Ustawa z dnia 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej

W ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 776 oraz z 2018 r. poz. 2302) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 120 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego

przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia

w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego

przedmiotu udzielonej ochrony.

2.

Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, włącznie z

nazwiskiem, rysunek, litera, cyfra, kolor, forma przestrzenna, w tym kształt towaru

lub opakowania, a także dźwięk.

”

;

2)

w art. 129

a)

w ust. 1

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

składa się wyłącznie z kształtu lub innej właściwości towaru, wynikającej z charakteru

samego towaru, niezbędnej do uzyskania efektu technicznego lub zwiększającej znacznie

wartość towaru;

”

,

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

zawiera element o wysokiej wartości symbolicznej, w szczególności o charakterze religijnym,

patriotycznym lub kulturowym, którego używanie obrażałoby uczucia religijne, patriotyczne

lub tradycję narodową;

”

,

-

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

stanowi lub odtwarza w swoich zasadniczych elementach nazwę odmiany roślin zarejestrowaną

z wcześniejszym pierwszeństwem w Rzeczypospolitej Polskiej lub na podstawie przepisów

prawa Unii Europejskiej albo wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej,

przewidujących ochronę praw do odmiany roślin, i odnosi się do odmian roślin tego

samego gatunku lub gatunków ściśle spokrewnionych.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy wyłączony z rejestracji na podstawie

przepisów prawa krajowego, prawa Unii Europejskiej lub umowy międzynarodowej przewidujących

ochronę oznaczenia geograficznego, nazwy pochodzenia, określenia tradycyjnego dla

wina lub gwarantowanej tradycyjnej specjalności, w zakresie w nich przewidzianych.

”

;

3)

w art. 132

„

6)

jeżeli na podstawie przepisów prawa krajowego lub prawa Unii Europejskiej przewidujących

ochronę oznaczenia geograficznego lub nazwy pochodzenia osoba uprawniona do wykonywania

praw wynikających z wcześniejszego ich zgłoszenia, o ile to oznaczenie lub nazwa zostanie

zarejestrowane, może zakazać używania późniejszego znaku towarowego.

”

;

4)

w tytule III w dziale I tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie

„

Wspólny znak towarowy i znak towarowy gwarancyjny

”

;

5)

w art. 136

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organizacja mająca zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań w swoim imieniu

powołana do reprezentowania interesów przedsiębiorców i osoba prawna działająca na

podstawie przepisów prawa publicznego mogą uzyskać prawo ochronne na wspólny znak

towarowy. Wspólny znak towarowy przeznaczony jest do odróżniania towarów w przypadku

1)

organizacji - jej członków,

2)

osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego - osób upoważnionych

do używania tego znaku na podstawie regulaminu używania znaku

- od towarów innych przedsiębiorstw.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1

„

1

Prawo używania wspólnego znaku towarowego przysługuje w przypadku

1)

organizacji - tej organizacji lub jej członkom;

2)

osoby prawnej działającej na podstawie przepisów prawa publicznego - tej osobie lub

osobom upoważnionym do używania tego znaku na podstawie regulaminu używania znaku.

”

,

c)

uchyla się ust. 2;

6)

po art. 136 dodaje się art. 136

„

Art. 136

1.

Nie udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy, w przypadku gdy nie zostały

spełnione warunki, o których mowa w art. 136 lub art. 138 ust. 3 i 4, lub w przypadku

gdy

1)

regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;

2)

istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub znaczenia znaku,

w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie inne niż wspólny znak towarowy.

2.

Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

lub art. 138 ust. 3 i 4, udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy.

Art. 136

1.

Osoba fizyczna lub prawna, w tym instytucje, organy oraz podmioty prawa publicznego,

która nie prowadzi działalności gospodarczej obejmującej dostarczanie towarów tego

samego rodzaju co towary certyfikowane, może uzyskać prawo ochronne na znak towarowy

gwarancyjny. Znak towarowy gwarancyjny przeznaczony jest do odróżniania towarów, które

zostały certyfikowane przez uprawnionego do tego znaku, w szczególności w zakresie

użytego materiału, sposobu produkcji towarów, ich jakości, precyzji lub innych właściwości,

od towarów, które nie są w ten sposób certyfikowane.

2.

Znak towarowy gwarancyjny może składać się z elementów mogących służyć w obrocie handlowym

do wskazania pochodzenia geograficznego towarów.

3.

Przepisu art. 129

4.

Zasady używania znaku towarowego gwarancyjnego określa regulamin używania znaku.

5.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny nie może odmówić, bez ważnych

powodów, prawa używania znaku osobom, które spełniają warunki określone w regulaminie,

o którym mowa w ust. 4.

Art. 136

1.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny, w przypadku gdy nie

zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

1)

regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;

2)

istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub znaczenia znaku,

w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie inne niż znak towarowy gwarancyjny.

2.

Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

”

;

7)

uchyla się art. 137;

8)

w art. 138

a)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Do zgłoszenia wspólnego znaku towarowego lub zgłoszenia znaku w celu uzyskania wspólnego

prawa ochronnego dołącza się regulamin używania znaku.

4.

Regulamin, o którym mowa w ust. 3, w sposób jasny i precyzyjny określa w szczególności

1)

zasady używania znaku, w tym skutki naruszenia postanowień regulaminu;

2)

osoby upoważnione do używania znaku albo warunki członkostwa w organizacji, o której

mowa w art. 136 ust. 1 - w przypadku wspólnego znaku towarowego;

3)

osoby, o których mowa w art. 122 ust. 1 - w przypadku wspólnego prawa ochronnego na

znak towarowy.

”

,

b)

dodaje się ust. 5-8 w brzmieniu

„

5.

W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o dołączeniu regulaminu, o którym

mowa w ust. 3, a także o wszystkich zmianach w tym regulaminie.

6.

Do zgłoszenia znaku towarowego gwarancyjnego dołącza się regulamin używania znaku.

7.

Regulamin, o którym mowa w ust. 6, w sposób jasny i precyzyjny określa w szczególności

1)

osoby uprawnione do używania znaku;

2)

właściwości, które mają być certyfikowane znakiem, i sposób badania tych właściwości;

3)

sposób nadzorowania używania znaku;

4)

zasady używania znaku, w tym skutki naruszenia postanowień regulaminu.

8.

W rejestrze znaków towarowych dokonuje się wzmianki o dołączeniu regulaminu, o którym

mowa w ust. 6, a także o wszystkich zmianach w tym regulaminie.

”

;

9)

art. 142 otrzymuje brzmienie

„

Art. 142.

Urząd Patentowy może wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia znaku towarowego

jedynie w celu usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych. Ograniczenie to

nie dotyczy wykazu towarów i ich klasyfikacji, a także wykazu użytych kolorów, pod

warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany zakresu żądanej ochrony.

”

;

10)

po art. 144

„

Art. 144

Jeżeli zgłoszenie znaku towarowego nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 141,

Urząd Patentowy może wezwać zgłaszającego postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania

w całości lub części, do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych usterek lub

braków.

”

;

11)

art. 145 otrzymuje brzmienie

„

Art. 145.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w art. 129

2.

W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy

z przyczyn, o których mowa w art. 129

3.

Przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, Urząd Patentowy informuje zgłaszającego

o zebranych dowodach i okolicznościach mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do

uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy i wyznacza mu termin do zajęcia stanowiska.

”

;

12)

w art. 146

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Urząd Patentowy niezwłocznie dokonuje ogłoszenia w „Biuletynie Urzędu Patentowego”

o zgłoszeniu znaku towarowego, co do którego nie stwierdzono braku warunków wymaganych

do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w art. 129

”

,

b)

ust. 3-5 otrzymują brzmienie

„

3.

Po uprawomocnieniu się decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy,

o której mowa w art. 145 ust. 2, Urząd Patentowy dokonuje ogłoszenia w „Biuletynie

Urzędu Patentowego” o zgłoszeniu znaku towarowego dla pozostałych towarów.

4.

Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o których mowa w art.

129

5.

Urząd Patentowy może wydać decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy,

w przypadku powzięcia informacji o okolicznościach, o których mowa w art. 129

”

;

13)

w art. 147 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Po bezskutecznym upływie terminu na złożenie sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

”

;

14)

po art. 152

„

Art. 152

1.

Urząd Patentowy po otrzymaniu z Biura Międzynarodowego informacji o wyznaczeniu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, niezwłocznie

dokonuje ogłoszenia o tym wyznaczeniu w „Biuletynie Urzędu Patentowego”.

2.

Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o których mowa w art.

129

”

;

15)

art. 152

„

Art. 152

1.

W przypadku stwierdzenia braku warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art.

129

2.

Po upływie terminu wskazanego w ust. 1 Urząd Patentowy wydaje decyzję w sprawie uznania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego

(decyzja w sprawie uznania ochrony), chyba że wniesiono sprzeciw, o którym mowa w

art. 152

Art. 152

W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art.

129

”

;

16)

uchyla się art. 152

17)

w art. 152

„

2.

W przypadku wniesienia sprzeciwu wobec wyznaczenia na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego,

w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole, notę o powodach

mogących uniemożliwić uznanie ochrony w całości lub części (wstępna odmowa uznania

ochrony oparta na sprzeciwie).

”

;

18)

w art. 152

„

1.

Po bezskutecznym upływie terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

”

;

19)

po art. 152

„

Art. 152

1.

Jeżeli Urząd Patentowy nie stwierdził przeszkód do udzielenia prawa ochronnego, o

których mowa w art. 129

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji o uznaniu ochrony nie doręcza się uprawnionemu.

”

;

20)

art. 152

„

Art. 152

Od decyzji w sprawie uznania ochrony służy stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji uprawnionemu. Przepisy art.

244 ust. 1

”

;

21)

po art. 152

„

Art. 152

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego Urząd Patentowy przekazuje do Biura

Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole,

notę informującą o wydanej w tym postępowaniu decyzji, chyba że decyzja wraz z notą

została przekazana na podstawie art. 152

”

;

22)

art. 152

„

Art. 152

Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych

w Porozumieniu lub Protokole, notę o prawomocnej decyzji o unieważnieniu uznania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego lub

stwierdzeniu wygaśnięcia tej ochrony.

Art. 152

1.

Do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego przepisy art. 169-172 stosuje się odpowiednio.

2.

Okres, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, rozpoczyna swój bieg od dnia

1)

bezskutecznego upływu terminu wynikającego z Porozumienia lub Protokołu na wydanie

wstępnej odmowy uznania ochrony, o której mowa w art. 152

2)

bezskutecznego upływu terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

3)

cofnięcia sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

4)

uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu, o

którym mowa w art. 152

5)

uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po wstępnej odmowie uznania

ochrony, o której mowa w art. 152

”

;

23)

w art. 152

„

W terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony

do wcześniejszego znaku towarowego, uprawniony z wcześniejszego prawa osobistego lub

majątkowego, a także osoba uprawniona do wykonywania praw wynikających z chronionej

nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego może wnieść sprzeciw wobec

zgłoszenia znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 129

ust. 1-3.

”

;

24)

w art. 152

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Od decyzji Urzędu Patentowego wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu stronom służy wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepisy art. 244-245, art. 248 i art. 249 stosuje

się odpowiednio.

”

,

b)

uchyla się ust. 3;

25)

art. 152

„

Art. 152

1.

Do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252

i art. 253 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu

cywilnym, przy czym koszty znosi się pomiędzy stronami również w przypadku umorzenia

postępowania w sprawie sprzeciwu.

”

;

26)

w art. 153 ust. 3-6 otrzymują brzmienie

„

3.

Prawo ochronne na znak towarowy przedłuża się o dalsze 10 lat ochrony, o ile uiszczona

zostanie opłata za dalszy okres ochrony.

4.

Urząd Patentowy może wezwać wpłacającego do złożenia wyjaśnień, w wyznaczonym terminie,

co do wysokości i uprawnienia do wniesienia opłaty. Jeżeli złożone wyjaśnienia nie

usuwają stwierdzonych braków, Urząd Patentowy zwraca wniesioną opłatę za dalszy okres

ochrony.

5.

Przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy podlega wpisowi do rejestru znaków

towarowych.

6.

Urząd Patentowy, z urzędu lub na wniosek uprawnionego z prawa ochronnego lub osoby

przez niego upoważnionej, w drodze postanowienia, wykreśla z rejestru znaków towarowych

błędny wpis dotyczący przedłużenia prawa ochronnego.

”

;

27)

w art. 156

a)

w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

ich nazwisk lub adresów, w przypadku gdy osoby te są osobami fizycznymi;

2)

oznaczeń, które nie mają odróżniającego charakteru lub które dotyczą rodzaju, jakości,

ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji

lub innych właściwości towarów;

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Używanie oznaczeń wskazanych w ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy jest zgodne

z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu.

”

;

28)

art. 157 otrzymuje brzmienie

„

Art. 157.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać innej osobie używania

tego lub podobnego oznaczenia w obrocie, jeżeli znaku tego nie używał w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4. Na żądanie strony pozwanej uprawniony z prawa ochronnego

na znak towarowy przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających wniesienie

powództwa znak towarowy był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4.

”

;

29)

uchyla się art. 158;

30)

w art. 161 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku zgłoszenia na swoją rzecz znaku towarowego albo uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy przez agenta lub przedstawiciela uprawnionego z prawa ochronnego

na znak towarowy, uprawniony, jeżeli agent lub przedstawiciel działał bez jego zgody

i nie uzasadnił swojego działania, może żądać umorzenia postępowania albo unieważnienia

prawa ochronnego na ten znak, a także udzielenia mu prawa ochronnego na ten znak albo

przeniesienia na niego już udzielonego prawa. Uprawniony może żądać ponadto zakazania

używania znaku towarowego przez agenta lub przedstawiciela.

”

;

31)

w art. 162

a)

w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Przepisy art. 67 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

ust. 1

„

1

Prawo ochronne na znak towarowy może być przeniesione na rzecz kilku osób jako wspólne

prawo ochronne.

”

,

c)

uchyla się ust. 1

d)

ust. 1

„

1

Wpis do rejestru znaków towarowych o przeniesieniu prawa ochronnego, o którym mowa

w ust. 1

”

,

e)

uchyla się ust. 3

f)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prawo ochronne na znak towarowy może być również przeniesione w stosunku do niektórych

towarów, dla których prawo to jest udzielone.

”

,

g)

w ust. 6 wyrazy „Przepisy ust. 1 oraz ust. 3-5” zastępuje się wyrazami „Przepisy ust. 1, 3, 4 i 5”;

32)

w art. 162

„

Prawo ochronne na znak towarowy może zostać podzielone na wniosek uprawnionego w stosunku

do wskazanych towarów, z zachowaniem daty pierwszeństwa.

”

;

33)

w art. 163

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy może udzielić innej osobie upoważnienia

do używania znaku, zawierając z nią umowę licencyjną. Do umowy tej stosuje się odpowiednio

przepisy art. 76 ust. 1-4 oraz art. 78 i art. 79.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1

„

1

O ile umowa licencyjna nie stanowi inaczej, licencjobiorca może wystąpić z powództwem

o naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy wyłącznie za zgodą uprawnionego z tego

prawa. Licencjobiorca wyłączny może jednakże wystąpić z takim powództwem, jeżeli uprawniony

z prawa ochronnego na znak towarowy, pomimo wezwania, nie wystąpi w stosownym terminie

z powództwem o naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy.

1

Licencjobiorca w celu uzyskania odszkodowania za poniesioną szkodę może wstąpić do

sprawy o naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy wszczętej przez uprawnionego

z tego prawa.

”

,

c)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Licencja podlega, na wniosek zainteresowanego, wpisowi do rejestru znaków towarowych.

”

;

34)

art. 164 otrzymuje brzmienie

„

Art. 164.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione na wniosek, w całości lub części,

jeżeli nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania tego prawa z przyczyn,

o których mowa w art. 129

oraz art. 136

2.

W przypadku gdy podstawą wniosku jest wcześniejsze prawo, o którym mowa w art. 129

”

;

35)

w art. 165 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

Z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego

nie można wystąpić, gdy w dacie zgłoszenia lub dacie uprzedniego pierwszeństwa późniejszego

znaku towarowego

1)

wcześniejszy znak towarowy, który nie spełniał warunków określonych w art. 129

2)

wcześniejszy znak towarowy nie nabrał jeszcze wystarczająco odróżniającego charakteru,

aby możliwe było stwierdzenie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym mowa

w art. 132

3)

wcześniejszy znak towarowy nie uzyskał jeszcze renomy, o której mowa w art. 132

4.

W przypadku gdy podstawą wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wspólny znak

towarowy lub znak towarowy gwarancyjny jest art. 136

”

;

36)

w art. 166

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

W postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku

towarowego uprawniony do tego znaku towarowego jest obowiązany, na zarzut uprawnionego

do późniejszego znaku towarowego, przedstawić dowód na to, że w okresie pięciu lat

poprzedzających datę wniosku o unieważnienie wcześniejszy znak towarowy był używany

w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, w odniesieniu do towarów, dla których

został zarejestrowany, w zakresie, w jakim stanowią one podstawę wniosku o unieważnienie,

lub że istnieją uzasadnione powody jego nieużywania, pod warunkiem że w dacie wniosku

o unieważnienie od zarejestrowania wcześniejszego znaku towarowego upłynęło co najmniej

pięć lat.

2.

Jeżeli w dacie pierwszeństwa późniejszego znaku towarowego upłynął już pięcioletni

okres, w którym miało nastąpić używanie wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego obowiązany

jest przedstawić, obok dowodu wymaganego na podstawie ust. 1, dowód na to, że ten

znak towarowy był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w okresie pięciu

lat poprzedzających datę pierwszeństwa lub istniały uzasadnione powody jego nieużywania.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-8 w brzmieniu

„

3.

W przypadku nieprzedstawienia dowodów, o których mowa w ust. 1 i 2, oddala się wniosek

o unieważnienie prawa ochronnego na podstawie wcześniejszego znaku towarowego.

4.

Jeżeli wcześniejszy znak towarowy był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i

ust. 4, wyłącznie w odniesieniu do części towarów, dla których został zarejestrowany,

uznaje się go, na użytek rozpatrywania wniosku o unieważnienie, za zarejestrowany

tylko dla tej części towarów.

5.

Prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak

jest identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli przed dniem

złożenia wniosku zostało wszczęte postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na

wcześniejszy znak towarowy.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak

towarowy może być rozpatrzony po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie unieważnienia

prawa ochronnego na wcześniejszy znak towarowy.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy znak wcześniejszy jest

znakiem towarowym Unii Europejskiej. W takim przypadku rzeczywiste używanie znaku

towarowego Unii Europejskiej stwierdza się zgodnie z art. 18 rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego

Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 154 z 16.06.2017, str. 1).

8.

Do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia lub unieważnienie prawa

z rejestracji na znak towarowy Unii Europejskiej Urząd Patentowy zawiesza postępowanie

o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, wszczęte na tej podstawie, iż znak

ten jest identyczny lub podobny do znaku towarowego Unii Europejskiej.

”

;

37)

w art. 169

a)

w ust. I w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5-7 w brzmieniu

„

5)

niepodjęcia przez uprawnionego działań w celu uniemożliwienia używania wspólnego znaku

towarowego lub znaku towarowego gwarancyjnego w sposób niezgodny z zasadami używania

określonymi w regulaminie używania znaku;

6)

używania wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego gwarancyjnego przez uprawnionego

w sposób powodujący ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, o którym mowa w art. 136

7)

zmiany regulaminu używania wspólnego znaku towarowego lub regulaminu używania znaku

towarowego gwarancyjnego, w wyniku której regulamin ten nie spełnia wymagań określonych

w art. 138 ust. 4 lub 7 albo ma do niego zastosowanie jedna z podstaw odmowy udzielenia

prawa ochronnego, o których mowa w art. 136

”

,

b)

w ust. 4 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

przez osobę upoważnioną do używania wspólnego znaku towarowego lub znaku towarowego

gwarancyjnego.

”

,

c)

uchyla się ust. 5,

d)

w ust. 7 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Przepis ten stosuje się odpowiednio do prawa ochronnego na wspólny znak towarowy i

znak towarowy gwarancyjny.

”

;

38)

art. 172 otrzymuje brzmienie

„

Art. 172.

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie jego

wygaśnięcia, jednakże na wniosek strony Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie tego

prawa z dniem, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia

prawa ochronnego na znak towarowy. Datę wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy

potwierdza się w decyzji.

”

;

39)

po art. 172 dodaje się art. 172

„

Art. 172

Z wnioskiem o unieważnienie lub stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak

towarowy, na podstawie którego zastrzeżone jest starszeństwo znaku towarowego Unii

Europejskiej, można również wystąpić, jeżeli uprawniony zrzekł się tego prawa lub

zezwolił na jego wygaśnięcie, pod warunkiem że unieważnienia lub stwierdzenia wygaśnięcia

prawa ochronnego na znak towarowy można było dokonać z chwilą, gdy uprawniony zrzekł

się tego prawa lub pozwolił na jego wygaśnięcie. W przypadku uwzględnienia takiego

wniosku starszeństwo przestaje wywierać swój skutek.

”

;

40)

w art. 224 po ust. 2 dodaje się ust. 2

„

2

Urząd Patentowy informuje uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy o zbliżającym

się terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie później niż na sześć miesięcy

przed dniem, w którym upływa poprzedni okres ochrony.

2

Na wniosek uprawnionego z patentu, dodatkowego prawa ochronnego, prawa ochronnego

na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji Urząd Patentowy informuje o zbliżającym się

terminie uiszczenia opłaty za dalszy okres ochrony nie później niż na miesiąc przed

dniem, w którym upływa poprzedni okres ochrony.

2

Nieotrzymanie przez uprawnionego informacji, o której mowa w ust. 2

”

;

41)

art. 233

„

Art. 233

O zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego i znaku towarowego oraz o wyznaczeniu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, w zakresie

wskazanym w art. 146

”

;

42)

w art. 241

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1

„

1

Zawiadomienie i informacje Urzędu Patentowego, o których mowa w art. 146

”

,

b)

po ust. 2

„

2

Zgłoszeń w postaci elektronicznej należy dokonywać za pomocą systemu teleinformatycznego,

przy użyciu formularzy elektronicznych udostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej Urzędu Patentowego.

2

Zgłoszenia i korespondencję w postaci elektronicznej, o których mowa w ust. 1 i 2art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570, z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 60).

”

,

c)

uchyla się ust. 3;

43)

w art. 261 w ust. 2 po pkt 3 dodaje się pkt 3

„

3

rozpatrywanie sprzeciwów w zakresie określonym ustawą;

”

;

44)

w art. 264 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Do powołanych przez Prezesa Urzędu Patentowego ekspertów należy orzekanie w sprawach,

o których mowa w art. 261 ust. 2 pkt 2-3

”

;

45)

w art. 296

a)

oznaczenie „ust. 1a” zastępuje się oznaczeniem „ust. 1

b)

po ust. 1

„

1

W przypadku gdy istnieje ryzyko, że opakowania, etykiety, metki, zabezpieczenia, elementy

lub urządzenia służące weryfikacji autentyczności lub wszelkie inne środki, na których

umieszczony jest znak towarowy, mogłyby być używane w odniesieniu do towarów, a takie

użycie stanowiłoby naruszenie prawa ochronnego, o którym mowa w ust. 2 i 2

1)

umieszczania oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego na

opakowaniach, etykietach, metkach, zabezpieczeniach lub elementach lub urządzeniach

służących weryfikacji autentyczności lub wszelkich innych środkach, na których ten

znak może być umieszczony;

2)

oferowania, wprowadzania do obrotu, importu lub eksportu lub składowania w celu oferowania

lub wprowadzania do obrotu, opakowań, etykiet, metek, zabezpieczeń, elementów lub

urządzeń służących weryfikacji autentyczności lub wszelkich innych środków, na których

ten znak jest umieszczony.

1

W przypadku gdy reprodukcja znaku towarowego w słowniku, encyklopedii lub podobnym

zbiorze informacji w formie drukowanej lub elektronicznej stwarza wrażenie, że stanowi

on nazwę rodzajową towaru, wydawca zapewnia, na żądanie uprawnionego z prawa ochronnego

na znak towarowy, aby reprodukcji znaku towarowego bezzwłocznie, a w przypadku zbiorów

w formie drukowanej - najpóźniej w następnym wydaniu publikacji, towarzyszyło wskazanie,

że jest to zarejestrowany znak towarowy.

1

Bez uszczerbku dla praw nabytych przez osoby trzecie przed datą zgłoszenia lub datą

uprzedniego pierwszeństwa znaku towarowego, uprawnionemu z prawa ochronnego na znak

towarowy lub osobie, której ustawa na to zezwala, przysługuje prawo zakazania osobom

trzecim wprowadzenia towarów, w ramach działalności gospodarczej, na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, bez dopuszczenia ich do swobodnego obrotu, w przypadku gdy towary te lub

ich opakowania pochodzą z państw trzecich i są opatrzone, bez zezwolenia uprawnionego,

znakiem towarowym, który jest identyczny ze znakiem towarowym zarejestrowanym w odniesieniu

do tych towarów lub którego nie można odróżnić pod względem jego istotnych cech od

tego znaku towarowego.

1

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 z dnia 12 czerwca

2013 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz

uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1383/2003

(Dz. Urz. UE L 181 z 29.06.2013, str. 15), zgłaszający lub posiadacz towarów udowodni, że uprawnionemu z prawa ochronnego na

znak towarowy nie przysługuje prawo zakazania wprowadzenia towarów do obrotu w państwie

końcowego przeznaczenia.

1

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono prawa ochronnego

z wcześniejszym pierwszeństwem, może zakazać innej osobie bezprawnego używania w obrocie

gospodarczym znaku identycznego

1)

ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem

na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do identycznych towarów;

2)

lub podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym

pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do towarów identycznych lub

podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w

szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa

ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego;

3)

lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego

z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do jakichkolwiek

towarów, jeżeli używanie tego znaku bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną

korzyść lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku wcześniejszego.

”

,

d)

po ust. 2 dodaje się ust. 2

„

2

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy, o którym mowa w ust. 2, polega także

na używaniu znaku towarowego

1)

jako nazwy handlowej lub nazwy przedsiębiorstwa albo jako części tych nazw, chyba

że pozostaje ono bez wpływu na możliwość odróżnienia towarów w obrocie;

2)

w reklamie stanowiącej czyn nieuczciwej konkurencji zgodnie z art. 16 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 419 i 1637).

”

,

e)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Z roszczeniami, o których mowa w ust. 1, można wystąpić również przeciwko osobie,

która tylko wprowadza do obrotu oznaczone już znakiem towarowym towary, jeżeli nie

pochodzą one od uprawnionego albo osoby, która miała jego zezwolenie na używanie znaku

towarowego, jak również przeciwko osobie, z usług której korzystano przy naruszeniu

prawa ochronnego na znak towarowy. Przepisu nie stosuje się do osoby, której odpowiedzialność

jest wyłączona na podstawie art. 12-15 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

”

,

f)

po ust. 3 dodaje się ust. 3

„

3

W postępowaniu w sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionemu

nie przysługuje prawo zakazania używania później zarejestrowanego znaku towarowego,

jeżeli ten późniejszy znak towarowy nie mógłby zostać unieważniony na podstawie art.

165 ust. 1 i 3 lub art. 166 ust. 3.

3

W postępowaniu w sprawie naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionemu

nie przysługuje prawo zakazania używania później zarejestrowanego znaku towarowego

Unii Europejskiej, jeżeli ten późniejszy znak towarowy nie mógłby zostać unieważniony

zgodnie z art. 60 ust. 1, 3 lub 4, art. 61 ust. 2 lub art. 64 ust. 3 rozporządzenia

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie

znaku towarowego Unii Europejskiej.

3

W przypadku gdy uprawnionemu z prawa ochronnego na znak towarowy nie przysługuje prawo

zakazania używania późniejszego znaku towarowego na podstawie ust. 3

”

;

46)

w art. 305 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kto, w celu wprowadzenia do obrotu, oznacza towary podrobionym znakiem towarowym,

w tym podrobionym znakiem towarowym Unii Europejskiej, zarejestrowanym znakiem towarowym

lub znakiem towarowym Unii Europejskiej, którego nie ma prawa używać lub dokonuje

obrotu towarami oznaczonymi takimi znakami, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności

albo pozbawienia wolności do lat 2.

”

.

1.

Do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Do postępowań o unieważnienie albo stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak

towarowy, udzielonego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wszczętych po

wejściu w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1,

w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

3.

Do postępowań w sprawie przedłużenia prawa ochronnego na znak towarowy na dalsze okresy

ochrony, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

4.

Do postępowań o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego wydanej

po rozpatrzeniu sprzeciwu, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

5.

Do postępowań o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Urzędu Patentowego wydanej

po rozpatrzeniu sprzeciwu, wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy ustawy zmienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, również

w przypadku, gdy postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało wszczęte przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Do oceny stosunków cywilnoprawnych, które powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, chyba że skutki prawne tych stosunków

nastąpiły po wejściu w życie niniejszej ustawy.

1.

Postępowania w sprawie udzielenia praw ochronnych na wspólne znaki towarowe gwarancyjne,

wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stają się

postępowaniami w sprawie udzielenia praw ochronnych na znaki towarowe gwarancyjne.

2.

Zgłoszenia wspólnego znaku towarowego gwarancyjnego z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stają się zgłoszeniami znaku towarowego gwarancyjnego.

3.

Do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, zgłaszający, w terminie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy, jest obowiązany dołączyć regulamin używania znaku,

o którym mowa w art. 138 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1.

4.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3, postępowanie w sprawie udzielenia

prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny umarza się.

1.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy uprawniony może złożyć

wniosek o przekształcenie prawa ochronnego na wspólny znak towarowy gwarancyjny w

prawo ochronne na znak towarowy gwarancyjny.

2.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się regulamin używania znaku, o którym

mowa w art. 138 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1.

3.

W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, do prawa ochronnego na wspólny

znak towarowy gwarancyjny stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ustawa wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Nie udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy, w przypadku gdy nie zostały

spełnione warunki, o których mowa w art. 136 lub art. 138 ust. 3 i 4, lub w przypadku

gdy

1)

regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;

2)

istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub znaczenia znaku,

w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie inne niż wspólny znak towarowy.

2.

Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

lub art. 138 ust. 3 i 4, udziela się prawa ochronnego na wspólny znak towarowy.

1.

Osoba fizyczna lub prawna, w tym instytucje, organy oraz podmioty prawa publicznego,

która nie prowadzi działalności gospodarczej obejmującej dostarczanie towarów tego

samego rodzaju co towary certyfikowane, może uzyskać prawo ochronne na znak towarowy

gwarancyjny. Znak towarowy gwarancyjny przeznaczony jest do odróżniania towarów, które

zostały certyfikowane przez uprawnionego do tego znaku, w szczególności w zakresie

użytego materiału, sposobu produkcji towarów, ich jakości, precyzji lub innych właściwości,

od towarów, które nie są w ten sposób certyfikowane.

2.

Znak towarowy gwarancyjny może składać się z elementów mogących służyć w obrocie handlowym

do wskazania pochodzenia geograficznego towarów.

3.

Przepisu art. 129

4.

Zasady używania znaku towarowego gwarancyjnego określa regulamin używania znaku.

5.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny nie może odmówić, bez ważnych

powodów, prawa używania znaku osobom, które spełniają warunki określone w regulaminie,

o którym mowa w ust. 4.

1.

Nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy gwarancyjny, w przypadku gdy nie

zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

1)

regulamin używania znaku jest sprzeczny z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami;

2)

istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do charakteru lub znaczenia znaku,

w szczególności jeżeli może on być uznany za oznaczenie inne niż znak towarowy gwarancyjny.

2.

Jeżeli w wyniku zmiany regulaminu używania znaku nie zachodzą okoliczności, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, oraz zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 136

Urząd Patentowy może wprowadzić poprawki w dokumentacji zgłoszenia znaku towarowego

jedynie w celu usunięcia oczywistych pomyłek i błędów językowych. Ograniczenie to

nie dotyczy wykazu towarów i ich klasyfikacji, a także wykazu użytych kolorów, pod

warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany zakresu żądanej ochrony.

Jeżeli zgłoszenie znaku towarowego nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 141,

Urząd Patentowy może wezwać zgłaszającego postanowieniem, pod rygorem umorzenia postępowania

w całości lub części, do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych usterek lub

braków.

1.

Jeżeli Urząd Patentowy stwierdzi brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego

na znak towarowy z przyczyn, o których mowa w art. 129

2.

W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy

z przyczyn, o których mowa w art. 129

3.

Przed wydaniem decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, Urząd Patentowy informuje zgłaszającego

o zebranych dowodach i okolicznościach mogących świadczyć o istnieniu przeszkód do

uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy i wyznacza mu termin do zajęcia stanowiska.

1.

Urząd Patentowy po otrzymaniu z Biura Międzynarodowego informacji o wyznaczeniu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, niezwłocznie

dokonuje ogłoszenia o tym wyznaczeniu w „Biuletynie Urzędu Patentowego”.

2.

Osoby trzecie mogą zgłaszać uwagi co do istnienia okoliczności, o których mowa w art.

129

1.

W przypadku stwierdzenia braku warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art.

129

2.

Po upływie terminu wskazanego w ust. 1 Urząd Patentowy wydaje decyzję w sprawie uznania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego

(decyzja w sprawie uznania ochrony), chyba że wniesiono sprzeciw, o którym mowa w

art. 152

W przypadku gdy brak warunków wymaganych do uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art.

129

1.

Jeżeli Urząd Patentowy nie stwierdził przeszkód do udzielenia prawa ochronnego, o

których mowa w art. 129

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, decyzji o uznaniu ochrony nie doręcza się uprawnionemu.

Od decyzji w sprawie uznania ochrony służy stronie wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji uprawnionemu. Przepisy art.

244 ust. 1

Po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie uznania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego Urząd Patentowy przekazuje do Biura

Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych w Porozumieniu lub Protokole,

notę informującą o wydanej w tym postępowaniu decyzji, chyba że decyzja wraz z notą

została przekazana na podstawie art. 152

Urząd Patentowy przekazuje do Biura Międzynarodowego, w trybie, formie i języku przewidzianych

w Porozumieniu lub Protokole, notę o prawomocnej decyzji o unieważnieniu uznania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego lub

stwierdzeniu wygaśnięcia tej ochrony.

1.

Do stwierdzenia wygaśnięcia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego

znaku towarowego przepisy art. 169-172 stosuje się odpowiednio.

2.

Okres, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, rozpoczyna swój bieg od dnia

1)

bezskutecznego upływu terminu wynikającego z Porozumienia lub Protokołu na wydanie

wstępnej odmowy uznania ochrony, o której mowa w art. 152

2)

bezskutecznego upływu terminu na wniesienie sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

3)

cofnięcia sprzeciwu, o którym mowa w art. 152

4)

uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po rozpatrzeniu sprzeciwu, o

którym mowa w art. 152

5)

uprawomocnienia się decyzji o uznaniu ochrony wydanej po wstępnej odmowie uznania

ochrony, o której mowa w art. 152

1.

Do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252

i art. 253 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2.

Do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu

cywilnym, przy czym koszty znosi się pomiędzy stronami również w przypadku umorzenia

postępowania w sprawie sprzeciwu.

Uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zakazać innej osobie używania

tego lub podobnego oznaczenia w obrocie, jeżeli znaku tego nie używał w rozumieniu

art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4. Na żądanie strony pozwanej uprawniony z prawa ochronnego

na znak towarowy przedstawia dowód, że w okresie pięciu lat poprzedzających wniesienie

powództwa znak towarowy był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 4.

1.

Prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione na wniosek, w całości lub części,

jeżeli nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania tego prawa z przyczyn,

o których mowa w art. 129

oraz art. 136

2.

W przypadku gdy podstawą wniosku jest wcześniejsze prawo, o którym mowa w art. 129

Prawo ochronne na znak towarowy wygasa z dniem złożenia wniosku o stwierdzenie jego

wygaśnięcia, jednakże na wniosek strony Urząd Patentowy stwierdza wygaśnięcie tego

prawa z dniem, w którym nastąpiło zdarzenie, z którym ustawa wiąże skutek wygaśnięcia

prawa ochronnego na znak towarowy. Datę wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy

potwierdza się w decyzji.

Z wnioskiem o unieważnienie lub stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak

towarowy, na podstawie którego zastrzeżone jest starszeństwo znaku towarowego Unii

Europejskiej, można również wystąpić, jeżeli uprawniony zrzekł się tego prawa lub

zezwolił na jego wygaśnięcie, pod warunkiem że unieważnienia lub stwierdzenia wygaśnięcia

prawa ochronnego na znak towarowy można było dokonać z chwilą, gdy uprawniony zrzekł

się tego prawa lub pozwolił na jego wygaśnięcie. W przypadku uwzględnienia takiego

wniosku starszeństwo przestaje wywierać swój skutek.

O zgłoszeniu wynalazku, wzoru użytkowego i znaku towarowego oraz o wyznaczeniu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej międzynarodowego znaku towarowego, w zakresie

wskazanym w art. 146