Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 4 grudnia 2019 r. w sprawie liczenia osób odbywających podróż na statkach

Rozporządzenie określa

1)

sposób liczenia osób odbywających podróż morską na statkach, o których mowa w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą”;

2)

warunki udzielania zwolnień od obowiązku liczenia lub rejestracji osób odbywających

podróż morską na statkach, o których mowa w art. 103 ust. 1 ustawy.

1.

Liczbę osób odbywających podróż morską na statku pasażerskim albo jachcie komercyjnym

określa się poprzez zsumowanie liczby członków załogi i liczby pasażerów.

2.

Liczenie pasażerów odbywa się w jeden z następujących sposobów

1)

przechodzenie pasażerów przez bramkę zintegrowaną z licznikiem przejść;

2)

stosowanie ręcznego urządzenia zliczającego obsługiwanego przez osobę wpuszczającą

pasażerów na statek;

3)

odrywanie kuponu lub odbieranie jednego z egzemplarzy numerowanych kart pokładowych

wydawanych pasażerom przy wchodzeniu na statek;

4)

odczyt kodu kreskowego, magnetycznego lub innego kodu zawartego na bilecie lub karcie

pokładowej przez urządzenie umiejscowione przy wejściu na statek;

5)

ręczne policzenie pasażerów w przypadku jachtów komercyjnych;

6)

liczenie przy wykorzystaniu każdej innej metody zapewniającej prawidłowe policzenie

pasażerów, z zastrzeżeniem że obliczona liczba pasażerów nie może wynikać z liczby

sprzedanych lub pozostałych w bloczku biletów albo kart pokładowych ani z wykazu lub

liczby pasażerów, którzy zarezerwowali bilet.

3.

W ramach liczenia osób odbywających podróż morską, przed wyjściem statku z portu kapitan

statku sprawdza, czy liczba osób znajdujących się na statku nie przekracza liczby

osób, jaką statek może przewozić zgodnie z posiadanym certyfikatem.

1.

Armator przewożący pasażerów drogą morską statkiem wyruszającym z portu położonego

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uprawiającym żeglugę na linii regularnej

wyłącznie na obszarach morskich, na których mogą być eksploatowane statki pasażerskie

klasy D ustalonych na podstawie przepisów wydanych na podstawie art. 86 ust. 10 ustawy,

oraz

w bliskości portu stacjonowania morskiego statku ratowniczego lub brzegowej stacji

ratowniczej może zostać zwolniony z obowiązku przekazywania informacji o liczbie osób

znajdujących się na statku do pojedynczego punktu kontaktowego, gdy czas podróży między

dwoma portami jest krótszy od jednej godziny. Zwolnienie nie może dotyczyć szybkiego

statku pasażerskiego.

2.

Armator statku odbywającego podróże pomiędzy dwoma portami lub statku, którego podróż

zaczyna się i kończy w tym samym porcie bez zawinięcia do portu pośredniego - przy

czym podróże te odbywają się wyłącznie na obszarach morskich, o których mowa w ust.

1, oraz w bliskości portu stacjonowania morskiego statku ratowniczego lub brzegowej

stacji ratowniczej - może zostać zwolniony z obowiązku określonego w art. 103 ust.

2 ustawy.

3.

Armator przewożący pasażerów drogą morską statkiem uprawiającym żeglugę na linii regularnej

w rejonie, w którym roczne prawdopodobieństwo napotkania fali o wysokości przekraczającej

2 m jest mniejsze niż 10%, może zostać zwolniony z wymogu, o którym mowa w art. 103

ust. 2 ustawy, pod warunkiem wykazania, że rejestracja danych o pasażerach jest niemożliwa

oraz są spełnione łącznie następujące warunki

1)

podróż nie przekracza 30 mil morskich, licząc od miejsca wypłynięcia;

2)

głównym celem usługi jest zapewnienie regularnego połączenia pasażerskiego dla stałych

użytkowników;

3)

stacje brzegowe zapewniają serwis asysty nawigacyjnej;

4)

są dostępne wiarygodne prognozy meteorologiczne;

5)

jest dostępny sprzęt poszukiwawczy i ratowniczy odpowiedniego rodzaju i w odpowiedniej

ilości.

4.

Armator ubiegający się o zwolnienie, o którym mowa w ust. 1-3, składa wniosek do dyrektora

urzędu morskiego właściwego dla portu zawinięcia statku. Wniosek sporządza się w formie

pisemnej, wskazując w nim szczegółowe uzasadnienie przyczyn i podstaw zwolnienia.

5.

Jeżeli statek uprawia żeglugę na linii regularnej między portami leżącymi na obszarze

właściwości więcej niż jednego dyrektora urzędu morskiego, przed rozpatrzeniem wniosku,

o którym mowa w ust. 4, dyrektor właściwy do jego rozpatrzenia przekazuje wniosek

do zaopiniowania dyrektorowi urzędu morskiego właściwego dla portu rozpoczęcia podróży.

6.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku niezwłocznie informuje

ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o udzielonych zwolnieniach.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej niezwłocznie informuje Komisję Europejską

o udzielonych zwolnieniach wraz z podaniem uzasadnienia podjętych decyzji. Dane przekazuje

się za pośrednictwem bazy danych utworzonej w tym celu przez Komisję Europejską.

8.

Zwolnień, o których mowa w ust. 1-3, nie stosuje się wobec armatora organizującego przewóz pasażerów statkiem

podnoszącym banderę państwa trzeciego, będącego stroną Międzynarodowej konwencji o

bezpieczeństwie życia na morzu, 1974, sporządzonej w Londynie dnia 1 listopada 1974 r.

(Dz. U. z 2016 r. poz. 869 i 2029 oraz z 2017 r. poz. 142), które na mocy odpowiednich postanowień tej konwencji nie zgadza się na stosowanie

tego rodzaju zwolnień.

1.

Armator jachtu komercyjnego, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, może

zostać zwolniony z obowiązku przekazywania informacji o liczbie lub tożsamości osób

znajdujących się na statku do pojedynczego punktu kontaktowego, pod warunkiem że wyznaczy

punkt do kontaktu na lądzie, który w razie prowadzenia akcji poszukiwawczej i ratowniczej

udostępni Morskiej Służbie Poszukiwania i Ratownictwa informacje, o których mowa w

art. 103 ust. 2 ustawy, o osobach znajdujących się na statku.

2.

Armator ubiegający się o zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, składa wniosek do dyrektora

urzędu morskiego właściwego dla portu zawinięcia statku. Wniosek sporządza się w formie

pisemnej, wskazując w nim dane punktu do kontaktu na lądzie, w szczególności numer

telefonu oraz adres e-mail, pod którymi, w razie prowadzenia akcji poszukiwawczej

i ratowniczej, przez 24 godziny na dobę będzie można uzyskać informacje, o których

mowa w art. 103 ust. 2 ustawy, o osobach znajdujących się na statku.

3.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu zawinięcia statku niezwłocznie informuje

dyrektora Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa o udzielonych zwolnieniach oraz

przekazuje mu dane wyznaczonego przez armatora punktu do kontaktu na lądzie.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 21 grudnia 2019 r.