Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług

Ustawa określa sposób informowania o cenach oferowanych towarów i usług oraz skutki

nieprzestrzegania jej uregulowań.

Przepisów ustawy nie stosuje się do informowania o cenach w obrocie między osobami

fizycznymi, z których żadna nie jest przedsiębiorcą, a także do informowania o cenach

uregulowanego na podstawie odrębnych ustaw.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

cena - wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany

zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę;

2)

cena jednostkowa towaru (usługi) - cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (usługi),

którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o

miarach;

3

przedsiębiorca - podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212);

4)

towar - rzecz, również energię oraz prawa majątkowe zbywalne;

5)

usługa - czynność świadczoną odpłatnie, wymienioną w klasyfikacjach wydanych na podstawie

przepisów o statystyce publicznej.

2.

W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na

podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem

od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę

taryfową.

1.

W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę

jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający

porównanie cen.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, po zasięgnięciu opinii Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób uwidaczniania cen towarów i usług, w tym cen jednostkowych towarów (usług),

2)

wykaz towarów, w przypadku których nie jest wymagane uwidocznienie ceny jednostkowej

towarów (usług)

- mając na uwadze potrzebę zapewnienia dostępności informacji o cenie, a także uwzględniając

przypadki, gdy uwidocznienie ceny jednostkowej towaru (usługi) nie byłoby przydatne

ze względu na rodzaj lub przeznaczenie towaru (usługi).

W przypadku rozbieżności lub wątpliwości co do ceny za oferowany towar lub usługę

konsument ma prawo do żądania sprzedaży towaru lub usługi po cenie dla niego najkorzystniejszej.

1.

Jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4, wojewódzki

inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do

wysokości 20 000 zł.

2.

Jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej

trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie

tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada

na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł.

3.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków

oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu.

1.

Przedsiębiorca uiszcza karę pieniężną na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu

Inspekcji Handlowej, wskazany przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej,

w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary pieniężnej stała się ostateczna.

2.

Nie wydaje się decyzji, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania obowiązku, o którym

mowa w art. 4, upłynęły 3 lata, licząc od końca roku, w którym stwierdzono naruszenie

tego obowiązku.

3.

Kary pieniężne stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm..

2.

Kary pieniężne podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym.

(pominięte)

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy mają zastosowanie

przepisy dotychczasowe.

2.

Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli od dnia stwierdzenia niewykonania

obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy wymienionej w art. 26, upłynęło 5 lat

licząc od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy naruszył przepisy

ustawy wymienionej w art. 26, stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku gdy przedsiębiorca przed dniem wejścia w życie ustawy stosował ceny urzędowe

lub marże handlowe urzędowe z naruszeniem przepisów ustawy wymienionej w art. 26 i

w ten sposób osiągnął kwotę nienależną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 8 ustawy wymienionej w art. 26

zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wydanych odpowiednio na podstawie

art. 11b ustawy wymienionej w art. 15 oraz na podstawie art. 50a ustawy wymienionej

w art. 21.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy wymienionej

w art. 26 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 4 ust. 2, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2015 r.

Traci moc ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach

(Dz. U. z 2013 r. poz. 385).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 184, który wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r.;

2)

art. 185, który wchodzi w życie z dniem 11 lipca 2019 r.;

3)

art. 188, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r.