Ustawa z dnia 9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej

1.

Ustawa określa zasady, warunki oraz tryb przyznawania i rozliczania wsparcia finansowego.

2.

Wsparcie finansowe stanowi pomoc publiczną zgodnie z art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu

Unii Europejskiej.

3.

Niniejsza ustawa nie narusza zasad dofinansowania twórczości filmowej i innej działalności

w dziedzinie kinematografii określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

(Dz. U. z 2018 r. poz. 597).

4.

Pomoc publiczna, o której mowa w ust. 2, jest przyznawana na zasadach określonych

w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającym niektóre

rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

5.

Celem przyznawania wsparcia finansowego jest

1)

poprawa warunków funkcjonowania rynku produkcji audiowizualnej;

2)

stworzenie warunków do inwestowania zagranicznego kapitału w produkcje audiowizualne

realizowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

stworzenie warunków do realizowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej współpracy

między polskimi i zagranicznymi producentami audiowizualnymi;

4)

zwiększenie aktywności polskich przedsiębiorców działających na rynku produkcji audiowizualnej;

5)

podnoszenie międzynarodowej konkurencyjności polskich przedsiębiorców działających

na rynku produkcji audiowizualnej;

6)

zwiększenie wykorzystania potencjału technicznego produkcji audiowizualnej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

wzmocnienie potencjału kreatywnego i zwiększenie poziomu profesjonalizmu przedstawicieli

polskiego rynku produkcji audiowizualnej;

8)

wspieranie trwałego rozwoju gospodarczego państwa i jego regionów przez stwarzanie

warunków rozwoju sektorów kreatywnych;

9)

rozwój kultury oraz promocja wizerunku Rzeczypospolitej Polskiej i polskiego dziedzictwa

kulturowego na świecie.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

dostawca usługi medialnej - dostawcę usługi medialnej w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111 oraz z 2018 r. poz. 650, 915 i 1717);

2)

koproducent utworu audiowizualnego - przedsiębiorcę, który wspólnie z producentem

utworu audiowizualnego organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za produkcję

audiowizualną lub który współfinansuje produkcję audiowizualną oraz nabywa udział

w autorskich prawach majątkowych do utworu audiowizualnego;

3)

polskie koszty kwalifikowalne - koszty realizacji produkcji audiowizualnej albo świadczenia

usługi na rzecz produkcji audiowizualnej poniesione na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli są objęte obowiązkiem podatkowym w rozumieniu przepisów podatkowych

oraz mieszczą się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014;

4)

producent utworu audiowizualnego - przedsiębiorcę, który podejmuje inicjatywę dotyczącą

produkcji audiowizualnej, organizuje, prowadzi produkcję audiowizualną i ponosi odpowiedzialność

za tę produkcję oraz nabywa autorskie prawa majątkowe do utworu audiowizualnego;

5)

produkcja audiowizualna - zespół czynności twórczych, organizacyjnych, ekonomicznych,

prawnych i technicznych prowadzących do wytworzenia utworu audiowizualnego;

6)

przedsiębiorca - podmiot, o którym mowa w art. 1 załącznika I do rozporządzenia nr

651/2014;

7)

usługa na rzecz produkcji audiowizualnej - usługę świadczoną przez przedsiębiorców

w ramach wykonywanej działalności gospodarczej na rzecz producenta utworu audiowizualnego

lub koproducenta utworu audiowizualnego dla celów produkcji audiowizualnej;

8)

utwór audiowizualny - utwór złożony z serii następujących po sobie obrazów z dźwiękiem

lub bez dźwięku utrwalonych na nośniku umożliwiającym wielokrotne odtwarzanie, wywołujących

wrażenie ruchu i składających się na oryginalną całość wyrażającą akcję lub treść

w indywidualnej formie, zrealizowany w formie filmu fabularnego, dokumentalnego lub

animowanego albo serialu fabularnego, dokumentalnego lub animowanego, niezależnie

od pola eksploatacji, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1191, 1293, 1669, 2245 i 2339);

9)

wsparcie finansowe - środki finansowe przyznawane przez Polski Instytut Sztuki Filmowej

przedsiębiorcy w formie dofinansowania na pokrycie części polskich kosztów kwalifikowalnych

związanych z produkcją audiowizualną albo świadczeniem usługi na rzecz produkcji audiowizualnej.

Do zadań Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, zwanego dalej „Instytutem”, związanych

ze wsparciem finansowym należy

1)

przyznawanie wsparcia finansowego;

2)

rozliczanie środków przyznanych w ramach wsparcia finansowego;

3)

prowadzenie kontroli, o której mowa w art. 28 ust. 1;

4)

gromadzenie danych o rynku audiowizualnym, w tym danych finansowych, produkcyjnych

oraz danych o dystrybucji krajowej i zagranicznej;

5)

dokonywanie analizy oraz sporządzanie raportów dotyczących wpływu przyznanego wsparcia

finansowego na rozwój rynku produkcji audiowizualnej i obszarów polskiej gospodarki

związanych z ponoszonymi polskimi kosztami kwalifikowalnymi;

6)

promocja polskiego rynku produkcji audiowizualnej związana ze stwarzaniem warunków

dla zagranicznych produkcji audiowizualnych oraz inwestycji w rynek produkcji audiowizualnej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz promocja Rzeczypospolitej Polskiej jako

miejsca produkcji audiowizualnej;

7)

prowadzenie rejestru wsparcia finansowego, zwanego dalej „rejestrem”.

Do zadań Dyrektora Instytutu związanych ze wsparciem finansowym należy

1)

rozliczanie i zwrot dotacji celowych otrzymanych z budżetu państwa;

2)

wydawanie certyfikatów kwalifikujących do uzyskania wsparcia finansowego;

3)

zawieranie umów o wsparcie finansowe;

4)

weryfikowanie rozliczeń polskich kosztów kwalifikowalnych;

5)

wypłata wsparcia finansowego;

6)

kierowanie działaniami związanymi z promocją polskiego rynku produkcji audiowizualnej

oraz promocją Rzeczypospolitej Polskiej jako miejsca produkcji audiowizualnej;

7)

stwarzanie warunków dla zagranicznych produkcji audiowizualnych i inwestycji na rynku

produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przychodami Instytutu związanymi ze wsparciem finansowym są

1)

dotacje celowe z budżetu państwa przeznaczone na wsparcie finansowe;

2)

przychody z opłat wnoszonych za rozpatrywanie wniosków o wsparcie finansowe;

3)

środki finansowe pochodzenia zagranicznego;

4)

inne środki finansowe, w tym spadki i darowizny.

2.

Wypłata przez Instytut wsparcia finansowego pochodzącego z dotacji celowych, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, następuje w terminie do dnia 31 grudnia roku, w którym je przyznano.

Rozliczenie dotacji celowych, w tym zwrot dotacji celowych niewykorzystanych do końca

roku, następuje w terminie do dnia 31 stycznia roku następującego po roku, w którym

je przyznano.

1.

Instytut prowadzi rejestr, w którym są gromadzone dane dotyczące

1)

wydanych certyfikatów, o których mowa w art. 17 ust. 2;

2)

złożonych wniosków o wsparcie finansowe, w tym

a)

firmy oraz siedziby przedsiębiorcy, który złożył wniosek,

b)

tytułu i rodzaju utworu audiowizualnego, którego dotyczy wniosek,

c)

terminu i sposobu rozstrzygnięcia wniosku,

d)

wysokości wsparcia finansowego, o jakie wystąpił przedsiębiorca,

e)

wysokości przyznanego wsparcia finansowego i terminu jego wypłaty;

3)

aktualnego poziomu łącznej wysokości wsparć finansowych przyznanych w danym roku kalendarzowym;

4)

wysokości wsparć finansowych przyznanych przez Instytut w latach poprzednich.

2.

Rejestr jest jawny i jest udostępniany na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie

Informacji Publicznej.

3.

Dane wprowadza się do rejestru w terminie

1)

7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych, o których mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

14 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4.

1.

Wsparcie finansowe przyznaje się na produkcję audiowizualną albo świadczenie usługi

na rzecz produkcji audiowizualnej utworów audiowizualnych, których

1)

wartość polskich kosztów kwalifikowalnych zapewnia realizację celów, o których mowa

w art. 1 ust. 5;

2)

planowane czasy trwania umożliwiają ich rozpowszechnianie na polach eksploatacji właściwych

dla poszczególnych rodzajów utworów audiowizualnych.

2.

Na produkcję audiowizualną danego utworu audiowizualnego może być przyznane tylko

jedno wsparcie finansowe.

3.

W przypadku serialu wsparcie finansowe przyznaje się na każdy sezon serialu osobno.

1.

Instytut przyznaje wsparcie finansowe przedsiębiorcy będącemu producentem utworu audiowizualnego,

koproducentem utworu audiowizualnego albo podmiotem świadczącym usługę na rzecz produkcji

audiowizualnej, który

1)

ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

był producentem utworu audiowizualnego, koproducentem utworu audiowizualnego lub świadczył

usługę na rzecz produkcji audiowizualnej w odniesieniu do co najmniej jednego utworu

audiowizualnego, który był dystrybuowany w kinach, został nadany lub publicznie udostępniony

przez dostawcę usługi medialnej lub zaprezentowany przynajmniej na jednym międzynarodowym

festiwalu filmowym akredytowanym przez Międzynarodową Federację Stowarzyszeń Producentów

Filmów (FIAPF), lub zatrudnia osobę zarządzającą przedsiębiorcą lub osobę odpowiedzialną

za produkcję audiowizualną, mającą doświadczenie w zakresie produkcji audiowizualnej

lub koprodukcji takiego utworu audiowizualnego;

3)

zawarł umowę o koprodukcję utworu audiowizualnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

lub umowę o świadczenie usług na rzecz produkcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe;

4)

spełnia wymogi określone w przepisach o pomocy publicznej.

2.

Wsparcie finansowe może być przyznane podmiotowi świadczącemu usługę na rzecz produkcji

audiowizualnej wyłącznie w sytuacji, gdy producent utworu audiowizualnego ani żaden

z koproducentów utworu audiowizualnego nie ma siedziby na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Wsparcie finansowe może być przyznane także przedsiębiorcy będącemu producentem utworu

audiowizualnego albo koproducentem utworu audiowizualnego, który ma siedzibę w innym

państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

w przypadku gdy spełnia on łącznie następujące warunki

1)

posiada oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

przedmiotem wsparcia finansowego jest utwór audiowizualny produkowany przez ten oddział.

4.

Jeżeli utwór audiowizualny jest produkowany przez oddział, o którym mowa w ust. 3,

warunki określone w ust. 1 pkt 2-4 muszą być spełnione przez ten oddział.

Wsparcia finansowego nie przyznaje się przedsiębiorcy będącemu

1)

dostawcą usługi medialnej, chyba że ta działalność nie jest dla niego działalnością

przeważającą, o której mowa w ustawie z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 997, 1000, 1629 i 1669);

2)

podmiotem rozprowadzającym programy drogą kablową, satelitarną lub za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego;

3)

podmiotem świadczącym usługi udostępniania zasobów systemu teleinformatycznego w celu

przechowywania danych;

4)

podmiotem, dla którego spółką dominującą w rozumieniu art. 4 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398, 650, 1544, 2219 i 2244) jest podmiot wymieniony w pkt 1-3.

Wsparcia finansowego nie przyznaje się także przedsiębiorcy, który

1)

ma zaległości z tytułu należności publicznoprawnych lub

2)

pozostaje pod zarządem komisarycznym albo znajduje się w toku likwidacji, postępowania

upadłościowego, postępowania restrukturyzacyjnego, lub

3)

w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe nie przedłożył raportu

końcowego z prac objętych wsparciem finansowym, zwanego dalej „raportem”, lub

4)

nie zwrócił przyznanej przez Rzeczpospolitą Polską pomocy publicznej uznanej na podstawie

decyzji Komisji Europejskiej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym, lub

5)

jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18

rozporządzenia nr 651/2014, lub

6)

został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo: składania fałszywych zeznań,

przekupstwa, przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi

pieniędzmi i papierami wartościowymi, systemowi bankowemu, przestępstwo skarbowe albo

inne związane z wykonywaniem działalności gospodarczej lub popełnione w celu osiągnięcia

korzyści majątkowej lub którego wspólnikiem albo członkiem organu jest osoba fizyczna

skazana prawomocnym wyrokiem za takie przestępstwa, lub

7)

w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku o wsparcie finansowe rażąco naruszył umowę

o dofinansowanie, o której mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii, w ten sposób, że nie rozliczył dofinansowania zgodnie z tą umową.

Wsparcia finansowego nie przyznaje się na produkcję utworów audiowizualnych o charakterze

reklamowym oraz

1)

powstałych w wyniku rejestracji

a)

wykonań utworów słownych, słowno-muzycznych, muzycznych lub pantomimicznych,

b)

zdarzeń z życia politycznego, społecznego, kulturalnego, religijnego, gospodarczego

lub sportowego,

c)

zdarzeń z życia prywatnego,

d)

treści pornograficznych;

2)

sporządzanych na potrzeby nauki, nauczania, techniki, promocji, informacji lub instruktażu;

3)

sporządzanych na użytek wewnętrzny kościołów i innych związków wyznaniowych.

W ramach wsparcia finansowego przewidzianego na dany rok Instytut przyznaje co najmniej

10% wsparcia na produkcję filmów animowanych i seriali animowanych.

1.

Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej nie może przekroczyć

łącznie 50% całości kosztów produkcji utworu audiowizualnego.

2.

Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej przyznanymi

na produkcję utworu audiowizualnego nie może przekroczyć łącznie 70% całości kosztów

produkcji utworu audiowizualnego w przypadku produkcji trudnego utworu audiowizualnego,

który ma ograniczone walory komercyjne przez to, że

1)

jest skierowany do widowni w wieku do 12 lat lub

2)

w swoim założeniu promuje polskie dziedzictwo historyczne lub kulturowe na świecie

i jednocześnie polskie koszty kwalifikowalne jego produkcji audiowizualnej przekraczają

co najmniej dwukrotnie minimalne wartości polskich kosztów kwalifikowalnych uprawniających

do wystąpienia z wnioskiem.

3.

Wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej przyznanymi

na produkcję utworu audiowizualnego nie może przekroczyć łącznie 60% całości kosztów

produkcji audiowizualnej w przypadku koprodukcji międzynarodowej utworu audiowizualnego,

w której jednym z państw pochodzenia producentów utworu audiowizualnego lub koproducentów

utworu audiowizualnego jest Rzeczpospolita Polska, a pozostali producenci utworu audiowizualnego

lub koproducenci utworu audiowizualnego pochodzą z innych państw członkowskich Unii

Europejskiej lub z państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Limit ten nie dotyczy utworu

trudnego, o którym mowa w ust. 2.

4.

Za koszty produkcji określone w ust. 1-3 uznaje się koszty mieszczące się w katalogu

określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014.

1.

Wsparcie finansowe przyznaje się w wysokości 30% polskich kosztów kwalifikowalnych,

z tym że polskie koszty kwalifikowalne, które stanowią podstawę naliczania wsparcia

finansowego, nie mogą przekroczyć 80% całkowitych kosztów produkcji audiowizualnej.

2.

W przypadku gdy wysokość wsparcia finansowego wraz z innymi źródłami pomocy publicznej

przekracza limity wsparcia finansowego określone w art. 13 ust. 1-3, wsparcie finansowe

przyznaje się w wysokości niższej niż określona w ust. 1, tak aby finansowanie ze

źródeł publicznych nie przekroczyło limitów określonych w art. 13 ust. 1-3.

3.

Wysokość wsparcia finansowego przyznanego na jeden utwór audiowizualny nie może przekraczać

15 000 000 zł.

4.

Wysokość łącznego wsparcia finansowego, które może zostać przyznane jednemu przedsiębiorcy

w danym roku kalendarzowym, nie może przekraczać 20 000 000 zł.

1.

Polskie koszty kwalifikowalne obejmują uzasadnione i niezbędne koszty

1)

przygotowania do produkcji powstałe w ramach poszukiwania pozastudyjnych lokalizacji

produkcji audiowizualnej;

2)

realizacji produkcji audiowizualnej;

3)

scenografii i kostiumów;

4)

pozyskania sprzętu technicznego służącego do produkcji audiowizualnej;

5)

podróży, zakwaterowania i wyżywienia;

6)

montażu i postprodukcji;

7)

produkcji animacji i efektów specjalnych;

8)

związane z zaangażowaniem osób do produkcji utworu audiowizualnego, włącznie z podatkami

dochodowymi oraz składkami na ubezpieczenia społeczne;

9)

praw i licencji do muzyki oraz materiałów archiwalnych wykorzystywanych w produkcji

audiowizualnej;

10)

produkcji formatów umożliwiających dostęp do utworu audiowizualnego osobom niepełnosprawnym,

w tym audiodeskrypcji i napisów dla niesłyszących.

2.

Koszty nabycia towarów lub usług uznaje się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli

1)

przedsiębiorca dostarczający towary lub usługi ma siedzibę lub oddział na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, działa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest wpisany

do właściwego rejestru;

2)

towary i usługi, w tym wynajem lub dzierżawa infrastruktury technicznej, są nabywane

lub świadczone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Koszty obejmujące honoraria, wynagrodzenia i inne świadczenia przeznaczone dla osób

zaangażowanych do produkcji utworu audiowizualnego na podstawie umów innych niż umowa

o pracę, uznaje się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli są objęte obowiązkiem

podatkowym w rozumieniu przepisów podatkowych i mieszczą się w katalogu określonym

w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014.

4.

Koszty obejmujące honoraria, wynagrodzenia i inne świadczenia przeznaczone dla osób

zaangażowanych do produkcji utworu audiowizualnego na podstawie umów o pracę, uznaje

się za polskie koszty kwalifikowalne, jeżeli obejmują koszty pracy pracowników przedsiębiorcy,

który otrzymał wsparcie finansowe lub jego koproducentów, lub ich podwykonawców, którzy

są objęci nieograniczonym obowiązkiem podatkowym zgodnie z ustawą z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1509, z późn. zm..

5.

Polskie koszty kwalifikowalne nie obejmują podatku od towarów i usług oraz kosztów

związanych z prowadzeniem działalności przez producentów lub koproducentów, niezwiązanych

bezpośrednio z produkcją audiowizualną lub świadczeniem usługi na rzecz produkcji

audiowizualnej, będącą przedmiotem wsparcia finansowego.

1.

Przedsiębiorca zamierzający uzyskać wsparcie finansowe może złożyć wniosek o wydanie

certyfikatu potwierdzającego spełnianie kryteriów testu kwalifikacyjnego, zwanego

dalej „certyfikatem”.

2.

Wniosek o wydanie certyfikatu zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

siedzibę i adres, numer telefonu, adres e-mail, numer wpisu w rejestrze przedsiębiorców

Krajowego Rejestru Sądowego lub informację o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer

REGON przedsiębiorcy;

3)

określenie utworu audiowizualnego stanowiącego przedmiot wniosku, w tym określenie

tytułu, języka, podstawy literackiej, planowanego czasu trwania, gatunku i rodzaju

utworu audiowizualnego, reżysera, scenarzysty, operatora zdjęć i kompozytora utworu

audiowizualnego, wskazanie, czy wsparcie finansowe wiąże się z produkcją audiowizualną,

czy z usługą na rzecz produkcji audiowizualnej, oraz określenie, czy utwór audiowizualny

jest utworem trudnym, o którym mowa w art. 13 ust. 2;

4)

szacunkową wysokość wsparcia finansowego;

5)

scenariusz utworu audiowizualnego.

3.

Do wniosku o wydanie certyfikatu dołącza się wypełniony test kwalifikacyjny.

4.

Test kwalifikacyjny zawiera zestaw kryteriów i przypisaną im odpowiednio punktację,

które służą do oceny, czy dany utwór audiowizualny

1)

wykorzystuje polski lub europejski dorobek kulturowy;

2)

lokalizuje akcję na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

jest produkowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zapewnia udział w produkcji audiowizualnej polskich pracowników, współpracowników

lub podmiotów świadczących usługi na rzecz produkcji audiowizualnej;

5)

zapewnia udział polskiej infrastruktury filmowej.

5.

Instytut rozpatruje wniosek o wydanie certyfikatu w terminie nie dłuższym niż 28 dni

kalendarzowych od dnia jego złożenia.

1.

Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o wydanie certyfikatu Instytut wydaje certyfikat.

2.

Certyfikat zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy;

2)

opis utworu audiowizualnego, którego dotyczyć ma wsparcie finansowe;

3)

datę wydania certyfikatu.

3.

Certyfikat może zostać wydany, jeżeli utwór audiowizualny uzyska w teście kwalifikacyjnym

co najmniej 51% punktów możliwych do uzyskania.

4.

Certyfikat jest ważny przez 4 lata od daty jego wydania.

1.

Instytut przyznaje wsparcie finansowe na podstawie wniosku złożonego przez przedsiębiorcę,

zwanego dalej „wnioskodawcą”.

2.

Wniosek składa się nie wcześniej niż 6 miesięcy i nie później niż 2 miesiące przed

rozpoczęciem prac, które mają być objęte wsparciem finansowym.

3.

Wniosek zawiera

1)

firmę wnioskodawcy;

2)

siedzibę i adres, numer telefonu, adres e-mail, numer wpisu w rejestrze przedsiębiorców

Krajowego Rejestru Sądowego lub informację o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer

REGON wnioskodawcy;

3)

informacje o wielkości obrotów wnioskodawcy w roku podatkowym poprzedzającym złożenie

wniosku;

4)

informacje potwierdzające spełnienie przez wnioskodawcę warunków przyznania wsparcia

finansowego;

5)

określenie utworu audiowizualnego stanowiącego przedmiot wniosku, w tym określenie

tytułu, języka, podstawy literackiej, planowanego czasu trwania, gatunku i rodzaju

utworu audiowizualnego, reżysera, scenarzysty, operatora zdjęć i kompozytora utworu

audiowizualnego, wskazanie, czy wsparcie finansowe wiąże się z produkcją audiowizualną,

czy z usługą na rzecz produkcji audiowizualnej, oraz określenie, czy utwór audiowizualny

jest utworem trudnym, o którym mowa w art. 13 ust. 2;

6)

określenie prac objętych wsparciem finansowym;

7)

informacje dotyczące utworu audiowizualnego, potwierdzające spełnienie warunków przyznania

wsparcia finansowego, w tym określenie liczby punktów uzyskanych w teście kwalifikacyjnym,

kwotę planowanych polskich kosztów kwalifikowalnych oraz wysokość i procent udziału

środków publicznych w finansowaniu produkcji audiowizualnej;

8)

określenie terminów rozpoczęcia i zakończenia prac związanych z produkcją audiowizualną

objętych wsparciem finansowym wraz z podaniem terminów poszczególnych etapów ich realizacji;

9)

wysokość szacowanego wsparcia finansowego, o które występuje wnioskodawca;

10)

wysokość całkowitych planowanych kosztów produkcji utworu audiowizualnego, w zakresie

prac objętych wnioskiem o wsparcie finansowe oraz w odniesieniu do produkcji audiowizualnej

planowaną wysokość całkowitego budżetu produkcji audiowizualnej;

11)

określenie lokalizacji prac objętych wsparciem finansowym oraz liczby dni zdjęciowych

lub dni produkcji audiowizualnej, lub postprodukcji audiowizualnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i w innych państwach;

12)

firmę, siedzibę i adres producentów utworu audiowizualnego lub koproducentów utworu

audiowizualnego;

13)

imiona, nazwiska, określenie obywatelstw oraz pełnionych funkcji poszczególnych członków

ekipy filmowej, potwierdzające spełnienie kryteriów testu kwalifikacyjnego;

14)

informacje określone w art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 362).

4.

Wnioskodawca dołącza do wniosku

1)

kopię umowy koprodukcyjnej lub umowy o świadczeniu usług na rzecz produkcji audiowizualnej

tłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego;

2)

zaświadczenie z urzędu skarbowego o niezaleganiu w podatkach i innych należnościach,

do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., wydane nie wcześniej niż na 30 dni przed złożeniem wniosku;

3)

zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o niezaleganiu w opłacaniu składek

na ubezpieczenia społeczne nie starsze niż 30 dni;

4)

oświadczenie o niewystępowaniu okoliczności, o których mowa w art. 10;

5)

informację dotyczącą doświadczenia pracowników lub współpracowników wnioskodawcy zaangażowanych

w produkcję audiowizualną;

6)

harmonogram produkcji audiowizualnej;

7)

plan finansowania produkcji audiowizualnej, wraz z kopiami dokumentów potwierdzającymi

spełnianie warunków przyznania wsparcia finansowego tłumaczonymi na język polski przez

tłumacza przysięgłego, potwierdzającymi przynajmniej 75% całkowitej wartości finansowania,

w szczególności umów i decyzji o dofinansowaniu ze źródeł innych niż wsparcie finansowe;

8)

kosztorys produkcji audiowizualnej wraz z planem wydatków związanych z produkcją audiowizualną

na terytorium Rzeczypospolitej Polski i terytoriach innych państw;

9)

synopsis i scenariusz utworu audiowizualnego;

10)

potwierdzenie nabycia praw do scenariusza lub podstawy literackiej utworu audiowizualnego;

11)

wypełniony test kwalifikacyjny.

5.

Instytut pobiera opłatę za rozpatrzenie wniosku. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy

Instytutu. Opłata wynosi 0,05% wartości szacowanego wsparcia finansowego, o które

wystąpił wnioskodawca, jednak nie więcej niż 1000 zł.

6.

Instytut publikuje na swojej stronie podmiotowej w Biuletynie Informacji Publicznej

informację o sposobie składania i rozpatrywania wniosków oraz wzór wniosku.

1.

Wnioskodawca może wystąpić z wnioskiem, jeżeli w momencie jego złożenia ma udokumentowane

finansowanie na co najmniej 75% kosztów prac, które mają zostać objęte wsparciem finansowym,

mieszczących się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 651/2014.

2.

Jeżeli wnioskodawca występuje z wnioskiem dotyczącym finansowania usługi na rzecz

produkcji audiowizualnej, finansowanie to należy udokumentować co najmniej w wysokości

75% kosztów prac, które mają zostać objęte wsparciem finansowym, których dotyczy ta

usługa, mieszczących się w katalogu określonym w art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr

651/2014.

1.

Podmiot prowadzący kino przekazuje Instytutowi

1)

dzienne dane o liczbie widzów, liczbie sprzedanych biletów i zaakceptowanych znakach

legitymacyjnych oraz przychodach z tytułu sprzedaży biletów w odniesieniu do każdego

filmu wyświetlanego w danym dniu;

2)

miesięczne dane o przychodach z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie.

2.

Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedno kino, przekazuje Instytutowi dane, o których

mowa w ust. 1, odrębnie dla każdego kina.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1, są przekazywane dwa razy w tygodniu: w pierwszym dniu, który nie jest dniem

wolnym od pracy, następującym po każdej niedzieli - za piątek, sobotę i niedzielę,

oraz w dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, poprzedzającym każdą sobotę - za

poniedziałek, wtorek, środę i czwartek,

2)

pkt 2, są przekazywane w pierwszym dniu miesiąca, który nie jest dniem wolnym od pracy,

następującym po miesiącu, którego dotyczą

- za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu dokumentów elektronicznych

w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669) albo przez formularz elektroniczny udostępniony na stronie podmiotowej Instytutu

w Biuletynie Informacji Publicznej.

4.

Minister określi, w drodze rozporządzenia

1)

elektroniczny format przekazywania danych, o których mowa w ust. 1,

2)

wzór formularzy służących do przekazywania Instytutowi danych, o których mowa w ust.

1, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania

- uwzględniając konieczność uproszczenia, usprawnienia i ujednolicenia procesu przekazywania

danych.

1.

Podmiot prowadzący kino, który nie przekaże danych, o których mowa w art. 19a, albo

nie przekaże ich w terminie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 1000 do 100

000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji Dyrektor.

3.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych Dyrektor uwzględnia wcześniejsze naruszenia

obowiązków przekazywania danych przez podmiot prowadzący kino, zakres i rodzaj danych

nieprzekazanych albo nieprzekazanych w terminie oraz rozmiar działalności prowadzonej

przez podmiot.

4.

Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Instytutu.

5.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu

stała się ostateczna.

6.

Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096).

7.

Wierzycielem należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, w rozumieniu

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest Instytut.

8.

Organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wierzyciela

należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, jest minister.

1.

Instytut rozpatruje wniosek i informuje pisemnie wnioskodawcę o rozstrzygnięciu w

terminie 28 dni kalendarzowych od dnia jego złożenia.

2.

W przypadku złożenia wniosku, który nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 18

ust. 3, lub niedołączenia do wniosku dokumentów, o których mowa w art. 18 ust. 4,

Instytut zwraca wniosek wnioskodawcy i informuje go pisemnie o stwierdzonych brakach

oraz o możliwości ponownego złożenia wniosku.

3.

W przypadku gdy ocena kosztorysu, o którym mowa w art. 18 ust. 4 pkt 8, wskazuje na

nieadekwatność pozycji kosztowych względem założeń realizacyjnych oraz scenariusza,

Instytut przedstawia wnioskodawcy uwagi do kosztorysu wraz z pisemnym uzasadnieniem

oraz wzywa wnioskodawcę do przedstawienia zmodyfikowanego kosztorysu w terminie 14

dni od dnia doręczenia wezwania.

4.

W przypadku braku przedstawienia zmodyfikowanego kosztorysu Instytut ustala maksymalną

wysokość danego rodzaju kosztu kwalifikowalnego, która zostanie uznana za podlegającą

rozliczeniu w ramach wsparcia finansowego, i przedstawia ją wnioskodawcy na piśmie

w terminie 14 dni od upływu terminu na przedstawienie zmodyfikowanego kosztorysu przez

wnioskodawcę.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, termin określony w ust. 1 biegnie od dnia

złożenia przez wnioskodawcę zmodyfikowanego kosztorysu albo od dnia przedstawienia

przez Instytut maksymalnej wysokości kosztu kwalifikowalnego podlegającej rozliczeniu

w ramach wsparcia finansowego.

6.

Instytut rozpatruje wnioski w kolejności ich złożenia do czasu wyczerpania środków

przeznaczonych na wsparcie finansowe, przewidzianych w planie finansowym Instytutu

na dany rok.

7.

Instytut informuje pisemnie wnioskodawcę o nierozpatrzeniu wniosku z powodu wyczerpania

środków finansowych, o którym mowa w ust. 6. W przypadku nierozpatrzenia wniosku Instytut

zwraca opłatę, o której mowa w art. 18 ust. 5.

8.

Instytut tworzy listę rezerwową wniosków, które zostaną rozpatrzone w przypadku rezygnacji

przez wnioskodawcę z przyznanego mu wsparcia finansowego w danym roku kalendarzowym.

1.

Rozpatrzenie wniosku następuje po sprawdzeniu spełniania warunków przyznania wsparcia

finansowego, w tym określonych w teście kwalifikacyjnym.

2.

Wsparcie finansowe może być przyznane, jeżeli wniosek uzyska w teście kwalifikacyjnym

co najmniej 51% punktów możliwych do uzyskania.

1.

Instytut w terminie 28 dni kalendarzowych od dnia powiadomienia wnioskodawcy o przyznaniu

wsparcia finansowego zawiera z wnioskodawcą umowę o wsparcie finansowe.

2.

Instytut może odstąpić od umowy o wsparcie finansowe, jeżeli w terminie 3 miesięcy

od wskazanego w tej umowie terminu rozpoczęcia prac objętych wsparciem finansowym

wnioskodawca lub jego koproducenci nie rozpoczną tych prac.

3.

Po odstąpieniu od umowy o wsparcie finansowe wnioskodawca może ponownie złożyć wniosek

o wsparcie finansowe dotyczący tego samego utworu audiowizualnego tylko raz.

Umowa o wsparcie finansowe zawiera w szczególności

1)

opis utworu audiowizualnego, którego dotyczy wsparcie finansowe;

2)

wysokość wsparcia finansowego przyznanego dla danego utworu audiowizualnego;

3)

terminy rozpoczęcia i zakończenia prac objętych wsparciem finansowym wraz z podaniem

terminów poszczególnych ich etapów realizacji oraz terminy przedstawienia raportu;

4)

określenie materiałów związanych z produkcją audiowizualną przekazywanych przez przedsiębiorcę,

którego dotyczy wsparcie finansowe, do wykorzystania przez Instytut w ramach działań

promocyjnych określonych w art. 3 pkt 6;

5)

termin lub terminy wypłaty wsparcia finansowego;

6)

wysokość kar umownych z tytułu nieterminowego przedstawienia przez wnioskodawcę raportu;

7)

warunki rozwiązania umowy o wsparcie finansowe.

1.

Instytut wypłaca wsparcie finansowe po zawarciu umowy o wsparcie finansowe na powierniczy

rachunek bankowy zarządzany przez Instytut i wyodrębniony wyłącznie dla operacji finansowych

związanych ze wsparciem finansowym w Banku Gospodarstwa Krajowego.

2.

Przedsiębiorca, któremu przyznano wsparcie finansowe, może podjąć środki zgromadzone

na rachunku powierniczym, o którym mowa w ust. 1, po dokonaniu przez Instytut pozytywnej

weryfikacji raportu zgodnie z art. 26 ust. 1.

3.

W przypadku gdy wartość wsparcia finansowego wynikająca z rozliczonych polskich kosztów

kwalifikowalnych będzie niższa niż wysokość środków zgromadzonych na rachunku powierniczym,

o którym mowa w ust. 1, Instytut przekazuje pozostałe na rachunku powierniczym środki

na wsparcie finansowe innych utworów audiowizualnych.

4.

Przekazanie środków na rachunek powierniczy, o którym mowa w ust. 1, spełnia cel przyznania

wsparcia finansowego, w rozumieniu art. 168 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, z późn. zm..

1.

Po zakończeniu prac objętych wsparciem finansowym przedsiębiorca, który otrzymał wsparcie

finansowe, przedstawia Instytutowi raport, który zawiera

1)

firmę przedsiębiorcy, któremu przyznano wsparcie finansowe;

2)

siedzibę i adres, numer telefonu, adres e-mail, numer wpisu w rejestrze przedsiębiorców

Krajowego Rejestru Sądowego lub informację o wpisie w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej, a także numer identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numer

REGON przedsiębiorcy, któremu przyznano wsparcie finansowe;

3)

określenie utworu audiowizualnego stanowiącego przedmiot wniosku, w tym określenie

tytułu, języka, podstawy literackiej, planowanego czasu trwania, gatunku i rodzaju

utworu audiowizualnego, reżysera, scenarzysty, operatora zdjęć i kompozytora utworu

audiowizualnego, wskazanie, czy finansowanie wiąże się z produkcją audiowizualną,

czy z usługą na rzecz produkcji audiowizualnej, oraz określenie, czy utwór audiowizualny

jest utworem trudnym, o którym mowa w art. 13 ust. 2;

4)

skrócony opis przebiegu poszczególnych etapów produkcji audiowizualnej objętych wsparciem

finansowym;

5)

dane dotyczące kosztów produkcji audiowizualnej niezbędne do weryfikacji należnego

wsparcia finansowego;

6)

dane dotyczące spełnienia warunków określonych w teście kwalifikacyjnym;

7)

dane dotyczące przebiegu produkcji audiowizualnej niezbędne do potwierdzenia spełnienia

warunków określonych we wniosku;

8)

wysokość i udział procentowy środków publicznych uzyskanych z innych źródeł niż wsparcie

finansowe;

9)

wskazanie producentów utworu audiowizualnego lub koproducentów utworu audiowizualnego.

2.

Do raportu dołącza się

1)

wykaz poniesionych polskich kosztów kwalifikowalnych wraz z dokumentami potwierdzającymi

a)

poniesienie kosztów nabycia towarów lub usług stanowiących polskie koszty kwalifikowalne,

w szczególności fakturami, rachunkami oraz potwierdzeniami zapłaty za towary lub usługi,

b)

dokonanie zapłaty honorariów, wynagrodzeń i innych świadczeń stanowiących koszty pracy

osób zaangażowanych do produkcji audiowizualnej w okresie trwania produkcji audiowizualnej,

w szczególności umowami zawartymi z osobami fizycznymi (umowy o pracę, umowy o świadczenie

usług, umowy zlecenia lub umowy o dzieło), a także potwierdzeniami zapłaty wynagrodzenia

z tytułu realizacji tych umów;

2)

test kwalifikacyjny wypełniony w oparciu o dane aktualne w chwili przedstawienia raportu;

3)

listę imion, nazwisk oraz funkcji poszczególnych członków ekipy filmowej, a także

informację o liczbie dni zdjęciowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Przedsiębiorca przekazuje nieodpłatnie Instytutowi jeden egzemplarz nieeksploatowanej

kopii utworu audiowizualnego oraz materiały dokumentacyjne związane z produkcją audiowizualną,

w tym scenariusz, listę montażową i dialogową, fotosy, plakaty, listę napisów i materiały

reklamowe, w terminie 30 dni po zakończeniu produkcji audiowizualnej, nie później

jednak niż w dniu rozpoczęcia dystrybucji utworu audiowizualnego.

1.

Instytut weryfikuje raport i ustala, czy

1)

raport spełnia wymogi, o których mowa w art. 25;

2)

w teście kwalifikacyjnym wypełnionym w oparciu o dane aktualne w chwili przedstawienia

raportu uzyskano co najmniej 51% punktów możliwych do uzyskania;

3)

prace objęte wsparciem finansowym zostały zrealizowane zgodnie z umową o wsparcie

finansowe;

4)

opinia ekonomiczno-finansowa o raporcie wskazuje, że przedstawione w tym raporcie

koszty stanowią polskie koszty kwalifikowalne.

2.

Instytut dokonuje weryfikacji, o której mowa w ust. 1, w terminie nie dłuższym niż

90 dni kalendarzowych od dnia otrzymania raportu. Dyrektor Instytutu pisemnie informuje

przedsiębiorcę o dniu zakończenia weryfikacji i jej wyniku.

3.

W przypadku prowadzenia przez Instytut kontroli, o której mowa w art. 28 ust. 1 pkt

2, termin określony w ust. 2 biegnie od dnia zakończenia kontroli.

1.

Opinia ekonomiczno-finansowa o raporcie przygotowywana jest przez firmę audytorską

wybraną przez Instytut z listy, o której mowa w ust. 2, i obejmuje ocenę, czy przedstawione

w raporcie koszty stanowią polskie koszty kwalifikowalne.

2.

Instytut prowadzi listę firm audytorskich wydających opinie w sprawie raportów. Instytut,

ustalając listę, kieruje się koniecznością posiadania przez firmę audytorską niezbędnych

kwalifikacji dotyczących weryfikacji finansowania produkcji audiowizualnych.

1.

Instytut może prowadzić kontrolę przedsiębiorców, którym przyznano wsparcie finansowe

w zakresie produkcji audiowizualnej albo usługi na rzecz produkcji audiowizualnej,

na którą przedsiębiorcy przyznano wsparcie finansowe, w celu weryfikacji

1)

terminowości realizacji prac objętych wsparciem finansowym zgodnie z terminami określonymi

w umowie o wsparcie finansowe lub

2)

rzetelności informacji zawartych w raporcie i w załącznikach do raportu.

2.

Instytut może prowadzić kontrolę w okresie od dnia podpisania umowy o wsparcie finansowe

do dnia zakończenia weryfikacji raportu.

3.

Kontrola, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie może być prowadzona przez okres dłuższy

niż 2 miesiące.

4.

Kontrolę przeprowadzają pracownicy Instytutu lub firmy audytorskie z listy, o której

mowa w art. 27 ust. 2, na podstawie pisemnego upoważnienia udzielonego przez Dyrektora

Instytutu.

5.

Upoważnienie zawiera

1)

wskazanie podstawy prawnej kontroli;

2)

datę i miejsce wystawienia;

3)

imię i nazwisko osoby upoważnionej do przeprowadzenia kontroli, zwanej dalej „osobą

upoważnioną”;

4)

oznaczenie przedsiębiorcy;

5)

termin rozpoczęcia i zakończenia kontroli;

6)

zakres kontroli.

6.

Osoba upoważniona ma prawo do

1)

wstępu do siedziby przedsiębiorcy, któremu przyznano wsparcie finansowe, oraz na teren

i do pomieszczeń, gdzie jest lub była prowadzona produkcja audiowizualna albo jest

lub była świadczona usługa na rzecz produkcji audiowizualnej, objęta wsparciem finansowym;

2)

żądania dokumentów związanych z wydatkami ponoszonymi na produkcję audiowizualną albo

usługę na rzecz produkcji audiowizualnej, zaliczonymi do polskich kosztów kwalifikowalnych,

w tym umów i dokumentów księgowych;

3)

wglądu w dokumentację dotyczącą umowy o wsparcie finansowe, w tym dokumenty księgowe,

umowy, dokumentację fotograficzną i audiowizualną z procesu produkcji audiowizualnej;

4)

żądania złożenia pisemnych wyjaśnień związanych z przyznaniem i rozliczeniem wsparcia

finansowego.

1.

Z przeprowadzonej kontroli osoba upoważniona sporządza protokół kontroli, który zawiera

1)

firmę i adres przedsiębiorcy;

2)

wskazanie podstawy prawnej kontroli;

3)

imię i nazwisko osoby upoważnionej oraz datę wydania upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli;

4)

termin rozpoczęcia i zakończenia kontroli, ze wskazaniem dni będących przerwami w

kontroli;

5)

zakres i przedmiot kontroli;

6)

opis ustalonego w wyniku kontroli stanu faktycznego, w tym stwierdzonych nieprawidłowości,

przyczyn ich powstania, zakresu i skutków oraz imiona, nazwiska i funkcję (stanowisko)

osób odpowiedzialnych za nieprawidłowości;

7)

wskazanie podstaw dokonanych ustaleń;

8)

w przypadku kolejnej kontroli informację o realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych

w wyniku ostatniej kontroli;

9)

pouczenie o prawie, sposobie i terminie zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych

w protokole kontroli oraz o prawie do odmowy podpisania tego protokołu;

10)

wzmiankę o zgłoszeniu zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli oraz o

stanowisku zajętym wobec nich przez osobę upoważnioną;

11)

omówienie dokonanych w protokole kontroli poprawek, skreśleń i uzupełnień;

12)

podpis osoby upoważnionej oraz wskazanie miejsca i datę podpisania protokołu kontroli;

13)

podpis przedsiębiorcy oraz wskazanie miejsca i datę podpisania protokołu kontroli

albo w przypadku odmowy podpisania protokołu kontroli - wzmiankę o tym fakcie.

2.

Protokół kontroli podpisuje osoba upoważniona i przedsiębiorca.

3.

Przedsiębiorca przed podpisaniem protokołu kontroli może zgłosić pisemne umotywowane

zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli w terminie 14 dni od dnia jego

otrzymania.

4.

Osoba upoważniona w przypadku zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole

kontroli w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania dokonuje analizy zastrzeżeń i w

miarę potrzeby podejmuje dodatkowe czynności kontrolne.

5.

W przypadku stwierdzenia, że zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli

są zasadne w całości lub w części, osoba upoważniona zmienia lub uzupełnia protokół

kontroli.

6.

W przypadku nieuwzględnienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli

w całości osoba upoważniona pozostawia protokół kontroli bez zmian.

7.

Przedsiębiorca może odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7

dni od dnia jego otrzymania pisemne wyjaśnienie przyczyn odmowy.

8.

W przypadku odmowy podpisania protokołu kontroli osoba upoważniona dołącza do niego

pisemne wyjaśnienie przyczyn odmowy.

9.

Odmowa podpisania protokołu kontroli przez przedsiębiorcę nie stanowi przeszkody do

podpisania protokołu przez osobę upoważnioną.

1.

Jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca nie realizuje obowiązków wynikających

z ustawy lub umowy o wsparcie finansowe, Dyrektor Instytutu wydaje zalecenia pokontrolne,

w których wzywa przedsiębiorcę do usunięcia nieprawidłowości lub udzielenia wyjaśnień.

2.

Usunięcie nieprawidłowości lub udzielenie wyjaśnień następuje we wskazanym przez Dyrektora

Instytutu terminie nie krótszym niż 30 dni od dnia doręczenia zaleceń pokontrolnych

przedsiębiorcy.

3.

Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, przedsiębiorca nie usunie wskazanych

nieprawidłowości lub udzielone przez niego wyjaśnienia okażą się niewystarczające,

Dyrektor Instytutu może wskazać środki, jakie powinien zastosować przedsiębiorca w

celu usunięcia nieprawidłowości wraz ze wskazaniem terminu na ich usunięcie.

4.

Niezastosowanie się do środków, o których mowa w ust. 3, stanowi podstawę do odstąpienia

od umowy o wsparcie finansowe przez Dyrektora Instytutu.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia

1)

szczegółowy wykaz kosztów mogących stanowić polskie koszty kwalifikowalne oraz szczegółowy

wykaz kosztów wyłączonych z kwalifikowania jako polskie koszty kwalifikowalne na podstawie

art. 15 ust. 5;

2)

minimalne planowane czasy trwania utworów audiowizualnych oraz minimalne wartości

polskich kosztów kwalifikowalnych uprawniających do wnioskowania o wsparcie finansowe

- osobno dla poszczególnych rodzajów utworów audiowizualnych;

3)

wzór wniosku o wydanie certyfikatu;

4)

wzór wniosku o wsparcie finansowe;

5)

wzór testu kwalifikacyjnego wraz ze szczegółowymi kryteriami testu kwalifikacyjnego

i odpowiadającą im punktacją;

6)

wzór raportu.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio

1)

koszty, których wydatkowanie jest niezbędne dla produkcji audiowizualnej oraz których

poniesienie przyczyni się do rozwoju polskiej branży audiowizualnej;

2)

potrzebę dostosowania systemu wsparcia finansowego do uwarunkowań rynkowych i aktualnych

kierunków rozwoju produkcji audiowizualnej;

3)

zmiany zachodzące w warunkach dofinansowywania produkcji audiowizualnej na terytoriach

innych niż Rzeczpospolita Polska;

4)

sposoby produkcji i postprodukcji poszczególnych rodzajów utworów audiowizualnych;

5)

wpływ produkcji audiowizualnej na wzmocnienie potencjału kreatywnego i ekonomicznego

polskiego rynku produkcji audiowizualnej;

6)

sprawność procedury przyznawania wsparcia finansowego i weryfikacji spełniania warunków

przyznania i wypłaty wsparcia finansowego;

7)

konieczność ujednolicenia dokumentów stosowanych w trybie przyznawania i rozliczania

wsparcia finansowego.

W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

(Dz. U. z 2018 r. poz. 597) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 w ust. 1 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 i 11

w brzmieniu

„

10)

wspieranie produkcji audiowizualnej na zasadach określonych w ustawie z dnia 9 listopada 2018 r. o finansowym wspieraniu produkcji audiowizualnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 50);

11)

nadawanie każdemu filmowi wyświetlanemu w kinie indywidualnego identyfikatora publikowanego

na stronie podmiotowej Instytutu w Biuletynie Informacji Publicznej.

”

;

2)

w art. 11 uchyla się ust. 3;

3)

w art. 18 w ust. 1

a)

uchyla się pkt 7,

b)

dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

wpływy z kar nałożonych na podstawie art. 19b.

”

;

4)

po art. 19 dodaje się art. 19a i art. 19b w brzmieniu

„

Art. 19a.

1.

Podmiot prowadzący kino przekazuje Instytutowi

1)

dzienne dane o liczbie widzów, liczbie sprzedanych biletów i zaakceptowanych znakach

legitymacyjnych oraz przychodach z tytułu sprzedaży biletów w odniesieniu do każdego

filmu wyświetlanego w danym dniu;

2)

miesięczne dane o przychodach z tytułu wyświetlania filmów i reklam w kinie.

2.

Jeżeli podmiot prowadzi więcej niż jedno kino, przekazuje Instytutowi dane, o których

mowa w ust. 1, odrębnie dla każdego kina.

3.

Dane, o których mowa w ust. 1

1)

pkt 1, są przekazywane dwa razy w tygodniu: w pierwszym dniu, który nie jest dniem

wolnym od pracy, następującym po każdej niedzieli - za piątek, sobotę i niedzielę,

oraz w dniu, który nie jest dniem wolnym od pracy, poprzedzającym każdą sobotę - za

poniedziałek, wtorek, środę i czwartek,

2)

pkt 2, są przekazywane w pierwszym dniu miesiąca, który nie jest dniem wolnym od pracy,

następującym po miesiącu, którego dotyczą

- za pośrednictwem systemu teleinformatycznego przy użyciu dokumentów elektronicznych

w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669) albo przez formularz elektroniczny udostępniony na stronie podmiotowej Instytutu

w Biuletynie Informacji Publicznej.

4.

Minister określi, w drodze rozporządzenia

1)

elektroniczny format przekazywania danych, o których mowa w ust. 1,

2)

wzór formularzy służących do przekazywania Instytutowi danych, o których mowa w ust.

1, wraz z objaśnieniami co do sposobu ich wypełniania

- uwzględniając konieczność uproszczenia, usprawnienia i ujednolicenia procesu przekazywania

danych.

Art. 19b.

1.

Podmiot prowadzący kino, który nie przekaże danych, o których mowa w art. 19a, albo

nie przekaże ich w terminie - podlega karze pieniężnej w wysokości od 1000 do 100

000 zł.

2.

Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada w drodze decyzji Dyrektor.

3.

Przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych Dyrektor uwzględnia wcześniejsze naruszenia

obowiązków przekazywania danych przez podmiot prowadzący kino, zakres i rodzaj danych

nieprzekazanych albo nieprzekazanych w terminie oraz rozmiar działalności prowadzonej

przez podmiot.

4.

Karę pieniężną wnosi się na rachunek bankowy Instytutu.

5.

Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu

stała się ostateczna.

6.

Do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096).

7.

Wierzycielem należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, w rozumieniu

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest Instytut.

8.

Organem wyższego stopnia właściwym do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie wierzyciela

należności z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, jest minister.

”

.

1.

W latach 2019-2027 minimalny limit wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym

ustawy wynosi 100 000 tys. zł rocznie, natomiast w latach 2018-2027 maksymalny limit

wydatków budżetu państwa będących skutkiem finansowym ustawy wynosi w

1)

2018 r. - 50 000 tys. zł;

2)

2019 r. - 210 738 tys. zł;

3)

2020 r. - 216 006 tys. zł;

4)

2021 r. - 221 406 tys. zł;

5)

2022 r. - 226 940 tys. zł;

6)

2023 r. - 232 614 tys. zł;

7)

2024 r. - 238 430 tys. zł;

8)

2025 r. - 244 390 tys. zł;

9)

2026 r. - 250 500 tys. zł;

10)

2027 r. - 265 762 tys. zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, zostanie zastosowany mechanizm

korygujący polegający na ograniczeniu wydatków związanych z kosztami funkcjonowania

Instytutu.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest minister

właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Traci moc ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o państwowych instytucjach filmowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2006).

Ustawa wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 32 pkt 3 lit. b i pkt 4, które wchodzą w życie po upływie 12 miesięcy od dnia

ogłoszenia.