Ustawa z dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 168a dodaje się art. 168b w brzmieniu

„

Art. 168b.

1.

Kontrolę spełniania przez wprowadzony do obrotu kocioł na paliwo stałe o znamionowej

mocy cieplnej nie większej niż 500 kW wymagań określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 169 ust. 1 prowadzą właściwe organy Inspekcji Handlowej na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1668).

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wyniki przeprowadzonych kontroli zawierające następujące dane

1)

liczbę przeprowadzonych kontroli;

2)

liczbę skontrolowanych podmiotów;

3)

liczbę skontrolowanych kotłów na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej

niż 500 kW;

4)

liczbę i rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości;

5)

liczbę wydanych zaleceń pokontrolnych oraz liczbę i wartość nałożonych administracyjnych

kar pieniężnych.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie danych, o których mowa

w ust. 2, podaje do publicznej wiadomości, w terminie do końca marca roku następującego

po roku, którego te dane dotyczą, zbiorczą informację zawierającą dane, o których

mowa w ust. 2.

”

;

2)

w art. 171b dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Uwzględniając potrzebę ograniczania negatywnego wpływu na środowisko oraz zdrowie

i życie ludzi, przepisu ust. 1 nie stosuje się do kotłów na paliwo stałe o znamionowej

mocy cieplnej nie większej niż 500 kW, które nie spełniają wymagań określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 169 ust. 1.

”

;

3)

w tytule III w dziale II w rozdziale 3 po art. 172 dodaje się art. 172a w brzmieniu

„

Art. 172a.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

kotle na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW - rozumie

się przez to kocioł na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500

kW, w tym kocioł wchodzący w skład zestawów zawierających kocioł na paliwo stałe,

ogrzewacze dodatkowe, regulatory temperatury i urządzenia słoneczne, o którym mowa

w art. 1 ust. 2 lit. a i d rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1189 z dnia 28 kwietnia

2015 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE

w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla kotłów na paliwo stałe (Tekst

mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 193 z 21.07.2015, str. 100, z późn. zm.)

2)

wprowadzeniu do obrotu kotła na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej

niż 500 kW - rozumie się przez to każde rozporządzenie kotłem na paliwo stałe o znamionowej

mocy cieplnej nie większej niż 500 kW na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej, w tym najem oraz sprzedaż

za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej lub realizowane w innej formie niż w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej.

”

;

4)

w tytule V dodaje się dział VI w brzmieniu

„

Dział VI

Administracyjne kary pieniężne za naruszenie zakazu wprowadzania do obrotu kotłów

na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW niespełniających

wymagań

Art. 321k.

1.

Przedsiębiorca, który narusza zakaz określony w art. 171 przez wprowadzenie do obrotu

kotła na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW w rozumieniu

art. 172a pkt 2, który nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 169 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej.

2.

Administracyjna kara pieniężna wynosi do 5% przychodu przedsiębiorcy osiągniętego

w poprzednim roku kalendarzowym, jednak nie mniej niż 10 000 zł.

3.

Jeżeli przedsiębiorca w poprzednim roku kalendarzowym nie osiągnął przychodu albo

nie prowadził działalności gospodarczej, administracyjna kara pieniężna wynosi 10

000 zł.

4.

Administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o której mowa w

art. 168b ust. 1.

5.

Przedsiębiorca jest obowiązany do dostarczenia wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji

Handlowej właściwemu ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o której mowa

w art. 168b ust. 1, na każde jego wezwanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego

wezwania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru administracyjnej kary

pieniężnej.

6.

Administracyjna kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa i jest wnoszona na rachunek

bankowy właściwego wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.

”

;

5)

w art. 348 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby fizycznej będącej przedsiębiorcą, która dokonuje

wprowadzenia do obrotu kotła na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej

niż 500 kW w rozumieniu art. 172a pkt 2, który nie odpowiada wymaganiom określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 169 ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm. w art. 21 w ust. 1 pkt 129a otrzymuje brzmienie

„

129a)

świadczenia, w szczególności dotacje oraz kwoty umorzonych pożyczek, otrzymane ze

środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej lub wojewódzkich

funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej, na przygotowanie dokumentacji oraz

realizację przedsięwzięcia, w tym otrzymane ze środków udostępnionych bankom zgodnie

z art. 411 ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.;

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, 1309, 1524, 1696, 1712 i 1815) w art. 33 w ust. 2 dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

oświadczenie projektanta dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego

do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128); składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o następującej

treści: „Jestem świadomy(-ma) odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”.

Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych

oświadczeń.

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, z późn. zm. w art. 7b

1)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Podmiot posiadający tytuł prawny do korzystania z obiektu, który nie jest przyłączony

do sieci ciepłowniczej lub wyposażony w indywidualne źródło ciepła, zlokalizowanego

na terenie, na którym istnieją techniczne warunki dostarczania ciepła z systemu ciepłowniczego

lub chłodniczego, zapewnia efektywne energetycznie wykorzystanie lokalnych zasobów

paliw i energii przez przyłączenie obiektu do sieci ciepłowniczej, o ile istnieją

techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci ciepłowniczej i dostarczania

ciepła do tego obiektu z sieci ciepłowniczej.

2.

Przez system ciepłowniczy lub chłodniczy rozumie się sieć ciepłowniczą lub chłodniczą

oraz współpracujące z tą siecią urządzenia lub instalacje służące do wytwarzania lub

odbioru ciepła lub chłodu.

3.

Obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się, jeżeli

1)

ceny ciepła stosowane przez przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się wytwarzaniem

ciepła i dostarczające ciepło do sieci ciepłowniczej, o której mowa w ust. 1, są równe

lub wyższe od obowiązującej średniej ceny sprzedaży ciepła, o której mowa w art. 23

ust. 2 pkt 18 lit. c, dla źródła ciepła zużywającego tego samego rodzaju paliwo albo

2)

planowane jest dostarczanie ciepła z indywidualnego źródła ciepła w obiekcie, które

charakteryzuje się współczynnikiem nakładu nieodnawialnej energii pierwotnej nie wyższym

niż 0,8 lub pompy ciepła lub ogrzewania elektrycznego.

”

;

2)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu

„

3a.

Współczynnik nakładu nieodnawialnej energii pierwotnej, o którym mowa w ust. 3 pkt

2, określa się zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 15 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o charakterystyce energetycznej budynków

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1984 oraz z 2019 r. poz. 730).

3b.

W odniesieniu do obiektów zasilanych z więcej niż jednego indywidualnego źródła ciepła,

na potrzeby określenia współczynnika nakładu nieodnawialnej energii pierwotnej, o

którym mowa w ust. 3 pkt 2, dla całości ciepła dostarczanego do obiektu, stosuje się

odpowiednio metodologię zawartą w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 545, 1030, 1210 i 2020).

”

.

W ustawie z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1668) w art. 3 w ust. 1 po pkt 2d dodaje się pkt 2da w brzmieniu

„

2da)

przeprowadzanie kontroli, o której mowa w art. 168b ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

”

.

W ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2174, z późn. zm. w art. 41 ust. 12a otrzymuje brzmienie

„

12a.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa

mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, lokale mieszkalne

w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych

w dziale 12, oraz obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych

w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi

zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i

niepełnosprawnych, a także mikroinstalację, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, z późn. zm., funkcjonalnie z nimi związaną, z zastrzeżeniem ust. 12b.

”

.

Do dnia 31 grudnia 2019 r. przez kocioł na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej

nie większej niż 500 kW rozumie się kocioł na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej

nie większej niż 500 kW, w tym kocioł wchodzący w skład zestawów zawierających kocioł

na paliwo stałe, ogrzewacze dodatkowe, regulatory temperatury i urządzenia słoneczne,

z wyłączeniem kotła

1)

przeznaczonego do ogrzewania i rozprowadzania gazowych nośników ciepła, takich jak

para wodna lub powietrze;

2)

kogeneracyjnego na paliwo stałe o znamionowej mocy elektrycznej nie mniejszej niż

50 kW;

3)

o znamionowej mocy cieplnej większej niż 100 kW z ręcznym zasilaniem balotami słomy.

Kontrole, o których mowa w art. 168b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, dotyczące

kotłów na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW, o których

mowa w art. 7, rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2020 r., są prowadzone do ich zakończenia.

W przypadku gdy w wyniku kontroli, o której mowa w art. 168b ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, zostanie stwierdzone, że kocioł na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej

nie większej niż 500 kW, o którym mowa w art. 7, nie odpowiada wymaganiom określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 169 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

obowiązującym w dniu 31 grudnia 2019 r., przepisy działu VI tytułu V ustawy zmienianej

w art. 1 stosuje się.

Do spraw uregulowanych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4,

wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje

się przepisy ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W latach 2019-2028 maksymalny limit wydatków budżetu państwa przeznaczonych na realizację

zadań Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wynikających z ustawy wynosi

9 000 tys. zł, z tym że w roku

1)

2019 - wynosi 900,00 tys. zł;

2)

2020 - wynosi 900,00 tys. zł;

3)

2021 - wynosi 900,00 tys. zł;

4)

2022 - wynosi 900,00 tys. zł;

5)

2023 - wynosi 900,00 tys. zł;

6)

2024 - wynosi 900,00 tys. zł;

7)

2025 - wynosi 900,00 tys. zł;

8)

2026 - wynosi 900,00 tys. zł;

9)

2027 - wynosi 900,00 tys. zł;

10)

2028 - wynosi 900,00 tys. zł.

2.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów monitoruje wykorzystanie limitów wydatków,

o których mowa w ust. 1, oraz jest odpowiedzialny za wdrożenie mechanizmu korygującego,

o którym mowa w ust. 3.

3.

W przypadku gdy wielkość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie

więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów obniża wielkość środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu

o kwotę stanowiącą różnicę między wielkością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

3 w zakresie art. 172a pkt 1 oraz art. 3 i art. 4, które wchodzą w życie z dniem 1

stycznia 2020 r.

1.

Kontrolę spełniania przez wprowadzony do obrotu kocioł na paliwo stałe o znamionowej

mocy cieplnej nie większej niż 500 kW wymagań określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 169 ust. 1 prowadzą właściwe organy Inspekcji Handlowej na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1668).

2.

Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów wyniki przeprowadzonych kontroli zawierające następujące dane

1)

liczbę przeprowadzonych kontroli;

2)

liczbę skontrolowanych podmiotów;

3)

liczbę skontrolowanych kotłów na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej

niż 500 kW;

4)

liczbę i rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości;

5)

liczbę wydanych zaleceń pokontrolnych oraz liczbę i wartość nałożonych administracyjnych

kar pieniężnych.

3.

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie danych, o których mowa

w ust. 2, podaje do publicznej wiadomości, w terminie do końca marca roku następującego

po roku, którego te dane dotyczą, zbiorczą informację zawierającą dane, o których

mowa w ust. 2.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

kotle na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW - rozumie

się przez to kocioł na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500

kW, w tym kocioł wchodzący w skład zestawów zawierających kocioł na paliwo stałe,

ogrzewacze dodatkowe, regulatory temperatury i urządzenia słoneczne, o którym mowa

w art. 1 ust. 2 lit. a i d rozporządzenia Komisji (UE) 2015/1189 z dnia 28 kwietnia

2015 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE

w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla kotłów na paliwo stałe (Tekst

mający znaczenie dla EOG) (Dz. Urz. UE L 193 z 21.07.2015, str. 100, z późn. zm.)

2)

wprowadzeniu do obrotu kotła na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej

niż 500 kW - rozumie się przez to każde rozporządzenie kotłem na paliwo stałe o znamionowej

mocy cieplnej nie większej niż 500 kW na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez

dokonanie jakiejkolwiek czynności prawnej lub faktycznej, w tym najem oraz sprzedaż

za pomocą środków porozumiewania się na odległość, w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej lub realizowane w innej formie niż w ramach prowadzonej działalności

gospodarczej.

1.

Przedsiębiorca, który narusza zakaz określony w art. 171 przez wprowadzenie do obrotu

kotła na paliwo stałe o znamionowej mocy cieplnej nie większej niż 500 kW w rozumieniu

art. 172a pkt 2, który nie odpowiada wymaganiom określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 169 ust. 1, podlega administracyjnej karze pieniężnej.

2.

Administracyjna kara pieniężna wynosi do 5% przychodu przedsiębiorcy osiągniętego

w poprzednim roku kalendarzowym, jednak nie mniej niż 10 000 zł.

3.

Jeżeli przedsiębiorca w poprzednim roku kalendarzowym nie osiągnął przychodu albo

nie prowadził działalności gospodarczej, administracyjna kara pieniężna wynosi 10

000 zł.

4.

Administracyjną karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor Inspekcji

Handlowej właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o której mowa w

art. 168b ust. 1.

5.

Przedsiębiorca jest obowiązany do dostarczenia wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji

Handlowej właściwemu ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli, o której mowa

w art. 168b ust. 1, na każde jego wezwanie, w terminie 30 dni od dnia otrzymania tego

wezwania, danych niezbędnych do określenia podstawy wymiaru administracyjnej kary

pieniężnej.

6.

Administracyjna kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa i jest wnoszona na rachunek

bankowy właściwego wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej.