Umowa międzynarodowa Konwencja Rady Europy o koprodukcji filmowej (poprawiona), sporządzona w Rotterdamie dnia 30 stycznia 2017 r.

Cel Konwencji

Strony niniejszej Konwencji zobowiązują się do promowania rozwoju międzynarodowej

koprodukcji filmowej, zgodnie z poniższymi postanowieniami.

Zakres

1.

Konwencja niniejsza reguluje stosunki między jej Stronami w dziedzinie wielostronnych

koprodukcji podejmowanych na terytorium Stron.

2.

Konwencję niniejszą stosuje się do

a.

koprodukcji z udziałem co najmniej trzech koproducentów mających siedzibę na terytorium

trzech różnych państw będących Stronami Konwencji; oraz

b.

koprodukcji z udziałem co najmniej trzech koproducentów mających siedzibę na terytorium

trzech różnych państw będących Stronami Konwencji, a także jednego lub kilku koproducentów,

którzy nie mają siedziby na terytorium tych państw. Całkowity wkład koproducentów

niemających siedziby na terytorium państw będących Stronami Konwencji nie może jednak

przekroczyć 30% całkowitego kosztu produkcji.

W każdym przypadku, niniejszą Konwencję stosuje się wyłącznie pod warunkiem, że utwór

odpowiada definicji utworu kinematograficznego oficjalnie koprodukowanego, w rozumieniu

artykułu 3 litera c.

3.

Postanowienia umów dwustronnych zawartych między Stronami niniejszej Konwencji stosuje

się nadal do koprodukcji dwustronnych.

W przypadku koprodukcji wielostronnych, postanowienia niniejszej Konwencji mają moc

nadrzędną w stosunku do postanowień umów dwustronnych zawartych między Stronami Konwencji.

Postanowienia dotyczące koprodukcji dwustronnych pozostają w mocy, jeżeli nie są one

sprzeczne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

4.

W przypadku braku jakiegokolwiek umowy regulującej dwustronne stosunki koprodukcyjne

między dwiema Stronami niniejszej Konwencji, Konwencję stosuje się także do koprodukcji

dwustronnych, o ile nie zostało złożone zastrzeżenie przez jedną z zainteresowanych

Stron, zgodnie z warunkami określonymi w artykule 22.

Definicje

Dla celów niniejszej Konwencji

a.

określenie „utwór kinematograficzny” oznacza utwór dowolnej długości i na dowolnym

nośniku, w szczególności utwory kinematograficzne fabularne, animowane i dokumentalne,

zrealizowane zgodnie z przepisami dotyczącymi przemysłu filmowego obowiązującymi na

terytorium każdej z zainteresowanych Stron i które są przeznaczone do wyświetlania

w kinach;

b.

określenie „koproducenci” oznacza producentów mających siedzibę na terytorium państw

będących Stronami niniejszej Konwencji i związanych umową koprodukcyjną;

c.

określenie „utwór kinematograficzny oficjalnie koprodukowany” (dalej „film”) oznacza

utwór kinematograficzny spełniający warunki określone w załączniku li, który stanowi

integralną część niniejszej Konwencji;

d.

określenie „koprodukcja wielostronna” oznacza utwór kinematograficzny wyprodukowany

przez co najmniej trzech koproducentów w rozumieniu artykułu 2 ustęp 2.

Równoważność z filmami krajowymi

1.

Koproducenci utworów kinematograficznych zrealizowanych w koprodukcji wielostronnej,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, posiadają tytuł do uzyskania korzyści

przyznawanych filmom krajowym na podstawie przepisów ustawowych i wykonawczych obowiązujących

w każdym państwie będącym Stroną niniejszej Konwencji, które to uczestniczy w danej

koprodukcji.

2.

Korzyści są przyznawane każdemu koproducentowi przez Stronę, na terytorium której

ma on siedzibę, na warunkach i w granicach określonych przez przepisy ustawowe i wykonawcze

tej Strony oraz zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji.

Warunki uzyskania statusu koprodukcji

1.

Wszelka koprodukcja utworów kinematograficznych powinna zostać zatwierdzona przez

właściwe władze Stron, na terytorium których koproducenci mają siedziby, po konsultacjach

między właściwymi władzami i zgodnie z procedurami określonymi w załączniku I. Załącznik

ten stanowi integralną część niniejszej Konwencji.

2.

Wnioski o przyznanie statusu koprodukcji są składane w celu zatwierdzenia przez właściwe

władze, zgodnie z procedurą składania wniosków, o której mowa w załączniku I. Zatwierdzenie

to jest nieodwołalne, z wyjątkiem przypadku nieprzestrzegania wstępnych zobowiązań

dotyczących spraw artystycznych, finansowych i technicznych.

3.

Projekty o charakterze wyraźnie pornograficznym, pochwalające dyskryminację, nienawiść

lub przemoc, lub te, które naruszają otwarcie godność ludzką, nie mogą uzyskać statusu

koprodukcji.

4.

Korzyści wynikające ze statusu koprodukcji są przyznawane koproducentom, o których

wiadomo, że posiadają odpowiednie środki techniczne i finansowe oraz wystarczające

kwalifikacje zawodowe.

5.

Każde państwo będące Stroną wyznacza właściwe władze, o których mowa w ustępie 2,

składając deklarację w chwili podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia,

zatwierdzenia lub przystąpienia. Deklaracja ta może zostać później zmieniona w dowolnym

terminie.

Proporcje wkładów koproducentów

1.

W przypadku koprodukcji wielostronnej, najmniejszy wkład nie może być mniejszy niż

5%, a największy wkład nie może przekroczyć 80% całkowitych kosztów produkcji utworu kinematograficznego.

Jeżeli najmniejszy wkład jest mniejszy niż 20% lub jeśli koprodukcja jest wyłącznie

finansowa, zainteresowana Strona może podjąć kroki mające na celu zmniejszenie lub

zablokowanie dostępu do krajowych mechanizmów wspierania produkcji.

2.

Jeżeli niniejsza Konwencja zastępuje umowę dwustronną między dwiema Stronami na podstawie

postanowień artykułu 2 ustęp 4, najmniejszy wkład nie może być mniejszy niż 10%, a

największy wkład nie może przekroczyć 90% całkowitych kosztów produkcji utworu kinematograficznego.

Jeżeli najmniejszy wkład jest mniejszy niż 20% lub jeśli koprodukcja jest wyłącznie

finansowa, zainteresowana Strona może podjąć kroki mające na celu zmniejszenie lub

zablokowanie dostępu do krajowych mechanizmów wspierania produkcji.

Prawa koproducentów do utworu kinematograficznego

1.

Umowa koprodukcyjna powinna gwarantować każdemu koproducentówi współwłasność kopii

wzorcowej oraz współudział w autorskich prawach majątkowych do filmu. Umowa będzie

zawierać postanowienie, że kopia wzorcowa (wersja ukończona) zostanie zdeponowana

we wspólnie uzgodnionym przez koproducentów miejscu, do którego będą mieli swobodny

dostęp.

2.

Umowa koprodukcyjna powinna także gwarantować każdemu koproducentowi prawo dostępu

do materiałów i kopii wzorcowej, w celu ich reprodukowania.

Wkład techniczny i artystyczny

1.

Wkład każdego z koproducentów będzie obejmował efektywny wkład techniczny i artystyczny.

Z zasady, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami wiążącymi Strony, wkład koproducentów

dotyczący personelu twórczego, technicznego i artystycznego, wykonawców, a także sprzętu

technicznego musi być proporcjonalny do ich inwestycji.

2.

Z zastrzeżeniem zobowiązań międzynarodowych wiążących Strony oraz wymogów scenariusza,

ekipa filmowa musi składać się z obywateli państw będących partnerami w danej koprodukcji,

a prace postprodukcyjne powinny być wykonane w tychże państwach.

Koprodukcje finansowe

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 8 oraz określonych warunków i ograniczeń ustanowionych

przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi na terytorium Stron, koprodukcje

mogą uzyskać status koprodukcji na podstawie postanowień niniejszej Konwencji, jeżeli

spełniają następujące warunki

a.

obejmują jeden lub kilka wkładów mniejszościowych, które mogą być jedynie wkładami

finansowymi, zgodnie z umową koprodukcyjna, pod warunkiem, że każdy krajowy udział

nie jest mniejszy niż 10% i nie większy niż 25% kosztów produkcji;

b.

obejmują większościowego koproducenta, który zapewnia efektywny wkład techniczny i

artystyczny oraz spełnia warunki dla uznania utworu kinematograficznego za utwór krajowy

w państwie tego koproducenta;

c.

przyczyniają się do promowania różnorodności kulturowej i dialogu międzykulturowego;

i

d.

stanowią przedmiot umowy koprodukcyjnej zawierającej postanowienia dotyczące podziału

przychodów.

2.

Status koprodukcji będzie przyznawany koprodukcjom finansowym, jeżeli właściwe władze

dokonają takiego zatwierdzenia dla każdego przypadku traktowanego oddzielnie, w szczególności

uwzględniając postanowienia artykułu 10.

Ogólna równowaga

1.

Ogólna równowaga musi być zachowana w stosunkach w dziedzinie kinematografii między

Stronami, zarówno pod względem całkowitego kosztu inwestycji, jak i wkładu artystycznego

i technicznego w utworach kinematograficznych realizowanych w koprodukcji.

2.

Strona, która po upływie odpowiedniego okresu czasu stwierdzi deficyt w swoich stosunkach

koprodukcyjnych z jedną lub kilkoma Stronami, może wstrzymać się z udzieleniem zgody

na następną koprodukcję do czasu przywrócenia równowagi w swoich stosunkach w dziedzinie

kinematografii z daną Stroną lub danymi Stronami.

Wjazd i pobyt

Zgodnie z obowiązującym prawem, przepisami i zobowiązaniami międzynarodowymi, każda

ze Stron ułatwi wjazd i pobyt, a także wydanie pozwoleń na pracę na jej terytorium

personelowi technicznemu i artystycznemu innych Stron uczestniczących w koprodukcji.

Podobnie, każda ze Stron zezwoli na czasowy wwóz i wywóz sprzętu potrzebnego do produkcji

i dystrybucji utworów kinematograficznych realizowanych w ramach niniejszej Konwencji.

Państwa koprodukujące w napisach filmu

1.

Państwa koprodukujące będą wskazane w napisach utworu kinematograficznego zrealizowanego

w koprodukcji.

2.

Nazwy tych państw będą wyraźnie wymienione w napisach filmu, we wszystkich materiałach

reklamowych i promocyjnych utworów kinematograficznych oraz podczas ich prezentacji.

Eksport

W przypadku eksportu utworu kinematograficznego zrealizowanego w koprodukcji do państwa,

w którym wwóz utworów kinematograficznych objęty jest kontyngentem, a jedna ze Stron

koprodukujących nie dysponuje prawem swobodnego wwozu swoich utworów kinematograficznych

do państwa importera

a.

utwór kinematograficzny będzie wliczany do kontyngentu państwa, którego wkład jest

większościowy;

b.

w przypadku utworu kinematograficznego zawierającego równe wkłady poszczególnych państw,

utwór ten będzie wliczany do kontyngentu państwa dysponującego najlepszymi możliwościami

eksportowymi do państwa importera;

c.

jeżeli postanowienia litery a i b nie mają zastosowania, utwór kinematograficzny będzie

wliczany do kontyngentu Strony, która zapewniła reżysera.

Języki

W trakcie przyznawania statusu koprodukcji właściwa władza Strony może zażądać od

koproducenta mającego siedzibę na jej terytorium ostatecznej wersji utworu kinematograficznego

sporządzonej w jednym z języków tej Strony.

Festiwale

O ile koproducenci nie postanowią inaczej, utwory kinematograficzne zrealizowane w

koprodukcji będą prezentowane na międzynarodowych festiwalach przez tę Stronę, na

której terytorium ma siedzibę koproducent większościowy lub, w przypadku równego wkładu

finansowego, przez Stronę, która zapewniła reżysera.

Skutki Konwencji

1.

Konwencja niniejsza zastępuje, w odniesieniu do państw, które są Stronami, Europejską

konwencję o koprodukcji filmowej, otwartą do podpisu 2 października 1992 roku.

2.

W stosunkach między Stroną niniejszej Konwencji a stroną Konwencji z 1992 roku, która

nie ratyfikowała niniejszej Konwencji, Konwencja z 1992 roku nadal obowiązuje.

Monitorowanie Konwencji oraz zmiany w załącznikach I i II

1.

Zarząd Europejskiego Funduszu Wspierania Koprodukcji i Rozpowszechniania Utworów Kinematograficznych

i Audiowizualnych „Eurimages” jest odpowiedzialny za monitorowanie niniejszej Konwencji.

2.

Każda ze Stron niniejszej Konwencji, która nie jest członkiem „Eurimages”, może być

reprezentowana w Zarządzie „Eurimages” podczas wykonywania zadań określonych w niniejszej

Konwencji i posiada w nim jeden głos.

3.

W celu promowania skutecznego stosowania Konwencji, Zarząd „Eurimages” może

a.

zaproponować ułatwienia wymiany doświadczeń i dobrych praktyk między Stronami;

b.

wyrazić opinię o każdej sprawie dotyczącej stosowania i wdrażania niniejszej Konwencji

oraz opracować konkretne zalecenia dla Stron na ten temat.

4.

W celu zaktualizowania postanowień z załączników I i II niniejszej Konwencji, tak

aby zapewnić ich nieprzerwaną przydatność dla powszechnych praktyk w przemyśle filmowym,

zmiany mogą zostać zaproponowane przez każdą ze Stron, Komitet Ministrów lub Zarząd

Europejskiego Funduszu Wspierania Koprodukcji i Rozpowszechniania Utworów Kinematograficznych

i Audiowizualnych „Eurimages”. Propozycje te zostaną przekazane Stronom przez Sekretarza

Generalnego Rady Europy.

5.

Po konsultacji ze Stronami, Komitet Ministrów może przyjąć zmianę proponowaną zgodnie

z ustępem 4, większością głosów przewidzianą w artykule 20 litera d Statutu Rady Europy.

Zmiana wejdzie w życie po upływie okresu jednego roku od dnia, w którym została ona

przekazana Stronom. W tym okresie, każda ze Stron może powiadomić Sekretarza Generalnego

o sprzeciwie wobec wejścia w życie tej zmiany w odniesieniu do niej.

6.

Jeżeli jedna trzecia Stron powiadomi Sekretarza Generalnego Rady Europy o sprzeciwie

wobec wejścia w życie zmiany, zmiana ta nie wejdzie w życie.

7.

Jeśli mniej niż jedna trzecia Stron powiadomi o sprzeciwie, zmiana wejdzie w życie

w odniesieniu do Stron, które nie zgłosiły sprzeciwu.

8.

Gdy zmiana weszła w życie zgodnie z ustępami 5 i 7 niniejszego artykułu, a jedna ze

Stron zgłosiła sprzeciw do niej, to zmiana ta wejdzie w życie dla tej Strony w pierwszym

dniu miesiąca następującego po dniu, w którym Strona ta powiadomiła Sekretarza Generalnego

Rady Europy o przyjęciu tej zmiany. Strona, która zgłosiła sprzeciw, może go wycofać

w dowolnym czasie w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady

Europy.

9.

Jeśli Komitet Ministrów przyjął zmianę, państwo lub Unia Europejska nie mogą wyrazić

swojej zgody na związanie się niniejszą Konwencją, nie przyjmując jednocześnie tej

zmiany.

Podpisanie, ratyfikacja, przyjęcie, zatwierdzenie

1.

Konwencja niniejsza jest otwarta do podpisu przez państwa członkowskie Rady Europy

oraz przez inne państwa będące Stronami Europejskiej konwencji kulturalnej, które

mogą wyrazić swoją zgodę na związanie się nią przez

a.

podpisanie bez zastrzeżenia ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia; lub

b.

podpisanie z zastrzeżeniem późniejszej ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia, po

którym nastąpi ratyfikacja, przyjęcie lub zatwierdzenie.

2.

Dokumenty ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia są składane Sekretarzowi Generalnemu

Rady Europy.

Wejście w życie

1.

Konwencja wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech

miesięcy od dnia, w którym trzy państwa, w tym co najmniej dwa państwa członkowskie

Rady Europy, wyraziły zgodę na związanie się tą Konwencją, zgodnie z postanowieniami

artykułu 18.

2.

W odniesieniu do państwa-sygnatariusza, które później wyrazi zgodę na związanie się

Konwencją, Konwencja wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie

trzech miesięcy od dnia podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia lub

zatwierdzenia.

Przystąpienie państw nieczłonkowskich

1.

Po wejściu w życie niniejszej Konwencji, Komitet Ministrów Rady Europy może, po konsultacji

ze Stronami, zaprosić każde państwo niebędące członkiem Rady Europy, jak również Unię

Europejską, do przystąpienia do niniejszej Konwencji na mocy decyzji podjętej większością

głosów przewidzianą w artykule 20 litera d Statutu Rady Europy i przy jednomyślności

przedstawicieli państw będących Stronami, uprawnionych do zasiadania w Komitecie Ministrów.

2.

W odniesieniu do każdego przystępującego państwa lub Unii Europejskiej, w przypadku

ich przystąpienia, Konwencja wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego

po upływie trzech miesięcy od dnia złożenia dokumentu przystąpienia Sekretarzowi Generalnemu

Rady Europy.

Klauzula terytorialna

1.

Każde państwo może, w chwili podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia,

zatwierdzenia lub przystąpienia, wskazać terytorium lub terytoria, do którego lub

do których niniejsza Konwencja będzie miała zastosowanie.

2.

Każda ze Stron może w dowolnym późniejszym terminie, w drodze deklaracji złożonej

Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, rozszerzyć stosowanie niniejszej Konwencji na

każde inne terytorium wskazane w deklaracji. W odniesieniu do tego terytorium Konwencja

wejdzie w życie w pierwszym dniu miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy

od dnia otrzymania deklaracji przez Sekretarza Generalnego.

3.

Deklaracja złożona na podstawie dwóch poprzednich ustępów będzie mogła być odwołana,

w odniesieniu do każdego terytorium wskazanego w tej deklaracji, w drodze notyfikacji

skierowanej do Sekretarza Generalnego. Odwołanie będzie skuteczne z pierwszym dniem

miesiąca następującego po upływie trzech miesięcy od dnia otrzymania takiej notyfikacji

przez Sekretarza Generalnego.

Zastrzeżenia

1.

Każde państwo może, w chwili podpisania lub złożenia dokumentu ratyfikacji, przyjęcia,

zatwierdzenia lub przystąpienia, oświadczyć, że postanowienia artykułu 2 ustęp 4 nie

będą miały zastosowania do jego dwustronnych stosunków koprodukcyjnych z jedną lub

kilkoma Stronami. Ponadto, może zastrzec sobie prawo do ustalenia maksymalnego wkładu,

innego niż ten określony w artykule 9 ustęp 1 litera a. Nie dopuszcza się żadnego

innego zastrzeżenia.

2.

Każda ze Stron, która zgłosiła zastrzeżenie na podstawie poprzedniego ustępu, może

je wycofać w całości lub w części, w drodze notyfikacji skierowanej do Sekretarza

Generalnego Rady Europy. Wycofanie będzie skuteczne z dniem otrzymania takiej notyfikacji

przez Sekretarza Generalnego.

Wypowiedzenie

1.

Każda ze Stron może w dowolnym czasie wypowiedzieć niniejszą Konwencję w drodze notyfikacji

skierowanej do Sekretarza Generalnego Rady Europy.

2.

Takie wypowiedzenie będzie skuteczne z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie

sześciu miesięcy od dnia otrzymania notyfikacji przez Sekretarza Generalnego.

Notyfikacje

Sekretarz Generalny Rady Europy powiadamia państwa członkowskie Rady Europy, jak również

Unię Europejską i każde państwo, które przystąpiło do niniejszej Konwencji lub zostało

zaproszone do przystąpienia do niej, o

a.

każdym podpisaniu;

b.

złożeniu każdego dokumentu ratyfikacji, przyjęcia, zatwierdzenia lub przystąpienia;

c.

każdej dacie wejścia w życie niniejszej Konwencji, zgodnie z jej artykułami 19, 20

i 21;

d.

każdym zastrzeżeniu i wycofaniu zastrzeżenia zgłoszonym na mocy artykułu 22;

e.

każdej deklaracji złożonej zgodnie z artykułem 5 ustęp 5;

f.

każdym wypowiedzeniu notyfikowanym zgodnie z artykułem 23;

g.

każdym innym akcie, notyfikacji lub informacji dotyczącej niniejszej Konwencji.