Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych

§ 1.

Sądami powszechnymi są sądy rejonowe, sądy okręgowe oraz sądy apelacyjne.

§ 2.

Sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie nienależącym do sądów administracyjnych,

sądów wojskowych oraz Sądu Najwyższego.

§ 3.

Sądy powszechne wykonują również inne zadania z zakresu ochrony prawnej, powierzone

w drodze ustaw lub przez wiążące Rzeczpospolitą Polską prawo międzynarodowe lub prawo

stanowione przez organizację międzynarodową, jeżeli z wiążącej Rzeczpospolitą Polską

umowy ją konstytuującej wynika, że jest ono stosowane bezpośrednio.

§ 4.

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sądach bez bliższego ich określenia, rozumie

się przez to sądy powszechne.

§ 1.

Zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości wykonują sędziowie.

§ 1a.

W sądach rejonowych zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości wykonują także asesorzy

sądowi, z wyłączeniem

1)

stosowania tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym wobec zatrzymanego

przekazanego do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania;

2)

rozpoznawania zażaleń na postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia,

na postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia i na postanowienia o umorzeniu

dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw;

3

rozstrzygania spraw, o których mowa w art. 12 pkt 3.

§ 2.

Zadania z zakresu ochrony prawnej, inne niż wymiar sprawiedliwości, wykonują w sądach

referendarze sądowi i starsi referendarze sądowi. Ilekroć w przepisach jest mowa o

referendarzach sądowych, rozumie się przez to także starszych referendarzy sądowych.

§ 2a.

Zadania, o których mowa w § 2, mogą wykonywać asesorzy sądowi. Zadania te mogą wykonywać

również sędziowie, jeżeli ich wykonywanie przez referendarzy sądowych lub asesorów

sądowych nie jest możliwe.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Sędziowie tworzą samorząd sędziowski.

§ 2.

Organami samorządu sędziowskiego są

1)

zgromadzenie ogólne sędziów apelacji;

2)

zgromadzenie ogólne sędziów okręgu;

3)

zebranie sędziów danego sądu.

§ 1.

W sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości obywatele biorą udział przez uczestnictwo ławników

w rozpoznawaniu spraw przed sądami w pierwszej instancji, chyba że ustawy stanowią

inaczej.

§ 2.

Przy rozstrzyganiu spraw ławnicy mają równe prawa z sędziami i asesorami sądowymi.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

§ 1.

Językiem urzędowym przed sądami jest język polski.

§ 2.

Osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim ma prawo do występowania

przed sądem w znanym przez nią języku i bezpłatnego korzystania z pomocy tłumacza.

§ 3.

O przyznaniu tłumacza osobie, o której mowa w § 2, orzeka sąd właściwy do rozpoznania

sprawy w pierwszej instancji. Wniosek o przyznanie tłumacza zgłoszony w toku sprawy

rozpoznaje sąd tej instancji, w której sprawa się toczy.

Osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa w linii prostej lub powinowactwa

w linii prostej albo w stosunku przysposobienia, małżonkowie oraz rodzeństwo nie mogą

być sędziami, asesorami sądowymi albo referendarzami sądowymi w tym samym wydziale

sądu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Nadzór nad działalnością sądów w zakresie orzekania sprawuje Sąd Najwyższy, w trybie

określonym ustawami.

Działalność administracyjna sądów polega na

1)

zapewnieniu odpowiednich warunków techniczno-organizacyjnych oraz majątkowych funkcjonowania

sądu i wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3;

2)

zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, bezpośrednio związanego

z wykonywaniem przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3.

Nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8 pkt 1, sprawuje

Minister Sprawiedliwości, na zasadach określonych w dziale I rozdziale 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm..

§ 1.

Wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8

pkt 2, sprawują prezesi sądów.

§ 2.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością sądów, o której mowa w art. 8

pkt 2, sprawuje Minister Sprawiedliwości przez służbę nadzoru, którą stanowią sędziowie

delegowani do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie art. 77.

Uprawnienia Ministra Sprawiedliwości przewidziane niniejszą ustawą mogą zostać powierzone

sekretarzowi stanu lub podsekretarzowi stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, z wyjątkiem

uprawnienia do wydania decyzji o przeniesieniu sędziego w przypadkach określonych

w art. 75 § 2.

Czynności z zakresu nadzoru administracyjnego nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której

sędziowie i asesorzy sądowi są niezawiśli.

§ 1.

Sąd rejonowy tworzy się dla jednej lub większej liczby gmin; w uzasadnionych przypadkach

może być utworzony więcej niż jeden sąd rejonowy w obrębie tej samej gminy.

§ 1a.

Sąd rejonowy tworzy się dla obszaru jednej lub większej liczby gmin zamieszkałych

przez co najmniej 50 000 mieszkańców, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych, karnych

oraz rodzinnych i nieletnich wpływających do istniejącego sądu rejonowego z obszaru

tej gminy lub kilku gmin wynosi co najmniej 5000 w ciągu roku kalendarzowego, z zastrzeżeniem

§ 1b-1d.

§ 1b.

Sąd rejonowy może być utworzony dla jednej lub większej liczby gmin zamieszkałych

przez mniejszą niż 50 000 liczbę mieszkańców, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych,

karnych oraz rodzinnych i nieletnich wpływających do istniejącego sądu rejonowego

z obszaru tej gminy lub kilku gmin wynosi co najmniej 5000 w ciągu roku kalendarzowego.

§ 1c.

Sąd rejonowy może być utworzony według kryteriów określonych w § 1b tylko wtedy, gdy

zmiana obszaru właściwości sądu rejonowego właściwego dla tej gminy lub gmin nie spowoduje,

że istniejący sąd rejonowy nie będzie spełniał kryteriów określonych w § 1a lub 1b.

§ 1d.

Sąd rejonowy może zostać zniesiony, jeżeli łączna liczba spraw cywilnych, karnych

oraz rodzinnych i nieletnich wpływających w ciągu kolejnych 3 lat nie przekracza 5000

w każdym roku kalendarzowym.

§ 2.

Sąd okręgowy tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch sądów rejonowych,

zwanego dalej „okręgiem sądowym”.

§ 3.

Sąd apelacyjny tworzy się dla obszaru właściwości co najmniej dwóch okręgów sądowych,

zwanego dalej „obszarem apelacji”.

§ 1.

Sądy dzielą się na wydziały.

§ 2.

Wydziałem kieruje przewodniczący wydziału, którym jest prezes albo wiceprezes sądu

lub inny sędzia. W przypadkach szczególnie uzasadnionych, biorąc pod uwagę racjonalne

wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego oraz potrzeby wynikające z obciążenia

zadaniami, funkcję przewodniczącego wydziału można powierzyć asesorowi sądowemu.

§ 2a

Przewodniczącym wydziału ksiąg wieczystych, wydziału gospodarczego do spraw rejestru

zastawów oraz wydziału gospodarczego do spraw Krajowego Rejestru Sądowego jest referendarz

sądowy.

§ 3

Funkcję przewodniczącego wydziału powierza prezes sądu. Przed powierzeniem funkcji

przewodniczącego wydziału w sądzie apelacyjnym prezes sądu zasięga opinii kolegium

sądu apelacyjnego. Przed powierzeniem funkcji przewodniczącego wydziału w sądzie okręgowym

i rejonowym prezes sądu zasięga opinii kolegium sądu okręgowego.

§ 3a.

Funkcję przewodniczącego wydziału powierza się na czas określony, nie dłuższy niż

trzy lata. Zwolnienie z funkcji przewodniczącego wydziału, przed upływem tego okresu,

może nastąpić po zasięgnięciu opinii kolegium właściwego sądu. Przed zasięgnięciem

opinii prezes sądu poucza o możliwości złożenia wyjaśnień na piśmie, w terminie siedmiu

dni od dnia otrzymania pouczenia. Posiedzenie kolegium odbywa się nie wcześniej niż

po wpłynięciu wyjaśnień lub bezskutecznym upływie terminu do ich złożenia.

§ 3b.

W przypadku łączenia funkcji przewodniczącego wydziału z funkcją prezesa albo wiceprezesa

sądu, funkcję przewodniczącego wydziału powierza się na okres odpowiadający kadencji

prezesa albo wiceprezesa sądu.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Prezes sądu może powierzyć sędziemu funkcję zastępcy przewodniczącego wydziału, jeżeli

przemawiają za tym wielkość lub zakres zadań wydziału. W wydziale ksiąg wieczystych

oraz wydziale gospodarczym do spraw rejestrowych funkcję zastępcy przewodniczącego

wydziału powierza się referendarzowi sądowemu. Przepisy § 3 i 3a stosuje się odpowiednio.

§ 1

W sądzie rejonowym można tworzyć wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego;

3)

rodzinny i nieletnich - do spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw;

4)

pracy, ubezpieczeń społecznych albo pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw odpowiednio

z zakresu prawa pracy lub z zakresu ubezpieczeń społecznych;

5)

gospodarczy - do spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw;

6)

ksiąg wieczystych - do prowadzenia ksiąg wieczystych ;

7

egzekucyjny - do rozpoznawania spraw

a)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 777 § 1 pkt 3-6 oraz art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks

postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm., w tym również w przypadkach, o których mowa w art. 778

b)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest wydane w wydziale

egzekucyjnym orzeczenie sądu albo referendarza sądowego prawomocne lub podlegające

natychmiastowemu wykonaniu,

c)

ze skarg na czynności komornika sądowego wnoszonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego oraz spraw, w których przepisy te stosuje się odpowiednio,

d)

w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

e)

o wyłączenie komornika sądowego,

f)

o ustanowienie kuratora w postępowaniu egzekucyjnym,

g)

o wydanie zaświadczenia dla tytułów egzekucyjnych, o których mowa w art. 795ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

h)

w trybie art. 801art. 807 § 1, art. 813, art. 820,

i)

w trybie art. 1153,

j)

o których mowa w tytułach II i III części trzeciej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego, w zakresie zastrzeżonym dla kompetencji sądu, z wyłączeniem spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego oraz spraw o wyjawienie majątku,

k)

o zwolnienie od kosztów sądowych przed wszczęciem postępowania w sprawach, o których

mowa w przepisach poprzedzających, oraz zwolnienie od kosztów komorniczych.

§ 2

Rozpoznawanie spraw, o których mowa w § 1 pkt 7, należących do właściwości sądu rejonowego,

w którym nie utworzono wydziału do tych spraw, Minister Sprawiedliwości przekazuje

innemu sądowi rejonowemu, w trybie określonym w art. 20.

Do dnia powołania prezesa sądu dyscyplinarnego, o którym mowa w art. 110b ustawy zmienianej

w art. 1, obowiązki tego prezesa wykonuje prezes właściwego sądu apelacyjnego, a w

czasie jego nieobecności, najstarszy służbą wiceprezes sądu apelacyjnego.

(uchylony)

(uchylony)

Ławnikowi przysługuje rekompensata, o której mowa w art. 172 § 4 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz ryczałt, o którym mowa w art.

172 § 4a ustawy zmienianej w art. 1 w związku z wykonywaniem czynności w sądzie po

dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

(uchylony)

§ 1.

W sądzie okręgowym można tworzyć wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących leczenia osób uzależnionych od alkoholu oraz od

środków odurzających i psychotropowych, spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie

odrębnych ustaw oraz spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego oraz spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych;

3)

pracy, ubezpieczeń społecznych albo pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw odpowiednio

z zakresu prawa pracy lub z zakresu ubezpieczeń społecznych;

4)

gospodarczy - do spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw;

5)

kontroli danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych - do spraw związanych

z kontrolą pozyskiwania danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych przez

Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Straż Graniczną, Centralne Biuro Antykorupcyjne,

Służbę Ochrony Państwa, Służbę Celno-Skarbową i Biuro Nadzoru Wewnętrznego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, wskazuje wydział sądu okręgowego rozpoznający

środki odwoławcze w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

§ 1.

W sądzie okręgowym działa koordynator do spraw mediacji, który wykonuje działania

na rzecz rozwoju mediacji, zapewnia sprawną komunikację pomiędzy sędziami i mediatorami

oraz stałymi mediatorami, a także współpracuje przy organizowaniu spotkań informacyjnych.

§ 2.

Koordynator do spraw mediacji wykonuje zadania, o których mowa w § 1, również w sądach

rejonowych na obszarze właściwości danego sądu okręgowego.

§ 3.

Koordynatora do spraw mediacji powołuje prezes sądu okręgowego, w drodze zarządzenia,

spośród sędziów sądu okręgowego.

§ 1.

W okręgu sądowym działa koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka

w sprawach cywilnych.

§ 2.

W zakresie dotyczącym współpracy międzynarodowej, prawa europejskiego i praw człowieka

w sprawach cywilnych, w szczególności praw dziecka i praw rodziny koordynator do spraw

współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych

1)

udziela sędziom, asesorom sądowym, referendarzom sądowym i asystentom sędziów, na

ich wniosek, informacji

a)

o zasadach i trybie uzyskania informacji o prawie i praktyce państwa obcego,

b)

z zakresu techniki pracy oraz wykonywania czynności administracji sądowej istotnych

dla prawidłowego przygotowania wniosku o pomoc prawną oraz orzeczeń podlegających

wzajemnemu uznawaniu,

c)

o zasadach i trybie współpracy w ramach Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych

i handlowych,

d)

o zasadach i trybie ustalenia organu właściwego w państwie obcym do wykonania wniosku

o pomoc prawną lub udzielenie informacji dotyczącej stanu realizacji tego wniosku,

e)

o sposobie uzyskania informacji o treści standardów wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm.;

2)

wspomaga osoby pełniące funkcję punktów kontaktowych Europejskiej Sieci Sądowej w

sprawach cywilnych i handlowych w realizacji ich zadań;

3)

informuje prezesa właściwego sądu lub przewodniczącego właściwego wydziału o celowości

zorganizowania narady sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych, w szczególności

w celu przedstawienia zagadnień prawnych budzących wątpliwości oraz zagadnień, w których

orzecznictwo jest niejednolite, a także w celu zapewnienia przestrzegania standardów

wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., oraz może brać w niej udział;

4)

informuje prezesa właściwego sądu o potrzebie analizy orzecznictwa i ewentualnego

wystąpienia z informacją, o której mowa w art. 22 § 1 pkt 2;

5)

informuje sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych i asystentów sędziów o

istotnym bieżącym orzecznictwie Sądu Najwyższego i organów międzynarodowych;

6)

kontroluje aktualność informacji umieszczonych na stronach internetowych sądu.

§ 3.

Koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych

wykonuje zadania, o których mowa w § 2, we wszystkich sądach na obszarze właściwości

danego sądu okręgowego.

§ 4.

Koordynatorowi do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych,

udostępnia się akta sądowe w celu wykonywania przez niego zadań, o których mowa w

§ 2.

§ 5.

Koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych

wchodzi w skład Europejskiej Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.

§ 6.

Koordynatora do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach cywilnych

powołuje prezes sądu okręgowego, w drodze zarządzenia, spośród sędziów, asesorów sądowych

lub referendarzy sądowych tego sądu okręgowego lub sądów rejonowych na obszarze jego

właściwości wyróżniających się wiedzą z zakresu współpracy międzynarodowej, prawa

europejskiego i praw człowieka w sprawach cywilnych, w szczególności praw dziecka

i praw rodziny oraz wykazujących odpowiednią znajomość języków obcych.

Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, tworzy i znosi punkty kontaktowe Europejskiej

Sieci Sądowej w sprawach cywilnych i handlowych.

§ 1.

W okręgu sądowym działa koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka

w sprawach karnych.

§ 2.

W zakresie dotyczącym współpracy międzynarodowej, prawa europejskiego i praw człowieka

w sprawach karnych koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka

w sprawach karnych

1)

udziela sędziom, asesorom sądowym, referendarzom sądowym i asystentom sędziów na ich

wniosek informacji

a)

o zasadach i trybie uzyskania informacji o prawie i praktyce państwa obcego,

b)

z zakresu techniki pracy oraz wykonywania czynności administracji sądowej istotnych

dla prawidłowego przygotowania wniosku o pomoc prawną, europejskiego nakazu aresztowania

oraz innych orzeczeń podlegających wzajemnemu uznawaniu,

c)

o zasadach i trybie współpracy w ramach Europejskiej Sieci Sądowej,

d)

o zasadach i trybie ustalenia organu właściwego w państwie obcym do wykonania wniosku

o pomoc prawną lub udzielenia informacji dotyczącej stanu realizacji tego wniosku,

e)

o zasadach i trybie ustalenia organu właściwego w państwie obcym do wykonania europejskiego

nakazu aresztowania lub innego orzeczenia podlegającego wzajemnemu uznawaniu lub udzielenia

informacji dotyczącej stanu realizacji tego nakazu lub orzeczenia,

f)

o sposobie uzyskania informacji o treści standardów wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r.;

2)

informuje prezesa właściwego sądu lub przewodniczącego właściwego wydziału o celowości

zorganizowania narady sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych, w szczególności

w celu przedstawienia zagadnień prawnych budzących wątpliwości oraz zagadnień, w których

orzecznictwo jest niejednolite, a także w celu zapewnienia przestrzegania standardów

wynikających z Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie

dnia 4 listopada 1950 r., oraz może brać w niej udział;

3)

informuje prezesa właściwego sądu o potrzebie analizy orzecznictwa i ewentualnego

wystąpienia z informacją, o której mowa w art. 22 § 1 pkt 2;

4)

informuje sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych i asystentów sędziów o

istotnym bieżącym orzecznictwie Sądu Najwyższego i organów międzynarodowych;

5)

kontroluje aktualność informacji umieszczonych na stronach internetowych sądu.

§ 3.

Koordynator do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach karnych

wykonuje zadania, o których mowa w § 2, we wszystkich sądach na obszarze właściwości

danego sądu okręgowego.

§ 4.

Koordynatorowi do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach karnych

udostępnia się akta sądowe w celu wykonywania przez niego zadań, o których mowa w

§ 2.

§ 5.

Koordynatora do spraw współpracy międzynarodowej i praw człowieka w sprawach karnych

powołuje prezes sądu okręgowego, w drodze zarządzenia, spośród sędziów, asesorów sądowych

lub referendarzy sądowych tego sądu okręgowego lub sądów rejonowych na obszarze jego

właściwości wyróżniających się wiedzą z zakresu współpracy międzynarodowej, prawa

europejskiego i praw człowieka oraz wykazujących odpowiednią znajomość języków obcych.

(uchylony)

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 41 § 1 ustawy zmienianej

w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 41 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż do dnia 21 czerwca 2019 r.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 148 § 1 ustawy zmienianej

w art. 1, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 148 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

nie dłużej jednak niż do dnia 21 czerwca 2019 r.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 41 § 1 ustawy zmienianej

w art. 1 w zakresie dotyczącym podziału spraw na kategorie, w których dokonuje się

losowego przydziału spraw, stosuje się do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 148 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

§ 1.

Sąd apelacyjny dzieli się na wydziały

1)

cywilny - do spraw z zakresu prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, jak również spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa

gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych

ustaw;

2)

karny - do spraw z zakresu prawa karnego oraz spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych;

3)

pracy i ubezpieczeń społecznych - do spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych.

§ 2.

(uchylony)

W sądach mogą być tworzone wydziały inne niż wymienione w art. 12, 16 lub art. 18.

Poza siedzibą sądu mogą być tworzone wydziały zamiejscowe, a poza siedzibą sądu okręgowego

także ośrodki zamiejscowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie dłużej jednak niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

§ 1

Minister Sprawiedliwości tworzy i znosi wydziały oraz wydziały i ośrodki zamiejscowe

sądów w drodze zarządzenia, mając na względzie potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji

sądownictwa, w szczególności przez dostosowanie liczby, rodzaju i wielkości wydziałów

do obciążenia wpływem spraw, ekonomię postępowania sądowego oraz konieczność prawidłowego

wykonywania czynności nadzorczych, w celu zagwarantowania realizacji prawa obywatela

do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie; w zarządzeniu o utworzeniu wydziału

oraz wydziału lub ośrodka zamiejscowego należy określić jego siedzibę, obszar właściwości

oraz zakres spraw przekazanych do rozpoznawania.

§ 1

Minister Sprawiedliwości tworzy i znosi wydziały oraz wydziały i ośrodki zamiejscowe

sądów w drodze zarządzenia, mając na względzie potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji

sądownictwa, w szczególności przez dostosowanie liczby, rodzaju i wielkości wydziałów

do obciążenia wpływem spraw, właściwą skalę etatyzacji, ekonomię postępowania sądowego

oraz konieczność prawidłowego wykonywania czynności nadzorczych, w celu zagwarantowania

realizacji prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie; w zarządzeniu

o utworzeniu wydziału oraz wydziału lub ośrodka zamiejscowego należy określić jego

siedzibę, obszar właściwości oraz zakres spraw przekazanych do rozpoznawania.

§ 1a

Przy tworzeniu wydziałów egzekucyjnych uwzględnia się ponadto konieczność prawidłowego

i sprawnego wykonywania nadzoru judykacyjnego nad komornikami sądowymi, mając na względzie

w szczególności

1)

wpływ spraw, o których mowa w art. 12 § 1 pkt 7;

2)

liczbę komorników sądowych, którzy podlegaliby nadzorowi judykacyjnemu utworzonego

wydziału;

3)

liczbę spraw prowadzonych przez komorników sądowych, którzy podlegaliby nadzorowi

judykacyjnemu utworzonego wydziału.

§ 2.

W przypadku zniesienia wydziału lub ośrodka zamiejscowego sądu, pracownicy zatrudnieni

w zniesionej jednostce przechodzą do odpowiedniego sądu.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w drodze

rozporządzeń

1

tworzy i znosi sądy oraz ustala ich siedziby, obszary właściwości i zakres rozpoznawanych

przez nie spraw,

2)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy

lub ubezpieczeń społecznych z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów

okręgowych, działających na obszarze tej samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu

- rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

3)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych

spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego, należących do sądu gospodarczego

na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości lub części obszarów właściwości innych

sądów okręgowych, działających na obszarze tej samej apelacji, a jednemu sądowi rejonowemu

- rozpoznawanie spraw gospodarczych oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego, należących do sądu gospodarczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych,

4)

może przekazać jednemu sądowi okręgowemu rozpoznawanie spraw zgodności z prawdą oświadczeń

lustracyjnych z właściwości innych sądów okręgowych, działających na obszarze tej

samej apelacji,

5)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego, spraw dotyczących demoralizacji i czynów karalnych nieletnich, leczenia

osób uzależnionych od alkoholu oraz od środków odurzających i psychotropowych oraz

spraw należących do sądu opiekuńczego na podstawie odrębnych ustaw, z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

6)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu prowadzenie ksiąg wieczystych z właściwości

lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, działających w tym samym

okręgu sądowym,

7)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie spraw w elektronicznym postępowaniu

upominawczym z właściwości innych sądów rejonowych,

8)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawanie wniosków o nadanie klauzuli

wykonalności decyzjom wydanym przez Radę, Komisję Europejską, Europejski Bank Centralny,

Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego oraz wyrokom Trybunału Sprawiedliwości

Unii Europejskiej z właściwości innych sądów rejonowych,

9)

wyznacza jeden sąd okręgowy właściwy do rozpoznawania spraw z zakresu ochrony unijnych

znaków towarowych i wzorów wspólnotowych (sąd unijnych znaków towarowych i wzorów

wspólnotowych) ,

10

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznanie spraw, o których mowa w art.

12 § 1 pkt 7, z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych

- kierując się potrzebą zapewnienia racjonalnej organizacji sądownictwa, przez dostosowanie

liczby sądów, ich wielkości i obszarów właściwości do zakresu obciążenia wpływem spraw,

a także uwzględniając ekonomię postępowania sądowego, w celu zagwarantowania realizacji

prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa

powszechnego, potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, przydziela

nowe stanowiska sędziowskie oraz asesorskie poszczególnym sądom.

§ 2.

W razie zwolnienia stanowiska sędziowskiego lub asesorskiego w sądzie działającym

na obszarze danej apelacji prezes sądu apelacyjnego, w terminie czternastu dni od

dnia zwolnienia stanowiska, zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości,

na podstawie kryteriów, o których mowa w § 1, oraz mając na względzie zapewnienie

stanowisk asesorskich egzaminowanym aplikantom aplikacji sędziowskiej

1)

przydziela stanowisko danemu albo innemu sądowi, w razie potrzeby po przekształceniu

odpowiednio w stanowisko sędziowskie lub asesorskie, albo

2)

stanowisko znosi.

§ 2a.

W razie planowanego zwolnienia stanowiska sędziowskiego w sądzie działającym na obszarze

danej apelacji przez sędziego, który przechodzi w stan spoczynku po osiągnięciu wymaganego

wieku, prezes sądu apelacyjnego, nie później niż na pięć miesięcy przed zwolnieniem

stanowiska, zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości. Przepis § 2 zdanie drugie stosuje

się odpowiednio.

§ 2b.

W przypadku przydzielenia stanowiska asesorskiego Minister Sprawiedliwości przydziela

stanowisko wydziałowi lub wydziałom po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu.

Przepis art. 22a § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Stanowisko asesorskie przekształca się z mocy prawa w stanowisko sędziowskie z chwilą

powołania zajmującego je asesora sądowego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 4.

O wolnych stanowiskach sędziowskich Minister Sprawiedliwości obwieszcza w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

§ 5.

O wolnym stanowisku sędziowskim nie obwieszcza się, jeżeli jego obsadzenie następuje

w drodze przeniesienia służbowego sędziego równorzędnego sądu lub w trybie określonym

w art. 74 albo przeniesienia służbowego asesora sądowego.

§ 1.

Organami sądów są

1)

w sądzie rejonowym - prezes sądu i dyrektor sądu, z zastrzeżeniem art. 21a § 1;

2)

w sądzie okręgowym - prezes sądu, kolegium sądu i dyrektor sądu;

3)

w sądzie apelacyjnym - prezes sądu, kolegium sądu i dyrektor sądu.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

W sądzie rejonowym można powołać dyrektora sądu, jeżeli uzasadniają to względy organizacyjne,

a w szczególności wielkość sądu mierzona liczbą stanowisk sędziowskich, asesorskich

i referendarskich oraz zatrudnionych w nim pracowników lub odległość od sądu okręgowego.

W sądzie rejonowym, w którym nie powołuje się dyrektora sądu, zadania dyrektora sądu

wykonuje dyrektor przełożonego sądu okręgowego, który przejmuje także prowadzenie

gospodarki finansowej tego sądu.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości jest zwierzchnikiem służbowym dyrektora sądu.

§ 3.

Prezes sądu wykonuje w stosunku do dyrektora sądu czynności z zakresu prawa pracy,

z wyjątkiem czynności zastrzeżonych dla Ministra Sprawiedliwości.

§ 1.

Prezes sądu

1)

kieruje sądem i reprezentuje sąd na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji

dyrektora sądu, a w szczególności

a)

kieruje działalnością administracyjną sądu, w zakresie wskazanym w art. 8 pkt 2,

aa)

co najmniej raz w roku określa potrzeby sądu konieczne dla zapewnienia warunków prawidłowego

funkcjonowania i sprawnego wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 §

2 i 3, biorąc pod uwagę przewidywany ich zakres,

b)

jest zwierzchnikiem służbowym sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych, asystentów

sędziów danego sądu oraz kierownika i specjalistów opiniodawczego zespołu sądowych

specjalistów,

c)

powierza sędziom, asesorom sądowym i referendarzom sądowym pełnienie funkcji i zwalnia

z ich pełnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej;

2)

dokonuje analizy orzecznictwa w kierowanym sądzie pod względem poziomu jego jednolitości

oraz informuje sędziów i asesorów sądowych o wynikach tej analizy, a w razie stwierdzenia

istotnych rozbieżności w orzecznictwie informuje o nich Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego;

3)

pełni inne czynności przewidziane w ustawie oraz przepisach odrębnych.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 2.

W zakresie kierowania działalnością administracyjną sądu, prezes sądu podlega prezesowi

sądu przełożonego oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

(uchylony)

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego w sądzie apelacyjnym po zasięgnięciu opinii kolegium sądu

apelacyjnego, prezes sądu okręgowego w sądzie okręgowym po zasięgnięciu opinii kolegium

sądu okręgowego a prezes sądu rejonowego w sądzie rejonowym po zasięgnięciu opinii

kolegium właściwego sądu okręgowego ustalają, najpóźniej do końca listopada każdego

roku, podział czynności, który określa

1)

przydział sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych do wydziałów sądu,

2)

zakres obowiązków sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych i sposób ich

uczestniczenia w przydziale spraw,

3)

plan dyżurów oraz zastępstw sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych

- przy uwzględnieniu specjalizacji sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych

w rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów spraw, konieczności zapewnienia właściwego

rozmieszczenia sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych w wydziałach sądu

i równomiernego rozłożenia ich obowiązków oraz potrzeby zagwarantowania sprawnego

postępowania sądowego.

§ 1a.

Asesorów sądowych przydziela się do wydziałów, zgodnie z wyborem dokonanym w trybie

art. 33a ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i

Prokuratury

(Dz. U. z 2018 r. poz. 624, 1045, 1443 i 1669).

§ 2.

Do wydziału ksiąg wieczystych oraz wydziału gospodarczego do spraw rejestru zastawów

przydziela się wyłącznie referendarzy sądowych, chyba że nie jest to możliwe.

§ 3.

Jeżeli do wydziałów, o których mowa w § 2, przydzielono wyłącznie referendarzy sądowych,

czynności, do których referendarze nie są uprawnieni, włącza się do zakresu obowiązków

sędziów i asesorów sądowych orzekających w innych wydziałach.

§ 4.

Prezes sądu może ustalić nowy podział czynności w całości lub części w każdym czasie,

jeżeli przemawiają za tym względy, o których mowa w § 1. W przypadku asesorów sądowych,

o których mowa w § 1a, zmiana zakresu obowiązków skutkująca przeniesieniem do innego

wydziału sądu jest możliwa w przypadkach szczególnie uzasadnionych, nie wcześniej

jednak niż po upływie roku służby i tylko raz.

§ 4a.

Przeniesienie sędziego do innego wydziału wymaga zgody sędziego.

§ 4b.

Nie wymaga zgody sędziego przeniesienie go do innego wydziału, jeżeli

1)

przeniesienie następuje do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego

zakresu;

2)

żaden inny sędzia w wydziale, z którego następuje przeniesienie, nie wyraził zgody

na przeniesienie;

3)

przenoszony sędzia jest przydzielony do wydziału, o którym mowa w § 2.

§ 4c.

Przepisów § 4b pkt 1 i 2 nie stosuje się do sędziego, którego w okresie trzech lat

przeniesiono do innego wydziału bez jego zgody. Przy przeniesieniu sędziego do innego

wydziału bez jego zgody w przypadku, o którym mowa w § 4b pkt 2, bierze się pod uwagę

w szczególności staż pracy sędziów w wydziale, z którego następuje przeniesienie.

§ 5

Sędzia lub asesor sądowy, któremu zmieniono podział czynności w sposób skutkujący

zmianą zakresu jego obowiązków, w szczególności przeniesieniem do innego wydziału

sądu, może odwołać się do Krajowej Rady Sądownictwa w terminie siedmiu dni od dnia

otrzymania nowego zakresu obowiązków. Odwołanie nie przysługuje w przypadku

1)

przeniesienia do wydziału, w którym rozpoznaje się sprawy z tego samego zakresu;

2)

powierzenia obowiązków w tym samym wydziale na zasadach obowiązujących pozostałych

sędziów, a w szczególności odwołania przydziału do sekcji lub innej formy specjalizacji.

§ 6

Odwołanie, o którym mowa w § 5, wnosi się za pośrednictwem prezesa sądu, który dokonał

podziału czynności objętego odwołaniem. Prezes sądu przekazuje odwołanie Krajowej

Radzie Sądownictwa w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania wraz ze stanowiskiem

w sprawie. Krajowa Rada Sądownictwa podejmuje uchwałę uwzględniającą albo oddalającą

odwołanie sędziego, mając na uwadze względy, o których mowa w § 1. Uchwała Krajowej

Rady Sądownictwa w sprawie odwołania, o którym mowa w § 5, nie wymaga uzasadnienia.

Od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa odwołanie nie przysługuje. Do czasu podjęcia

uchwały sędzia lub asesor sądowy wykonuje obowiązki dotychczasowe.

§ 1.

Prezesa sądu zastępuje wiceprezes sądu, a w razie jego nieobecności - wyznaczony sędzia.

§ 2.

Jeżeli prezes sądu nie został powołany, funkcję prezesa sądu wykonuje, przez okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy, wiceprezes sądu. W sądzie, w którym powołano więcej

niż jednego wiceprezesa sądu, funkcję prezesa sądu wykonuje wiceprezes sądu najstarszy

służbą. Jeżeli w sądzie nie został powołany wiceprezes sądu, funkcję prezesa sądu,

przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, wykonuje najstarszy służbą sędzia pełniący

funkcję przewodniczącego wydziału w tym sądzie.

§ 3.

Liczbę wiceprezesów sądu apelacyjnego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

opinii prezesa tego sądu, biorąc pod uwagę liczbę stanowisk sędziowskich w tym sądzie,

liczbę nadzorowanych sądów okręgowych i rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich,

asesorskich i referendarskich w tych sądach.

§ 4.

Liczbę wiceprezesów sądu okręgowego ustala Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu

opinii prezesa tego sądu oraz prezesa przełożonego sądu apelacyjnego, biorąc pod uwagę

liczbę stanowisk sędziowskich i referendarskich w tym sądzie, liczbę nadzorowanych

sądów rejonowych oraz liczbę stanowisk sędziowskich, asesorskich i referendarskich

w tych sądach.

§ 5.

Liczbę wiceprezesów sądu rejonowego ustala prezes sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu

opinii prezesa sądu rejonowego oraz opinii prezesa przełożonego sądu okręgowego, biorąc

pod uwagę liczbę stanowisk sędziowskich, asesorskich i referendarskich w sądzie rejonowym.

§ 6.

W przypadku zmiany liczby stanowisk sędziowskich, asesorskich lub referendarskich

w danym sądzie lub liczby i wielkości nadzorowanych sądów okręgowych lub rejonowych,

liczba wiceprezesów danego sądu może być ustalona ponownie.

§ 1.

Prezesa sądu apelacyjnego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu apelacyjnego

albo sądu okręgowego. Po powołaniu prezesa sądu apelacyjnego Minister Sprawiedliwości

przedstawia go właściwemu zgromadzeniu ogólnemu sędziów apelacji.

§ 2.

Wiceprezesa sądu apelacyjnego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu

apelacyjnego albo sądu okręgowego, na wniosek prezesa tego sądu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 5, art. 8 i art. 22, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 9, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

§ 1.

Prezesa sądu okręgowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu apelacyjnego,

sądu okręgowego albo sądu rejonowego. Po powołaniu prezesa sądu okręgowego Minister

Sprawiedliwości przedstawia go właściwemu zgromadzeniu ogólnemu sędziów okręgu.

§ 2.

Wiceprezesa sądu okręgowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu

apelacyjnego, sądu okręgowego albo sądu rejonowego, na wniosek prezesa tego sądu.

§ 1.

Prezesa sądu rejonowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu okręgowego

albo sądu rejonowego. Po powołaniu prezesa sądu rejonowego Minister Sprawiedliwości

albo prezes przełożonego sądu apelacyjnego albo sądu okręgowego przedstawia go zebraniu

sędziów danego sądu rejonowego.

§ 2.

Wiceprezesa sądu rejonowego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród sędziów sądu

okręgowego albo sądu rejonowego, na wniosek prezesa tego sądu.

(utracił moc)

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego oraz prezes sądu okręgowego są powoływani na okres sześciu

lat i nie mogą być ponownie powołani do pełnienia funkcji prezesa lub wiceprezesa

sądu w tym sądzie przed upływem sześciu lat od zakończenia kadencji.

§ 2.

Wiceprezes sądu apelacyjnego oraz wiceprezes sądu okręgowego są powoływani na okres

sześciu lat i nie mogą być ponownie powołani do pełnienia tej samej funkcji w tym

sądzie przed upływem sześciu lat od zakończenia kadencji.

§ 3.

Prezes sądu rejonowego jest powoływany na okres czterech lat, najwyżej na dwie kolejne

kadencje, i nie może być powołany do pełnienia funkcji prezesa lub wiceprezesa sądu

rejonowego przed upływem czterech lat od zakończenia pełnienia tej funkcji.

§ 4.

Wiceprezes sądu rejonowego jest powoływany na okres czterech lat, najwyżej na dwie

kolejne kadencje.

§ 5.

W przypadku podziału sądu lub połączenia sądów, przy obejmowaniu funkcji prezesa lub

wiceprezesa w sądzie utworzonym wskutek podziału lub połączenia, do okresu kadencji

zalicza się okres pełnienia takiej samej funkcji w sądzie, który uległ podziałowi

lub połączeniu.

§ 1.

Prezes i wiceprezes sądu mogą być odwołani przez Ministra Sprawiedliwości w toku kadencji

w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalszego pełnienia funkcji nie da się pogodzić z innych powodów z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

stwierdzenia szczególnie niskiej efektywności działań w zakresie pełnionego nadzoru

administracyjnego lub organizacji pracy w sądzie lub sądach niższych;

4)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 2

Odwołanie prezesa albo wiceprezesa sądu następuje po zasięgnięciu opinii kolegium

właściwego sądu. Zamiar odwołania, wraz z pisemnym uzasadnieniem, Minister Sprawiedliwości

przedstawia kolegium właściwego sądu w celu uzyskania opinii.

§ 3

Występując o opinię, o której mowa w § 2, Minister Sprawiedliwości może zawiesić prezesa

albo wiceprezesa sądu w pełnieniu czynności. Przepis art. 22b § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 4

Kolegium właściwego sądu wyraża opinię, o której mowa w § 2, po wysłuchaniu prezesa

albo wiceprezesa sądu, którego dotyczy zamiar odwołania. Osoba, której dotyczy zamiar

odwołania, nie uczestniczy w głosowaniu nad opinią, nawet jeśli jest członkiem kolegium

właściwego sądu.

§ 5

Pozytywna opinia kolegium właściwego sądu upoważnia Ministra Sprawiedliwości do odwołania

jego prezesa albo wiceprezesa. Niewydanie opinii w terminie trzydziestu dni od dnia

przedstawienia przez Ministra Sprawiedliwości zamiaru odwołania prezesa albo wiceprezesa

sądu nie stoi na przeszkodzie odwołaniu.

§ 5a

Jeżeli opinia kolegium właściwego sądu w przedmiocie odwołania jego prezesa albo wiceprezesa

jest negatywna, Minister Sprawiedliwości może przedstawić zamiar odwołania, wraz z

pisemnym uzasadnieniem, Krajowej Radzie Sądownictwa. Negatywna opinia Krajowej Rady

Sądownictwa jest dla Ministra Sprawiedliwości wiążąca, jeżeli uchwała w tej sprawie

została podjęta większością dwóch trzecich głosów. Niewydanie opinii przez Krajową

Radę Sądownictwa w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia przez Ministra

Sprawiedliwości zamiaru odwołania prezesa albo wiceprezesa sądu nie stoi na przeszkodzie

odwołaniu.

§ 6

W przypadku złożenia przez prezesa albo wiceprezesa sądu rezygnacji z pełnionej funkcji

w toku kadencji, Minister Sprawiedliwości odwołuje go bez zasięgania opinii, o których

mowa w § 2 oraz 5a.

§ 7

Prezes sądu rejonowego może być odwołany także przez Ministra Sprawiedliwości w przypadku

rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych w zakresie nadzoru nad komornikami

sądowymi działającymi przy tym sądzie. Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Kolegium sądu apelacyjnego składa się z pięciu członków, wybieranych przez zebranie

sędziów sądu apelacyjnego spośród sędziów tego sądu, a także z prezesa sądu apelacyjnego.

Wybory odbywają się w głosowaniu tajnym; do ważności wyborów wymagany jest udział

w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich członków zebrania.

§ 1a

Każdemu z sędziów biorących udział w wyborach, o których mowa w § 1, przysługuje jeden

głos. W skład kolegium wybrani zostają sędziowie, którzy uzyskali największą liczbę

głosów. W przypadku równej liczby głosów oddanych na co najmniej dwóch kandydatów,

pierwszeństwo przysługuje sędziemu z najdłuższym stażem pracy na stanowisku sędziego.

§ 2.

Przewodniczącym kolegium sądu apelacyjnego jest prezes tego sądu, a w razie jego nieobecności

- najstarszy służbą członek kolegium.

§ 3.

Kadencja kolegium sądu apelacyjnego trwa trzy lata.

§ 4.

Uchwały zapadają większością głosów. Do podjęcia uchwał jest wymagana obecność co

najmniej połowy wszystkich członków kolegium sądu apelacyjnego. Prezes sądu nie bierze

udziału w podejmowaniu uchwał w przypadku wyrażania przez kolegium opinii w sprawach,

w których decyzje należą do jego kompetencji. W przypadku równej liczby głosów, przesądza

głos najstarszego służbą członka kolegium.

§ 5.

Głosowanie jest tajne, jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków

kolegium sądu apelacyjnego.

§ 5a

W uzasadnionych przypadkach przewodniczący kolegium może zarządzić przeprowadzenie

głosowania w trybie obiegowym.

§ 5b

W przypadku przeprowadzania głosowania w trybie obiegowym nie można zarządzić głosowania

tajnego.

§ 5c

Głosowanie w trybie obiegowym jest ważne, jeżeli w terminie wyznaczonym na zajęcie

stanowiska głos odda co najmniej połowa członków kolegium.

§ 5d

Głosowania w trybie obiegowym nie przeprowadza się, jeżeli sprzeciw zgłosi chociażby

jeden z członków kolegium.

§ 6.

Kolegium sądu apelacyjnego zbiera się w zależności od potrzeb, nie rzadziej jednak

niż raz na kwartał. Posiedzenia kolegium zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej

inicjatywy lub na wniosek jednej trzeciej liczby członków kolegium.

§ 7.

W posiedzeniach kolegium sądu apelacyjnego uczestniczy z głosem doradczym dyrektor

sądu apelacyjnego w przypadku, o którym mowa w art. 29 § 1 pkt 3.

§ 8.

Kadencja członka kolegium wygasa przed jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego rezygnacji z członkostwa w kolegium.

§ 9.

W przypadkach, o których mowa w § 8, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych członków kolegium.

§ 1.

Kolegium sądu apelacyjnego realizuje zadania określone w ustawie, a ponadto

1)

wyraża opinię w sprawie powołania do pełnienia funkcji rzecznika prasowego albo powierzenia

obowiązków rzecznika prasowego w sądzie apelacyjnym oraz wyraża opinię w sprawie zwolnienia

z pełnienia tej funkcji albo wykonywania tych obowiązków;

2)

rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji sądów;

3)

wyraża opinię o projekcie planu finansowego, o którym mowa w art. 178 § 1;

4)

wyraża opinię w sprawach osobowych sędziów;

5)

wypowiada się w przypadkach zachowań sędziów naruszających zasady etyki;

6)

wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prezesa sądu apelacyjnego, Krajową

Radę Sądownictwa oraz Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

(uchylony)

§ 1

Kolegium sądu okręgowego składa się z

1)

prezesa sądu okręgowego;

2)

najstarszego służbą wiceprezesa sądu okręgowego;

3)

przedstawicieli sądów rejonowych z obszaru właściwości sądu okręgowego, wybranych

przez zebrania sędziów spośród sędziów danego sądu rejonowego, po jednym z każdego

sądu rejonowego;

4)

dwóch przedstawicieli sądu okręgowego wybranych przez zebranie sędziów spośród sędziów

tego sądu.

§ 2

Do kolegium sądu okręgowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 28, z tym że przewodniczącym

kolegium sądu okręgowego jest prezes tego sądu, a w razie jego nieobecności - najstarszy

służbą wiceprezes sądu okręgowego.

§ 1.

Kolegium sądu okręgowego realizuje zadania określone w ustawie, a ponadto

1)

wyraża opinię w sprawie powołania do pełnienia funkcji rzecznika prasowego albo powierzenia

obowiązków rzecznika prasowego w sądzie okręgowym oraz wyraża opinię w sprawie zwolnienia

z pełnienia tej funkcji albo wykonywania tych obowiązków;

2)

rozpatruje wnioski wynikające z wizytacji i lustracji sądów;

3)

wyraża opinię o projektach planów finansowych, o których mowa w art. 178 § 1;

4)

wyraża opinię w sprawach osobowych sędziów sądu okręgowego, sędziów sądów rejonowych

oraz asesorów sądowych, działających w okręgu sądowym;

4a)

(uchylony)

5)

wypowiada się w przypadkach zachowań sędziów i asesorów sądowych naruszających zasady

etyki;

6)

wyraża opinię w innych sprawach przedstawionych przez prezesa sądu okręgowego, prezesa

sądu apelacyjnego, Krajową Radę Sądownictwa oraz Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

W sprawach istotnych dla danego sądu rejonowego kolegium sądu okręgowego może zasięgnąć

opinii sędziów tego sądu, wyrażonej na zebraniu sędziów.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Dyrektor sądu

1)

kieruje działalnością administracyjną sądu, w zakresie wskazanym w art. 8 pkt 1;

2)

wykonuje zadania przypisane, na podstawie odrębnych przepisów, kierownikowi jednostki

w zakresie finansowym, gospodarczym, kontroli finansowej, gospodarowania mieniem Skarbu

Państwa oraz audytu wewnętrznego w tych obszarach;

3)

jest zwierzchnikiem służbowym i dokonuje czynności z zakresu prawa pracy oraz reprezentuje

sąd w tym zakresie wobec pracowników sądu, z wyłączeniem sędziów, asesorów sądowych,

referendarzy sądowych, kuratorów zawodowych, asystentów sędziów oraz kierowników i

specjalistów opiniodawczych zespołów sądowych specjalistów;

4)

określa, w porozumieniu z prezesem sądu, rozmieszczenie i liczbę poszczególnych stanowisk

w wydziałach sądu, na których są zatrudniani pracownicy sądu, z wyłączeniem sędziów,

asesorów sądowych, referendarzy sądowych, kuratorów zawodowych i asystentów sędziów;

5)

reprezentuje Skarb Państwa w zakresie powierzonego mienia i zadań sądu;

6)

dysponuje rachunkami depozytowymi Ministra Finansów, o których mowa w art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z zastrzeżeniem art. 83a ust. 2 tej ustawy.

§ 2.

Dyrektor sądu apelacyjnego sporządza roczne sprawozdanie z działalności sądów działających

na obszarze apelacji, w zakresie powierzonych mu zadań, na podstawie sprawozdań z

działalności sądów okręgowych lub rejonowych, sporządzonych przez dyrektorów tych

sądów, w zakresie powierzonych im zadań.

§ 3.

W terminie do końca kwietnia każdego roku dyrektor sądu apelacyjnego, za pośrednictwem

prezesa sądu apelacyjnego, po zasięgnięciu opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji,

przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości sprawozdanie za rok poprzedni.

§ 1.

Dyrektora sądu zatrudnia się na podstawie powołania. Dyrektora sądu powołuje i odwołuje

Minister Sprawiedliwości.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Przed powołaniem dyrektora sądu Minister Sprawiedliwości zasięga informacji o kandydacie

z Krajowego Rejestru Karnego.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

(uchylony)

§ 7.

(uchylony)

§ 7a.

W razie potrzeby Minister Sprawiedliwości wyznacza, spośród pracowników sądu, osobę

pełniącą obowiązki dyrektora sądu do czasu jego powołania.

§ 8.

(uchylony)

§ 9.

Minister Sprawiedliwości może powołać zastępcę dyrektora sądu, jeżeli przemawiają

za tym szczególne względy, w tym wielkość sądu i zakres jego zadań. Przepisy § 1 i

3 stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Jeżeli nie powołano zastępcy dyrektora sądu, dyrektor sądu, po uzyskaniu zgody Ministra

Sprawiedliwości, wyznacza spośród pracowników sądu osobę upoważnioną do wykonywania

zadań dyrektora sądu w określonym czasie i zakresie.

§ 11.

(uchylony)

§ 1.

Na stanowisko dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu może być powołana osoba,

która spełnia następujące warunki

1)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2

posiada tytuł zawodowy magistra albo równorzędny, o których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668, 2024 i 2245);

3)

posiada wiedzę w zakresie zarządzania instytucjami publicznymi, finansów publicznych,

prowadzenia inwestycji i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa;

4)

posiada co najmniej pięcioletni staż pracy, w tym co najmniej dwuletni na stanowisku

kierowniczym;

5)

nie została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe;

6)

nie była karana zakazem pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi,

o którym mowa w art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie

dyscypliny finansów publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1458, 1669, 1693 i 2192);

7)

nie jest przeciwko niej prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

(uchylony)

§ 7.

(uchylony)

§ 8.

(uchylony)

§ 9.

(uchylony)

§ 10.

(uchylony)

§ 11.

(uchylony)

§ 12.

(uchylony)

§ 13.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Dyrektorowi sądu i zastępcy dyrektora sądu przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, którego

wysokość ustala Minister Sprawiedliwości.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może przyznać dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu

dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub zadań, a także nagrodę

za szczególne osiągnięcia w pracy.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wysokość wynagrodzenia zasadniczego dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu,

2)

sposób ustalania wysokości dodatku specjalnego oraz nagrody za szczególne osiągnięcia

w pracy, które mogą być przyznane dyrektorowi sądu lub zastępcy dyrektora sądu

- uwzględniając rodzaj i zakres powierzanych im zadań, w szczególności wielkość jednostki

organizacyjnej, w której zadania są wykonywane.

§ 1.

Ze stanowiskiem dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu nie można łączyć przynależności

do partii politycznych ani pełnienia funkcji publicznych.

§ 2.

Do dyrektora sądu oraz zastępcy dyrektora sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 6-7, art. 9-11 oraz art. 14a-18 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach

sądów i prokuratury

(Dz. U. z 2018 r. poz. 577). Do ustalania uprawnień do dodatku za wieloletnią pracę i nagrody jubileuszowej stosuje

się zasady określone w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 1.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji składa się z sędziów sądu apelacyjnego, przedstawicieli

sędziów sądów okręgowych działających na obszarze apelacji, w liczbie odpowiadającej

liczbie sędziów sądu apelacyjnego, oraz przedstawicieli sędziów sądów rejonowych działających

na obszarze apelacji, w tej samej liczbie. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych

sądów okręgowych oraz liczbę przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających

w poszczególnych okręgach sądowych, ustala kolegium sądu apelacyjnego, proporcjonalnie

do liczby sędziów, odpowiednio, w danym sądzie okręgowym lub w sądach rejonowych działających

w danym okręgu.

§ 2.

Przewodniczącym zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji jest prezes sądu apelacyjnego.

W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego pełni najstarszy służbą

wiceprezes sądu apelacyjnego.

§ 2a.

Zgromadzeniu ogólnemu sędziów apelacji, na którym ma być wyrażona opinia o informacji

rocznej o działalności sądów, o której mowa w art. 37h § 1, przewodniczy sędzia wybrany

na tym zgromadzeniu.

§ 3.

Członkowie zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji są obowiązani brać udział w posiedzeniach

zgromadzenia. Delegowanie na podstawie art. 77 nie zwalnia członka zgromadzenia od

tego obowiązku.

§ 4.

Sędziowie niebędący członkami zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji mogą brać udział

w posiedzeniach zgromadzenia, bez prawa głosu i wyboru.

§ 5

Uchwały zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji zapadają bezwzględną większością głosów.

Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 34 pkt 1 i 4, a ponadto jeżeli

żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zgromadzenia.

§ 6.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji zbiera się co najmniej raz w roku; posiedzenia

zgromadzenia zwołuje prezes sądu apelacyjnego z własnej inicjatywy lub na wniosek

kolegium sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej liczby członków

zgromadzenia albo na wniosek Ministra Sprawiedliwości. O terminie zgromadzenia prezes

sądu apelacyjnego zawiadamia z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem, przedstawiając

planowany porządek obrad, a jeżeli w porządku obrad przewidziano ocenę kandydatów

na stanowiska sędziowskie, jednocześnie zarządza wyłożenie sporządzonych ocen kwalifikacji

kandydatów w sekretariacie prezesa sądu apelacyjnego oraz w sekretariatach prezesów

sądów okręgowych na obszarze apelacji, do zapoznania się przez członków zgromadzenia

ogólnego sędziów apelacji.

§ 7.

Przedstawicieli sędziów sądów okręgowych oraz przedstawicieli sędziów sądów rejonowych

wybierają, na okres trzech lat, zgromadzenia ogólne sędziów okręgu z obszaru apelacji.

§ 8.

Kadencja członka zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji wygasa w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego, o którym mowa w § 7, rezygnacji z członkostwa w zgromadzeniu.

§ 9.

W przypadkach, o których mowa w § 8, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych wybranych członków

zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji.

§ 10.

Jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów apelacji, utworzone na podstawie § 1, miałoby liczyć

więcej niż stu dwudziestu sześciu członków, jego funkcje wykonuje zgromadzenie przedstawicieli

sędziów apelacji, w skład którego wchodzi czterdziestu przedstawicieli sędziów sądu

apelacyjnego, czterdziestu przedstawicieli sędziów sądów okręgowych i czterdziestu

przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających na obszarze apelacji. Liczbę

przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów okręgowych oraz liczbę przedstawicieli

sędziów sądów rejonowych, działających w poszczególnych okręgach sądowych, ustala

kolegium sądu apelacyjnego, proporcjonalnie do liczby sędziów, odpowiednio, w danym

sądzie okręgowym i w poszczególnych sądach rejonowych, działających w danym okręgu.

§ 11.

Do zgromadzenia przedstawicieli sędziów apelacji stosuje się odpowiednio przepisy

§ 2-9, z tym że wyboru przedstawicieli sędziów sądu apelacyjnego dokonuje zebranie

sędziów danego sądu apelacyjnego.

§ 12.

Wybory przedstawicieli, o których mowa w § 7 i 11, odbywają się w głosowaniu tajnym.

Do ważności wyborów jest wymagany udział w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich

członków zgromadzenia lub zebrania. W przypadku równej liczby głosów oddanych na co

najmniej dwóch kandydatów pierwszeństwo przysługuje sędziemu z najdłuższym stażem

pracy na stanowisku sędziego.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji realizuje zadania określone w ustawach, a w szczególności

1)

opiniuje kandydatów na stanowiska sędziów sądu apelacyjnego oraz sędziów sądów okręgowych,

działających na obszarze apelacji;

2)

(uchylony)

3)

wyraża opinię o informacji rocznej o działalności sądów, o której mowa w art. 37h

§ 1, sporządzonej przez prezesa sądu apelacyjnego;

4)

wyraża opinię o rocznym sprawozdaniu, o którym mowa w art. 31a § 2.

§ 1.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu składa się z sędziów sądu okręgowego oraz przedstawicieli

sędziów sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym, w liczbie odpowiadającej

liczbie sędziów sądu okręgowego. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów

rejonowych ustala kolegium sądu okręgowego, proporcjonalnie do liczby sędziów w danym

sądzie.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Przewodniczącym zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu jest prezes sądu okręgowego.

W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego pełni najstarszy służbą

wiceprezes tego sądu.

§ 5.

Członkowie zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu są obowiązani brać udział w posiedzeniach

zgromadzenia. Delegowanie do pełnienia czynności na podstawie art. 77 nie zwalnia

członka zgromadzenia od tego obowiązku.

§ 6.

Sędziowie niebędący członkami zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu mogą brać udział

w posiedzeniu tego zgromadzenia, bez prawa głosu i wyboru.

§ 7

Uchwały zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu zapadają bezwzględną większością głosów.

Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w art. 33 § 7 i art. 58 § 2, a ponadto

jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zgromadzenia.

§ 8.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu zbiera się co najmniej raz w roku; posiedzenia

zgromadzenia zwołuje prezes sądu okręgowego z własnej inicjatywy lub na wniosek prezesa

sądu apelacyjnego, kolegium sądu okręgowego, jednej piątej liczby członków zgromadzenia

albo na wniosek Ministra Sprawiedliwości. O terminie zgromadzenia prezes sądu okręgowego

zawiadamia z co najmniej dwutygodniowym wyprzedzeniem, przedstawiając planowany porządek

obrad, a jeżeli w porządku obrad przewidziano ocenę kandydatów na stanowiska sędziowskie,

jednocześnie zarządza wyłożenie sporządzonych ocen kwalifikacji kandydatów w sekretariacie

prezesa sądu okręgowego oraz w sekretariatach prezesów sądów rejonowych w okręgu sądowym,

do zapoznania się przez członków zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu.

§ 8a.

Przedstawicieli sędziów sądów rejonowych wybierają, na okres trzech lat, zebrania

sędziów sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym.

§ 8b.

Wybory przedstawicieli, o których mowa w § 8a, odbywają się w głosowaniu tajnym. Do

ważności wyborów jest wymagany udział w głosowaniu co najmniej połowy wszystkich członków

zebrania. W przypadku równej liczby głosów oddanych na co najmniej dwóch kandydatów

pierwszeństwo przysługuje sędziemu z najdłuższym stażem pracy na stanowisku sędziego.

§ 8c.

Kadencja członka zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu wygasa przed jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe albo powołania na inne stanowisko

sędziowskie;

4)

złożenia przez sędziego, o którym mowa w § 8a, rezygnacji z członkostwa w zgromadzeniu.

§ 8d.

W przypadkach, o których mowa w § 8c, przeprowadza się wybory uzupełniające. Kadencja

nowo wybranego członka trwa do czasu upływu kadencji pozostałych wybranych członków

zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu.

§ 9.

Jeżeli zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, utworzone na podstawie § 1, miałoby liczyć

więcej niż stu dwudziestu sześciu członków, jego funkcje wykonuje zgromadzenie przedstawicieli

sędziów okręgu, w skład którego wchodzi sześćdziesięciu przedstawicieli sędziów sądu

okręgowego i sześćdziesięciu przedstawicieli sędziów sądów rejonowych, działających

w okręgu sądowym. Liczbę przedstawicieli sędziów poszczególnych sądów ustala kolegium

sądu okręgowego, proporcjonalnie do liczby sędziów w danym sądzie. Przepisy § 4-8d

stosuje się odpowiednio.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu realizuje zadania określone w ustawach, a ponadto

wysłuchuje informacji prezesa sądu okręgowego o działalności sądów oraz wyraża opinię

w tym zakresie.

§ 1.

Zebranie sędziów danego sądu składa się z wszystkich sędziów tego sądu. Zebraniu przewodniczy

prezes sądu. W razie nieobecności prezesa sądu obowiązki przewodniczącego zebrania

pełni najstarszy służbą wiceprezes sądu, a jeżeli w sądzie nie został powołany wiceprezes

sądu - najstarszy służbą przewodniczący wydziału w tym sądzie.

§ 1a.

W zebraniu sędziów sądu rejonowego mogą uczestniczyć asesorzy sądowi tego sądu, bez

prawa udziału w głosowaniu.

§ 2.

Zebranie sędziów danego sądu zwołuje prezes sądu z własnej inicjatywy lub na wniosek

jednej piątej liczby sędziów tego sądu.

§ 3.

Zebranie sędziów danego sądu realizuje zadania określone w ustawach, wysłuchuje informacji

prezesa sądu o działalności sądu oraz wyraża opinię w tym zakresie.

§ 4

Uchwały zebrania sędziów danego sądu zapadają bezwzględną większością głosów. Głosowanie

jest tajne, jeżeli żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków zebrania.

§ 1.

Czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego prezes sądu może powierzyć

sędziemu wizytatorowi, a także, z zastrzeżeniem art. 37c, wiceprezesowi sądu, przewodniczącemu

wydziału, a także, w uzasadnionych przypadkach, innemu wyznaczonemu sędziemu lub referendarzowi

sądowemu. Osoby sprawujące wewnętrzny nadzór administracyjny mają prawo wglądu w czynności

sądów, mogą żądać wyjaśnień oraz usunięcia uchybień oraz być obecne na rozprawie toczącej

się z wyłączeniem jawności.

§ 2.

Czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego, o których mowa w art.

37b § 1 pkt 2, prezes sądu może powierzyć inspektorowi do spraw biurowości. § 3. Prezes

sądu uchyla czynności administracyjne niezgodne z prawem, naruszające sprawność postępowania

sądowego lub z innych przyczyn niecelowe. § 4. W przypadku stwierdzenia uchybienia

w zakresie sprawności postępowania sądowego, prezes sądu niezwłocznie, jednak nie

później niż w terminie trzydziestu dni od dnia powzięcia wiadomości o uchybieniu,

może zwrócić na nie uwagę na piśmie i żądać usunięcia skutków tego uchybienia. Sędzia

lub asesor sądowy, którego dotyczy zwrócona uwaga, może w terminie siedmiu dni od

dnia zwrócenia uwagi złożyć prezesowi sądu pisemne zastrzeżenie. Przepis art. 108

§ 1 stosuje się odpowiednio. § 5. W przypadku złożenia zastrzeżenia prezes sądu w

terminie czternastu dni od dnia złożenia zastrzeżenia uchyla uwagę albo przekazuje

sprawę do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu, zawiadamiając sędziego lub asesora sądowego

o sposobie rozpatrzenia zastrzeżenia. § 6. Do akt osobowych sędziego lub asesora sądowego

dołącza się odpis pisma zawierającego stwierdzenie uchybienia i zwrócenie uwagi, jednak

nie wcześniej niż po bezskutecznym upływie terminu do złożenia zastrzeżenia, a w przypadku

jego złożenia - po uprawomocnieniu się uchwały sądu dyscyplinarnego odmawiającej uwzględnienia

zastrzeżenia. W takim przypadku do akt osobowych sędziego lub asesora sądowego dołącza

się także odpis pisma zawierającego zastrzeżenie oraz odpis uchwały sądu dyscyplinarnego

odmawiającej uwzględnienia zastrzeżenia. Jeżeli zastrzeżenie sędziego lub asesora

sądowego zostało uwzględnione, dokumentów dotyczących zwrócenia uwagi nie dołącza

się do akt osobowych sędziego lub asesora sądowego i nie dokonuje się wzmianki w wykazie

służbowym, o którym mowa w art. 67 § 1.

§ 7.

Po upływie pięciu lat od dnia zwrócenia uwagi prezes sądu, z urzędu, zarządza usunięcie

z akt osobowych sędziego lub asesora sądowego dokumentów, o których mowa w § 6. Jednocześnie

z usunięciem dokumentów z akt osobowych, wszelkie dane dotyczące zwrócenia uwagi usuwa

się z wykazu służbowego, o którym mowa w art. 67 § 1. Jeżeli jednak w tym okresie

stwierdzono kolejne uchybienie w zakresie sprawności postępowania sądowego, skutkujące

zwróceniem uwagi, lub wytknięto uchybienie w trybie art. 40 § 1, dopuszczalne jest

tylko jednoczesne usunięcie wszystkich dokumentów i danych.

§ 8.

Prezes sądu przełożonego niezwłocznie zawiadamia prezesa sądu podlegającego jego nadzorowi

o stwierdzonych uchybieniach w działaniu tego sądu. W razie stwierdzenia istotnych

uchybień w działaniu sądu, prezes tego sądu niezwłocznie zawiadamia o stwierdzonych

uchybieniach prezesa sądu przełożonego, a prezes sądu apelacyjnego - Ministra Sprawiedliwości;

równocześnie prezes sądu informuje o działaniach podjętych w celu usunięcia uchybień.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu apelacyjnego oraz sądów okręgowych i rejonowych, działających

na obszarze apelacji.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu okręgowego oraz sądów rejonowych, działających w okręgu sądowym.

§ 3.

Prezes sądu rejonowego sprawuje wewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością

administracyjną sądu rejonowego.

§ 1.

Prezes sądu, w ramach wewnętrznego nadzoru administracyjnego, w szczególności

1)

bada sprawność postępowania w poszczególnych sprawach;

2)

kontroluje działalność sekretariatu wydziału;

3)

bada prawidłowość przydzielania sędziom, asesorom sądowym i referendarzom sądowym

spraw oraz równomiernego obciążenia ich pracą.

§ 2.

Czynnościami z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanymi przez prezesa

sądu apelacyjnego i prezesa sądu okręgowego są ponadto

1)

wizytacja, obejmująca pełną działalność administracyjną sądu lub wydziału sądu;

2)

lustracja, obejmująca wybrane zagadnienia z działalności administracyjnej sądu lub

wydziału sądu.

§ 3.

Prezes sądu apelacyjnego, w ramach wewnętrznego nadzoru administracyjnego

1)

ustala kierunki wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanego przez prezesów

sądów działających na obszarze apelacji;

2)

koordynuje czynności z zakresu wewnętrznego nadzoru administracyjnego wykonywanego

przez prezesów sądów działających na obszarze apelacji;

3)

kontroluje wykonywanie obowiązków nadzorczych przez prezesów sądów działających na

obszarze apelacji oraz wydaje stosowne zarządzenia.

§ 1.

Wizytacje poszczególnych wydziałów sądu zarządza prezes sądu, o którym mowa w art.

37a § 1 i 2, stosownie do potrzeb, w szczególności przy uwzględnieniu wyników sprawowanego

nadzoru administracyjnego.

§ 2.

Wizytacje wydziałów sądu apelacyjnego przeprowadzają sędziowie wizytatorzy zajmujący

stanowisko sędziego sądu apelacyjnego.

§ 2a.

Wizytacje wydziałów sądu okręgowego przeprowadzają sędziowie wizytatorzy zajmujący

stanowisko sędziego sądu apelacyjnego lub sądu okręgowego.

§ 3.

Wizytacje wydziałów sądu rejonowego przeprowadzają sędziowie wizytatorzy zajmujący

stanowisko sędziego sądu okręgowego lub sądu rejonowego.

§ 4.

Wizytacji wydziału sądu nie może przeprowadzać sędzia wizytator, będący małżonkiem,

krewnym albo powinowatym jednego z sędziów lub asesorów sądowych przydzielonych do

wydziału lub pozostający z jednym z sędziów lub asesorów sądowych w takim stosunku

prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności

sędziego wizytatora.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

O planowanej wizytacji zawiadamia się prezesa sądu i przewodniczącego wydziału co

najmniej na trzydzieści dni przed przystąpieniem do jej przeprowadzenia.

§ 1

Sędziego wizytatora w sądzie apelacyjnym powołuje prezes sądu apelacyjnego, a w sądzie

okręgowym - prezes sądu okręgowego, na okres czterech lat, spośród sędziów posiadających

co najmniej siedmioletni staż pracy na stanowisku sędziego. Przed powołaniem sędziego

wizytatora prezes właściwego sądu zasięga opinii Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

Przy wydawaniu opinii Minister Sprawiedliwości bierze pod uwagę także względy organizacyjne,

w szczególności potrzebę powoływania sędziego wizytatora w danym sądzie.

§ 3

Jeżeli Minister Sprawiedliwości w terminie trzydziestu dni od dnia przedstawienia

przez prezesa właściwego sądu zamiaru powołania sędziego wizytatora nie wyda opinii,

uważa się, że opinia jest pozytywna.

§ 4.

(uchylony)

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu, działającego

na obszarze apelacji, uwagę na piśmie, jeżeli stwierdzi uchybienia w zakresie kierowania

sądem, sprawowania wewnętrznego nadzoru administracyjnego albo wykonywania innych

czynności administracyjnych.

§ 2.

Prezes sądu apelacyjnego, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub nieracjonalności

podziału czynności ustalonego przez prezesa sądu okręgowego, wydaje zalecenie zmiany

podziału czynności. Zalecenie nie może jednak naruszać uchwały kolegium sądu apelacyjnego,

podjętej w trybie art. 22a § 6. Do ustalenia podziału czynności w wyniku zalecenia

prezesa sądu apelacyjnego stosuje się odpowiednio przepisy art. 22a.

§ 3.

Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również prezesowi sądu okręgowego wobec

prezesa lub wiceprezesa sądu rejonowego, działającego w okręgu sądowym.

§ 4.

Uprawnienie, o którym mowa w § 1, przysługuje również prezesowi sądu wobec sędziego

lub asesora sądowego pełniącego funkcję przewodniczącego wydziału, zastępcy przewodniczącego

wydziału albo kierownika sekcji w przypadku stwierdzenia uchybienia w zakresie sprawowania

wewnętrznego nadzoru administracyjnego albo wykonywania innych czynności administracyjnych.

§ 5.

Sędzia lub asesor sądowy pełniący funkcję przewodniczącego wydziału, zastępcy przewodniczącego

wydziału albo kierownika sekcji, którego dotyczy zwrócona uwaga, może w terminie czternastu

dni od dnia zwrócenia uwagi złożyć prezesowi właściwego sądu pisemne zastrzeżenie.

§ 6.

Prezes lub wiceprezes sądu, którego dotyczy zwrócona uwaga, może w terminie czternastu

dni od dnia zwrócenia uwagi złożyć prezesowi sądu przełożonego pisemne zastrzeżenie.

§ 7.

W przypadku złożenia zastrzeżenia prezes właściwego sądu w terminie czternastu dni

od dnia złożenia zastrzeżenia uchyla uwagę albo przekazuje sprawę do rozpoznania prezesowi

sądu przełożonego, zawiadamiając sędziego lub asesora sądowego o sposobie rozpatrzenia

zastrzeżenia. Prezes sądu apelacyjnego przekazuje sprawę do rozpoznania Ministrowi

Sprawiedliwości.

§ 8.

Przepisy art. 37 § 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

§ 9.

Zwrócenie uwagi może być połączone z obniżeniem dodatku funkcyjnego w stopniu odpowiadającym

wadze uchybienia, w granicach od 15% do 50% wysokości dodatku, na okres od miesiąca

do sześciu miesięcy. W razie uchylenia uwagi dokonuje się wyrównania dodatku do poprzedniej

wysokości.

§ 1.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów obejmuje

analizę i ocenę prawidłowości oraz skuteczności wykonywania przez prezesów sądów wewnętrznego

nadzoru administracyjnego.

§ 2.

Zewnętrzny nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów obejmuje

ponadto wykonywanie czynności niezbędnych ze względu na wystąpienie uchybień w działalności

administracyjnej sądów, a także czynności koniecznych do wykonywania zadań związanych

z reprezentowaniem Rzeczypospolitej Polskiej przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka,

w zakresie spraw dotyczących działalności sądów.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, w ramach zewnętrznego nadzoru administracyjnego

1)

dokonuje oceny informacji rocznych o działalności sądów, o których mowa w art. 37h

§ 1;

2)

ustala ogólne kierunki wewnętrznego nadzoru administracyjnego, wykonywanego przez

prezesów sądów apelacyjnych;

3)

kontroluje wykonywanie obowiązków nadzorczych przez prezesów sądów apelacyjnych oraz

wydaje stosowne zarządzenia.

§ 2.

W przypadku stwierdzenia istotnych uchybień w działalności administracyjnej sądu lub

niewykonania przez prezesa sądu apelacyjnego zarządzeń, o których mowa w § 1 pkt 3,

Minister Sprawiedliwości może zarządzić

1)

przeprowadzenie lustracji sądu lub wydziału sądu;

2)

przeprowadzenie lustracji działalności nadzorczej prezesa sądu.

§ 3.

Zarządzając przeprowadzenie czynności, o których mowa w § 2, Minister Sprawiedliwości

wyznacza prezesowi sądu apelacyjnego zakres i termin ich przeprowadzenia. W uzasadnionych

przypadkach Minister Sprawiedliwości może zarządzić przeprowadzenie czynności przez

sędziów wizytatorów z obszaru innej apelacji lub przez służbę nadzoru, o której mowa

w art. 9a § 2.

§ 4.

W czynnościach, o których mowa w § 2, jako przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości,

może brać udział sędzia delegowany do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie

Sprawiedliwości.

§ 5

Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu uwagę na piśmie,

jeżeli stwierdzi uchybienia w kierowaniu sądem albo w sprawowaniu wewnętrznego nadzoru

administracyjnego.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić prezesowi lub wiceprezesowi sądu apelacyjnego

uwagę na piśmie, jeżeli stwierdzi uchybienia w zakresie kierowania sądem, sprawowania

wewnętrznego nadzoru administracyjnego albo wykonywania innych czynności administracyjnych

i żądać usunięcia jego skutków.

§ 2.

Prezes lub wiceprezes sądu apelacyjnego, którego dotyczy zwrócona uwaga, może w terminie

czternastu dni od dnia zwrócenia uwagi złożyć Ministrowi Sprawiedliwości pisemne zastrzeżenie.

§ 3.

W przypadku złożenia zastrzeżenia, Minister Sprawiedliwości w terminie czternastu

dni od dnia złożenia zastrzeżenia uchyla uwagę albo przekazuje sprawę do rozpoznania

Krajowej Radzie Sądownictwa, zawiadamiając prezesa lub wiceprezesa sądu apelacyjnego

o sposobie rozpatrzenia zastrzeżenia.

§ 4.

Przepisy art. 37 § 6 i 7 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Zwrócenie uwagi może być połączone z obniżeniem dodatku funkcyjnego w stopniu odpowiadającym

wadze uchybienia, w granicach od 15% do 50% wysokości dodatku, na okres od miesiąca

do sześciu miesięcy. W razie uchylenia uwagi dokonuje się wyrównania dodatku do poprzedniej

wysokości.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego sporządza informację roczną o działalności sądów, działających

na obszarze apelacji, w zakresie powierzonych mu zadań, którą po zaopiniowaniu przez

zgromadzenie ogólne sędziów apelacji przedkłada Ministrowi Sprawiedliwości, nie później

niż do końca kwietnia każdego roku.

§ 1a.

Prezes sądu okręgowego sporządza informację roczną o działalności sądów, działających

na obszarze okręgu, w zakresie powierzonych mu zadań, którą po zaopiniowaniu przez

zgromadzenie ogólne sędziów okręgu przedkłada prezesowi sądu apelacyjnego, nie później

niż do końca lutego każdego roku.

§ 1b.

Prezes sądu rejonowego sporządza informację roczną o działalności sądu, w zakresie

powierzonych mu zadań, którą po zaopiniowaniu przez zebranie sędziów tego sądu przedkłada

prezesowi sądu okręgowego, nie później niż do końca stycznia każdego roku.

§ 2

Jeżeli z informacji, o której mowa w § 1, wynika, że prezes sądu apelacyjnego nie

podejmował w okresie sprawozdawczym niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia

uchybień w działalności administracyjnej sądów, Minister Sprawiedliwości odmawia przyjęcia

informacji rocznej i zawiadamia o tym prezesa, wskazując przyczyny odmowy.

§ 3.

Informacja, o której mowa w § 1, podlega ocenie dokonywanej przez Ministra Sprawiedliwości.

Oceny dokonuje się w terminie do końca września roku, w którym informacja została

złożona.

§ 4.

Informacje, o których mowa w § 1a i 1b, podlegają ocenie dokonywanej przez prezesów,

którym zostały złożone. Oceny dokonuje się w terminie do dwóch miesięcy od dnia złożenia

informacji. Jeżeli żądano uzupełnienia informacji, oceny dokonuje się w terminie miesiąca

od dnia uzupełnienia informacji.

§ 5.

Ocena informacji rocznej może być pozytywna z wyróżnieniem, pozytywna, pozytywna z

zastrzeżeniem albo negatywna.

§ 6.

Niewykonanie w terminie obowiązków, o których mowa w § 1-1b, jest równoznaczne z negatywną

oceną informacji, chyba że, z uwagi na szczególne okoliczności, termin zostanie przedłużony

przez organ uprawniony do oceny informacji.

§ 7.

Prezes sądu apelacyjnego, którego informacja została oceniona negatywnie, może w terminie

czternastu dni od dnia poinformowania go o tym złożyć Ministrowi Sprawiedliwości pisemne

zastrzeżenie.

§ 8.

W przypadku złożenia zastrzeżenia, Minister Sprawiedliwości w terminie miesiąca od

dnia złożenia zastrzeżenia zmienia ocenę albo przekazuje sprawę do rozpoznania Krajowej

Radzie Sądownictwa, zawiadamiając prezesa sądu o sposobie rozpatrzenia zastrzeżenia.

Krajowa Rada Sądownictwa zmienia albo utrzymuje w mocy ocenę.

§ 9.

Prezes sądu okręgowego lub sądu rejonowego, którego informacja została oceniona negatywnie,

może w terminie czternastu dni od dnia poinformowania go o tym złożyć prezesowi sądu,

któremu informacja została złożona, pisemne zastrzeżenie.

§ 10.

W przypadku złożenia zastrzeżenia prezes sądu, któremu informacja została złożona,

w terminie czternastu dni od dnia złożenia zastrzeżenia zmienia ocenę albo przekazuje

sprawę do rozpoznania prezesowi sądu przełożonego. Prezes sądu apelacyjnego przekazuje

sprawę do rozpoznania Ministrowi Sprawiedliwości. Prezes sądu przełożonego albo Minister

Sprawiedliwości zmienia albo utrzymuje w mocy ocenę.

§ 11.

Dokonanie negatywnej oceny może być połączone z obniżeniem dodatku funkcyjnego w stopniu

odpowiadającym wadze uchybienia, w granicach od 15% do 50% wysokości dodatku, na okres

od miesiąca do roku. W razie zmiany oceny dokonuje się wyrównania dodatku do poprzedniej

wysokości.

§ 12.

Dokonanie oceny pozytywnej z wyróżnieniem może być połączone z podwyższeniem dodatku

funkcyjnego do wysokości 150% maksymalnej wysokości tego dodatku wskazanej w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 91 § 8, na okres do roku.

§ 13.

Odpis informacji rocznej prezesa sądu okręgowego lub sądu rejonowego wraz z odpisem

oceny tej informacji organ, który dokonał oceny, przekazuje do wiadomości Ministrowi

Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb sprawowania nadzoru administracyjnego nad

działalnością sądów, o której mowa w art. 8 pkt 2, a także sposób dokumentowania czynności

nadzorczych i sporządzania informacji rocznych o działalności sądów, mając na uwadze

zapewnienie sprawności i skuteczności nadzoru oraz zapewnienie prawidłowego wykonywania

czynności nadzorczych.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Sąd apelacyjny lub sąd okręgowy jako sąd odwoławczy, w razie stwierdzenia przy rozpoznawaniu

sprawy oczywistej obrazy przepisów, niezależnie od innych uprawnień, wytyka uchybienie

właściwemu sądowi. Przed wytknięciem uchybienia poucza się sędziego, asesora sądowego

wchodzących w skład sądu orzekającego w pierwszej instancji o możliwości złożenia

na piśmie wyjaśnień w terminie siedmiu dni. Stwierdzenie i wytknięcie uchybienia nie

wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.

§ 2.

O wytknięciu uchybienia sąd apelacyjny lub sąd okręgowy, o którym mowa w § 1, zawiadamia

prezesa właściwego sądu, a w przypadkach poważniejszych uchybień - także Ministra

Sprawiedliwości.

§ 2a.

W terminie czternastu dni od dnia doręczenia postanowienia zawierającego wytknięcie

uchybienia, sędzia lub asesor sądowy wchodzący w skład sądu orzekającego w pierwszej

instancji może wnieść odwołanie od tego postanowienia do Sądu Najwyższego.

§ 2b.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu odwołania utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie albo

uchyla je w całości lub części.

§ 3.

Odpis prawomocnego postanowienia zawierającego wytknięcie uchybienia dołącza się do

akt osobowych sędziego lub asesora sądowego. Do akt osobowych dołącza się także złożone

przez sędziego lub asesora sądowego wyjaśnienia oraz odwołanie.

§ 4.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się postanowienia zawierającego wytknięcie

uchybienia prezes sądu z urzędu zarządza usunięcie z akt osobowych dokumentów, o których

mowa w § 3. Jednocześnie z usunięciem dokumentów z akt osobowych wszelkie dane dotyczące

wytknięcia uchybienia usuwa się z wykazu służbowego, o którym mowa w art. 67 § 1.

Jeżeli jednak w tym okresie stwierdzono kolejną oczywistą obrazę przepisów przy rozpoznawaniu

sprawy przez sąd odwoławczy, skutkującą wytknięciem uchybienia, lub zwrócono uwagę

w trybie art. 37 § 4, dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie wszystkich dokumentów

i danych.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych określający

1)

wewnętrzną organizację i porządek funkcjonowania sądów,

2)

szczegółowe zasady przydziału spraw, w tym

a)

sposób dokonywania losowania spraw,

b)

zasady ustalania składów wieloosobowych,

c)

(uchylona)

d)

zasady zmniejszenia przydziału spraw ze względu na pełnione funkcje i usprawiedliwione

nieobecności oraz podstawy czasowego wstrzymania przydziału spraw,

e)

warunki uczestniczenia w przydziale tylko niektórych kategorii spraw rozpoznawanych

w wydziale,

f)

zasady pełnienia dyżurów oraz rodzaje spraw podlegających przydzieleniu zgodnie z

planem dyżurów,

g)

zasady sporządzania planu zastępstw oraz rodzaje czynności podejmowanych zgodnie z

planem zastępstw,

h)

zasady podziału terytorialnego obszarów właściwości sądów opiekuńczych i nieletnich

oraz przydziału tych obszarów sędziom,

i)

(uchylona)

3)

sposób realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem Europejskiej Sieci Sądowej w

sprawach cywilnych i handlowych,

4)

porządek czynności w sądach, porządek urzędowania organów sądów i wykonywania zadań

sędziów, asesorów sądowych i referendarzy sądowych pełniących funkcje kierownicze,

tok czynności administracyjnych w sprawach należących do właściwości sądów, dopuszczalne

systemy i rozkład czasu urzędowania, warunki i tryb udostępniania i przesyłania akt

i dokumentów z akt oraz warunki udostępniania pomieszczeń dla uczestników postępowania,

świadków i innych osób przebywających w sądach

- uwzględniając zasady sprawności, racjonalności, ekonomicznego i szybkiego działania

oraz potrzebę zapewnienia rzetelnego wykonywania zadań powierzonych sądom, a także

potrzebę zapewnienia równomiernego i obiektywnego obciążenia sędziów, asesorów sądowych

i referendarzy sądowych obowiązkami, zapewnienia zbliżonego prawdopodobieństwa udziału

w składzie wieloosobowym, wykorzystania rozwiązań informatycznych do losowego przydziału

spraw oraz zastosowania innych sposobów losowego przydziału spraw w przypadku braku

możliwości korzystania z tych rozwiązań.

§ 1a.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa oraz właściwego

zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji, zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu albo

zebrania sędziów sądu rejonowego, może określić, w drodze rozporządzenia, w zakresie,

o którym mowa w § 1, regulamin wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych zawierający

regulacje odmienne od zawartych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie §

1, stosowany przez czas określony nie dłuższy niż dwa lata, w nie więcej niż dwóch

sądach rejonowych lub dwóch okręgach sądowych, lub na obszarze nie więcej niż dwóch

apelacji, uwzględniając konieczność zweryfikowania działania w praktyce tych regulacji.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności sądów

w sprawach z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach

międzynarodowych, w tym: uwierzytelnianie dokumentów przeznaczonych do użytku za granicą,

sposób wykonywania czynności dotyczących osób korzystających z immunitetów i przywilejów

dyplomatycznych i konsularnych oraz czynności z udziałem tych osób, czynności związane

ze stawiennictwem przed sądami, tryb ustalania obywatelstwa, szczegółowy tryb występowania

o pomoc prawną i udzielania takiej pomocy sądom i innym organom państw obcych oraz

szczegółowy tryb występowania o wydanie osób ściganych lub skazanych oraz inne formy

współpracy w sprawach karnych.

§ 1.

Skargi i wnioski rozpatruje się bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie

miesiąca od daty ich wpływu.

§ 2.

Skargi, w zakresie dotyczącym działalności sądów, w dziedzinie, w której sędziowie

i asesorzy sądowi są niezawiśli, nie podlegają rozpatrzeniu. Organ sądu, do którego

taka skarga lub wniosek zostały skierowane, zawiadamia skarżącego o przyczynach odmowy

rozpatrzenia skargi. Jeżeli jednak skarga dotyczy czynności sądu podlegającej zaskarżeniu

w toku instancji, organ ten jest obowiązany niezwłocznie przekazać skargę do akt sprawy,

której skarga dotyczy, zawiadamiając o tym skarżącego.

§ 3.

Skargi lub wnioski dotyczące treści czynności sądu jeszcze niedokonanych, należących

do dziedziny, o której mowa w § 2, podlegają niezwłocznemu przekazaniu do akt postępowania,

którego dotyczą.

§ 4.

Skargi lub wnioski zawierające treści znieważające lub słowa powszechnie uznawane

za obelżywe pozostawia się bez rozpatrzenia, zawiadamiając o tym skarżącego lub wnioskodawcę,

z podaniem przyczyny pozostawienia skargi lub wniosku bez rozpatrzenia.

§ 1.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi lub wniosku, dotyczących działalności sądu,

jest prezes sądu.

§ 2.

Jeżeli skarga lub wniosek dotyczą działalności sądu okręgowego i sądu rejonowego,

organem właściwym do rozpatrzenia jest prezes sądu okręgowego. Jeżeli skarga lub wniosek

dotyczą działalności sądu apelacyjnego i sądu okręgowego, organem właściwym do rozpatrzenia

jest prezes sądu apelacyjnego.

§ 3.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności prezesa sądu rejonowego

jest prezes sądu okręgowego, działalności prezesa sądu okręgowego - prezes sądu apelacyjnego,

a działalności prezesa sądu apelacyjnego - Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 3a

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności zastępcy rzecznika

dyscyplinarnego sądu apelacyjnego lub zastępcy rzecznika dyscyplinarnego sądu okręgowego

jest Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, a skargi dotyczącej działalności

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych - Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 3b

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości jest Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego, w terminie do końca kwietnia każdego roku, informuje Ministra

Sprawiedliwości o nieprawidłowościach stwierdzonych w wyniku rozpatrzenia skarg przez

prezesów sądów działających na obszarze apelacji.

§ 1.

Skarga dotycząca działalności sądów, skierowana do innych organów władzy publicznej,

podlega przekazaniu do rozpatrzenia organom, o których mowa w art. 41b § 1-3.

§ 2.

Jeżeli skarga lub wniosek dotyczy działalności administracyjnej sądu, organ właściwy

do ich rozpatrzenia, uznając skargę lub wniosek za uzasadniony, podejmuje lub zleca

czynności z zakresu nadzoru nad działalnością administracyjną sądów.

Skarga, w zakresie w jakim zawiera wniosek o pociągnięcie sędziego lub asesora sądowego

do odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi

dyscyplinarnemu. Rzecznik, po wstępnym ustaleniu okoliczności podniesionych w skardze,

może podjąć czynności wyjaśniające z własnej inicjatywy. O sposobie załatwienia skargi

rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz organ, który przekazał mu skargę.

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i złożenia wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny zawiadamia o

tych czynnościach skarżącego. Przepisów art. 114 § 9, 11 i 13 nie stosuje się.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i organizację przyjmowania i rozpatrywania

skarg i wniosków, dotyczących działalności sądów, mając na względzie konieczność zapewnienia

realizacji prawa do składania skarg i wniosków oraz rzetelności i wszechstronności

ich rozpatrywania.

§ 1.

Sądy wydają wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 2.

Sądy rozpoznają i rozstrzygają sprawy w postępowaniu jawnym.

§ 3.

Rozpoznanie sprawy w postępowaniu niejawnym lub wyłączenie jawności postępowania jest

dopuszczalne jedynie na podstawie przepisów ustaw.

§ 1.

Sąd może pełnić czynności poza swoją siedzibą, a w razie konieczności także poza obszarem

swojej właściwości, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości lub jeżeli przez

to nastąpi znaczne zmniejszenie kosztów.

§ 2.

(uchylony)

§ 1.

W przypadkach przewidzianych w ustawach sądy są obowiązane wykonywać poszczególne

czynności sądowe na żądanie innych sądów oraz innych organów.

§ 2.

Sądy są obowiązane udzielać pomocy sądowej również na żądanie sądów zagranicznych,

jeżeli wzajemność jest zapewniona; żądanie pomocy sądowej, skierowane przez Ministra

Sprawiedliwości, jest wiążące dla sądu wezwanego.

§ 3.

Sądy są obowiązane wykonywać czynności dowodowe, w zakresie przewidzianym w przepisach

o postępowaniu cywilnym, na wniosek organów orzekających w przypadkach innych niż

wymienione w § 1 i 2, jeżeli wniosek został skierowany przez Ministra Sprawiedliwości.

§ 4.

O wykonanie czynności wymienionych w § 3 należy zwrócić się do sądu rejonowego, w

którego obszarze właściwości czynność ma być wykonana.

§ 1.

Sędziego lub asesora sądowego w jego czynnościach może zastąpić sędzia lub asesor

sądowy tego samego sądu, a także sędzia delegowany na podstawie art. 77 § 1 albo 8.

§ 2.

Zastąpienie, o którym mowa w § 1, może nastąpić na podstawie zarządzenia przewodniczącego

wydziału lub prezesa sądu, wydanego na wniosek sędziego lub asesora sądowego albo

z urzędu, w celu zapewnienia sprawności postępowania.

§ 3.

W sprawach rozpoznawanych w składzie jednego sędziego sędzia może powierzyć aplikantowi

Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, po 24 miesiącach aplikacji sędziowskiej,

prowadzenie pod swoim nadzorem poszczególnych czynności w trakcie posiedzenia jawnego

lub rozprawy, w tym zadawanie pytań świadkom, biegłym i stronom oraz innym osobom

wysłuchiwanym przez sąd, z wyłączeniem możliwości wydawania orzeczeń.

§ 1

W składzie sądu może brać udział tylko jeden sędzia innego sądu. Sędzia sądu niższego

nie może być przewodniczącym składu sądu, z wyłączeniem spraw rozpoznawanych w składzie

jednego sędziego i dwóch ławników albo w składzie jednego sędziego.

§ 2.

W tym samym składzie sądu nie mogą brać udziału osoby, o których mowa w art. 6.

§ 1.

Prezes sądu może zarządzić przydzielenie dodatkowego sędziego lub asesora sądowego

do sprawy, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że będzie ona trwać czas dłuższy. W

razie potrzeby można przydzielić dwóch dodatkowych sędziów lub asesorów sądowych wskazując

kolejność, w której będą oni wstępować do udziału w naradzie i głosowaniu.

§ 2.

Dodatkowy sędzia lub asesor sądowy bierze udział w naradzie i głosowaniu, jeżeli jeden

z sędziów lub asesorów sądowych nie może uczestniczyć w składzie sądu.

§ 1.

Sprawy są przydzielane sędziom i asesorom sądowym losowo, w ramach poszczególnych

kategorii spraw, chyba że sprawa podlega przydziałowi sędziemu pełniącemu dyżur.

§ 2.

Przydział spraw w ramach poszczególnych kategorii jest równy, chyba że został zmniejszony

z uwagi na pełnioną funkcję, uczestniczenie w przydziale spraw innej kategorii lub

z innych przyczyn przewidzianych ustawą.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przydziału spraw referendarzom sądowym.

§ 4.

Sprawy z zakresu prawa opiekuńczego i nieletnich oraz inne sprawy należące do sądu opiekuńczego mogą być przydzielane

według kryterium terytorialnego. Szczególne zasady przydziału mogą zostać ustanowione

także w sprawach rejestrowych, wieczystoksięgowych oraz związanych z wykonaniem orzeczeń.

§ 5.

W razie przydzielenia sprawy wymagającej nadzwyczajnego nakładu pracy, sędzia sprawozdawca

może zwrócić się do prezesa sądu z wnioskiem o wstrzymanie przydziału kolejnych spraw

na czas określony. Prezes sądu rozpoznaje wniosek niezwłocznie. Decyzję prezesa sądu

wraz z uzasadnieniem doręcza się sędziemu, którego dotyczy, oraz podaje do wiadomości

sędziów danego sądu. Od decyzji prezesa sądu sędziemu, którego decyzja dotyczy, oraz

grupie co najmniej 10% sędziów danego sądu przysługuje odwołanie do kolegium sądu

w terminie siedmiu dni od dnia jej doręczenia albo podania do wiadomości. Uchwałę

kolegium sądu wraz z uzasadnieniem doręcza się sędziemu, którego decyzja dotyczy,

oraz podaje do wiadomości wszystkich sędziów danego sądu.

§ 1.

Zmiana składu sądu może nastąpić tylko w przypadku niemożności rozpoznania sprawy

w dotychczasowym składzie albo długotrwałej przeszkody w rozpoznaniu sprawy w dotychczasowym

składzie. Przepis art. 47a stosuje się odpowiednio.

§ 2.

Jeżeli konieczne jest podjęcie czynności w sprawie, w szczególności gdy wynika to

z odrębnych przepisów lub przemawia za tym wzgląd na sprawność postępowania, a skład

sądu, któremu została przydzielona sprawa, nie może jej podjąć, czynność ta jest podejmowana

przez skład sądu wyznaczony zgodnie z planem zastępstw, a jeżeli czynność nie jest

objęta planem zastępstw, przez skład sądu wyznaczony zgodnie z art. 47a.

§ 3.

Decyzje w sprawach, o których mowa w § 1 i 2, podejmuje prezes sądu albo upoważniony

przez niego sędzia.

§ 4.

Zmiana miejsca służbowego sędziego lub delegowanie do innego sądu oraz zakończenie

delegowania nie stanowi przeszkody do podejmowania czynności w sprawach przydzielonych

w dotychczasowym miejscu służbowym albo miejscu pełnienia służby, aż do ich zakończenia.

§ 5.

Na wniosek sędziego lub z urzędu kolegium sądu właściwe dla nowego miejsca służbowego

sędziego lub miejsca jego delegowania może zwolnić sędziego z obowiązku rozpoznania

części lub wszystkich spraw, w szczególności w razie znacznej odległości od tego sądu

do nowego miejsca służbowego sędziego lub miejsca jego delegowania, a także przy uwzględnieniu

stopnia zaawansowania rozpoznawanych spraw. Przed podjęciem uchwały kolegium sądu

zasięga opinii prezesów właściwych sądów.

§ 6.

Przepisy § 4 i 5 stosuje się odpowiednio w przypadku przeniesienia do innego wydziału

tego samego sądu.

Przewodniczący składu sądu może sprawdzić dane osobowe osób obecnych w miejscu dokonywania

czynności sądowej na podstawie dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego

tożsamość. W przypadku odmowy poddania się sprawdzeniu tożsamości lub braku możliwości

jej sprawdzenia przewodniczący składu sądu może zobowiązać taką osobę do opuszczenia

miejsca dokonywania czynności sądowej.

§ 1.

Przewodniczący składu sądu może upomnieć osobę, która narusza powagę, spokój lub porządek

czynności sądowych, a po bezskutecznym upomnieniu może ją wydalić z sali rozpraw.

§ 2.

Sąd może wydalić osobę biorącą udział w sprawie tylko wtedy, gdy mimo uprzedzenia

o skutkach prawnych jej nieobecności przy czynnościach sądowych nadal zachowuje się

w sposób określony w § 1.

§ 3.

Sąd może wydalić z sali rozpraw publiczność z powodu jej niewłaściwego zachowania.

§ 1.

W razie naruszenia powagi, spokoju lub porządku czynności sądowych albo ubliżenia

sądowi, innemu organowi państwowemu lub osobom biorącym udział w sprawie, sąd może

ukarać winnego karą porządkową grzywny w wysokości do 3000 złotych lub karą pozbawienia

wolności do czternastu dni; osobie pozbawionej wolności, w tym także tymczasowo aresztowanej,

można wymierzyć karę przewidzianą w przepisach o wykonywaniu kary pozbawienia wolności

albo w przepisach o wykonywaniu tymczasowego aresztowania.

§ 2.

Jeżeli czynu określonego w § 1 dopuścił się żołnierz w czynnej służbie wojskowej,

sąd - zamiast wymierzenia kary - zwraca się do właściwego dowódcy jednostki wojskowej,

który stosuje środki przewidziane w przepisach dotyczących żołnierzy; przepis ten

stosuje się odpowiednio do osoby odbywającej zasadniczą służbę w obronie cywilnej.

§ 1.

Postanowienie o ukaraniu karą porządkową jest natychmiast wykonalne. Od postanowienia

przysługuje zażalenie do sądu bezpośrednio przełożonego, a gdy zostało wydane przez

sąd apelacyjny - do Sądu Najwyższego. Ponadto do zażalenia stosuje się przepisy o

postępowaniu właściwe w sprawie, w której zastosowano karę porządkową. W razie wniesienia

zażalenia sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, może wstrzymać wykonanie kary

porządkowej.

§ 2.

Ukaranie karą porządkową nie uchyla odpowiedzialności karnej i dyscyplinarnej za ten

sam czyn.

§ 2a.

Do wykonania kary porządkowej grzywny stosuje się odpowiednio art. 206 § 1 i 2 Kodeksu karnego wykonawczego.

§ 3.

W razie nieuiszczenia kary porządkowej grzywny, zamienia się ją na karę pozbawienia

wolności do siedmiu dni, biorąc pod uwagę rodzaj przewinienia, warunki osobiste ukaranego

oraz stopień jego winy. Od postanowienia przysługuje zażalenie. Przepis § 1 stosuje

się odpowiednio.

§ 1.

Zarządzenia porządkowe przewodniczącego oraz kary porządkowe wymierzane przez sąd

nie mają zastosowania do sędziów, asesorów sądowych i ławników należących do składu

orzekającego oraz do prokuratora, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

biorących udział w sprawie, a także osób, do udziału których w sprawie stosuje się

przepisy o prokuratorze.

§ 2.

Do obrońcy i pełnomocnika, będącego adwokatem lub aplikantem adwokackim, uprawnionym

do występowania przed sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1184, 1467, 1669 i 2193), albo radcą prawnym lub aplikantem radcowskim, uprawnionym do występowania przed

sądem na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2115 i 2193), biorącego udział w sprawie nie stosuje się kary pozbawienia wolności, o której mowa

w art. 49 § 1 i w art. 50 § 3.

§ 1.

Sąd z urzędu ustala i stosuje właściwe prawo obce. Sąd może zwrócić się do Ministra

Sprawiedliwości o udzielenie tekstu tego prawa oraz wyjaśnienie obcej praktyki sądowej.

§ 2.

Sąd może zwrócić się do Ministra Sprawiedliwości również o udzielenie informacji co

do istnienia wzajemności w stosunkach z państwem obcym.

§ 3.

Celem ustalenia treści prawa obcego lub obcej praktyki sądowej albo istnienia wzajemności

sąd może zastosować także inne środki, w tym zasięgnąć opinii biegłych.

W razie wątpliwości co do istnienia przywileju lub immunitetu wynikającego z prawa

międzynarodowego sąd może zwrócić się do ministra właściwego do spraw zagranicznych

o informację.

Sędziemu lub asesorowi sądowemu dokonującemu czynności sądowej jednoosobowo przysługują

prawa przewodniczącego oraz prawa sądu przewidziane w art. 48-50.

§ 1.

Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1 § 2 i 3 tworzy się akta. Akta

mogą być tworzone i przetwarzane także z wykorzystaniem technik informatycznych.

§ 2.

Akta sprawy przechowuje się w sądzie przez okres niezbędny ze względu na rodzaj i

charakter sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu

oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródła informacji.

§ 3.

Po okresie przechowywania w sądzie akta sprawy podlegają przekazaniu do właściwych

archiwów państwowych.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki i zakres przesłanek

określonych w § 2 oraz warunki i tryb przechowywania i przekazywania akt, a także

warunki i tryb niszczenia akt po upływie okresu ich przechowywania.

§ 1.

Pochodzący od sądu dokument uzyskany z systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie

sądowe ma moc dokumentu wydanego przez sąd, o ile ma cechy umożliwiające jego weryfikację

w tym systemie.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i cechy umożliwiające

weryfikację istnienia i treści pisma w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie

sądowe, mając na względzie minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz

potrzebę ochrony praw osób uczestniczących w postępowaniach sądowych.

Sąd może weryfikować także za pośrednictwem systemu teleinformatycznego status prokuratora,

asesora prokuratorskiego, adwokata, aplikanta adwokackiego, radcy prawnego, aplikanta

radcowskiego, prawnika zagranicznego, rzecznika patentowego, aplikanta rzecznikowskiego

lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej dokonujących czynności

procesowej.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może zażądać przedstawienia mu akt sprawy, w której sąd zwrócił

się o udzielenie tekstu prawa obcego, wyjaśnienie obcej praktyki sądowej lub informację

co do istnienia wzajemności w stosunkach z państwem obcym.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może zażądać przedstawienia mu akt sprawy lub niezbędnych

informacji w celu wykonywania zadań związanych z reprezentowaniem Rzeczypospolitej

Polskiej przed sądami międzynarodowymi, komitetami traktatowymi, organizacjami międzynarodowymi

lub międzynarodowymi sądami arbitrażowymi.

§ 3.

Akta spraw zakończonych mogą być udostępniane jednostkom organizacyjnym prowadzącym

działalność naukową lub badawczo-rozwojową dla celów naukowych i badawczych, a także

Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury dla celów dydaktycznych.

§ 1.

Do budynków sądowych nie wolno wnosić broni ani amunicji, a także materiałów wybuchowych

i innych środków niebezpiecznych. Nie dotyczy to osób wykonujących w budynkach sądowych

obowiązki służbowe wymagające posiadania broni.

§ 2.

Prezes sądu może zarządzić stosowanie środków zapewniających bezpieczeństwo w budynkach

sądowych oraz zapobiegających naruszaniu zakazu, o którym mowa w § 1. W takim przypadku

do ochrony budynków sądowych oraz osób w nich przebywających stosuje się przepisy

o ochronie osób i mienia.

§ 1

Sędziów sądów powszechnych do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim powołuje

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w terminie

miesiąca od dnia przesłania tego wniosku.

§ 2.

Sędziowie sądów powszechnych są powoływani na stanowiska

1)

sędziego sądu rejonowego;

2)

sędziego sądu okręgowego;

3)

sędziego sądu apelacyjnego.

§ 2a.

(uchylony)

§ 3.

Powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę) sędziego. Zmiana miejsca służbowego

sędziego może być dokonana bez zmiany stanowiska w przypadkach i w trybie określonych

w art. 75.

(uchylony)

§ 1.

Każdy, kto spełnia warunki do objęcia stanowiska sędziego sądu powszechnego, o którym

mowa w art. 55 § 2, może zgłosić swoją kandydaturę na jedno stanowisko sędziowskie

w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia, o którym mowa w art. 20a § 4.

§ 1a

Osoba, która zgłosiła swoją kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w sądzie powszechnym

nie może, do czasu zakończenia postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziowskim w sądzie powszechnym, zgłosić swej kandydatury na wolne

stanowisko sędziowskie w Sądzie Najwyższym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym ani

wojewódzkim sądzie administracyjnym. Zgłoszenie kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie

w tych sądach powoduje zakończenie postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziowskim w sądzie powszechnym.

§ 1b

Osoba, która zgłosiła swoją kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie w Sądzie Najwyższym,

Naczelnym Sądzie Administracyjnym albo wojewódzkim sądzie administracyjnym, nie może,

do czasu zakończenia postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim w tym sądzie, zgłosić swej kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie

w sądzie powszechnym.

§ 2.

Zgłoszenia kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie oraz innych czynności w toku

postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim kandydat

dokonuje za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego to postępowanie,

zwanego dalej „systemem teleinformatycznym”, dostępnego na stronie internetowej Krajowej

Rady Sądownictwa.

§ 3.

Czynności w toku postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim dokonane przez kandydata bez zachowania formy przewidzianej ustawą nie

wywołują skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z ich dokonaniem.

§ 4.

System teleinformatyczny prowadzi Minister Sprawiedliwości. Administratorami danych

osobowych w systemie teleinformatycznym są: Minister Sprawiedliwości, prezesi właściwych

sądów oraz Krajowa Rada Sądownictwa, każde w zakresie zadań wykonywanych w postępowaniu

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 5

Uwierzytelnienie w systemie teleinformatycznym wymaga użycia profilu zaufanego ePUAP,

danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego

albo otrzymanego w sądzie identyfikatora wskazującego na tożsamość kandydata.

§ 5

Uwierzytelnienie w systemie teleinformatycznym wymaga użycia profilu zaufanego, innego

środka identyfikacji elektronicznej, wydanego w systemie identyfikacji elektronicznej

przyłączonym do węzła krajowego identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w art. 21a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania

oraz identyfikacji elektronicznej

(Dz. U. poz. 1579 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1544), adekwatnie do poziomu bezpieczeństwa środka identyfikacji elektronicznej wymaganego

dla usług świadczonych w tym systemie, danych weryfikowanych za pomocą kwalifikowanego

certyfikatu podpisu elektronicznego, jeżeli te dane pozwalają na identyfikację i uwierzytelnienie

wymagane w celu realizacji usługi online, albo otrzymanego w sądzie identyfikatora

wskazującego na tożsamość kandydata.

§ 6

Zgłaszający swoją kandydaturę wypełnia w systemie teleinformatycznym kartę zgłoszenia

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, opatruje ją podpisem elektronicznym nadanym

przez ten system, podpisem zaufanym albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a

następnie wnosi za pośrednictwem systemu do prezesa właściwego sądu.

§ 7.

Zgłaszający swoją kandydaturę dołącza do karty zgłoszenia informację z Krajowego Rejestru

Karnego dotyczącą jego osoby i zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu

na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, z zastrzeżeniem art. 58 § 4a. Zgłaszający

urodzony przed dniem 1 sierpnia 1972 r. składa w postaci papierowej oświadczenie,

o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186, z późn. zm., albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy. Do karty zgłoszenia

dołącza się również oświadczenie w przedmiocie zgody albo niewyrażenia zgody na wykorzystanie

dokumentów dotyczących zgłaszającego w innych postępowaniach w sprawie powołania do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 8.

Zawarte w karcie zgłoszenia oświadczenia: o korzystaniu z pełni praw cywilnych i obywatelskich, o toczącym się postępowaniu o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,

o ukaraniu w postępowaniu dyscyplinarnym, o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym

oraz o uprawomocnieniu się orzeczenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 1997 r. o ujawnieniu pracy lub służby w organach

bezpieczeństwa państwa lub współpracy z nimi w latach 1944-1990 osób pełniących funkcje

publiczne

(Dz. U. z 1999 r. poz. 428, z późn. zm., jak również oświadczenie, że nie toczy się wobec kandydata inne postępowanie w sprawie

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, kandydat składa pod rygorem

odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres danych zawartych w karcie zgłoszenia na wolne stanowisko

sędziowskie, mając na względzie, aby dane te umożliwiały weryfikację w niezbędnym

zakresie spełnienia warunków wymaganych przez ustawę od kandydatów na stanowisko sędziowskie.

§ 10.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy

zakres i sposób przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych kandydatów do

objęcia urzędu sędziego oraz kwalifikacje wymagane od lekarzy i psychologów uprawnionych

do przeprowadzania tych badań i wydawania zaświadczeń o zdolności do pełnienia obowiązków

sędziego, jak również terminy wykorzystania wydawanych zaświadczeń w postępowaniu

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, mając na względzie

zapewnienie należytej oceny zdolności kandydatów do objęcia urzędu sędziego, uwzględniającej

charakter tego urzędu.

§ 1

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko sędziego sądu powszechnego,

sędziego sądu administracyjnego albo sędziego sądu wojskowego, do karty zgłoszenia

dołącza wykaz sygnatur akt pięćdziesięciu spraw sądowych różnych kategorii, w których

rozpoznawaniu brał udział, a w przypadku mniejszej liczby spraw - wykaz sygnatur akt

wszystkich spraw.

§ 2

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko prokuratora, do

karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt pięćdziesięciu spraw, w których prowadził

lub nadzorował postępowanie przygotowawcze, sporządził akt oskarżenia lub środki zaskarżenia

albo występował przed sądem lub składał pisma procesowe, a w przypadku mniejszej liczby

spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich spraw.

§ 3

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonuje zawód adwokata lub radcy

prawnego albo zajmuje stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej,

do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt pięćdziesięciu spraw sądowych różnych

kategorii, w których występował w charakterze zastępcy procesowego, a jeżeli występował

w mniejszej liczbie spraw - wykaz sygnatur akt wszystkich spraw, ze wskazaniem sądów,

w których sprawy te toczyły się lub toczą, a także odpisy wszystkich, jednak nie więcej

niż pięćdziesięciu, opinii prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku ze

stosowaniem lub tworzeniem prawa; radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

dołącza ponadto opinię przełożonego.

§ 4

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonuje zawód notariusza, do karty

zgłoszenia dołącza wykaz pięćdziesięciu aktów notarialnych obejmujących różne kategorie

spraw, a jeżeli sporządził mniejszą ich liczbę - wykaz wszystkich aktów.

§ 5.

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie, który ma tytuł naukowy profesora lub stopień

naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych, do karty zgłoszenia dołącza wykaz publikacji

wraz z opiniami recenzentów, jeżeli były sporządzone, odpisy sporządzonych opinii

prawnych oraz charakterystykę osiągnięć w zakresie kształcenia kadr lub dorobku naukowego.

§ 6.

(uchylony)

§ 7

Kandydat na wolne stanowisko sędziowskie zajmujący stanowisko sędziego albo prokuratora,

który w okresie poprzedzającym obwieszczenie był delegowany do pełnienia czynności

administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej

podległej Ministrowi Sprawiedliwości lub przez niego nadzorowanej, Kancelarii Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej albo urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

zagranicznych, do karty zgłoszenia dołącza wykaz sygnatur akt pięćdziesięciu spraw

określonych w § 1 lub 2 lub spraw zarejestrowanych w referacie kandydata lub przez

niego nadzorowanych w okresie delegowania, a także opis wykonywanych w okresie delegowania

czynności wraz z opinią przełożonego.

§ 8.

Przepis § 7 stosuje się odpowiednio w przypadku delegowania do pełnienia

1)

czynności w Biurze Krajowej Rady Sądownictwa;

2)

czynności lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury;

3)

obowiązków w międzynarodowej sędziowskiej organizacji pozarządowej;

4)

obowiązków lub pełnienia określonej funkcji poza granicami państwa w ramach działań

podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe

działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje

międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską.

§ 9.

Przełożonym, o którym mowa w § 7, jest osoba kierująca jednostką, do której delegowanie

nastąpiło, a w przypadku podziału tej jednostki na departamenty, biura albo inne równorzędne

komórki organizacyjne - osoba kierująca taką komórką. Za przełożonego osoby kierującej

daną jednostką lub komórką organizacyjną uznaje się osobę sprawującą funkcję nadrzędną.

§ 10.

Do kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, który zajmuje stanowisko prezesa lub

wiceprezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się odpowiednio,

stosownie do zawodu wykonywanego przed powołaniem na to stanowisko, przepisy § 1-5

lub 7.

§ 11

Do kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, który wykonywał więcej niż jeden z zawodów

wskazanych w przepisach § 1-5 i 10, stosuje się przepisy § 1-5 i 7, z tym że łączna

liczba zamieszczonych w wykazie sygnatur akt spraw lub odpisów opinii prawnych i innych

dokumentów, o których mowa w tych przepisach, nie może przekraczać stu.

§ 12.

Do karty zgłoszenia kandydat może dołączyć także inne dokumenty popierające jego kandydaturę,

w szczególności opinie i rekomendacje.

§ 1

Dokumenty dołączane do karty zgłoszenia kandydat tworzy w systemie teleinformatycznym

i wnosi za pośrednictwem tego systemu, opatrując je podpisem elektronicznym nadanym

przez ten system, podpisem zaufanym albo kwalifikowanym podpisem elektronicznym. §

2.art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, a także informacji, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

§ 3.

Prezes właściwego sądu, któremu zgłoszono kandydaturę na wolne stanowisko sędziowskie,

zamieszcza w systemie teleinformatycznym elektroniczne kopie dokumentów innych niż

zamieszczone przez kandydata, mających w oryginale postać papierową, wymaganych w

tym postępowaniu, opatrując je podpisem elektronicznym nadanym przez ten system. Obowiązek

zamieszczenia w systemie teleinformatycznym elektronicznej kopii dokumentu nie dotyczy

oświadczenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, a także informacji, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

§ 4.

Ponowne zgłoszenie kandydatury na wolne stanowisko sędziowskie może nastąpić nie wcześniej

niż po dniu zakończenia poprzednio rozpoczętego postępowania w sprawie powołania do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim. Za dzień rozpoczęcia postępowania w sprawie

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim przyjmuje się dzień złożenia

karty zgłoszenia na dane stanowisko sędziowskie. Za dzień zakończenia postępowania

wobec kandydata w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

przyjmuje się dzień upływu wobec kandydata terminu do złożenia zastrzeżenia od pozostawienia

zgłoszenia bez rozpatrzenia albo dzień uprawomocnienia się wobec kandydata uchwały

Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie

1)

nieuwzględnienia zastrzeżenia od pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia albo

2)

umorzenia postępowania, albo

3)

nieprzedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, albo

4)

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu rejonowego zgłasza się prezesowi właściwego

sądu okręgowego, zaś na wolne stanowisko sędziego sądu okręgowego oraz na wolne stanowisko

sędziego sądu apelacyjnego - prezesowi sądu apelacyjnego.

§ 2.

Czynności w stosunku do kandydata w toku postępowania w sprawie powołania do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziowskim prezes właściwego sądu dokonuje za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego.

§ 1.

Jeżeli zgłoszenie na wolne stanowisko sędziowskie nie spełnia wymogów formalnych,

o których mowa w art. 57 § 6 i 7 oraz art. 57a § 1-5 i 7, prezes właściwego sądu wzywa

kandydata do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni.

§ 2.

Jeżeli swoją kandydaturę zgłosiła osoba, która nie spełnia warunków do objęcia stanowiska

sędziego sądu powszechnego, o których mowa w art. 61 § 1 pkt 1 oraz 3-7 lub § 2 i

5 albo w art. 63 i art. 64, albo zgłoszenie nastąpiło po upływie terminu, o którym

mowa w art. 57 § 1, lub zgłoszenie nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie

albo wobec zgłaszającego kandydaturę toczy się inne postępowanie w sprawie powołania

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, prezes właściwego sądu zawiadamia zgłaszającego

o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpatrzenia, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

podając przyczynę pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia.

§ 3.

Osoba, której zgłoszenie pozostawiono bez rozpatrzenia może w terminie siedmiu dni

od zawiadomienia, o którym mowa w § 2, złożyć zastrzeżenie za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego. W razie nieuwzględnienia zastrzeżenia prezes właściwego sądu

niezwłocznie przekazuje je za pośrednictwem systemu teleinformatycznego wraz ze zgłoszeniem

Krajowej Radzie Sądownictwa. W przedmiocie pozostawienia zgłoszenia bez rozpatrzenia

rozstrzyga Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 1.

W razie cofnięcia zgłoszenia na wolne stanowisko sędziowskie prezes właściwego sądu

niezwłocznie przekazuje oświadczenie o cofnięciu zgłoszenia za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego do Krajowej Rady Sądownictwa. Nie wstrzymuje to podejmowania dalszych

czynności w stosunku do kandydatów, którzy zgłosili się na to samo wolne stanowisko

sędziowskie.

§ 2.

Doręczenia uznaje się za skuteczne z chwilą zalogowania się kandydata do systemu teleinformatycznego

lub po upływie czternastu dni od dnia umieszczenia pisma w systemie teleinformatycznym.

§ 1.

O zgłoszeniu każdego kandydata na wolne stanowisko sędziowskie prezes właściwego sądu

zawiadamia Ministra Sprawiedliwości przez udostępnienie karty zgłoszenia kandydata

w systemie teleinformatycznym.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego ma dostęp do zgromadzonych w systemie teleinformatycznym dokumentów

dotyczących wszystkich postępowań w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim w sądach rejonowych danego okręgu. Prezes sądu apelacyjnego ma dostęp

do zgromadzonych w systemie teleinformatycznym dokumentów dotyczących wszystkich postępowań

w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim w sądach okręgowych

danej apelacji i w sądzie apelacyjnym.

Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim, zgromadzone w systemie teleinformatycznym są przechowywane przez okres

dwunastu miesięcy. Okres przechowywania dokumentów, które mogą być wykorzystane w

innych postępowaniach w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

dotyczących danego kandydata, wynosi siedem lat. Po upływie okresu przechowywania

dokumenty podlegają brakowaniu w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 217, 357, 398 i 650).

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, tryb

zakładania konta w systemie teleinformatycznym, sposób dostępu do konta, sposób korzystania

z systemu teleinformatycznego oraz podejmowania w nim czynności związanych z wnoszeniem

karty zgłoszenia i dołączonych dokumentów, szczegółowy tryb doręczeń i zawiadomień

elektronicznych, jak również sposób przechowywania, udostępniania i usuwania - po

zakończeniu postępowania w sprawie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim

- zamieszczonych w systemie dokumentów, mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawności

postępowania dotyczącego objęcia stanowiska sędziowskiego, dostępność drogi elektronicznej

dla uczestników postępowania oraz potrzebę zabezpieczenia danych zgromadzonych w systemie,

w tym danych osobowych kandydatów.

§ 1.

Prezes sądu, któremu złożono kartę zgłoszenia, po stwierdzeniu spełniania przez kandydata

warunków oraz wymogów formalnych zgłoszenia, zarządza, w terminie nie dłuższym niż

siedem dni od dnia zgłoszenia, dokonanie oceny kwalifikacji kandydata przez wyznaczonego

sędziego.

§ 2.

W razie potrzeby prezes sądu może zlecić dokonanie oceny kwalifikacji więcej niż jednemu

sędziemu.

§ 3.

Oceny kwalifikacji kandydatów nie może dokonywać sędzia będący małżonkiem, krewnym

albo powinowatym chociażby jednego z kandydatów lub pozostający chociażby z jednym

z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności sędziego.

§ 4.

Prezes właściwego sądu zapoznaje kandydata z oceną kwalifikacji, zamieszczając ją

w systemie teleinformatycznym. Kandydat ma prawo do złożenia prezesowi sądu uwag do

oceny kwalifikacji w terminie siedmiu dni od daty zamieszczenia oceny kwalifikacji

w systemie teleinformatycznym.

§ 5.

Prezes sądu apelacyjnego przedstawia kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu

apelacyjnego albo sędziego sądu okręgowego wraz z oceną kwalifikacji oraz ewentualnymi

uwagami kandydata do zaopiniowania kolegium sądu apelacyjnego, a następnie zgromadzeniu

ogólnemu sędziów apelacji, które będzie opiniowało kandydaturę. Prezes sądu okręgowego

przedstawia kandydaturę na wolne stanowisko sędziego sądu rejonowego wraz z oceną

kwalifikacji oraz ewentualnymi uwagami kandydata do zaopiniowania kolegium sądu okręgowego,

a następnie zgromadzeniu ogólnemu sędziów okręgu, które będzie opiniowało kandydaturę.

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego

sądu administracyjnego oraz sędziego sądu wojskowego obejmuje badanie poziomu merytorycznego

orzecznictwa oraz sprawności i efektywności podejmowanych czynności i organizowania

pracy przy rozpoznawaniu spraw lub wykonywaniu innych powierzonych zadań lub funkcji,

z uwzględnieniem stopnia obciążenia wykonywanymi zadaniami i ich złożoności, realizacji

procesu doskonalenia zawodowego, a także kultury urzędowania, obejmującej kulturę

osobistą i kulturę organizacji pracy oraz poszanowania praw stron lub uczestników

postępowania przy rozpoznawaniu spraw lub wykonywaniu innych powierzonych zadań lub

funkcji.

§ 2

Ocena kwalifikacji, o której mowa w § 1, jest dokonywana na podstawie badania akt

co najmniej piętnastu spraw różnych kategorii, wybranych losowo spośród wymienionych

w wykazie, o którym mowa w art. 57a § 1, a ponadto akt co najmniej dziesięciu innych

spraw różnych kategorii spoza wykazu wybranych przez sędziego dokonującego oceny,

jak również na podstawie danych ewidencjonowanych w sądach, w tym na potrzeby statystyki

sądowej.

§ 3

Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, z urzędu obejmuje

badaniem także nieujęte w wykazie akta dziesięciu spraw niezakończonych, przydzielonych

kandydatowi do rozpoznania, w których od momentu pierwszej rejestracji upłynął najdłuższy

okres, a także akta wszystkich spraw, których referentem był kandydat, w których w

okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających zgłoszenie na wolne stanowisko sędziowskie

zmieniono lub uchylono orzeczenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania oraz

w których stwierdzono przewlekłość postępowania lub niezgodność z prawem prawomocnego

orzeczenia.

§ 4.

Jeżeli ze względu na szczególny zakres czynności kandydata, o którym mowa w § 1, lub

z innych przyczyn zbadanie liczby spraw wskazanej w § 2 i 3 nie jest możliwe, przyjmuje

się, z podaniem przyczyn, inną liczbę.

§ 5

Jeżeli w okresie ostatnich dwóch lat poprzedzających zgłoszenie kandydat, o którym

mowa w § 1, nie wykonywał zadań określonych w art. 1 § 2 i 3, przepis § 3 stosuje

się odpowiednio, z tym że badaniem obejmuje się okres dwóch lat, w których zadania

te ostatnio były wykonywane.

§ 6.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy znajdujących

się w aktach osobowych prawomocnych wyroków orzekających karę dyscyplinarną oraz dokumentów

dotyczących zwrócenia uwagi lub wytknięcia uchybienia, o których mowa w art. 37 §

4 i art. 40 § 1 ustawy, a także art. 65 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1254, 2103 i 2261, z 2017 r. poz. 38 i 1452 oraz z 2018 r. poz. 3)

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata zajmującego stanowisko prokuratora jest dokonywana pod

względem prawidłowości i poziomu merytorycznego, jak również efektywności wykonywania

powierzonych obowiązków służbowych, z uwzględnieniem stopnia obciążenia wykonywanymi

zadaniami i ich złożoności, a także podnoszenia kwalifikacji zawodowych i kultury

urzędowania obejmującej kulturę osobistą oraz sposób zachowania wobec uczestników

postępowania i współpracowników. Przepisy art. 57b § 2 i 4 stosuje się odpowiednio.

Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji może objąć badaniem także akta spraw nieujęte

w wykazie oraz zwracać się do prezesów sądów lub jednostek organizacyjnych prokuratury

o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw. § 2. Do oceny kwalifikacji

kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się opinie przełożonych, a także odpisy znajdujących

się w aktach osobowych prokuratora prawomocnych wyroków orzekających karę dyscyplinarną

lub prawomocnych decyzji o wymierzeniu kary porządkowej upomnienia, jak również odpisy

prawomocnych decyzji prokuratora przełożonego, zawierających wytknięcie uchybienia

w razie oczywistej obrazy prawa, chyba że uprawniony organ zarządził usunięcie tych

wyroków lub decyzji z akt osobowych.

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego, notariusza

albo zajmującego stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

jest dokonywana w oparciu o badanie jakości, sprawności, rzetelności i terminowości

dokonywanych czynności bądź jakości i rzetelności sporządzonych opinii prawnych lub

innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa, a także

podnoszenia kwalifikacji zawodowych i kultury urzędowania obejmującej kulturę osobistą

oraz sposób zachowania wobec uczestników postępowania i współpracowników.

§ 2

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego albo zajmującego

stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej jest dokonywana

na podstawie badania akt co najmniej dwudziestu pięciu spraw różnych kategorii lub

opinii prawnych i innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem

prawa, wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 57a §

3. Przepis art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio. Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji

może objąć badaniem także akta spraw sądowych, w których kandydat występował w charakterze

zastępcy procesowego, a których nie ujęto w wykazie, oraz zwracać się do prezesów

sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie akt takich spraw.

§ 3

Ocena kwalifikacji kandydata wykonującego zawód notariusza jest dokonywana na podstawie

badania co najmniej dwudziestu pięciu aktów notarialnych obejmujących różne kategorie

spraw wybranych losowo spośród wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 57a §

4. Przepis art. 57b § 4 stosuje się odpowiednio. Sędzia dokonujący oceny kwalifikacji

może objąć badaniem także nieujęte w wykazie akty notarialne lub akta spraw sądowych,

w których rozpoznano środki odwoławcze na odmowę dokonania wpisu lub odmowę dokonania

czynności, oraz zwracać się do prezesów sądów o wskazanie sygnatur i przedstawienie

akt takich spraw.

§ 4.

Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego albo notariusza

dołącza się wykaz prawomocnych orzeczeń bądź decyzji o ukaraniu karą dyscyplinarną,

chyba że właściwy organ zarządził usunięcie wzmianki o ukaraniu lub odpisu orzeczenia

sądu dyscyplinarnego z akt osobowych kandydata. § 5. Do oceny kwalifikacji kandydata

wykonującego zawód adwokata lub radcy prawnego dołącza się także wykaz ostrzeżeń udzielonych

przez właściwe organy samorządu zawodowego oraz zawiadomień o naruszeniu obowiązków

procesowych dokonanych przez sąd lub prokuratora. § 6. Do oceny kwalifikacji kandydata

zajmującego stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej dołącza

się protokoły okresowych ocen kwalifikacyjnych oraz odpisy prawomocnych orzeczeń o

ukaraniu karą dyscyplinarną, chyba że kara została uznana za niebyłą.

§ 7.

Do oceny kwalifikacji kandydata wykonującego zawód adwokata, radcy prawnego albo notariusza

dołącza się protokoły wizytacji, kontroli lub ocen przeprowadzonych w trybie art. 36 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, art. 22 albo art. 44 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2291, z późn. zm..

§ 1.

Ocena kwalifikacji kandydata, mającego tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy

doktora habilitowanego nauk prawnych jest dokonywana z uwzględnieniem osiągnięć naukowych,

rodzaju i jakości publikacji, opinii recenzentów, jakości i rzetelności opinii prawnych

bądź innych dokumentów sporządzonych w związku ze stosowaniem lub tworzeniem prawa.

§ 2. Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy prawomocnych

orzeczeń o udzieleniu kary dyscyplinarnej, chyba że kara uległa zatarciu.

Do oceny kwalifikacji kandydata, który zajmuje stanowisko prezesa lub wiceprezesa

Prokuratorii Generalnej, stosuje się odpowiednio, stosownie do zawodu wykonywanego

przed powołaniem na to stanowisko, przepisy art. 57b lub 57e-57g.

§ 1.

Przy ocenie kwalifikacji kandydata na wolne stanowisko sędziowskie uwzględnia się

predyspozycje osobowościowe kandydata do zawodu sędziego oraz przestrzeganie zasad

etyki wykonywanego zawodu.

§ 2.

Prezes właściwego sądu zwraca się do organów sprawujących nadzór administracyjny nad

sądami, Prokuratora Generalnego, Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, organów sprawujących nadzór nad działalnością notariuszy, organów samorządów

zawodowych adwokatów i radców prawnych, a w przypadku kandydata mającego tytuł naukowy

profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych do kierownika danej

polskiej szkoły wyższej, Polskiej Akademii Nauk, instytutu badawczego lub innej placówki

naukowej o udzielenie informacji lub nadesłanie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia

oceny kwalifikacji kandydata.

§ 3.

Do oceny kwalifikacji dołącza się informację o postępowaniach karnych, dyscyplinarnych

bądź wyjaśniających toczących się przeciwko kandydatowi.

§ 4.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób dokonywania oceny kwalifikacji

kandydata na wolne stanowisko sędziowskie, mając na uwadze konieczność zachowania

metodyki uwzględniającej specyfikę wykonywanego przez kandydata zawodu lub zajmowanego

stanowiska oraz potrzebę jej dostosowania do zakresu analizy i kryteriów wskazanych

w ustawie.

§ 1.

Jeżeli na wolne stanowisko sędziowskie zostanie zgłoszona więcej niż jedna kandydatura,

rozpatrzenie wszystkich kandydatur odbywa się na tym samym posiedzeniu zgromadzenia.

§ 2.

Zgromadzenie ogólne sędziów apelacji albo zgromadzenie ogólne sędziów okręgu opiniuje

zgłoszonych kandydatów w drodze głosowania i przekazuje prezesowi odpowiednio sądu

apelacyjnego albo sądu okręgowego wszystkie zgłoszone kandydatury, ze wskazaniem liczby

uzyskanych głosów.

§ 2a.

W opiniowaniu kandydatów przez kolegium lub zgromadzenie ogólne nie może brać udziału

osoba będąca małżonkiem, krewnym albo powinowatym chociażby jednego z kandydatów lub

pozostająca chociażby z jednym z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym,

że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności członka kolegium lub

zgromadzenia ogólnego.

§ 3.

W przypadku kandydatów do objęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego właściwy prezes

sądu zasięga od właściwego ze względu na siedzibę sądu komendanta wojewódzkiego Policji

albo Komendanta Stołecznego Policji informacji o każdym z kandydatów. Informacje o

kandydacie do objęcia stanowiska sędziowskiego uzyskuje się i sporządza w oparciu

o dane zawarte w policyjnych systemach teleinformatycznych. Komendant Policji przedstawia

pisemną informację o kandydacie prezesowi sądu w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku.

Informacji nie zasięga się, jeżeli kandydat zajmuje stanowisko asesora sądowego lub

prokuratora.

§ 4.

Prezes właściwego sądu przedstawia Krajowej Radzie Sądownictwa za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego kandydatury zaopiniowane w sposób określony w § 2 wraz z oceną

kwalifikacji i opinią właściwego kolegium sądu oraz informację uzyskaną od komendanta

wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego Policji, o której mowa w § 3, jak

również inne dokumenty dotyczące danego postępowania w sprawie powołania do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziowskim, zgromadzone w systemie teleinformatycznym.

§ 4a.

Wymóg dołączania informacji i zaświadczeń, o których mowa w art. 57 § 7, nie dotyczy

kandydatów zajmujących stanowisko sędziego sądu powszechnego, sędziego sądu administracyjnego,

sędziego sądu wojskowego, asesora sądowego albo stanowisko prokuratora.

§ 4b.

Na żądanie Krajowej Rady Sądownictwa, przesłane za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

prezes właściwego sądu niezwłocznie przesyła oryginały dokumentów, o których mowa

w art. 57aa § 2 i 3.

§ 5.

Przedstawiając informację, o której mowa w § 3, komendant wojewódzki Policji albo

Komendant Stołeczny Policji przekazuje prezesowi sądu wszystkie zebrane materiały

służące do sporządzenia informacji.

§ 6.

O treści informacji uzyskanej od komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta

Stołecznego Policji prezes sądu zawiadamia kandydata za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

nie później niż w terminie przedstawienia kandydatury Krajowej Radzie Sądownictwa.

Przepis art. 57ad § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 7.

(uchylony)

(uchylony)

Krajowa Rada Sądownictwa rozpatruje kandydatury na stanowiska sędziów sądów powszechnych,

w trybie określonym w odrębnej ustawie.

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto

1

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i publicznych, a także nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł zawodowy

magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego;

5)

ukończył 29 lat;

6)

złożył egzamin sędziowski lub prokuratorski;

7)

zajmując stanowisko asesora sądowego, pełnił obowiązki sędziego co najmniej przez

trzy lata.

§ 2.

Wymagania określone w § 1 pkt 6 i 7 nie dotyczą tego, kto przed powołaniem

1)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego lub sądu wojskowego;

2)

zajmował stanowisko prokuratora;

3)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

4)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez trzy lata;

5)

zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej - co najmniej przez trzy lata.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Na stanowisko sędziego sądu rejonowego może być powołany ten, kto zajmował jedno ze

stanowisk określonych w § 2 pkt 2-4 w okresie pięciu lat przed zgłoszeniem na wolne

stanowisko sędziowskie.

§ 6.

(uchylony)

§ 7.

(uchylony)

Profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych w polskich szkołach wyższych, w Polskiej

Akademii Nauk oraz w instytutach naukowo-badawczych i innych placówkach naukowych

może być powołany na stanowisko sędziego sądu powszechnego, w niepełnym, nie mniejszym

niż połowa, wymiarze czasu pracy.

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany sędzia sądu rejonowego oraz

sędzia wojskowego sądu garnizonowego, który posiada co najmniej czteroletni okres

pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego lub sędziego wojskowego sądu garnizonowego

lub na stanowisku prokuratora.

§ 1a.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany również prokurator, który

posiada co najmniej czteroletni okres pracy na stanowisku prokuratora lub sędziego.

§ 2.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany także ten, kto spełnia wymagania

określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, jeżeli

1)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza - co najmniej przez sześć

lat;

1a)

zajmował stanowisko prezesa, wiceprezesa, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej - co najmniej przez sześć lat;

2)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

3)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego lub sędziego wojskowego sądu okręgowego.

§ 3.

Na stanowisko sędziego sądu okręgowego może być powołany ten, kto wykonywał zawód

lub zajmował stanowisko określone w § 2 w okresie 3 lat przed powołaniem.

(uchylony)

§ 1.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany sędzia sądu powszechnego

lub sądu wojskowego, który posiada co najmniej dziesięcioletni okres pracy na stanowisku

sędziego lub prokuratora.

§ 1a.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany również prokurator, który

posiada co najmniej dziesięcioletni okres pracy na stanowisku prokuratora lub sędziego.

§ 2.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany także ten, kto spełnia

wymagania określone w art. 61 § 1 pkt 1-4, jeżeli

1)

wykonywał zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza co najmniej przez dziesięć

lat;

1a)

zajmował stanowisko Prezesa, wiceprezesa, radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej co najmniej przez dziesięć lat;

2)

pracował w polskiej szkole wyższej, w Polskiej Akademii Nauk, w instytucie badawczym

lub innej placówce naukowej i ma tytuł naukowy profesora albo stopień naukowy doktora

habilitowanego nauk prawnych;

3)

zajmował stanowisko sędziego sądu administracyjnego.

§ 3.

Na stanowisko sędziego sądu apelacyjnego może być powołany ten, kto wykonywał zawód

lub zajmował stanowisko określone w § 2 w okresie 3 lat przed powołaniem.

(uchylony)

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego nawiązuje się po doręczeniu mu aktu powołania.

§ 2.

Sędzia powinien zgłosić się w celu objęcia pierwszego stanowiska w ciągu czternastu

dni od dnia otrzymania aktu powołania.

§ 3.

W razie nieusprawiedliwionego nieobjęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego w terminie

określonym w § 2, powołanie traci moc; okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

(uchylony)

(uchylony)

Przy powołaniu sędzia składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

według następującej roty

„Ślubuję uroczyście jako sędzia sądu powszechnego służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość

wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy

prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”;

składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego prowadzi dla każdego sędziego sądu rejonowego i sędziego sądu

okręgowego, sprawującego urząd w okręgu sądowym, osobny wykaz służbowy zawierający

podstawowe dane dotyczące jego stosunków służbowych i osobistych w zakresie mającym

wpływ na pełnienie urzędu sędziego, a także dane na temat odbytych szkoleń i form

doskonalenia zawodowego oraz innych okoliczności wskazujących na specjalizację w poszczególnych

dziedzinach prawa lub rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów spraw. Prezes sądu apelacyjnego

prowadzi taki wykaz dla sędziów sądu apelacyjnego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór wykazów służbowych

oraz sposób ich prowadzenia, na podstawie akt osobowych prowadzonych dla sędziego,

dokumentów oraz innych informacji, stwierdzających dane zamieszczane w wykazie.

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu.

Zrzeczenie się urzędu jest skuteczne po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia na

ręce Ministra Sprawiedliwości oświadczenia, chyba że na wniosek sędziego Minister

Sprawiedliwości określi inny termin. O zrzeczeniu się urzędu przez sędziego Minister

Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa i Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 2

Prawomocny wyrok sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne

orzeczenie przez sąd środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych lub zakazu

zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska

sędziego; stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia

lub wyroku.

§ 3.

Stosunek służbowy sędziego wygasa z dniem utraty przez niego obywatelstwa polskiego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 4-7 oraz art. 29 w zakresie art. 20a ust. 1 pkt 2, które wchodzą w życie

z dniem 29 września 2018 r.;

2)

art. 10 pkt 1, art. 16 pkt 1, art. 46 oraz art. 57, które wchodzą w życie z dniem

1 stycznia 2020 r.;

3)

art. 25, art. 27, art. 33, art. 37, art. 47 oraz art. 52 pkt 1 i 2, które wchodzą

w życie po upływie 4 miesięcy od dnia ogłoszenia;

4)

art. 41 oraz art. 65, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca

2018 r.;

5)

art. 44, który wchodzi w życie z dniem 31 maja 2019 r.;

6)

art. 66, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

§ 1

Sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia, chyba że nie

później niż na sześć miesięcy i nie wcześniej niż na dwanaście miesięcy przed ukończeniem

tego wieku oświadczy Krajowej Radzie Sądownictwa wolę dalszego zajmowania stanowiska

i przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia,

do pełnienia obowiązków sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na

stanowisko sędziowskie.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b

Krajowa Rada Sądownictwa może wyrazić zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego,

jeżeli jest to uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości lub ważnym interesem

społecznym, w szczególności jeśli przemawia za tym racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa

powszechnego lub potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.

Uchwała Krajowej Rady Sądownictwa jest ostateczna. W przypadku niezakończenia postępowania

związanego z dalszym zajmowaniem stanowiska sędziego po ukończeniu przez niego wieku,

o którym mowa w § 1, sędzia pozostaje na stanowisku do czasu zakończenia tego postępowania.

§ 2.

Sędzia przechodzi na swój wniosek w stan spoczynku, z zachowaniem prawa do uposażenia

określonego w art. 100 § 2, po ukończeniu 55 lat przez kobietę, jeżeli przepracowała

na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 25 lat, a 60 lat przez mężczyznę,

jeżeli przepracował na stanowisku sędziego lub prokuratora nie mniej niż 30 lat.

§ 2a.

Przepis § 2 stosuje się do sędziego, który wymagane warunki spełnił do dnia 31 grudnia

2017 r.

§ 2b

Sędzia będący kobietą przechodzi na swój wniosek w stan spoczynku po ukończeniu 60

lat, niezależnie od okresu przepracowanego na stanowisku prokuratora lub sędziego.

§ 3

W razie wyrażenia przez Krajową Radę Sądownictwa zgody, o której mowa w § 1b, sędzia

może zajmować stanowisko nie dłużej niż do ukończenia 70. roku życia. Sędzia ten może

przejść w stan spoczynku za trzymiesięcznym uprzedzeniem, składając odpowiednie oświadczenie

Krajowej Radzie Sądownictwa. Okres uprzedzenia ulega wydłużeniu o przysługujący sędziemu

urlop wypoczynkowy niewykorzystany do końca okresu uprzedzenia. Na wniosek sędziego

Krajowa Rada Sądownictwa może udzielić zgody na przejście w stan spoczynku przed upływem

okresu uprzedzenia.

§ 1.

Sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego

kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza

orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków

sędziego.

§ 2.

Z żądaniem przeniesienia w stan spoczynku oraz zbadania niezdolności do pełnienia

obowiązków przez sędziego i wydania orzeczenia, może wystąpić zainteresowany sędzia

lub właściwe kolegium sądu. W przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego

i apelacyjnego z wnioskiem może wystąpić także Minister Sprawiedliwości.

§ 3.

Orzeczenie w sprawie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, o którym

mowa w § 1 i 2, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych doręcza zainteresowanemu

sędziemu oraz odpowiednio prezesowi sądu okręgowego albo apelacyjnego, a w przypadku

sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego albo apelacyjnego orzeczenie doręcza

się także Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3a.

Od orzeczenia lekarza orzecznika, o którym mowa w § 1 i 2, zainteresowanemu sędziemu

lub kolegium właściwego sądu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 4.

Koszty badania i wydania orzeczenia pokrywa Skarb Państwa.

§ 1.

(uchylony)

§ 2.

Sędzia może być przeniesiony w stan spoczynku, jeżeli bez uzasadnionej przyczyny nie

poddał się badaniu, o którym mowa w art. 70 § 2, jeżeli z żądaniem badania wystąpiło

kolegium sądu albo Minister Sprawiedliwości.

§ 3.

Sędzia może być również przeniesiony w stan spoczynku, na wniosek Ministra Sprawiedliwości,

w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, jeżeli nie został

przeniesiony do innego sądu.

O rozwiązaniu stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 1, lub o wygaśnięciu

stosunku służbowego, o którym mowa w art. 68 § 2, albo o przejściu sędziego w stan

spoczynku na podstawie art. 69 sędziego zawiadamia Minister Sprawiedliwości.

§ 1.

W sprawach przeniesienia sędziego w stan spoczynku, o których mowa w art. 70 i 71,

podejmuje decyzję Krajowa Rada Sądownictwa, na wniosek sędziego, kolegium właściwego

sądu albo Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

Od decyzji Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, o których mowa w art. 70 i 71, przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 3.

Odwołanie wnosi się za pośrednictwem Krajowej Rady Sądownictwa w terminie miesiąca

od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Odwołanie przysługuje sędziemu, prezesowi właściwego

sądu oraz Ministrowi Sprawiedliwości, a w sprawach, w których wniosek został złożony

przez kolegium właściwego sądu - także temu kolegium.

§ 1.

Sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, o których mowa w art. 71 § 3, ma

prawo powrócić na stanowisko zajmowane poprzednio albo otrzymać stanowisko równorzędne

poprzednio zajmowanemu, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan

spoczynku.

§ 1a.

Sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, o których mowa w art. 70 § 1, ma

prawo powrotu na stanowisko zajmowane poprzednio albo stanowisko równorzędne poprzednio

zajmowanemu, jeżeli przedstawi zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny, ze względu

na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego, wydane przez lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 2.

W celu wykonania prawa, o którym mowa w § 1 i 1a, sędzia zgłasza Krajowej Radzie Sądownictwa

zamiar powrotu na stanowisko zajmowane poprzednio albo wniosek o wyznaczenie stanowiska

równorzędnego, jeżeli powrót na stanowisko zajmowane poprzednio nie jest możliwy z

przyczyn, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1. Krajowa Rada Sądownictwa w terminie

miesiąca wydaje w tej sprawie decyzję. W razie decyzji negatywnej sędziemu przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe może nastąpić tylko za jego zgodą.

§ 2.

Zgoda sędziego na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadkach

1)

zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu;

2)

niedopuszczalności zajmowania stanowiska sędziego w danym sądzie wskutek wystąpienia

okoliczności, o których mowa w art. 6;

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska, na podstawie orzeczenia sądu dyscyplinarnego,

wydanego na wniosek kolegium właściwego sądu lub Krajowej Rady Sądownictwa;

4)

przeniesienia w wyniku kary dyscyplinarnej.

§ 3.

O przeniesieniu sędziego w przypadkach określonych w § 1 i 2 wydaje decyzję Minister

Sprawiedliwości, z tym że przeniesienie sędziego z przyczyn wymienionych w § 2 pkt

1 może nastąpić, jeżeli uwzględnienie wniosku sędziego co do nowego miejsca służbowego

nie jest możliwe.

§ 4.

W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2, od decyzji Ministra Sprawiedliwości

sędziemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

W razie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe sędziemu nie przysługuje ekwiwalent

pieniężny za dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Sędzia zachowuje prawo do

wykorzystania tego urlopu w czasie pełnienia służby w miejscu, do którego przeniesienie

nastąpiło.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w przypadku awansowania sędziego na wyższe stanowisko

sędziowskie.

§ 1.

O zamiarze obwieszczenia o wolnym stanowisku sędziowskim Minister Sprawiedliwości

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej.

§ 2.

Sędzia zainteresowany przeniesieniem na inne miejsce służbowe może w terminie siedmiu

dni od dnia ogłoszenia, o którym mowa w § 1, złożyć wniosek o przeniesienie. Wniosek

składa się wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości wydaje decyzję w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie

na inne miejsce służbowe, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa

powszechnego, potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, a także

okoliczności wynikające z uzasadnienia wniosku.

§ 4.

Wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe niespełniający wymogów,

o których mowa w § 2, pozostawia się bez rozpoznania. W przypadku nieuwzględnienia

wniosku sędzia może złożyć kolejny wniosek o przeniesienie nie wcześniej niż po upływie

3 lat, chyba że przyczyną nieuwzględnienia wniosku był jedynie brak wystarczającej

liczby wolnych stanowisk sędziowskich w odniesieniu do liczby wniosków. Wniosek złożony

przed upływem tego terminu pozostawia się bez rozpoznania.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości może z urzędu zwrócić się do sędziego, który uprzednio składał

wniosek o przeniesienie na inne miejsce służbowe, o wyrażenie zgody na przeniesienie

na wnioskowane lub inne miejsce służbowe.

§ 6.

W przypadku obsadzenia wolnego stanowiska sędziowskiego przez przeniesienie sędziego

na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej dokonanie przeniesienia.

W razie przeniesienia sędziego do innej miejscowości, przysługuje mu zwrot kosztów

przeniesienia, z wyjątkiem przypadku, gdy przeniesienie nastąpiło w drodze dyscyplinarnej

lub na wniosek sędziego. Sędziemu przenoszonemu na jego wniosek Minister Sprawiedliwości,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać zwrot kosztów przeniesienia.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków

sędziego lub czynności administracyjnych

1)

w innym sądzie równorzędnym lub niższym, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach także

w sądzie wyższym, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego

oraz potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów,

2)

w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej,

2a)

w Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej - na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej,

2b)

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych - na wniosek ministra

właściwego do spraw zagranicznych,

3

w Sądzie Najwyższym - na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego albo Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w odniesieniu do sędziów delegowanych

do tej izby,

4)

w sądzie administracyjnym - na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego

- na czas określony, nie dłuższy niż 2 lata, albo na czas nieokreślony.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, na wniosek Przewodniczącego

Krajowej Rady Sądownictwa do pełnienia czynności w Biurze tej Rady.

§ 2a.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia czynności

lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

§ 2b

Sędzia nie może łączyć funkcji orzekania z pełnieniem czynności administracyjnych

w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi

Sprawiedliwości, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej albo urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego na jego wniosek do pełnienia obowiązków

w międzynarodowej sędziowskiej organizacji pozarządowej.

§ 3a.

Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków

lub pełnienia określonej funkcji poza granicami państwa w ramach działań podejmowanych

przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające

na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje międzynarodowe,

ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, zgodnie z kwalifikacjami sędziego, na

czas określony, nie dłuższy niż cztery lata, z możliwością ponownego delegowania na

kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat.

§ 3b.

Minister Sprawiedliwości, na wniosek Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury,

może delegować sędziego, za jego zgodą, do pełnienia obowiązków lub określonej funkcji,

lub odbycia stażu trwającego dłużej niż miesiąc, poza granicami państwa w ramach współpracy

międzynarodowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, zgodnie z kwalifikacjami

sędziego, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata, z możliwością ponownego

delegowania na kolejny okres nieprzekraczający czterech lat.

§ 4.

Sędzia delegowany na podstawie § 1 pkt 2-2b oraz § 2a, na czas nieokreślony, może

być odwołany z delegowania lub z niego ustąpić za trzymiesięcznym uprzedzeniem. W

pozostałych przypadkach delegowania sędziego, odwołanie lub ustąpienie sędziego następuje

bez zachowania okresu uprzedzenia.

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

Jeżeli delegowanie sędziego następuje do innej miejscowości, niż miejscowość w której

znajduje się miejsce służbowe sędziego, niebędącej miejscem jego stałego zamieszkania,

sędziemu delegowanemu w okresie delegowania, jako pracownikowi w podróży służbowej,

przysługują następujące należności, rekompensujące niedogodności wynikające z delegowania

poza stałe miejsce pełnienia służby

1)

prawo do nieodpłatnego zakwaterowania, w warunkach odpowiadających godności urzędu

albo zwrot kosztów zamieszkania w miejscu delegowania, w jednej z następujących form

a)

zwrotu kosztów faktycznie poniesionych - w wysokości określonej w fakturze,

b)

miesięcznego ryczałtu - w kwocie nie wyższej niż 78% podstawy ustalenia wynagrodzenia

zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c;

2)

zwrot kosztów pierwszego przejazdu z miejsca stałego zamieszkania do miejsca delegowania,

zwrot kosztów ostatniego przejazdu z miejsca delegowania do miejsca stałego zamieszkania

oraz zwrot kosztów przejazdów odbywanych nie częściej niż raz w tygodniu do miejsca

stałego zamieszkania i z powrotem na warunkach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 917, z późn. zm. według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych na obszarze kraju;

3)

ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej, o którym mowa

w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

4)

diety, o których mowa w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności

przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce

sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

5)

zwrot kosztów poniesionych z tytułu używania pojazdów, stanowiących własność pracownika,

do celów służbowych, o którym mowa w przepisach w sprawie warunków ustalania oraz

sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych,

motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy;

6)

zwrot kosztów codziennych dojazdów do miejscowości delegowania, o których mowa w §

6b.

§ 6a.

Świadczenia i należności, o których mowa w § 6 pkt 1 i 2, nie przysługują w wypadkach,

gdy odległość od miejscowości w której sędzia delegowany ma miejsce stałego zamieszkania

do miejscowości delegowania nie przekracza 60 km, chyba że organ powołany do kierowania

jednostką do której delegowanie następuje, na wniosek sędziego delegowanego uzna,

że nie jest celowy codzienny dojazd sędziego delegowanego do miejscowości delegowania.

§ 6b.

Sędzia delegowany, o którym mowa w § 6a, któremu nie przysługują świadczenia i należności,

o których mowa w § 6 pkt 1 i 2, ma prawo do zwrotu kosztów codziennych dojazdów do

miejscowości delegowania w wysokości nie wyższej niż równowartość przejazdu środkami

komunikacji kolejowej lub innym środkiem komunikacji publicznej, z uwzględnieniem

przysługującej sędziemu delegowanemu ulgi na dany środek transportu, bez względu na

to, z jakiego tytułu ulga ta przysługuje.

§ 7.

W razie delegowania sędziego do sądu równorzędnego, sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny

wizytatora sądu okręgowego.

§ 7a.

(utracił moc)

§ 7b.

(utracił moc)

§ 8.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego sądu rejonowego, sędziego sądu okręgowego

albo sędziego sądu apelacyjnego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie równorzędnym

lub niższym na obszarze apelacji, po uzyskaniu zgody sędziego i kolegium sądu okręgowego

właściwego ze względu na siedzibę sądu, do którego ma nastąpić delegowanie, na nieprzerwany

okres, nie dłuższy jednak niż sześć miesięcy w ciągu roku.

§ 9.

W szczególnie uzasadnionych wypadkach prezes sądu apelacyjnego może delegować sędziego

sądu rejonowego albo sędziego sądu okręgowego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie

wyższym, po uzyskaniu zgody sędziego i kolegium sądu, do którego ma nastąpić delegowanie,

mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr oraz potrzeby wynikające z obciążenia

zadaniami poszczególnych sądów działających na obszarze apelacji; łączny okres delegowania

nie może przekroczyć 14 dni w ciągu roku.

§ 10.

Aktu delegowania nie dołącza się do akt spraw sądowych.

Sędziemu delegowanemu do wykonania czynności służbowych w innej miejscowości niż miejscowość,

w której znajduje się jego miejsce służbowe lub miejsce delegowania, o którym mowa

w art. 77 § 1-3b, przysługują należności określone w przepisach w sprawie wysokości

oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej

lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

§ 1.

Sędziemu delegowanemu do pełnienia czynności w Ministerstwie Sprawiedliwości, Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej albo urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych mogą być powierzane obowiązki na stanowiskach urzędniczych,

z wyłączeniem stanowiska dyrektora generalnego urzędu.

§ 1a.

Obowiązki, o których mowa w § 1, mogą być powierzane sędziemu delegowanemu do pełnienia

czynności w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

§ 1b.

Do Ministerstwa Sprawiedliwości, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zagranicznych albo Krajowej Szkoły

Sądownictwa i Prokuratury może być delegowany jedynie sędzia wyróżniający się wysokim

poziomem wiedzy prawniczej oraz wykazujący znajomość problematyki w zakresie powierzanych

mu obowiązków.

§ 2.

Sędzia delegowany do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości,

Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw zagranicznych albo Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a także do

prowadzenia zajęć szkoleniowych w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury ma prawo

do wynagrodzenia zasadniczego przysługującego mu na zajmowanym stanowisku sędziowskim

oraz dodatku za długoletnią pracę. W okresie delegowania sędzia otrzymuje dodatek

funkcyjny, określony w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 91 § 8.

§ 3.

W okresie delegowania, ze względu na charakter pracy i zakres wykonywanych zadań,

sędziemu może być przyznany przez Ministra Sprawiedliwości dodatek specjalny w kwocie

nieprzekraczającej łącznie 40% wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Dodatek

przyznaje się na czas określony, a w indywidualnych przypadkach - także na czas nieokreślony.

Dodatek dla sędziów delegowanych do Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

oraz urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zagranicznych może być przyznany,

na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej albo ministra właściwego do spraw

zagranicznych.

§ 4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek specjalny może przekraczać wysokość,

o której mowa w § 3.

§ 4a.

W okresie delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości Minister Sprawiedliwości może

kierować sędziego, za jego zgodą, do udziału w różnych formach podnoszenia kwalifikacji

zawodowych w zakresie problematyki dotyczącej powierzonych mu obowiązków.

§ 4b.

Koszty podnoszenia kwalifikacji zawodowych, o których mowa w § 4a, są pokrywane z

części budżetowej „Sprawiedliwość”, której dysponentem jest Minister Sprawiedliwości.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa określi,

w drodze rozporządzenia, tryb i szczegółowe warunki delegowania sędziów do pełnienia

obowiązków w Ministerstwie Sprawiedliwości, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej oraz urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zagranicznych, a

także pełnienia czynności administracyjnych lub prowadzenia zajęć szkoleniowych w

Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz tryb i szczegółowe warunki realizacji

prawa do nieodpłatnego zakwaterowania i zwrotu kosztów zamieszkania w miejscu delegowania,

w tym maksymalną wysokość zwrotu kosztów faktycznie poniesionych oraz wysokość miesięcznego

ryczałtu, z uwzględnieniem możliwości zróżnicowania jego wysokości w zależności od

miejscowości delegowania, a także tryb, szczegółowe warunki przyznawania i zakres

innych świadczeń, mając na względzie zakres świadczeń przysługujących pracownikom

odbywającym podróże służbowe oraz czasowo przenoszonym.

§ 1.

Sędzia delegowany na podstawie art. 77 § 3a i 3b ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego

przysługującego mu na zajmowanym stanowisku sędziowskim oraz dodatku za długoletnią

pracę, a także do świadczeń odszkodowawczych z tytułu wypadków przy pracy i chorób

zawodowych, jeżeli zdarzenie powodujące powstanie prawa do tych świadczeń zaistniało

w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. W okresie delegowania

do pełnienia funkcji sędzia otrzymuje dodatek funkcyjny określony w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 91 § 8.

§ 2.

Sędziemu delegowanemu w czasie pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa

przysługują, wypłacane w walucie polskiej lub obcej

1)

dodatek zagraniczny na pokrycie zwiększonych kosztów związanych z pełnieniem obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa, ustalany odpowiednio do warunków i zakresu ich

pełnienia;

2)

w przypadku powierzenia pełnienia obowiązków lub funkcji pociągających za sobą zmianę

miejsca pobytu trwającą co najmniej rok

a)

jednorazowy dodatek adaptacyjny,

b)

pokrycie kosztów podróży przesiedleniowej sędziego delegowanego i każdego przenoszącego

się z nim członka rodziny, w tym przewozu ich mienia, niezależnie od terminów ich

faktycznego przesiedlenia,

c)

pokrycie, raz na dwa lata, kosztów przejazdu sędziego delegowanego oraz członków jego

rodziny przebywających z nim na stałe poza granicami państwa, z miejsca delegacji

do miejsca stałego zamieszkania na urlop wypoczynkowy i z powrotem;

3)

zwrot kosztów podróży w związku z rozpoczęciem i zakończeniem pełnienia obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa, podróży służbowej na terytorium obcego państwa

poza miejscem delegowania, przejazdu z miejsca delegowania do kraju i z powrotem w

uzasadnionych przypadkach służbowych lub losowych;

4)

zwrot kosztów leczenia, gdy delegacja następuje do państwa niebędącego członkiem Unii

Europejskiej;

5)

pokrycie kosztów zamieszkania w miejscu delegacji do wysokości udokumentowanych wydatków,

nieprzekraczających wysokości ustalonego limitu.

§ 3.

Sumę należności, o których mowa w § 2, zmniejsza się o kwotę środków pieniężnych otrzymanych

przez sędziego delegowanego od strony zagranicznej na pokrycie kosztów związanych

z wykonywaniem przez niego obowiązków lub funkcji poza granicami państwa. Należności

te nie przysługują, jeżeli sędzia delegowany nie ponosi kosztów, na pokrycie których

są one przeznaczone.

§ 4.

Wydatki związane z delegacją sędziów poza granice państwa są pokrywane z budżetu państwa

ze środków pozostających w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości.

§ 5.

Wydatki, o których mowa w § 4, mogą być również pokrywane w całości lub w części ze

środków przeznaczonych na ten cel przez organizację międzynarodową, którymi dysponowanie

powierzono Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 6.

Do wydatków, o których mowa w § 4, nie zalicza się wynagrodzenia zasadniczego sędziego

oraz dodatku za długoletnią pracę przysługujących na zajmowanym stanowisku sędziowskim,

do których sędzia zachowuje prawo w czasie delegacji do pełnienia obowiązków lub funkcji

poza granicami państwa.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, tryb, wysokość i szczegółowe warunki przyznawania i wypłaty

należności, o których mowa w § 2, limity, do wysokości których podlegają zwrotowi

koszty zamieszkania, oraz walutę, w której należności takie są wypłacane, uwzględniając

zakres ich przyznawania zależnie od miejsca pełnienia obowiązków i powierzonej sędziemu

funkcji, a także potrzebę zapewnienia warunków do prawidłowego ich wykonywania oraz

konieczność pokrycia zwiększonych kosztów związanych z wykonywaniem tych obowiązków

lub funkcji poza granicami państwa oraz z sytuacjami szczególnymi, w tym zdarzeniami

losowymi.

Sędzia nie może, powołując się na zasadę niezawisłości sędziowskiej, uchylić się od

wykonania poleceń w zakresie czynności administracyjnych, jeżeli z mocy przepisów

ustawy należą do obowiązków sędziowskich, a także poleceń dotyczących sprawności postępowania

sądowego; może jednak domagać się wydania polecenia na piśmie.

§ 1

Sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej bez zezwolenia

właściwego sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania w razie ujęcia sędziego

na gorącym uczynku przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne do zapewnienia

prawidłowego toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko czynności niecierpiące

zwłoki.

§ 2.

O zatrzymaniu sędziego niezwłocznie powiadamia się prezesa sądu apelacyjnego właściwego

ze względu na miejsce zatrzymania. Może on nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego

sędziego. O fakcie zatrzymania sędziego prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia

Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości i Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 2a.

Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, jeżeli

nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo

radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.

§ 2b.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie

odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego lub jest oczywiście bezzasadny, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia.

§ 2c.

Sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego

przestępstwa. Uchwała zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej wraz z uzasadnieniem.

§ 2d

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej w terminie czternastu dni od dnia jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego.

§ 2da

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy sędziego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, występku,

o którym mowa w art. 177 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 178 § 1 Kodeksu karnego, a także w art. 178a § 1 lub 4 Kodeksu karnego, i pozostającego nadal zatrzymanym, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie

wniosku niezwłocznie, nie później niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do

sądu dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

lub tymczasowe aresztowanie sędziego jest natychmiast wykonalna.

§ 2e

Przed wydaniem uchwały sąd dyscyplinarny wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, sędziego,

przedstawiciela organu lub osobę, którzy wnieśli o zezwolenie - jeżeli się stawią.

Ich niestawiennictwo, jak również niestawiennictwo obrońcy, nie wstrzymuje rozpoznania

wniosku.

§ 2f.

Sędzia, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów, które zostały

załączone do wniosku. Jednak prokurator, kierując wniosek do sądu dyscyplinarnego,

może zastrzec, że dokumenty te lub ich część nie mogą być sędziemu udostępnione z

uwagi na dobro postępowania przygotowawczego.

§ 2g

Jeżeli prokurator złożył zastrzeżenie, o którym mowa w § 2f, prezes sądu dyscyplinarnego

niezwłocznie kieruje sprawę na posiedzenie. Sąd dyscyplinarny może odmówić sędziemu

wglądu do dokumentów dołączonych do wniosku.

§ 2h

Jeżeli prokurator składając wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej wnosi jednocześnie o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie sędziego, uchwała

zezwalająca na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej obejmuje również

zezwolenie na zatrzymanie sędziego i zastosowanie tymczasowego aresztowania, chyba

że sąd dyscyplinarny postanowi inaczej.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Orzekając w sprawie, o której mowa w § 1, sąd dyscyplinarny może poprzestać na oświadczeniu

sędziego, że wnosi o wydanie uchwały o zezwoleniu na pociągnięcie go do odpowiedzialności

karnej.

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

(utracił moc)

§ 1.

Za wykroczenie sędzia odpowiada tylko dyscyplinarnie, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Sędzia może wyrazić zgodę na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za wykroczenia,

o których mowa w § 3, w trybie określonym w tym przepisie.

§ 3.

W przypadku popełnienia przez sędziego wykroczenia, o którym mowa w rozdziale XI ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2018 r. poz. 618, 911 i 2077), przyjęcie przez sędziego mandatu karnego albo uiszczenie grzywny, w przypadku ukarania

mandatem karnym zaocznym, o którym mowa w art. 98 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, 1039, 1387, 1467, 1481 i 2077), stanowi oświadczenie o wyrażeniu przez niego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności

w tej formie.

§ 4

Wyrażenie przez sędziego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej w trybie

określonym w § 3 wyłącza odpowiedzialność dyscyplinarną.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim.

§ 2.

Sędzia powinien w służbie i poza służbą strzec powagi stanowiska sędziego i unikać

wszystkiego, co mogłoby przynieść ujmę godności sędziego lub osłabiać zaufanie do

jego bezstronności.

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Sędzia jest obowiązany stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

§ 2.

Po objęciu pierwszego stanowiska sędziowskiego sędzia, który nie zajmował stanowiska

asesora sądowego, odbywa szkolenie z zakresu metodyki pracy sędziego organizowane

przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury. Prezes sądu kieruje sędziego na szkolenie

w najbliższym terminie przewidzianym w harmonogramie działalności szkoleniowej Krajowej

Szkoły Sądownictwa i Prokuratury na dany rok.

§ 3.

Sędzia jest obowiązany uczestniczyć, w miarę możliwości corocznie, w szkoleniu i doskonaleniu

zawodowym organizowanym przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury lub innych

formach doskonalenia zawodowego, w celu uzupełnienia specjalistycznej wiedzy i umiejętności

zawodowych.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Sędzia, o ile jest to możliwe, najpóźniej na trzy dni przed rozpoczęciem szkolenia

lub korzystania z innej formy doskonalenia zawodowego, zawiadamia o tym prezesa właściwego

sądu, jeżeli w związku z korzystaniem z doskonalenia zawodowego będzie przebywał więcej

niż dzień poza miejscowością będącą siedzibą sądu, w którym pełni służbę. Prezes sądu

rejonowego zawiadamia o tym prezesa przełożonego sądu okręgowego, prezes sądu okręgowego

prezesa przełożonego sądu apelacyjnego, zaś prezes sądu apelacyjnego Ministra Sprawiedliwości.

Sędziemu, za jego zgodą, może zostać powierzony obowiązek sprawowania patronatu nad

przebiegiem praktyk aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.

Sędzia jest obowiązany wykonywać czynności związane z powierzonymi mu obowiązkami

sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym.

Czas pracy sędziego jest określony wymiarem jego zadań.

Prawo do urlopu wychowawczego sędzia, który nie pełni funkcji, może wykonywać także

przez zmniejszenie przydziału spraw co najwyżej o 50% z jednoczesnym obniżeniem wynagrodzenia

zasadniczego w tym samym stopniu. Do wykonywania prawa do zmniejszenia przydziału

spraw stosuje się odpowiednio przepisy o urlopach wychowawczych, z tym że żądanie

zmniejszenia przydziału spraw lub zmiany zakresu zmniejszenia należy złożyć za co

najmniej dwumiesięcznym uprzedzeniem.

§ 1.

Sędzia na rozprawie i posiedzeniu z udziałem stron, odbywającym się w budynku sądu,

używa stroju urzędowego. Strojem urzędowym sędziego jest toga, a sędziego przewodniczącego

na rozprawie lub posiedzeniu - także nakładany na kołnierz togi łańcuch z wizerunkiem

orła. Jeżeli w posiedzeniu uczestniczy małoletni sędzia może zaniechać używania stroju

urzędowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór stroju urzędowego sędziów, uwzględniając uroczysty charakter

stroju, odpowiedni dla powagi sądu i utrwalonej tradycji.

§ 3.

Sędzia otrzymuje legitymację służbową, wymieniającą zajmowane przez niego stanowisko

i miejsce służbowe. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji

służbowej sędziego.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął

wiadomość ze względu na swój urząd, poza jawną rozprawą sądową.

§ 2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po ustaniu stosunku służbowego.

§ 3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy sędzia składa zeznania jako świadek przed

sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo takiemu ważnemu interesowi

prywatnemu, który nie jest sprzeczny z celami wymiaru sprawiedliwości. W tych przypadkach

od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić sędziego Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

Wobec osoby pełniącej urząd na stanowisku sędziego postępowania sprawdzającego przewidzianego

w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 412, 650, 1000, 1083 i 1669) nie przeprowadza się. Przed przystąpieniem do pełnienia obowiązków sędzia zapoznaje

się z przepisami o ochronie informacji niejawnych i składa oświadczenie o znajomości

tych przepisów. Informacje niejawne mogą być udostępnione sędziemu tylko w zakresie

niezbędnym do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, pełnienia powierzonej funkcji

lub wykonywania powierzonych czynności.

§ 1.

Sędzia nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na stanowisku

dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w łącznym wymiarze nieprzekraczającym

pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych na tych stanowiskach, jeżeli

wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu obowiązków sędziego.

§ 2.

Sędziemu nie wolno także podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które

przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków sędziego, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności

lub przynieść ujmę godności urzędu sędziego.

§ 3.

Sędzia nie może

1)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;

2)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;

3)

być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziały przedstawiające

więcej niż 10% kapitału zakładowego;

5)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem bądź pełnomocnikiem

w prowadzeniu takiej działalności.

§ 3a

Przez spółkę prawa handlowego rozumie się spółkę handlową, a także inną spółkę, do

której stosuje się przepisy prawa handlowego, w tym spółkę według prawa obcego.

§ 3b.

(uchylony)

§ 3c.

(uchylony)

§ 3d

Wybór lub powołanie do władz spółki, spółdzielni lub fundacji z naruszeniem zakazów

określonych w § 3 pkt 1-3 są z mocy prawa nieważne i nie podlegają wpisowi do właściwego

rejestru.

§ 4.

O zamiarze podjęcia dodatkowego zatrudnienia, o którym mowa w § 1, a także o podjęciu

innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, sędzia sądu apelacyjnego oraz sędzia sądu

okręgowego zawiadamia prezesa właściwego sądu, a prezesi tych sądów - Ministra Sprawiedliwości.

Sędzia sądu rejonowego kieruje zawiadomienie, o którym mowa w zdaniu pierwszym, do

prezesa właściwego sądu okręgowego.

§ 5

Prezes właściwego sądu w stosunku do sędziego, a Minister Sprawiedliwości w stosunku

do prezesa sądu apelacyjnego i prezesa sądu okręgowego, wydaje decyzję o sprzeciwie

wobec zamiaru podjęcia zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, badawczo-dydaktycznym

lub badawczym w szkole wyższej, jeżeli uzna, że będzie ono przeszkadzało w pełnieniu

obowiązków sędziego, oraz wobec podejmowania lub kontynuowania innego zajęcia, które

przeszkadza w pełnieniu obowiązków sędziego, osłabia zaufanie do jego bezstronności

lub przynosi ujmę godności urzędu sędziego.

§ 6.

(uchylony)

§ 1.

Sędziowie i dyrektorzy sądów oraz ich zastępcy są obowiązani do złożenia oświadczenia

o swoim stanie majątkowym. Oświadczenie o stanie majątkowym dotyczy majątku osobistego

oraz objętego małżeńską wspólnością majątkową. Oświadczenie to powinno zawierać w

szczególności informacje o

1)

posiadanych zasobach pieniężnych;

2)

posiadanych nieruchomościach i tytułach prawnych do ich posiadania;

3)

posiadanych rzeczach ruchomych o wartości jednostkowej powyżej 10.000 zł;

4)

posiadanych udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego;

5)

posiadanych instrumentach finansowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244) innych niż wskazane w pkt 4;

6)

dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych

w okresie roku przed dniem, na który składane jest oświadczenie, o ile ich łączna

wartość przekracza 10.000 zł, i ich źródłach, z wyłączeniem dochodów uzyskanych w

związku z pełnieniem urzędu na stanowisku sędziowskim albo zatrudnieniem na stanowisku

dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu;

7)

nabytym przez składającego oświadczenie albo jego małżonka od Skarbu Państwa, innej

państwowej osoby prawnej, jednostek samorządu terytorialnego, ich związków lub samorządowej

osoby prawnej, mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu;

8)

wierzytelnościach i zobowiązaniach pieniężnych o wartości powyżej 10.000 zł.

§ 1a.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w dwóch egzemplarzach.

§ 2.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, sędziowie składają właściwemu terytorialnie prezesowi

sądu apelacyjnego, zaś dyrektorzy sądów i ich zastępcy - Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Analizy danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w § 1, złożonym przez sędziego,

dokonuje właściwe terytorialnie kolegium sądu apelacyjnego w terminie do dnia 30 czerwca

każdego roku i przedstawia jej wyniki zgromadzeniu ogólnemu sędziów apelacji. Analizy

danych zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w § 1, złożonym przez dyrektora sądu

lub zastępcę dyrektora sądu dokonuje Minister Sprawiedliwości w terminie do dnia 30

czerwca każdego roku.

§ 4.

Prezesi sądów apelacyjnych składają oświadczenie, o którym mowa w § 1, Krajowej Radzie

Sądownictwa, która dokonuje analizy zawartych w nim danych w terminie do dnia 30 czerwca

każdego roku.

§ 5.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się w terminie 30 dni od dnia objęcia urzędu

sędziego albo powołania na stanowisko dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu,

według stanu na dzień objęcia urzędu albo powołania, a następnie co roku do dnia 30

kwietnia, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a także w terminie 30

dni od dnia opuszczenia urzędu sędziego albo odwołania ze stanowiska dyrektora sądu

lub zastępcy dyrektora sądu, według stanu na dzień opuszczenia urzędu albo odwołania.

§ 5a.

Oświadczenie składane w związku z objęciem urzędu sędziego albo powołaniem na stanowisko

dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu nie zawiera informacji, o których mowa

w § 1 pkt 6. Oświadczenie składane w związku z opuszczeniem urzędu sędziego albo odwołaniem

ze stanowiska dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu zawiera informacje, o których

mowa w § 1 pkt 6, za okres od 1 stycznia roku opuszczenia urzędu albo odwołania do

dnia opuszczenia urzędu albo odwołania.

§ 6.

Informacje zawarte w oświadczeniu, o którym mowa w § 1, są jawne, także co do imienia

i nazwiska, z wyjątkiem danych adresowych, informacji o miejscu położenia nieruchomości,

a także informacji umożliwiających identyfikację ruchomości. Na wniosek sędziego,

dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu, który złożył oświadczenie, podmiot uprawniony

do odebrania oświadczenia może zdecydować o objęciu informacji zawartych w oświadczeniu

ochroną przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „zastrzeżone”,

określoną w przepisach ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, jeżeli ujawnienie tych informacji mogłoby powodować zagrożenie dla składającego

oświadczenie lub osób dla niego najbliższych. Minister Sprawiedliwości jest uprawniony

do zniesienia tej klauzuli w odniesieniu do oświadczeń, o których mowa w § 1, złożonych

przez sędziów. W stosunku do tego uprawnienia przepisu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie stosuje się.

§ 6a.

Jawne informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym podmiot uprawniony do

odebrania oświadczenia udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa

w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 1669), nie później niż do dnia 30 czerwca każdego roku.

§ 7.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, przechowuje się przez sześć lat.

§ 8.

Jeden egzemplarz oświadczenia o stanie majątkowym podmiot uprawniony do odebrania

oświadczenia przekazuje do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania

sędziego, dyrektora sądu lub zastępcy dyrektora sądu. Właściwy urząd skarbowy jest

uprawniony do analizy danych zawartych w oświadczeniu, w tym również do porównania

jego treści z treścią uprzednio złożonych oświadczeń oraz rocznych zeznań podatkowych

(PIT). Jeżeli wynik analizy budzi uzasadnione wątpliwości co do legalności pochodzenia

majątku ujawnionego w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje sprawę do właściwego postępowania,

prowadzonego na podstawie odrębnych przepisów.

§ 9.

Oświadczenie, o którym mowa w § 1, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia

w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego

do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia,

o którym mowa w art. 87 § 1, zawierający szczegółowy zakres informacji zawieranych

w oświadczeniu oraz klauzulę, o której mowa w art. 87 § 9, mając na uwadze konieczność

rzetelnego wykazania stanu majątkowego osób obowiązanych do składania oświadczeń.

§ 1.

Żądania, wystąpienia i zażalenia w sprawach związanych z pełnionym urzędem sędzia

może wnosić tylko w drodze służbowej. W takich sprawach sędzia nie może zwracać się

do instytucji i osób postronnych ani podawać tych spraw do wiadomości publicznej.

§ 2.

W sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego sędziemu przysługuje droga sądowa.

§ 3.

Przepis § 1 nie dotyczy żądań, wystąpień ani zażaleń kierowanych przez sędziego bezpośrednio

do Krajowej Rady Sądownictwa, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Ministra Sprawiedliwości.

Sędzia sądu rejonowego i sędzia sądu okręgowego jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić

prezesa sądu okręgowego, sędzia sądu apelacyjnego i prezes sądu okręgowego - prezesa

sądu apelacyjnego, a prezes sądu apelacyjnego - Ministra Sprawiedliwości o toczącej

się sprawie sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

§ 1.

Wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje

staż pracy lub pełnione funkcje.

§ 1a.

(uchylony)

§ 1b.

(uchylony)

§ 1c.

Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne

wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 i 2245), z zastrzeżeniem § 1d.

§ 1d.

Jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1c, jest niższe od przeciętnego

wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę

ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości.

§ 2.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala

się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której

mowa w § 1c. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich

oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w

poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy.

§ 2a.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

(uchylony)

§ 4a.

(uchylony)

§ 5.

(uchylony)

§ 6.

W związku z pełnioną funkcją sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny.

§ 7.

Wynagrodzenie sędziów różnicuje ponadto dodatek za długoletnią pracę, wynoszący, począwszy

od szóstego roku pracy, 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym roku

o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego.

§ 8.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, funkcje z tytułu których przysługują sędziom dodatki funkcyjne

oraz sposób ustalania tych dodatków, biorąc pod uwagę rodzaj funkcji, wielkość jednostki

organizacyjnej oraz zakres obowiązków.

§ 9.

Od wynagrodzenia sędziów nie odprowadza się składek na ubezpieczenie społeczne.

§ 10.

W razie rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w sposób, o którym

mowa w art. 68, od wynagrodzenia wypłaconego sędziemu w okresie służby, od którego

nie odprowadzano składki na ubezpieczenie społeczne, przekazuje się składkę do Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych, przewidzianą za ten okres w przepisach o ubezpieczeniu społecznym.

§ 11.

Składka na ubezpieczenie społeczne, o której mowa w § 10, podlega waloryzacji

1)

za okres do 31 grudnia 1998 r. wskaźnikiem wzrostu płac wynikającym ze wzrostu prognozowanego

przeciętnego wynagrodzenia, określanego corocznie w ustawie budżetowej, które stanowiło

podstawę do ustalania środków i limitów na wynagrodzenia sędziów;

2)

za okres od 1 stycznia 1999 r. wskaźnikiem waloryzacji składek określonym na podstawie

przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 12.

Przy obliczaniu kwoty należnych składek, waloryzowanych na podstawie § 11 pkt 2, stosuje się odpowiednio art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm..

§ 13.

Składki, o której mowa w § 10, nie przekazuje się, jeżeli sędzia zrzekł się urzędu

w związku z powołaniem na stanowisko prokuratorskie. Jeżeli stosunek służbowy prokuratora

ulega następnie rozwiązaniu lub wygaśnięciu w sposób, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5, 1000, 1443 i 1669), składkę należną za okres pełnienia służby na stanowisku sędziowskim przekazuje się

na zasadach określonych w § 10-12.

§ 1.

Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie rejonowym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze

w stawce pierwszej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie okręgowym przysługuje

wynagrodzenie zasadnicze w stawce czwartej, a jeżeli na niższym stanowisku otrzymywał

już wynagrodzenie w stawce czwartej albo piątej - przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze

w stawce, odpowiednio, piątej albo szóstej. Sędziemu obejmującemu stanowisko w sądzie

apelacyjnym przysługuje wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, a jeżeli na niższym

stanowisku otrzymywał już wynagrodzenie w stawce siódmej albo ósmej - przysługuje

mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, ósmej albo dziewiątej.

§ 2.

Jeżeli przed objęciem stanowiska sędziowskiego sędzia zajmował inne, odpowiednio równorzędne,

stanowisko sędziowskie lub prokuratorskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu

wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu

na stanowisku zajmowanym poprzednio.

§ 3.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie

kolejnych pięciu lat pracy na danym stanowisku sędziowskim.

§ 4.

Do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na

stanowisku asesora sądowego.

§ 5.

Sędziemu, któremu z chwilą objęcia stanowiska w sądzie okręgowym przysługiwało wynagrodzenie

zasadnicze w stawce czwartej albo piątej, a także sędziemu, któremu z chwilą objęcia

stanowiska w sądzie apelacyjnym przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej

albo ósmej, do okresu pracy niezbędnego do uzyskania wynagrodzenia w stawce bezpośrednio

wyższej zalicza się okres pracy na stanowisku bezpośrednio niższym, w którym sędziemu

przysługiwało wynagrodzenie zasadnicze w stawce, odpowiednio, trzeciej albo czwartej,

szóstej albo siódmej.

§ 6

Okres pracy, o którym mowa w § 3, ulega wydłużeniu o trzy lata w razie ukarania sędziego

w tym czasie karą dyscyplinarną inną niż kara upomnienia, trzykrotnego wytknięcia

uchybienia, o którym mowa w art. 40 lub trzykrotnego zwrócenia uwagi w trybie określonym

w art. 37 § 4.

§ 1.

Sędziemu przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze

1)

sześciu dni roboczych - po dziesięciu latach pracy;

2)

dwunastu dni roboczych - po piętnastu latach pracy.

§ 2.

Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu dodatkowego, wlicza się wszystkie

okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach: asesorów sądowych,

asesorów prokuratorskich, sędziów i prokuratorów, w Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej na stanowiskach: Prezesa, wiceprezesa lub radcy, a także okresy wykonywania

zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego stanowiska w organach

władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza, oraz inne okresy zatrudnienia,

jeżeli z tego tytułu przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

§ 3.

Sędziemu przysługuje gratyfikacja jubileuszowa w wysokości

1)

po dwudziestu latach pracy - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po dwudziestu pięciu latach pracy - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po trzydziestu latach pracy - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po trzydziestu pięciu latach pracy - 250% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po czterdziestu latach pracy - 350% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po czterdziestu pięciu latach pracy - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

§ 4.

Do okresu pracy uprawniającego do gratyfikacji jubileuszowej wlicza się wszystkie

poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych

przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

§ 5.

Gratyfikację jubileuszową wypłaca się niezwłocznie po nabyciu przez sędziego prawa

do gratyfikacji, a jeżeli w aktach osobowych sędziego brak jest dokumentów potwierdzających

upływ okresów, o których mowa w § 4 - niezwłocznie po wykazaniu przez sędziego nabycia

prawa do gratyfikacji; podstawę ustalenia wysokości gratyfikacji jubileuszowej stanowi

wynagrodzenie przysługujące sędziemu w dniu nabycia prawa do gratyfikacji, obliczone

według przepisów dotyczących obliczania ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.

Przy ustalaniu wysokości gratyfikacji jubileuszowej uwzględnia się obniżenie wysokości

wynagrodzenia, o którym mowa w art. 129 § 3.

§ 6.

Gratyfikację jubileuszową wypłaca się w dniu przejścia sędziego w stan spoczynku,

jeżeli w tym dniu sędziemu brakuje do okresu pracy, od którego zależy nabycie prawa

do gratyfikacji jubileuszowej, mniej niż dwanaście miesięcy.

§ 1.

Sędziemu można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w celu przeprowadzenia

zaleconego leczenia, jeżeli leczenie to wymaga powstrzymania się od pełnienia służby.

§ 2.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy.

§ 3.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

W przypadku odmowy udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia sędziemu przysługuje

w terminie 14 dni od dnia otrzymania odmowy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

W okresie nieobecności w pracy z powodu choroby sędzia otrzymuje 80% wynagrodzenia,

nie dłużej jednak niż przez okres roku. Do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej

przerwy w pełnieniu służby z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania zdrowia,

jeżeli okres czynnej służby nie przekroczył 60 dni.

§ 1a.

Jeżeli nieobecność sędziego w pracy nastąpiła z powodu

1)

wypadku przy pracy albo w drodze do pracy lub z pracy,

2)

choroby przypadającej w okresie ciąży,

3)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego,

4)

choroby spowodowanej przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu

zabronionego, w związku z wykonywaniem czynności sędziego, stwierdzonego orzeczeniem

wydanym przez uprawniony organ,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów

- sędzia zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia, nie dłużej jednak niż przez okres

roku; przepis § 1 zdanie drugie i trzecie stosuje się.

§ 1b.

W razie ujawnienia u sędziego choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że powstała

w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania czynności sędziego,

prezes danego sądu kieruje sędziego do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z urzędu lub na wniosek sędziego. Od orzeczenia lekarza orzecznika sędziemu przysługuje

sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w ciągu 14 dni od

dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 1c.

Za chorobę powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych

występujących w miejscu wykonywania czynności sędziego.

§ 1d.

Koszty badania i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika oraz komisję lekarską

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

W razie niemożności wykonywania pracy z innych przyczyn, uprawniających do uzyskania

świadczeń, określonych w przepisach o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego,

sędziemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego, przez okres przewidziany w tych przepisach.

§ 2a.

Okres nieobecności w pracy z powodu choroby oraz niemożności wykonywania pracy, o

której mowa w § 2, stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368, z późn. zm. albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że w przypadku

1)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do pracy wskutek poddania się zabiegowi

pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi;

3)

urlopu macierzyńskiego - zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku, określające

przewidywaną datę porodu - za okres przed porodem, odpis skrócony aktu urodzenia dziecka

lub jego kopia - za okres po porodzie;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka sędziego,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2018 r. poz. 603, 650, 1544 i 1629), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka sędziego lub rodzica dziecka sędziego, stale opiekujących

się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi

sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka sędziego lub rodzica dziecka sędziego, stale opiekujących się dzieckiem,

w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

- oświadczenie sędziego.

§ 2aa.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Prezesi sądów wykorzystują lub tworzą profil

informacyjny płatnika składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 tej ustawy.

§ 2b.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w § 2a pkt

1 i 3, decyzję, odpis skrócony aktu urodzenia dziecka lub jego kopię, sędzia jest

obowiązany dostarczyć prezesowi sądu w terminie siedmiu dni od dnia ich otrzymania.

§ 2c.

Sędzia jest obowiązany złożyć prezesowi sądu oświadczenie o wystąpieniu okoliczności,

o których mowa w § 2a pkt 4, w terminie siedmiu dni od dnia ich zaistnienia.

§ 2d.

W przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 2b i 2c, nieobecność uznaje

się za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji, odpisu

skróconego aktu urodzenia dziecka lub jego kopii lub niezłożenie oświadczenia nastąpiło

z przyczyn niezależnych od sędziego.

§ 3.

Za inną usprawiedliwioną nieobecność w pracy sędziemu przysługuje wynagrodzenie.

§ 4.

W przypadkach, w których pracownikom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu przysługują

zasiłki niezależnie od prawa do wynagrodzenia, sędziemu przysługuje świadczenie pieniężne

w wysokości zasiłku z ubezpieczenia społecznego.

§ 1.

Sędziemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej, doznał stałego lub

długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie.

§ 2.

Członkom rodziny sędziego, który zmarł wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej,

przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Odszkodowanie to przysługuje również w razie

śmierci w następstwie wypadku przy pracy lub choroby zawodowej sędziego w stanie spoczynku,

który zmarł uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego wskutek

wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.

§ 3.

Jednorazowe odszkodowanie i jego zwiększenie, a także jednorazowe odszkodowanie dla

członków rodziny sędziego lub sędziego w stanie spoczynku, ustala się na zasadach

i w wysokości określonej w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1376 i 1669).

§ 4.

Odszkodowanie przewidziane w niniejszym artykule przysługuje niezależnie od innych

świadczeń określonych w ustawie.

§ 5.

Skarb Państwa pokrywa koszty skutków wypadków przy pracy lub chorób zawodowych, związane

ze świadczeniami zdrowotnymi z zakresu stomatologii i szczepień ochronnych, na które

sędzia został skierowany przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

na wniosek lekarza prowadzącego, a nierefundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia na

podstawie odrębnych przepisów. Skarb Państwa pokrywa także koszty przedmiotów ortopedycznych

w wysokości udziału własnego ubezpieczonego, określonego w przepisach o ubezpieczeniu

zdrowotnym.

§ 1.

Oceny uszczerbku na zdrowiu oraz jego związku z wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową,

a także ustalenia związku śmierci sędziego lub sędziego w stanie spoczynku z takim

wypadkiem lub chorobą dokonuje, w formie orzeczenia, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych. Koszty badania i wydania orzeczenia pokrywa Skarb Państwa ze środków

pozostających w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości.

§ 2.

Orzeczenie, o którym mowa w § 1, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

doręcza zainteresowanemu sędziemu albo członkom rodziny zmarłego sędziego, albo zmarłego

sędziego w stanie spoczynku oraz prezesowi sądu apelacyjnego właściwemu do wydania

decyzji, o której mowa w § 4, lub Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 3.

Jednorazowe odszkodowanie przyznaje się na wniosek sędziego, a w razie śmierci sędziego

lub sędziego w stanie spoczynku - na wniosek uprawnionych członków jego rodziny. Z

wnioskiem o przyznanie świadczenia może również wystąpić kolegium właściwego sądu.

§ 4.

Jednorazowe odszkodowanie przyznaje lub odmawia przyznania oraz ustala jego wysokość,

w drodze decyzji, a także świadczenie to wypłaca

1)

prezes właściwego sądu apelacyjnego - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

sędziego sądu rejonowego, okręgowego i apelacyjnego;

2)

Minister Sprawiedliwości - z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej prezesa

sądu apelacyjnego oraz sędziego delegowanego do wykonywania czynności w Ministerstwie

Sprawiedliwości, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw zagranicznych.

§ 5.

Decyzję, o której mowa w § 4, prezes sądu apelacyjnego lub Minister Sprawiedliwości

wydaje w ciągu 14 dni od dnia

1)

otrzymania orzeczenia lekarza orzecznika;

2)

wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

§ 6.

Jednorazowe odszkodowanie wypłaca się z urzędu w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji,

o której mowa w § 4.

§ 7.

Od decyzji, o której mowa w § 4, sędziemu lub uprawnionym członkom rodziny sędziego

lub sędziego w stanie spoczynku, przysługuje odwołanie do sądu okręgowego - sądu pracy

i ubezpieczeń społecznych. Do postępowania w tych sprawach stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.

§ 8.

W zakresie nieuregulowanym ustawą, do wypadków przy pracy i chorób zawodowych sędziego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pracowników określone w ustawie, o której

mowa w art. 94a § 3.

§ 1.

Prezes sądu, oraz na jego wniosek Zakład Ubezpieczeń Społecznych, są uprawnieni do

kontrolowania prawidłowości wykorzystywania przez sędziego zwolnienia lekarskiego

od pracy z powodu choroby zgodnie z jego celem.

§ 2.

Na wniosek prezesa sądu Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest uprawniony do kontrolowania

prawidłowości i zasadności udzielenia sędziom zwolnienia lekarskiego od pracy z powodu

choroby.

§ 3.

Sędzia wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową, w tym

w sposób określony w art. 86 § 1 i 2, lub wykorzystujący zwolnienie lekarskie od pracy

z powodu choroby niezgodnie z jego celem traci prawo do wynagrodzenia za cały okres

tego zwolnienia.

§ 4.

Sędzia traci prawo do wynagrodzenia w razie odmowy poddania się badaniom kontrolnym

lub w razie niedostarczenia dokumentacji medycznej lekarzowi orzecznikowi Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych od dnia następującego po upływie wyznaczonego terminu badania

lub po upływie wyznaczonego terminu dostarczenia dokumentacji medycznej. Utratę wynagrodzenia

stwierdza prezes sądu.

§ 5.

Koszty postępowań kontrolnych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

§ 6.

W zakresie dotyczącym kontrolowania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego,

kontrolowania prawidłowości zwolnienia lekarskiego, zasad utraty prawa do wynagrodzenia,

o których mowa w § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

§ 1.

Sędziego, który nie pełnił służby z powodu choroby lub płatnego urlopu dla poratowania

zdrowia przez okres roku, ustalony zgodnie z art. 94 § 1 zdanie drugie i złożył wniosek

o skierowanie na badanie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Minister

Sprawiedliwości kieruje na to badanie.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może także z urzędu skierować sędziego, o którym mowa w §

1, na badanie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 3.

W przypadku wydania przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych orzeczenia

o dalszej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, gdy leczenie lub rehabilitacja

lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy, Minister Sprawiedliwości udziela sędziemu

urlopu rehabilitacyjnego na czas od miesiąca do trzech miesięcy.

§ 4.

W okresie urlopu rehabilitacyjnego, co miesiąc od daty wydania orzeczenia, o którym

mowa w § 3, sędzia jest obowiązany poddać się badaniu kontrolnemu lekarza orzecznika

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wydaje orzeczenie o dalszej niezdolności do

pełnienia obowiązków sędziego albo o zdolności do pełnienia obowiązków sędziego, chyba

że Minister Sprawiedliwości, udzielając urlopu rehabilitacyjnego, zwolni sędziego

z tego obowiązku.

§ 5.

Orzeczenia, o których mowa w § 3 i 4, lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

doręcza zainteresowanemu sędziemu oraz prezesowi sądu okręgowego albo sądu apelacyjnego,

a także Ministrowi Sprawiedliwości.

§ 6.

Od orzeczenia lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o którym mowa w

§ 3 i 4, sędziemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

w ciągu 7 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 7.

Koszty badania i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika oraz komisję lekarską

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Ministra Sprawiedliwości.

§ 1.

Listę lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, uprawnionych do przeprowadzania

badań, o których mowa w art. 94d § 1, 2 i 4, wraz ze wskazaniem ich specjalizacji,

ustala Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

§ 2.

W przypadkach, o których mowa w art. 94d § 1, 2 i 4, lekarza orzecznika wskazuje Minister

Sprawiedliwości z listy, o której mowa w § 1, biorąc pod uwagę jego specjalizację

oraz mając na względzie potrzebę zapewnienia niezwłocznego przeprowadzenia badania.

W okresie urlopu rehabilitacyjnego sędziemu przysługuje 80% wynagrodzenia.

§ 1.

Niepoddanie się przez sędziego badaniu lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,

o którym mowa w art. 94d § 4, powoduje obniżenie wynagrodzenia do wysokości 50%.

§ 2.

Jeżeli sędzia lub inna osoba wykaże, że niepoddanie się badaniu, o którym mowa w art.

94d § 4, nastąpiło z przyczyn niezależnych od sędziego, Minister Sprawiedliwości nakazuje

wypłatę sędziemu równowartości niewypłaconej części wynagrodzenia.

§ 1.

Sędzia powinien mieszkać w miejscowości będącej siedzibą sądu, w którym pełni służbę.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego w stosunku do sędziego sądu rejonowego oraz sędziego sądu okręgowego,

prezes sądu apelacyjnego w stosunku do sędziego tego sądu, a Minister Sprawiedliwości

w stosunku do prezesa sądu okręgowego i prezesa sądu apelacyjnego, w uzasadnionych

przypadkach, może wyrazić zgodę na zamieszkanie sędziego w innej miejscowości.

§ 3.

W razie uzyskania zgody, o której mowa w § 2, sędziemu przysługuje zwrot kosztów przejazdu

z miejsca zamieszkania do siedziby sądu, wydziału zamiejscowego oraz ośrodka zamiejscowego

utworzonego poza siedzibą sądu, ustalonych na zasadach obowiązujących przy ustalaniu

wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze

kraju.

§ 4.

Zwrot kosztów, o których mowa w § 3, nie przysługuje, jeżeli zmiana miejsca służbowego

nastąpiła w wyniku orzeczenia kary dyscyplinarnej, o której mowa w art. 109 § 1 pkt

4, oraz orzeczenia sądu dyscyplinarnego o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe

ze względu na powagę stanowiska, chyba że przeniesienie było niezawinione przez sędziego.

§ 1.

Sędziemu może być przyznana, jako pożyczka, pomoc finansowa na zaspokojenie jego potrzeb

mieszkaniowych.

§ 2.

Środki na pomoc finansową, o której mowa w § 1, stanowią do 6% rocznego funduszu wynagrodzeń

osobowych sędziów.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, sposób planowania i wykorzystywania środków na zaspokojenie

potrzeb mieszkaniowych sędziów oraz warunki przyznawania pomocy, o której mowa w §

1, z uwzględnieniem zaangażowania środków własnych sędziego, udziału kolegiów sądów

w przyznawaniu pomocy oraz zasady racjonalności gospodarowania środkami oraz przy

przyjęciu zasady, że w razie rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego

w sposób, o którym mowa w art. 68, pożyczka podlega zwrotowi wraz z oprocentowaniem

w wysokości obowiązującej przy powszechnie dostępnych kredytach bankowych.

§ 1.

W razie powołania sędziego do niezawodowej służby wojskowej, jego prawa i obowiązki

służbowe ulegają zawieszeniu na czas trwania służby. Sędzia zachowuje jednak swoje

stanowisko i prawo do wynagrodzenia, a czas służby wojskowej wlicza się do okresu

stosunku służbowego na stanowisku sędziego.

§ 2.

Inne szczególne uprawnienia związane ze stosunkiem służbowym sędziego powołanego do

czynnej służby wojskowej i zwolnionego z tej służby normują przepisy o powszechnym

obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej lub przepisy o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych.

§ 3.

Sędzia powołany do niezawodowej służby wojskowej odbywa ją w organach sądownictwa

wojskowego.

§ 1.

Sędziemu ubiegającemu się o mandat posła albo senatora, albo radnego udziela się urlopu

bezpłatnego na czas kampanii wyborczej.

§ 2.

Sędzia, który został mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach

państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej lub w

organach organizacji międzynarodowych oraz ponadnarodowych działających na podstawie

umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, jest obowiązany

zrzec się niezwłocznie swojego urzędu, chyba że przechodzi w stan spoczynku.

§ 3.

Sędzia, który zrzekł się urzędu z przyczyn określonych w § 2, może powrócić na urząd

sędziego i poprzednio zajmowane stanowisko, jeżeli przerwa w pełnieniu obowiązków

sędziego nie przekracza dziewięciu lat, chyba że pełnił funkcje sędziowskie lub prokuratorskie

w międzynarodowych lub ponadnarodowych organach sądowych.

§ 4.

W przypadku przewidzianym w § 3, Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie byłego sędziego

na urząd sędziego, chyba że nie spełnia on warunków wymaganych do powołania na urząd

sędziego. Po powołaniu na urząd, sędziemu wyznacza się poprzednio zajmowane stanowisko

i miejsce służbowe, niezależnie od liczby stanowisk sędziowskich w danym sądzie.

§ 5.

W razie odmowy przedstawienia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosku, o którym

mowa w § 4, zainteresowanemu służy skarga do Sądu Najwyższego.

§ 6.

Przepisów § 2-5 nie stosuje się do powołania sędziego na stanowisko podsekretarza

stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. W takim przypadku, na okres pełnienia tego

stanowiska, sędziego deleguje się do Ministerstwa Sprawiedliwości na zasadach określonych

w art. 77 § 1.

Sędzia w stanie spoczynku może używać dotychczasowego tytułu z dodaniem wyrazów „w

stanie spoczynku”.

§ 1

Sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów

lub zmiany granic okręgów sądowych przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie

w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku.

§ 2.

Sędziemu przechodzącemu lub przeniesionemu w stan spoczynku z powodu wieku, choroby

lub utraty sił przysługuje uposażenie w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego i

dodatku za wysługę lat, pobieranych na ostatnio zajmowanym stanowisku.

§ 3.

Uposażenie, o którym mowa w § 1 i 2, podwyższa się stosownie do zmian wysokości wynagrodzeń

zasadniczych sędziów czynnych zawodowo.

§ 4.

Sędziemu przechodzącemu w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w wysokości

sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

§ 4a

W przypadku, o którym mowa w § 1, sędzia w stanie spoczynku otrzymuje jednorazową

odprawę z chwilą osiągnięcia wieku 65 lat.

§ 4b

Sędziemu, który powrócił na stanowisko poprzednio zajmowane albo stanowisko równorzędne

poprzednio zajmowanemu w trybie art. 74 § 1a, w razie przejścia lub przeniesienia

w stan spoczynku przysługuje jednorazowa odprawa w kwocie stanowiącej różnicę między

wysokością odprawy wyliczonej na dzień przejścia lub przeniesienia w stan spoczynku

a wysokością odprawy wypłaconej. W przypadku, o którym mowa w § 1, odprawa przysługuje

z chwilą osiągnięcia wieku 65 lat.

§ 5.

Z tytułu pracy na stanowisku sędziego nie przysługuje prawo do emerytury lub renty

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem przypadków, o których mowa w art.

91 § 10.

§ 6.

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie, z zastrzeżeniem

§ 7.

§ 6a.

Jeżeli zbieg praw, o którym mowa w § 6, dotyczy sędziego przechodzącego lub przeniesionego

w stan spoczynku zgodnie z § 2, który jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego,

środki zgromadzone na rachunku w tym funduszu otwarty fundusz emerytalny przekazuje

za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na dochody budżetu państwa.

§ 6b.

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do uposażenia rodzinnego,

na wniosek uprawnionego wypłaca się uposażenie w stanie spoczynku albo uposażenie

rodzinne.

§ 7.

Jeżeli zbieg praw, o którym mowa w § 6, dotyczy sędziego w stanie spoczynku, który

do chwili przejścia w stan spoczynku był zatrudniony na podstawie powołania na stanowisko

sędziowskie w niepełnym wymiarze czasu pracy stosownie do art. 62, wypłaca się emeryturę

oraz uposażenie, z tym jednak, że wypłatę uposażenia ogranicza się w taki sposób,

aby suma emerytury i uposażenia nie przekraczała wysokości całego uposażenia sędziego

w stanie spoczynku, jakie by otrzymywał, gdyby nie został powołany w połowie wymiaru

czasu pracy.

§ 8.

Wynagrodzenie z tytułu pracy na stanowisku sędziego oraz uposażenie przysługujące

w stanie spoczynku jest osiąganiem przychodu powodującym zawieszenie prawa do emerytury

lub renty albo zmniejszenie tych świadczeń, w rozumieniu przepisów o emeryturach i

rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes właściwego sądu i sędzia uprawniony

do świadczeń z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych są obowiązani do powiadamiania organu

rentowego o osiąganiu wynagrodzenia albo uposażenia i jego wysokości, na zasadach

i w terminach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych.

§ 1.

W razie śmierci sędziego jego rodzinie przysługuje odprawa pośmiertna na zasadach

przewidzianych w Kodeksie pracy dla rodzin pracowników. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość odprawy,

wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia na stanowiskach asesora sądowego lub sędziego.

§ 2.

W razie śmierci sędziego albo sędziego w stanie spoczynku lub członka jego rodziny,

osobie, która pokryła koszty pogrzebu, przysługuje świadczenie pieniężne w wysokości

i na zasadach określonych dla zasiłku pogrzebowego z ubezpieczenia społecznego.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w razie śmierci osoby pobierającej uposażenie

rodzinne albo członka rodziny tej osoby.

§ 4.

W razie zbiegu prawa do świadczenia, o którym mowa w § 2 i 3, z prawem do zasiłku

pogrzebowego z ubezpieczenia społecznego, przysługuje prawo do jednego ze świadczeń,

wybranego przez uprawnionego.

§ 1.

W razie śmierci sędziego albo sędziego w stanie spoczynku, członkom jego rodziny,

spełniającym warunki wymagane do uzyskania renty rodzinnej w myśl przepisów o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przysługuje uposażenie rodzinne w wysokości

1)

dla jednej osoby uprawnionej - 85%,

2)

dla dwóch osób uprawnionych - 90%,

3)

dla trzech lub więcej osób uprawnionych - 95%

- podstawy wymiaru.

§ 2.

Podstawę wymiaru uposażenia rodzinnego przysługującego rodzinie stanowi

1)

w przypadku rodziny zmarłego sędziego w stanie spoczynku - uposażenie, jakie przysługiwało

w chwili śmierci zmarłemu sędziemu w stanie spoczynku, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

w przypadku rodziny zmarłego sędziego albo zmarłego sędziego w stanie spoczynku przeniesionego

na podstawie art. 100 § 1 - uposażenie, jakie przysługiwałoby mu w chwili śmierci

zgodnie z art. 100 § 2.

§ 3.

Do uposażenia, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 100 § 3.

§ 4.

W razie zbiegu prawa do uposażenia rodzinnego z prawem do emerytury lub renty, na

wniosek uprawnionego, przysługuje albo uposażenie rodzinne, albo emerytura lub renta.

§ 5.

Do uposażenia rodzinnego przysługuje dodatek dla sierot zupełnych w wysokości i na

zasadach określonych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób i tryb ustalania i wypłacania uposażeń sędziom w stanie

spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom rodzin sędziów i sędziów w stanie spoczynku

oraz terminy przekazania do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych składek, o których mowa

w art. 91 § 10 i 11, mając na względzie w szczególności konieczność zapewnienia osobom

uprawnionym ciągłości źródeł utrzymania oraz udogodnień w odbiorze uposażeń i uposażeń

rodzinnych.

§ 1.

Sędzia w stanie spoczynku jest obowiązany dochować godności sędziego.

§ 2.

Za uchybienie godności sędziego po przejściu w stan spoczynku oraz uchybienie godności

urzędu sędziego w okresie pełnienia służby sędzia w stanie spoczynku odpowiada dyscyplinarnie.

§ 3.

Do odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio

przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów, z tym że zamiast kar przewidzianych

dla sędziów sąd dyscyplinarny orzeka kary

1)

upomnienia;

2)

nagany;

2a

obniżenia uposażenia o 5%-50% na okres od sześciu miesięcy do dwóch lat;

3)

zawieszenia podwyższenia uposażenia, o którym mowa w art. 100 § 3, na okres od roku

do trzech lat;

4)

pozbawienia prawa do stanu spoczynku wraz z prawem do uposażenia.

§ 3a

Jeżeli orzeczona została kara pozbawienia prawa do stanu spoczynku wraz z prawem do

uposażenia, wyrok wywołuje skutek w postaci obniżenia do 50% uposażenia do czasu prawomocnego

zakończenia postępowania dyscyplinarnego. W razie prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego orzeczeniem kary innej niż kara pozbawienia prawa do stanu spoczynku

wraz z prawem do uposażenia dokonuje się wyrównania uposażenia do pełnej wysokości.

§ 4.

Skazanie sędziego w stanie spoczynku prawomocnym wyrokiem sądu na pozbawienie praw

publicznych za przestępstwo popełnione po przejściu w stan spoczynku, jak również

przed przejściem w stan spoczynku, lub prawomocne orzeczenie kary wydalenia ze służby,

za przewinienie popełnione, w tym przed przejściem w stan spoczynku, powoduje utratę

uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia sędziego oraz uposażenia rodzinnego członków

jego rodziny.

§ 5.

W razie orzeczenia kary wymienionej w § 3 pkt 4, lub w przypadkach przewidzianych

w § 4, sędzia pozbawiony prawa do stanu spoczynku i uposażenia albo członek jego rodziny

pozbawiony prawa do uposażenia rodzinnego nabywa prawo do emerytury lub renty, jeżeli

spełnia warunki określone w przepisach o ubezpieczeniu społecznym.

§ 1

Do sędziów w stanie spoczynku stosuje się odpowiednio przepisy art. 84 § 3 i art.

86. Do sędziów w stanie spoczynku, którym powierzono pełnienie funkcji wizytatora,

stosuje się odpowiednio także przepisy art. 77 § 1, 6-6b i 8, art. 79, art. 82, art.

82a, art. 83, art. 85, art. 87-90 oraz art. 94a i art. 94b. Sędziom w stanie spoczynku,

którym powierzono pełnienie funkcji wizytatora, przysługuje prawo do nieświadczenia

pracy przez okres odpowiadający urlopowi wypoczynkowemu.

§ 2

Sędziemu, który przeszedł w stan spoczynku w trybie art. 69 § 1, 1b, 2 i 2b, oraz

sędziemu przeniesionemu w stan spoczynku w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic

okręgów sądowych można powierzyć, za jego zgodą, pełnienie funkcji wizytatora w Ministerstwie

Sprawiedliwości lub sądzie. Sędziemu w stanie spoczynku pełniącemu funkcję wizytatora

w sądzie przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości przewidzianej dla sędziego wizytatora.

Do powierzenia funkcji wizytatora w sądzie stosuje się odpowiednio przepisy art. 37d.

Pełnienie funkcji wizytatora w Ministerstwie Sprawiedliwości powierza Minister Sprawiedliwości

na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. Przepisy art.

78 § 2-4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Powierzenie sędziemu w stanie spoczynku funkcji wizytatora oraz zgoda na pełnienie

tej funkcji przez sędziego w stanie spoczynku mogą zostać cofnięte, z zachowaniem

miesięcznego uprzedzenia.

§ 4.

Możliwość pełnienia funkcji wizytatora jest wyłączona w przypadku ubiegania się przez

sędziego w stanie spoczynku o mandat posła, senatora albo radnego bądź pełnienia przez

niego funkcji, o których mowa w art. 98 § 2.

W razie utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w przypadkach, o których

mowa w art. 104 § 5, stosuje się odpowiednio przepisy art. 91 § 10 i 11.

Na stanowisko asesora sądowego może być mianowany ten, kto

1)

spełnia warunki określone w art. 61 § 1 pkt 1-4;

2)

ukończył aplikację w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury;

3)

złożył egzamin sędziowski lub prokuratorski.

§ 1

Asesorów sądowych mianuje Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na czas nieokreślony,

na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2

W akcie mianowania Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza miejsce służbowe (siedzibę)

asesora sądowego, zgodnie z jego wyborem dokonanym w trybie art. 33a ust. 5 albo art. 33b ust. 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej

Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

§ 3

Asesor sądowy składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej według

następującej roty

„Ślubuję uroczyście jako asesor sądowy służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać

na straży prawa, obowiązki asesora sądowego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać

zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy prawnie

chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.”; składający

ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

§ 4.

Stosunek służbowy asesora sądowego nawiązuje się po doręczeniu mu aktu mianowania.

§ 5.

Asesor sądowy zgłasza się w celu objęcia stanowiska w ciągu czternastu dni od dnia

otrzymania aktu mianowania.

§ 6.

W razie nieusprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska asesorskiego w terminie określonym

w § 5 mianowanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister Sprawiedliwości.

§ 7.

(uchylony)

§ 8

Asesor sądowy pełni obowiązki sędziego przez okres 4 lat od dnia objęcia stanowiska

asesorskiego.

§ 9.

(uchylony)

§ 10.

(uchylony)

§ 1.

Asesor sądowy w sprawowaniu swojego urzędu jest niezawisły i podlega tylko Konstytucji oraz ustawom.

§ 2.

Asesor sądowy nie może należeć do partii politycznej, związku zawodowego, ani prowadzić

działalności publicznej niedającej się pogodzić z zasadami niezależności sądów i niezawisłości

asesorów sądowych.

§ 3.

Asesorowi sądowemu ubiegającemu się o mandat posła, senatora albo radnego udziela

się urlopu bezpłatnego na czas kampanii wyborczej. Okresu udzielonego urlopu nie wlicza

się do okresu, o którym mowa w art. 61 § 1 pkt 7.

§ 4.

Asesor sądowy, który został mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w

organach państwowych, samorządu terytorialnego, w służbie dyplomatycznej, konsularnej

lub w organach organizacji międzynarodowych oraz ponadnarodowych działających na podstawie

umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską, jest obowiązany

zrzec się niezwłocznie swojego urzędu.

§ 1.

Asesor sądowy jest nieusuwalny.

§ 2.

Stosunek służbowy asesora sądowego wygasa w przypadku

1)

(uchylony)

2

niezłożenia przez asesora sądowego wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim - z upływem okresu, o którym mowa w art. 106i § 8;

3)

powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim - z dniem poprzedzającym powołanie

na stanowisko sędziowskie;

4)

nieprzedstawienia przez Krajową Radę Sądownictwa wniosku o powołanie asesora sądowego

do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim - z dniem uprawomocnienia się uchwały

Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 3.

Stosunek służbowy asesora sądowego rozwiązuje się z mocy prawa, jeżeli zrzekł się

on urzędu. Zrzeczenie się urzędu jest skuteczne po upływie trzech miesięcy od dnia

złożenia Ministrowi Sprawiedliwości oświadczenia, chyba że na wniosek asesora sądowego

Minister Sprawiedliwości określi inny termin. O zrzeczeniu się urzędu przez asesora

sądowego Minister Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa.

§ 3a.

Cofnięcie przez asesora sądowego wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku

sędziowskim jest równoznaczne ze złożeniem oświadczenia o zrzeczeniu się urzędu.

§ 4.

Prawomocne orzeczenie sądu dyscyplinarnego o złożeniu asesora sądowego z urzędu oraz

prawomocne orzeczenie sądu skazujące na środek karny pozbawienia praw publicznych

lub zakazu zajmowania stanowiska asesora sądowego powoduje, z mocy prawa, utratę urzędu

i stanowiska asesora sądowego; stosunek służbowy asesora sądowego wygasa z chwilą

uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 5.

Stosunek służbowy asesora sądowego wygasa z dniem utraty przez niego obywatelstwa

polskiego.

§ 6.

Stosunek służbowy asesora sądowego wygasa, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora sądowego.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości zawiadamia asesora sądowego o wygaśnięciu lub rozwiązaniu

stosunku służbowego.

§ 1.

(uchylony)

§ 1a

Przeniesienie asesora sądowego na inne miejsce służbowe może nastąpić na jego wniosek,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach i nie wcześniej niż po dwóch latach od dnia

mianowania.

§ 2.

Przeniesienie asesora sądowego na inne miejsce służbowe może nastąpić, także bez jego

zgody, w przypadkach

1)

zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu;

2)

niedopuszczalności zajmowania stanowiska asesora sądowego w danym sądzie wskutek wystąpienia

okoliczności, o których mowa w art. 6;

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska, na podstawie orzeczenia sądu dyscyplinarnego,

wydanego na wniosek kolegium właściwego sądu lub Krajowej Rady Sądownictwa;

4)

przeniesienia w wyniku kary dyscyplinarnej.

§ 3.

Decyzję o przeniesieniu asesora sądowego wydaje Minister Sprawiedliwości, z tym że

przeniesienie z przyczyn, o których mowa w § 2 pkt 1, może nastąpić, jeżeli uwzględnienie

wniosku asesora sądowego co do nowego miejsca służbowego nie jest możliwe.

§ 4.

W przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2, od decyzji Ministra Sprawiedliwości

asesorowi sądowemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

W przypadku przeniesienia asesora sądowego na inne miejsce służbowe nie przysługuje

mu ekwiwalent pieniężny za dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Asesor sądowy

zachowuje prawo do wykorzystania tego urlopu w czasie pełnienia służby w miejscu,

do którego przeniesienie nastąpiło.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w przypadku powołania asesora sądowego na stanowisko

sędziowskie.

§ 3.

W przypadku przeniesienia asesora sądowego do innej miejscowości, przysługuje mu zwrot

kosztów przeniesienia, z wyjątkiem przypadku, gdy przeniesienie nastąpiło w drodze

dyscyplinarnej lub na jego wniosek. Asesorowi sądowemu przenoszonemu na jego wniosek

Minister Sprawiedliwości, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może przyznać zwrot

kosztów przeniesienia.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Przed upływem 36 miesięcy pełnienia obowiązków sędziego asesor sądowy może złożyć

prezesowi właściwego sądu okręgowego wniosek o powołanie na stanowisko sędziego sądu

rejonowego. Przepisy art. 57 § 2-6 i 8, art. 57a § 1, art. 57ab § 2, art. 57ac-57af

oraz art. 58 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 2.

W razie złożenia wniosku, o którym mowa w § 1, prezes sądu okręgowego, w terminie

nie dłuższym niż siedem dni od dnia upływu 36 miesięcy pełnienia przez asesora sądowego

obowiązków sędziego, zarządza dokonanie oceny kwalifikacji asesora sądowego. Przepisy

art. 57ah § 3, art. 57b, art. 57i § 1 i 3 oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie

art. 57i § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Oceny kwalifikacji asesora sądowego dokonuje sędzia wizytator wyznaczony przez prezesa

właściwego sądu apelacyjnego w drodze losowania spośród sędziów z obszaru danej apelacji,

o których mowa w art. 37c § 3, z wyłączeniem sędziów sądu okręgowego, w którego okręgu

ma siedzibę sąd, w którym asesor sądowy pełni służbę. Jeżeli asesor sądowy pełnił

obowiązki sędziego w wydziałach cywilnym i karnym, wyznacza się więcej niż jednego

sędziego wizytatora.

§ 4.

Prezes właściwego sądu okręgowego zapoznaje asesora sądowego z oceną kwalifikacji,

zamieszczając ją w systemie teleinformatycznym. Asesor sądowy ma prawo do złożenia

temu prezesowi uwag do oceny kwalifikacji, w terminie 21 dni od daty zamieszczenia

oceny kwalifikacji w systemie teleinformatycznym.

§ 5.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, lub złożeniu przez asesora sądowego uwag

do oceny kwalifikacji prezes sądu okręgowego przedstawia do zaopiniowania kolegium

sądu okręgowego kandydaturę asesora sądowego na wolne stanowisko sędziego sądu rejonowego,

wraz z oceną kwalifikacji i ewentualnymi uwagami asesora sądowego, a następnie ustala

termin zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu, w czasie którego kandydatura będzie oceniana.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze asesora sądowego wynosi 80% wynagrodzenia zasadniczego w

stawce pierwszej sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu

ubezpieczenia społecznego.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

W przypadku powierzenia asesorowi sądowemu funkcji przewodniczącego wydziału, przysługuje

mu z tego tytułu dodatek funkcyjny ustalany w sposób określony w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 91 § 8.

§ 4.

Wynagrodzenie asesorów sądowych różnicuje ponadto dodatek za długoletnią pracę wynoszący,

począwszy od szóstego roku pracy, 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym

roku o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego.

§ 5.

Czas pracy asesora sądowego jest określony wymiarem jego zadań.

§ 6.

(uchylony)

§ 1.

Asesorowi sądowemu można udzielić płatnego urlopu dla poratowania zdrowia w celu przeprowadzenia

zaleconego leczenia, jeżeli leczenie to wymaga powstrzymania się od pełnienia służby.

§ 2.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać sześciu miesięcy.

§ 3.

Urlopu dla poratowania zdrowia udziela Minister Sprawiedliwości.

§ 4.

W przypadku odmowy udzielenia urlopu dla poratowania zdrowia asesorowi sądowemu przysługuje

w terminie 14 dni od dnia otrzymania odmowy odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Strojem urzędowym asesora sądowego jest strój urzędowy sędziego. Przepis art. 84 §

1 stosuje się.

§ 2.

Asesor sądowy otrzymuje legitymację służbową, wymieniającą zajmowane przez niego stanowisko

i miejsce służbowe. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji

służbowej asesora sądowego.

(uchylony)

Asesor sądowy nie może, powołując się na zasadę niezawisłości, uchylić się od wykonania

poleceń w zakresie czynności administracyjnych, jeżeli z mocy przepisów ustawy należą

do obowiązków asesorskich, a także poleceń dotyczących sprawności postępowania sądowego;

może domagać się wydania polecenia na piśmie.

§ 1.

Asesor sądowy nie może być zatrzymany ani pociągnięty do odpowiedzialności karnej

bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to zatrzymania w razie

ujęcia asesora sądowego na gorącym uczynku przestępstwa, jeżeli zatrzymanie jest niezbędne

do zapewnienia prawidłowego toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej

na pociągnięcie asesora sądowego do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko

czynności niecierpiące zwłoki.

§ 2.

O zatrzymaniu asesora sądowego niezwłocznie powiadamia się prezesa sądu apelacyjnego

właściwego ze względu na miejsce zatrzymania. Może on nakazać natychmiastowe zwolnienie

zatrzymanego. O fakcie zatrzymania asesora sądowego prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie

zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości i Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego.

§ 3.

Wniosek o zezwolenie na pociągnięcie asesora sądowego do odpowiedzialności karnej,

jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata

albo radcę prawnego będącego pełnomocnikiem.

§ 4.

Na zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego

właściwego do rozpoznania wniosku.

§ 5.

Sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie asesora sądowego do odpowiedzialności

karnej, jeżeli zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez niego

przestępstwa. Uchwała zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie

asesora sądowego do odpowiedzialności karnej wraz z uzasadnieniem.

§ 6.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek o zezwolenie na pociągnięcie asesora sądowego

do odpowiedzialności karnej w terminie czternastu dni od dnia jego wpłynięcia do sądu

dyscyplinarnego.

§ 6a

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy asesora sądowego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat,

występku, o którym mowa w art. 177 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 178 § 1 Kodeksu karnego, a także w art. 178a § 1 lub 4 Kodeksu karnego, i pozostającego nadal zatrzymanym, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie

wniosku niezwłocznie, nie później niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do

sądu dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

lub tymczasowe aresztowanie asesora sądowego jest natychmiast wykonalna.

§ 7

Przed wydaniem uchwały sąd dyscyplinarny wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, asesora

sądowego, przedstawiciela organu lub osobę, którzy wnieśli o zezwolenie, jeżeli się

stawią. Ich niestawiennictwo, jak również niestawiennictwo obrońcy, nie wstrzymuje

rozpoznania wniosku.

§ 8.

Asesor sądowy, którego dotyczy postępowanie, ma prawo wglądu do dokumentów, które

zostały załączone do wniosku. Jednak prokurator, kierując wniosek do sądu dyscyplinarnego,

może zastrzec, że dokumenty te lub ich część nie mogą być asesorowi sądowemu udostępnione

z uwagi na dobro postępowania przygotowawczego.

§ 9

Jeżeli prokurator złożył zastrzeżenie prezes sądu dyscyplinarnego niezwłocznie kieruje

sprawę na posiedzenie. Sąd dyscyplinarny może odmówić asesorowi sądowemu wglądu do

dokumentów dołączonych do wniosku.

§ 10.

Orzekając w sprawie, o której mowa w § 1, sąd dyscyplinarny może poprzestać na oświadczeniu

asesora sądowego, że wnosi o wydanie uchwały o zezwoleniu na pociągnięcie go do odpowiedzialności

karnej.

§ 1.

Za wykroczenie asesor sądowy odpowiada tylko dyscyplinarnie, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2.

Asesor sądowy może wyrazić zgodę na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za

wykroczenia, o których mowa w § 3, w trybie określonym w tym przepisie.

§ 3.

W przypadku popełnienia przez asesora sądowego wykroczenia, o którym mowa w rozdziale XI ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń, przyjęcie przez asesora sądowego mandatu karnego albo uiszczenie grzywny, w przypadku

ukarania mandatem karnym zaocznym, o którym mowa w art. 98 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia, stanowi oświadczenie o wyrażeniu przez niego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności

w tej formie.

§ 4.

Wyrażenie przez asesora sądowego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności w trybie

określonym w § 3 wyłącza odpowiedzialność dyscyplinarną.

§ 1.

Asesor sądowy jest obowiązany stale podnosić kwalifikacje zawodowe.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Asesor sądowy jest obowiązany uczestniczyć, w miarę możliwości corocznie, w szkoleniu

i doskonaleniu zawodowym organizowanym przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury

lub innych formach doskonalenia zawodowego, w celu uzupełnienia specjalistycznej wiedzy

i umiejętności zawodowych.

§ 4.

(uchylony)

Do asesorów sądowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 67, art. 82, art. 83a,

art. 85-90, art. 95 i art. 97.

§ 1.

Za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa i uchybienia

godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne), sędzia odpowiada dyscyplinarnie.

§ 2.

Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,

jeżeli przez nie uchybił obowiązkowi piastowanego wówczas urzędu państwowego lub okazał

się niegodnym urzędu sędziego.

Asesor sądowy za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów

prawa i uchybienia godności urzędu (przewinienia dyscyplinarne) oraz za swoje postępowanie

przed objęciem stanowiska, jeżeli przez nie okazał się niegodny urzędu asesora sądowego,

odpowiada dyscyplinarnie tak jak sędzia. Przepisy art. 108-133a stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Po upływie pięciu lat od chwili popełnienia czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego.

§ 2.

W razie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przed upływem terminu, o którym mowa

w § 1, przedawnienie dyscyplinarne następuje z upływem ośmiu lat od chwili popełnienia

czynu.

§ 3.

(uchylony)

§ 4.

Jeżeli jednak przewinienie dyscyplinarne zawiera znamiona przestępstwa, przedawnienie

dyscyplinarne nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane w przepisach

Kodeksu karnego.

§ 5

Przedawnienie dyscyplinarne nie biegnie w czasie postępowania dyscyplinarnego, począwszy

od dnia złożenia wniosku do sądu dyscyplinarnego do dnia prawomocnego zakończenia

postępowania dyscyplinarnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy przedmiotem wniosku jest

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenie lub wykroczenie

skarbowe.

§ 1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

2a

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego o 5%-50% na okres od sześciu miesięcy do dwóch

lat;

3)

usunięcie z zajmowanej funkcji;

4)

przeniesienie na inne miejsce służbowe;

5)

złożenie sędziego z urzędu.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 2-4 pociąga za sobą pozbawienie możliwości awansowania

na wyższe stanowisko sędziowskie przez okres pięciu lat, niemożność udziału w tym

okresie w kolegium sądu, orzekania w sądzie dyscyplinarnym oraz objęcia w sądzie funkcji

prezesa sądu, wiceprezesa sądu lub kierownika ośrodka zamiejscowego sądu.

§ 3a

Kara określona w § 1 pkt 4 polega na zmianie miejsca służbowego sędziego na znajdujące

się w

1)

sądzie rejonowym z siedzibą na obszarze innej apelacji - w przypadku sędziego sądu

rejonowego;

2)

sądzie okręgowym z siedzibą na obszarze innej apelacji - w przypadku sędziego sądu

okręgowego;

3)

innym sądzie apelacyjnym - w przypadku sędziego sądu apelacyjnego.

§ 3b

Okręg, apelację lub sąd, o którym mowa w § 3a, określa sąd dyscyplinarny w wyroku.

§ 3c

W przypadku gdy określenie miejsca służbowego zgodnie z § 3a pkt 1 lub 2 byłoby niecelowe

z uwagi na szczególne okoliczności związane z ukaranym, sąd dyscyplinarny może określić

nowe miejsce służbowe sędziego w miejscu znajdującym się w sądzie na obszarze tej

samej apelacji.

§ 4.

Wymierzenie kary określonej w § 1 pkt 5 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego

powołania ukaranego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim.

§ 5.

W przypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi, sąd dyscyplinarny

może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 1.

Prawomocny wyrok skazujący sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może odstąpić od podania wyroku do wiadomości publicznej, jeżeli

jest to zbędne dla realizacji celów postępowania dyscyplinarnego lub konieczne dla

ochrony słusznego interesu prywatnego.

§ 3.

Prawomocny wyrok uniewinniający sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej

na wniosek obwinionego sędziego złożony do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

nie później niż przed upływem czternastu dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

§ 4.

Wyrok sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

O prawomocnym przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe i złożeniu sędziego

z urzędu Minister Sprawiedliwości obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

§ 1

W sprawach dyscyplinarnych sędziów orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

sądy dyscyplinarne przy sądach apelacyjnych w składzie trzech sędziów,

b)

Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i jednego ławnika Sądu

Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych

lub sprawach, w których Sąd Najwyższy zwrócił się z wnioskiem o rozpoznanie sprawy

dyscyplinarnej wraz z wytknięciem uchybienia;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i

jednego ławnika Sądu Najwyższego.

§ 2.

Sądy dyscyplinarne są ponadto właściwe do orzekania w sprawach, o których mowa w art.

37 § 5, art. 75 § 2 pkt 3 oraz w art. 80.

§ 2a

Do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 37 § 5 i art. 75 § 2 pkt 3, właściwy

miejscowo jest sąd dyscyplinarny, w okręgu którego pełni służbę sędzia objęty postępowaniem,

a do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 80, właściwy miejscowo jest sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego prowadzi się postępowanie, a w wypadkach niecierpiących zwłoki, także

inny sąd dyscyplinarny.

§ 3

Od rozpoznania spraw wymienionych w § 1 pkt 1 lit. a jest wyłączony sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego pełni służbę sędzia objęty postępowaniem dyscyplinarnym. Sąd dyscyplinarny

właściwy do rozpoznania sprawy wyznacza Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby

Dyscyplinarnej na wniosek rzecznika dyscyplinarnego.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Sąd dyscyplinarny pierwszej instancji może orzekać na sesjach wyjazdowych w sądzie

okręgowym, na obszarze właściwości którego obwiniony zajmuje stanowisko sędziego,

chyba że sprzeciwia się temu dobro wymiaru sprawiedliwości.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie

apelacyjnym sędziemu sądu powszechnego posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż

pracy na stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2.

Wykonywanie obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jest

niezależne od wykonywania obowiązków służbowych związanych z zajmowanym przez sędziego

miejscem służbowym.

§ 3.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa sześć lat.

§ 4.

Po upływie kadencji sędzia sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może brać

udział w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu jej

zakończenia.

§ 5.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym wygasa przed jej upływem

w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

ukarania sędziego karą dyscyplinarną określoną w art. 109 § 1 pkt 2-4.

§ 1.

Prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym powołuje spośród sędziów tego

sądu dyscyplinarnego Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Kadencja prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa trzy lata.

§ 2.

Prezes sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może być odwołany przez Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 3.

W razie nieobecności prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jego obowiązki

pełni najstarszy służbą sędzia tego sądu.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego zapewnia odpowiednie warunki lokalowe i techniczne oraz obsługę

administracyjno-finansową sądu dyscyplinarnego.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach

dyscyplinarnych przy sądach apelacyjnych, kierując się względami organizacyjnymi oraz

potrzebą zapewnienia sprawnego postępowania w sprawach dyscyplinarnych.

Skład sądu dyscyplinarnego wyznacza się w drodze losowania, z listy wszystkich sędziów

danego sądu, z tym że w składzie sądu zasiada przynajmniej jeden sędzia stale orzekający

w sprawach karnych. Składowi sądu dyscyplinarnego przewodniczy sędzia stale orzekający

w sprawach karnych, najstarszy służbą.

§ 1.

Oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów

Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, a

także zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach apelacyjnych i zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach okręgowych.

§ 2.

W sprawach sędziów sądów apelacyjnych oraz prezesów i wiceprezesów sądów apelacyjnych

i sądów okręgowych oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych.

W sprawach pozostałych sędziów sądów okręgowych, a także prezesów oraz wiceprezesów

sądów rejonowych uprawnionym oskarżycielem jest zastępca rzecznika dyscyplinarnego

działający przy sądzie apelacyjnym, a w pozostałych sprawach sędziów sądów rejonowych

oraz asesorów sądowych - zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

okręgowym.

§ 3.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych oraz dwóch Zastępców Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych powołuje Minister Sprawiedliwości na czteroletnią

kadencję.

§ 4.

Krajowa Rada Sądownictwa zapewnia obsługę administracyjną Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Powszechnych przez utworzenie odrębnej komórki organizacyjnej w ramach Biura Krajowej

Rady Sądownictwa.

§ 5.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych, zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

apelacyjnym i zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie okręgowym

wykonują swoje obowiązki do czasu powołania osób pełniących te funkcje w kolejnej

kadencji.

§ 5a

Przy sądzie okręgowym działa jeden zastępca rzecznika dyscyplinarnego. W sądzie powyżej

sześćdziesięciu stanowisk sędziowskich Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych

może, po uzyskaniu zgody Ministra Sprawiedliwości, ustalić większą liczbę zastępców

rzecznika dyscyplinarnego działających przy sądzie okręgowym, jeżeli jest to uzasadnione

interesem wymiaru sprawiedliwości. O ustaleniu większej liczby zastępców rzecznika

dyscyplinarnego działających przy sądzie okręgowym Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów

Sądów Powszechnych informuje prezesa właściwego sądu okręgowego.

§ 6

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, najpóźniej w terminie miesiąca przed dniem zakończenia

kadencji zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, przedstawia

Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Powszechnych sześciu kandydatów na stanowisko

zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, którzy uzyskali

najwyższą liczbę głosów wybranych na tym samym zgromadzeniu. W przypadku ustalenia

większej liczby zastępców rzecznika dyscyplinarnego działających przy sądzie okręgowym,

zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia powzięcia

przez prezesa właściwego sądu okręgowego informacji, o której mowa w § 5a zdanie trzecie,

przedstawia Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Powszechnych sześciu kandydatów

na każde stanowisko zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym,

którzy uzyskali najwyższą liczbę głosów, wybranych na tym samym zgromadzeniu.

§ 7

Każdy sędzia uczestniczący w głosowaniu nad wyborem kandydatów, o których mowa § 6,

może oddać tylko jeden głos na wybranego przez siebie kandydata na każde stanowisko

zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym. Głosowanie

jest tajne.

§ 8

Jeżeli po przeprowadzeniu głosowania, o którym mowa w § 7, ze względu na podział głosów

nie jest możliwe wybranie wymaganej liczby kandydatów, przeprowadza się ponowne głosowanie

z udziałem kandydatów na każde stanowisko zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego

przy sądzie okręgowym, którzy uzyskali kolejno najwyższą równą liczbę głosów. Przepis

§ 7 stosuje się.

§ 9.

Przewodniczący zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu przedstawia Rzecznikowi Dyscyplinarnemu

Sędziów Sądów Powszechnych protokół posiedzenia wskazujący wybranych kandydatów na

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, niezwłocznie

po ich wybraniu.

§ 10.

W przypadku gdy kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie

okręgowym wygasła przed jej upływem przepis § 6 stosuje się odpowiednio, z tym że

termin do przedstawienia kandydatów na to stanowisko wynosi dwa miesiące od dnia wygaśnięcia

tej kadencji. Przepisy § 7-9 stosuje się.

§ 11

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powołuje na każde stanowisko zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym jednego z kandydatów

przedstawionych w trybie § 6 i 10 na czteroletnią kadencję.

§ 12

Jeżeli kandydaci na stanowisko zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy

sądzie okręgowym nie zostaną przedstawieni w wymaganej liczbie lub terminie określonych

w § 6 i 10, Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powierza obowiązki zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym sędziemu przez siebie

wybranemu albo sędziom przez siebie wybranym, w przypadku gdy ustalono liczbę zastępców

rzecznika dyscyplinarnego działających przy sądzie okręgowym większą niż jeden.

§ 13

Przepisy § 5a-12 stosuje się odpowiednio do wyboru i powołania zastępcy lub zastępców

rzecznika dyscyplinarnego działających przy sądzie apelacyjnym.

§ 1

Rzecznika dyscyplinarnego do prowadzenia sprawy dyscyplinarnej wyznacza się w kolejności

wpływu spraw, wedle alfabetycznej listy rzeczników dyscyplinarnych. Odstępstwo od

tej zasady może nastąpić wyłącznie z powodu choroby rzecznika dyscyplinarnego lub

z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu o wyznaczeniu rzecznika

dyscyplinarnego w sprawie.

§ 1a

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych mogą przejąć sprawę prowadzoną przez zastępcę rzecznika

dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, a także przekazać temu rzecznikowi

sprawę do prowadzenia.

§ 2

W razie niemożności prowadzenia sprawy przez żadnego z właściwych zastępców rzecznika

dyscyplinarnego działających przy sądzie okręgowym Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów

Sądów Powszechnych wyznacza do jej prowadzenia zastępcę rzecznika dyscyplinarnego

działającego w innym okręgu.

§ 3

Przepisy § 1a i 2 stosuje się odpowiednio do zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego

przy sądzie apelacyjnym, z tym że przekazać sprawę zastępcy lub wyznaczyć do jej prowadzenia

innego zastępcę można tylko spośród zastępców rzecznika dyscyplinarnego działających

przy sądzie apelacyjnym.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej sędziego. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród sędziów sądów

powszechnych lub Sądu Najwyższego. W sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących

znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, Rzecznik Dyscyplinarny

Ministra Sprawiedliwości może zostać powołany także spośród prokuratorów wskazanych

przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci

lub przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra

Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego,

albo, w sprawie przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego, sędziego lub prokuratora.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej ma wgląd w czynności sądu

dyscyplinarnego pierwszej instancji.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy jest mowa o rzeczniku dyscyplinarnym należy

przez to rozumieć Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępcę Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości,

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie apelacyjnym albo zastępcę

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym.

§ 1.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, prokuratorów, adwokatów lub radców

prawnych.

§ 2.

Jeżeli obwiniony nie może brać udziału w postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym z

powodu choroby, prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny wyznacza, na uzasadniony

wniosek obwinionego, obrońcę z urzędu spośród adwokatów lub radców prawnych. We wniosku

obwiniony jest obowiązany wykazać poprzez złożenie zaświadczenia wystawionego przez

lekarza sądowego, że jego stan zdrowia uniemożliwia mu udział w postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 3.

W wyjątkowych przypadkach, gdy z okoliczności wynika, że niezłożenie wniosku nastąpiło

z przyczyn niezależnych od obwinionego, obrońcę z urzędu można wyznaczyć bez wniosku,

o którym mowa w § 2.

§ 4.

Po ustaniu niemożności wzięcia udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przez obwinionego,

prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny zwalnia obrońcę z jego obowiązków,

chyba że ujawniły się inne okoliczności uzasadniające udział obrońcy w postępowaniu.

Czynności związane z wyznaczeniem obrońcy z urzędu oraz podjęciem przez niego obrony

nie wstrzymują biegu postępowania.

W sprawach uregulowanych w niniejszym rozdziale nie stosuje się przepisu art. 117 § 2 Kodeksu postępowania karnego, chyba że ustawa nakazuje zawiadomienie uczestnika o terminie czynności procesowej,

a brak jest dowodu, że został on o nim powiadomiony.

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności wyjaśniające na żądanie Ministra Sprawiedliwości,

prezesa sądu apelacyjnego lub prezesa sądu okręgowego, kolegium sądu apelacyjnego

lub kolegium sądu okręgowego, Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy,

po wstępnym ustaleniu okoliczności koniecznych dla stwierdzenia znamion przewinienia

dyscyplinarnego. Czynności wyjaśniające powinny być przeprowadzone w terminie trzydziestu

dni od dnia podjęcia pierwszej czynności przez rzecznika dyscyplinarnego.

§ 2.

Rzecznik dyscyplinarny w ramach czynności wyjaśniających może wezwać sędziego do złożenia

pisemnego oświadczenia dotyczącego przedmiotu tych czynności, w terminie czternastu

dni od dnia otrzymania wezwania. Rzecznik dyscyplinarny może również odebrać od sędziego

oświadczenie ustne. Niezłożenie oświadczenia przez sędziego nie wstrzymuje dalszego

biegu postępowania.

§ 3.

Jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających zachodzą podstawy do wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne

i sporządza zarzuty dyscyplinarne na piśmie.

§ 4.

Niezwłocznie po sporządzeniu zarzutów dyscyplinarnych rzecznik dyscyplinarny doręcza

je obwinionemu. Doręczając zarzuty rzecznik dyscyplinarny wzywa obwinionego do przedstawienia

na piśmie wyjaśnień i wszystkich wniosków dowodowych, w terminie czternastu dni od

dnia doręczenia zarzutów dyscyplinarnych. W razie uchybienia temu obowiązkowi rzecznik

dyscyplinarny może pozostawić bez rozpoznania wnioski dowodowe zgłoszone przez obwinionego

po upływie tego terminu, chyba że obwiniony wykaże, iż dowód nie był mu wcześniej

znany.

§ 5.

Rzecznik dyscyplinarny może także odebrać od obwinionego, a na jego wniosek odbiera,

wyjaśnienia w drodze przesłuchania.

§ 6.

Niezłożenie wyjaśnień w terminie określonym w § 4 lub niestawiennictwo w wyznaczonym

przez rzecznika dyscyplinarnego terminie przesłuchania nie wstrzymuje dalszych czynności.

§ 7.

Jednocześnie z doręczeniem zarzutów rzecznik dyscyplinarny zwraca się do Prezesa Sądu

Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej o wyznaczenie sądu dyscyplinarnego

do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą

Izby Dyscyplinarnej wyznacza ten sąd w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku.

§ 8.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do wyznaczonego zgodnie z § 7 sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne

określenie czynu, który jest przedmiotem postępowania, wykaz dowodów uzasadniających

wniosek oraz uzasadnienie.

§ 9.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

na żądanie uprawnionego organu, wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Odpis

postanowienia doręcza się organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania,

kolegium odpowiednio sądu okręgowego lub apelacyjnego i obwinionemu. Odpis postanowienia

doręcza się również Ministrowi Sprawiedliwości, który w terminie trzydziestu dni może

złożyć sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z obowiązkiem wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, a wskazania Ministra Sprawiedliwości co do dalszego toku postępowania

są wiążące dla rzecznika dyscyplinarnego.

§ 10.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie dostarczyło podstaw do złożenia do sądu dyscyplinarnego

wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

§ 11.

W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 10, obwinionemu,

organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i właściwemu

kolegium, służy zażalenie do sądu dyscyplinarnego.

§ 12.

Na żądanie organu uprawnionego do wniesienia zażalenia albo sprzeciwu, rzecznik dyscyplinarny

niezwłocznie przesyła lub w inny sposób udostępnia materiały zebrane w toku czynności

wyjaśniających lub postępowania dyscyplinarnego.

§ 13.

Zażalenie powinno być rozpoznane w terminie czternastu dni od dnia wniesienia zażalenia

do sądu.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie, chyba że wystarczające

jest rozpoznanie sprawy na posiedzeniu.

§ 2.

Doręczając stronom wezwania na rozprawę sąd dyscyplinarny wzywa strony do złożenia

wniosków dowodowych w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania.

§ 3.

Wniosek dowodowy złożony po upływie terminu, o którym mowa w § 2, sąd dyscyplinarny

może pozostawić bez rozpoznania, chyba że strona wykaże, że wniosek nie mógł zostać

złożony w terminie z przyczyn od niej niezależnych.

§ 4.

Sąd dyscyplinarny wzywa obwinionego ponadto do przedstawienia w terminie, o którym

mowa w § 2, wyjaśnień na piśmie oraz wskazania obrońcy, jeżeli go ustanowił. Niezłożenie

wyjaśnień w tym terminie nie wstrzymuje dalszego postępowania.

§ 1.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie lub posiedzeniu zawiadomionego obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

§ 2.

Jeżeli nie można rozpoznać sprawy z powodu usprawiedliwionej nieobecności obwinionego,

a nie ma on obrońcy, sąd dyscyplinarny wyznacza mu obrońcę z urzędu, określając termin

dla obrońcy do zapoznania się z materiałami sprawy.

§ 3.

Sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego

obwinionego lub jego obrońcy, chyba że sprzeciwia się temu dobro prowadzonego postępowania

dyscyplinarnego.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez rzecznika dyscyplinarnego,

że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a wystarczające będzie

wymierzenie kar określonych w art. 109 § 1 pkt 1-3, może wydać wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednego sędziego.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym, karę, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 2a, orzeka się w wymiarze

od 5% do 10% wynagrodzenia zasadniczego na okres od sześciu miesięcy do roku.

§ 4.

Od wyroku nakazowego obwinionemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu, Krajowej Radzie Sądownictwa

i Ministrowi Sprawiedliwości służy sprzeciw.

§ 5.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym siedmiu dni od dnia jego doręczenia.

Dowody uzyskane do celów postępowania karnego w trybie określonym w art. 168b, art. 237 lub art. 237a Kodeksu postępowania karnego lub uzyskane w wyniku stosowania kontroli operacyjnej mogą zostać wykorzystane w

postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 1.

Kadencje rzeczników dyscyplinarnych sędziów sądów powszechnych, rzeczników dyscyplinarnych

sędziów sądów wojskowych i ich zastępców, powołanych na podstawie przepisów ustawy

zmienianej w art. 106 i ustawy zmienianej w art. 108, w brzmieniu dotychczasowym,

wygasają po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 2.

Rzecznicy dyscyplinarni i ich zastępcy, o których mowa w § 1, pełnią obowiązki do

czasu powołania rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 106 i ustawy zmienianej w art. 108, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

§ 1.

Postępowanie dyscyplinarne jest jawne.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może wyłączyć jawność postępowania dyscyplinarnego ze względu na

moralność, bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny oraz ze względu na ochronę

życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny.

§ 3.

W razie wyłączenia jawności postępowania dyscyplinarnego orzeczenie ogłaszane jest

publicznie.

Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie, oprócz objętego wnioskiem o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej, sąd może wydać co do tego przewinienia wyrok tylko za zgodą

rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy; w razie braku zgody rzecznik

dyscyplinarny prowadzi w tym zakresie odrębne postępowanie dyscyplinarne.

W razie rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego w toku postępowania

dyscyplinarnego, postępowanie to toczy się nadal. Jeżeli obwiniony podjął pracę w

urzędzie państwowym, Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej, adwokaturze lub jako radca prawny albo notariusz, sąd przesyła

wyrok odpowiednio temu urzędowi, Prezesowi Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, Naczelnej Radzie Adwokackiej lub Krajowej Radzie Radców Prawnych albo Krajowej

Radzie Notarialnej.

Do sędziego, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy został ukarany karą

dyscyplinarną lub któremu dwukrotnie zwrócono uwagę w trybie art. 37 § 4 ustawy zmienianej

w art. 108 lub dwukrotnie wytknięto uchybienie w trybie art. 40 ustawy zmienianej

w art. 108, stosuje się przepis art. 91a § 6 ustawy zmienianej w art. 108, w brzmieniu

dotychczasowym, do czasu ustania określonego w nim skutku.

Jeżeli przewinienie zawiera znamiona przestępstwa, sąd dyscyplinarny z urzędu rozpoznaje

sprawę w zakresie zezwolenia na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej

i wydaje uchwałę, o której mowa w art. 80 § 1, co nie wstrzymuje biegu postępowania

dyscyplinarnego.

§ 1.

Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko sędziemu, sąd lub prokurator

przesyła akta sprawy właściwemu rzecznikowi dyscyplinarnemu. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne

nie było wszczęte, rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności dyscyplinarne, choćby

w postępowaniu karnym został wydany wyrok uniewinniający.

§ 2.

Jeżeli przeciwko sędziemu zapadł prawomocny wyrok pociągający za sobą, w myśl ustawy,

utratę stanowiska, sąd dyscyplinarny zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości, który

zarządza złożenie ukaranego sędziego z urzędu, chociażby wykonano już wyrok dyscyplinarny

skazujący na karę łagodniejszą niż złożenie z urzędu.

§ 1.

Od wydanego w pierwszej instancji wyroku sądu dyscyplinarnego oraz postanowienia i

zarządzenia zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu,

rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości.

Termin do wniesienia odwołania wynosi trzydzieści dni i biegnie dla każdego uprawnionego

od dnia doręczenia orzeczenia lub zarządzenia.

§ 2.

Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie dwóch miesięcy od dnia wpłynięcia do sądu

dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 3.

W postępowaniu odwoławczym nie stosuje się przepisu art. 454 Kodeksu postępowania karnego.

§ 4.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym

zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych

zarzutów, a w zakresie szerszym, w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1 i art. 455 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego lub jeżeli stwierdzi oczywistą niesprawiedliwość orzeczenia.

§ 5.

Jeżeli sąd dyscyplinarny pierwszej instancji rozpoznawał sprawę dyscyplinarną na posiedzeniu,

sąd odwoławczy rozpoznaje odwołanie na posiedzeniu, chyba że niezbędne dla prawidłowego

rozpoznania sprawy jest bezpośrednie przeprowadzenie na rozprawie dowodów z wyjaśnień

obwinionego, zeznań świadków, opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

§ 6.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie na podstawie dowodów znajdujących

się w aktach sprawy, chyba że uzna, iż niezbędne dla prawidłowego rozpoznania sprawy

jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodów z wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków,

opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

Do postępowań dyscyplinarnych prowadzonych na podstawie

1)

ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze,

2)

ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych,

3)

ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1479),

4)

ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie,

5)

ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1496),

6)

ustawy zmienianej w art. 106,

7)

ustawy zmienianej w art. 107,

8)

ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1314 i 2201),

9)

ustawy zmienianej w art. 108,

10)

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2245 oraz z 2017 r. poz. 1524),

11)

ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 522 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 836),

12)

ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. poz. 1038, z późn. zm.,

13)

ustawy zmienianej w art. 110,

14)

ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty

(Dz. U. poz. 1994 oraz z 2017 r. poz. 599)

- stosuje się przepisy dotychczasowe do zakończenia postępowania wyjaśniającego lub

postępowania w instancji, w której się toczy.

§ 1.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego kasacja nie przysługuje.

§ 2.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji służy odwołanie do innego składu

tego sądu, jeżeli wyrokiem tym obwinionemu wymierzono karę dyscyplinarną, pomimo wydanego

wcześniej przez sąd pierwszej instancji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie.

§ 3.

Wyrok, o którym mowa w § 2, staje się prawomocny po bezskutecznym upływie terminu

do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 4.

Termin do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji

wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia wyroku. Do postępowania w sprawie odwołania

do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące postępowania przed sądem dyscyplinarnym drugiej instancji.

§ 1.

Jeżeli orzeczona została kara złożenia sędziego z urzędu, a sąd dyscyplinarny wcześniej

nie zawiesił sędziego w czynnościach służbowych, wyrok wywołuje zawieszenie sędziego

w czynnościach służbowych, z jednoczesnym obniżeniem do 50% jego wynagrodzenia na

czas trwania zawieszenia. Art. 129 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2

Prezes sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przesyła odpis prawomocnego wyroku

sądu dyscyplinarnego Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości, a ponadto

- prezesowi właściwego sądu i kolegium tego sądu.

§ 3.

Wykonanie wyroku należy do Ministra Sprawiedliwości co do kar wymienionych w art.

109 § 1 pkt 4 i 5, a co do kar wymienionych w art. 109 § 1 pkt 3 - do prezesa sądu

okręgowego oraz do prezesa sądu apelacyjnego w stosunku do sędziów tego sądu.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną oraz określonego w art.

109 § 5 dołącza się do akt osobowych sędziego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 109 § 1 pkt 1-4 oraz wyroku określonego w art. 109 § 5, Minister Sprawiedliwości

zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych sędziego, jeżeli w tym okresie nie

wydano przeciwko sędziemu innego wyroku skazującego. W takim przypadku dopuszczalne

jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego odpisów wszystkich wyroków.

§ 3.

Prezes sądu prowadzący akta osobowe sędziego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 2 zdanie pierwsze.

Krajowa Rada Sądownictwa, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego i Minister Sprawiedliwości

mogą wystąpić o wznowienie postępowania dyscyplinarnego.

§ 1.

Wznowienie postępowania dyscyplinarnego na niekorzyść obwinionego może nastąpić, jeżeli

umorzenie postępowania lub wydanie wyroku nastąpiło wskutek przestępstwa albo jeżeli

w ciągu pięciu lat od umorzenia lub od wydania wyroku wyjdą na jaw nowe okoliczności

lub dowody, które mogły uzasadniać skazanie lub wymierzenie kary surowszej.

§ 2.

Wznowienie postępowania na korzyść skazanego może nastąpić także po jego śmierci,

jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub dowody, które mogłyby uzasadniać uniewinnienie

lub wymierzenie kary łagodniejszej.

§ 3.

W razie śmierci skazanego, wniosek o wznowienie postępowania mogą złożyć jego małżonek,

krewni w linii prostej, rodzeństwo, przysposabiający lub przysposobiony oraz rzecznik

dyscyplinarny.

Rozstrzygnięcia zapadające w toku postępowania dyscyplinarnego wymagają z urzędu uzasadnienia

na piśmie i doręczenia ich stronom. Wyroki oraz postanowienia i zarządzenia zamykające

drogę do wydania wyroku doręcza się także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi

Sprawiedliwości.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

Kodeksu postępowania karnego oraz części ogólnej Kodeksu karnego, z uwzględnieniem odrębności wynikających z charakteru postępowania dyscyplinarnego.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny może zawiesić w czynnościach służbowych sędziego, przeciwko któremu

wszczęto postępowanie dyscyplinarne lub o ubezwłasnowolnienie, a także jeżeli wydaje

uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej.

§ 2.

Jeżeli sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, z urzędu zawiesza

sędziego w czynnościach służbowych.

§ 3.

Sąd dyscyplinarny, zawieszając sędziego w czynnościach służbowych, obniża w granicach

od 25% do 50% wysokość jego wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia; nie dotyczy

to osób, w stosunku do których wszczęto postępowanie o ubezwłasnowolnienie.

§ 3a

Jeżeli sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę zezwalającą na pociągnięcie sędziego w stanie

spoczynku do odpowiedzialności karnej za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego, z urzędu obniża w granicach od 25% do 50% wysokość jego uposażenia na

czas trwania postępowania dyscyplinarnego.

§ 4

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone lub zakończyło się uniewinnieniem,

dokonuje się wyrównania wszystkich składników wynagrodzenia albo uposażenia do pełnej

wysokości.

§ 1.

Jeżeli sędziego zatrzymano z powodu schwytania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa

umyślnego albo jeżeli ze względu na rodzaj czynu dokonanego przez sędziego powaga

sądu lub istotne interesy służby wymagają natychmiastowego odsunięcia go od wykonywania

obowiązków służbowych, prezes sądu albo Minister Sprawiedliwości mogą zarządzić natychmiastową

przerwę w czynnościach służbowych sędziego aż do czasu wydania uchwały przez sąd dyscyplinarny,

nie dłużej niż na miesiąc.

§ 2.

Jeżeli sędzia, o którym mowa w § 1, pełni funkcję prezesa sądu, zarządzenie przerwy

w czynnościach służbowych należy do Ministra Sprawiedliwości.

§ 3.

O wydaniu zarządzenia, o którym mowa w § 1, prezes sądu albo Minister Sprawiedliwości,

w terminie trzech dni od dnia jego wydania, zawiadamia sąd dyscyplinarny, który niezwłocznie,

nie później niż przed upływem terminu, na który przerwa została zarządzona, wydaje

uchwałę o zawieszeniu sędziego w czynnościach służbowych albo uchyla zarządzenie o

przerwie w wykonywaniu tych czynności. Sąd dyscyplinarny zawiadamia sędziego o posiedzeniu,

jeżeli uzna to za celowe.

§ 1.

W przypadkach przewidzianych w art. 75 § 2 pkt 3 lub w sprawie zawieszenia sędziego

w czynnościach służbowych, lub uchylenia zarządzenia o przerwie w wykonywaniu czynności,

o której mowa w art. 130 § 1, po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego oraz w przypadku,

o którym mowa w art. 37 § 5, sąd dyscyplinarny wydaje uchwałę. Wysłuchuje także sędziego,

jeżeli stawił się na posiedzenie, a w przypadku, o którym mowa w art. 37 § 5 - także

prezesa właściwego sądu.

§ 2.

Na uchwałę odmawiającą uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 75 § 2 pkt 3, przysługuje

zażalenie Krajowej Radzie Sądownictwa oraz kolegium sądu, które złożyło wniosek.

§ 3.

Na uchwałę odmawiającą uwzględnienia zastrzeżenia, o którym mowa w art. 37 § 5, sędziemu

przysługuje zażalenie.

§ 4.

Na uchwałę o zawieszeniu w czynnościach służbowych sędziemu przysługuje zażalenie,

a rzecznikowi dyscyplinarnemu - także na uchwałę o uchyleniu zarządzenia o przerwie

w wykonywaniu czynności, o której mowa w art. 130 § 2; zażalenie nie wstrzymuje wykonania

uchwały.

§ 5.

Zażalenie rozpoznaje sąd dyscyplinarny drugiej instancji.

Zawieszenie w czynnościach służbowych ustaje z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego, chyba że sąd dyscyplinarny uchylił je wcześniej.

§ 1.

Okres zawieszenia w czynnościach służbowych stanowi okres zatrudnienia, od którego

zależą uprawnienia pracownicze.

§ 2.

W okresie zawieszenia w czynnościach służbowych sędzia nie nabywa prawa do urlopu

wypoczynkowego. Przepisy art. 155 stosuje się odpowiednio.

Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi Skarb Państwa.

§ 1.

W razie jednoczesnego ukarania za kilka przewinień dyscyplinarnych sąd dyscyplinarny

wymierza karę za poszczególne przewinienia dyscyplinarne, a następnie karę łączną.

§ 2.

Przy orzekaniu kary łącznej stosuje się następujące zasady

1)

w razie orzeczenia kary upomnienia i nagany wymierza się łączną karę nagany;

2)

kary upomnienia i nagany podlegają łączeniu z innymi karami, przy czym jako karę łączną

wymierza się wówczas karę surowszą, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 2a, 3, 4 lub

5;

3)

przy orzeczonych za kilka przewinień karach rodzajowo różnych i karze złożenia sędziego

z urzędu wymierza się tę karę jako karę łączną.

§ 3.

W przypadku gdy obwiniony popełnił dwa lub więcej przewinienia dyscyplinarne, zanim

zapadło pierwsze, choćby nieprawomocne, orzeczenie co do któregokolwiek z nich, na

wniosek ukaranego wydaje się orzeczenie łączne, o ile orzeczone kary podlegają łączeniu

według zasad przewidzianych w § 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

W sądach do wykonywania określonych w ustawach czynności należących do sądów w zakresie

ochrony prawnej, innych niż wymiar sprawiedliwości, są zatrudniani referendarze sądowi

i starsi referendarze sądowi, zwani dalej „referendarzami”.

§ 2.

W sądach działają kuratorzy sądowi (kuratorzy rodzinni i kuratorzy dla dorosłych),

którzy stanowią służbę kuratorską i wykonują czynności o charakterze wychowawczo-resocjalizacyjnym

i profilaktycznym oraz inne czynności określone w przepisach szczególnych.

§ 3.

W sądach są zatrudniani urzędnicy i inni pracownicy sądowi.

§ 4.

W sądach mogą być zatrudniani asystenci sędziów i starsi asystenci sędziów. Ilekroć

w przepisach jest mowa o asystentach sędziów, rozumie się przez to także starszych

asystentów sędziów.

§ 1

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, organizację i zakres działania

sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, sposób zapewnienia

obsługi kancelaryjnej postępowań sądowych, w tym stosowane urządzenia ewidencyjne

i podział spraw na kategorie, a także kategorie pracowników sądowych obowiązanych

do noszenia stroju urzędowego lub oznak i warunki ich przydziału, uwzględniając potrzebę

zapewnienia prawidłowej obsługi administracyjnej i kancelaryjnej sądów oraz potrzebę

wprowadzenia podziału spraw na kategorie obejmujące sprawy o zbliżonym stopniu skomplikowania

i pracochłonności.

§ 2.

Referendarze i asystenci sędziów podlegają okresowym ocenom, obejmującym jakość i

terminowość wykonywania zadań, kulturę urzędowania, efektywność wykorzystania czasu

pracy oraz realizację doskonalenia zawodowego.

§ 2a.

Okresową ocenę sporządza się na piśmie i niezwłocznie zapoznaje z nią referendarza

albo asystenta sędziego. Referendarz oraz asystent sędziego, w terminie siedmiu dni

od zapoznania z oceną, ma prawo zgłosić sprzeciw do prezesa sądu. Sprzeciw rozpatruje

się w terminie czternastu dni.

§ 2b.

W razie uwzględnienia sprzeciwu okresową ocenę zmienia się albo sporządza się po raz

drugi. Od oceny sporządzonej po raz drugi przysługuje sprzeciw na zasadach określonych

w § 2a.

§ 3.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe kryteria oraz

szczegółowy sposób dokonywania okresowych ocen referendarzy i asystentów sędziów,

mając na uwadze konieczność dostosowania metodyki ich przeprowadzania do zakresu analizy

i kryteriów wskazanych w § 2, oraz zapewnienia sprawnego i rzetelnego przeprowadzenia

oceny.

§ 1.

Na stanowisko referendarza sądowego może być mianowany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra prawa lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4)

ukończył 24 lata;

5)

zdał egzamin referendarski, sędziowski, prokuratorski, notarialny, adwokacki lub radcowski

lub ukończył aplikację sędziowską albo aplikację prokuratorską.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

(uchylony)

§ 1.

Nabór kandydatów organizuje się w drodze konkursu, który ma na celu wyłonienie kandydata

o największej wiedzy i najwyższych umiejętnościach, predyspozycjach i zdolnościach

ogólnych, niezbędnych do wykonywania obowiązków referendarza. Przepisy art. 155a §

2, 3 i 5 stosuje się odpowiednio.

§ 1a.

Prezes sądu nie ogłasza konkursu, jeśli obsadzenie zwolnionego lub przydzielonego

stanowiska następuje przez przeniesienie referendarza sądowego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb

przeprowadzania konkursu, o którym mowa w § 1, w szczególności skład komisji konkursowych

oraz sposób i tryb ich działania, etapy i przebieg konkursu, a także zakres i sposób

udostępniania informacji kandydatowi, mając na uwadze właściwy dobór kadry referendarzy

w sądach.

§ 1.

Na stanowisko starszego referendarza sądowego może być mianowany referendarz, który

zajmował stanowisko referendarza sądowego przez co najmniej dziesięć lat, nie był

karany za przewinienia dyscyplinarne i uzyskiwał pozytywne okresowe oceny.

§ 2.

Stosunek pracy z referendarzem nawiązuje się na podstawie mianowania, z dniem określonym

w akcie mianowania.

§ 3.

Referendarza mianuje i rozwiązuje z nim stosunek pracy prezes sądu apelacyjnego. Przed

mianowaniem prezes sądu apelacyjnego zasięga informacji z Krajowego Rejestru Karnego

oraz zwraca się do właściwego komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji o nadesłanie informacji o kandydacie. Informacje o kandydacie do objęcia stanowiska

referendarza sądowego uzyskuje się i sporządza na zasadach określonych dla informacji

o kandydacie do objęcia pierwszego stanowiska sędziowskiego.

§ 4.

Przed podjęciem pracy referendarz sądowy składa ślubowanie wobec prezesa sądu okręgowego

według następującej roty

„Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku referendarza służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, sumiennie i starannie wykonywać obowiązki urzędowe, przestrzegać prawa,

kierować się zasadami godności i uczciwości oraz dochować tajemnicy prawnie chronionej.”;

składający ślubowanie może dodać zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

§ 1.

W zakresie wykonywanych obowiązków referendarz jest niezależny co do treści wydawanych

orzeczeń i zarządzeń określonych w ustawach.

§ 2.

Referendarze zatrudnieni na obszarze tego samego sądu okręgowego co najmniej raz w

roku odbywają zebranie referendarzy okręgu. Zebranie zwołuje prezes sądu okręgowego.

§ 3.

Zebranie referendarzy okręgu zajmuje stanowisko we wszystkich sprawach istotnych dla

wykonywania zadań przez referendarzy, wybiera na okres kadencji przedstawiciela, reprezentuje

referendarzy okręgu wobec organów sądu okręgowego. Przewodniczącym zebrania referendarzy

okręgu jest referendarz najstarszy wiekiem.

§ 1.

Referendarz może zostać przeniesiony na inne miejsce służbowe tylko za jego zgodą.

Przeniesienia na inne miejsce służbowe na obszarze danej apelacji dokonuje prezes

sądu apelacyjnego, a poza obszar apelacji - Minister Sprawiedliwości.

§ 1a.

O wolnym stanowisku referendarza sądowego Minister Sprawiedliwości ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej. Referendarz sądowy zainteresowany przeniesieniem na inne miejsce

służbowe może w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia złożyć do Ministra Sprawiedliwości

wniosek o przeniesienie. Wniosek składa się za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

§ 1b.

Jeżeli jeden lub więcej wniosków, o których mowa w § 1a, zostało złożonych wyłącznie

przez referendarzy zatrudnionych na obszarze apelacji, w której ogłoszono o wolnym

stanowisku, Minister Sprawiedliwości przekazuje je prezesowi właściwego sądu apelacyjnego.

§ 1c

Referendarza sądowego zatrudnionego przez co najmniej trzy lata w dotychczasowym miejscu

służbowym przenosi, zgodnie z jego wnioskiem, Minister Sprawiedliwości albo prezes

sądu apelacyjnego. Można odmówić uwzględnienia wniosku, który dotyczy przeniesienia

do innego sądu w tej samej miejscowości, w której znajduje się miejsce służbowe referendarza.

W przypadku złożenia przez więcej niż jednego referendarza sądowego zatrudnionego

przez co najmniej trzy lata w dotychczasowym miejscu służbowym wniosku o przeniesienie

na to samo wolne stanowisko prezes sądu apelacyjnego albo Minister Sprawiedliwości

przenosi jednego z nich, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa

powszechnego, potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, a także

okoliczności wynikające z uzasadnienia wniosku.

§ 1d.

W przypadku obsadzenia wolnego stanowiska przez przeniesienie referendarza sądowego

na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości ogłasza w Biuletynie Informacji

Publicznej dokonanie przeniesienia.

§ 2.

Zgoda referendarza na przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest wymagana w przypadku

1)

zniesienia stanowiska w wyniku zmiany w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego

sądu lub wydziału albo przeniesienia siedziby sądu;

1a

jeżeli przeniesienie następuje do innego sądu w tej samej miejscowości, w której znajduje

się miejsce służbowe referendarza;

2)

niedopuszczalności zajmowania stanowiska referendarza w danym sądzie wskutek zawarcia

związku małżeńskiego albo powstania stosunku powinowactwa, o którym mowa w art. 6;

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska referendarza, na wniosek kolegium właściwego

sądu okręgowego.

§ 3.

Do przeniesienia referendarza na inne miejsce służbowe przepis art. 76 stosuje się

odpowiednio.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować referendarza, za jego zgodą, do pełnienia

czynności referendarza w innym sądzie na obszarze danej apelacji, na czas określony.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza, za jego zgodą

1)

do pełnienia czynności referendarza w innym sądzie na obszarze innej apelacji,

2)

do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej

- na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. Przepisy

art. 78 § 1b, 4a i 4b stosuje się odpowiednio.

§ 5a

Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza sądowego, za jego zgodą, na wniosek

Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do pełnienia czynności w Biurze tej Rady,

na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.

§ 6.

Jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, delegowanie referendarza do pełnienia

czynności referendarza w innym sądzie może nastąpić nawet bez jego zgody, na okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie referendarza bez jego zgody może być powtórzone

nie wcześniej niż po upływie trzech lat.

§ 7.

W okresie delegowania, w przypadkach wskazanych w § 4-6, referendarz ma prawo do wynagrodzenia

zasadniczego, przysługującego na jego stanowisku, oraz dodatku za długoletnią pracę;

przepisy art. 77 § 4 i 6 oraz art. 78 § 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

§ 8.

W przypadku delegowania referendarza do innego sądu bez jego zgody lub na okres dłuższy

niż 6 miesięcy, referendarzowi przysługuje dodatek w wysokości 10% wynagrodzenia zasadniczego.

W przypadku delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości lub innej jednostki organizacyjnej

podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej referendarzowi

przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania wysokości dodatku funkcyjnego stosuje

się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących sędziom.

§ 9.

Minister Sprawiedliwości może delegować referendarza, za zgodą referendarza i zgodnie

z jego kwalifikacjami, do pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa,

w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe

oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym

umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata. Delegowanie może zostać powtórzone

na kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat. Przepisy art. 78a stosuje się odpowiednio.

§ 10.

Rozwiązanie stosunku pracy z referendarzem może nastąpić w drodze wypowiedzenia w

przypadku

1)

uzyskania dwukrotnej, następującej po sobie, negatywnej okresowej oceny;

2)

zniesienia sądu lub jego reorganizacji, powodującej utratę możliwości dalszego zatrudnienia

referendarza;

3)

uznania przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego

do pełnienia obowiązków referendarza;

4)

(uchylony)

5)

skazania referendarza za przestępstwo inne niż wymienione w § 16.

§ 11.

W przypadku rozwiązania stosunku pracy z referendarzem na podstawie § 10 pkt 2, w

okresie między ustaniem zatrudnienia w likwidowanym lub reorganizowanym sądzie a podjęciem

pracy lub działalności gospodarczej, referendarzowi przysługuje świadczenie pieniężne

ze środków budżetu państwa przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy, obliczone jak

ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy; świadczenie to nie przysługuje referendarzowi,

który nabył prawo do emerytury.

§ 12.

Referendarz może wypowiedzieć stosunek pracy.

§ 13.

Okres wypowiedzenia wynosi trzy miesiące.

§ 14.

Stosunek pracy z referendarzem może być rozwiązany za porozumieniem stron.

§ 15.

W przypadku wszczęcia przeciwko referendarzowi postępowania karnego lub postępowania

dyscyplinarnego prezes sądu apelacyjnego może zawiesić referendarza w czynnościach

służbowych, z obniżeniem na czas trwania zawieszenia wysokości wynagrodzenia w granicach

od 25% do 50%. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne lub postępowanie karne zostało umorzone

lub zakończyło się uniewinnieniem, referendarzowi wypłaca się zatrzymane wynagrodzenie.

§ 16.

W przypadku utraty obywatelstwa polskiego lub skazania za umyślnie popełnione przestępstwo

ścigane z urzędu lub przestępstwo skarbowe, stosunek pracy z referendarzem rozwiązuje

się bez wypowiedzenia. Stosunek pracy z referendarzem może być rozwiązany bez wypowiedzenia

z przyczyn określonych w art. 53 Kodeksu pracy.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze referendarza sądowego wynosi 75% wynagrodzenia zasadniczego

w stawce pierwszej sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu

ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku referendarza sądowego

wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego

sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu

ubezpieczenia społecznego, a po dalszych siedmiu latach pracy - do wysokości 75% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego.

§ 2.

Wynagrodzenie zasadnicze starszego referendarza sądowego wynosi 85% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku starszego

referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 85% wynagrodzenia

zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę

z tytułu ubezpieczenia społecznego.

§ 2a.

W przypadku nieuzyskania przez referendarza pozytywnej okresowej oceny, okresy pracy

wskazane w § 1 i 2 ulegają wydłużeniu o trzy lata.

§ 2b.

Poza wynagrodzeniem zasadniczym referendarzowi przysługuje dodatek za długoletnią

pracę, o którym mowa w art. 91 § 7, oraz gratyfikacja jubileuszowa, na zasadach określonych

w art. 92 § 3-6, a także jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku

z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, na zasadach określonych

w przepisach o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 2c.

W związku z pełnioną funkcją referendarzowi przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania

wysokości dodatku funkcyjnego stosuje się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących

sędziom.

§ 2d.

Czas pracy referendarza wynosi 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie

pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

3 miesięcy.

§ 2e.

Jeżeli jest to uzasadnione potrzebami sądu wynikającymi z obciążenia zadaniami lub

organizacją pracy wydziału, wobec referendarzy może być stosowany równoważny lub zadaniowy

czas pracy.

§ 2f.

Dobowy czas pracy w systemie równoważnego czasu pracy nie może przekraczać 12 godzin

w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 3 miesięcy.

§ 2g.

Stosowanie systemów czasu pracy, o których mowa w § 2e, wprowadza prezes sądu w drodze

zarządzenia. W zarządzeniu wskazuje się wydziały sądu lub referendarzy, objętych danym

systemem czasu pracy. Zarządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia podania

go do wiadomości referendarza.

§ 2h.

W zarządzeniu wprowadzającym stosowanie systemu zadaniowego czasu pracy prezes sądu

określa także normy pracy dotyczące powierzonych referendarzom zadań, biorąc pod uwagę

obowiązujący referendarzy czas pracy. Normy pracy ustala się uwzględniając obciążenie

zadaniami, stopień złożoności powierzonych zadań oraz stosowane rozwiązania w zakresie

organizacji pracy.

§ 2i.

Normy pracy, o których mowa w § 2h, prezes sądu może określić także dla referendarzy

objętych podstawowym lub równoważnym systemem czasu pracy.

§ 2j.

Rozkład czasu pracy referendarzy oraz jego wymiar w poszczególnych dniach tygodnia

określa prezes sądu. Na pisemny wniosek referendarza uzasadniony ważnymi względami

rodzinnymi lub osobistymi prezes sądu może ustalić indywidualny rozkład jego czasu

pracy w ramach systemu czasu pracy, którym jest objęty.

§ 2k.

Jeżeli wymagają tego szczególne potrzeby sądu, prezes sądu lub przewodniczący wydziału

może polecić referendarzowi wykonywanie pracy poza obowiązującym go czasem pracy,

a w wyjątkowych wypadkach także w niedzielę i święta.

§ 2l.

Referendarzowi sądowemu za pracę wykonywaną poza obowiązującym go czasem pracy przysługuje

według jego wyboru czas wolny w tym samym wymiarze albo wynagrodzenie, bez dodatków,

o których mowa w art. 151Kodeksu pracy. Za pracę wykonaną ponad obowiązujący referendarza sądowego czas pracy w niedzielę

lub święto przysługuje inny dzień wolny. Przepis art. 151Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Przepisy art. 45 § 1, art. 82a § 1 i 3, art. 83a, art. 87-89, art. 92 § 1 i 2, art.

93 oraz art. 97 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do referendarzy, z tym że urlopu,

o którym mowa w art. 93, udziela prezes właściwego sądu apelacyjnego.

§ 4.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do referendarzy stosuje się odpowiednio przepisy

o pracownikach sądów i prokuratury.

(uchylony)

§ 1.

Za naruszenie swoich obowiązków, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa

i uchybienie godności stanowiska, referendarz ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną.

§ 2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

nagana;

2)

nagana z ostrzeżeniem;

3)

nagana z obniżeniem wynagrodzenia zasadniczego o 10% na okres dwóch lat;

4)

wydalenie z pracy.

§ 3.

W sprawach dyscyplinarnych referendarzy orzekają komisje dyscyplinarne.

§ 4.

Komisje dyscyplinarne powołują prezesi sądów okręgowych do rozpatrywania w pierwszej

instancji spraw dyscyplinarnych referendarzy zatrudnionych w okręgu sądowym.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości powołuje komisję dyscyplinarną do rozpatrywania spraw dyscyplinarnych

referendarzy w drugiej instancji.

§ 6.

Do składu komisji dyscyplinarnych, o których mowa w § 4 i 5, powołuje się referendarzy.

§ 7.

Za przewinienia mniejszej wagi referendarz ponosi odpowiedzialność porządkową. Karą

porządkową wymierzaną przez prezesa sądu jest upomnienie.

§ 8.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej i porządkowej

referendarzy stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej i

porządkowej urzędników państwowych mianowanych.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

Minister Sprawiedliwości przydziela nowe stanowiska referendarza sądowego poszczególnym

sądom, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego i

potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.

§ 2.

W razie zwolnienia stanowiska referendarza sądowego w sądach działających na obszarze

danej apelacji, prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości,

który, w oparciu o kryteria wymienione w § 1, przydziela stanowisko do danego albo

innego sądu albo je znosi.

§ 1.

Kuratorzy sądowi pełnią swoje czynności zawodowo (kuratorzy zawodowi) albo społecznie

(kuratorzy społeczni).

§ 2.

Zasady organizacji służby kuratorskiej i wykonywania obowiązków przez kuratorów sądowych

oraz status kuratorów sądowych określa odrębna ustawa.

§ 1.

Asystent sędziego wykonuje czynności zmierzające do przygotowania spraw sądowych do

rozpoznania oraz czynności z zakresu działalności administracyjnej sądów, o której

mowa w art. 8 pkt 2.

§ 2.

Na stanowisku asystenta sędziego może byś zatrudniony ten, kto

1)

jest obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył wyższe studia prawnicze w Polsce i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne

uznane w Polsce;

4)

ukończył 24 lata.

5)

(uchylony)

§ 2a.

Nabór kandydatów następuje w drodze konkursu, który ma na celu wyłonienie kandydata

o największej wiedzy i najwyższych kwalifikacjach, predyspozycjach i zdolnościach

ogólnych, niezbędnych do wykonywania obowiązków asystenta sędziego.

§ 3.

Prezes sądu przed zatrudnieniem asystenta sędziego zasięga informacji o kandydacie

z Krajowego Rejestru Karnego.

§ 3a.

(uchylony)

§ 3b.

Na stanowisku starszego asystenta sędziego może być zatrudniony

1)

asystent, który zajmował stanowisko asystenta sędziego przez co najmniej dziesięć

lat i uzyskiwał pozytywne okresowe oceny, albo

2)

osoba, która złożyła egzamin sędziowski lub egzamin prokuratorski.

§ 4.

Asystentowi sędziego przysługuje wynagrodzenie zasadnicze. Poza wynagrodzeniem zasadniczym

asystentowi sędziego przysługuje dodatek za wieloletnią pracę, nagrody jubileuszowe

oraz jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na

rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, na zasadach określonych w przepisach

o pracownikach sądów i prokuratury. Na zasadach określonych w przepisach o pracownikach

sądów i prokuratury asystentowi sędziego mogą być przyznane

1)

dodatek specjalny z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków lub powierzenia dodatkowych

zadań;

2)

nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres i sposób

wykonywania czynności przez asystentów sędziów, mając na uwadze zasady sprawności,

racjonalności, ekonomicznego i szybkiego działania, zapewniając rzetelne wykonywanie

powierzonych zadań.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia

zasadniczego asystentów sędziów, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter czynności wykonywanych

przez asystentów sędziów oraz poziom wynagrodzeń urzędników sądów.

§ 7.

(uchylony)

§ 7a.

(uchylony)

§ 8.

Do asystentów sędziów stosuje się odpowiednio przepis art. 82a § 1.

§ 9.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do asystentów sędziów stosuje się odpowiednio

przepisy o pracownikach sądów i prokuratury.

§ 1.

Konkurs, o którym mowa w art. 155 § 2a, organizuje właściwy prezes sądu, określony

w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury, zwany dalej „prezesem”.

§ 2.

Prezes informuje o konkursie przez umieszczenie ogłoszenia w miejscu powszechnie dostępnym

w siedzibie sądu, we właściwym ze względu na siedzibę sądu urzędzie pracy, w Biuletynie

Informacji Publicznej oraz może poinformować w inny sposób, w szczególności przez

umieszczenie ogłoszenia w prasie.

§ 3.

Konkurs przeprowadza komisja konkursowa powołana przez prezesa.

§ 4.

(uchylony)

§ 5.

Komisja konkursowa po przeprowadzeniu konkursu, w oparciu o jego wyniki, może wyłonić

rezerwową listę kandydatów na wypadek zaistnienia możliwości zatrudnienia większej

liczby osób lub rezygnacji kandydata.

§ 6.

Warunkiem ubiegania się o zatrudnienie w sądzie jest złożenie przez osobę ubiegającą

się o przyjęcie na stanowisko asystenta sędziego oświadczenia, że nie jest prowadzone

przeciwko niej postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

§ 7.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania konkursu, o którym

mowa w art. 155 § 2a, w szczególności skład komisji konkursowych oraz sposób i tryb

ich działania, etapy i przebieg konkursu, a także zakres i sposób udostępniania informacji

kandydatowi, mając na uwadze właściwy dobór kadry asystentów w sądach.

(uchylony)

(uchylony)

§ 1.

W okresie pierwszych dwóch lat pracy asystent sędziego odbywa staż asystencki organizowany

przez prezesa sądu apelacyjnego.

§ 2.

Do czasu ukończenia stażu asystenckiego asystenta sędziego zatrudnia się na podstawie

umowy o pracę na czas określony, z możliwością jej wcześniejszego rozwiązania za dwutygodniowym

wypowiedzeniem.

§ 3.

Z obowiązku odbycia stażu asystenckiego są zwolnione osoby, które zdały egzamin sędziowski,

prokuratorski, notarialny, adwokacki lub radcowski.

§ 4.

Asystent sędziego w pierwszym roku pracy, w ramach stażu asystenckiego, odbywa szkolenie

z zakresu metodyki pracy organizowane przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury.

Prezes sądu kieruje asystenta na szkolenie w najbliższym terminie przewidzianym w

harmonogramie działalności szkoleniowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury

na dany rok.

§ 1.

Staż asystencki trwa 12 miesięcy i ma na celu teoretyczne i praktyczne przygotowanie

do wykonywania czynności asystenta sędziego.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki organizacji i trybu odbywania stażu asystenckiego,

harmonogram zajęć praktycznych i teoretycznych, zakres programowy stażu asystenckiego

oraz wzór dokumentu potwierdzającego odbycie stażu asystenckiego, mając na względzie

konieczność zapewnienia odpowiednio wysokiego poziomu przygotowania do wykonywania

czynności na stanowisku asystenta sędziego.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości przydziela nowe stanowiska asystenta sędziego poszczególnym

sądom, mając na względzie racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego i

potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.

§ 2.

W razie zwolnienia stanowiska asystenta sędziego w sądach działających na obszarze

danej apelacji, prezes sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia o tym Ministra Sprawiedliwości,

który, w oparciu o kryteria wymienione w § 1, przydziela stanowisko do danego albo

innego sądu albo je znosi.

§ 1.

Prezes sądu apelacyjnego może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą, do pełnienia

czynności asystenta sędziego w innym sądzie na obszarze danej apelacji, na czas określony,

nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą

1)

do pełnienia czynności asystenta sędziego w innym sądzie na obszarze innej apelacji,

2)

do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości lub innej

jednostce organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego nadzorowanej

- na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony. Przepisy

art. 78 § 1b, 4a i 4b stosuje się odpowiednio.

§ 2a

Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za jego zgodą, na wniosek

Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa do pełnienia czynności w Biurze tej Rady,

na czas określony, nie dłuższy niż dwa lata, albo na czas nieokreślony.

§ 3.

Jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, delegowanie asystenta sędziego

do pełnienia czynności w innym sądzie może nastąpić nawet bez jego zgody, na okres

nie dłuższy niż sześć miesięcy. Delegowanie asystenta sędziego bez jego zgody może

być powtórzone nie wcześniej niż po upływie trzech lat.

§ 4.

W okresie delegowania, w przypadkach wskazanych w § 1-3, asystent sędziego ma prawo

do wynagrodzenia zasadniczego, przysługującego na jego stanowisku, oraz dodatku za

wieloletnią pracę; przepisy art. 77 § 4 i 6 oraz art. 78 § 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

W razie delegowania asystenta sędziego do innego sądu bez jego zgody lub na okres

dłuższy niż sześć miesięcy, asystentowi sędziego przysługuje dodatek w wysokości 10%

wynagrodzenia zasadniczego. W razie delegowania do Ministerstwa Sprawiedliwości lub

innej jednostki organizacyjnej podległej Ministrowi Sprawiedliwości albo przez niego

nadzorowanej asystentowi sędziego przysługuje dodatek funkcyjny. Do ustalania wysokości

dodatku funkcyjnego stosuje się przepisy o dodatkach funkcyjnych przysługujących pracownikom

sądów i prokuratury.

§ 5.

Minister Sprawiedliwości może delegować asystenta sędziego, za zgodą asystenta i zgodnie

z jego kwalifikacjami, do pełnienia obowiązków lub funkcji poza granicami państwa,

w ramach działań podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe

oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym

umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą

Polską, na czas określony, nie dłuższy niż cztery lata. Delegowanie może zostać powtórzone

na kolejny okres, nieprzekraczający czterech lat. Przepisy art. 78a stosuje się odpowiednio.

Zasady zatrudniania urzędników i innych pracowników sądowych oraz ich obowiązki i

prawa określają odrębne przepisy.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego ustanawia biegłych sądowych i prowadzi ich listę.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb ustanawiania biegłych

sądowych, pełnienia przez nich czynności oraz zwalniania ich z funkcji. W tym samym

trybie Minister Sprawiedliwości może również określić szczegółowe zasady powoływania

i działania zespołów biegłych sądowych.

§ 3.

W związku z wykonywaniem czynności wynikających z postanowienia o zasięgnięciu opinii

biegły korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Stałym mediatorem może być osoba fizyczna, która

1)

spełnia warunki określone w art. 183

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm.;

2)

ma wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji;

3)

ukończyła 26 lat;

4)

zna język polski;

5)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

6)

została wpisana na listę stałych mediatorów prowadzoną przez prezesa sądu okręgowego.

§ 1.

Wpisu na listę stałych mediatorów dokonuje prezes sądu okręgowego w drodze decyzji

wydawanej na wniosek osoby ubiegającej się o wpis.

§ 2.

Do wniosku o wpis na listę stałych mediatorów dołącza się oświadczenia lub dokumenty

potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w art. 157a pkt 1-5.

§ 3.

Oświadczenie potwierdzające spełnianie warunku, o którym mowa w art. 157a pkt 5, osoba

ubiegająca się o wpis składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia. Osoba ubiegająca się o wpis jest obowiązana do zawarcia w nich klauzuli

o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego, w drodze decyzji, skreśla stałego mediatora z listy w przypadku

1)

śmierci stałego mediatora;

2)

złożenia przez stałego mediatora wniosku o skreślenie z listy;

3)

zaprzestania przez stałego mediatora spełniania któregokolwiek z warunków określonych

w art. 183ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

4)

prawomocnego skazania stałego mediatora za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

5)

stwierdzenia nienależytego wykonywania obowiązków przez stałego mediatora.

§ 2.

Sąd zawiadamia prezesa sądu okręgowego, który wydał decyzję o wpisie na listę stałych

mediatorów, o każdym przypadku uzasadniającym skreślenie z tej listy na podstawie

§ 1 pkt 5.

§ 3.

Od decyzji prezesa sądu okręgowego w przedmiocie wpisu lub skreślenia z listy stałych

mediatorów przysługuje odwołanie do prezesa sądu apelacyjnego.

§ 1.

Prezes sądu okręgowego prowadzi listę stałych mediatorów dla obszaru właściwości danego

okręgu sądowego.

§ 2.

Na liście stałych mediatorów zamieszcza się następujące dane dotyczące stałego mediatora

1)

imię i nazwisko oraz rok urodzenia;

2)

adres do korespondencji;

3)

informację dotyczącą wykształcenia i odbytych szkoleń;

4)

informacje dotyczące specjalizacji.

§ 3.

Na liście, o której mowa w § 2, na wniosek stałego mediatora, zamieszcza się

1)

numer telefonu stałego mediatora;

2)

adres poczty elektronicznej stałego mediatora;

3)

informację o wpisie na listę mediatorów, o której mowa w art. 183ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

§ 4.

Prawomocna decyzja o wpisie na listę stałych mediatorów stanowi podstawę do wpisania

mediatora na listę stałych mediatorów prowadzoną w innym sądzie okręgowym, na wniosek

mediatora złożony do prezesa tego sądu.

§ 5.

Stały mediator zawiadamia prezesa sądu okręgowego o

1)

każdej zmianie imienia lub nazwiska oraz danych lub informacji, o których mowa w §

2 pkt 2-4 oraz § 3,

2)

okolicznościach, o których mowa w art. 157c § 1 pkt 3 i 4,

3)

umieszczeniu na liście, o której mowa w § 4

- w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia powodującego obowiązek zawiadomienia.

Prezes sądu okręgowego udostępnia sądom oraz innym podmiotom w siedzibie sądu oraz

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej sądu aktualną

listę stałych mediatorów.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia listy

stałych mediatorów, tryb wpisywania i skreślania z listy, zamieszczania na liście

i aktualizacji danych i informacji, sposób potwierdzania spełnienia warunków wpisywania

na listę, wzór formularza wniosku o wpis na listę stałych mediatorów, a także rodzaje

dokumentów załączanych do wniosku, uwzględniając potrzebę zapewnienia wiarygodnej

i aktualnej informacji o stałych mediatorach, jednolitości wniosków i sprawnego przebiegu

procedury wpisu na listę stałych mediatorów.

§ 1.

Ławnikiem może być wybrany ten, kto

1)

posiada obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończył 30 lat;

4)

jest zatrudniony, prowadzi działalność gospodarczą lub mieszka w miejscu kandydowania

co najmniej od roku;

5)

nie przekroczył 70 lat;

6)

jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków ławnika;

7)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe.

§ 2.

(uchylony)

§ 3.

Do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy ławnikiem powinna być wybrana osoba

wykazująca szczególną znajomość spraw pracowniczych.

§ 1.

Ławnikami nie mogą być

1)

osoby zatrudnione w sądach powszechnych i innych sądach oraz w prokuraturze;

2)

osoby wchodzące w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy

na drogę postępowania sądowego;

3)

funkcjonariusze Policji oraz inne osoby zajmujące stanowiska związane ze ściganiem

przestępstw i wykroczeń;

4)

adwokaci i aplikanci adwokaccy;

5)

radcy prawni i aplikanci radcowscy;

6)

duchowni;

7)

żołnierze w czynnej służbie wojskowej;

8)

funkcjonariusze Służby Więziennej;

9)

radni gminy, powiatu i województwa.

§ 2.

Nie można być ławnikiem jednocześnie w więcej niż jednym sądzie.

§ 1.

Ławników do sądów okręgowych oraz do sądów rejonowych wybierają rady gmin, których

obszar jest objęty właściwością tych sądów - w głosowaniu tajnym.

§ 2.

Wybory przygotowują gminy jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej.

§ 1.

Liczbę ławników wybieranych przez poszczególne rady gmin do wszystkich sądów działających

na obszarze właściwości sądu okręgowego, w tym także liczbę ławników do orzekania

w sprawach z zakresu prawa pracy, ustala kolegium sądu okręgowego; liczbę ławników

do poszczególnych sądów rejonowych ustala się po zasięgnięciu opinii prezesów tych

sądów.

§ 2.

Prezes sądu okręgowego podaje liczbę ławników do wiadomości poszczególnym radom gmin

najpóźniej na trzydzieści dni przed upływem terminu zgłaszania kandydatów.

§ 1.

Kandydatów na ławników mogą zgłaszać radom gmin prezesi właściwych sądów, stowarzyszenia,

inne organizacje społeczne i zawodowe, zarejestrowane na podstawie przepisów prawa,

z wyłączeniem partii politycznych, oraz co najmniej pięćdziesięciu obywateli mających

czynne prawo wyborcze, zamieszkujących stale na terenie gminy dokonującej wyboru,

w terminie do dnia 30 czerwca ostatniego roku kadencji.

§ 2.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia dołącza się następujące

dokumenty

1)

informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą zgłaszanej osoby;

2)

oświadczenie kandydata, że nie jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie o przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

3)

oświadczenie kandydata, że nie jest lub nie był pozbawiony władzy rodzicielskiej,

a także, że władza rodzicielska nie została mu ograniczona ani zawieszona;

4)

zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, wystawione przez lekarza podstawowej opieki

zdrowotnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 października 2017 r. o podstawowej opiece zdrowotnej

(Dz. U. poz. 2217 oraz z 2018 r. poz. 1000 i 1544), stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania funkcji ławnika;

5)

dwa zdjęcia zgodne z wymogami stosowanymi przy składaniu wniosku o wydanie dowodu

osobistego.

§ 3.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia przez stowarzyszenie,

inną organizację społeczną lub zawodową, zarejestrowaną na podstawie przepisów prawa,

dołącza się również aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego albo odpis lub zaświadczenie

potwierdzające wpis do innego właściwego rejestru lub ewidencji dotyczące tej organizacji.

§ 4.

Do zgłoszenia kandydata na ławnika dokonanego na karcie zgłoszenia przez obywateli

dołącza się również listę osób zawierającą imię (imiona), nazwisko, numer ewidencyjny

PESEL, miejsce stałego zamieszkania i własnoręczny podpis każdej z pięćdziesięciu

osób zgłaszających kandydata.

§ 5.

Dokumenty wymienione w § 2 pkt 1-4 powinny być opatrzone datą nie wcześniejszą niż

trzydzieści dni przed dniem zgłoszenia, a dokumenty wymienione w § 3 nie wcześniejszą

niż trzy miesiące przed dniem zgłoszenia.

§ 6.

Osobą uprawnioną do składania wyjaśnień w sprawie zgłoszenia kandydata na ławnika

przez obywateli jest osoba, której nazwisko zostało umieszczone jako pierwsze na liście,

o której mowa w § 4.

§ 7

Koszt opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego ponosi Skarb Państwa.

§ 7a

Koszt opłaty za badanie lekarskie i za wystawienie zaświadczenia lekarskiego ponosi

kandydat na ławnika.

§ 8

Koszt opłaty za wydanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego albo odpisu

lub zaświadczenia z innego właściwego rejestru lub ewidencji ponosi Skarb Państwa.

§ 9.

Rady gmin zasięgają od komendanta wojewódzkiego Policji albo Komendanta Stołecznego

Policji informacji o kandydatach na ławników. Informacje o kandydacie na ławnika uzyskuje

się i sporządza na zasadach określonych dla informacji o kandydacie do objęcia stanowiska

sędziowskiego.

§ 10.

Zgłoszenia kandydatów, które wpłynęły do rady gminy po upływie terminu, o którym mowa

w § 1, a także zgłoszenia, które nie spełniają wymagań formalnych, o których mowa

w § 2-5, pozostawia się bez dalszego biegu. Przywrócenie terminu do zgłoszenia kandydatów

jest niedopuszczalne. Pozostawienie zgłoszenia bez dalszego biegu rada gminy stwierdza

w drodze uchwały.

§ 11.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa, określi,

w drodze rozporządzenia, sposób postępowania z dokumentami złożonymi radom gmin przy

zgłaszaniu kandydatów na ławników, wzór karty zgłoszenia oraz sposób jego udostępniania,

mając na uwadze potrzebę udokumentowania przez podmioty zgłaszające spełnianie przez

kandydatów na ławników wymogów określonych w ustawie, a także zapewnienia wyboru kandydatów

o najwyższych walorach etycznych i intelektualnych, umożliwienia rzetelnej weryfikacji

zgłoszeń i przejrzystości działań związanych ze zgłaszaniem kandydatów na ławników,

a przez określenie wzoru karty zgłoszenia i sposobu jego udostępniania - potrzebę

ujednolicenia procedury zgłaszania, ułatwienia dostępu do wzoru i rozpatrywania zgłoszeń.

§ 1.

Wybory ławników odbywają się najpóźniej w październiku roku kalendarzowego, w którym

upływa kadencja dotychczasowych ławników.

§ 2.

Przed przystąpieniem do wyborów rada gminy powołuje zespół, który przedstawia na sesji

rady gminy swoją opinię o zgłoszonych kandydatach, w szczególności w zakresie spełnienia

przez nich wymogów określonych w ustawie.

§ 1.

Listę wybranych ławników wraz z dokumentami, o których mowa w art. 162 § 2-4, rady

gmin, które dokonały ich wyboru, przesyłają prezesom właściwych sądów, najpóźniej

do końca października. Spośród ławników znajdujących się na liście wybranych ławników

rady gmin wskazują ławników do orzekania w sprawach z zakresu prawa pracy.

§ 2.

Prezes sądu wręcza ławnikom zawiadomienie o wyborze i odbiera od nich ślubowanie według

roty ustalonej dla sędziów, z odpowiednią zmianą.

§ 3.

Po odebraniu ślubowania prezes sądu wpisuje ławnika na listę ławników, którzy mogą

być wyznaczani do orzekania, i wydaje mu legitymację.

§ 1.

Kadencja ławników sądów okręgowych i rejonowych trwa cztery lata kalendarzowe następujące

po roku, w którym dokonano wyborów, jednak mandat ławnika wybranego dodatkowo wygasa

z upływem kadencji ogółu ławników.

§ 2.

Po upływie kadencji ławnik może brać udział jedynie w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej

wcześniej z jego udziałem, do czasu jej zakończenia.

§ 1.

Mandat ławnika wygasa w razie prawomocnego skazania za przestępstwo bądź wykroczenie,

w tym również za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Rada gminy, która wybrała

ławnika, stwierdza wygaśnięcie mandatu z tego powodu i informuje o tym prezesa właściwego

sądu.

§ 2.

Rada gminy, która wybrała ławnika, może go odwołać na wniosek prezesa właściwego sądu,

w razie

1)

(uchylony)