Umowa międzynarodowa Konwencja powołująca Europejski Instytut Uniwersytecki, sporządzona we Florencji dnia 19 kwietnia 1972 r.

Na mocy niniejszej Konwencji, Państwa Członkowskie Wspólnot Europejskich (zwane dalej

„Umawiającymi się Państwami”) wspólnie powołują Europejski Instytut Uniwersytecki

(zwany dalej: „Instytutem”). Instytut ma osobowość prawną. Siedzibą Instytutu jest

Florencja.

Europejski Instytutu Uniwersytecki (zwany dalej „Instytutem”) korzysta z immunitetu

egzekucyjnego w trakcie wykonywania swoich czynności urzędowych, z wyjątkiem

a)

przypadku powództwa cywilnego wniesionego przez stronę trzecią w związku ze szkodą

powstałą na skutek wypadku spowodowanego przez pojazd silnikowy należący do Instytutu,

bądź użytkowany w imieniu Instytutu, lub w związku z wykroczeniem drogowym z udziałem

takiego pojazdu;

b)

w związku z wykonywaniem orzeczenia arbitrażowego lub decyzji sądowej zgodnie z postanowieniami

Konwencji lub niniejszego Protokołu;

c)

przypadku gdy Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, zrzeknie się takiego immunitetu

w poszczególnych sprawach.

1.

Celem Instytutu jest przyczynianie się do rozwoju dziedzictwa kulturowego i naukowego

Europy jako całości i w odniesieniu do jego poszczególnych elementów, poprzez działalność

w dziedzinie szkolnictwa wyższego oraz badań. Praca Instytutu koncentruje się również

na wielkich ruchach i instytucjach charakteryzujących historię i rozwój Europy. Uwzględnia

także pluralizm kulturowy i językowy oraz stosunki z kulturami spoza Europy.

Cel ten jest osiągany poprzez nauczanie i badania na najwyższym poziomie uniwersyteckim.

W ramach ogólnego programu działań naukowych Instytut rozwija programy badań interdyscyplinarnych

dotyczące najważniejszych kwestii, przed którymi staje współczesne społeczeństwo europejskie,

w tym spraw dotyczących budowy Europy.

2.

Na forum Instytutu prowadzona jest także wymiana informacji i dyskusje na temat poglądów

i doświadczeń dotyczących tematów z dziedzin naukowych i badawczych, którymi zajmuje

się Instytut.

1.

Lokale i budynki Instytutu są nietykalne. Niniejsze postanowienie nie stanowi przeszkody

dla wprowadzenia w życie środków podjętych na podstawie Artykułu 19 niniejszego Protokołu

lub zatwierdzonych przez Wysoką Radę stanowiącą jednomyślnie.

2.

Instytut nie zezwala na użytkowanie swoich lokali i budynków jako schronienia dla

osoby ściganej w związku z ujęciem na gorącym uczynku, która właśnie popełniła przestępstwo

lub w odniesieniu do której wydano nakaz aresztowania, lub która została skazana lub

podlega nakazowi deportacji.

3.

Archiwa Instytutu są nietykalne.

1.

Umawiające się Państwa, poprzez przestrzeganie swobody prowadzenia badań i nauczania,

podejmą wszelkie środki niezbędne do ułatwienia dążenia do osiągnięcia celu Instytutu.

2.

Umawiające się Państwa wspierają rozszerzanie się wpływu Instytutu w świecie nauki

i w środowisku uniwersyteckim. W tym celu, udzielają Instytutowi pomocy w zakresie

ustanawiania odpowiedniej współpracy z uniwersytetami i instytucjami naukowymi znajdującymi

się na ich terytorium oraz z organami europejskimi i międzynarodowymi zajmującymi

się działalnością oświatową, kulturalną i badawczą.

3.

W ramach swojego zakresu uprawnień, Instytut współpracuje z uniwersytetami oraz wszelkimi

krajowymi lub międzynarodowymi organami nauczania lub organami badawczymi, które wyrażają

chęć współpracy. Instytut może zawierać umowy z państwami i organami międzynarodowymi.

Z wyjątkiem przypadków przewidzianych w Artykule 1 litera a), b) i c), mienia i aktywa

Instytutu nie podlegają żadnym środkom przymusu administracyjnego lub sądowego, takim

jak rekwizycja, konfiskata, wywłaszczenie lub zajęcie.

Instytut i jego personel korzystają z przywilejów i immunitetów, jakie są niezbędne

do realizacji ich zadań, na warunkach ustanowionych w Protokole załączonym do niniejszej

Konwencji, stanowiącym jej integralną część.

Instytut zawiera z Rządem Republiki Włoskiej umowę dotyczącą siedziby, która zostanie

jednomyślnie zatwierdzona przez Wysoką Radę.

1.

Bez uszczerbku dla przepisów krajowych chroniących dziedzictwo kulturowe i artystyczne

Umawiających się Państw, towary przywożone lub wywożone przez Instytut oraz ściśle

niezbędne do wykonywania jego czynności urzędowych są wyłączone ze wszelkich podatków

obrotowych, opłat celnych oraz innych podatków i opłat, oraz ze wszelkich zakazów

i ograniczeń dotyczących przywozu oraz wywozu.

2.

Obrót publikacjami i innymi materiałami informacyjnymi wysyłanymi przez Instytut lub

do Instytutu w trakcie wykonywania jego czynności urzędowych nie jest w żaden sposób

ograniczony.

3.

W celu komunikacji urzędowej i przekazywania wszelkich dokumentów, Instytut korzysta

na terytorium każdego z Umawiających się Państw z przywilejów przyznawanych przez

dane państwo organizacjom międzynarodowym. Korespondencja urzędowa oraz inne środki

komunikacji urzędowej Instytutu nie podlegają cenzurze.

Władzami Instytutu są

a)

Wysoka Rada,

b)

Dyrektor Instytutu,

c)

Rada Akademicka.

1.

W zakresie czynności urzędowych, Instytut, jego aktywa, dochody i inne mienie zwolnione

są z wszelkich podatków bezpośrednich.

2.

Jeżeli Instytut dokonuje znacznych zakupów, których cena zawiera podatki pośrednie

lub podatki z tytułu sprzedaży, a które są ściśle niezbędne do wykonywania czynności

urzędowych Instytutu, Umawiające się Państwa, w każdym przypadku gdy jest to możliwe,

podejmują właściwe środki w celu umorzenia lub zwrotu kwot takich podatków.

3.

Zwolnień nie udziela się w stosunku do podatków i opłat, których wysokość stanowi

jedynie opłatę za usługi użyteczności publicznej.

1.

W skład Wysokiej Rady wchodzą przedstawiciele Rządów Umawiających się Państw; każdemu

Rządowi przysługuje w Radzie jeden głos oraz deleguje on do niej dwóch przedstawicieli.

Posiedzenia Wysokiej Rady odbywają się we Florencji, co najmniej raz w roku.

2.

Przedstawiciel każdego Umawiającego się Państwa pełni przez rok urząd Przewodniczącego

Wysokiej Rady.

3.

Dyrektor Instytutu, Sekretarz oraz przedstawiciel Wspólnot Europejskich biorą udział

w posiedzeniach Wysokiej Rady bez prawa głosu.

4.

Wysoka Rada odpowiedzialna jest za główne kierownictwo Instytutem; kieruje jego działalnością

i nadzoruje jego rozwój. Ułatwia ona z jednej strony stosunki między Rządami w sprawach

dotyczących Instytutu, a z drugiej strony, stosunki między Rządami a Instytutem.

Wysoka Rada podejmuje decyzje niezbędne do wykonania powierzonych jej zadań zgodnie

z ustępami 5 i 6.

5.

Stanowiąc jednomyślnie, Wysoka Rada

a)

opracowuje przepisy regulujące działania Instytutu oraz regulamin finansowy przewiedziany

w Artykule 26;

b)

przyjmuje procedurę wyboru języków roboczych zgodnie z Artykułem 27;

c)

opracowuje regulamin służbowy personelu Instytutu; regulamin ten ustanawia procedurę

rozwiązywania sporów między Instytutem a osobami nim objętymi;

d)

decyduje o utworzeniu stałych etatów dla profesorów powołanych do pracy w Instytucie;

e)

zaprasza, na warunkach jakie ustanowi, osoby wymienione w Artykule 9 ustęp 3, do uczestnictwa

w działaniach Rady Akademickiej;

f)

zawiera umowę dotyczącą siedziby między Rządem Republiki Włoskiej a Instytutem oraz

wszelkie dokumenty określone w Artykule 3 ustęp 3;

g)

mianuje pierwszego Dyrektora i pierwszego Sekretarza Instytutu;

h)

w razie konieczności, zezwala na odstępstwo od Artykułu 8 ustęp 3;

i)

zmienia strukturę dotyczącą wydziałów, przewidzianą w Artykule 11, lub tworzy nowe

wydziały;

j)

udziela zgody określonej w Artykule 33;

k)

podejmuje środki określone w Artykule 34.

6.

Stanowiąc większością kwalifikowaną, Wysoka Rada podejmuje decyzje, które nie są przewidziane

w ustępie 5, w szczególności te dotyczące

a)

mianowania Dyrektora i Sekretarza Instytutu;

b)

zatwierdzania budżetu Instytutu i udzielania absolutorium Dyrektorowi w odniesieniu

do wykonania budżetu;

c)

zatwierdzania ogólnej polityki nauczania na wniosek Rady Akademickiej;

d)

powołania Rady Naukowej, której struktura i uprawnienia są określane po konsultacji

z Radą Akademicką;

e)

tworzenia lub zamykania centrów interdyscyplinarnych w ramach Instytutu po konsultacji

z Radą Akademicką i Radą Naukową;

f)

przyjmowania swojego regulaminu.

7.

W przypadku, gdy przyjęcie decyzji wymaga większości kwalifikowanej, głosy ważone

są w następujący sposób

Belgia

5

Bułgaria

4

Dania

3

Niemcy

10

Estonia

3

Irlandia

3

Grecja

5

Hiszpania

8

Francja

10

Włochy

10

Cypr

2

Łotwa

3

Malta

2

Luksemburg

2

Niderlandy

5

Austria

4

Polska

8

Portugalia

5

Rumunia

6

Słowenia

3

Finlandia

3

Szwecja

4

Zjednoczone Królestwo

10

Decyzje zostają przyjęte pod warunkiem uzyskania co najmniej 83 głosów „za”, przy

poparciu przynajmniej 15 Rządów. 8. Wstrzymanie się od głosu nie uniemożliwia Wysokiej

Radzie przyjęcia decyzji, które wymagają jednomyślności.

Instytut może otrzymać i zachować wszelkie fundusze, waluty, środki pieniężne lub

papiery wartościowe; z zastrzeżeniem przepisów krajowych w sprawie kontroli dewizowej,

Instytut może zbywać je swobodnie w wykonywaniu swoich czynności urzędowych oraz prowadzić

rozliczenia w dowolnej walucie do wysokości wymaganej do zaspokojenia zobowiązań.

1.

Dyrektor kieruje Instytutem. Wykonuje on lub nadzoruje wykonanie aktów prawnych i

decyzji na mocy niniejszej Konwencji oraz podejmuje wszelkie decyzje administracyjne

pozostające poza zakresem uprawnień pozostałych władz Instytutu.

2.

Dyrektor jest odpowiedzialny za zarządzaniem Instytutem. Jest jego prawnym przedstawicielem.

Dyrektor przygotowuje projekt rocznego budżetu i trzyletnich prognoz finansowych oraz

przedkłada je Wysokiej Radzie, po konsultacji z Radą Akademicką.

Dyrektor mianuje kierowników wydziałów, dyrektorów centrów interdyscyplinarnych oraz

innych członków personelu dydaktycznego, nominowanych zgodnie z Artykułem 9 ustęp

5 litera e) i Artykułem 9 ustęp 2.

Dyrektor mianuje członków personelu administracyjnego Instytutu.

3.

Dyrektor Instytutu wybierany jest przez Wysoką Radę, po konsultacji z Radą Akademicką.

Uzgodnienia dotyczące współpracy między Wysoką Radą a Radą Akademicką w związku z

podjęciem takiej decyzji będą dokonywane przez Wysoką Radę, stanowiącą jednomyślnie,

po konsultacji z Radą Akademicką.

Kadencja Dyrektora trwa pięć lat. Wysoka Rada, podejmując jednomyślną decyzję w uzgodnieniu

z Radą Akademicką, może przedłużyć jego kadencję o maksymalny okres trwający trzy

lata.

Przepisy zawarte w Artykule 6 ustęp 5 litera a) określają warunki, na jakich istnieje

możliwość zakończenia kadencji z inicjatywy Dyrektora Instytutu lub Instytutu.

Przedstawiciele Umawiających się Państw i ich doradcy biorący udział w posiedzeniach

Wysokiej Rady Instytutu, w trakcie wykonywania swoich obowiązków oraz w trakcie podróży

do i z miejsc posiedzeń korzystają z następujących przywilejów, immunitetów oraz udogodnień

a)

immunitetu od aresztowania osobistego lub zatrzymania i od zajęcia ich bagażu osobistego,

z wyjątkiem, gdy osoba taka dopuściła się popełnienia przestępstwa;

b)

immunitetu w zakresie postępowania sądowego, nawet po zakończeniu ich misji, w odniesieniu

do działań wykonywanych przez nich w ramach ich uprawnień urzędowych i w granicach

ich funkcji, włącznie z ich wypowiedziami ustnymi i pisemnymi;

c)

nietykalności urzędowych pism oraz dokumentów;

d)

wszelkich zwyczajowych udogodnień administracyjnych, szczególnie w odniesieniu do

podróży lub pobytu.

Niniejszy artykuł stosuje się także do przedstawiciela Wspólnot Europejskich biorącego

udział w posiedzeniach Wysokiej Rady.

1.

Sekretarz wspiera Dyrektora Instytutu w pełnieniu obowiązków organizacyjnych i administracyjnych.

2.

Zakres obowiązków oraz czas trwania kadencji Sekretarza ustanowiony jest w przepisach

przewidzianych w Artykule 6 ustęp 5 litera a).

3.

Sekretarz i Dyrektor Instytutu nie mogą posiadać takiego samego obywatelstwa, chyba

że Wysoka Rada jednomyślnie postanowi inaczej.

Umawiające się Państwa, w ścisłej współpracy z Instytutem, podejmują wszelkie środki

pozostające w zakresie ich uprawnień w celu zapewnienia, że wszelkie niezbędne udogodnienia

administracyjne, szczególnie w odniesieniu do podróży, pobytu oraz wymiany walut są

przyznane osobom biorącym udział w pracy Instytutu, w szczególności tym określonym

w Artykule 9 ustęp 3 Konwencji.

1.

Rada Akademicka posiada ogólne uprawnienia w odniesieniu do prowadzenia badań i nauczania,

bez uszczerbku dla zakresu uprawnień innych władz Instytutu.

Radzie Akademickiej przewodniczy Dyrektor Instytutu.

2.

Komitet wykonawczy, któremu przewodniczy Dyrektor Instytutu korzystający z pomocy

Sekretarza i składający się z Dyrektora, kierowników wydziałów, dyrektorów centrów

przewidzianych w Artykule 11 ustęp 3 i jednego przedstawiciela studentów prowadzących

badania, pomaga Dyrektorowi w realizowaniu zadań Instytutu działając na jego wniosek.

Komitet wykonawczy przygotowuje prace Rady Akademickiej. Wyznacza członków personelu

dydaktycznego innych niż wymienionych w ustępie 5 litera e). Sporządza listę członków

Komisji Rekrutacyjnej i Komisji Dyplomowej.

Komitet wykonawczy spełnia określone zadania powierzane mu przez Radę Akademicką.

Komitet wykonawczy składa regularne raporty do Rady Akademickiej i Wysokiej Rady na

temat sposobu, w jaki spełnia powyższe cele.

3.

Członkami Rady Akademickiej są

a)

Dyrektor Instytutu;

b)

Sekretarz Instytutu, biorący udział w pracach bez prawa głosu;

c)

kierownicy wydziałów;

d)

dyrektorzy centrów interdyscyplinarnych;

e)

wszyscy lub niektórzy profesorowie powołani do pracy w Instytucie;

f)

wszyscy lub niektórzy asystenci powołani do pracy w Instytucie;

g)

przedstawiciele innych członków personelu dydaktycznego;

h)

przedstawiciele studentów prowadzących badania;

i)

przedstawiciele członków innych kategorii uczestniczący w ramach Instytutu w spełnianiu

jego celów.

Wysoka Rada, na warunkach które ustanowi, może zapraszać osoby o szczególnych kwalifikacjach,

będące obywatelami Państw Członkowskich i reprezentujące różne aspekty życia gospodarczego,

społecznego i kulturalnego, do wzięcia udziału w pracach Rady Akademickiej.

4.

Postanowienia przewidziane w Artykule 6 ustęp 5 litera a) określają

a)

liczbę członków Rady Akademickiej reprezentujących kategorie osób wskazanych w ustępie

3 litera e), f), g), h) oraz i), procedurę ich powoływania oraz długość kadencji;

b)

zasady dotyczące większości głosów w Radzie Akademickiej;

c)

zasady dotyczące działania komitetu wykonawczego.

5.

Rada Akademicka

a)

zatwierdza programy studiów oraz, po konsultacji z Radą Naukową, programy badań wydziałów;

b)

po konsultacji z Radą Naukową, zatwierdza programy badań centrów interdyscyplinarnych;

c)

uczestniczy w przygotowaniu projektu rocznego budżetu oraz trzyletnich prognoz finansowych;

d)

podejmuje wszelkie środki wykonawcze dotyczące badań i nauczania, które nie są objęte

zakresem uprawnień żadnych innych władz Instytutu;

e)

obraduje na sesjach w składzie ograniczonym do członków personelu dydaktycznego, posiadających

przynajmniej taki sam status co osoby zainteresowane, nominuje kierowników wydziałów,

dyrektorów centrów interdyscyplinarnych, profesorów i asystentów będących członkami

personelu dydaktycznego Instytutu;

f)

określa warunki przyznawania stopni i świadectw przewidzianych w Artykule 14;

g)

bada projekt sprawozdania dotyczącego działalności, opracowany przez Dyrektora Instytutu

i przedkładany Wysokiej Radzie.

6.

Rada Akademicka może z własnej inicjatywy przedkładać Wysokiej Radzie wnioski dotyczące

kwestii objętych zakresem uprawnień tej Rady.

1.

Dyrektor, Sekretarz oraz, z zastrzeżeniem Artykułu 13, personel dydaktyczny oraz pozostały

personel Instytutu

a)

korzystają z immunitetu w zakresie postępowania sądowego, nawet po zakończeniu pracy

w Instytucie, w odniesieniu do działań podjętych przez nich w trakcie sprawowania

i w granicach ich funkcji, włącznie z wypowiedziami ustnymi i pisemnymi; tego immunitetu

nie stosuje się w przypadku przestępstwa komunikacyjnego popełnionego przez takie

osoby oraz w przypadku szkody wyrządzonej przez pojazd silnikowy należący do lub prowadzony

przez takie osoby;

b)

wraz z członkami ich rodzin, którzy stanowią część ich gospodarstw domowych, korzystają

z takich zwolnień z ograniczeń migracyjnych lub z formalności dotyczących rejestracji

cudzoziemców, jak te, które są zwyczajowo przyznawane pracownikom organizacji międzynarodowych;

c)

w zakresie przepisów walutowych, korzystają z takich samych udogodnień, jakie są zwyczajowo

przyznawane pracownikom organizacji międzynarodowych;

d)

mają prawo przywozu bez opłat swoich mebli, ruchomości oraz samochodu osobowego do

użytku prywatnego w czasie swojego pierwszego objęcia stanowiska w danym państwie

na okres jednego roku lub dłużej oraz prawo powrotnego wywozu bez opłat swoich mebli,

rzeczy osobistego użytku oraz samochodu osobowego do użytku prywatnego po zakończeniu

ich obowiązków w tym państwie, z zastrzeżeniem w obu przypadkach warunków i ograniczeń

nałożonych przez prawo krajowe państwa, w którym to prawo jest wykonywane.

2.

Umawiające się Państwa, w ścisłej współpracy z Instytutem, podejmują wszelkie właściwe

środki w celu ułatwienia wjazdu, pobytu oraz wyjazdu osób uprawnionych do korzystania

z postanowień niniejszego Artykułu.

Instytut dzieli się na wydziały, stanowiące podstawowe jednostki badawcze i naukowe;

wydziały z kolei podzielone są na seminaria.

Umawiające się Państwa, w ścisłej współpracy z Instytutem, podejmują wszelkie właściwe

środki w celu ułatwienia wjazdu, pobytu oraz wyjazdu studentów prowadzących badania.

1.

Od momentu powołania Instytut składa się z czterech wydziałów

-

historii i cywilizacji,

-

ekonomii,

-

prawa,

-

nauk politycznych i społecznych.

Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, po konsultacji z Radą Akademicką i w świetle

zdobytych doświadczeń, może zmienić powyższą strukturę lub utworzyć nowe wydziały.

Rada Akademicka może w tym celu formułować zalecenia.

2.

Każdy wydział korzysta z dużego stopnia niezależności w prowadzeniu studiów i prac

badawczych oraz posiada do dyspozycji personel niezbędny do swej działalności w granicach

funduszy na to przeznaczonych z budżetu i programów przyjętych przez Radę Akademicką.

3.

Uwzględniając utworzone w ramach niego wydziały, Instytut może obejmować jedno lub

więcej centrów studiów interdyscyplinarnych i badawczych. Decyzja o utworzeniu lub

zamknięciu takich centrów oraz ich celu, strukturze i ogólnych warunkach działania

jest podejmowana przez Wysoką Radę podejmującą decyzję kwalifikowaną większością głosów

po konsultacji z Radą Akademicką i Radą Naukową.

1.

System świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do Dyrektora, Sekretarza,

personelu dydaktycznego, pozostałego personelu oraz studentów prowadzących badania

jest określony w regulaminie służbowym oraz w innych regulaminach.

Jeżeli nie ustanowiono przepisów dotyczących takich świadczeń, osoby określone w poprzednich

akapitach mogą wybrać system zarówno zgodnie z ustawodawstwem państwa, w którym Instytut

ma siedzibę, lub zgodnie z ustawodawstwem Umawiającego się Państwa, któremu ostatnio

podlegały, lub zgodnie z ustawodawstwem Umawiającego się Państwa, którego są obywatelami.

Wybór ten może być dokonany tylko raz i staje się skuteczny od daty podjęcia zatrudnienia

w Instytucie.

2.

Członkowie personelu dydaktycznego oraz studenci prowadzący badania, którzy są obywatelami

państw innych niż Umawiające się Państwa, podlegają właściwym przepisom regulaminu

służbowego lub innym regulaminom.

1.

Główne prace badawcze prowadzone są na seminariach lub przez zespoły badawcze. Prace

jednego seminarium można połączyć z pracami innych seminariów, w ramach tego samego

bądź innych wydziałów.

Kierownicy wydziałów odpowiedzialni są za organizację różnych seminariów i zespołów

badawczych. Prace badawcze prowadzone są przy aktywnej współpracy personelu dydaktycznego

i studentów prowadzących badania, którzy wspólnie ustanawiają metody pracy i kierunki

prowadzenia działań.

2.

Prace badawcze prowadzone na seminariach lub przez zespoły badawcze muszą być określone

w granicach programów studiów i programów badawczych przewidzianych w Artykule 9 ustęp

5 oraz muszą uwzględniać cel Instytutu.

Kierownicy wydziałów, po uzyskaniu zgody profesorów i asystentów, powiadamiają Radę

Akademicką o tematyce projektu prac, jakie mają być podejmowane na każdym seminarium

i przez każdy zespół badawczy.

3.

Instytut może organizować zajęcia praktyczne i kolokwia, w których mogą uczestniczyć

osoby posiadające już doświadczenie zawodowe w dziedzinach, w których prowadzone są

studia i prace badawcze w Instytucie.

1.

Dyrektor, Sekretarz, personel dydaktyczny oraz pozostały personel Instytutu podlegają

podatkowi na rzecz Instytutu od uposażeń, płac i honorariów wypłacanych przez Instytut,

zgodnie z warunkami i procedurami ustanowionymi przez Wysoką Radę w ciągu roku od

wejścia w życie Konwencji. Od dnia stosowania tego podatku, takie uposażenia i honoraria

są zwolnione z krajowego podatku dochodowego; ale Umawiające się Państwa zachowują

prawo do uwzględnienia takich uposażeń i honorariów do celów obliczenia opodatkowania

stosowanego do dochodów z innych źródeł.

2.

Postanowień ustępu 1 nie stosuje się do emerytur i rent płaconych przez Instytut na

rzecz byłych dyrektorów lub sekretarzy lub dawnych członków personelu dydaktycznego

lub pozostałego personelu.

3.

Przy stosowaniu podatku dochodowego, podatku od majątku oraz podatku od spadku, a

także stosując konwencje o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte między Umawiającymi

się Państwami, Dyrektora, Sekretarza, personel dydaktyczny oraz pozostały personel

Instytutu, którzy osiedlają się na terytorium Umawiającego się Państwa innego niż

ich kraj miejsca stałego zamieszkania do celów podatkowych w czasie rozpoczęcia pracy

w Instytucie wyłącznie z powodu wykonywania swoich obowiązków na rzecz Instytutu,

uznaje się za osoby, zarówno w kraju ich faktycznego zamieszkania i kraju miejsca

stałego zamieszkania do celów podatkowych, zachowując miejsce zamieszkania w tym ostatnim

pod warunkiem, że ten ostatni kraj jest Umawiającym się Państwem. Niniejsze postanowienie

stosuje się także do współmałżonka, jeżeli nie wykonuje on innej pracy zarobkowej

oraz do dzieci na utrzymaniu oraz dzieci pozostających pod opieką osób, wymienionych

w niniejszym Artykule.

1.

Instytut jest wyposażony w bibliotekę i ośrodek dokumentacyjny, finansowane z rocznego

budżetu operacyjnego.

2.

Republika Włoska zobowiązuje się do podjęcia wszelkich niezbędnych środków oraz zawarcia

wszystkich wymaganych umów, w celu zapewnienia personelowi dydaktycznemu i studentom

prowadzącym badania dostępu do archiwów, bibliotek i muzeów we Florencji oraz, w razie

konieczności, w innych miastach włoskich.

Procedura stosowania niniejszego postanowienia ustalona zostanie w umowie dotyczącej

siedziby.

Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, ustala kategorie osób z personelu, do których

stosuje się postanowienia Artykułów od 9 do 12, w całości lub w części.

1.

W dziedzinach, w których prowadzone są studia i prace badawcze w Instytucie, Instytut

ma prawo przyznać stopień doktora Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego studentom

prowadzącym badania, którzy ukończyli co najmniej dwuletnie studia w Instytucie i

przedłożyli oryginał pracy badawczej o wysokiej jakości, która została zatwierdzona

przez Instytut i która musi zostać opublikowana zgodnie z przepisami ustanowionymi

na mocy ustępu 4.

2.

Instytut ma także prawo przyznawać stopnie niższe niż doktorat studentom prowadzącym

badania, którzy ukończyli co najmniej roczne studia w Instytucie i spełnili warunki

określone dla takiego stopnia zgodnie z ustępem 4.

3.

Studenci prowadzący badania i kończący naukę w Instytucie, którym nie przyznano stopni

przewidzianych w ustępach 1 i 2, otrzymują od Instytutu na wniosek świadectwo potwierdzające

ukończenie studiów i badań które prowadzili w Instytucie.

4.

Rada Akademicka ustanawia warunki przyznawania stopni i wydawania świadectw przewidzianych

w niniejszym Artykule, warunki te wymagają zatwierdzenia przez Wysoką Radę.

1.

Przywileje, immunitety i udogodnienia na podstawie niniejszego Protokołu są przyznawane

wyłącznie w interesie Umawiających się Państw lub Instytutu, a nie dla osobistych

korzyści beneficjentów.

2.

Właściwe władze mają nie tylko prawo, ale także obowiązek uchylenia immunitetu, jeżeli

taki immunitet utrudnia wydanie orzeczenia sądowego oraz jeżeli możliwe jest obycie

się bez immunitetu bez narażania celów, w odniesieniu do których przyznano go.

3.

Właściwymi władzami określonymi w ustępie 2 są

-

Umawiające się Państwa, w odniesieniu do ich przedstawicieli zasiadających w Wysokiej

Radzie Instytutu;

-

instytucje Wspólnot Europejskich, w odniesieniu do przedstawicieli Wspólnot Europejskich

biorących udział w posiedzeniach Wysokiej Rady Instytutu;

-

Wysoka Rada Instytutu, w odniesieniu do Dyrektora i Sekretarza;

-

Dyrektor Instytutu w odniesieniu do członków personelu dydaktycznego oraz pozostałego

personelu Instytutu.

1.

Personel dydaktyczny składa się z kierowników wydziałów, dyrektorów centrów interdyscyplinarnych,

profesorów, asystentów i innych nauczycieli.

2.

Członkowie personelu dydaktycznego są wybierani spośród obywateli Umawiających się

Państw, których kwalifikacje zapewniają wysoki poziom pracy Instytutu. Instytut może

korzystać również z usług obywateli innych państw.

3.

Umawiające się Państwa, w miarę swych możliwości, podejmą wszelkie właściwe środki

w celu ułatwienia przemieszczania się osobom będącym członkami personelu dydaktycznego

Instytutu.

Niniejszy Protokół w żaden sposób nie narusza prawa żadnego z Umawiających się Państw

do podjęcia wszelkich środków ostrożności koniecznych w interesie jego bezpieczeństwa.

1.

Do celów niniejszej Konwencji, „studenci Instytutu prowadzący badania” to studenci

lub studenci prowadzący badania posiadający kwalifikacje z uniwersytetu krajowego

wskazujące na stosowność podjęcia lub kontynuacji prac badawczych, spełniający warunki

ustanowione w Artykule 27 ustęp 3, oraz którzy zostali przyjęci do Instytutu.

2.

Obywatele Umawiających się Państw mają otwarty dostęp do Instytutu.

Obywatele innych państw mogą zostać przyjęci z zastrzeżeniem ograniczeń i warunków,

jakie zostaną ustanowione w przepisach przyjętych przez Wysoką Radę po konsultacji

z Radą Akademicką.

3.

O przyjęciu do Instytutu decyduje Komisja Rekrutacyjna, zgodnie z postanowieniami

niniejszej Konwencji oraz przepisami przyjętymi przez Wysoką Radę. Komisja Rekrutacyjna

bierze pod uwagę kwalifikacje kandydatów oraz, w miarę możliwości, miejsce ich pochodzenia.

Właściwe władze Umawiających się Państw wspomagają Instytut w przeprowadzaniu procedury

przyjęcia.

Żadne Umawiające się Państwo nie jest zobowiązane do przyznania przywilejów i immunitetów,

określonych w Artykule 7, Artykule 9 ustęp 1 litera c) i d) oraz Artykule 10 swoim

obywatelom oraz stałym rezydentom.

1.

Każde Umawiające się Państwo, w zakresie dostępnych funduszy, popiera przyznawanie

stypendiów tym swoim obywatelom przyjętym do Instytutu, w przypadku których wymagają

tego okoliczności, a także w razie konieczności podejmuje wszelkie właściwe środki

w celu dostosowania przepisów regulujących przyznawanie stypendiów.

2.

Regulamin finansowy może zawierać przepis dotyczący utworzenia specjalnego funduszu

w zakresie przyznawania niektórych stypendiów. Fundusz ten mógłby być w szczególności

wspomagany finansowo z dotacji prywatnych.

3.

Poprzednie postanowienia nie stanowią przeszkody, aby studenci prowadzący badania

w Instytucie otrzymywali stypendia przyznawane przez Wspólnoty Europejskie osobom

prowadzącym prace badawcze związane z tworzeniem Europy.

Do celów niniejszego Protokołu, czynności urzędowe Instytutu obejmują jego administracyjne

działanie oraz jego działalność dydaktyczną i badawczą służącą celom określonym w

Konwencji powołującej Europejski Instytut Uniwersytecki.

1.

Na każdy rok budżetowy przyjmowany jest budżet operacyjny.

2.

Wszystkie pozycje dochodów i wydatków Instytutu są zawarte w preliminarzu, opracowywanym

na każdy rok budżetowy oraz są wykazane w budżecie.

Budżet jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków. Regulamin finansowy

wyszczególnia dochody Instytutu.

3.

Rok budżetowy rozpoczyna się dnia 1 stycznia i kończy się dnia 31 grudnia.

4.

Dochody i wydatki wyrażane są w euro.

Bez uszczerbku dla postanowień Artykułu 9 ustęp 1 litera d), nie przyznaje się żadnych

zwolnień w odniesieniu do towarów przeznaczonych do osobistego użytku personelu Instytutu.

Towary przywożone lub nabyte na podstawie niniejszego Protokołu nie są sprzedawane,

oddawane lub wypożyczane, z wyjątkiem warunków określonych przez Rządy Umawiających

się Państw, które przyznały zwolnienia.

1.

Wkłady finansowe Umawiających się Państw mające na celu pokrycie wydatków przewidzianych

w budżecie Instytutu określane są według następującego podziału zgodnie z decyzją

Wysokiej Rady nr 3/04 z dnia 10 czerwca 2004 roku

Belgia

4,90%

Bułgaria

0,31%

Dania

2,00%

Niemcy

17,16%

Estonia

0,07%

Irlandia

0,50%

Łotwa

0,17%

Grecja

1,45%

Hiszpania

6,13%

Francja

17,16%

Włochy

17,16%

Cypr

0,12%

Luksemburg

0,16%

Malta

0,06%

Niderlandy

4,90%

Austria

2,60%

Polska

2,10%

Portugalia

0,74%

Rumunia

1,07%

Słowenia

0,23%

Finlandia

1,17%

Szwecja

2,68%

Zjednoczone Królestwo

17,16%

2.

Od dnia 1 stycznia 1978 roku, finansowanie odbywać się będzie na zasadach ustalonych

w trakcie roku akademickiego, który rozpocznie się dnia 1 stycznia 1977 roku, w świetle

rozwoju we Wspólnotach Europejskich do tego dnia oraz alternatywnego finansowania

przez Wspólnotę.

1.

Postanowienia niniejszego Protokołu stosuje się w duchu ścisłej współpracy Dyrektora

Instytutu oraz właściwych władz Umawiających się Państw w celu ułatwienia, z poszanowaniem

niezależności Instytutu, właściwej administracji wymiarem sprawiedliwości, stosowania

ustawodawstwa socjalnego, regulacji dotyczących policji, bezpieczeństwa lub zdrowia

publicznego oraz zapobiegania wszelkim naruszeniom przywilejów, immunitetów oraz udogodnień

przewidzianych w niniejszym Protokole. Procedura współpracy, wymieniona w niniejszym

ustępie, może być ustanowiona w porozumieniach dodatkowych, o których mowa w Artykule

20.

2.

Nazwisko, stanowisko oraz adres osoby korzystającej z postanowień Artykułów od 9 do

12 oraz uzgodnień ich dotyczących jest przekazywane od czasu do czasu Rządom Umawiających

się Państw.

1.

Wydatki wskazane w budżecie zatwierdzane są na jeden rok budżetowy, z zastrzeżeniem

innych przepisów ustanowionych zgodnie z Artykułem 26.

2.

Zgodnie z warunkami ustanowionymi na mocy Artykułu 26, wszelkie środki inne niż odnoszące

się do wydatków dotyczących personelu, które nie zostaną wykorzystane na koniec roku

budżetowego, mogą być przeniesione wyłącznie na następny rok budżetowy.

3.

Środki są klasyfikowane w rozdziały grupujące pozycje wydatków według ich charakteru

i przeznaczenia oraz są dzielone dalej w niezbędnym zakresie, zgodnie z regulaminem

finansowym.

Mogą zostać zawarte dodatkowe porozumienia pomiędzy Instytutem a jednym lub więcej

Umawiającymi się Państwami w celu wprowadzenia w życie i stosowania niniejszego

Protokołu. Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, podejmuje decyzje dotyczące stosowania

niniejszego Artykułu.

1.

Dyrektor wykonuje budżet zgodnie z regulaminem finansowym oraz w granicach przyznanych

środków. Dyrektor składa Wysokiej Radzie sprawozdania ze swojego zarządu.

2.

Regulamin finansowy może ustanawiać przepisy dotyczące przeniesienia środków z jednego

rozdziału do innego lub pomiędzy jednostkami podziału.

Postanowienia Artykułu 29 Konwencji stosuje się do sporów dotyczących niniejszego

Protokołu.

Jeżeli na początku roku budżetowego, budżet nie był jeszcze poddany głosowaniu, kwota

równa nie więcej niż jednej dwunastej środków budżetowych poprzedniego roku budżetowego

może być wydana w każdym miesiącu w odniesieniu do każdego rozdziału lub innej jednostki

podziału budżetu zgodnie z przepisami regulaminu finansowego; jednakże, powyższe ustalenie

nie ma wpływu na pozostawienie do dyspozycji Instytutu środków w kwocie przewyższającej

jedną dwunastą środków przewidzianych w przygotowywanym projekcie budżetu.

Wysoka Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zezwolić na wydatek powyżej

jednej dwunastej pod warunkiem zachowania pozostałych warunków poprzedniego ustępu.

Umawiające się Państwa, na zasadzie tymczasowości i zgodnie z podziałem obowiązującym

w poprzednim roku budżetowym, uiszczają miesięczne opłaty niezbędne do zapewnienia

stosowania niniejszego Artykułu.

1.

Wysoka Rada mianuje dwóch rewidentów, posiadających różne obywatelstwo, na okres czterech

lat. Ich mandat jest odnawialny.

Celem audytu, który przeprowadzany jest na podstawie dokumentów i w razie potrzeby

na miejscu, jest stwierdzenie czy otrzymano wszystkie wpływy oraz czy poczynione wydatki

były legalne i prawidłowe oraz czy zarządzanie finansami jest należyte.

Rewidenci corocznie przedkładają swoje sprawozdania Wysokiej Radzie.

Dyrektor udziela wszelkich informacji oraz zapewnia rewidentom wsparcie, którego mogą

potrzebować przy wykonywaniu swoich obowiązków.

2.

Regulamin finansowy ustanawia warunki, na jakich udziela się Dyrektorowi absolutorium

z wykonania budżetu.

1.

Dyrektor opracowuje projekt trzyletniej prognozy finansowej oraz po konsultacji z

Radą Akademicką przedkłada go Wysokiej Radzie w celu zbadania i oceny.

2.

Procedura wykonania ustępu 1 jest ustanawiana w regulaminie finansowym.

1.

Republika Włoska zapewnia Instytutowi wolny od opłat grunt we Florencji i budynki

niezbędne do prowadzenia działalności Instytutu oraz podejmuje się ich utrzymania.

Republika Włoska na tych samych warunkach pozostawia do dyspozycji personelu dydaktycznego,

studentów prowadzących badania i pracowników administracyjnych Instytutu w pełni wyposażoną

restaurację i pomieszczenie socjalne na terenie Instytutu.

2.

Procedura wykonania ustępu 1 zostanie ustanowiona w umowie dotyczącej siedziby.

1.

Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie na wniosek Dyrektora Instytutu lub jednego z członków

Wysokiej Rady przyjmuje regulamin finansowy, określający w szczególności

a)

procedurę ustanawiania i wykonywania rocznego budżetu oraz przedstawiania i weryfikacji

rozliczeń;

b)

procedurę przygotowywania trzyletniej prognozy finansowej;

c)

metodę i procedurę opłacania i wykorzystywania wkładów Państw Członkowskich;

d)

zasady i procedurę dotyczące odpowiedzialności intendentów i księgowych.

2.

Regulamin finansowy przewidziany w ustępie 1 może uwzględniać powołanie Komitetu do

spraw budżetu i finansów, składającego się z przedstawicieli Umawiających się Państw,

który odpowiadałby za przygotowanie obrad Wysokiej Rady dotyczących spraw budżetowych

i finansowych.

1.

Językami oficjalnymi Instytutu są bułgarski, duński, niderlandzki, angielski, estoński,

fiński, francuski, niemiecki, grecki, włoski, łotewski, maltański, polski, portugalski,

rumuński, słoweński, hiszpański oraz szwedzki.

2.

Spośród języków wymienionych w ustępie 1, dla każdej działalności akademickiej wybierane

są dwa języki robocze, uwzględniając znajomość języków oraz preferencje językowe personelu

dydaktycznego i studentów prowadzących badania.

Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, określa procedurę wyboru tych języków.

3.

Personel dydaktyczny i studenci prowadzący badania muszą posiadać odpowiednią znajomość

dwóch spośród języków wymienionych w ustępie 1.

Rada Akademicka może wyrazić zgodę na wprowadzenie odstępstwa w przypadku specjalistów

zaangażowanych w niektóre prace Instytutu.

W każdym z Umawiających się Państw, Instytutowi przysługuje zdolność prawna w najszerszym

znaczeniu, przyznawana osobom prawnym przez ich przepisy prawne; Instytut może, w

szczególności, nabywać lub zbywać mienie ruchome lub nieruchome, zawierać umowy oraz

występować jako strona w postępowaniach sądowych. W tym celu Instytut jest reprezentowany

przez Dyrektora.

Wszelkie spory między Umawiającymi się Państwami lub między jednym lub kilkoma Umawiającymi

się Państwami a Instytutem, dotyczące stosowania lub interpretacji niniejszej Konwencji,

w przypadku braki możliwości rozstrzygnięcia ich przez Wysoką Radę, na wniosek jednej

ze stron sporu mogą zostać poddane arbitrażowi.

W takim przypadku, Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wskazuje

organ arbitrażowy właściwy do rozstrzygnięcia sporu.

Umawiające się Państwa zobowiązują się wykonać decyzję organu arbitrażowego.

1.

Wysoka Rada zbiera się niezwłocznie po wejściu w życie niniejszej Konwencji.

2.

Wysoka Rada zawiera umowę dotyczącą siedziby oraz powołuje inne władze, przewidziane

w niniejszej Konwencji.

3.

Pierwszych ośmiu członków personelu dydaktycznego Instytutu zostanie wybranych w wyniku

jednomyślnej decyzji podjętej przez tymczasowy Komitet Naukowy składający się z dwóch

przedstawicieli każdego Umawiającego się Państwa, z których przynajmniej jeden musi

być nauczycielem na poziomie uniwersyteckim.

Od momentu mianowania Dyrektora, Sekretarza i ośmiu członków personelu dydaktycznego,

środki podejmowane przez Radę Akademicką stają się wiążącymi decyzjami.

Pierwszy Dyrektor i pierwszy Sekretarz Instytutu są mianowani jednomyślnie przez Wysoką

Radę.

1.

Każde Państwo Członkowskie Wspólnot Europejskich, spoza Umawiających się Państw, może

przystąpić do niniejszej Konwencji składając dokument przystąpienia Rządowi Republiki

Włoskiej.

2.

Przystąpienie staje się skuteczne w dniu, w którym Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie

i w porozumieniu z przystępującym Państwem, określi dostosowania, jakie należy wprowadzić

do postanowień niniejszej Konwencji, w szczególności do Artykułu 6 ustęp 7 i Artykułu

19 ustęp 1.

Rząd któregokolwiek z Umawiających się Państw, Dyrektor Instytutu lub Rada Akademicka

mogą przedłożyć Wysokiej Radzie projekt zmiany niniejszej Konwencji. Jeżeli Wysoka

Rada, stanowiąc jednomyślnie, zatwierdzi zwołanie konferencji przedstawicieli Umawiających

się Państw, zostaje ona zwołana przez Rząd, którego przedstawiciel sprawuje w danym

momencie urząd Przewodniczącego Wysokiej Rady.

Wysoka Rada, stanowiąc jednomyślnie, podejmie właściwe środki w przypadku, gdy działanie

któregokolwiek z organów Instytutu wyda się być niezbędne do osiągnięcia celów określonych

w niniejszej Konwencji, a Konwencja nie przewiduje niezbędnych uprawnień.

1.

Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do terytorium europejskiego Umawiających się Państw,

Azorów, Madery, Wysp Kanaryjskich, Ceuty i Melilli, francuskich departamentów zamorskich

oraz francuskich terytoriów zamorskich.

2.

Nie naruszając postanowień ustępu 1, Konwencja nie ma zastosowania do terytoriów suwerennych

baz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na Cyprze; nie

ma również zastosowania do Wysp Normandzkich i Wyspy Man, chyba że

Rząd Zjednoczonego Królestwa zadeklaruje przystąpienie do niniejszej Konwencji bądź

Konwencja będzie miała zastosowanie do jednego lub kilku z wymienionych terytoriów

w terminie późniejszym.

3.

Nie naruszając postanowień ustępu 1, Konwencja nie ma zastosowania do Wysp Owczych.

Niemniej jednak, Rząd Królestwa Danii może notyfikować w drodze deklaracji złożonej

najpóźniej do dnia 31 grudnia 1975 roku Rządowi Republiki Włoskiej, który przekaże

jej uwierzytelnioną kopię wszystkim Rządom Umawiających się Państw, że niniejsza Konwencja

ma zastosowanie także do tych wysp.

4.

Każde Umawiające się Państwo, w momencie podpisania, przyjęcia, zatwierdzenia lub

ratyfikacji niniejszej Konwencji lub w momencie przystąpienia do niej, albo w jakimkolwiek

późniejszym terminie, może oświadczyć, poprzez notyfikowanie Rządowi Republiki Włoskiej,

że niniejsza Konwencja ma zastosowanie do jednego lub kilku terytoriów danego państwa

poza obrębem Europy, za których stosunki międzynarodowe odpowiada oraz które zostało

wskazane w oświadczeniu.

Niniejsza Konwencja jest przedkładana do przyjęcia, zatwierdzenia lub ratyfikacji

przez Umawiające się Państwa zgodnie z ich wymogami konstytucyjnymi.

Wchodzi ona w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po otrzymaniu przez Rząd

Republiki Włoskiej ostatniej notyfikacji informującej o dopełnieniu powyższych formalności.

Rząd Republiki Włoskiej notyfikuje Umawiającym się Państwom o

a)

każdym podpisaniu;

b)

każdym złożeniu dokumentu przyjęcia, zatwierdzenia, ratyfikacyjnego lub przystąpienia,

oraz o każdej deklaracji o której mowa w Artykule 35 ustęp 2;

c)

wejściu w życie niniejszej Konwencji;

d)

każdej zmianie wprowadzonej do niniejszej Konwencji zgodnie z Artykułem 33.

Niniejsza Konwencja, sporządzona w pojedynczym egzemplarzu w językach bułgarskim,

duńskim, niderlandzkim, angielskim, estońskim, fińskim, francuskim, niemieckim, greckim,

irlandzkim, włoskim, łotewskim, maltańskim, polskim, portugalskim, rumuńskim, słoweńskim,

hiszpańskim oraz szwedzkim, przy czym wszystkie dziewiętnaście tekstów jest jednakowo

autentycznych, zostaje zdeponowana w archiwum Rządu Republiki Włoskiej, który przekaże

uwierzytelnione kopie Konwencji Rządom wszystkich pozostałych Umawiających się Państw.

Sporządzono we Florencji, dnia 19 kwietnia 1972 roku.