przyczynie odmowy uznania gwarancji pochodzenia, o której mowa w ust. 2, Prezes

Urzędu Regulacji Energetyki niezwłocznie informuje Komisję Europejską, podając przyczynę

odmowy.

4.

Gwarancja pochodzenia, o której mowa w ust. 1, jest ważna przez 12 miesięcy od dnia

jej wydania.

Art. 9zb.

1.

Rejestr gwarancji pochodzenia prowadzi podmiot prowadzący

1)

giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych lub

2)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

- organizujący obrót świadectwami efektywności energetycznej, o których mowa w art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

2.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, prowadzi rejestr gwarancji pochodzenia w sposób zapewniający

identyfikację

1)

przedsiębiorstwa energetycznego zajmującego się wytwarzaniem energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji, któremu wydano gwarancję pochodzenia;

2)

podmiotów, których gwarancje pochodzenia wydane w innym państwie członkowskim Unii

Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zostały

uznane przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki;

3)

przysługujących gwarancji pochodzenia oraz odpowiadającej im ilości energii elektrycznej.

3.

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki przekazuje informacje o wydanych oraz uznanych

gwarancjach pochodzenia podmiotowi, o którym mowa w ust. 1.

4.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, wydaje przedsiębiorstwu energetycznemu zajmującemu

się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji wpisanemu do rejestru

gwarancji pochodzenia dokument potwierdzający, że określona w tym dokumencie ilość

energii wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub do sieci przesyłowej została wytworzona

w wysokosprawnej kogeneracji.

5.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej w wysokosprawnej

kogeneracji wpisane do rejestru gwarancji pochodzenia informuje pisemnie Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki oraz podmiot, o którym mowa w ust. 1, o przekazaniu gwarancji

pochodzenia odbiorcy końcowemu, w terminie 7 dni od dnia jej przekazania.

6.

Informację, o której mowa w ust. 5, wpisuje się do rejestru gwarancji pochodzenia.

7.

Wpis do rejestru gwarancji pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, oraz zmiany dokonane

w tym rejestrze podlegają opłacie w wysokości odzwierciedlającej koszty prowadzenia

tego rejestru.

”

;

6)

po art. 10 dodaje się art. 10a-10c w brzmieniu

„

Art. 10a.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub

ciepła, przesyłaniem i dystrybucją ciepła oraz inni przedsiębiorcy, planujący budowę,

przebudowę lub znaczną modernizację po dniu 5 czerwca 2014 r. jednostki wytwórczej

o mocy nominalnej cieplnej powyżej 20 MW, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej,

sporządzają analizę kosztów i korzyści budowy, przebudowy lub znacznej modernizacji

tej jednostki lub sieci ciepłowniczej, lub sieci chłodniczej, mającą na celu określenie

najbardziej efektywnych pod względem zasobów oraz opłacalnych rozwiązań umożliwiających

spełnienie wymogów w zakresie ogrzewania i chłodzenia, zwaną dalej „analizą kosztów

i korzyści”.

2.

Przez znaczną modernizację, o której mowa w ust. 1, rozumie się modernizację jednostki

wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej powyżej 20 MW lub sieci ciepłowniczej, lub sieci

chłodniczej, której koszt przekracza 50% kosztu inwestycyjnego nowej porównywalnej

jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub sieci chłodniczej.

3.

Analizę kosztów i korzyści sporządza się z uwzględnieniem

1)

zainstalowanej mocy elektrycznej lub zainstalowanej mocy cieplnej;

2)

rodzaju paliwa zużywanego do wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła;

3)

planowanej liczby godzin pracy jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub sieci

chłodniczej w ciągu roku;

4)

lokalizacji jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej, lub chłodniczej;

5)

zapotrzebowania na energię elektryczną lub ciepło, lub chłód.

4.

Analiza kosztów i korzyści opiera się na opisie planowanej budowy, przebudowy lub

znacznej modernizacji jednostki wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej

oraz zawiera analizę ekonomiczną obejmującą analizę finansową, która odzwierciedla

rzeczywiste przepływy pieniężne z nakładów inwestycyjnych poniesionych na budowę,

przebudowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub

sieci chłodniczej oraz planowane koszty i przychody z ich eksploatacji.

5.

Analizę kosztów i korzyści sporządza się na okres cyklu życia planowanej jednostki

wytwórczej, sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej.

Art. 10b.

1.

Przedsiębiorstwa energetyczne oraz inni przedsiębiorcy, o których mowa w art. 10a

ust. 1, planujący

1)

budowę jednostki wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW - sporządzają

analizę kosztów i korzyści wybudowania nowej jednostki kogeneracji w miejsce pracującej

jednostki wytwórczej;

2)

przebudowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej

przekraczającej 20 MW - sporządzają analizę kosztów i korzyści przebudowy lub znacznej

modernizacji tej jednostki wytwórczej na jednostkę kogeneracji;

3)

budowę lub przebudowę, lub znaczną modernizację elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej,

w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1099/2008 z dnia 22 października

2008 r. w sprawie statystyki energii

(Dz. Urz. UE L 304 z 14.11.2008, str. 1, z późn. zm.), o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW lub wytwarzającej ciepło odpadowe

z instalacji przemysłowej - sporządzają analizę kosztów i korzyści wykorzystania tego

ciepła, w tym w wysokosprawnej kogeneracji, oraz przyłączenia wybudowanej lub przebudowanej,

lub poddanej znacznej modernizacji elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej do

sieci ciepłowniczej lub chłodniczej;

4)

budowę sieci ciepłowniczej lub sieci chłodniczej lub przyłączenie do tej sieci jednostki

wytwórczej o mocy nominalnej cieplnej przekraczającej 20 MW, lub przebudowę, lub znaczną

modernizację tej jednostki wytwórczej - sporządzają analizę kosztów i korzyści wykorzystania

ciepła odpadowego.

2.

Budowa urządzeń, instalacji lub sieci służących wychwytywaniu dwutlenku węgla w celu

jego podziemnego składowania w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu

i składowania dwutlenku węgla w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze nie stanowi przebudowy jednostki wytwórczej, elektrowni lub elektrociepłowni przemysłowej

ani budowy sieci, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do

1)

jednostek wytwórczych w okresach szczytowego zapotrzebowania na energię elektryczną

oraz rezerw zdolności wytwórczych pracujących w okresie nie dłuższym niż 1500 godzin

w roku, jako średnia z pięciu kolejnych lat;

2)

obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie

obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących;

3)

urządzeń, instalacji i sieci niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania podziemnego

składowiska dwutlenku węgla w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

4.

Jeżeli jest planowana budowa lub przebudowa, lub znaczna modernizacja jednostki wytwórczej

energii elektrycznej lub elektrowni przemysłowej, analiza kosztów i korzyści zawiera

porównanie tej jednostki lub elektrowni z jednostką wytwórczą lub elektrociepłownią

przemysłową wytwarzającą taką samą ilość energii elektrycznej w procesie wytwarzania

ciepła odpadowego w instalacji przemysłowej lub w wysokosprawnej kogeneracji albo

zaopatrującą użytkowników systemu w wytworzone ciepło lub chłód za pomocą sieci ciepłowniczych

lub chłodniczych.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4, przedsiębiorstwa energetyczne oraz

przedsiębiorcy, o których mowa w art. 10a ust. 1, sporządzają analizę kosztów i korzyści

we współpracy z przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się przesyłaniem i dystrybucją

ciepła lub chłodu.

6.

Przez moc nominalną cieplną, o której mowa w ust. 1 oraz w art. 10a ust. 1, rozumie

się ilość energii wprowadzonej w paliwie do źródła spalania paliw w jednostce czasu

przy jego nominalnym obciążeniu.

Art. 10c.

1.

Minister właściwy do spraw energii sporządza ocenę potencjału wytwarzania energii

elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych energetycznie systemów

ciepłowniczych lub chłodniczych i o jej sporządzeniu powiadamia Komisję Europejską.

2.

W celu sporządzenia oceny, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw energii

przeprowadza analizę wprowadzenia określonych wariantów wytwarzania energii elektrycznej

w wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych

i chłodniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym możliwości techniczne

oraz opłacalność ekonomiczną wprowadzenia tych wariantów.

3.

Minister właściwy do spraw energii co pięć lat lub na żądanie Komisji Europejskiej

aktualizuje ocenę, o której mowa w ust. 1, i o tej aktualizacji powiadamia Komisję

Europejską.

”

;

7)

w art. 16a w ust. 5 w pkt 6 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 7 w brzmieniu

„

7)

wynikami oceny, o której mowa w art. 10c ust. 1, oraz analizą kosztów i korzyści.

”

;

8)

w art. 18 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

ocena potencjału wytwarzania energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji oraz

efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych lub chłodniczych na obszarze gminy.

”

;

9)

w art. 19 w ust. 3 pkt 3a otrzymuje brzmienie

„

3a)

możliwości stosowania środków poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej;

”

;

10)

w art. 20 w ust. 2

a)

pkt 1b otrzymuje brzmienie

„

1b)

propozycje stosowania środków poprawy efektywności energetycznej w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej;

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

ocenę potencjału wytwarzania energii elektrycznej w wysokosprawnej kogeneracji oraz

efektywnych energetycznie systemów ciepłowniczych lub chłodniczych na obszarze gminy.

”

;

11)

w art. 45 po ust. 1d dodaje się ust. 1e w brzmieniu

„

1e.

W kosztach działalności przedsiębiorstw energetycznych zajmujących się obrotem energią

elektryczną, paliwami gazowymi lub sprzedażą ciepła odbiorcom końcowym uwzględnia

się koszty realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej.

”

;

12)

w art. 45a

a)

ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Jeżeli miejsce zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego służącego do rozliczeń

kosztów zakupu ciepła jest wspólne dla dwóch lub więcej budynków wielolokalowych albo

dwóch lub więcej grup lokali lub lokali, właściciele lub zarządcy tych budynków lub

lokali są obowiązani wyposażyć

1)

budynki te i grupy lokali w ciepłomierze;

2)

lokale, tam gdzie jest to technicznie wykonalne i opłacalne, w ciepłomierze lub wodomierze

ciepłej wody użytkowej.

”

,

b)

w ust. 8 w pkt 1 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

dla lokali mieszkalnych i użytkowych

-

wskazania ciepłomierzy,

-

wskazania urządzeń umożliwiających indywidualne rozliczenie kosztów, niebędących przyrządami

pomiarowymi w rozumieniu przepisów metrologicznych,

-

powierzchnię lub kubaturę tych lokali,

”

,

c)

ust. 9 otrzymuje brzmienie

„

9.

Właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego dokonuje wyboru metody rozliczania

całkowitych kosztów zakupu ciepła na poszczególne lokale mieszkalne i użytkowe w tym

budynku, tak aby wybrana metoda

1)

zapewniała

a)

energooszczędne zachowania,

b)

zachowanie prawidłowych warunków eksploatacji budynku i lokali w zakresie temperatury

i wentylacji, określonych w przepisach prawa budowlanego, lub

c)

ustalanie opłat za zakupione ciepło w sposób odpowiadający zużyciu ciepła na ogrzewanie

i przygotowanie ciepłej wody użytkowej;

2)

w zależności od warunków technicznych budynków i lokali uwzględniała

a)

ilość ciepła dostarczanego do lokalu z pionów grzewczych lub przenikania między lokalami

oszacowanego w szczególności na podstawie rejestracji temperatury powietrza w lokalu,

jeżeli jest to technicznie możliwe i ekonomicznie uzasadnione,

b)

współczynniki wyrównawcze zużycia ciepła na ogrzewanie, wynikające z położenia lokalu

w bryle budynku.

”

,

d)

po ust. 11 dodaje się ust. 11a w brzmieniu

„

11a.

Jeżeli użytkownik lokalu nie udostępni właścicielowi lub zarządcy budynku ciepłomierzy,

wodomierzy lub urządzeń umożliwiających indywidualne rozliczenie kosztów, niebędących

przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów metrologicznych, w celu dokonania ich

odczytu albo użytkownik lokalu dokona ingerencji w ten przyrząd lub urządzenie w celu

zafałszowania jego pomiarów lub wskazań, właściciel lub zarządca budynku może

1)

dochodzić od użytkownika tego lokalu odszkodowania albo

2)

obciążyć użytkownika tego lokalu, w okresie rozliczeniowym, kosztami ogrzewania w

wysokości nie wyższej niż iloczyn średniej wartości kosztów ogrzewania

a)

m

b)

m

”

,

e)

dodaje się ust. 13 w brzmieniu

„

13.

W przypadku gdy ilość ciepła dostarczonego do budynku wielolokalowego w ciągu kolejnych

12 miesięcy przekracza 0,40 GJ w odniesieniu do m

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 719) w art. 2 w pkt 2 lit. f otrzymuje brzmienie

„

f)

prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej, o których mowa

w przepisach dotyczących efektywności energetycznej;

”

.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2016 r. poz. 672) w art. 401 w ust. 7 pkt 4a otrzymuje brzmienie

„

4a)

wpływy z opłaty zastępczej, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. poz. 831);

”

.

W ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2164) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 67 w ust. 1 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

zamówienie na dostawy jest dokonywane na giełdzie towarowej w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 719 i 831), w tym na giełdzie towarowej innych państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego

lub gdy dokonuje zakupu świadectw pochodzenia, świadectw pochodzenia biogazu rolniczego,

świadectw pochodzenia z kogeneracji oraz świadectw efektywności energetycznej na giełdzie

towarowej, w tym na giełdzie towarowej innych państw członkowskich Europejskiego Obszaru

Gospodarczego;

”

;

2)

w art. 138a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zamawiający prowadzący działalność, o której mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1 i 3, nie

stosują ustawy do udzielenia zamówień sektorowych na dostawy energii elektrycznej,

paliw gazowych lub ciepła oraz paliw do wytwarzania energii, a także zakupu świadectw

pochodzenia, świadectw pochodzenia biogazu rolniczego, świadectw pochodzenia z kogeneracji

oraz świadectw efektywności energetycznej w celu wykonania obowiązku, o którym mowa

w art. 9a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm. lub w celu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii

(Dz. U. poz. 478 i 2365) lub w celu wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. poz. 831).

”

.

W ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2016 r. poz. 353) w art. 74 w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

analizę kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm..

”

.

W ustawie z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej

(Dz. U. poz. 2359) uchyla się art. 2.

Krajowy plan działań minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy przekazuje

Komisji Europejskiej, do dnia 30 kwietnia 2017 r.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 12 ust. 6, Zarząd Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej po raz pierwszy przekaże ministrowi właściwemu do spraw energii

do dnia 31 lipca 2017 r.

1.

Przedsiębiorca, o którym mowa w art. 36 ust. 1, po raz pierwszy przeprowadzi audyt

energetyczny przedsiębiorstwa w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Audyt energetyczny przedsiębiorstwa przeprowadzony przed dniem wejścia w życie ustawy,

ale nie wcześniej niż przed dniem 5 grudnia 2012 r., i spełniający wymagania, o których

mowa w art. 37 ust. 1 i 2, uznaje się za audyt energetyczny w rozumieniu art. 36 ust.

1. O przeprowadzeniu takiego audytu przedsiębiorstwo zawiadamia Prezesa Urzędu Regulacji

Energetyki w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Właściciel lub zarządca lokali wyposaży je, o ile będzie to technicznie wykonalne

i opłacalne, w ciepłomierze lub wodomierze ciepłej wody użytkowej, o których mowa

w art. 45a ust. 7 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 43, do dnia 31 grudnia 2016 r.

1.

Do wykonania i rozliczenia wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12 ust. 1 i art.

23 ust. 3 ustawy uchylanej w art. 59, za okres przed dniem wejścia w życie ustawy,

oraz w zakresie kar pieniężnych za niedopełnienie tego obowiązku stosuje się przepisy

dotychczasowe.

2.

Wskaźnik, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej, stosuje się do obliczenia ilości energii pierwotnej odpowiadającej wartości świadectwa

efektywności energetycznej, które są obowiązane uzyskać i przedstawić do umorzenia

podmioty, o których mowa w art. 12 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 59, do dnia wejścia

w życie ustawy.

1.

Opłaty zastępcze, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy uchylanej w art. 59,

uiszczane na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej po dniu wejścia w życie ustawy stanowią przychód tego Funduszu i są uwzględniane

przy ustalaniu wysokości zobowiązania określonego w art. 401c ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

2.

Kary pieniężne wymierzane na podstawie art. 35 ustawy uchylanej w art. 59 płatne po

dniu wejścia w życie ustawy uiszcza się na rachunek bankowy właściwego urzędu skarbowego.

Wpływy z tych kar stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Do dnia 30 czerwca 2019 r. świadectwa efektywności energetycznej, wydane na podstawie

ustawy uchylanej w art. 59, uwzględnia się w realizacji obowiązku określonego w art.

10 ust. 1.

2.

Przy rozliczeniu wykonania obowiązku określonego w art. 10 ust. 1 przyjmuje się, że

wartość świadectw efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 1, wyrażona w

tonach oleju ekwiwalentnego, odpowiada wartości świadectw efektywności energetycznej,

o których mowa w art. 20.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy dotyczących

świadectw efektywności energetycznej oraz przetargów stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Przedsięwzięcie lub przedsięwzięcia służące poprawie efektywności energetycznej zakończone

przed dniem wejścia w życie ustawy, ale nie wcześniej niż przed dniem 1 stycznia 2014 r.,

dla których nie wydano świadectw efektywności energetycznej w rozumieniu ustawy uchylanej

w art. 59 oraz świadectw efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, do dnia

30 czerwca 2019 r. zalicza się na poczet realizacji obowiązku określonego w art. 10

ust. 1.

2.

Dla przedsięwzięcia lub przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej,

zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, ale nie wcześniej niż przed dniem

1 stycznia 2014 r., dla których nie wydano świadectw efektywności energetycznej w

rozumieniu ustawy uchylanej w art. 59, Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wydaje świadectwa

efektywności energetycznej, na wniosek podmiotu, u którego zostało zrealizowane to

przedsięwzięcie lub te przedsięwzięcia, albo podmiotu upoważnionego przez ten podmiot,

złożony w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Do wniosku o wydanie

świadectw efektywności energetycznej należy dołączyć audyt efektywności energetycznej,

o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. c.

3.

Świadectwa efektywności energetycznej, o których mowa w ust. 2, Prezes Urzędu Regulacji

Energetyki umarza w całości lub części, na wniosek podmiotu zobowiązanego, do dnia

30 czerwca danego roku kalendarzowego; świadectwa te uwzględnia się przy rozliczeniu

wykonania obowiązku określonego w art. 10 ust. 1 za rok kalendarzowy, w którym zostało

ono wydane.

4.

Przepisy art. 20-23 stosuje się odpowiednio do wydawania świadectw, o których mowa

w ust. 2.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 28 ust. 6 ustawy uchylanej

w art. 59 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 29, nie dłużej jednak niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 46 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, nie dłużej jednak

niż 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2015 r. poz. 2167 i 2359 oraz z 2016 r. poz. 266).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2016 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;

2)

art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

3)

art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.