Protokół o zrównoważonym transporcie do Ramowej Konwencji o ochronie i zrównoważonym rozwoju Karpat, sporządzony w Mikulovie dnia 26 września 2014 r.

1.

Zgodnie z Artykułem 8 Konwencji Karpackiej, przedmiotem Protokołu o zrównoważonym

transporcie, zwanego dalej „Protokołem”, jest wzmocnienie i ułatwienie współpracy

Stron na rzecz rozwoju zrównoważonego transportu towarowego i pasażerskiego oraz związanej

z nim infrastruktury w Karpatach dla dobra obecnych i przyszłych pokoleń aby przyczynić

się do zrównoważonego rozwoju regionu jednocześnie unikając, minimalizując oraz -

jeżeli to niezbędne - łagodząc i kompensując negatywny wpływ środowiskowy i społeczno-ekonomiczny

transportu oraz związanej z nim infrastruktury.

2.

Aby osiągnąć ww. cele, Strony powinny w szczególności współpracować w zakresie

a)

polityk zrównoważonego transportu i planowania oraz rozwoju związanej z nim infrastruktury,

które uwzględniają specyfikę środowiska górskiego;

b)

tworzenia polityk zrównoważonego transportu multimodalnego, które zapewniają korzyści

społeczno-ekonomiczne w zakresie mobilności i dostępu do obszarów miejskich, wiejskich,

odległych oraz turystycznych w Karpatach;

c)

ograniczenia negatywnego wpływu na zdrowie ludzkie oraz poprawy bezpieczeństwa transportu;

d)

uniknięcia fragmentacji naturalnych i półnaturalnych siedlisk spowodowanej przez wszystkie

rodzaje transportu oraz związaną z nim infrastrukturę, jak również utrzymania i poprawy

łączności ekologicznej na poziomie: lokalnym, krajowym i regionalnym;

e)

rozwoju i promocji modeli oraz systemów transportu przyjaznych środowisku, w szczególności

na obszarach wrażliwych środowiskowo;

f)

wdrażania planowania zrównoważonego transportu i zarządzania ruchem w Karpatach, unikania

przekraczania przepustowości tranzytowej na terenie Karpat tam gdzie to możliwe;

g)

zapewnienia infrastrukturalnej funkcjonalności sieci transportowej;

h)

poprawy lub utrzymania infrastruktury transportowej w zakresie efektywności, bezpieczeństwa,

ochrony pasażera i mobilności towarowej oraz emisji gazów cieplarnianych.

1.

Niniejszy Protokół stosuje się do regionu Karpat, zwanego dalej „Karpatami”, zdefiniowanego

przez Konferencję Stron.

2.

Każda ze Stron może rozszerzyć zakres stosowania niniejszego Protokołu o dodatkowe

części terytorium narodowego poprzez złożenie deklaracji Depozytariuszowi.

Na potrzeby niniejszego Protokołu

a)

„Konferencja Stron” oznacza Konferencję Stron Konwencji Karpackiej;

b)

„Ochrona* oznacza szereg działań wymaganych w celu utrzymania korzystnego stanu ochrony

naturalnych siedlisk oraz populacji gatunków dzikich zwierząt i roślin;

c)

„Łączność ekologiczna” oznacza wzajemne powiązania lub połączenia elementów ekologiczno-krajobrazowych

(siedlisk półnaturalnych, naturalnych lub stref buforowych, korytarzy biologicznych)

z punktu widzenia jednostkowego, gatunkowego, populacji lub wspólnoty tych podmiotów,

dla całości bądź części etapów ich rozwoju, w danym czasie lub przez pewien okres,

w celu poprawy dostępności terenów i zasobów dla fauny i flory;

d)

„Transport przyjazny środowisku” oznacza transport, który ogranicza emisje i odpady

w ramach możliwości planety (Ziemi) do ich absorpcji, korzysta z odnawialnych zasobów

na poziomie ich wytwarzania lub poniżej tego poziomu, ogranicza inny wpływ na krajobrazy

i ekosystemy, włączając fragmentację siedlisk oraz korzysta z nieodnawialnych zasobów

na poziomie wytwarzania ich odnawialnych substytutów lub poniżej tego poziomu, minimalizując

wpływ na użytkowanie ziemi i wytwarzany hałas;

e)

„Cele w zakresie jakości środowiska” oznaczają cele, które opisują stan środowiska,

który ma być osiągnięty, z należytym uwzględnieniem wpływu na ekosystemy;

f)

„Koszty zewnętrzne' odnoszą się do sytuacji, w której użytkownik transportu albo nie

pokrywa pełnych kosztów swojej działalności transportowej (włącznie z kosztami środowiskowymi,

kongestią lub wypadkami) lub też nie może czerpać pełnych korzyści z niej wynikających;

g)

„Interoperacyjność” oznacza, iż wszystkie rodzaje transportu mają możliwość korzystania

z krajowych sieci transportowych bez barier;

h)

„Różnorodność krajobrazowa” oznacza zmienność wśród krajobrazów;

i)

„Transport multimodalny” oznacza przewóz ładunków lub pasażerów oddzielnie lub wspólnie,

przy wykorzystaniu dwóch lub więcej gałęzi transportowych;

j)

„Siedlisko naturalne” oznacza obszar lądowy lub wodny o określonych cechach geograficznych,

abiotycznych i biotycznych, w którym dany gatunek lub populacja występuje w sposób

naturalny;

k)

„Obserwator” oznacza obserwatora, o którym mowa w Artykule 14 ustęp 5 Konwencji Karpackiej;

l)

„Strony” oznaczają Strony niniejszego Protokołu;

m)

„Zainteresowane grupy społeczeństwa” oznacza grupy, które są lub mogą zostać dotknięte

skutkami decyzji środowiskowych lub są nimi zainteresowane; na potrzeby niniejszej

definicji, organizacje pozarządowe promujące ochronę środowiska i spełniające jakiekolwiek

wymogi ustanowione na mocy przepisów prawa krajowego są uważane za zainteresowane

grupy;

n)

„Obszar chroniony” oznacza obszar zdefiniowany w kategoriach geograficznych, wyznaczony

i zarządzany w celu osiągnięcia konkretnych celów związanych z ochroną;

o)

„Siedlisko półnaturalne” oznacza siedlisko, które zostało zmienione i jest utrzymywane

w wyniku działalności człowieka, ale nadal występują na nim gatunki, które w sposób

naturalny pojawiają się na tym obszarze;

p)

„Obszar wrażliwy” oznacza obszar, który jest szczególnie wrażliwy z uwagi na swą charakterystykę

(uwarunkowaną czynnikami takimi jak gęstość zaludnienia, topografia oraz biotopy na

tym obszarze) oraz podatny na znaczne oddziaływania na środowisko;

q)

„Organ pomocniczy” oznacza organ pomocniczy ustanowiony zgodnie z Artykułem 14 ustęp

2 litera e Konwencji Karpackiej, w tym grupy robocze lub komitety;

r)

„Sieci transeuropejskie” oznacza infrastrukturę transportową o europejskim znaczeniu

strategicznym zidentyfikowaną przez UNECE poprzez transeuropejską sieć autostrad (JEM) i kolei (TER) lub przez Unię Europejską poprzez transeuropejską sieć transportową

(TEN-T);

s)

„Infrastruktura transportowa” oznacza wszelkie trasy oraz instalacje stałe niezbędne

dla ruchu, bezpieczeństwa i ochrony środowiska we wszystkich gałęziach transportu.

1.

Strony wezmą pod uwagę cele niniejszego Protokołu w swoich innych politykach i strategiach,

w szczególności, lecz nie wyłącznie, dotyczących planowania przestrzennego i zarządzania

zasobami, ochrony różnorodności biologicznej i krajobrazowej, zarządzania wodami i

dorzeczami, rolnictwa i leśnictwa, turystyki, przemysłu oraz energii.

2.

Strony będą współpracować w zakresie włączenia zasad zrównoważonego transportu i związanej

z nim infrastruktury do innych polityk tworzonych na poziomie globalnym, regionalnym

lub krajowym, które mogłyby mieć korzystny wpływ na ochronę i zrównoważone korzystanie

z różnorodności biologicznej i krajobrazowej w Karpatach, w tym w odniesieniu do produkcji,

przesyłu i oszczędzania energii, jak również turystyki i rekreacji.

1.

Strony, wykorzystując istniejące ramy instytucjonalne, podejmą kroki w celu ułatwienia

koordynacji i współpracy pomiędzy właściwymi instytucjami, władzami regionalnymi i

lokalnymi w celu promowania wspólnej odpowiedzialności, zwłaszcza tworzenia i wzmacniania

synergii podczas wdrażania polityk mających na celu promowanie zrównoważonego transportu

i związanej z nim infrastruktury.

2.

Strony podejmują kroki w celu umożliwienia włączania innych interesariuszy, takich

jak społeczności lokalne czy zainteresowane grupy społeczeństwa, w proces przygotowywania

i wdrażania tych polityk i działań.

1.

Strony będą zachęcać do aktywnej współpracy pomiędzy właściwymi instytucjami i organizacjami

na poziomie międzynarodowym w odniesieniu do promocji zrównoważonego transportu i

infrastruktury transportowej na obszarze Karpat.

2.

Strony będą umożliwiać współpracę na obszarze Karpat pomiędzy władzami regionalnymi

i lokalnymi oraz innymi interesariuszami, takimi jak społeczności lokalne, czy zainteresowane

grupy społeczeństwa, bez względu na granice państwowe, poszukując rozwiązań wspólnych

problemów na najbardziej odpowiednim szczeblu.

1.

Podczas opracowywania i wdrażania krajowych polityk i strategii, każda ze Stron weźmie

pod uwagę cele i zasady ogólne określone w Artykule 1 niniejszego Protokołu.

2.

Na wszystkich etapach tego procesu, każda ze Stron zdefiniuje i wdroży, kiedy uzna

to za stosowne, cele w zakresie jakości środowiska dla stworzenia zrównoważonego systemu

transportu w Karpatach oraz podejmie niezbędne środki do osiągnięcia tych celów.

1.

Strony wezmą pod uwagę potencjał alternatywnych tras podczas planowania i rozwoju

sieci infrastruktury transportowej, zapewniając funkcjonalność i kompatybilność z

sieciami transeuropejskimi na najbardziej odpowiednim poziomie.

2.

Każda ze Stron podejmie kroki w celu poprawy dostępności i zoptymalizowania przepustowości

sieci infrastruktury transportowej na wszystkich poziomach.

3.

Podczas planowania infrastruktury transportowej, każda ze Stron rozważy, jako kwestię

priorytetową, unikanie i/lub minimalizację negatywnego wpływu społeczno-ekonomicznego

oraz środowiskowego.

4.

Każda ze Stron uwzględni szczególne potrzeby środowiska górskiego i jego mieszkańców

i odpowiednio zaadaptuje sieci infrastruktury transportowej, biorąc pod uwagę

a)

ochronę obszarów wrażliwych, w szczególności obszarów różnorodnych biologicznie, łączności

ekologicznej lub obszarów o międzynarodowym znaczeniu dla ochrony różnorodności biologicznej

i krajobrazowej;

b)

minimalizację zanieczyszczenia powietrza i hałasu;

c)

potrzeby obszarów o szczególnym znaczeniu dla turystyki.

5.

Zatem, każda ze Stron zastosuje, gdy to jest właściwe, strategiczne oceny oddziaływania

na środowisko, oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, jak również inne narzędzia

i oceny.

1.

Strony uznają znaczenie towarowego i pasażerskiego transportu drogowego, w szczególności

dla dostępności do obszarów odległych oraz miejsc docelowych podróży, jak również

dla rozwoju Karpat.

2.

Strony, będąc świadome szczególnych negatywnych wpływów powodowanych przez transport

drogowy, takich jak fragmentacja krajobrazów i siedlisk, śmiertelność zwierząt w ruchu

drogowym, wpływ na użytkowanie gruntów, utrata siedlisk naturalnych i pomaturalnych,

emisje gazów cieplarnianych, zanieczyszczeń i hałasu, będą dążyć do unikania, minimalizacji,

a gdy jest to niezbędne - kompensacji tego typu wpływów.

3.

Strony podejmą działania w celu promocji rozwoju zrównoważonego transportu drogowego

poprzez

a)

badanie sieci drogowych pod względem zrównoważenia, odpowiedniej jakości i wykorzystania;

b)

minimalizację natężenia ruchu przechodzącego przez obszary wrażliwe;

c)

promocję łączności ekologicznej przy użyciu instrumentów planowania przestrzennego

i transportowego oraz innych środków;

d)

ułatwianie dostępu do alternatywnych paliw i źródeł energii przez wprowadzenie międzynarodowych

norm dla powiązanej infrastruktury oraz dostarczanie informacji dotyczących lokalizacji

i kompatybilności infrastruktury paliwowej;

e)

promocję transportu zbiorowego, w tym transportu publicznego;

f)

optymalizację połączenia towarowego transportu długodystansowego z transportem na

ostatnim odcinku do końcowego odbiorcy (tzw.. ostatniej mili”) w celu ograniczenia

indywidualnych dostaw, dzięki optymalizacji planowania i logistyki;

g)

podjęcie środków na rzecz obniżenia śmiertelności zwierząt powodowanej przez ruch

pojazdów;

h)

poszanowanie tradycyjnych krajobrazów;

i)

minimalizację negatywnego wpływu na zdrowie publiczne społeczności lokalnych.

1.

Strony uznają

a)

znaczenie kolejowego transportu towarowego i pasażerskiego jako głównego komponentu

transportu multimodalnego oraz jako główną alternatywę dla transportu drogowego w

Karpatach;

b)

ważność kolejowego transportu towarowego i pasażerskiego dla rozwoju Karpat, w tym

turystyki.

2.

Strony, będąc świadome specyficznych negatywnych wpływów powodowanych przez transport

kolejowy, takich jak śmiertelność zwierząt w ruchu kolejowym, fragmentacja krajobrazów

i siedlisk oraz emisja hałasu, będą dążyć do unikania, minimalizacji, a gdy jest to

niezbędne - kompensacji tego typu wpływów.

3.

Strony podejmą działania w celu promocji rozwoju zrównoważonego transportu kolejowego

poprzez

a)

optymalizację i modernizację transportu kolejowego, w szczególności transgranicznych

przepływów towarowych i pasażerskich;

b)

poprawę w zakresie multimodalności dzięki lepszym rozwiązaniom logistycznym i połączeniom

między poszczególnymi rodzajami transportu;

c)

podjęcie środków na rzecz obniżenia śmiertelności zwierząt powodowanej przez ruch

kolejowy;

d)

promocję łączności ekologicznej dzięki wykorzystaniu instrumentów planowania przestrzennego

i transportowego oraz innych środków;

e)

przyjęcie środków promujących przeniesienie długodystansowych przewozów towarowych

i pasażerskich na kolej, w zakresie w jakim jest to wykonalne;

f)

utrzymywanie i ulepszanie sieci kolejowej.

1.

Strony uznają potencjał transportu wodnego

a)

w szczególności jako elementu transportu multimodalnego;

b)

dla rozwoju Karpat, w tym turystyki.

2.

Strony, uwzględniając hydrologiczne, biologiczne i ekologiczne oraz inne specyficzne

cechy dorzeczy górskich, będą dążyć do unikania, minimalizacji, a gdy jest to niezbędne

- kompensacji wpływów, takich jak emisje zanieczyszczeń i hałas, niszczenie siedlisk

naturalnych i półnaturalnych, fragmentacja ekosystemów rzecznych i turbulencje w śladach

torowych na dorzecza górskie, w szczególności na tereny podmokłe i ekosystemy słodkowodne.

1.

Strony uznają

a)

potencjał transportu lotniczego dla rozwoju gospodarczego, zwłaszcza turystyki i dostępności

do obszarów odległych;

b)

znaczenie transportu lotniczego dla transportu długodystansowego;

c)

konieczność skoncentrowania się na istniejących portach lotniczych i lądowiskach.

2.

Strony, będąc świadome specyficznych negatywnych wpływów powodowanych przez transport

lotniczy, takich jak hałas i emisje oraz ich wpływ na siedliska naturalne i półnaturalne

oraz korytarze migracji ptaków, będą dążyć do unikania, minimalizacji, a gdy jest

to niezbędne - kompensacji tego typu wpływów.

3.

Strony podejmą działania w celu promocji rozwoju zrównoważonego transportu lotniczego

poprzez

a)

optymalizację i poprawę istniejącej infrastruktury transportowej;

b)

poprawę multimodalnych połączeń z/na lotniska w Karpatach z naciskiem na transport

publiczny;

c)

ograniczenie, na ile jest to możliwe, operacji lotniczych nad siedliskami naturalnymi

i półnaturalnymi oraz unikanie naruszania korytarzy migracyjnych ptaków.

1.

Strony uznają

a)

znaczące korzyści transportu niezmotoryzowanego, między innymi dla zdrowia publicznego

i ograniczania negatywnych wpływów na środowisko;

b)

iż transport niezmotoryzowany jest efektywny pod względem kosztów i utrzymania infrastruktury

transportowej, wykorzystania przestrzeni i oszczędności energii;

c)

rosnące znaczenie transportu niezmotoryzowanego, w szczególności dla turystyki i rekreacji.

2.

Strony, będąc świadome potencjalnych negatywnych wpływów powodowanych przez transport

niezmotoryzowany, takich jak zaburzanie spokoju fauny i flory na obszarach wrażliwych,

będą dążyć do unikania, minimalizacji, a gdy jest to niezbędne - kompensacji tego

typu wpływów.

3.

Strony podejmują działania mające na celu promowanie rozwoju transportu niezmotoryzowanego,

zwłaszcza transportu rowerowego i pieszego, poprzez tworzenie

a)

odpowiedniej infrastruktury transportowej, takiej jak chodniki, szlaki turystyczne,

zielone ścieżki czy drogi dla rowerów;

b)

połączeń intermodalnych, które łączą ruch pieszy i rowerowy;

c)

systemu podnoszenia świadomości oraz udzielania informacji.

1.

Strony uznają znaczenie inteligentnych systemów zarządzania ruchem dla usuwania istniejących

barier ograniczających mobilność w zakresie optymalizacji istniejących transportowych

zdolności przepustowych, poprawy bezpieczeństwa oraz efektywności wykorzystania zasobów.

2.

W zakresie zarządzania ruchem, każda ze Stron rozważy jako kwestię priorytetową unikanie

i/lub minimalizację negatywnych wpływów społeczno-ekonomicznych i środowiskowych.

3.

Strony będą promować systemy zarządzania ruchem, które w odpowiednich sytuacjach

a)

zapewnią optymalne i bezpieczne użytkowanie infrastruktury transportowej;

b)

integrują różne rodzaje transportu;

c)

wykorzystują potencjał transportu zbiorowego;

d)

umożliwią interoperacyjność i ciągłość usług;

e)

zapewnią w czasie rzeczywistym informacje o podróży i ruchu oraz wymianę danych;

f)

wykorzystują technologie kosmiczne;

g)

redukują kongestię;

h)

wykorzystują dynamiczne zarządzanie parkingami.

4.

Każda ze Stron uwzględni specjalne potrzeby środowiska górskiego oraz jego mieszkańców

i dostosuje do nich sposób zarządzania ruchem, biorąc pod uwagę

a)

ochronę obszarów wrażliwych, zwłaszcza obszarów o wysokiej różnorodności biologicznej,

łączności ekologicznej lub obszarów o międzynarodowym znaczeniu dla ochrony różnorodności

biologicznej i krajobrazowej;

b)

minimalizację zanieczyszczenia powietrza i hałasu;

c)

potrzeby obszarów o szczególnym znaczeniu dla turystyki.

1.

Każda ze Stron wdroży i wyegzekwuje standardy bezpieczeństwa dla wszystkich rodzajów

transportu.

2.

Każda ze Stron podejmie środki naprawcze na obszarze swojego kraju w celu odbudowy/rehabilitacji

odcinków linii kolejowych oraz odcinków dróg o wysokiej liczbie wypadków.

1.

Strony, w stosownych przypadkach, będą stosować zasadę. użytkownik płaci” oraz„ zanieczyszczający

płaci” w celu pokrycia rzeczywistych kosztów związanych z poszczególnymi rodzajami

transportu.

2.

W tym celu Strony uzgadniają, aby dążyć do

a)

wprowadzenia systemu oceny kosztów infrastruktury transportowej oraz kosztów zewnętrznych;

b)

stopniowego wprowadzania systemów opłat właściwych dla poszczególnych rodzajów transportu

w formie opłat związanych z infrastrukturą transportową lub kosztami zewnętrznymi.

1.

Każda ze Stron podejmie odpowiednie środki prawne i administracyjne w celu zapewnienia

wdrażania postanowień niniejszego Protokołu oraz monitorowania skuteczności tych środków.

2.

Każda ze Stron zbada możliwości wspierania środkami finansowymi wdrażania postanowień

niniejszego Protokołu.

3.

Każda ze Stron wyznaczy właściwy organ krajowy odpowiedzialny za realizację niniejszego

Protokołu i udostępni tę informację innym Stronom. Właściwy organ krajowy będzie odpowiedzialny

za monitorowanie efektów środków wymienionych w ustępach 1 i 2 niniejszego Artykułu.

4.

Konferencja Stron opracuje i przyjmie Strategiczny Plan Działań w Karpatach, który

towarzyszyć będzie wdrażaniu niniejszego Protokołu.

1.

Strony będą popierać edukację, informację i podnoszenie świadomości społeczeństwa

w odniesieniu do celów, środków i wdrażania niniejszego Protokołu.

2.

Strony zapewnią dostęp społeczeństwa do informacji dotyczących wdrażania niniejszego

Protokołu.

1.

Konferencja Stron Konwencji Karpackiej będzie służyć jako spotkanie Stron niniejszego

Protokołu.

2.

Strony Konwencji Karpackiej, które nie są Stronami niniejszego Protokołu, mogą uczestniczyć

jako obserwatorzy w Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron Protokołu. Gdy

Konferencja Stron służy jako spotkanie Stron niniejszego Protokołu, decyzje na podstawie

niniejszego Protokołu podejmują tylko Strony Protokołu.

3.

Jeśli Konferencja Stron służy jako spotkanie Stron niniejszego Protokołu, każdy członek

prezydium Konferencji Stron reprezentujący Stronę Konwencji, która w tym czasie nie

jest Stroną Protokołu, będzie zastąpiony przez członka wybranego spośród Stron niniejszego

Protokołu.

4.

Regulamin Konferencji Stron stosuje się mutatis mutandis do spotkania Stron, jeżeli Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego

Protokołu jednogłośnie nie zadecyduje inaczej.

5.

Pierwsza sesja Konferencji Stron, służąca jako spotkanie Stron Protokołu, zostanie

zwołana przez Sekretariat w połączeniu z pierwszą sesją Konferencji Stron, która jest

planowana po wejściu w życie niniejszego Protokołu. Kolejne zwyczajne sesje Konferencji

Stron służące jako spotkania Stron Protokołu będą się odbywały w połączeniu ze zwyczajnymi

sesjami Konferencji Stron, o ile Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego

Protokołu nie zadecyduje inaczej.

6.

Konferencja Stron służąca jako spotkanie Stron niniejszego Protokołu będzie, w ramach

swojego mandatu, podejmować decyzje potrzebne w celu popierania jego skutecznego wdrażania.

Zrealizuje ona funkcje przypisane jej przez Protokół i

a)

sformułuje zalecenia w sprawach niezbędnych w celu wdrażania niniejszego Protokołu;

b)

powoła takie organy pomocnicze, jakie uzna za stosowne w celu wdrażania niniejszego

Protokołu;

c)

rozpatrzy i przyjmie, w miarę potrzeb, zmiany do niniejszego Protokołu, jakie uzna

za stosowne w celu wdrażania niniejszego Protokołu; oraz

d)

zrealizuje wszelkie inne funkcje, jakie mogą być wymagane w celu wdrożenia niniejszego

Protokołu.

1.

Sekretariat, powołany na podstawie Artykułu 15 Konwencji Karpackiej, będzie służyć

jako Sekretariat niniejszego Protokołu.

2.

Artykuł 15 ustęp 2 Konwencji Karpackiej, dotyczący zadań Sekretariatu, stosuje się

mutatis mutandis do niniejszego Protokołu.

1.

Każdy organ pomocniczy ustanowiony przez Konwencję Karpacką lub na jej podstawie może,

na podstawie decyzji Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron niniejszego Protokołu,

służyć Protokołowi, w którym to przypadku w ramach spotkania Stron zostaną sprecyzowane

funkcje, które będzie realizował ten organ.

2.

Strony Konwencji Karpackiej, które nie są Stronami niniejszego Protokołu, mogą uczestniczyć

w obradach każdego takiego organu pomocniczego w charakterze obserwatorów. Gdy organ

pomocniczy Konwencji Karpackiej służy jako organ pomocniczy niniejszego Protokołu,

decyzje na podstawie Protokołu będą podejmowane tylko przez Strony Protokołu.

3.

Gdy organ pomocniczy Konwencji Karpackiej sprawuje swoje funkcje w odniesieniu do

spraw dotyczących niniejszego Protokołu, każdy członek prezydium takiego organu pomocniczego

reprezentujący Stronę Konwencji Karpackiej, która w tym czasie nie jest Stroną Protokołu,

będzie zastąpiony przez członka wybranego przez Strony Protokołu spośród Stron Protokołu.

1.

Strony będą systematycznie składać Konferencji Stron sprawozdania na temat działań

dotyczących niniejszego Protokołu i rezultatów podjętych działań. Konferencja Stron

określi terminy i formę składania takich sprawozdań.

2.

Obserwatorzy mogą przedstawiać Konferencji Stron i/lub Komitetowi Wdrożeniowemu Konwencji

Karpackiej (zwanemu dalej „Komitetem Wdrożeniowym”) wszelkie informacje lub sprawozdania

dotyczące wdrażania postanowień niniejszego Protokołu i zastosowania się do nich.

3.

Komitet Wdrożeniowy zgromadzi, oceni i przeanalizuje informacje istotne dla potrzeb

wdrażania niniejszego Protokołu i będzie monitorować zastosowanie się Stron do postanowień

niniejszego Protokołu.

4.

Komitet Wdrożeniowy przedstawi Konferencji Stron zalecenia dotyczące wdrażania i niezbędnych

środków dla zastosowania się do Protokołu.

5.

Konferencja Stron przyjmie lub zaleci niezbędne działania.

1.

Strony będą systematycznie badać i ewaluować skuteczność postanowień niniejszego Protokołu.

Konferencja Stron może rozpatrzyć przyjęcie stosownych zmian do niniejszego Protokołu,

jeżeli są one potrzebne do osiągnięcia jego celów.

2.

Strony będą ułatwiały zaangażowanie władz regionalnych i lokalnych oraz innych interesariuszy

w proces, o którym mowa w ustępie 1.

1.

Niniejszy Protokół stanowi Protokół do Konwencji Karpackiej w rozumieniu jej Artykułu

2 ustęp 3 oraz wszelkich innych stosownych artykułów Konwencji Karpackiej.

2.

Do niniejszego Protokołu zastosowanie mieć będą mutatis mutandis postanowienia Artykułu 19, Artykułu 20, Artykułu 21 ustęp 2-4 oraz Artykułu 22 Konwencji

Karpackiej dotyczące poprawek, rozstrzygania sporów, wejścia w życie i wypowiedzenia

niniejszego Protokołu. Stroną niniejszego Protokołu może zostać wyłącznie Strona Konwencji

Karpackiej.

Do niniejszego Protokołu nie mogą być wnoszone żadne zastrzeżenia.

Depozytariuszem niniejszego Protokołu jest Gabinet Ministrów Ukrainy.

Depozytariusz jest zobowiązany, w odniesieniu do niniejszego Protokołu, powiadomić

każdą Stronę o

a)

każdym podpisaniu;

b)

zdeponowaniu dokumentu ratyfikacyjnego, zatwierdzenia lub przyjęcia;

c)

każdej dacie wejścia w życie;

d)

każdej deklaracji złożonej przez Stronę porozumienia lub sygnatariusza;

e)

każdym przypadku wypowiedzenia, zgłoszonym przez Stronę porozumienia, wraz z datą

wejścia tego wypowiedzenia w życie.

1.

Niniejszy Protokół będzie otwarty do podpisu u Depozytariusza od dnia 26 września

2014 roku do dnia 26 września 2015 roku.

2.

W przypadku Stron, które wyrażą zgodę na związanie się niniejszym Protokołem w późniejszym

terminie, niniejszy Protokół wejdzie w życie dziewięćdziesiątego dnia od daty zdeponowania

instrumentu ratyfikacji. Po wejściu w życie zmiany do niniejszego Protokołu, jakakolwiek

nowa Strona niniejszego Protokołu stanie się Stroną zmienionego Protokołu.

Sporządzono w Mikulovie dnia 26 września 2014 roku, w jednym egzemplarzu oryginalnym

w języku angielskim.

Egzemplarz oryginalny Protokołu będzie złożony u Depozytariusza, który przekaże jego

uwierzytelnione kopie wszystkim Stronom.