Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 października 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku ruchomego Skarbu Państwa

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób gospodarowania składnikami rzeczowymi majątku

ruchomego, ich sprzedaży, dzierżawy, najmu, przekazywania i darowizny, a także likwidacji

przez organy administracji publicznej oraz kierowników jednostek, w ramach gospodarowania

nabytym lub powierzonym tym organom lub jednostkom mieniem Skarbu Państwa.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

zbędnych składnikach rzeczowych majątku ruchomego - należy przez to rozumieć składniki

rzeczowe majątku ruchomego, które

a)

nie są i nie będą mogły być wykorzystane w realizacji zadań związanych z działalnością

organu lub jednostki, o których mowa w § 1, lub

b)

nie nadają się do użytkowania ze sprzętem używanym przez organ lub jednostkę, o których

mowa w § 1, a ich przystosowanie byłoby technicznie lub ekonomicznie nieuzasadnione,

lub

c)

nie nadają się do dalszego użytku, a ich naprawa lub dostosowanie byłyby ekonomicznie

nieuzasadnione;

2)

zużytych składnikach rzeczowych majątku ruchomego - należy przez to rozumieć składniki

rzeczowe majątku ruchomego

a)

posiadające wady lub uszkodzenia, których naprawa byłaby ekonomicznie nieuzasadniona,

lub

b)

zagrażające bezpieczeństwu użytkowników lub najbliższego otoczenia, lub

c)

które całkowicie utraciły wartość użytkową, lub

d)

które są technicznie przestarzałe, a ich remont byłby ekonomicznie nieuzasadniony;

3)

znacznej wartości - należy przez to rozumieć wartość przekraczającą 24 000 zł.

Przy zagospodarowaniu składników rzeczowych majątku ruchomego ustala się wartość poszczególnych

składników według ich wartości rynkowej, na podstawie przeciętnych cen stosowanych

w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia

zużycia oraz popytu na nie, chyba że z przepisów szczególnych wynika inaczej.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, wykorzystuje składniki rzeczowe majątku

ruchomego do realizacji swoich zadań oraz gospodaruje tymi składnikami w sposób oszczędny

i racjonalny.

2.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, utrzymuje składniki rzeczowe majątku ruchomego

w stanie niepogorszonym, z wyjątkiem zużycia będącego następstwem ich prawidłowego

używania.

3.

Składniki rzeczowe majątku ruchomego organu lub jednostki, o których mowa w § 1, mogą

być wykorzystywane do jednoczesnej realizacji zadań innych organów lub jednostek,

o których mowa w § 1, jeżeli nie ogranicza to wykonywania własnych zadań tego organu

lub jednostki i nie powoduje powstania dodatkowych kosztów po ich stronie.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, analizuje na bieżąco stan majątku ruchomego,

z uwzględnieniem jego stanu technicznego oraz przydatności do dalszego użytkowania.

2.

W przypadku stwierdzenia w toku bieżącej działalności albo w trakcie inwentaryzacji,

że składniki rzeczowe majątku ruchomego spełniają kryteria, o których mowa w § 2 pkt

2 lub 3, organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki powołuje komisję do

oceny przydatności tych składników do dalszego użytkowania. Komisja przedstawia organowi,

o którym mowa w § 1, albo kierownikowi jednostki propozycje dotyczące dalszego użytkowania

albo zakwalifikowania tych składników do kategorii majątku zbędnego lub zużytego,

z przeznaczeniem do zagospodarowania w sposób określony w § 7.

3.

Komisja, o której mowa w ust. 2, może mieć charakter okresowy lub stały.

4.

W skład komisji powołuje się co najmniej trzy osoby spośród pracowników jednostki,

przy czym, jeżeli liczba pracowników uniemożliwia powołanie do jej składu trzech osób,

komisji nie powołuje się, a jej zadania wykonuje organ, o którym mowa w § 1, albo

kierownik jednostki.

5.

Komisja sporządza protokół z przeprowadzonej oceny, o której mowa w ust. 2.

6.

Do protokołu, o którym mowa w ust. 5, komisja załącza wykaz zużytych i zbędnych składników

rzeczowych majątku ruchomego, z propozycją sposobu ich zagospodarowania.

1.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki decyduje o zakwalifikowaniu składnika

rzeczowego majątku ruchomego do kategorii majątku zbędnego lub zużytego oraz o sposobie

jego zagospodarowania.

2.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki zamieszcza w Biuletynie Informacji

Publicznej, na właściwej stronie podmiotowej, informację o każdym zbędnym lub zużytym

składniku rzeczowym majątku ruchomego, którego wartość przekracza 1200 zł, z wyłączeniem

przypadków, o których mowa w § 8.

1.

Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego mogą być przedmiotem nieodpłatnego

przekazania, sprzedaży, oddania w najem lub dzierżawę oraz darowizny.

2.

Przy gospodarowaniu zbędnymi i zużytymi składnikami rzeczowymi majątku ruchomego uwzględnia

się, w pierwszej kolejności, potrzeby innych organów lub jednostek, o których mowa

w § 1.

3.

Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego o znacznej wartości mogą być

przedmiotem darowizny, jeżeli ich sprzedaż nie dojdzie do skutku.

4.

Zbędne lub zużyte składniki rzeczowe majątku ruchomego, niezagospodarowane w sposób,

o którym mowa w ust. 1, mogą być zlikwidowane.

5.

Decyzja o zagospodarowaniu składników rzeczowych majątku ruchomego o wartości przekraczającej

200 000 zł, określonej na dzień podjęcia decyzji o zagospodarowaniu w sposób, o którym

mowa w ust. 1 i 4, jest podejmowana w porozumieniu z Prezesem Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Składnik rzeczowy majątku ruchomego o wartości początkowej nieprzekraczającej kwoty

określonej w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm., oddany do użytku służbowego na okres co najmniej jednego roku pracownikowi jednostki

pozostającemu w stosunku pracy, może zostać sprzedany temu pracownikowi z pominięciem

trybów określonych w § 9 ust. 1, za cenę odpowiadającą wartości ustalonej zgodnie

z § 3

1)

w trakcie trwania stosunku pracy, w przypadku zakwalifikowania tych składników do

kategorii majątku zbędnego lub zużytego z przeznaczeniem do zagospodarowania w drodze

sprzedaży pracownikowi;

2)

w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, bez konieczności uprzedniego zakwalifikowania

tych składników do kategorii majątku zbędnego lub zużytego.

2.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki może, w sposób określony w ust.

1, sprzedać pracownikowi jednostki składniki rzeczowe majątku ruchomego o łącznej

wartości ustalonej zgodnie z § 3, nieprzekraczającej kwoty określonej w art. 16f ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego

1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w okresie czteroletnim począwszy od pierwszej sprzedaży.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób pozostających w stosunku służby

w rozumieniu art. 8 ust. 15 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 300, z późn. zm. oraz osób delegowanych na podstawie odrębnych przepisów.

4.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do sprzedaży składników rzeczowych majątku

ruchomego oddanych do użytku służbowego osobom zajmującym kierownicze stanowiska państwowe

w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze

stanowiska państwowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 152 i 1820), także w przypadku gdy okres, na który oddano te składniki do użytku służbowego,

był krótszy niż rok.

5.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do sprzedaży składników rzeczowych majątku

ruchomego przekazanych posłowi przez Kancelarię Sejmu albo senatorowi przez Kancelarię

Senatu lub zakupionych ze środków otrzymanych przez posła albo senatora w ramach ryczałtu

na pokrycie kosztów związanych z funkcjonowaniem biura poselskiego, senatorskiego

lub poselsko-senatorskiego, temu posłowi albo senatorowi w związku z zakończeniem

wykonywania przez niego mandatu.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, dokonuje sprzedaży składników rzeczowych

majątku ruchomego o wartości przekraczającej wartość, o której mowa w § 6 ust. 2,

w trybie

1)

przetargu publicznego;

2)

publicznego zaproszenia do negocjacji;

3)

aukcji.

2.

Zbędnych lub zużytych składników rzeczowych majątku ruchomego organu lub jednostki,

o których mowa w § 1, oraz jednostki podległej organowi, o którym mowa w § 1, lub

przez niego nadzorowanej nie mogą nabywać na podstawie § 8 ust. 1 pkt 1 oraz w trybach

określonych w ust. 1

1)

kierownik jednostki;

2)

główny księgowy jednostki;

3)

osoby odpowiedzialne za gospodarkę majątkową w jednostce;

4)

osoby biorące udział w podejmowaniu decyzji o zakwalifikowaniu tych składników do

kategorii majątku zbędnego lub zużytego;

5)

osoby pozostające z osobami, o których mowa w pkt 1-4, w stosunku pokrewieństwa lub

powinowactwa albo w innym stosunku faktycznym mogącym budzić wątpliwości co do bezstronności

lub bezinteresowności osób, o których mowa w pkt 1-4.

1.

Przetarg publiczny organizuje, ogłasza i przeprowadza organ, o którym mowa w § 1,

albo kierownik jednostki.

2.

Czynności związane z przeprowadzeniem przetargu publicznego wykonuje komisja przetargowa

w składzie co najmniej trzyosobowym, powołana przez organ, o którym mowa w § 1, albo

kierownika jednostki spośród pracowników jednostki, przy czym, jeżeli liczba pracowników

uniemożliwia powołanie do jej składu trzech osób, komisji nie powołuje się, a jej

zadania wykonuje organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki.

1.

Cenę wywoławczą składnika rzeczowego majątku ruchomego w przetargu publicznym ustala

się w wysokości odpowiadającej wartości, o której mowa w § 3.

2.

Sprzedaż składnika rzeczowego majątku ruchomego w trybie przetargu publicznego nie

może nastąpić za cenę niższą od ceny wywoławczej, z zastrzeżeniem § 23 ust. 2.

Przedmiotem przetargu publicznego może być jeden lub więcej składników rzeczowych

majątku ruchomego.

Ogłoszenie o przetargu publicznym określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę organu lub jednostki, o których mowa w § 1;

2)

miejsce i termin przeprowadzenia przetargu publicznego;

3)

rodzaj, typy i ilość składników rzeczowych majątku ruchomego, będących przedmiotem

sprzedaży;

4)

miejsce i termin, w którym można obejrzeć składniki rzeczowe majątku ruchomego, będące

przedmiotem sprzedaży;

5)

wysokość wadium oraz formę i termin jego wniesienia;

6)

cenę wywoławczą;

7)

wymagania, jakim powinna odpowiadać oferta;

8)

termin, miejsce i tryb złożenia oferty oraz okres, w którym oferta jest wiążąca;

9)

zastrzeżenie, że organizatorowi przetargu publicznego przysługuje prawo zamknięcia

tego przetargu bez wybrania którejkolwiek z ofert, bez podania przyczyn;

10)

informację o treści przepisów § 16, § 17 i § 19;

11)

planowany termin zawarcia umowy sprzedaży składnika rzeczowego majątku ruchomego.

W jednym ogłoszeniu można zamieścić informację o więcej niż jednym przetargu publicznym.

1.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki zamieszcza ogłoszenie o przetargu

publicznym w Biuletynie Informacji Publicznej, na właściwej stronie podmiotowej.

2.

Ogłoszenie o przetargu publicznym zamieszcza się także w miejscu publicznie dostępnym

w lokalu organu lub jednostki, o których mowa w § 1, a także w innych miejscach przyjętych

zwyczajowo do umieszczania ogłoszeń.

3.

Termin na składanie ofert nie może być krótszy niż 14 dni od ogłoszenia o przetargu

publicznym.

1.

Warunkiem przystąpienia do przetargu publicznego jest wniesienie wadium w wysokości

10% ceny wywoławczej składnika rzeczowego majątku ruchomego, będącego przedmiotem

sprzedaży.

2.

Wadium wnosi się w gotówce lub na wskazany rachunek bankowy.

3.

Wadium złożone przez oferentów, których oferty nie zostały wybrane lub zostały odrzucone,

zwraca się w terminie 7 dni, odpowiednio od dnia dokonania wyboru lub odrzucenia oferty.

4.

Wadium złożone przez nabywcę zalicza się na poczet ceny.

5.

Wadium nie podlega zwrotowi, w przypadku gdy oferent, który wygrał przetarg publiczny,

uchyli się od zawarcia umowy sprzedaży.

1.

Oferta pisemna złożona w toku przetargu publicznego zawiera

1)

imię, nazwisko i miejsce zamieszkania lub firmę i siedzibę oferenta;

2)

oferowaną cenę i warunki jej zapłaty;

3)

oświadczenie oferenta, że zapoznał się ze stanem składnika rzeczowego majątku ruchomego

będącego przedmiotem przetargu publicznego albo że ponosi odpowiedzialność za skutki

wynikające z rezygnacji z zapoznania się ze stanem tego składnika;

4)

inne dane wymagane przez organizatora przetargu publicznego, określone w ogłoszeniu

o przetargu.

2.

Ofertę wraz z wymaganymi dokumentami składa się w zaklejonej kopercie w miejscu i

terminie określonym w ogłoszeniu o przetargu publicznym.

Rozpoczynając przetarg publiczny, komisja przetargowa

1)

stwierdza prawidłowość ogłoszenia przetargu publicznego;

2)

ustala liczbę zgłoszonych ofert oraz sprawdza wniesienie wymaganego wadium we wskazanym

terminie i formie;

3)

otwiera koperty z ofertami złożone w terminie i miejscu wskazanym w ogłoszeniu o przetargu

publicznym.

1.

Komisja przetargowa odrzuca ofertę, jeżeli

1)

została złożona po wyznaczonym terminie, w niewłaściwym miejscu lub przez oferenta,

który nie wniósł wadium;

2)

nie zawiera danych i dokumentów, o których mowa w § 17 ust. 1, lub są one niekompletne,

nieczytelne lub budzą inną wątpliwość, zaś jej uzupełnienie lub złożenie wyjaśnień

mogłoby prowadzić do uznania jej za nową ofertę.

2.

Komisja przetargowa zawiadamia niezwłocznie oferenta o odrzuceniu oferty.

Przetarg publiczny może się odbyć, jeżeli zostanie złożona co najmniej jedna oferta.

1.

Komisja przetargowa wybiera oferenta, który zaoferował najwyższą cenę.

2.

W przypadku gdy co najmniej dwóch oferentów zaoferowało tę samą cenę, komisja przetargowa

postanawia o kontynuowaniu przetargu publicznego w formie aukcji między tymi oferentami.

Do aukcji przepisy § 28-34 stosuje się odpowiednio.

3.

W przypadku aukcji, o której mowa w ust. 2, komisja przetargowa zawiadamia oferentów,

którzy złożyli równorzędne oferty, o terminie i miejscu przeprowadzenia aukcji.

1.

Nabywca jest zobowiązany zapłacić cenę nabycia w terminie nie dłuższym niż 7 dni od

dnia zawarcia umowy sprzedaży.

2.

Wydanie przedmiotu sprzedaży następuje niezwłocznie po zapłaceniu przez nabywcę ceny

nabycia.

1.

Jeżeli pierwszy przetarg publiczny nie zostanie zakończony zawarciem umowy sprzedaży,

organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki ogłasza drugi przetarg publiczny.

2.

Drugi przetarg publiczny przeprowadza się w terminie do 3 miesięcy od dnia zamknięcia

pierwszego przetargu publicznego. Cena wywoławcza w drugim przetargu publicznym może

zostać obniżona, jednak nie więcej niż o połowę ceny wywoławczej z pierwszego przetargu

publicznego.

1.

Komisja przetargowa sporządza protokół z przebiegu przetargu publicznego, który zawiera

w szczególności

1)

określenie miejsca i czasu przetargu publicznego;

2)

wysokość ceny wywoławczej;

3)

zestawienie ofert, które wpłynęły w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu publicznym;

4)

najwyższą cenę zaoferowaną za przedmiot sprzedaży;

5)

imię, nazwisko i miejsce zamieszkania lub firmę i siedzibę nabywcy;

6)

wysokość ceny nabycia i oznaczenie kwoty, jaką nabywca uiścił na poczet ceny;

7)

wnioski i oświadczenia członków komisji przetargowej;

8)

imiona i nazwiska oraz podpisy członków komisji przetargowej.

2.

W protokole zamieszcza się wzmiankę o uiszczeniu lub nieuiszczeniu ceny nabycia przez

nabywcę w terminie, o którym mowa w § 22 ust. 1.

3.

Protokół zatwierdza organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, może sprzedać w trybie publicznego zaproszenia

do negocjacji składniki rzeczowe majątku ruchomego, jeżeli składniki mają cechy sprzętu

specjalistycznego, wykorzystywanego do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

lub czynności w zakresie cyberbezpieczeństwa przez podmioty upoważnione do wykonywania

tych czynności.

2.

Do ogłoszenia o publicznym zaproszeniu do negocjacji przepisy § 13 stosuje się odpowiednio.

3.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki występuje do wybranych przez

siebie podmiotów, co do których można spodziewać się zainteresowania sprzedawanymi

składnikami rzeczowymi majątku ruchomego, z informacją o publicznym zaproszeniu do

negocjacji.

4.

Celem publicznego zaproszenia do negocjacji jest uzyskanie w drodze negocjacji z oferentami

najwyższej możliwej ceny za sprzedawane składniki rzeczowe majątku ruchomego.

1.

Negocjacje prowadzi komisja w składzie co najmniej trzyosobowym, powołana przez organ,

o którym mowa w § 1, albo kierownika jednostki spośród pracowników jednostki, przy

czym, jeżeli liczba pracowników uniemożliwia powołanie do jej składu trzech osób,

komisji nie powołuje się, a jej zadania wykonuje organ, o którym mowa w § 1, albo

kierownik jednostki.

2.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki ustala zasady działania komisji

do spraw negocjacji.

3.

Komisja sporządza ramowy program negocjacji, w którym przedkłada organowi, o którym

mowa w § 1, albo kierownikowi jednostki do zatwierdzenia warunki graniczne transakcji,

w tym cenę wyjściową i cenę minimalną, do jakiej możliwe jest obniżenie ceny w negocjacjach.

4.

Cena minimalna, o której mowa w ust. 3, nie może być niższa od wartości, o której

mowa w § 3.

5.

Warunki graniczne, z wyjątkiem ceny wyjściowej, o której mowa w ust. 3, nie mogą być

udostępnione osobom trzecim.

1.

Sprzedaż składników rzeczowych majątku ruchomego w trybie aukcji może być przeprowadzona

w formie aukcji ustnej lub aukcji elektronicznej, w tym z wykorzystaniem ogólnodostępnych

internetowych portali aukcyjnych.

2.

Do sprzedaży składników rzeczowych majątku ruchomego w trybie aukcji przepisy § 11,

§ 12, § 15 ust. 1, § 16, § 18, § 19, § 23 i § 24 stosuje się odpowiednio.

3.

Aukcję prowadzi osoba wyznaczona przez organ, o którym mowa w § 1, albo kierownika

jednostki, zwana dalej „prowadzącym aukcję”.

Po otwarciu aukcji prowadzący aukcję podaje licytantom do wiadomości

1)

przedmiot aukcji;

2)

cenę wywoławczą;

3)

warunki dotyczące wysokości postąpienia, o których mowa w § 31;

4)

termin uiszczenia ceny nabycia;

5)

zmiany w stanie faktycznym i prawnym przedmiotu aukcji, które zaszły po ogłoszeniu

o aukcji;

6)

nazwy (firmy) lub imiona i nazwiska licytantów, którzy wpłacili wadium i zostali dopuszczeni

do aukcji.

Aukcja może się odbyć, jeżeli przystąpił do niej co najmniej jeden licytant.

Aukcja rozpoczyna się od podania ceny wywoławczej składnika rzeczowego majątku ruchomego

przeznaczonego do sprzedaży.

Postąpienie nie może wynosić mniej niż jeden procent ceny wywoławczej i więcej niż

wysokość wadium. Zaoferowana cena przestaje wiązać licytanta, gdy inny licytant zaoferował

cenę wyższą.

Po ustaniu postąpień prowadzący aukcję, uprzedzając licytantów, po trzecim ogłoszeniu

zamyka aukcję i udziela przybicia licytantowi, który zaoferował najwyższą cenę.

Z chwilą przybicia następuje zawarcie umowy sprzedaży przedmiotu aukcji.

Nabywca jest zobowiązany zapłacić cenę nabycia niezwłocznie po udzieleniu mu przybicia

lub w terminie wyznaczonym przez prowadzącego aukcję, nie dłuższym niż 7 dni, licząc

od dnia przybicia.

Wydanie przedmiotu sprzedaży nabywcy następuje niezwłocznie po zapłaceniu ceny nabycia.

Zbędne składniki rzeczowe majątku ruchomego o wartości ustalonej zgodnie z § 3, niższej

niż kwota, o której mowa w § 6 ust. 2, mogą być sprzedawane bez stosowania trybów

określonych w § 9 ust. 1.

Do oddania w najem lub dzierżawę składnika rzeczowego majątku ruchomego przepisy o

sprzedaży tego składnika stosuje się odpowiednio.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, może nieodpłatnie przekazać składniki rzeczowe

majątku ruchomego innemu organowi lub jednostce, o których mowa w § 1, lub jednostce

samorządu terytorialnego na czas oznaczony albo nieoznaczony.

2.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, może nieodpłatnie przekazać składniki rzeczowe

majątku ruchomego instytucji gospodarki budżetowej, za pośrednictwem organu wykonującego

wobec tej instytucji funkcję organu założycielskiego, na czas oznaczony albo nieoznaczony.

3.

Nieodpłatne przekazanie następuje na pisemny wniosek zainteresowanego organu, o którym

mowa w § 1, lub kierownika zainteresowanej jednostki, jednostki samorządu terytorialnego

lub organu wykonującego funkcję organu założycielskiego wobec instytucji gospodarki

budżetowej, z zastrzeżeniem ust. 7.

4.

Wniosek zawiera w szczególności

1)

nazwę, siedzibę i adres zainteresowanego organu lub jednostki, o których mowa w §

1, jednostki samorządu terytorialnego lub organu wykonującego funkcję organu założycielskiego

wobec instytucji gospodarki budżetowej występującego o nieodpłatne przekazanie składnika

rzeczowego majątku ruchomego;

2)

wskazanie składnika rzeczowego majątku ruchomego, którego wniosek dotyczy;

3)

oświadczenie, że przekazany składnik rzeczowy majątku ruchomego zostanie odebrany

w terminie i miejscu wskazanym w protokole zdawczo-odbiorczym;

4)

uzasadnienie.

5.

Wniosek jest rozpatrywany w terminie 60 dni od daty jego wpływu.

6.

Nieodpłatnego przekazania dokonuje się na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego

zawierającego w szczególności

1)

oznaczenie stron;

2)

nazwę, rodzaj i cechy identyfikujące składniki rzeczowe majątku ruchomego;

3)

wskazanie składników rzeczowych majątku ruchomego, a także wartości tych składników;

4)

niezbędne informacje o składnikach rzeczowych majątku ruchomego;

5)

okres, w którym składniki rzeczowe majątku ruchomego będą używane przez organ, o którym

mowa w § 1, jednostkę, jednostkę samorządu terytorialnego lub instytucję gospodarki

budżetowej;

6)

miejsce i termin odbioru składników rzeczowych majątku ruchomego;

7)

podpisy z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osób upoważnionych do podpisania

protokołu.

7.

W przypadku wykonywania przez jednostkę samorządu terytorialnego zadań publicznych

z zakresu administracji rządowej nieodpłatne przekazanie składników rzeczowych majątku

ruchomego służących do wykonywania tych zadań może nastąpić bez wniosku, o którym

mowa w ust. 3, na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, o którym mowa w ust. 6.

8.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki zamieszcza informacje o nieodpłatnym

przekazaniu składników rzeczowych majątku ruchomego na rzecz jednostki samorządu terytorialnego

w Biuletynie Informacji Publicznej na właściwej stronie podmiotowej.

1.

Organ lub jednostka, o których mowa w § 1, może dokonać darowizny składnika rzeczowego

majątku ruchomego na rzecz instytucji kultury, publicznych szkół wyższych, jednostek

organizacyjnych, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1148, 1078, 1287, 1680, 1681 i 1818), niebędących państwowymi jednostkami budżetowymi, oraz fundacji i organizacji pożytku

publicznego, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą,

oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, z przeznaczeniem

na realizację ich celów statutowych.

2.

Składniki rzeczowe majątku ruchomego stanowiące dobra kultury, w tym zabytki w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1696), oraz związane z tymi składnikami inne składniki rzeczowe majątku ruchomego, przekazuje

się w formie darowizny instytucjom kultury.

3.

Darowizny dokonuje się na pisemny wniosek zainteresowanego podmiotu. Wniosek zawiera

w szczególności

1)

nazwę, siedzibę i adres zainteresowanego podmiotu;

2)

wskazanie składnika rzeczowego majątku ruchomego, którego wniosek dotyczy;

3)

oświadczenie zainteresowanego podmiotu, że składnik rzeczowy majątku ruchomego zostanie

odebrany w terminie i miejscu wskazanym w protokole zdawczo-odbiorczym;

4)

zobowiązanie zainteresowanego podmiotu do pokrycia kosztów związanych z darowizną,

w tym kosztów odbioru przedmiotu darowizny;

5)

wskazanie sposobu wykorzystania składnika rzeczowego majątku ruchomego przez podmiot

wnioskujący o darowiznę;

6)

uzasadnienie, w tym uzasadnienie potrzeb zainteresowanego podmiotu.

4.

Do wniosku załącza się statut zainteresowanego podmiotu.

5.

Do darowizny przepis § 38 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

6.

Organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki zamieszcza informacje o darowiznach,

o których mowa w ust. 1, w Biuletynie Informacji Publicznej na właściwej stronie podmiotowej.

1.

Wartość składnika rzeczowego majątku ruchomego, przekazywanego w trybie § 38, określa

się według wartości początkowej.

2.

Wartość składnika rzeczowego majątku ruchomego, będącego przedmiotem darowizny w trybie

§ 39, określa się według wartości księgowej.

Składniki rzeczowe majątku ruchomego, których dopuszczenie do obrotu wymaga uzyskania

certyfikatu zgodności, mogą być przedmiotem darowizny na rzecz podmiotów wykonujących

stosowne badania, jeżeli koszt uzyskania certyfikatu zgodności przekraczałby spodziewane

wpływy ze sprzedaży tych składników, a mogą one być wykorzystane do celów naukowo-badawczych.

1.

Likwidacji zbędnych lub zużytych składników rzeczowych majątku ruchomego stanowiących

odpady dokonuje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2019 r. poz. 701, 730, 1403 i 1579), w szczególności z uwzględnieniem hierarchii sposobów postępowania z odpadami, o

której mowa w art. 17-19 tej ustawy.

2.

Składniki rzeczowe majątku ruchomego, które

1)

były wykorzystywane do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych lub czynności

w zakresie cyberbezpieczeństwa przez podmioty upoważnione do wykonywania tych czynności,

2)

zostały dostarczone organowi lub jednostce, o których mowa w § 1, pod warunkiem ich

niezbywania lub nieprzekazywania podmiotom trzecim,

3)

służą do przetwarzania danych, w tym danych osobowych, takie jak telefony komórkowe,

tablety, laptopy, dyski twarde

- mogą być zniszczone bez próby zagospodarowania w inny sposób.

3.

Czynności mających na celu zniszczenie dokonuje komisja likwidacyjna w składzie co

najmniej trzyosobowym, powołana przez organ, o którym mowa w § 1, albo kierownika

jednostki spośród pracowników jednostki, przy czym, jeżeli liczba pracowników uniemożliwia

powołanie do jej składu trzech osób, komisji nie powołuje się, a jej zadania wykonuje

organ, o którym mowa w § 1, albo kierownik jednostki.

4.

Komisja, o której mowa w ust. 3, może mieć charakter okresowy lub stały.

5.

Z czynności zniszczenia komisja likwidacyjna sporządza protokół zawierający

1)

datę zniszczenia;

2)

nazwę, rodzaj, cechy identyfikujące oraz wartość składnika rzeczowego majątku ruchomego;

3)

przyczynę zniszczenia;

4)

imiona i nazwiska oraz podpisy członków komisji likwidacyjnej.

1.

Przepisy § 8 ust. 1-4 stosuje się do składników rzeczowych majątku ruchomego oddanych

do użytku służbowego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.

Przepis § 8 ust. 5 stosuje się do składników rzeczowych majątku ruchomego przekazanych

posłowi przez Kancelarię Sejmu albo senatorowi przez Kancelarię Senatu lub zakupionych

ze środków otrzymanych przez posła albo senatora w ramach ryczałtu na pokrycie kosztów

związanych z funkcjonowaniem biura poselskiego, senatorskiego lub poselsko-senatorskiego,

przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

3.

Okresy, o których mowa w § 8 ust. 2, liczone są od pierwszej sprzedaży dokonanej od

dnia wejścia w życie rozporządzenia.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia

stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.