Ustawa z dnia 13 czerwca 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo atomowe oraz ustawy o ochronie przeciwpożarowej

W ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. - Prawo atomowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 792, 1669 i 2227 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1495) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Ustawa określa również szczególne zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi

ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych lub w celu obrazowania

pozamedycznego.

”

;

2)

w art. 3

a)

po pkt 1a dodaje się pkt 1b w brzmieniu

„

1b)

badanie przesiewowe - badanie diagnostyczne z wykorzystaniem urządzeń radiologicznych

przeprowadzane w celu wczesnego diagnozowania chorób w grupach ryzyka;

”

,

b)

po pkt 2a dodaje się pkt 2b w brzmieniu

„

2b)

członek ekipy awaryjnej - osobę pełniącą określoną funkcję podczas zdarzenia radiacyjnego,

która może zostać narażona podczas wykonywania zadań w związku ze zdarzeniem radiacyjnym

- w szczególności pracownika jednostki organizacyjnej, w której wystąpiło zdarzenie

radiacyjne, pracownika organu, funkcjonariusza służby lub żołnierza - biorącą udział

w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach ratowniczych, lub usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego;

”

,

c)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

dawka graniczna - wartość dawki promieniowania jonizującego, wyrażoną jako

a)

dawka skuteczna (efektywna), w tym obciążająca dawka skuteczna (efektywna) określona

w załączniku nr 1 do ustawy, lub

b)

dawka równoważna

- dla określonych osób, pochodzącej od kontrolowanej działalności zawodowej, której,

poza przypadkami przewidzianymi w przepisach ustawy, nie wolno przekroczyć;

”

,

d)

po pkt 6 dodaje się pkt 6a-6e w brzmieniu

„

6a)

diagnostyczny poziom referencyjny - poziom dawki w rentgenodiagnostyce i w radiologii

zabiegowej lub, w przypadku produktów radiofarmaceutycznych, poziom aktywności tych

produktów w odniesieniu do typowych badań diagnostycznych i zabiegów, którym poddawani

są pacjenci o standardowej budowie ciała lub które przeprowadzane są na standardowych

fantomach w odniesieniu do szeroko określonych kategorii sprzętu;

6b)

działania interwencyjne - działania, które zapobiegają narażeniu lub ograniczają narażenie

ludzi, jak również zapobiegają skażeniu lub zmniejszają skażenie środowiska w wyniku

zdarzenia radiacyjnego lub sytuacji narażenia istniejącego, polegające na oddziaływaniu

na źródło promieniowania jonizującego, źródło skażeń promieniotwórczych, drogi rozprzestrzeniania

skażeń promieniotwórczych, ludzi oraz na środowisko;

6c)

działania naprawcze - usunięcie źródła promieniowania jonizującego lub ograniczenie

wartości jego aktywności lub ilości, przerwanie dróg narażenia lub ograniczenie wpływu

tych dróg w celu uniknięcia lub ograniczenia dawek, które mogłyby zostać otrzymane

w sytuacji narażenia istniejącego;

6d)

ekspozycja medyczna - ekspozycję na promieniowanie jonizujące osób w ramach medycznych

procedur radiologicznych, mającą na celu przyniesienie korzyści dla ich zdrowia, a

także ekspozycję opiekunów oraz osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub

badaniach klinicznych;

6e)

ekspozycja niezamierzona - ekspozycję medyczną, która w znaczącym stopniu różni się

od ekspozycji medycznej przewidzianej dla danego celu;

”

,

e)

uchyla się pkt 7,

f)

pkt 7a i 8 otrzymują brzmienie

„

7a)

jednostka ochrony zdrowia - jednostkę organizacyjną będącą podmiotem wykonującym działalność

leczniczą w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2190 i 2219 oraz z 2019 r. poz. 492, 730 i 959);

8)

jednostka organizacyjna - wykonującą działalność związaną z narażeniem

a)

osobę fizyczną,

b)

osobę prawną,

c)

państwową jednostkę organizacyjną,

d)

samorządową jednostkę organizacyjną,

e)

organizację społeczną lub

f)

niebędącą osobą prawną jednostkę organizacyjną, której ustawa przyznaje zdolność prawną;

”

,

g)

po pkt 8 dodaje się pkt 8a-8c w brzmieniu

„

8a)

lekarz kierujący - lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę upoważnioną do kierowania

osób na medyczne procedury radiologiczne;

8b)

lekarz prowadzący - lekarza, lekarza dentystę lub inną osobę upoważnioną do przyjęcia

odpowiedzialności za poddanie pacjenta ekspozycji medycznej;

8c)

kultura bezpieczeństwa - zespół podstawowych wartości, postaw i zachowań, zarówno

grupowych, jak i indywidualnych, nadających priorytet zagadnieniom ochrony i bezpieczeństwa

przed innymi celami;

”

,

h)

po pkt 10a dodaje się pkt 10b w brzmieniu

„

10b)

materiał budowlany - wyrób budowlany przeznaczony do włączenia w sposób trwały do

budynku lub jego części, którego właściwości użytkowe mają wpływ na właściwości użytkowe

budynku w odniesieniu do narażenia jego mieszkańców na promieniowanie jonizujące;

”

,

i)

po pkt 11 dodaje się pkt 11a w brzmieniu

„

11a)

materiał promieniotwórczy - materiał zawierający substancje promieniotwórcze;

”

,

j)

pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

medycyna nuklearna - działalność diagnostyczną związaną z podawaniem pacjentom produktów

radiofarmaceutycznych, a także leczenie polegające na zamierzonym wprowadzeniu do

ustroju terapeutycznych ilości produktów radiofarmaceutycznych;

”

,

k)

po pkt 12 dodaje się pkt 12a w brzmieniu

„

12a)

medyczna pracownia rentgenowska - pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, przeznaczonych

do stosowania aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej,

radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych;

”

,

l)

uchyla się pkt 13 i 14,

m)

pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

narażenie - proces, w którym organizm ludzki podlega napromienieniu promieniowaniem

jonizującym

a)

zewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego napromienienia (narażenie zewnętrzne)

lub

b)

wewnętrznemu lub jest wystawiony na możliwość takiego napromienienia (narażenie wewnętrzne);

”

,

n)

po pkt 15 dodaje się pkt 15a i 15b w brzmieniu

„

15a)

narażenie na radon - narażenie na pochodne radonu;

15b)

narażenie przypadkowe - narażenie w wyniku wypadku osób innych niż członkowie ekip

awaryjnych;

”

,

o)

pkt 16 otrzymuje brzmienie

„

16)

narażenie wyjątkowe - narażenie członka ekipy awaryjnej w sytuacji zdarzenia radiacyjnego;

”

,

p)

po pkt 16 dodaje się pkt 16

„

16

narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego - zamierzone narażenie w wyniku obrazowania,

którego głównym celem nie jest przyniesienie korzyści zdrowotnej osobie poddawanej

narażeniu;

16

natychmiastowe działania interwencyjne - działania interwencyjne podejmowane bezpośrednio

po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, których opóźnione podjęcie wiązałoby się ze

znacznym obniżeniem ich skuteczności;

”

,

q)

pkt 23 otrzymuje brzmienie

„

23)

ogranicznik dawki (limit użytkowy dawki) - ograniczenie przewidywanych dawek indywidualnych,

wyrażonych jako dawki skuteczne (efektywne) lub dawki równoważne, które mogą pochodzić

od określonego źródła promieniowania jonizującego, uwzględnione podczas planowania

ochrony radiologicznej w celach związanych z optymalizacją;

”

,

r)

po pkt 23 dodaje się pkt 23a-23c w brzmieniu

„

23a)

operacyjne poziomy interwencyjne - poziomy bezpośrednio mierzalnych wartości fizycznych

wskazujące na możliwość przekroczenia poziomów interwencyjnych;

23b)

opiekun - osobę, która w sposób świadomy i dobrowolny poddaje się narażeniu na działanie

promieniowania jonizującego przez pomoc, poza swoją pracą zawodową, we wspieraniu

osób poddawanych aktualnie lub w przeszłości ekspozycji medycznej lub przez towarzyszenie

tym osobom;

23c)

osoba kierująca działaniami ekipy awaryjnej - organ, dowódcę, komendanta, szefa służby,

inspekcji i sił zbrojnych, których pracownicy, funkcjonariusze lub żołnierze biorą

udział jako członkowie ekip awaryjnych w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach

ratowniczych, lub usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego;

”

,

s)

po pkt 26 dodaje się pkt 26a w brzmieniu

„

26a)

poziom odniesienia - poziom dawki skutecznej (efektywnej), dawki równoważnej lub stężenia

promieniotwórczego w przypadku zdarzenia radiacyjnego lub w sytuacji narażenia istniejącego,

powyżej którego za niewłaściwe uznaje się dopuszczenie do występowania narażenia;

”

,

t)

uchyla się pkt 27,

u)

po pkt 28 dodaje się pkt 28a-28d w brzmieniu

„

28a)

pracownia - pracownię akceleratorową, pracownię izotopową i pracownię rentgenowską;

28b)

pracownia akceleratorowa - zespół pomieszczeń z zainstalowanym akceleratorem, w skład

których wchodzi co najmniej jedno pomieszczenie do napromieniania;

28c)

pracownia izotopowa - pomieszczenie lub zespół pomieszczeń przeznaczonych do pracy

z otwartymi lub zamkniętymi źródłami promieniotwórczymi oraz urządzeniami zawierającymi

zamknięte źródła promieniotwórcze;

28d)

pracownia rentgenowska - pomieszczenie przeznaczone do pracy z aparatem rentgenowskim

lub zespół pomieszczeń składających się przynajmniej z jednego pomieszczenia do pracy

z aparatem rentgenowskim;

”

,

v)

pkt 30 otrzymuje brzmienie

„

30)

pracownik zewnętrzny - pracownika, zatrudnionego przez pracodawcę zewnętrznego lub

wykonującego działalność na własny rachunek, wykonującego dowolną działalność na terenie

kontrolowanym lub terenie nadzorowanym, za który nie jest odpowiedzialny ani on, ani

jego pracodawca;

”

,

w)

po pkt 31 dodaje się pkt 31a w brzmieniu

„

31a)

produkt radiofarmaceutyczny - produkt leczniczy w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. zm. zawierający substancję promieniotwórczą;

”

,

x)

pkt 32 otrzymuje brzmienie

„

32)

program zapewnienia jakości - system działań gwarantujący spełnienie określonych wymagań

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz przeprowadzenie sprawnego postępowania

w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego w zależności od prowadzonej działalności,

a w przypadku działalności z materiałami jądrowymi lub obiektami jądrowymi - gwarantujący

także spełnienie wymagań ochrony fizycznej;

”

,

y)

pkt 40 i 41 otrzymują brzmienie

„

40)

radiologia zabiegowa - stosowanie technik obrazowania rentgenowskiego w celu ułatwienia

wprowadzania i przemieszczania urządzeń w ciele ludzkim do celów diagnostycznych lub

terapeutycznych;

41)

radioterapia - działalność terapeutyczną przeprowadzaną promieniowaniem jonizującym,

poza metodami medycyny nuklearnej, w tym

a)

terapię powierzchniową dla leczenia nowotworów położonych w skórze człowieka oraz

terapię głęboką dla leczenia nowotworów i niektórych innych zmian chorobowych położonych

w narządach i tkankach o innej lokalizacji (teleradioterapia),

b)

wprowadzanie źródła promieniotwórczego bezpośrednio do narządów wewnętrznych śródtkankowo,

dojamowo lub umieszczanie go na powierzchni ciała pacjenta (brachyterapia);

”

,

z)

pkt 43 otrzymuje brzmienie

„

43)

skażenie promieniotwórcze - niezamierzoną lub niepożądaną obecność substancji promieniotwórczych

a)

na powierzchni lub w ciałach stałych, cieczach lub gazach,

b)

wewnątrz lub na powierzchni ciała ludzkiego;

”

,

za)

po pkt 44 dodaje się pkt 44a i 44b w brzmieniu

„

44a)

specjalista w dziedzinie fizyki medycznej - specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej,

o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2019 r. poz. 786);

44b)

strefa planowania awaryjnego - obszar wokół terenu jednostki organizacyjnej, dla którego

planuje się i przygotowuje do podjęcia we właściwym czasie działania interwencyjne,

w przypadku wystąpienia w tej jednostce organizacyjnej zdarzenia radiacyjnego powodującego

lub mogącego spowodować powstanie zagrożenia poza terenem jednostki organizacyjnej,

w celu uniknięcia lub znaczącego ograniczenia skutków radiologicznych zdarzenia radiacyjnego

dla zdrowia osób z ogółu ludności;

”

,

zb)

uchyla się pkt 46,

zc)

po pkt 46 dodaje się pkt 46a w brzmieniu

„

46a)

sytuacja narażenia istniejącego - sytuację narażenia, która już istnieje w momencie

konieczności podjęcia decyzji dotyczącej jej kontroli i która nie wymaga lub przestała

wymagać podjęcia pilnych działań;

”

,

zd)

po pkt 47 dodaje się pkt 47a i 47b w brzmieniu

„

47a)

średnioroczne stężenie radonu - wartość stężenia radonu oszacowaną na podstawie pomiarów

tego stężenia w okresie nie krótszym niż jeden miesiąc, odpowiadającą średniemu stężeniu

radonu w powietrzu w okresie roku kalendarzowego;

47b)

teleradiologia - elektroniczne przesyłanie obrazów radiologicznych, w celu ich opisu

lub konsultacji, z jednego miejsca do innego miejsca za pomocą łączy do transmisji

zapewnionych przez dostawcę niezależnego od jednostki ochrony zdrowia, w której obraz

powstał; przesyłanie to nie obejmuje przesyłania obrazów na własny użytek w ramach

jednostki ochrony zdrowia;

”

,

ze)

po pkt 50 dodaje się pkt 50

„

50

uszczerbek na zdrowiu - możliwe do klinicznego zaobserwowania u osób lub ich potomstwa

szkodliwe skutki, które pojawiają się natychmiast albo z opóźnieniem; w przypadku

skutków pojawiających się z opóźnieniem zakłada się prawdopodobieństwo, a nie pewność

ich wystąpienia;

”

,

zf)

po pkt 51 dodaje się pkt 51a i 51b w brzmieniu

„

51a)

wyprzedzające działania interwencyjne - działania interwencyjne podejmowane przed

uwolnieniem substancji promieniotwórczej lub krótko po tym uwolnieniu, lub przed wystąpieniem

narażenia, w celu uniknięcia lub ograniczenia wystąpienia poważnych skutków deterministycznych

zdarzenia radiacyjnego, na podstawie oceny aktualnego stanu i prognozy rozwoju sytuacji

awaryjnej;

51b)

wyrób powszechnego użytku - przyrząd lub przedmiot

a)

do którego w sposób zamierzony zostały wprowadzone izotopy promieniotwórcze lub w

którym zostały one wytworzone przez aktywację, lub

b)

który wytwarza promieniowanie jonizujące

- który może być sprzedawany lub udostępniany osobom z ogółu ludności bez nadzoru

i kontroli regulacyjnej po sprzedaży lub udostępnieniu;

”

,

zg)

pkt 53 otrzymuje brzmienie

„

53)

zagrożenie - narażenie, którego wystąpienie nie jest pewne, lecz które może być skutkiem

zdarzenia lub serii zdarzeń o charakterze probabilistycznym, w tym awarii sprzętu

i błędów eksploatacyjnych;

”

,

zh)

pkt 55 otrzymuje brzmienie

„

55)

zdarzenie radiacyjne - nietypową sytuację lub zdarzenie związane ze źródłem promieniowania

jonizującego, wymagające podjęcia pilnych działań interwencyjnych w celu

a)

złagodzenia poważnych niepożądanych skutków dla zdrowia ludzi, ich bezpieczeństwa,

jakości życia, mienia lub środowiska lub

b)

zmniejszenia ryzyka, które mogłoby doprowadzić do poważnych niepożądanych skutków,

o których mowa w lit. a;

”

,

zi)

pkt 55a otrzymuje brzmienie

„

55a)

źródło niekontrolowane - źródło promieniotwórcze, z którym działalność podlega reglamentacji

zgodnie z art. 4, a które nie jest objęte nadzorem i kontrolą regulacyjną albo zostało

nimi objęte, ale kontrola i nadzór nad tym źródłem zostały przerwane, w szczególności

z powodu porzucenia, zaginięcia, kradzieży, umieszczenia w miejscu do tego nieprzeznaczonym

albo niezgodnego z prawem przekazania tego źródła;

”

,

zj)

pkt 56-58 otrzymują brzmienie

„

56)

źródło promieniotwórcze - źródło promieniowania jonizującego zawierające materiał

promieniotwórczy w celu wykorzystania promieniotwórczości tego materiału;

57)

źródło promieniowania jonizującego - czynnik, który może spowodować narażenie, w szczególności

przez emitowanie promieniowania jonizującego lub uwalnianie materiału promieniotwórczego;

58)

źródło wysokoaktywne - zamknięte źródło promieniotwórcze zawierające izotop promieniotwórczy,

którego aktywność jest równa wartości poziomu progowego aktywności P2podanej w załączniku nr 2 do ustawy lub wyższa od niej.

”

;

3)

w art. 4

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub stosowaniu materiałów

jądrowych, materiałów promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych, z wyłączeniem

przetwarzania, przechowywania, transportu lub stosowania odpadów zawierających substancje

promieniotwórcze niebędących odpadami promieniotwórczymi,

2)

budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych,

3)

budowie, eksploatacji lub zamknięciu składowisk odpadów promieniotwórczych,

4)

obrocie materiałami lub źródłami, o których mowa w pkt 1, z wyłączeniem obrotu odpadami

zawierającymi substancje promieniotwórcze niebędącymi odpadami promieniotwórczymi,

5)

przechowywaniu, transporcie, przetwarzaniu lub składowaniu odpadów promieniotwórczych,

6)

przechowywaniu, transporcie lub przerobie wypalonego paliwa jądrowego lub obrocie

tym paliwem,

7)

wzbogacaniu izotopowym,

8)

eksploatacji lub zamknięciu kopalni rudy uranu,

9)

produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu lub obsłudze urządzeń zawierających źródła

promieniotwórcze lub obrocie tymi urządzeniami,

10)

uruchamianiu lub stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące,

11)

uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego,

w szczególności pracowni rentgenowskich lub medycznych pracowni rentgenowskich,

12)

zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych w procesie produkcyjnym

a)

wyrobów powszechnego użytku,

b)

wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów

medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro lub aktywnych wyrobów

medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534),

13)

obrocie wyrobami lub wyposażeniem, o których mowa w pkt 12,

14)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium wyrobów

lub wyposażenia, o których mowa w pkt 12,

15)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium wyrobów

powszechnego użytku, do których dodano substancje promieniotwórcze,

16)

zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom lub zwierzętom w celu

medycznej lub weterynaryjnej diagnostyki, leczenia lub badań naukowych,

17)

aktywacji materiału powodującej wzrost aktywności w wyrobie powszechnego użytku, której

w czasie wprowadzania tego wyrobu do obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony

radiologicznej

- wymaga zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu

„

1a.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

wydobywaniu ropy naftowej lub gazu ziemnego,

2)

wydobywaniu rud metali, z wyjątkiem rudy uranu,

3)

wykorzystaniu wód termalnych do produkcji energii,

4)

wydobywaniu lub przerobie fosforytów, w tym produkcji fosforu, kwasu fosforowego lub

nawozów fosforowych,

5)

uzdatnianiu lub filtrowaniu wód podziemnych,

6)

produkcji surówki z rudy żelaza,

7)

pozyskiwaniu pierwiastków ziem rzadkich z monacytu,

8)

produkcji cyny, ołowiu lub miedzi,

9)

produkcji cyrkonu lub cyrkonii,

10)

produkcji pigmentu TiO2,

11)

eksploatacji elektrowni węglowych, w tym konserwacji kotłów,

12)

produkcji cementu, w tym konserwacji pieców klinkierowych,

13)

przerobie rudy niobu lub tantalu,

14)

produkcji związków toru lub wytwarzaniu produktów zawierających tor,

15)

wykonywaniu pracy w miejscach pracy, w których, mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą

optymalizacji, stężenie radonu wewnątrz pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza

poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

16)

wykonywaniu pracy w miejscach pracy pod ziemią, w których, mimo podjęcia działań zgodnie

z zasadą optymalizacji, poziom stężenia energii potencjalnej alfa krótkożyciowych

produktów rozpadu radonu w tych miejscach pracy wskazuje na możliwość otrzymania przez

pracownika dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 1 mSv (milisiwert) rocznie

- wymaga powiadomienia w zakresie ochrony radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6a.

1b.

Nie jest dopuszczalne rozcieńczanie materiałów promieniotwórczych powstałych w wyniku

wykonywania działalności, o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli mogłoby to spowodować

wyłączenie działalności z nimi spod obowiązku uzyskania zezwolenia, dokonania zgłoszenia

lub powiadomienia.

1c.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na rozcieńczanie materiałów promieniotwórczych powstałych w wyniku wykonywania

działalności, o której mowa w ust. 1 lub 1a, jeżeli względy bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej nie stoją temu na przeszkodzie.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Działalność polegająca na dodawaniu substancji promieniotwórczych do żywności, pasz,

zabawek, osobistych ozdób lub produktów kosmetycznych, przywozie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub wywozie z tego terytorium takich wyrobów, do których dodano substancje

promieniotwórcze, jest zabroniona.

”

,

d)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Działalność polegająca na

1)

aktywacji materiałów dodanych do zabawek lub osobistych ozdób powodującej wzrost aktywności

w zabawce lub osobistej ozdobie, której w czasie wprowadzania tej zabawki lub osobistej

ozdoby do obrotu nie można pominąć z punktu widzenia ochrony radiologicznej,

2)

przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozie z tego terytorium zabawek

lub osobistych ozdób, o których mowa w pkt 1

- jest zabroniona.

”

,

e)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Usługodawca z państwa członkowskiego w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1079, 1214 i 1495) może wykonywać działalność, o której mowa w ust. 1 lub 1a, po uzyskaniu zezwolenia,

dokonaniu zgłoszenia albo dokonaniu powiadomienia, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1 i

art. 6a.

”

;

4)

w art. 5

a)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b i 1c w brzmieniu

„

1b.

Jeżeli treść dołączonych do wniosku dokumentów jest niewystarczająca dla wykazania,

że wymagane przepisami prawa warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem

zostały spełnione, organ wydający zezwolenie albo przyjmujący zgłoszenie, mając na

względzie konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych, może

1)

przeprowadzić kontrolę spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych u wnioskodawcy lub

2)

zażądać wykonania na koszt wnioskodawcy badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia spełniania

warunków bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń

materiałów jądrowych, lub

3)

zażądać dodatkowych informacji wykazujących spełnianie wymagań bezpieczeństwa jądrowego,

ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1c.

Do kontroli, o której mowa w ust. 1b pkt 1, przepisy rozdziału 9 stosuje się odpowiednio.

”

,

b)

ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie

„

3.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, wydaje zezwolenia,

przyjmuje zgłoszenia oraz przyjmuje powiadomienia w zakresie wykonywania działalności

związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1.

4.

Zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich w medycznej pracowni rentgenowskiej

oraz uruchamianiu takiej pracowni,

2)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

- wydaje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

”

,

c)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 4, dla jednostek ochrony zdrowia podległych

1)

Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on

podmiotem tworzącym - wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub

upoważniony przez niego wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej;

2)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych albo dla

których jest on podmiotem tworzącym - wydaje państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji.

”

,

d)

po ust. 5d dodaje się ust. 5e w brzmieniu

„

5e.

Prezes Agencji, kierując się względami ochrony radiologicznej, może w przypadku źródła

wysokoaktywnego przywożonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzależnić wydanie

zezwolenia od zawarcia przez jednostkę organizacyjną składającą wniosek o wydanie

zezwolenia umowy, o której mowa w ust. 5a pkt 1, jeżeli postępowanie z tym źródłem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po zakończeniu działalności z tym źródłem

przez jednostkę organizacyjną może być niemożliwe lub znacznie utrudnione.

”

,

e)

po ust. 7b dodaje się ust. 7c w brzmieniu

„

7c.

W postępowaniu o zmianę zezwolenia przepisy dotyczące wydania zezwolenia stosuje się

odpowiednio do zakresu zmiany.

”

,

f)

dodaje się ust. 16-20 w brzmieniu

„

16.

Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1,

wymagającej powiadomienia, można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia

powiadomienia Prezes Agencji nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej, sprzeciwu

i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w powiadomieniu terminu rozpoczęcia

wykonywania działalności związanej z narażeniem.

17.

Powiadomienie o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art.

4 ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki organizacyjnej dokonującej powiadomienia, jej siedzibę i adres;

2)

w przypadku przedsiębiorców - numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3)

określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności objętej powiadomieniem,

a także stężenia promieniotwórczego lub aktywności źródeł promieniowania jonizującego,

z którymi będzie wykonywana działalność objęta powiadomieniem;

4)

określenie zakładanego narażenia pracowników i osób z ogółu ludności w wyniku wykonywania

działalności objętej powiadomieniem;

5)

uzasadnienie podjęcia działalności objętej powiadomieniem oraz planowane metody monitoringu

i optymalizacji narażenia;

6)

określenie terminu rozpoczęcia wykonywania działalności objętej powiadomieniem.

18.

W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia Prezes Agencji nakłada na powiadamiającego,

w drodze postanowienia, obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

19.

Prezes Agencji wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

1)

wykonywanie działalności objętej powiadomieniem jest zabronione albo wymaga uzyskania

zezwolenia albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art. 4 ust. 1;

2)

z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności objętej powiadomieniem

może naruszać wymagania ochrony radiologicznej wynikające z przepisów prawa;

3)

powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

20.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek organizacyjnych wykonujących działalność

związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, wymagającą powiadomienia.

”

;

5)

po art. 5 dodaje się art. 5

„

Art. 5

1.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1, 2 i 16,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, podlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 868, 1214 i 1495)

- przyjmuje dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 3-14,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, niepodlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego

- przyjmuje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

3.

Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a,

można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia właściwy

organ nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej, sprzeciwu i nie później niż

po upływie 2 lat od określonego w powiadomieniu terminu rozpoczęcia wykonywania działalności.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w art. 4 ust. 1a, zawiera elementy, o których mowa w

art. 5 ust. 17, a także informację o ilości, rodzaju, aktywności i stężeniu promieniotwórczym

odpadów, które powstaną w wyniku wykonywania działalności związanej z narażeniem objętej

powiadomieniem, zawierających substancje promieniotwórcze.

5.

W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia właściwy organ nakłada na powiadamiającego,

w drodze postanowienia, obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

6.

Właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

1)

wykonywanie działalności związanej z narażeniem objętej powiadomieniem jest zabronione

albo wymaga uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art.

4 ust. 1;

2)

z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem

objętej powiadomieniem może naruszać wymagania ochrony radiologicznej wynikające z

przepisów prawa;

3)

powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

7.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, prowadzą, każdy w zakresie swojej właściwości,

rejestry jednostek organizacyjnych wykonujących działalność związaną z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1a, wymagającą powiadomienia.

”

;

6)

art. 5b otrzymuje brzmienie

„

Art. 5b.

1.

Ustala się poziom odniesienia dla narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma

emitowane przez materiały budowlane wewnątrz pomieszczeń wynoszący 1 mSv rocznie.

2.

W materiałach budowlanych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6b,

przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza

się stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40,

radu Ra-226 i toru Th-232. Oznaczenia stężenia promieniotwórczego izotopu toru Th-232

można dokonać także przez oznaczenie stężenia promieniotwórczego produktów rozpadu

izotopu toru Th-232.

3.

Oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu

K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b dokonują laboratoria posiadające akredytację w zakresie

prowadzenia takich oznaczeń.

4.

Laboratoria dokonujące oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b niezwłocznie informują organy nadzoru budowlanego właściwe

w sprawach wyrobów budowlanych o przekroczeniu wartości wskaźnika stężenia promieniotwórczego

określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 6b, a na żądanie tych organów -

także o wynikach oznaczeń.

5.

Określając poziom narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma emitowane wewnątrz

pomieszczeń przez materiały budowlane określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 6b, bierze się pod uwagę w szczególności

1)

wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232;

2)

przeznaczenie budynku, w którym materiał budowlany ma być zastosowany;

3)

planowane zastosowanie materiału budowlanego w budynku.

”

;

7)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Art. 6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których

a)

wykonywanie działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, nie

wymaga uzyskania zezwolenia, dokonania zgłoszenia albo dokonania powiadomienia,

b)

działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, może być wykonywana

na podstawie zgłoszenia,

c)

działalność związana z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, może być wykonywana

na podstawie powiadomienia

- ustalając graniczne wartości aktywności całkowitej lub stężenia promieniotwórczego

izotopów promieniotwórczych jako kryteria zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia,

dokonania zgłoszenia albo dokonania powiadomienia, kierując się koniecznością zapewnienia

odpowiedniej ochrony radiologicznej pracownikom i osobom z ogółu ludności, a także

mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie może wiązać się z wykonywaniem danej

działalności;

2)

dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1, albo przy zgłoszeniu wykonywania

tej działalności, konieczne dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych

rodzajów wykonywanej działalności, kierując się koniecznością zapewnienia możliwości

oceny, czy zostały spełnione wymagania bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

oraz mając na względzie zagrożenie, jakie potencjalnie może wiązać się z wykonywaniem

danej działalności.

”

;

8)

po art. 6 dodaje się art. 6a i art. 6b w brzmieniu

„

Art. 6a.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, w których wykonywanie

działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a, nie wymaga powiadomienia,

ustalając graniczne wartości stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

jako kryteria zwolnienia z obowiązku powiadomienia oraz kierując się koniecznością

zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami promieniowania jonizującego pochodzącego

od naturalnych izotopów promieniotwórczych.

Art. 6b.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

materiały budowlane, w których, przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, oznacza się stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232,

2)

wymagania dotyczące dokonywania oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów

promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych,

o których mowa w pkt 1, w szczególności sposób pobierania próbek i ich pomiaru oraz

czynniki uwzględniane przy interpretacji wyników pomiaru, a także sposób wyznaczania

wskaźnika stężenia promieniotwórczego tych izotopów,

3)

wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych, o których mowa w

pkt 1, przekroczenie której wymaga poinformowania organów nadzoru budowlanego

- kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami promieniowania

jonizującego pochodzącego od naturalnych izotopów promieniotwórczych.

”

;

9)

w art. 7

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej odpowiada

kierownik jednostki organizacyjnej.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1e w brzmieniu

„

1a.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków ekipy awaryjnej odpowiada

1)

w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej jednostki organizacyjnej, zwanej dalej „wewnętrzną

ekipą awaryjną” - kierownik jednostki organizacyjnej;

2)

w przypadku zewnętrznej w stosunku do jednostki organizacyjnej ekipy awaryjnej, zwanej

dalej „zewnętrzną ekipą awaryjną” - osoba kierująca działaniami ekipy awaryjnej.

1b.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej pracowników narażonych na radon w miejscu pracy,

w przypadku gdy mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą optymalizacji stężenie radonu

wewnątrz pomieszczeń w tych miejscach pracy przekracza poziom odniesienia, o którym

mowa w art. 23b, odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność,

w której pracownicy są narażeni na takie zwiększone narażenie na radon.

1c.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej osób uczestniczących w rekultywacji skażonego

terenu, dekontaminacji budynków lub innych konstrukcji w sytuacji narażenia istniejącego

odpowiada osoba kierująca realizacją działań naprawczych w sytuacji narażenia istniejącego.

1d.

Za zapewnienie ochrony radiologicznej członków załogi statku powietrznego narażonych

na promieniowanie kosmiczne odpowiada operator statku powietrznego.

1e.

Do ochrony radiologicznej członków ekip awaryjnych oraz osób, o których mowa w ust.

1c, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące ochrony radiologicznej pracowników.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2, obejmuje w szczególności

1)

podział między pracownikami jednostki organizacyjnej odpowiedzialności oraz zadań

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

2)

sposób realizacji wymagań dotyczących funkcjonowania, konserwacji i utrzymania źródeł

promieniowania jonizującego oraz dotyczących wyposażenia związanego z tymi źródłami;

3)

sposób zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych przed uszkodzeniem, kradzieżą i dostaniem

się w ręce osób nieuprawnionych;

4)

system zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa w art. 86d.

2b.

Program zapewnienia jakości, o którym mowa w ust. 2, w jednostce ochrony zdrowia obejmuje

również

1)

systematycznie planowane i wykonywane działania konieczne dla zapewnienia ochrony

radiologicznej osób poddawanych ekspozycjom medycznym, o których mowa w art. 33a,

w celu zminimalizowania prawdopodobieństwa wystąpienia i skali ekspozycji niezamierzonych

lub narażeń przypadkowych;

2)

w przypadku radioterapii - ocenę ryzyka wystąpienia ekspozycji niezamierzonych lub

narażeń przypadkowych;

3)

wdrożenie wewnętrznego systemu rejestracji i analizy zdarzeń obejmujących lub potencjalnie

obejmujących ekspozycje niezamierzone lub narażenia przypadkowe, odpowiednio do zagrożenia

powodowanego przez działalność wykonywaną przez tę jednostkę;

4)

w sytuacji ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego - przygotowanie informacji

dla lekarza kierującego oraz lekarza prowadzącego, a także pacjenta lub jego przedstawiciela,

o ekspozycji niezamierzonej lub narażeniu przypadkowym oraz o wynikach analizy tej

ekspozycji lub tego narażenia.

”

,

d)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność polegającą na stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów weterynaryjnych

pracujących w systemie zdjęciowym oraz jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na stosowaniu urządzeń rentgenowskich przeznaczonych do kontroli osób,

przesyłek i bagażu.

5.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony radiologicznej w jednostkach

ochrony zdrowia wykonujących działalność polegającą na

1)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich w medycznej pracowni rentgenowskiej

lub uruchamianiu takich pracowni, lub

2)

uruchamianiu lub stosowaniu aparatów rentgenowskich do celów rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej lub radioterapii schorzeń nienowotworowych

poza medyczną pracownią rentgenowską

- sprawuje osoba, która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej dla

tych działalności.

”

,

e)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 5, nie dotyczy jednostki ochrony zdrowia wykonującej

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych

zdjęć wewnątrzustnych za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego

celu lub wykonującej działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu

densytometrii kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego

celu.

”

,

f)

w ust. 6

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zdała, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia z wnioskiem o nadanie uprawnień,

egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 7

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

posiada odpowiedni do typu nadanych uprawnień staż pracy w warunkach narażenia, określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 7

”

,

g)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu

„

6a.

Szkolenia, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7

1)

dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wykształcenie wyższe,

wiedzę i doświadczenie zawodowe w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem prowadzonych szkoleń;

2)

posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające prowadzenie ćwiczeń praktycznych

objętych tematyką szkolenia lub zapewniają do nich dostęp;

3)

posiadają szczegółowe programy szkoleń.

6b.

Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić dzienniki zajęć, do których

wpisuje się tematykę i czas trwania poszczególnych zajęć, oraz listy osób biorących

udział w szkoleniach, zawierające imiona i nazwiska oraz numery PESEL osób biorących

udział w szkoleniu, i przechowywać te dzienniki i listy co najmniej przez 5 lat od

dnia zakończenia szkolenia.

”

,

h)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a-7k w brzmieniu

„

7a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7

7b.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie wydaje osobie, która odbyła

szkolenie, dokument potwierdzający jego odbycie.

7c.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, zdaje egzamin,

o którym mowa w ust. 6 pkt 3, po odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 7

7d.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, na wniosek osoby

ubiegającej się o nadanie uprawnień, dopuszcza tę osobę do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia, po stwierdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w ust. 7. O

dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia organ właściwy do nadania

uprawnień zawiadamia osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień w terminie 30 dni od

dnia złożenia przez nią wniosku. Odmowa dopuszczenia do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia następuje w drodze decyzji administracyjnej.

7e.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, wyznacza, na wniosek

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, termin egzaminu na dzień przypadający

nie później niż 30 dni od dnia poinformowania tego organu o zakończeniu szkolenia

i zawiadamia o tym kierownika jednostki prowadzącej szkolenie nie później niż 14 dni

przed dniem egzaminu. W przypadku dopuszczenia osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia, organ właściwy do nadania uprawnień

zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż 14 dni przed dniem

egzaminu.

7f.

Wniosek, o którym mowa w ust. 7e, zawiera informację o przewidywanym terminie zakończenia

szkolenia oraz o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na uprawnienia

określonego typu.

7g.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, zamieszcza informację

o terminie i miejscu egzaminu, wysokości opłaty za egzamin oraz o numerze rachunku

bankowego, na który należy wnieść opłatę, w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie

podmiotowej urzędu obsługującego ten organ, niezwłocznie po wyznaczeniu terminu egzaminu.

7h.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, która nie

przystąpiła do egzaminu, może złożyć do organu właściwego do nadania uprawnień wniosek

o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 7e stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 7d i 7e stosuje się odpowiednio.

7i.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3, obejmuje

zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania obliczeniowe lub

problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

7j.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 5, obejmuje

zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań typu zamkniętego i 3 zadania

obliczeniowe lub problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 3 pytania.

7k.

Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do organu właściwego do nadania uprawnień,

o których mowa w ust. 3 lub 5, wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 7e stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 7d i 7e stosuje się odpowiednio.

”

,

i)

po ust. 14 dodaje się ust. 14a-14c w brzmieniu

„

14a.

Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym mowa w ust. 11 albo 13,

następuje na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, po stwierdzeniu przez

organ prowadzący rejestr spełnienia warunków, o których mowa w ust. 6a.

14b.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 14a, kierownik jednostki prowadzącej szkolenie dołącza

dokumenty i informacje potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 6a,

oraz programy szkoleń, o których mowa w ust. 6a pkt 3.

14c.

Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru, o którym mowa w ust. 11 albo

13, organ prowadzący rejestr niezwłocznie wydaje kierownikowi tej jednostki zaświadczenie

o uzyskaniu wpisu do rejestru.

”

;

10)

w art. 7

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w zakresie uprawnień, o których

mowa w art. 7 ust. 3, w składzie od 12 do 14 osób spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej. Dwóch członków komisji egzaminacyjnej Prezes Agencji

powołuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, a kolejnych dwóch - w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Prezes Agencji wyznacza przewodniczącego

komisji spośród członków komisji.

2.

Główny Inspektor Sanitarny powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w zakresie uprawnień,

o których mowa w art. 7 ust. 5, w składzie od 100 do 120 osób. Główny Inspektor Sanitarny

wyznacza przewodniczącego komisji spośród członków komisji.

3.

Członkom komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 1 i 2, za uczestnictwo w składzie

egzaminacyjnym przysługuje

1)

wynagrodzenie;

2)

zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Do przeprowadzenia egzaminu przewodniczący komisji, o której mowa w ust. 1 lub 2,

każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny właściwy dla danego typu uprawnień inspektora

ochrony radiologicznej w liczbie od 3 do 5 osób, w tym przewodniczącego składu i sekretarza.

”

,

c)

dodaje się ust. 7-12 w brzmieniu

„

7.

Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej dochód budżetu państwa. Opłata

nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 i 2245 oraz z 2019 r. poz. 39, 730 i 752).

8.

Opłata, o której mowa w ust. 7, jest wnoszona

1)

po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez organ właściwy do nadania uprawnień,

o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia;

2)

odpowiednio na rachunek właściwego organu, o którym mowa w pkt 1, nie później niż

w terminie 7 dni przed dniem egzaminu.

9.

W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których

mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę,

o której mowa w ust. 7, zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

10.

Opłatę, o której mowa w ust. 7, zwraca się w przypadku nieprzystąpienia przez osobę

ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub 5, do egzaminu

w wyznaczonym terminie, na złożony do organu właściwego do nadania uprawnień w terminie

30 dni od dnia egzaminu wniosek o zwrot opłaty. Opłatę zwraca się w terminie 30 dni

od dnia złożenia wniosku, na wskazany we wniosku rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej

kasie oszczędnościowo-kredytowej.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, rodzaje działalności, do których nadzorowania

uprawniają, oraz szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu dla osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz wysokość opłaty za ten

egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust.

1, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do wniosku

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, oraz mając na względzie, że wysokość opłaty

egzaminacyjnej ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu,

a wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej ma oddawać nakład pracy przez

nich wykonanej w celu przeprowadzenia egzaminu.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

typy uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, rodzaje działalności, do których nadzorowania

uprawniają, oraz szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu dla osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, oraz wysokość opłaty za ten

egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust.

1, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 5, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do wniosku

- mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej oraz zapewnienie wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności osób, które

nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia egzaminu

w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób ubiegających

się o nadanie uprawnień, oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu, a wysokość wynagrodzenia

członków komisji egzaminacyjnej ma oddawać nakład pracy przez nich wykonywanej w celu

przeprowadzenia egzaminu.

”

;

11)

art. 7

„

Art. 7

1.

Do zakresu obowiązków inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust.

5, należy nadzór nad przestrzeganiem przez jednostkę organizacyjną wymagań ochrony

radiologicznej, w szczególności

1)

nadzór nad przestrzeganiem prowadzenia działalności według procedur wewnętrznych i

instrukcji pracy oraz nad prowadzeniem dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, w tym dotyczącej pracowników i innych osób przebywających

w jednostce organizacyjnej w warunkach narażenia, z wyjątkiem ochrony radiologicznej

pacjentów poddanych terapii i diagnostyce z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

2)

tworzenie lub udział w tworzeniu procedur wewnętrznych i instrukcji pracy dotyczącej

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

nadzór nad spełnianiem warunków dopuszczających pracowników do zatrudnienia na danym

stanowisku pracy, w tym dotyczących szkolenia pracowników na stanowisku pracy w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

opracowanie programu pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy, programu pomiarów

dawek indywidualnych oraz ewidencji dawek indywidualnych i przedstawienie tych programów

i ewidencji do zatwierdzenia kierownikowi jednostki organizacyjnej;

5)

nadzór nad realizacją programów, o których mowa w pkt 4;

6)

prowadzenie wykazu źródeł promieniowania jonizującego;

7)

prowadzenie okresowych ocen stanu systemów bezpieczeństwa i ostrzegania;

8)

informowanie i szkolenie pracowników w zakresie ochrony radiologicznej;

9)

dokonywanie wstępnej oceny narażenia pracowników na podstawie wyników pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i przedstawianie jej

kierownikowi jednostki organizacyjnej;

10)

ustalanie wyposażenia jednostki organizacyjnej w środki ochrony indywidualnej, przyrządy

dozymetryczne oraz inne wyposażenie służące do ochrony pracowników przed promieniowaniem

jonizującym, a także nadzór nad działaniem aparatury dozymetrycznej, sygnalizacji

ostrzegawczej i prawidłowym oznakowaniem miejsc pracy ze źródłami promieniowania jonizującego;

11)

współpraca ze służbą bezpieczeństwa i higieny pracy albo osobami wykonującymi zadania

tej służby, osobami wdrażającymi program zapewnienia jakości, służbami przeciwpożarowymi

i ochrony środowiska w zakresie ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

12)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii w zakresie ochrony przed promieniowaniem

jonizującym, stosownie do charakteru działalności i typu posiadanych uprawnień, w

szczególności w odniesieniu do

a)

optymalizacji i ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki),

b)

obiektów, instalacji oraz stosowania źródeł promieniowania jonizującego i ich wymiany,

c)

wyznaczania terenów kontrolowanych i nadzorowanych,

d)

klasyfikacji pracowników,

e)

pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i pomiarów dawek indywidualnych,

f)

wyposażenia w przyrządy dozymetryczne,

g)

programów zapewniania jakości,

h)

monitoringu środowiska,

i)

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym,

j)

zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym i wypadkom,

k)

przygotowania na wypadek zdarzenia radiacyjnego oraz reagowania w przypadku wystąpienia

takiego zdarzenia,

l)

szkoleń pracowników oraz dopuszczenia ich do pracy w warunkach narażenia;

13)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wstrzymanie prac

w warunkach narażenia, w przypadku naruszenia warunków zezwolenia, o którym mowa w

art. 4 ust. 1, lub wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, oraz

niezwłoczne informowanie o tym organu, który wydał zezwolenie;

14)

nadzór nad postępowaniem wynikającym z zakładowego planu postępowania awaryjnego,

w przypadku gdy na terenie jednostki organizacyjnej zaistnieje zdarzenie radiacyjne;

15)

udział w działaniach podejmowanych w zakresie zapobiegania zdarzeniom radiacyjnym,

przygotowania do takich zdarzeń i reagowania na nie;

16)

nadzór nad postępowaniem ze źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi oraz

odpadami promieniotwórczymi w przypadku przekształcenia jednostki organizacyjnej albo

zakończenia przez nią działalności oraz niezwłoczne informowanie organu, który wydał

zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1, o naruszeniu wymagań bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej w tym zakresie.

2.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 5-8 i 15, może również wykonywać pracownik

jednostki organizacyjnej nieposiadający uprawnień inspektora ochrony radiologicznej,

wyznaczony na piśmie przez kierownika jednostki organizacyjnej i przeszkolony w zakresie

wykonywania tych obowiązków przez inspektora ochrony radiologicznej sprawującego w

tej jednostce organizacyjnej wewnętrzny nadzór, o którym mowa w art. 7 ust. 3 lub

5.

3.

Do zakresu uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność, o której mowa w art. 7 ust.

5, należy

1)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o zmianę warunków

pracy pracowników, w szczególności w przypadku gdy wyniki pomiarów dawek indywidualnych

lub pomiarów dozymetrycznych uzasadniają taki wniosek;

2)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii, w ramach badania i sprawdzania

urządzeń ochronnych i przyrządów pomiarowych, w zakresie skuteczności stosowanych

środków i technik ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz sprawności i właściwego

użytkowania przyrządów pomiarowych;

3)

sprawdzanie kwalifikacji pracowników w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej oraz występowanie z wynikającymi z tego sprawdzenia wnioskami do kierownika

jednostki organizacyjnej;

4)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wprowadzenie zmian

w instrukcjach pracy, w przypadku gdy wnioskowane zmiany nie zwiększają ograniczników

dawki (limitów użytkowych dawki) określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 4

ust. 1.

”

;

12)

art. 7a otrzymuje brzmienie

„

Art. 7a.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zasięga opinii inspektora ochrony radiologicznej

na temat badania i sprawdzania urządzeń ochronnych i przyrządów dozymetrycznych, obejmującej

w szczególności

1)

ocenę urządzeń mających wpływ na ochronę radiologiczną - przed dopuszczeniem do ich

stosowania;

2)

dopuszczenie do stosowania nowych lub zmodyfikowanych źródeł promieniowania jonizującego,

z punktu widzenia ochrony radiologicznej;

3)

sprawdzanie skuteczności stosowanych środków i technik ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

4)

wzorcowanie przyrządów dozymetrycznych, sprawdzanie ich sprawności i właściwego użytkowania,

a także ich konserwacji;

5)

ocenę obiektu lub instalacji z punktu widzenia ochrony radiologicznej - przed dopuszczeniem

ich do eksploatacji.

2.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia wykonujących działalność

związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych

za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii

kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

”

;

13)

w art. 8

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności dotyczących skutków wykonywanej

działalności, a także pojawienia się istotnych informacji na temat innych niż stosowane

w tej działalności technik i technologii, kierownik jednostki organizacyjnej jest

obowiązany dokonać weryfikacji uzasadnienia, uwzględniając te same czynniki, których

uwzględnienie jest wymagane przy sporządzaniu uzasadnienia.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do ekspozycji medycznych.

”

;

14)

art. 8a otrzymuje brzmienie

„

Art. 8a.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłami promieniotwórczymi,

materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi niezwłocznie zawiadamia na piśmie

organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie, o przewidywanym

przekształceniu jednostki organizacyjnej albo zakończeniu przez nią działalności i

uzgadnia z nim, na piśmie, sposób postępowania z posiadanymi źródłami promieniotwórczymi,

materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi, a także przeprowadza na koszt

jednostki organizacyjnej kontrolę dozymetryczną oraz dekontaminację miejsca wykonywania

działalności i jego otoczenia po zakończeniu działalności.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której mowa w ust. 1,

niezwłocznie zawiadamia organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął

powiadomienie, o złożeniu wniosku restrukturyzacyjnego, zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie

upadłości albo o otwarciu postępowania układowego lub przyspieszonego postępowania

układowego.

3.

W przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego obejmującego jednostkę organizacyjną

wykonującą działalność, o której mowa w ust. 1, zarządca niezwłocznie zawiadamia o

tym organ, który wydał zezwolenie, przyjął zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.

4.

O ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej wykonującej działalność, o której

mowa w ust. 1, syndyk niezwłocznie zawiadamia organ, który wydał zezwolenie, przyjął

zgłoszenie albo przyjął powiadomienie.

”

;

15)

po art. 8a dodaje się art. 8b w brzmieniu

„

Art. 8b.

Przepisy ustawy dotyczące kierownika jednostki organizacyjnej stosuje się odpowiednio

do

1)

syndyka - w przypadku wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej;

2)

zarządcy - w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego dotyczącego jednostki organizacyjnej.

”

;

16)

w art. 9

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie działalności związanej z narażeniem

zgodnie z zasadą optymalizacji wymagającą, żeby - przy rozsądnym uwzględnieniu czynników

ekonomicznych i społecznych oraz aktualnego stanu wiedzy technicznej - liczba narażonych

pracowników i osób z ogółu ludności oraz prawdopodobieństwo ich narażenia były jak

najmniejsze, a otrzymywane przez nich dawki promieniowania jonizującego były możliwie

małe.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej przeprowadza ocenę narażenia pracowników oraz osób

z ogółu ludności. W przypadku gdy z przeprowadzonej oceny, przy uwzględnieniu zasady

optymalizacji, o której mowa w ust. 1, wynika konieczność ograniczenia tego narażenia,

kierownik jednostki organizacyjnej ustala dla pracowników oraz osób z ogółu ludności

ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) i podejmuje działania w celu ograniczenia

narażenia, tak żeby otrzymane przez nich dawki promieniowania jonizującego były nie

wyższe niż ustalone dla nich ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek).

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia albo przyjęcia zgłoszenia może, kierując się

względami ochrony radiologicznej, określić, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczniki

dawek (limity użytkowe dawek) dla pracowników lub osób z ogółu ludności dla danej

działalności na niższym poziomie niż ustalone przez kierownika jednostki organizacyjnej,

jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) ustalone przez kierownika jednostki

organizacyjnej nie zapewniają wykonywania działalności zgodnie z zasadą optymalizacji,

o której mowa w ust. 1.

”

;

17)

w art. 11

a)

w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić prowadzenie wstępnych

i okresowych - nie rzadziej niż co 5 lat, a w przypadku obiektów jądrowych w terminach

określonych w zezwoleniu na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej

na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji takich obiektów - szkoleń pracowników

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym

przez siebie programem.

”

,

b)

w ust. 3

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a-3c w brzmieniu

„

3a)

informację o zagrożeniach dla zdrowia związanych z pracą wykonywaną na konkretnym

stanowisku pracy, powodowanych przez promieniowanie jonizujące;

3b)

informację o znaczeniu, jakie ma spełnianie wymagań prawnych, technicznych, medycznych

i organizacyjnych;

3c)

plany postępowania w przypadku zdarzeń radiacyjnych oraz procedury postępowania w

takich przypadkach;

”

,

-

po pkt 4 dodaje się pkt 4a w brzmieniu

„

4a)

w przypadku działalności ze źródłem wysokoaktywnym - szczególne wymogi w zakresie

bezpiecznego zarządzania i kontroli źródeł wysokoaktywnych;

”

,

c)

dodaje się ust. 4-8 w brzmieniu

„

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia

członkom ekipy awaryjnej, nie rzadziej niż co 2 lata, wstępne i okresowe

1)

szkolenia, o których mowa w ust. 2, dostosowane do specyfiki pracy ekipy awaryjnej;

2)

szkolenie przygotowujące do działania w przypadku zdarzenia radiacyjnego, obejmujące

w szczególności

a)

podstawowe zasady ochrony radiologicznej,

b)

informacje o biologicznych skutkach promieniowania jonizującego, w tym zagrożenia

dla zdrowia,

c)

informacje o działaniu i obsłudze przyrządów dozymetrycznych,

d)

działania interwencyjne w przypadku zdarzeń radiacyjnych,

e)

podstawowe wielkości i jednostki w dozymetrii promieniowania jonizującego,

f)

sposób i zakres realizacji zadań zgodnie z odpowiednim planem postępowania awaryjnego,

obowiązującymi procedurami i instrukcjami,

g)

opis znanych zdarzeń radiacyjnych o istotnym znaczeniu,

h)

kontrolę narażenia pracowników i osób z ogółu ludności,

i)

pomiary mocy dawki i skażeń promieniotwórczych,

j)

środki ochrony indywidualnej,

k)

podstawowe zasady dekontaminacji osób, terenu i mienia, w tym usuwania skażeń z powierzchni

roboczych i sprzętu oraz skażeń osobistych.

5.

Szczegółowy zakres i formę szkoleń, o których mowa w ust. 4, dostosowuje się do zadań

przewidzianych do realizacji przez członka ekipy awaryjnej. Szkolenia te obejmują

też ćwiczenia praktyczne, jeżeli są one konieczne dla przygotowania członka ekipy

awaryjnej do realizacji przewidzianych dla niego zadań.

6.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia

członkom ekipy awaryjnej otrzymywanie regularnie aktualizowanych, w tym niezwłocznie

po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, informacji na temat zagrożeń dla zdrowia związanych

z udziałem w pracach ekipy awaryjnej oraz o środkach ochronnych, jakie należy stosować,

z uwzględnieniem zakresu zdarzenia radiacyjnego oraz rodzaju działań podejmowanych

przez ekipę awaryjną.

7.

Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa w ust. 2 i 4, dokumentuje

ich realizację, odnotowując

1)

datę i miejsce szkolenia;

2)

osoby biorące udział w szkoleniu, z podaniem ich imion i nazwisk oraz numerów PESEL,

jeżeli je posiadają;

3)

osoby prowadzące szkolenie, z podaniem ich imion i nazwisk;

4)

tematykę i zakres szkolenia;

5)

formę szkolenia.

8.

Osoba odpowiedzialna za zapewnienie szkoleń, o których mowa w ust. 2 i 4, przechowuje

dokumentację, o której mowa w ust. 7, przez okres nie krótszy niż 6 lat od dnia zakończenia

szkolenia.

”

;

18)

w art. 12

a)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zdały, nie wcześniej niż 2 lata przed dniem wystąpienia z wnioskiem o nadanie uprawnień,

egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 12b ust. 1.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, może

rozpocząć osoba, która posiada orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

Osoba ta przedstawia to orzeczenie kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie przed

rozpoczęciem szkolenia.

2b.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie niezwłocznie wydaje osobie, która odbyła

szkolenie, dokument potwierdzający jego odbycie.

”

,

c)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Uprawnienia do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego uprawniają

do zajmowania takiego stanowiska tylko w jednostce organizacyjnej wskazanej w uprawnieniu.

”

;

19)

w art. 12a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, występuje kierownik

jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym

posiadania takich uprawnień, lub ta osoba.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień do zajmowania stanowiska mającego istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona

osoba na stanowisku wymagającym posiadania takich uprawnień.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Szkolenie, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, mogą

prowadzić jednostki, które

1)

dysponują kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wykształcenie wyższe,

wiedzę i doświadczenie zawodowe w dziedzinie podstaw technologii jądrowych oraz bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z zakresem prowadzonych szkoleń;

2)

posiadają obiekty, urządzenia i wyposażenie umożliwiające prowadzenie ćwiczeń praktycznych

objętych tematyką szkolenia lub zapewniają do nich dostęp;

3)

posiadają szczegółowe programy szkoleń.

2b.

Jednostki prowadzące szkolenia są obowiązane prowadzić dzienniki zajęć, do których

wpisuje się tematykę i czas trwania poszczególnych zajęć, oraz listy zawierające imiona

i nazwiska oraz numery PESEL osób biorących udział w szkoleniach, a także przechowywać

te dzienniki i listy co najmniej przez 5 lat od dnia zakończenia szkolenia.

”

,

d)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a-4c w brzmieniu

„

4a.

Wpis jednostki prowadzącej szkolenie do rejestru, o którym mowa w ust. 3, następuje

na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, po stwierdzeniu przez Prezesa

Agencji spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2a.

4b.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 4a, kierownik jednostki prowadzącej szkolenie dołącza

dokumenty i informacje potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a,

oraz programy szkoleń, o których mowa w ust. 2a pkt 3.

4c.

Po wpisaniu jednostki prowadzącej szkolenia do rejestru, o którym mowa w ust. 3, Prezes

Agencji niezwłocznie wydaje kierownikowi tej jednostki zaświadczenie o uzyskaniu wpisu

do rejestru.

”

,

e)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a-5h w brzmieniu

„

5a.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, zdaje egzamin,

o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, po odbyciu szkolenia, o którym mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 12b ust. 1, a w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust.

4 - po dopuszczeniu do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia.

5b.

Prezes Agencji, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie uprawnień, o których mowa

w art. 12 ust. 1, dopuszcza tę osobę do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia,

po stwierdzeniu spełnienia wymogów, o których mowa w art. 12 ust. 4. O dopuszczeniu

do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia Prezes Agencji zawiadamia osobę ubiegającą

się o nadanie uprawnień w terminie 30 dni od dnia złożenia przez nią wniosku. Odmowa

dopuszczenia do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia następuje w drodze decyzji

administracyjnej.

5c.

Prezes Agencji wyznacza, na wniosek kierownika jednostki prowadzącej szkolenie, termin

egzaminu na dzień przypadający nie później niż 30 dni od dnia poinformowania Prezesa

Agencji o zakończeniu szkolenia i zawiadamia o tym kierownika jednostki prowadzącej

szkolenie nie później niż 14 dni przed dniem egzaminu. W przypadku dopuszczenia osoby

ubiegającej się o nadanie uprawnień do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia,

Prezes Agencji zawiadamia tę osobę o terminie i miejscu egzaminu nie później niż 14

dni przed dniem egzaminu.

5d.

Wniosek, o którym mowa w ust. 5c, zawiera informację o przewidywanym terminie zakończenia

szkolenia oraz o przewidywanej liczbie osób, które przystąpią do egzaminu na uprawnienia

określonego typu.

5e.

Prezes Agencji zamieszcza informację o terminie i miejscu egzaminu, wysokości opłaty

za egzamin oraz o numerze rachunku bankowego, na który należy wnieść opłatę, w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej, niezwłocznie po wyznaczeniu terminu

egzaminu.

5f.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, która nie

przystąpiła do egzaminu, może złożyć do Prezesa Agencji wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepisy ust. 5c stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 5b i 5c stosuje się odpowiednio.

5g.

Egzamin dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust.

1, obejmuje zagadnienia z zakresu szkolenia i składa się z

1)

części pisemnej, która obejmuje test złożony z 30 pytań i 3 zadania obliczeniowe lub

problemowe;

2)

części ustnej, która obejmuje 5 pytań.

5h.

Osoba, która nie zdała egzaminu, może złożyć do Prezesa Agencji wniosek o

1)

wyznaczenie nowego terminu egzaminu - jeżeli odbyła szkolenie; przepis ust. 5c stosuje

się odpowiednio;

2)

dopuszczenie do egzaminu bez konieczności odbycia szkolenia - jeżeli nie odbyła szkolenia;

przepisy ust. 5b i 5c stosuje się odpowiednio.

”

,

f)

dodaje się ust. 10-13 w brzmieniu

„

10.

Koszty egzaminu ponosi się w formie opłaty stanowiącej dochód budżetu państwa. Opłata

nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w

roku kalendarzowym poprzedzającym egzamin, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

11.

Opłata, o której mowa w ust. 10, jest wnoszona

1)

po odbyciu szkolenia albo po dopuszczeniu przez Prezesa Agencji do egzaminu bez konieczności

odbycia szkolenia;

2)

na rachunek bankowy Państwowej Agencji Atomistyki, nie później niż w terminie 7 dni

przed dniem egzaminu.

12.

W przypadku nieprzystąpienia przez osobę ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których

mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu w wyznaczonym terminie, wniesioną opłatę, o której

mowa w ust. 10, zalicza się na poczet egzaminu w kolejnym wyznaczonym terminie.

13.

Opłatę, o której mowa w ust. 10, zwraca się w przypadku nieprzystąpienia przez osobę

ubiegającą się o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, do egzaminu w

wyznaczonym terminie, na złożony do Prezesa Agencji w terminie 30 dni od dnia egzaminu

wniosek o zwrot opłaty. Opłatę zwraca się w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku,

na wskazany we wniosku rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej.

”

;

20)

w art. 12b

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

specjalności w zakresie stanowiska, o których mowa w art. 12 ust. 1, i szczegółowe

warunki nadawania uprawnień do zajmowania stanowiska o danej specjalności,

2)

sposób przeprowadzania oraz sposób ustalania wyniku egzaminu, o którym mowa w art.

12 ust. 2 pkt 4, oraz wysokość opłaty za ten egzamin,

3)

sposób pracy składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej, o której mowa w art.

12a ust. 6, oraz wysokość wynagrodzenia członków tej komisji za uczestnictwo w składzie

egzaminacyjnym,

4)

zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń dla osób ubiegających się o nadanie

uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1,

5)

zawartość wniosku o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, oraz wykaz

dokumentów dołączanych do tego wniosku

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień oraz mając na względzie, że wysokość opłaty egzaminacyjnej

ma rekompensować koszty zorganizowania i przeprowadzenia egzaminu, a wysokość wynagrodzenia

członków komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym ma oddawać

nakład pracy przez nich wykonanej w celu przeprowadzenia egzaminu.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

21)

w art. 12d ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień do wykonywania czynności mających istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem polegającą na rozruchu, eksploatacji

lub likwidacji elektrowni jądrowej występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w

której ma być zatrudniona osoba wykonująca te czynności.

”

;

22)

po art. 12f dodaje się art. 12g i art. 12h w brzmieniu

„

Art. 12g.

1 Wnioski o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 i 5 oraz art. 12 ust.

1, oraz załączniki do tych wniosków, składa się w formie pisemnej w postaci papierowej

lub elektronicznej.

2.

Załączniki do wniosków o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 7 ust. 3 i 5 oraz

art. 12 ust. 1, złożonych w postaci elektronicznej są przekazywane również w postaci

elektronicznej.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci elektronicznej, są opatrywane

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

Art. 12h.

1.

Wnioski, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a ust. 4a, oraz załączniki, o których

mowa w art. 7 ust. 14b i art. 12a ust. 4b, składa się w formie pisemnej w postaci

papierowej lub elektronicznej.

2.

Załączniki do wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 14a i art. 12a ust. 4a, złożonych

w postaci elektronicznej są przekazywane również w postaci elektronicznej.

3.

Dokumenty, o których mowa w ust. 1 i 2, składane w postaci elektronicznej, są opatrywane

kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem zaufanym.

”

;

23)

w art. 13 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

W przypadku pracowników dawki graniczne obejmują sumę rocznego narażenia pracownika

ze wszystkich działalności związanych z narażeniem, narażenia na radon w miejscach

pracy wymagającego powiadomienia zgodnie z art. 4 ust. 1a oraz narażenia w sytuacji

narażenia istniejącego.

1b.

W przypadku osób z ogółu ludności dawki graniczne obejmują sumę rocznego narażenia

osób z ogółu ludności ze wszystkich działalności związanych z narażeniem.

”

;

24)

w art. 14

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników oraz osób z ogółu ludności

nie może, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 1 i art. 20, przekraczać dawek granicznych

określonych w załączniku nr 4 do ustawy.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1d w brzmieniu

„

1a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, może, ze względu na szczególne warunki lub okoliczności

wykonywania działalności związanej z narażeniem, wyrazić zgodę na podwyższenie dawki

granicznej zgodnie z załącznikiem nr 4.

1b.

Kobieta, od chwili zawiadomienia kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku

kobiety będącej pracownikiem zewnętrznym - pracodawcy zewnętrznego, że jest w ciąży,

nie może pracować w warunkach prowadzących do otrzymania przez mające urodzić się

dziecko dawki skutecznej (efektywnej) przekraczającej 1 mSv.

1c.

Kobieta karmiąca piersią nie może pracować w warunkach narażenia na skażenie promieniotwórcze.

1d.

Osoby w wieku poniżej 18 lat mogą pracować w warunkach narażenia jedynie w celu nauki

lub przyuczenia do zawodu.

”

;

25)

w art. 16 w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W sytuacji narażenia przypadkowego ocenie podlegają dawki promieniowania jonizującego

otrzymane przez narażoną osobę.

”

;

26)

w art. 17

a)

w ust. 1 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na

a)

dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 6 mSv w ciągu roku lub

b)

dawkę równoważną przekraczającą 15 mSv rocznie dla soczewek oczu lub 150 mSv rocznie

dla skóry lub kończyn;

2)

kategorię B obejmującą pracowników, którzy nie zostali zaliczeni do kategorii A.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy, ocena

dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie

1)

wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla innych narażonych pracowników

tej kategorii lub

2)

wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy, lub

3)

metod obliczeniowych, o których mowa w ust. 5a.

”

,

c)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a-5c w brzmieniu

„

5a.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej,

zatwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, metody obliczeniowe stanowiące podstawę

oceny dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A, w przypadku gdy

pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy.

5b.

Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje pracownika o wynikach oceny

narażenia tego pracownika. W przypadku gdy pracownik jest objęty oceną dawek indywidualnych,

kierownik jednostki organizacyjnej informuje tego pracownika w szczególności o otrzymanych

przez pracownika dawkach indywidualnych.

5c.

Na żądanie pracownika kierownik jednostki organizacyjnej, a w przypadku pracownika

zewnętrznego - także pracodawca, niezwłocznie informują pracownika o wynikach oceny

narażenia, w szczególności o otrzymanych przez tego pracownika dawkach indywidualnych

oraz o wynikach pomiarów stanowiących podstawę oceny narażenia.

”

;

27)

po art. 18 dodaje się art. 18a w brzmieniu

„

Art. 18a.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wdraża i prowadzi w jednostce organizacyjnej system

rejestracji i analizy wystąpienia narażenia przypadkowego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej w razie wystąpienia narażenia przypadkowego niezwłocznie

dokonuje analizy przyczyn, przebiegu i skutków tego narażenia.

3.

Wnioski z analizy, o której mowa w ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej uwzględnia

w organizacji pracy jednostki organizacyjnej oraz przekazuje niezwłocznie organowi

właściwemu do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia lub przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a.

”

;

28)

w art. 19 dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do członków załóg statków kosmicznych.

”

;

29)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego należy dołożyć starań, o ile jest to możliwe, żeby

członek ekipy awaryjnej nie otrzymał dawki przekraczającej wartość rocznej dawki granicznej

dla pracowników.

2.

W przypadku gdy spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe, dawki

skuteczne (efektywne) otrzymane przez członków ekip awaryjnych muszą mieścić się w

zakresie poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych) określonych w odpowiednim

planie postępowania awaryjnego.

3.

Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych), o których mowa w ust.

2, ustala się na poziomie poniżej 100 mSv, z wyjątkiem przypadku narażenia wyjątkowego,

o którym mowa w ust. 4.

4.

W przypadku narażenia wyjątkowego wynikającego z działań mających na celu

1)

ratowanie życia ludzkiego,

2)

zapobieżenie groźnym dla zdrowia skutkom promieniowania jonizującego,

3)

zapobieżenie wystąpieniu katastrofalnych warunków

- wartości poziomów odniesienia dawki skutecznej (efektywnej) określone w odpowiednim

planie postępowania awaryjnego mogą przekraczać 100 mSv, ale nie mogą przekraczać

500 mSv.

5.

Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 4, mogą być wyłącznie ochotnicy,

którzy przed podjęciem tych działań zostali poinformowani, w przypadku wewnętrznej

ekipy awaryjnej - przez kierownika jednostki organizacyjnej, a w przypadku zewnętrznej

ekipy awaryjnej - przez osobę kierującą działaniami ekipy awaryjnej, o związanym z

ich działaniem ryzyku dla zdrowia i dostępnych środkach ochrony, a następnie dobrowolnie

podjęli decyzję o udziale w działaniach. Rezygnacja z udziału w działaniach nie może

stanowić podstawy do rozwiązania stosunku pracy.

6.

Niezwłocznie po zakończeniu działań, w których członkowie ekip awaryjnych mogli być

narażeni na otrzymanie dawek, o których mowa w ust. 3 lub 4, są oni informowani, w

przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej - przez kierownika jednostki organizacyjnej,

a w przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - przez osobę kierującą działaniami ekipy

awaryjnej, o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

7.

Członkowie ekip awaryjnych, którzy otrzymali dawki, o których mowa w ust. 3 lub 4,

nie mogą być odsunięci od dalszej pracy zawodowej w warunkach narażenia bez ich zgody,

z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

8.

Kierownik jednostki organizacyjnej - w przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej, a w

przypadku zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, niezwłocznie

kieruje członka ekipy awaryjnej, który otrzymał dawkę określoną w ust. 4, na badania

lekarskie. Przepisy art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

30)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

W przypadku wewnętrznej ekipy awaryjnej - kierownik jednostki organizacyjnej, awprzypadku

zewnętrznej ekipy awaryjnej - osoba kierująca działaniami tej ekipy, zapewnia członkom

ekipy awaryjnej

1)

opiekę medyczną oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia w przypadku zdarzenia radiacyjnego;

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych na miejscu

zdarzenia radiacyjnego oraz rejestrowanie danych w tym zakresie.

2.

Pomiary dozymetryczne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, prowadzi się tak, żeby możliwe

było dokonanie oceny dawek indywidualnych dla każdego członka ekipy awaryjnej uczestniczącego

w działaniach ekipy awaryjnej.

”

;

31)

w art. 22

a)

w ust. 2 w pkt 1 wyrazy „jednostek badawczo-rozwojowych” zastępuje się wyrazami „instytutów badawczych”,

b)

w ust. 3 wyrazy „jednostki badawczo-rozwojowej, o której” zastępuje się wyrazami „instytutu badawczego, o którym”;

32)

w art. 23 uchyla się ust. 3 i 4;

33)

po art. 23a dodaje się art. 23b-23h w brzmieniu

„

Art. 23b.

Ustala się poziom odniesienia dla średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu

w powietrzu w

1)

miejscach pracy wewnątrz pomieszczeń oraz

2)

pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

- w wysokości 300 Bq/m

Art. 23c.

1.

Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w której występują miejsca pracy

1)

zlokalizowane wewnątrz pomieszczeń na poziomie parteru lub piwnicy na terenach, na

których średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu w powietrzu w znacznej liczbie

budynków może przekroczyć poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b,

2)

pod ziemią,

3)

związane z uzdatnianiem wód podziemnych na terenach, na których średnioroczne stężenie

promieniotwórcze radonu w powietrzu w znacznej liczbie budynków może przekroczyć poziom

odniesienia, o którym mowa w art. 23b

- zapewniają w tych miejscach pracy pomiar stężenia radonu lub stężenia energii potencjalnej

alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu.

2.

Kierownicy jednostek wykonujących działalność, w których występują miejsca pracy,

o których mowa w ust. 1, zapewniają optymalizację narażenia pracowników wykonujących

pracę w tych miejscach pracy oraz informują na bieżąco na piśmie takich pracowników

o zwiększonym narażeniu na radon, wynikach pomiarów stężenia radonu lub stężenia energii

potencjalnej alfa krótkożyciowych produktów rozpadu radonu w miejscu pracy, otrzymanych

przez nich dawkach promieniowania oraz działaniach podejmowanych w celu ograniczenia

narażenia na radon w miejscu pracy.

3.

W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wynik pomiaru, o

którym mowa w ust. 1, wskazuje na możliwość przekroczenia poziomu odniesienia, o którym

mowa w art. 23b, kierownicy jednostek podejmują działania zapewniające ograniczenie

narażenia pracowników na radon.

4.

W przypadku gdy w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, narażenie

pracowników na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) jest większe niż 1 mSv rocznie,

kierownicy jednostek podejmują działania zapewniające ograniczenie narażenia pracowników

na radon.

5.

Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1, którzy

mogą być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 6 mSv rocznie,

kwalifikuje się jako pracowników kategorii A.

6.

Pracowników wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w

których - mimo podjęcia działań zgodnie z zasadą optymalizacji - stężenie promieniotwórcze

radonu przekracza poziom odniesienia, o którym mowa w art. 23b, ale którzy nie są

narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 6 mSv, oraz pracowników

wykonujących pracę w miejscach pracy, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, którzy mogą

być narażeni na otrzymanie dawki skutecznej (efektywnej) większej niż 1 mSv rocznie,

ale nie większej niż 6 mSv rocznie, kwalifikuje się jako pracowników kategorii B.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tereny, na których

średnioroczne stężenie promieniotwórcze radonu w powietrzu wewnątrz pomieszczeń w

znacznej liczbie budynków może przekraczać poziom odniesienia, o którym mowa w art.

23b, mając na względzie konieczność zapewnienia odpowiedniej ochrony radiologicznej

pracowników wykonujących pracę w warunkach zwiększonego narażenia na radon.

Art. 23d.

1.

Zbywca budynku, lokalu lub pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi oraz wynajmujący

budynek, lokal lub pomieszczenie, przeznaczone na pobyt ludzi, przekazuje na żądanie

nabywcy lub najemcy takiego budynku, lokalu lub pomieszczenia informację o wartości

średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu odpowiednio w budynku,

lokalu lub pomieszczeniu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wynajmujących nieprowadzących działalności gospodarczej

w zakresie wynajmu budynków, lokali lub pomieszczeń.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 1, wskazuje

1)

wartość średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu odpowiednio

w budynku, lokalu albo pomieszczeniu;

2)

porównanie wartości, o której mowa w pkt 1, z wartością poziomu odniesienia dla średniorocznego

stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu w pomieszczeniach przeznaczonych na

pobyt ludzi, o którym mowa w art. 23b;

3)

podstawę faktyczną sporządzenia informacji, w szczególności wyniki pomiarów, w oparciu

o które sporządzono informację, oraz podmiot, który przeprowadził pomiary.

4.

Pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3, prowadzą laboratoria, które posiadają akredytację

w zakresie prowadzenia takich pomiarów. Laboratoria te przygotowują informację, o

której mowa w ust. 1.

5.

Laboratoria prowadzące pomiary, o których mowa w ust. 3 pkt 3, informują niezwłocznie

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego o przypadkach przekroczenia wartości

średniorocznego stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu w pomieszczeniach przeznaczonych

na pobyt ludzi, o którym mowa w art. 23b.

Art. 23e.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi działania mające na celu identyfikację terenów,

na których wewnątrz pomieszczeń w znacznej liczbie budynków poziom średniorocznego

stężenia promieniotwórczego radonu w powietrzu może przekroczyć poziom odniesienia,

o którym mowa w art. 23b.

2.

Informacje o wynikach działań, o których mowa w ust. 1, Główny Inspektor Sanitarny

przekazuje na bieżąco ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

3.

Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji, zgodnie z właściwością, o której mowa w art. 20 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 59), udzielają porad i informacji w zakresie narażenia na radon w pomieszczeniach oraz

związanych z narażeniem na radon zagrożeń dla zdrowia, na temat znaczenia przeprowadzania

pomiarów radonu oraz na temat dostępnych środków technicznych służących ograniczeniu

występujących stężeń radonu.

Art. 23f.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy z Głównym Inspektorem Sanitarnym

opracowuje krajowy plan działania w przypadku długoterminowych zagrożeń wynikających

z narażenia na radon w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w miejscach pracy,

zwany dalej „krajowym planem działania w przypadku narażenia na radon”.

2.

Krajowy plan działania w przypadku narażenia na radon określa

1)

cele, jakie należy osiągnąć w zakresie ochrony przed narażeniem na promieniowanie

jonizujące powodowanym przez radon w miejscach pracy, budynkach, lokalach i pomieszczeniach

przeznaczonych na pobyt ludzi, a także w zakresie ograniczenia ryzyka wystąpienia

nowotworu płuc w związku z narażeniem na radon w perspektywie długoterminowej w odniesieniu

do osób palących i niepalących;

2)

działania, jakie powinny być podejmowane dla osiągnięcia celów, o których mowa w pkt

1, wraz z harmonogramem ich prowadzenia;

3)

sposób finansowania badań dotyczących radonu oraz badań dotyczących środków naprawczych,

w szczególności w odniesieniu do budynków przeznaczonych na pobyt ludzi z bardzo wysokimi

stężeniami radonu;

4)

przydział działań organom, jednostkom i służbom podległym lub nadzorowanym przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, mechanizmy koordynacyjne i dostępne zasoby w celu realizacji

krajowego planu działania w przypadku narażenia na radon.

3.

Przy określeniu działań, o których mowa w ust. 2 pkt 2, bierze się pod uwagę potrzebę

i możliwość określenia w krajowym planie działania w przypadku narażenia na radon

1)

strategii służącej prowadzeniu badań w zakresie stężeń radonu w pomieszczeniach lub

w powietrzu gruntowym w celu oszacowania rozkładu stężeń radonu w budynkach, zarządzania

danymi pomiarowymi oraz ustanowieniu innych istotnych parametrów, takich jak rodzaje

podłoża gruntowego i skały, przepuszczalność oraz zawartość radu Ra-226 w podłożu

gruntowym lub w glebie;

2)

sposobu podejścia, danych i kryteriów stosowanych do identyfikacji terenów, o których

mowa w art. 23e ust. 1, lub określenia innych parametrów, które mogą być stosowane

jako konkretne wskaźniki sytuacji potencjalnie wysokiego narażenia na radon;

3)

rodzajów

a)

miejsc pracy,

b)

budynków dostępnych publicznie, w szczególności szkół i szpitali

- w których konieczne są pomiary na podstawie oceny ryzyka;

4)

strategii ograniczenia narażenia na radon w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz zajmowania się w pierwszej kolejności sytuacją potencjalnie wysokiego narażenia

na radon;

5)

strategii dotyczącej ułatwienia stosowania środków naprawczych w istniejących budynkach;

6)

strategii, w tym metod i narzędzi, na rzecz zapobiegania przenikaniu radonu do nowych

budynków, łącznie z identyfikacją materiałów budowlanych charakteryzujących się znaczną

emisją radonu;

7)

strategii na rzecz komunikacji w celu podniesienia świadomości społecznej oraz informowania

organów samorządu terytorialnego, pracodawców i pracowników o zagrożeniach związanych

z radonem, w tym o zagrożeniach dla osób palących;

8)

wskazówek w sprawie metod i narzędzi pomiarowych oraz środków naprawczych, z uwzględnieniem

kryteriów służących akredytacji laboratoriów prowadzących pomiary, o których mowa

w art. 23d ust. 4.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza krajowy plan działania w przypadku narażenia

na radon w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia we współpracy z Głównym Inspektorem Sanitarnym

dokonuje przeglądu krajowego planu działania w przypadku narażenia na radon nie rzadziej

niż co 4 lata, a w razie potrzeby dokonuje zmiany tego planu.

Art. 23g.

1.

Prezes Agencji

1)

organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu zapobieganie przenikaniu

radonu do nowych budynków;

2)

prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe o dostępnych środkach

zapobiegania przenikaniu radonu do nowych budynków;

3)

monitoruje stosowanie środków mających na celu zapobieganie przenikaniu radonu do

nowych budynków;

4)

może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2 z samorządami zawodowymi

architektów i inżynierów budownictwa oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami z zakresu ochrony

przed promieniowaniem jonizującym;

5)

może określać dobre praktyki dotyczące technik i środków zapobiegających przenikaniu

radonu do nowych budynków;

6)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informacje

o instrumentach służących finansowaniu środków mających na celu zapobieganie przenikaniu

radonu do nowych budynków oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

2.

Główny Inspektor Sanitarny

1)

organizuje kampanie promujące stosowanie środków mających na celu ograniczenie średniorocznego

stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

2)

prowadzi działania informacyjno-edukacyjne oraz szkoleniowe o dostępnych środkach

ograniczenia stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych

na pobyt ludzi;

3)

monitoruje stosowanie środków mających na celu ograniczenie średniorocznego stężenia

radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi;

4)

może współpracować w zakresie spraw określonych w pkt 1 i 2 z samorządami zawodowymi

architektów i inżynierów budownictwa oraz innymi organizacjami zawodowymi i stowarzyszeniami

zawodowymi, organami samorządu terytorialnego, a także specjalistami z zakresu pomiarów

radonu i ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

5)

może określać dobre praktyki dotyczące sposobu pomiarów stężenia radonu w glebie i

w pomieszczeniach;

6)

zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej informacje

o instrumentach służących finansowaniu środków mających na celu ograniczenie średniorocznego

stężenia radonu w budynkach, lokalach i pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz dobre praktyki, o których mowa w pkt 5.

Art. 23h.

1.

Operator statku powietrznego, w którym pochodząca od promieniowania kosmicznego dawka

skuteczna (efektywna) promieniowania jonizującego, jaką może otrzymać członek załogi

statku powietrznego, może przekroczyć 1 mSv rocznie, jest obowiązany

1)

zapewnić ocenę dawek promieniowania jonizującego, jakie mogą otrzymać członkowie załóg

statków powietrznych;

2)

przy planowaniu lotów uwzględniać wyniki ocen, o których mowa w pkt 1, a także stosować

ograniczenia udziału w lotach członków załóg statków powietrznych, którzy są zagrożeni

otrzymaniem podwyższonej dawki promieniowania jonizującego, w celu niedopuszczenia

do przekroczenia dawek granicznych;

3)

informować członków załóg statków powietrznych, których to dotyczy, o zagrożeniach

dla zdrowia związanych z promieniowaniem kosmicznym oraz o wartości otrzymanych przez

nich dawek promieniowania jonizującego;

4)

w przypadku kobiet będących członkami załóg statków powietrznych, które zgłosiły,

że są w ciąży - zapewnić, żeby dawka równoważna dla mającego się urodzić dziecka była

na najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie i żeby było mało prawdopodobne, że przekroczy

1 mSv przynajmniej przez pozostały okres ciąży.

2.

W przypadku gdy pochodząca od promieniowania kosmicznego dawka skuteczna (efektywna)

promieniowania jonizującego, jaką mogą otrzymać członkowie załogi statku powietrznego,

może przekroczyć 6 mSv rocznie, stosuje się wymagania określone w art. 7a, art. 9

ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 2 i ust. 3 pkt 5, art. 17, art. 19, art. 21-23, art.

26, art. 27 i art. 29-32.

”

;

34)

w art. 25 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

wskaźniki pozwalające na wyznaczenie dawek promieniowania jonizującego stosowane przy

ocenie narażenia oraz sposób i częstotliwość dokonywania oceny narażenia pracowników

i osób z ogółu ludności, uwzględniając wartości i zależności zalecane w rozdziałach

4 i 5 publikacji Międzynarodowej Komisji Ochrony Radiologicznej (ICRP) nr 116 w celu

oszacowania dawek pochodzących z narażenia zewnętrznego oraz w rozdziale 1 publikacji

ICRP nr 119 w celu oszacowania dawek pochodzących z narażenia wewnętrznego i ich aktualizacjach

oraz kierując się koniecznością zapewnienia ochrony radiologicznej pracownikom i osobom

z ogółu ludności;

”

;

35)

w art. 26 w pkt 2 kropkę zastępuję się średnikiem i dodaje pkt 3 i 4 w brzmieniu

„

3)

w przypadku działalności, które mogą prowadzić do uwolnień substancji promieniotwórczych

do środowiska - opracowanie i wdrożenie procedur pomiaru i oceny narażenia osób z

ogółu ludności, prowadzenie pomiarów, a także rejestrowanie wyników tych pomiarów

oraz wyników oceny narażenia osób z ogółu ludności;

4)

odpowiedni dobór, właściwe użytkowanie, sprawdzenie sprawności i konserwację przyrządów

dozymetrycznych oraz ich wzorcowanie.

”

;

36)

w art. 28 w pkt 1 lit. c i d otrzymują brzmienie

„

c)

narażenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 20 i art. 23c ust.

5, w tym wyniki pomiarów dozymetrycznych,

d)

wykaz instytutów badawczych, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1

”

;

37)

w art. 29 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

szczegółowe obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcy zewnętrznego

i pracownika zewnętrznego w zakresie ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych

narażonych podczas pracy na terenie kontrolowanym lub terenie nadzorowanym, uwzględniając

sposoby ochrony stosowane wobec pracowników jednostki organizacyjnej;

”

;

38)

w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek granicznych określonych

dla pracowników w załączniku nr 4 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej jest

obowiązany skierować pracownika na badania lekarskie.

”

;

39)

art. 32a otrzymuje brzmienie

„

Art. 32a.

Przepisy art. 10, art. 11, art. 14, art. 17, art. 21, art. 22, art. 23c, art. 26 i

art. 29-32 stosuje się odpowiednio do uczniów, studentów i praktykantów.

”

;

40)

po art. 32a dodaje się art. 32b i art. 32c w brzmieniu

„

Art. 32b.

Kierownik jednostki organizacyjnej na bieżąco informuje pracowników o stanie ochrony

radiologicznej w tej jednostce organizacyjnej, rozwiązaniach w zakresie ochrony radiologicznej

mających bezpośredni lub pośredni wpływ na poziom ochrony radiologicznej pracowników

oraz o ich poziomie narażenia, w tym o otrzymanych przez nich dawkach promieniowania

jonizującego.

Art. 32c.

1.

Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4-16, informacji o

wpływie działalności wykonywanej przez tę jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi

i na środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych

do środowiska w związku z wykonywaniem tej działalności, a w przypadku nowych rodzajów

zastosowań promieniowania jonizującego w tej jednostce organizacyjnej - także informacji

o uzasadnieniu wykonywania tej działalności. Kierownik jednostki organizacyjnej udziela

informacji niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie informacji.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lub 4-16, zamieszcza na stronie internetowej jednostki

organizacyjnej, nie rzadziej niż co 12 miesięcy, informację o wpływie działalności

wykonywanej przez jednostkę organizacyjną na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o

wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych do środowiska

w związku z wykonywaniem tej działalności.

”

;

41)

w art. 33

a)

w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej lub ochrony fizycznej

obiektów jądrowych i materiałów jądrowych w jednostkach organizacyjnych działających

w Otwocku-Świerku;

”

,

b)

w ust. 5 pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

jest organizacją prowadzącą badania i upowszechniającą wiedzę w rozumieniu art. 2 pkt 83 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego

niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i

108 Traktatu

(Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.)

”

;

42)

rozdział 3a otrzymuje brzmienie

„

Rozdział 3a

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych oraz w celu obrazowania

pozamedycznego

Art. 33a.

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych obejmuje ekspozycje medyczne

1)

osób poddawanych badaniom diagnostycznym, zabiegom lub leczeniu,

2)

osób poddawanych badaniom przesiewowym,

3)

osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub badaniach klinicznych,

4)

opiekunów

- zwanych dalej „osobami poddawanymi ekspozycji medycznej”.

Art. 33b.

Osoby poddawane ekspozycji medycznej podlegają ochronie radiologicznej, która obejmuje

w szczególności uzasadnienie ekspozycji medycznej, o którym mowa w art. 33c, i optymalizację,

o której mowa w art. 33d.

Art. 33c.

1.

Przeprowadzenie ekspozycji medycznej wymaga uzasadnienia. Uzasadnienie to wskazuje

przewagę spodziewanych korzyści diagnostycznych lub leczniczych, w tym bezpośrednich

korzyści zdrowotnych dla osoby poddanej ekspozycji medycznej oraz korzyści dla społeczeństwa,

nad uszczerbkiem na zdrowiu, który ekspozycja medyczna może spowodować u osoby poddanej

takiej ekspozycji lub u jej potomstwa. W przypadku ekspozycji medycznej opiekunów

w jej uzasadnieniu uwzględnia się również spodziewane korzyści i szkody dla tych osób.

2.

W uzasadnieniu, o którym mowa w ust. 1, bierze się pod uwagę korzyści i rodzaje ryzyka

związane ze stosowaniem alternatywnych metod służących temu samemu celowi, prowadzących

do mniejszego narażenia w wyniku ekspozycji medycznej lub nienarażających na działanie

promieniowania jonizującego.

3.

Zastosowanie szczegółowej medycznej procedury radiologicznej, o której mowa w art.

33f ust. 1, zgodnej z wzorcową medyczną procedurą radiologiczną dla standardowych

ekspozycji medycznych, o której mowa w art. 33t ust. 1, jest równoznaczne z uzasadnieniem,

o którym mowa w ust. 1. W takim przypadku uzasadnienie nie jest wymagane.

4.

Skierowanie pacjenta na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecenie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

wynika z uzasadnionego przekonania lekarza kierującego, że wynik dostarczy informacji,

które przyczynią się do postawienia prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia choroby,

oceny jej przebiegu i postępów leczenia lub uzyska się zamierzony efekt terapeutyczny.

5.

Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

które nie są uzasadnione zgodnie z przepisami ust. 1-3, mogą być uzasadnione jedynie

ze względu na szczególne okoliczności, które ocenia się indywidualnie.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, lekarz kierujący pacjenta na badanie diagnostyczne,

zabieg lub leczenie albo zlecający wykonanie badania diagnostycznego, zabiegu lub

leczenia, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, umieszcza w dokumentacji medycznej

pacjenta skierowanie na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie albo zlecenie wykonania

badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia oraz indywidualne uzasadnienie.

7.

Wykonanie ekspozycji medycznej niezgodnie z przepisami ust. 1-6 jest niedopuszczalne.

Art. 33d.

1.

Badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego,

wymaga optymalizacji ochrony radiologicznej pacjenta.

2.

W badaniach diagnostycznych z zastosowaniem promieniowania jonizującego ogranicza

się dawki skuteczne (efektywne) otrzymywane przez pacjentów do możliwie najniższego

poziomu, przy uwzględnieniu czynników ekonomicznych i społecznych, który zapewni uzyskanie

wyniku badania o założonej jakości diagnostycznej. Optymalizacja ochrony radiologicznej

pacjenta jest także realizowana przez redukcję badań niepotrzebnie powtarzanych.

3.

W radiologii zabiegowej, poza wymaganiami określonymi w ust. 2, podejmuje się niezbędne

kroki mające na celu zapobieżenie popromiennym uszkodzeniom skóry i tkanek pod nią

położonych w wyniku stosowania długotrwałej ekspozycji, w szczególności wiązką promieniowania

rentgenowskiego o dużej mocy dawki.

4.

W radioterapii optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej

ochrony zdrowych narządów i tkanek przed promieniowaniem jonizującym przy podaniu

indywidualnie planowanej i zleconej dawki terapeutycznej w określonym reżimie czasowym.

5.

W leczeniu za pomocą produktu radiofarmaceutycznego o zleconej aktywności optymalizacja

ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej ochrony zdrowych narządów

i tkanek przed promieniowaniem jonizującym.

Art. 33e.

1.

Kobiety w wieku rozrodczym, kobiety w ciąży, kobiety karmiące piersią, osoby poniżej

16. roku życia, a także opiekunowie oraz osoby z otoczenia i rodziny pacjentów poddawanych

leczeniu za pomocą produktów radiofarmaceutycznych lub zamkniętych źródeł promieniowania

jonizującego wprowadzanych na stałe do organizmu, podlegają szczególnej ochronie w

związku z ekspozycją medyczną.

2.

Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący mają obowiązek uzyskania od kobiety poddawanej

ekspozycji medycznej informacji, czy jest ona w ciąży lub czy karmi piersią, chyba

że nie jest to istotne z punktu widzenia zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

3.

W przypadku ekspozycji medycznej z zakresu radioterapii, leczenia za pomocą produktów

radiofarmaceutycznych lub radiologii zabiegowej, lekarz prowadzący jest obowiązany

upewnić się, czy kobieta poddawana ekspozycji medycznej nie jest w ciąży, chyba że

nie jest to istotne z punktu widzenia zastosowanej medycznej procedury radiologicznej.

4.

W przypadku gdy kobieta poddawana ekspozycji medycznej jest w ciąży lub gdy ciąży

nie można wykluczyć, zwraca się szczególną uwagę na uzasadnienie, o którym mowa w

art. 33c, wskazania medyczne oraz optymalizację, o której mowa w art. 33d, biorąc

pod uwagę zarówno kobietę w ciąży, jak i nienarodzone dziecko, ze szczególnym uwzględnieniem

medycznych procedur radiologicznych

1)

obejmujących obszar brzucha lub miednicy;

2)

w przypadku medycyny nuklearnej - także mogących prowadzić do otrzymania przez nienarodzone

dziecko dawki przekraczającej 5 mSv.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, jednostka ochrony zdrowia jest obowiązana przeprowadzić

dla nienarodzonego dziecka ocenę dawki lub weryfikację zaaplikowanej aktywności.

6.

W przypadku kobiety karmiącej piersią, w medycynie nuklearnej, w zależności od medycznej

procedury radiologicznej, zwraca się szczególną uwagę na uzasadnienie, o którym mowa

w art. 33c, w szczególności na pilność wykonywania procedury, oraz na optymalizację,

o której mowa w art. 33d, biorąc pod uwagę zarówno kobietę, jak i dziecko.

7.

Jednostki ochrony zdrowia udostępniają w swoich pomieszczeniach, w miejscach publicznie

dostępnych, informacje o szczególnej ochronie kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w

ciąży i kobiet karmiących piersią, poddawanych ekspozycjom medycznym.

8.

W przypadku osób uczestniczących w eksperymentach medycznych lub badaniach klinicznych

oraz w przypadku opiekunów ochrona radiologiczna obejmuje również ustanowienie i stosowanie

przez jednostkę ochrony zdrowia ograniczników dawki (limitów użytkowych dawki).

9.

W przypadkach, o których mowa w ust. 8, ograniczniki dawki (limity użytkowe dawki)

są ustanawiane w formie indywidualnych dawek skutecznych (efektywnych) lub dawek równoważnych

w określonym czasie.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania w zakresie

szczególnej ochrony w związku z ekspozycją medyczną w badaniach diagnostycznych, zabiegach

i leczeniu kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży, kobiet karmiących piersią, osób

poniżej 16. roku życia, a także opiekunów oraz osób z otoczenia i rodziny pacjentów,

uwzględniając uwarunkowania związane z uzasadnieniem, o którym mowa w art. 33c, i

optymalizacją, o której mowa w art. 33d, praktyczne aspekty medycznych procedur radiologicznych,

zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji medycznej.

Art. 33f.

1.

Wykonanie badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, odbywa się zgodnie ze szczegółowymi medycznymi procedurami radiologicznymi

opracowanymi w jednostce ochrony zdrowia, zwanymi dalej „procedurami szczegółowymi”.

2.

Procedura szczegółowa zawiera

1)

opis postępowania odnoszącego się do stosowanych w jednostce ochrony zdrowia urządzeń

radiologicznych i urządzeń pomocniczych, a także do kategorii osób podlegających badaniu

diagnostycznemu, zabiegowi lub leczeniu z użyciem takich urządzeń;

2)

informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury szczegółowej, w tym informacje

dotyczące narażenia osób, o których mowa w pkt 1;

3)

inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania badania diagnostycznego,

zabiegu lub leczenia.

3.

Procedury szczegółowe stosowane w jednostce ochrony zdrowia podlegają ocenie ich poprawności

i aktualności podczas audytu klinicznego wewnętrznego i audytu klinicznego zewnętrznego,

o których mowa w art. 33u ust. 1.

Art. 33g.

1.

Przy stosowaniu procedur szczegółowych jednostka ochrony zdrowia stosuje diagnostyczne

poziomy referencyjne dla badań rentgenodiagnostycznych, badań diagnostycznych z zakresu

medycyny nuklearnej oraz z zakresu radiologii zabiegowej.

2.

Diagnostyczne poziomy referencyjne podlegają, nie rzadziej niż co 5 lat, przeglądowi

dokonywanemu przez Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w Ochronie Zdrowia, zwane

dalej „Krajowym Centrum”. Krajowe Centrum przekazuje na piśmie ministrowi właściwemu

do spraw zdrowia wyniki przeglądu diagnostycznych poziomów referencyjnych w terminie

do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym przegląd został przeprowadzony.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, diagnostyczne

poziomy referencyjne, o których mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia

ich aktualności oraz bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym procedurom radiologicznym.

Art. 33h.

1.

Lekarz kierujący oraz lekarz prowadzący biorą udział w stosowaniu procedur szczegółowych

związanych z ekspozycją medyczną w zakresie odpowiadającym posiadanym uprawnieniom.

2.

Do zadań osób, o których mowa w ust. 1, należy odpowiednio

1)

uzasadnienie ekspozycji medycznej zgodnie z przepisami art. 33c;

2)

optymalizacja dawek w dążeniu do ich ograniczenia przy jednoczesnym zachowaniu warunków

dla uzyskania oczekiwanej informacji klinicznej lub oczekiwanego efektu terapeutycznego;

3)

kliniczna ocena wyniku badania diagnostycznego, zabiegu lub efektu terapeutycznego

oraz przekazywanie informacji lub dokumentacji radiologicznej innym lekarzom zaangażowanym

w proces badania diagnostycznego, zabiegu lub leczenia;

4)

w przypadku badania diagnostycznego lub leczenia za pomocą izotopów promieniotwórczych

- udzielanie pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu oraz osobom upoważnionym

przez pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego informacji na temat zagrożeń związanych

z promieniowaniem jonizującym oraz przekazanie odpowiednich instrukcji mających na

celu ograniczenie dawek w stosunku do osób mających kontakt z pacjentem, w tym opiekunów,

w przypadku procedur terapeutycznych; instrukcje te mają formę pisemną i są przekazywane

przed opuszczeniem jednostki ochrony zdrowia;

5)

współpraca, w przypadkach gdy zachodzi taka potrzeba, z innymi specjalistami i personelem

w zakresie aspektów praktycznych medycznych procedur radiologicznych, a także uzyskiwanie

informacji o wynikach poprzednich badań diagnostycznych, zabiegów lub leczenia.

3.

Wykonywanie w jednostce ochrony zdrowia zadań polegających na

1)

optymalizacji ochrony radiologicznej pacjentów i innych osób poddawanych ekspozycjom

medycznym, w tym na stosowaniu i wykorzystywaniu diagnostycznych poziomów referencyjnych

tam, gdzie ma to zastosowanie,

2)

definiowaniu kryteriów jakości urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych na

potrzeby programu zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2,

3)

przygotowywaniu specyfikacji technicznych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

oraz wyborze urządzeń wymaganych do prowadzenia pomiarów w zakresie ochrony przed

promieniowaniem jonizującym,

4)

analizie zdarzeń obejmujących lub potencjalnie obejmujących ekspozycje niezamierzone

lub narażenia przypadkowe, o których mowa w art. 33m ust. 1

- wymaga specjalistycznej wiedzy z zakresu fizyki medycznej.

4.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie radioterapii wykonuje w jednostce ochrony zdrowia

specjalista w dziedzinie fizyki medycznej.

5.

Na wniosek lekarza lub operatora urządzenia służącego do napromieniania w jednostce

ochrony zdrowia prowadzącej działalność w zakresie radioterapii specjalista w dziedzinie

fizyki medycznej bierze udział w procedurze napromieniania pacjenta.

6.

W przypadku gdy specjalista w dziedzinie fizyki medycznej pełni w jednostce ochrony

zdrowia prowadzącej działalność w zakresie radioterapii funkcję kierownika zespołu

specjalistów w dziedzinie fizyki medycznej, jest on odpowiedzialny za planowanie leczenia

w tej jednostce ochrony zdrowia.

7.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie medycyny nuklearnej wykonuje w jednostce ochrony

zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki medycznej lub osoba dopuszczona przez kierownika

jednostki ochrony zdrowia do wykonywania tych zadań, zwana dalej „fizykiem medycznym

w zakresie medycyny nuklearnej”.

8.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do wykonywania zadań określonych

w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie medycyny nuklearnej, który

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej, fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej

oraz

2)

wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności zawodowe w dziedzinie

medycyny nuklearnej, oraz

3)

ukończył

a)

kurs fizyka medycznego w zakresie medycyny nuklearnej, zgodny z programem opracowanym

przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w porozumieniu z konsultantem krajowym

w dziedzinie fizyki medycznej oraz konsultantem krajowym w dziedzinie medycyny nuklearnej,

lub

b)

moduł ogólny i moduł z medycyny nuklearnej, zgodne z programem szkolenia specjalizacyjnego

prowadzonego przez jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia.

9.

Zadania określone w ust. 3 w zakresie rentgenodiagnostyki lub radiologii zabiegowej

wykonuje w jednostce ochrony zdrowia specjalista w dziedzinie fizyki medycznej lub

osoba dopuszczona przez kierownika jednostki ochrony zdrowia do wykonywania tych zadań,

zwana dalej „fizykiem medycznym w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej”.

10.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia może dopuścić do wykonywania zadań określonych

w ust. 3 fizyka medycznego w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej,

który

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany po ukończeniu studiów na

kierunku fizyki, biofizyki, fizyki medycznej, fizyki technicznej lub inżynierii biomedycznej

oraz

2)

wykonywał nie krócej niż 2 lata w okresie ostatnich 3 lat czynności zawodowe w dziedzinie

rentgenodiagnostyki lub radiologii zabiegowej, oraz

3)

ukończył

a)

kurs fizyka medycznego w zakresie rentgenodiagnostyki i radiologii zabiegowej, zgodny

z programem opracowanym przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w porozumieniu

z konsultantem krajowym w dziedzinie fizyki medycznej oraz konsultantem krajowym w

dziedzinie radiologii i diagnostyki obrazowej, lub

b)

moduł ogólny i moduł z diagnostyki obrazowej, zgodne z programem szkolenia specjalizacyjnego

prowadzonego przez jednostkę posiadającą akredytację do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego

w dziedzinie fizyki medycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających

zastosowanie w ochronie zdrowia.

11.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się do jednostki ochrony zdrowia, jeżeli z dokumentacji

żadnej procedury szczegółowej, na podstawie której w jednostce ochrony zdrowia są

wykonywane badania diagnostyczne lub zabiegi, nie wynika, że badanie diagnostyczne

lub zabieg wiąże się albo może się wiązać z istotnym z punktu widzenia ochrony radiologicznej

narażeniem pacjenta.

12.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia przed dopuszczeniem osoby do wykonywania zadań,

o których mowa w ust. 3, weryfikuje spełnienie przez nią wymagań, o których mowa w

ust. 4 i 7-10.

13.

Dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Biuletynie Informacji Publicznej

Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego ogłasza na stronie podmiotowej programy

kursów, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt 3 lit. a.

14.

Podmioty prowadzące kursy, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. a oraz w ust. 10 pkt

3 lit. a, wydają osobom, które ukończyły te kursy, zaświadczenia o ukończeniu kursu.

15.

Jednostki akredytowane prowadzące moduły, o których mowa w ust. 8 pkt 3 lit. b oraz

w ust. 10 pkt 3 lit. b, wydają osobom, które ukończyły moduł, zaświadczenia o ukończeniu

modułu.

16.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 14, zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego kurs;

2)

numer zaświadczenia;

3)

imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane zaświadczenie,

jeżeli go posiada;

4)

określenie zakresu odbytego kursu;

5)

termin przeprowadzonego kursu;

6)

miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7)

pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący kurs;

8)

pieczęć podmiotu prowadzącego kurs.

17.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 15, zawiera w szczególności

1)

nazwę i adres siedziby podmiotu prowadzącego moduł szkolenia specjalizacyjnego;

2)

numer zaświadczenia;

3)

imiona i nazwisko oraz numer PESEL osoby, dla której jest wydawane zaświadczenie,

jeżeli go posiada;

4)

określenie zakresu odbytego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

5)

termin przeprowadzonego modułu szkolenia specjalizacyjnego;

6)

miejscowość i datę wystawienia zaświadczenia;

7)

pieczęć imienną i podpis osoby reprezentującej podmiot prowadzący moduł szkolenia

specjalizacyjnego;

8)

pieczęć podmiotu prowadzącego moduł szkolenia specjalizacyjnego.

18.

Podmiot prowadzący kurs lub moduł szkolenia specjalizacyjnego prowadzi rejestr wydanych

zaświadczeń, o których mowa w ust. 14 lub 15.

Art. 33i.

1.

Lekarz kierujący na badanie diagnostyczne, zabieg lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, odpowiada za poprawność uzasadnienia skierowania.

2.

Lekarz prowadzący jest obowiązany ocenić poprawność uzasadnienia skierowania oraz

odpowiada za wybór odpowiedniej procedury szczegółowej i jej poprawne zastosowanie.

3.

Lekarz prowadzący radioterapię lub leczenie za pomocą produktów radiofarmaceutycznych,

po zakończeniu radioterapii lub leczenia, informuje o przebiegu leczenia lekarza kierującego

na leczenie za pomocą promieniowana jonizującego.

4.

W przypadku gdy jest to możliwe przed wykonaniem ekspozycji medycznej lekarz prowadzący

zapewnia pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu, osobie przez niego upoważnionej

oraz opiekunowi otrzymanie odpowiednich informacji dotyczących korzyści i zagrożeń

związanych z narażeniem.

Art. 33j.

1.

Jednostka ochrony zdrowia

1)

prowadzi ewidencję urządzeń radiologicznych i poddaje ją aktualizacji nie rzadziej

niż co 3 miesiące;

2)

zapewnia kontrolę parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych

zgodnie z przepisami art. 33l.

2.

Ewidencja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera informacje określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 33r ust. 10.

3.

W przypadku dokonania zmiany w ewidencji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jednostka

ochrony zdrowia, w terminie 14 dni od dnia dokonania zmiany, informuje o dokonanej

zmianie właściwy organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie działalności związanej

z narażeniem.

Art. 33k.

Jednostka ochrony zdrowia zapewnia, żeby sprzęt stosowany

1)

we fluoroskopii posiadał wzmacniacz obrazu lub inne równoważne urządzenie, a także

urządzenie służące do automatycznej kontroli mocy dawki;

2)

w radiologii zabiegowej posiadał urządzenie lub funkcję informującą upoważniony do

wykonywania medycznej procedury radiologicznej personel o ilości promieniowania jonizującego

wytwarzanego przez ten sprzęt w czasie realizacji medycznej procedury radiologicznej;

3)

w teleradioterapii o nominalnej energii wiązki przekraczającej 1 MeV (megaelektronowolt)

posiadał urządzenie do weryfikacji kluczowych parametrów leczenia;

4)

w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej oraz do celów planowania, prowadzenia

i weryfikacji leczenia posiadał urządzenie lub funkcję informującą lekarza prowadzącego

po zakończeniu medycznej procedury radiologicznej o odpowiednich parametrach pozwalających

oszacować dawkę, którą otrzymał pacjent;

5)

w radiologii zabiegowej i tomografii komputerowej umożliwiał umieszczanie w zapisie

badania diagnostycznego lub zabiegu informacji o parametrach, o których mowa w pkt

4.

Art. 33l.

1.

Urządzenia radiologiczne oraz urządzenia pomocnicze stosowane w jednostkach ochrony

zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, medycyny nuklearnej oraz radioterapii, podlegają kontroli ich

parametrów fizycznych.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, obejmuje wykonywanie testów

1)

odbiorczych;

2)

eksploatacyjnych.

3.

Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, dzielą

się na testy

1)

podstawowe;

2)

specjalistyczne.

4.

Niedopuszczalne jest stosowanie urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych,

w przypadku gdy

1)

nie zostały wykonane testy, o których mowa w ust. 2;

2)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów tych urządzeń określone w przepisach wydanych na podstawie ust.

16;

3)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych, jeżeli odchylenia te zostały określone w przepisach

wydanych na podstawie ust. 17;

4)

uzyskane wyniki testów eksploatacyjnych przekraczają dopuszczalne odchylenia badanych

fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego,

jeżeli odchylenia te zostały określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 18;

5)

testy eksploatacyjne tych urządzeń nie są wykonywane z częstotliwością określoną w

przepisach wydanych na podstawie ust. 16;

6)

dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych została określona częstotliwość ich wykonywania

w przepisach wydanych na podstawie ust. 17 i testy te nie są wykonywane z tą częstotliwością;

7)

dla testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych lub urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego

została określona częstotliwość ich wykonywania w przepisach wydanych na podstawie

ust. 18 i testy te nie są wykonywane z tą częstotliwością.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 4 pkt 2-4, urządzenie radiologiczne lub urządzenie

pomocnicze może być stosowane wyłącznie w takim zakresie, w jakim uzyskany negatywny

wynik testu eksploatacyjnego nie wpływa na dane zastosowanie kliniczne urządzenia

radiologicznego lub urządzenia pomocniczego.

6.

Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych polegają na sprawdzeniu

co najmniej

1)

kompletności i jednoznaczności oznaczeń i opisów na elementach tych urządzeń;

2)

kompletności dokumentacji i specyfikacji technicznej tych urządzeń;

3)

zgodności wartości zmierzonych lub odczytanych parametrów fizycznych tych urządzeń

z wartościami parametrów fizycznych określonych w specyfikacji technicznej tych urządzeń.

7.

Testy odbiorcze urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych są wykonywane

niezwłocznie po ich

1)

instalacji,

2)

naprawie przeprowadzonej w zakresie, który może mieć wpływ na jakość diagnostyczną

uzyskiwanego obrazu lub na dawkę, jaką otrzymuje pacjent

- przez osoby upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia, przy udziale

przedstawicieli odpowiednio dostawcy lub podmiotu uprawnionego do instalowania, uruchamiania

lub obsługi tych urządzeń.

8.

Testy podstawowe urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych w

jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny nuklearnej, są wykonywane

przez osoby upoważnione przez kierownika jednostki ochrony zdrowia do obsługi urządzeń

radiologicznych.

9.

Testy eksploatacyjne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych stosowanych

w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie,

z zakresu radioterapii, oraz testy specjalistyczne urządzeń radiologicznych oraz urządzeń

pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia wykonujących badania diagnostyczne,

zabiegi lub leczenie, z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej lub medycyny

nuklearnej, są wykonywane przez

1)

podmiot posiadający akredytację w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2019 r. poz. 544);

2)

specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalistę w dziedzinie inżynierii

medycznej, zatrudnionych w jednostce ochrony zdrowia, w której są wykonywane testy.

10.

Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać również osoby zatrudnione w jednostce

ochrony zdrowia i upoważnione przez jej kierownika do obsługi urządzeń radiologicznych

oraz urządzeń pomocniczych, w zakresie określonym w upoważnieniu, pod nadzorem specjalisty

w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalisty w dziedzinie inżynierii medycznej, zatrudnionych

w tej jednostce ochrony zdrowia.

11.

Testy, o których mowa w ust. 9, mogą wykonywać osoby, o których mowa w ust. 9 pkt

2 lub ust. 10, w przypadku gdy jednostka ochrony zdrowia

1)

zapewni spójność pomiarową;

2)

przeprowadzi udokumentowane badania polegające na

a)

wykonaniu tych testów dla wszystkich rodzajów posiadanych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych w zakresie odpowiadającym w pełni zakresowi

-

testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów specjalistycznych określonemu w

przepisach wydanych na podstawie ust. 16,

-

testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych stosowanych

do przeprowadzania badań przesiewowych określonemu w przepisach wydanych na podstawie

ust. 17, jeżeli zakres ten został określony w tych przepisach,

-

testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych stosowanych

do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem w celu obrazowania pozamedycznego

określonemu w przepisach wydanych na podstawie ust. 18, jeżeli zakres ten został określony

w tych przepisach,

b)

porównaniu uzyskanych wyników, nie rzadziej niż co 4 lata, z wynikami testów wykonanych

na tym samym urządzeniu przez specjalistów z innej jednostki ochrony zdrowia.

12.

Wyposażenie pomiarowe używane do wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

oraz urządzeń pomocniczych stosowanych w jednostkach ochrony zdrowia podlega wzorcowaniu

i sprawdzaniu. Pozostałe wyposażenie używane do wykonywania takich testów podlega

sprawdzaniu.

13.

Z kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych

wykonujący kontrolę sporządza protokół wyników testów, o których mowa w ust. 2.

14.

Jednostka ochrony zdrowia przechowuje protokoły wyników testów, o których mowa w ust.

2, przez okres nie krótszy niż 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

testy zostały wykonane.

15.

Jednostka ochrony zdrowia przekazuje właściwemu organowi, który wydał zgodę na prowadzenie

działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 33p albo art. 33q, informację

o uzyskanych negatywnych wynikach testów eksploatacyjnych w radioterapii lub testów

specjalistycznych urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych i podjętych

środkach naprawczych, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołów wyników tych

testów.

16.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres oraz częstotliwość

wykonywania testów eksploatacyjnych, a także dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych

parametrów dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, mając na względzie

zapewnienie wysokiej jakości świadczeń zdrowotnych realizowanych przy użyciu takich

urządzeń, specyfikę poszczególnych urządzeń oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne

międzynarodowych organizacji zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

17.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

oraz częstotliwość wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i

urządzeń pomocniczych stosowanych do przeprowadzania badań przesiewowych, a także

dopuszczalne odchylenia badanych fizycznych parametrów takich urządzeń, mając na względzie

zapewnienie wysokiej jakości badań przesiewowych realizowanych przy użyciu takich

urządzeń, specyfikę poszczególnych urządzeń, bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom

przesiewowym oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych organizacji

zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

18.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, zakres

oraz częstotliwość wykonywania testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych i

urządzeń pomocniczych stosowanych do wykonywania ekspozycji związanych z narażeniem

w celu obrazowania pozamedycznego, mając na względzie zapewnienie szczególnie wysokiej

jakości takich ekspozycji, specyfikę poszczególnych urządzeń, bezpieczeństwo osób

poddawanych takim ekspozycjom oraz uwzględniając zalecenia i wytyczne międzynarodowych

organizacji zajmujących się stosowaniem promieniowania jonizującego.

Art. 33m.

1.

W przypadku wystąpienia w jednostce ochrony zdrowia ekspozycji niezamierzonej lub

narażenia przypadkowego, kierownik tej jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie

1)

kwalifikuje to zdarzenie do odpowiedniej kategorii ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego;

2)

przeprowadza, w ramach wewnętrznego systemu rejestracji i analizy zdarzeń, o którym

mowa w art. 7 ust. 2b pkt 3, postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia przyczyn i

okoliczności wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego oraz

podjęcia niezbędnych działań;

3)

przekazuje na piśmie informację o wystąpieniu ekspozycji niezamierzonej lub narażenia

przypadkowego oraz o kategorii, do której to zdarzenie zakwalifikował, właściwemu

konsultantowi krajowemu lub właściwemu konsultantowi wojewódzkiemu, w odpowiedniej

dziedzinie medycyny związanej ze stosowaniem promieniowania jonizującego, oraz Krajowemu

Centrum.

2.

Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, niezwłocznie

przeprowadza na jej podstawie weryfikację prawidłowości kwalifikacji ekspozycji niezamierzonej

lub narażenia przypadkowego do odpowiedniej kategorii.

3.

W przypadku gdy w wyniku weryfikacji, o której mowa w ust. 2, konsultant stwierdzi,

że ekspozycja niezamierzona lub narażenie przypadkowe są istotne z punktu widzenia

ochrony radiologicznej pacjenta, występuje niezwłocznie do ministra właściwego do

spraw zdrowia z wnioskiem o powołanie komisji do zbadania okoliczności i przyczyn

wystąpienia tej ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje komisję, o której mowa w ust. 3, niezwłocznie

po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia informuje konsultanta, o którym mowa w ust. 3,

oraz kierownika jednostki ochrony zdrowia o powołaniu komisji, o której mowa w ust.

3.

6.

W skład komisji, o której mowa w ust. 3, wchodzi

1)

konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej albo

radiologii i diagnostyki obrazowej - odpowiednio do dziedziny, w której wystąpiła

ekspozycja niezamierzona lub narażenie przypadkowe;

2)

nie więcej niż 3 przedstawicieli ministra właściwego do spraw zdrowia;

3)

przedstawiciel Prezesa Agencji - w przypadku gdy ekspozycja niezamierzona lub narażenie

przypadkowe wystąpiły w jednostce ochrony zdrowia prowadzącej działalność, o której

mowa w art. 33p ust. 1.

7.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia przedstawia konsultantowi, któremu przekazał informację,

o której mowa w ust. 1 pkt 3, a w przypadku powołania komisji, o której mowa w ust.

3 - komisji, wyniki postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w terminie

30 dni od dnia wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub narażenia przypadkowego.

8.

Konsultant, któremu przedstawiono wyniki postępowania wyjaśniającego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2, a w przypadku powołania komisji, o której mowa w ust. 3 - komisja,

niezwłocznie po otrzymaniu tych wyników przeprowadza na ich podstawie weryfikację

prawidłowości działań jednostki ochrony zdrowia podjętych w wyniku postępowania wyjaśniającego,

a także ustala przyczyny i okoliczności wystąpienia ekspozycji niezamierzonej lub

narażenia przypadkowego.

9.

Konsultant, któremu przekazano informację, o której mowa w ust. 1 pkt 3, a w przypadku

powołania komisji, o której mowa w ust. 3 - komisja, przekazuje ustalenia, o których

mowa w ust. 8, do Krajowego Centrum w terminie 14 dni od dnia zakończenia czynności,

o których mowa w ust. 8.

10.

Krajowe Centrum umieszcza na swojej stronie internetowej informacje dotyczące ochrony

przed promieniowaniem jonizującym w zakresie ekspozycji medycznych wynikające z ustaleń,

o których mowa w ust. 8, w sposób uniemożliwiający identyfikację jednostki ochrony

zdrowia.

11.

Krajowe Centrum, na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 3, prowadzi

Centralny Rejestr Ekspozycji Niezamierzonych i Narażeń Przypadkowych. Rejestr jest

jawny, z wyłączeniem danych pozwalających na identyfikację jednostki ochrony zdrowia.

12.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie ekspozycji niezamierzonych i narażeń przypadkowych oraz kryteria kwalifikowania

tych ekspozycji i narażeń do odpowiednich kategorii,

2)

działania, które należy podjąć w jednostce ochrony zdrowia po wystąpieniu ekspozycji

niezamierzonej lub narażenia przypadkowego, właściwe dla kategorii, do której ta ekspozycja

lub narażenie zostały zakwalifikowane, w tym działania służące ograniczeniu negatywnych

skutków zdrowotnych dla pacjentów, wobec których doszło do ekspozycji niezamierzonej

lub narażenia przypadkowego,

3)

zakres informacji objętych rejestrem, o którym mowa w ust. 11

- mając na względzie konieczność stałego monitorowania stanu ochrony radiologicznej

i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów poddawanych medycznym procedurom radiologicznym

oraz nieobejmowanie rejestrem danych osobowych.

Art. 33n.

1.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, są obowiązani do stałego

podnoszenia swoich kwalifikacji z zakresu ochrony radiologicznej pacjenta.

2.

W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1, osoba wykonująca badania diagnostyczne,

zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania jonizującego, a także osoba nadzorująca

ich wykonywanie, są obowiązani uzyskać co najmniej 20 punktów szkoleniowych w ciągu

kolejnych 5 lat.

3.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, wykonuje obowiązek, o którym

mowa w ust. 1, przez

1)

ukończenie szkolenia w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta, kończącego się

wewnętrznym egzaminem i uzyskaniem certyfikatu potwierdzającego ukończenie tego szkolenia

oraz zdanie egzaminu, lub

2)

ukończenie innego niż wskazane w pkt 1 szkolenia obejmującego tematykę ochrony radiologicznej,

bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych, medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego lub metod i procedur badań parametrów technicznych

urządzeń radiologicznych oraz uzyskanie zaświadczenia o ukończeniu każdego z tych

szkoleń, lub

3)

udział w krajowych lub międzynarodowych kongresach, zjazdach, konferencjach lub sympozjach

naukowych poświęconych zagadnieniom, o których mowa w pkt 2, lub

4)

wygłoszenie wykładu lub wystąpienia w zakresie zagadnień, o których mowa w pkt 2,

na krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum naukowym.

4.

Osoba wykonująca badania diagnostyczne, zabiegi lub leczenie, z zastosowaniem promieniowania

jonizującego, a także osoba nadzorująca ich wykonywanie, otrzymuje za

1)

ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 - 20 punktów szkoleniowych;

2)

ukończenie szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2 - 1 punkt szkoleniowy za każdą

godzinę ukończonego szkolenia;

3)

udział w krajowym lub międzynarodowym kongresie, zjeździe, konferencji lub sympozjum

naukowym, o którym mowa w ust. 3 pkt 3 - 5 punktów szkoleniowych;

4)

wygłoszenie wykładu lub wystąpienia, o których mowa w ust. 3 pkt 4 - 10 punktów szkoleniowych.

5.

Punkty szkoleniowe za wygłoszenie wykładu lub wystąpienia o tej samej treści mogą

być przyznane na podstawie ust. 4 pkt 4 tylko raz.

6.

Punkty szkoleniowe, o których mowa w ust. 4 pkt 3 i 4, dotyczące jednego wydarzenia

nie sumują się.

7.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr podmiotów uprawnionych do prowadzenia

szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1.

8.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, może prowadzić podmiot, który

1)

dysponuje

a)

kadrą dydaktyczną składającą się z osób posiadających wyższe wykształcenie, wiedzę

i doświadczenie zawodowe, zgodne z zakresem prowadzonych szkoleń, w szczególności

w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta,

b)

egzaminatorami spełniającymi wymogi, o których mowa w lit. a,

c)

kierownikiem szkolenia posiadającym tytuł zawodowy magistra lub równorzędny uzyskany

po ukończeniu studiów wyższych na kierunku w dziedzinie nauk ścisłych i przyrodniczych

lub w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu oraz legitymującym się nie krótszym

niż dziesięcioletni stażem pracy w zakresie zastosowania promieniowania jonizującego

w celach medycznych lub w ochronie radiologicznej pacjenta;

2)

dysponuje obiektami i wyposażeniem umożliwiającymi prowadzenie szkolenia;

3)

stosuje jednolity system oceny wykładów, kadry dydaktycznej i organizacji szkolenia

i egzaminu;

4)

uzyskał wpis do rejestru, o którym mowa w ust. 7.

9.

Podmiot prowadzący szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, jest obowiązany

1)

zapewnić warunki organizacyjno-techniczne umożliwiające prawidłowe prowadzenie szkoleń;

2)

zapewnić prowadzenie szkoleń przez osoby, o których mowa w ust. 8 pkt 1 lit. a i c;

3)

informować Głównego Inspektora Sanitarnego o planowanych terminach i miejscach prowadzenia

szkoleń, nie później niż na 14 dni przed dniem ich rozpoczęcia;

4)

prowadzić szkolenia zgodnie z ramowym programem szkoleń określonym w przepisach wydanych

na podstawie ust. 19;

5)

prowadzić dokumentację związaną z organizacją i przebiegiem szkolenia, w szczególności

regulaminy szkolenia i protokoły przebiegu egzaminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1;

dokumentacja zawiera w szczególności dane osobowe uczestnika szkolenia oraz osoby

prowadzącej szkolenie obejmujące imiona i nazwisko oraz numer PESEL, a w przypadku

uczestnika szkolenia lub osoby prowadzącej szkolenie, nieposiadających obywatelstwa

polskiego - nazwę i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość tych osób;

6)

udostępniać niezwłocznie dokumentację związaną z prowadzeniem szkolenia na żądanie

Głównego Inspektora Sanitarnego;

7)

przekazać niezwłocznie uczestnikowi szkolenia podpisany przez kierownika szkolenia

i egzaminatora certyfikat potwierdzający ukończenie szkolenia i zdanie egzaminu;

8)

przekazywać Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu wykaz osób, które uzyskały certyfikat,

o którym mowa w pkt 7, w tym ich dane osobowe, o których mowa w pkt 5, w terminie

14 dni od dnia wydania certyfikatu.

10.

Wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się na wniosek zawierający

1)

imię, nazwisko oraz adres i miejsce zamieszkania albo nazwę oraz adres i siedzibę

wnioskodawcy;

2)

numer wnioskodawcy w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile taki numer posiada;

3)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy, o ile taki numer posiada;

4)

numer REGON wnioskodawcy, o ile taki numer został nadany;

5)

wskazanie zakresu, w jakim wnioskodawca zamierza prowadzić szkolenia;

6)

listę członków kadry dydaktycznej i egzaminatorów oraz wskazanie kierownika szkolenia.

11.

Rejestr, o którym mowa w ust. 7, jest jawny i zawiera

1)

informacje, o których mowa w ust. 10 pkt 1 i 5;

2)

numer wpisu do rejestru;

3)

datę wpisu do rejestru.

12.

Główny Inspektor Sanitarny zamieszcza dane zawarte w rejestrze, o którym mowa w ust.

7, w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej.

13.

Główny Inspektor Sanitarny niezwłocznie wydaje podmiotowi wpisanemu do rejestru, o

którym mowa w ust. 7, zaświadczenie o wpisie do rejestru.

14.

Podmiot prowadzący szkolenia wpisany do rejestru, o którym mowa w ust. 7, jest obowiązany

informować Głównego Inspektora Sanitarnego o

1)

zmianie danych podlegających wpisowi do rejestru, w terminie 14 dni od dnia zdarzenia,

które spowodowało zmianę tych danych;

2)

zaprzestaniu wykonywania działalności polegającej na prowadzeniu szkoleń w zakresie

objętym wpisem do rejestru, w terminie 14 dni od dnia zaprzestania wykonywania tej

działalności.

15.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi kontrolę podmiotów wpisanych do rejestru, o którym

mowa w ust. 7, w zakresie spełniania wymogów określonych w ust. 9, na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w szczególności w zakresie realizacji programu szkolenia i kwalifikacji kadry dydaktycznej.

Państwowa Inspekcja Sanitarna Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji prowadzi

kontrolę podmiotów wpisanych do rejestru, o którym mowa w ust. 7, zgodnie z właściwością

wynikającą z art. 20 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

16.

W przypadku niespełniania przez podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w ust.

7, wymogów określonych w ust. 9, Główny Inspektor Sanitarny nakazuje, w drodze zaleceń

pokontrolnych, usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.

17.

W przypadku

1)

rażącego naruszenia przez podmiot wpisany do rejestru, o którym mowa w ust. 7, wymogów

określonych w ust. 9 lub

2)

uniemożliwienia lub utrudnienia przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 15,

lub

3)

nieusunięcia w wyznaczonym terminie uchybień, o których mowa w ust. 16, lub

4)

zaprzestania wykonywania działalności w zakresie objętym wpisem do rejestru, o którym

mowa w ust. 7

- Główny Inspektor Sanitarny wykreśla, w drodze decyzji administracyjnej, podmiot

z rejestru, o którym mowa w ust. 7.

18.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, mogą prowadzić podmioty, które spełniają

wymogi określone w przepisach ust. 8 pkt 1 i 2.

19.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

formy szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, i jego ramowy program,

2)

zakres tematyczny szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 2,

3)

wzór certyfikatu, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, oraz wzór zaświadczenia, o którym

mowa w ust. 3 pkt 2

- mając na względzie zapewnienie wysokiej jakości wykonywanych badań diagnostycznych,

zabiegów lub leczenia z zastosowaniem promieniowania jonizującego.

Art. 33o.

Konsultanci krajowi w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej,

radiologii i diagnostyki obrazowej, fizyki medycznej, inżynierii medycznej, a także

w tych dziedzinach medycyny, w których wykonuje się zabiegi z zakresu radiologii zabiegowej,

w opracowywanych programach specjalizacji uwzględniają szkolenie z ochrony radiologicznej

pacjenta, w zakresie zgodnym z zaleceniami Unii Europejskiej, i konsultują program

tego szkolenia z Krajowym Centrum.

Art. 33p.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach medycznych, polegającej na

udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu radioterapii i leczenia za pomocą produktów

radiofarmaceutycznych, wymaga zgody Głównego Inspektora Sanitarnego.

2.

W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych

przez niego albo dla których jest on podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust.

1, wydaje Główny Inspektor Sanitarny Wojska Polskiego, a w przypadku jednostek ochrony

zdrowia podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych

albo dla których jest on podmiotem tworzącym - państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji.

3.

Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody na prowadzenie działalności, o której mowa

w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż czas, na który zostało

wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5.

Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma być prowadzona

przez czas oznaczony - także okres prowadzenia działalności, nie dłuższy niż czas,

na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5)

informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6)

zakres działalności związanej z ekspozycją medyczną;

7)

informację o wykonaniu wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

8)

wykaz pracowni medycznych jednostki ochrony zdrowia, które będą prowadzić działalność

objętą zgodą, wraz z ich adresami.

6.

Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego z ekspozycją medyczną

wraz z określeniem ich kwalifikacji, w szczególności odbytych specjalizacji, staży

i kształcenia ustawicznego;

3)

procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w

art. 33c, a w przypadku stosowania procedur szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi

procedurami radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których mowa

w art. 33t ust. 1 - wykaz procedur szczegółowych wraz z podaniem wzorcowych medycznych

procedur radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, według których je

opracowano;

4)

w przypadku gdy wnioskowana działalność obejmuje procedury szczegółowe związane z

niekonwencjonalnymi wysokospecjalistycznymi technikami napromieniania lub niekonwencjonalnymi

sposobami frakcjonowania dawki promieniowania jonizującego - informację o sposobie

kwalifikacji pacjentów do proponowanej techniki leczenia;

5)

wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych wraz z podaniem ich podstawowych

parametrów i daty uruchomienia;

6)

kopię protokołu wyników wszystkich testów eksploatacyjnych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

7)

oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu programu zapewnienia

jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony zdrowia, która

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich do działalności,

jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do

wykonywania badań diagnostycznych lub leczenia;

4)

stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury radiologiczne;

5)

wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu pozytywnej opinii odpowiednio

konsultanta krajowego w dziedzinie radioterapii onkologicznej albo konsultanta krajowego

w dziedzinie medycyny nuklearnej, a w przypadku zgody wydawanej przez

1)

Głównego Inspektora Sanitarnego - także pozytywnej opinii państwowego wojewódzkiego

inspektora sanitarnego;

2)

Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego - także pozytywnej opinii właściwego

komendanta wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej.

9.

Podmioty, o których mowa w ust. 8, wydają opinię w zakresie swojej właściwości, nie

później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii.

10.

W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

zakres działalności;

2)

miejsce prowadzenia działalności;

3)

termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana na czas nieoznaczony,

albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres ten nie może być dłuższy niż czas,

na który wydano zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4)

wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

11.

Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w przypadku

1)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1;

2)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 14;

3)

braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy

1)

nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 14.

13.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi centralny rejestr decyzji administracyjnych w

sprawach wydania, odmowy wydania i cofnięcia zgody, o której mowa w ust. 1.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania,

jakie mają spełniać jednostki ochrony zdrowia prowadzące działalność, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wymagania dotyczące

1)

wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2)

liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu poszczególnych

rodzajów medycznych procedur radiologicznych

- mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek ochrony zdrowia,

w tym także konieczność zapewnienia personelu o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu

medycznych procedur radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

Art. 33q.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem w celach medycznych, polegającej na

udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu rentgenodiagnostyki, radiologii zabiegowej

lub diagnostyki związanej z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych,

wymaga zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

2.

W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych

przez niego albo dla których jest on podmiotem tworzącym, zgodę, o której mowa w ust.

1, wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub upoważniony przez

niego wojskowy inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej, a w przypadku

jednostek ochrony zdrowia podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub

przez niego nadzorowanych albo dla których jest on podmiotem tworzącym - państwowy

inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

3.

Wydanie, odmowa wydania i cofnięcie zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w drodze

decyzji administracyjnej.

4.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje się na czas nie dłuższy niż czas, na który zostało

wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5.

Wniosek o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON, o ile taki numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

przewidywany termin rozpoczęcia działalności, a jeżeli działalność ma być prowadzona

przez czas oznaczony - także okres prowadzenia działalności, nie dłuższy niż czas,

na który zostało wydane zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

5)

informacje dotyczące nazwy i siedziby organu wydającego zezwolenie, o którym mowa

w art. 4 ust. 1, oraz daty wydania tego zezwolenia;

6)

zakres działalności związanej z narażeniem lub będącej częścią medycznych procedur

radiologicznych;

7)

informację o wykonaniu wszystkich testów specjalistycznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych;

8)

wykaz medycznych pracowni rentgenowskich jednostki ochrony zdrowia, które będą prowadzić

działalność objętą zgodą, wraz z ich adresami.

6.

Do wniosku o wydanie zgody, o której mowa w ust. 1, dołącza się

1)

kopię zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

imienny wykaz osób wykonujących czynności z zakresu związanego z ekspozycją medyczną

wraz z określeniem ich kwalifikacji, w szczególności odbytych specjalizacji, staży

i kształcenia ustawicznego;

3)

procedury szczegółowe, które będą stosowane, wraz z uzasadnieniem, o którym mowa w

art. 33c, a w przypadku stosowania procedur szczegółowych zgodnych z wzorcowymi medycznymi

procedurami radiologicznymi dla standardowych ekspozycji medycznych, o których mowa

w art. 33t ust. 1 - wykaz procedur szczegółowych wraz z podaniem wzorcowych medycznych

procedur radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, według których je

opracowano;

4)

wykaz urządzeń radiologicznych i urządzeń pomocniczych, w tym urządzeń pomocniczych

wykorzystywanych w ramach teleradiologii, wraz z podaniem ich podstawowych parametrów

i daty uruchomienia;

5)

kopię protokołu wyników wszystkich testów specjalistycznych urządzeń radiologicznych

i urządzeń pomocniczych, w tym urządzeń pomocniczych wykorzystywanych w ramach teleradiologii;

6)

oświadczenie kierownika jednostki ochrony zdrowia o wdrożeniu programu zapewnienia

jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

7.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana jednostce ochrony zdrowia, która

1)

posiada zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o kwalifikacjach odpowiednich do działalności,

jaką zamierza prowadzić ta jednostka;

3)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi i urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do

wykonywania badań diagnostycznych lub zabiegów;

4)

stosuje właściwe dla prowadzonej działalności medyczne procedury radiologiczne;

5)

wdrożyła program zapewnienia jakości, o którym mowa w art. 7 ust. 2.

8.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu pozytywnej opinii odpowiednio

właściwego miejscowo konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie radiologii i diagnostyki

obrazowej albo konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie medycyny nuklearnej.

9.

Opinię, o której mowa w ust. 8, konsultanci wojewódzcy wydają nie później niż w terminie

21 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii.

10.

W zgodzie, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

zakres działalności;

2)

miejsce prowadzenia działalności;

3)

termin rozpoczęcia działalności, w przypadku gdy zgoda jest wydawana na czas nieoznaczony,

albo okres, na który jest wydawana zgoda; okres ten nie może być dłuższy niż okres,

na który wydano zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

4)

wykaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 8.

11.

Odmowa wydania zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w przypadku

1)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie posiada zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust.

1;

2)

gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymagań określonych w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 13;

3)

braku pozytywnej opinii, o której mowa w ust. 8.

12.

Zgodę, o której mowa w ust. 1, cofa się, w przypadku gdy

1)

nastąpiło cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1;

2)

jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania określone w ust. 7 lub w przepisach

wydanych na podstawie ust. 13.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania,

jakie mają spełniać jednostki ochrony zdrowia prowadzące działalność, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wymagania dotyczące

1)

wyposażenia w urządzenia radiologiczne i urządzenia pomocnicze,

2)

liczebności i kwalifikacji personelu biorącego udział w wykonywaniu poszczególnych

rodzajów medycznych procedur radiologicznych

- mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów tych jednostek ochrony zdrowia,

w tym także konieczność zapewnienia personelu o właściwych kwalifikacjach przy wykonywaniu

medycznych procedur radiologicznych związanych z istotnym z punktu widzenia ochrony

radiologicznej narażeniem pacjenta.

14.

Przepisów ust. 1-13 nie stosuje się do wykonywania działalności związanej z narażeniem

polegającej jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonywania działalności

związanej z narażeniem polegającej jedynie na wykonywaniu densytometrii kości za pomocą

aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

Art. 33r.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi Krajową Bazę Urządzeń Radiologicznych, zwaną dalej

„Krajową Bazą”.

2.

W Krajowej Bazie są przetwarzane informacje o

1)

jednostkach ochrony zdrowia będących stroną decyzji administracyjnych w sprawie wydania,

zmiany albo cofnięcia

a)

zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

b)

zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q;

2)

urządzeniach radiologicznych, których dotyczyły negatywne wyniki testów, o których

mowa w art. 33l ust. 15;

3)

urządzeniach radiologicznych znajdujących się w jednostkach ochrony zdrowia, o których

mowa w pkt 1.

3.

Krajowa Baza zawiera

1)

oznaczenie jednostki ochrony zdrowia, jej siedzibę, adres, numer telefonu, numer faksu

oraz adres poczty elektronicznej;

2)

resortowy kod identyfikacyjny oraz numer REGON jednostki ochrony zdrowia, o ile taki

numer został nadany;

3)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej kierownika jednostki

ochrony zdrowia;

4)

rodzaj i zakres działalności związanej z narażeniem w celach medycznych;

5)

rodzaj i adres pracowni wykorzystywanej w działalności prowadzącej do ekspozycji medycznej,

w której jest wykonywana działalność związana z narażeniem w celach medycznych;

6)

datę podjęcia działalności związanej z narażeniem w celach medycznych i termin jej

zakończenia, jeżeli działalność jest wykonywana przez czas oznaczony;

7)

numer i datę decyzji administracyjnej wsprawie wydania, zmiany albo cofnięcia

a)

zezwolenia na uruchomienie pracowni, o której mowa w pkt 5, wraz z nazwą organu wydającego

zezwolenie, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

b)

zgody, o której mowa w art. 33p albo art. 33q, wraz z nazwą organu wydającego zgodę;

8)

informacje dotyczące urządzeń radiologicznych.

4.

Krajowa Baza jest prowadzona w sposób, który umożliwia ustalenie jednostki ochrony

zdrowia, w której znajduje się dane urządzenie radiologiczne, oraz urządzeń radiologicznych

znajdujących się w danej jednostce ochrony zdrowia.

5.

Administratorem danych zawartych w Krajowej Bazie jest Główny Inspektor Sanitarny.

6.

Z Krajowej Bazy udostępnia się informacje dotyczące liczby urządzeń radiologicznych

i pracowni, o których mowa w ust. 3 pkt 5 i 8, z podziałem na rodzaje urządzeń i pracowni

dla całego kraju i według stanu na koniec poprzedniego roku kalendarzowego.

7.

W zakresie innym niż określony w ust. 6 dostęp do Krajowej Bazy mają wyłącznie podmioty

upoważnione przez Głównego Inspektora Sanitarnego.

8.

Organy właściwe w zakresie wydawania decyzji administracyjnych w sprawie wydania,

zmiany albo cofnięcia

1)

zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

2)

zgody, o której mowa w art. 33p lub art. 33q

- są obowiązane w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja administracyjna stała

się ostateczna, do wprowadzania informacji w Krajowej Bazie w zakresie wynikającym

z wydanych decyzji.

9.

Główny Inspektor Sanitarny zapewnia organom, o których mowa w ust. 8, dostęp do Krajowej

Bazy.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres

informacji zawartych w Krajowej Bazie dotyczących poszczególnych kategorii urządzeń

radiologicznych, mając na względzie bezpieczeństwo pacjentów poddawanych medycznym

procedurom radiologicznym.

Art. 33s.

1.

Przy ministrze właściwym do spraw zdrowia działają komisje do spraw procedur i audytów

klinicznych zewnętrznych w zakresie

1)

radioterapii,

2)

medycyny nuklearnej,

3)

radiologii i diagnostyki obrazowej

- zwane dalej „komisjami procedur i audytów”.

2.

Komisje procedur i audytów

1)

odpowiadają za opracowanie wzorcowych medycznych procedur radiologicznych dla standardowych

ekspozycji medycznych, o których mowa w art. 33t ust. 1;

2)

przeprowadzają w jednostkach ochrony zdrowia audyty kliniczne zewnętrzne, o których

mowa w art. 33u ust. 1 pkt 2;

3)

przeprowadzają ocenę jakości prowadzonych badań przesiewowych oraz wyników tych badań,

o której mowa w art. 33zc ust. 1.

3.

W skład komisji procedur i audytów wchodzą

1)

konsultant krajowy w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej albo

radiologii i diagnostyki obrazowej - odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust.

1 - jako przewodniczący komisji;

2)

powołani przez ministra właściwego do spraw zdrowia

a)

konsultant krajowy w dziedzinie fizyki medycznej albo jego przedstawiciel,

b)

dwaj przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia,

c)

przedstawiciel ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

d)

przedstawiciel Ministra Obrony Narodowej,

e)

od 3 do 5 osób spośród kandydatów wskazanych przez samorząd zawodowy lekarzy i lekarzy

dentystów,

f)

od 2 do 10 osób spośród kandydatów wskazanych przez towarzystwo naukowe, którego statutowa

działalność wiąże się ze stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych,

odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia powołuje członków komisji procedur i audytów, o

których mowa w ust. 3 pkt 2, mając na względzie sprawność prac komisji oraz konieczność

zapewnienia udziału w składach poszczególnych komisji wyłącznie osób posiadających

wiedzę lub doświadczenie w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach

medycznych, odpowiednio do zakresu, o którym mowa w ust. 1.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członków komisji procedur i audytów. W

przypadku przedstawicieli ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Ministra Obrony

Narodowej odwołanie następuje po uzyskaniu pozytywnej opinii właściwego ministra.

6.

Komisje procedur i audytów działają na podstawie ustalonych przez siebie regulaminów

pracy, zatwierdzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

Art. 33t.

1.

Komisja procedur i audytów odpowiada za opracowanie wzorcowych medycznych procedur

radiologicznych dla standardowych ekspozycji medycznych, zwanych dalej „procedurami

wzorcowymi”, mogących stanowić podstawę opracowania procedur szczegółowych.

2.

Procedura wzorcowa zawiera

1)

opis postępowania odnoszącego się do rodzajów urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych, a także kategorii pacjentów podlegających badaniu diagnostycznemu, zabiegowi

lub leczeniu z użyciem takich urządzeń;

2)

informacje dotyczące wyniku zastosowania procedury wzorcowej, w tym informacje dotyczące

narażenia pacjenta;

3)

inne niż wskazane w pkt 1 i 2 istotne informacje o sposobie wykonania badania diagnostycznego,

zabiegu lub leczenia.

3.

W celu realizacji zadania, o którym mowa w ust. 1, komisja procedur i audytów

1)

opracowuje wykaz procedur wzorcowych;

2)

wskazuje składy zespołów autorów opracowujących procedury wzorcowe objęte wykazem,

o którym mowa w pkt 1, spośród osób wyróżniających się wiedzą teoretyczną lub praktyczną

w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych, i informuje

na piśmie ministra właściwego do spraw zdrowia o ustalonych składach zespołów autorów;

3)

przyjmuje procedury wzorcowe opracowane przez wskazane zespoły autorów w trybie określonym

w regulaminie, o którym mowa w art. 33s ust. 6.

4.

Składy zespołów autorów, o których mowa w ust. 3 pkt 2, są publikowane w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw zdrowia.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, procedury wzorcowe

oraz ich wykaz, po zweryfikowaniu spójności tych procedur z przepisami prawa.

6.

Komisja procedur i audytów, nie rzadziej niż co rok, dokonuje przeglądu procedur wzorcowych

objętych wykazem, o którym mowa w ust. 5, oraz przeglądu nowych rodzajów zastosowań

promieniowania jonizującego w celach medycznych.

7.

W przypadku gdy przegląd, o którym mowa w ust. 6, uzasadnia potrzebę zmiany wykazu

procedur wzorcowych, w szczególności w przypadku pojawienia się nowych danych o skuteczności

lub konsekwencjach stosowania obowiązujących procedur wzorcowych albo uzasadnienia

nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego, komisja procedur i audytów

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw zdrowia informację o potrzebie

1)

zmiany procedury wzorcowej;

2)

wprowadzenia do wykazu, o którym mowa w ust. 5, nowej procedury wzorcowej;

3)

wykreślenia procedury wzorcowej z wykazu, o którym mowa w ust. 5.

8.

W przypadku konieczności zmiany procedury wzorcowej albo wprowadzenia nowej procedury

wzorcowej do wykazu, o którym mowa w ust. 5, przepisy ust. 3 pkt 2 i 3 oraz ust. 4

i 5 stosuje się odpowiednio.

9.

Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów w zakresie opracowania

procedur wzorcowych zapewnia Krajowe Centrum.

10.

W ramach obsługi, o której mowa w ust. 9, Krajowe Centrum w szczególności

1)

zawiera umowy z osobami wchodzącymi w skład zespołów, o których mowa w ust. 3 pkt

2;

2)

wypłaca wynagrodzenia autorom procedur wzorcowych na podstawie umów, o których mowa

w pkt 1;

3)

dokonuje zwrotu kosztów podróży członków komisji procedur i audytów odbywanych w związku

z opracowaniem procedur wzorcowych, w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;

4)

przechowuje dokumentację związaną z obsługą administracyjno-techniczną komisji procedur

i audytów w zakresie opracowania procedur wzorcowych przez okres nie krótszy niż 5

lat od dnia wytworzenia tej dokumentacji.

Art. 33u.

1.

Jednostki ochrony zdrowia stosujące medyczne procedury radiologiczne podlegają audytom

klinicznym

1)

wewnętrznym;

2)

zewnętrznym.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do jednostek ochrony zdrowia wykonujących działalność

związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych

za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących

działalność związaną z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii

kości za pomocą aparatów rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu.

Art. 33v.

1.

Audyt kliniczny wewnętrzny jest przeprowadzany nie rzadziej niż co rok, a także

1)

w razie potrzeby - na pisemne polecenie kierownika jednostki ochrony zdrowia;

2)

w radiologii zabiegowej - po każdym incydencie prowadzącym do popromiennego uszkodzenia

skóry.

2.

Termin przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego określa kierownik jednostki

ochrony zdrowia.

3.

Do przeprowadzenia audytu klinicznego wewnętrznego kierownik jednostki ochrony zdrowia

wyznacza co najmniej dwie osoby o różnych specjalnościach, posiadające kwalifikacje

odpowiednie do zakresu udzielanych przez jednostkę ochrony zdrowia świadczeń zdrowotnych.

4.

W jednostkach ochrony zdrowia wykonujących działalność związaną z narażeniem polegającą

jedynie na wykonywaniu stomatologicznych zdjęć wewnątrzustnych za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu lub wykonujących działalność związaną

z narażeniem polegającą jedynie na wykonywaniu densytometrii kości za pomocą aparatów

rentgenowskich służących wyłącznie do tego celu, do przeprowadzenia audytu klinicznego

wewnętrznego kierownik jednostki ochrony zdrowia wyznacza co najmniej dwie osoby,

które są uprawnione do stosowania medycznych procedur radiologicznych podlegających

temu audytowi. Przepisu nie stosuje się do działalności prowadzonej osobiście, w której

audyt wewnętrzny może być przeprowadzony przez jedną osobę, która jest uprawniona

do stosowania medycznych procedur radiologicznych podlegających temu audytowi.

5.

Osoby, o których mowa w ust. 3 i 4, przeprowadzają audyt kliniczny wewnętrzny na podstawie

pisemnego upoważnienia kierownika jednostki ochrony zdrowia.

6.

Z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego osoby, o których mowa w ust. 3

i 4, w terminie 14 dni od dnia zakończenia tego audytu, sporządzają pisemny raport

zawierający

1)

przegląd procedur szczegółowych stosowanych w jednostce ochrony zdrowia, w ramach

którego wyodrębnia się

a)

analizę procedur szczegółowych oraz praktyki ich stosowania, w tym liczbę zastosowań

procedur szczegółowych w podziale na pacjentów dorosłych oraz pacjentów do 16. roku

życia, w podziale na płeć,

b)

dane pozwalające określić wielkość narażenia pacjentów dorosłych oraz pacjentów do

16. roku życia, w podziale na płeć, oraz porównanie tych wielkości z diagnostycznymi

poziomami referencyjnymi, w przypadku gdy zostały określone;

2)

w razie konieczności - zalecenia dotyczące zmiany procedur szczegółowych lub wprowadzenia

nowych procedur szczegółowych.

7.

Raport z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego jest przekazywany kierownikowi

jednostki ochrony zdrowia. Kierownik jednostki ochrony zdrowia przekazuje niezwłocznie

kopię raportu właściwej komisji procedur i audytów.

8.

Przewodniczący właściwej komisji procedur i audytów przekazuje niezwłocznie kopię

raportu do Krajowego Centrum.

9.

Kierownik jednostki ochrony zdrowia niezwłocznie usuwa wszelkie nieprawidłowości stwierdzone

w trakcie audytu klinicznego wewnętrznego oraz wprowadza zalecenia, o których mowa

w ust. 6 pkt 2.

Art. 33w.

1.

Audyt kliniczny zewnętrzny jest przeprowadzany przez komisję procedur i audytów przy

pomocy powoływanych przez tę komisję zespołów audytorskich, w skład których wchodzi

dwóch albo trzech audytorów, w tym jeden audytor wiodący.

2.

Powołanie członków zespołu audytorskiego do przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego

w jednostce ochrony zdrowia następuje nie później niż 2 miesiące przed dniem rozpoczęcia

audytu w jednostce ochrony zdrowia.

3.

Audytorzy są wybierani przez komisję procedur i audytów spośród osób zgłoszonych ministrowi

właściwemu do spraw zdrowia przez towarzystwa naukowe, których statutowa działalność

wiąże się ze stosowaniem promieniowania jonizującego w celach medycznych, konsultantów

wojewódzkich lub konsultantów krajowych, w odpowiedniej dziedzinie. Komisja procedur

i audytów dokonuje wyboru audytorów, mając na względzie konieczność zapewnienia udziału

w pracach zespołów audytorskich wyłącznie osób posiadających wiedzę lub doświadczenie

w zakresie stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej na

swojej stronie podmiotowej informację o możliwości zgłaszania kandydatów na audytorów

oraz listę zgłoszonych kandydatów na audytorów.

5.

Komisja procedur i audytów zawiadamia jednostkę ochrony zdrowia o zamiarze przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego, a także o zakresie tego audytu, nie później niż 14

dni przed dniem rozpoczęcia audytu.

6.

Maksymalny czas wykonywania czynności związanych z przeprowadzeniem audytu klinicznego

zewnętrznego na terenie jednostki ochrony zdrowia wynosi 3 dni.

7.

Obsługę administracyjno-techniczną komisji procedur i audytów w zakresie prowadzenia

audytów klinicznych zewnętrznych zapewnia Krajowe Centrum, które w szczególności

1)

przyjmuje wnoszone przez jednostki ochrony zdrowia opłaty za przeprowadzenie audytu

klinicznego zewnętrznego;

2)

zawiera z audytorami umowy, których przedmiotem jest przeprowadzenie audytu klinicznego

zewnętrznego;

3)

wypłaca wynagrodzenia audytorom na podstawie umów, o których mowa w pkt 2;

4)

dokonuje zwrotu kosztów podróży audytorów odbywanych w związku z przeprowadzaniem

audytów klinicznych zewnętrznych, w wysokości i na warunkach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej;

5)

ponosi koszty organizacyjne związane z przeprowadzeniem audytów klinicznych zewnętrznych;

6)

przechowuje dokumentację związaną z przeprowadzonym w jednostkach ochrony zdrowia

audytem klinicznym zewnętrznym przez okres nie krótszy niż 12 lat od dnia zakończenia

audytu.

8.

Komisja procedur i audytów opracowuje, nie później niż do dnia 30 czerwca każdego

roku, plan przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych na rok następny, obejmujący

1)

wykaz rodzajów działalności, które podlegać będą audytowi klinicznemu zewnętrznemu;

2)

zakres audytów klinicznych zewnętrznych, w szczególności wskazanie rodzaju procedur

szczegółowych podlegających sprawdzeniu w ramach audytu klinicznego zewnętrznego;

3)

planowaną liczbę jednostek ochrony zdrowia objętych audytem klinicznym zewnętrznym.

9.

Plan przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych, o którym mowa w ust. 8, jest

niezwłocznie publikowany na stronie internetowej Krajowego Centrum.

10.

W przypadku powzięcia przez komisję procedur i audytów informacji uzasadniającej konieczność

niezwłocznego przeprowadzenia audytu klinicznego zewnętrznego w jednostce ochrony

zdrowia komisja może niezwłocznie przeprowadzić w tej jednostce audyt kliniczny zewnętrzny

nieobjęty planem przeprowadzenia audytów klinicznych zewnętrznych, o którym mowa w

ust. 8.

11.

Audytorzy mają prawo do

1)

wstępu na teren jednostki ochrony zdrowia, w której jest przeprowadzany audyt kliniczny

zewnętrzny;

2)

wglądu do dokumentacji medycznej w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia audytu klinicznego

zewnętrznego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1127, 1128 i 1590) w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta;

3)

wglądu do innej niż wskazana w pkt 2 dokumentacji w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia

audytu klinicznego zewnętrznego, w szczególności dotyczącej pracowników jednostki

ochrony zdrowia lub jej struktury.

12.

Audytor przeprowadza audyt kliniczny zewnętrzny na podstawie wydawanego przez przewodniczącego

właściwej komisji procedur i audytów pisemnego, imiennego upoważnienia zawierającego

1)

imię i nazwisko audytora;

2)

numer i serię dowodu osobistego audytora;

3)

wskazanie jednostki ochrony zdrowia, w której ma być przeprowadzony audyt;

4)

wskazanie zakresu audytu;

5)

w przypadku audytora wiodącego - wskazanie, że jest audytorem wiodącym;

6)

okres ważności upoważnienia;

7)

podpis przewodniczącego właściwej komisji procedur i audytów.

13.

Zespół audytorski, w terminie 14 dni od dnia zakończenia audytu klinicznego zewnętrznego,

sporządza pisemny raport z przeprowadzonego audytu i przekazuje go niezwłocznie kierownikowi

jednostki ochrony zdrowia, w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny, oraz

przewodniczącemu komisji procedur i audytów.

14.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania raportu, o którym mowa w ust. 13, jednostka ochrony

zdrowia, w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny, może wnieść zastrzeżenia

do raportu do przewodniczącego komisji procedur i audytów.

15.

W przypadku wniesienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, komisja procedur

i audytów po zbadaniu sprawy, w szczególności po analizie raportu i wniesionych do

niego zastrzeżeń, oraz po zasięgnięciu opinii zespołu audytorskiego, który przeprowadził

audyt kliniczny zewnętrzny, dotyczącej tych zastrzeżeń, może zastrzeżenia uwzględnić

albo odrzucić.

16.

W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, przez komisję

procedur i audytów, przewodniczący komisji procedur i audytów zleca zespołowi audytorskiemu,

który przeprowadził audyt kliniczny zewnętrzny, uwzględnienie w raporcie wniesionych

zastrzeżeń, w wyznaczonym terminie, nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania zlecenia

przez zespół audytorski. Przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio.

17.

W przypadku odrzucenia zastrzeżeń do raportu, o którym mowa w ust. 13, przez komisję

procedur i audytów, komisja procedur i audytów sporządza pisemne uzasadnienie odrzucenia

zastrzeżeń oraz niezwłocznie przekazuje je kierownikowi jednostki ochrony zdrowia,

w której przeprowadzono audyt kliniczny zewnętrzny.

18.

Po uwzględnieniu lub odrzuceniu zastrzeżeń wniesionych do raportu, o którym mowa w

ust. 13, oraz w przypadku nie wniesienia do niego zastrzeżeń, raport ten jest ostateczny.

19.

Ostateczny raport, o którym mowa w ust. 13, oraz pisemne uzasadnienie odrzucenia zastrzeżeń

do raportu są przekazywane niezwłocznie przez przewodniczącego komisji procedur i

audytów do Krajowego Centrum.

20.

Zespół audytorski kończy swoją pracę z dniem, w którym raport, o którym mowa w ust.

13, z audytu stał się ostateczny.

21.

Audytorzy wykonują swoje zadania za wynagrodzeniem. Wysokość wynagrodzenia audytora

stanowi iloczyn liczby urządzeń radiologicznych objętych zgodą, o której mowa odpowiednio

w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2, wykorzystywanych do prowadzania

procedur szczegółowych podlegających audytowi klinicznemu zewnętrznemu oraz odpowiedniej

części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku w pierwszym kwartale roku poprzedniego ogłoszonego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego, wynoszącej

1)

90% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie radioterapii

onkologicznej lub medycyny nuklearnej;

2)

50% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki

lub radiologii zabiegowej.

22.

Koszty przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych ponoszą jednostki ochrony

zdrowia.

23.

Jednostka ochrony zdrowia objęta audytem klinicznym zewnętrznym wnosi, przed rozpoczęciem

audytu, na rachunek bankowy Krajowego Centrum opłatę za przeprowadzenie audytu w wysokości

stanowiącej iloczyn liczby urządzeń radiologicznych wykorzystywanych do przeprowadzenia

procedur szczegółowych podlegających audytowi, na które jednostka ochrony zdrowia

objęta audytem posiada zgodę, o której mowa odpowiednio w art. 33p ust. 1 lub 2 albo

art. 33q ust. 1 lub 2, oraz odpowiedniej części przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w pierwszym kwartale roku poprzedniego,

ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, wynoszącej

1)

90% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie radioterapii

onkologicznej lub medycyny nuklearnej;

2)

50% - w przypadku audytu klinicznego zewnętrznego przeprowadzanego w zakresie rentgenodiagnostyki

lub radiologii zabiegowej.

24.

Opłata, o której mowa w ust. 23, stanowi dochód budżetu państwa.

Art. 33x.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres audytów klinicznych wewnętrznych oraz audytów klinicznych zewnętrznych,

2)

wzór raportu z przeprowadzonego audytu klinicznego wewnętrznego oraz wzór raportu

z przeprowadzonego audytu klinicznego zewnętrznego

- mając na względzie poprawę jakości i wyników opieki nad pacjentem oraz zapewnienie

wysokiej jakości świadczonych usług medycznych, a także bezpieczeństwo pacjentów poddawanych

medycznym procedurom radiologicznym oraz konieczność weryfikacji diagnostycznych poziomów

referencyjnych i skuteczność okresowej oceny narażenia ludności wynikającego z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

Art. 33y.

1.

W przypadku gdy w związku z przeprowadzonym audytem klinicznym zewnętrznym w ocenie

komisji procedur i audytów jednostka ochrony zdrowia przestała spełniać wymagania

prowadzenia działalności określone w art. 33p ust. 7 albo w art. 33q ust. 7 lub w

przepisach wydanych na podstawie art. 33p ust. 14 albo art. 33q ust. 13, przewodniczący

tej komisji niezwłocznie informuje o tym organ, który wydał zgodę, o której mowa odpowiednio

w art. 33p ust. 1 lub 2 albo art. 33q ust. 1 lub 2.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, przewodniczący komisji procedur i audytów wraz

z informacją, o której mowa w ust. 1, może przedstawić zakres środków naprawczych,

które jednostka ochrony zdrowia powinna podjąć dla przywrócenia zgodności z wymaganiami

prowadzenia działalności.

Art. 33z.

1.

Eksperyment medyczny, badanie kliniczne produktu leczniczego i badanie kliniczne wyrobu

medycznego, związane z ekspozycją medyczną, poza wymaganiami określonymi w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2019 r. poz. 537, 577, 730 i 1590) lub ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne albo ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, mogą być przeprowadzone, jeżeli

1)

oczekiwane potencjalne korzyści przewyższają niepożądane skutki napromienienia dla

osób poddawanych ekspozycji medycznej;

2)

ustalono ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) dla osób, w odniesieniu do których

nie oczekuje się bezpośredniej korzyści medycznej wynikającej z ekspozycji medycznej;

3)

weźmie w nich udział jak najmniejsza liczba osób, przy możliwie małych dawkach promieniowania

jonizującego lub małych aktywnościach produktów radiofarmaceutycznych, zapewniających

uzyskanie oczekiwanej informacji klinicznej lub oczekiwanego efektu terapeutycznego

na założonym poziomie prawdopodobieństwa znamienności statystycznej;

4)

lekarz kierujący na eksperyment medyczny lub badanie kliniczne lub lekarz wykonujący

procedurę medyczną w ramach eksperymentu medycznego lub badania klinicznego określi,

indywidualnie dla każdej z osób, w odniesieniu do których oczekuje się bezpośredniej

korzyści diagnostycznej lub terapeutycznej wynikającej z eksperymentu medycznego lub

badania klinicznego, docelowe poziomy dawek;

5)

w ramach eksperymentu medycznego lub badania klinicznego jest stosowana procedura

szczegółowa opracowana na podstawie procedury wzorcowej objętej wykazem, o którym

mowa w art. 33t ust. 5, a w przypadku, w którym podstawą zastosowania procedury szczegółowej

nie jest procedura wzorcowa objęta tym wykazem - procedura szczegółowa została zatwierdzona

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny zastosowania promieniowania

jonizującego.

2.

W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego oraz badaniu klinicznym

wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną, nie mogą uczestniczyć

1)

kobiety w ciąży;

2)

osoby, które w okresie poprzedzających 10 lat brały udział w eksperymencie medycznym,

badaniu klinicznym produktu leczniczego lub badaniu klinicznym wyrobu medycznego,

związanym z ekspozycją medyczną, lub były poddane radioterapii i otrzymały z tego

tytułu dawkę skuteczną (efektywną) przekraczającą 10 mSv.

3.

W eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego oraz badaniu klinicznym

wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną z zakresu medycyny nuklearnej,

nie mogą uczestniczyć również kobiety karmiące piersią.

4.

Osobie biorącej udział w eksperymencie medycznym, badaniu klinicznym produktu leczniczego

lub badaniu klinicznym wyrobu medycznego, związanym z ekspozycją medyczną, należy

zapewnić na piśmie informację o

1)

sposobie stosowania izotopów promieniotwórczych lub promieniowania jonizującego w

odniesieniu do tej osoby;

2)

oczekiwanych potencjalnych korzyściach z eksperymentu medycznego lub badania klinicznego

przewyższających niepożądane skutki napromienienia dla osoby poddawanej ekspozycji

medycznej;

3)

ustalonych ogranicznikach dawek (limitach użytkowych dawek) w przypadku osób, w odniesieniu

do których nie oczekuje się bezpośredniej korzyści medycznej wynikającej z ekspozycji

medycznej;

4)

docelowych poziomach dawek w przypadku osób, w odniesieniu do których oczekuje się

bezpośredniej korzyści diagnostycznej lub terapeutycznej wynikającej z eksperymentu

medycznego lub badania klinicznego.

Art. 33za.

1.

Badania przesiewowe organizuje się za zgodą ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia udziela zgody, o której mowa w ust. 1, na wniosek

podmiotu zamierzającego zorganizować badania przesiewowe, jeżeli podmiot ten

1)

wykaże, że

a)

korzyści zdrowotne związane z danym badaniem przesiewowym przewyższają znacznie możliwe

szkodliwe następstwa tego badania,

b)

nie ma innych metod rozpoznawczych o podobnej skuteczności jak badania przesiewowe,

obciążonych mniejszym ryzykiem,

c)

jednostka ochrony zdrowia uczestnicząca w prowadzeniu badań przesiewowych dysponuje

urządzeniami radiologicznymi oraz urządzeniami pomocniczymi, niezbędnymi do przeprowadzania

takich badań;

2)

przedstawi zasady dokumentowania przebiegu badań przesiewowych umożliwiające przeprowadzenie

oceny, o której mowa w art. 33zc;

3)

przedstawi pozytywną opinię konsultanta krajowego w odpowiedniej dziedzinie medycyny

związanej ze stosowaniem promieniowania jonizującego, o której mowa w ust. 3.

3.

Konsultant krajowy, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, wydaje opinię dotyczącą zasadności

badań przesiewowych, na wniosek podmiotu, który zamierza zorganizować badania przesiewowe,

mając na względzie przekazane mu przez ten podmiot informacje w zakresie określonym

w ust. 2 pkt 1 i 2.

4.

W prowadzeniu badań przesiewowych z zastosowaniem promieniowania jonizującego może

uczestniczyć wyłącznie jednostka ochrony zdrowia, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit.

c, która posiada zgodę, o której mowa w art. 33q ust. 1 lub 2, w zakresie zgodnym

z zakresem badań przesiewowych.

5.

Lekarz przeprowadzający badanie przekazuje osobom uczestniczącym w badaniach przesiewowych,

ich przedstawicielom ustawowym oraz osobom przez nich upoważnionym informacje na temat

zagrożeń związanych z promieniowaniem jonizującym oraz odpowiednie instrukcje mające

na celu ograniczenie dawek w stosunku do osób mających kontakt z osobą poddawaną badaniom

przesiewowym. Instrukcje te mają formę pisemną i są przekazywane przed opuszczeniem

jednostki ochrony zdrowia.

Art. 33zb.

1.

Podmiot organizujący badania przesiewowe jest obowiązany do

1)

dokumentowania przebiegu badań przesiewowych zgodnie z zasadami, o których mowa w

art. 33za ust. 2 pkt 2;

2)

udostępniania dokumentacji dotyczącej przebiegu badań przesiewowych właściwej komisji

procedur i audytów na wniosek przewodniczącego tej komisji.

2.

Udostępnienie dokumentacji komisji procedur i audytów następuje w terminie 7 dni od

dnia otrzymania wniosku.

Art. 33zc.

1.

Komisja procedur i audytów, na podstawie dokumentacji dotyczącej przebiegu badań przesiewowych

udostępnionej zgodnie z przepisami art. 33zb, przeprowadza ocenę jakości prowadzonych

badań przesiewowych oraz wyników tych badań. Ocena jest przeprowadzana przynajmniej

raz w okresie prowadzenia badań przesiewowych, jednak nie rzadziej niż co 3 lata,

licząc od dnia wydania zgody, o której mowa w art. 33za ust. 1.

2.

Przeprowadzając ocenę, o której mowa w ust. 1, komisja procedur i audytów analizuje

w szczególności, czy korzyści z danego badania przesiewowego przewyższają znacznie

możliwe szkodliwe następstwa tego badania, czy są dostępne inne metody diagnostyczne

o podobnej skuteczności jak badania przesiewowe, obciążone mniejszym ryzykiem, a także,

czy jednostki ochrony zdrowia uczestniczące w prowadzeniu badań przesiewowych dysponują

urządzeniami radiologicznymi oraz urządzeniami pomocniczymi niezbędnymi do przeprowadzania

takich badań.

3.

Komisja procedur i audytów przedstawia ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w terminie

3 miesięcy od dnia przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 1, pisemny raport z

przeprowadzonej oceny, zawierający w szczególności opinię co do zasadności kontynuowania

albo zaprzestania badań przesiewowych objętych oceną.

4.

Komisja procedur i audytów może postanowić o opracowaniu procedury wzorcowej dla badań

przesiewowych, mogącej stanowić podstawę opracowania procedur szczegółowych dla badań

przesiewowych.

5.

Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 33t ust. 2-10.

Art. 33zd.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów

ekspozycji medycznej oraz szczegółowe wymagania dla urządzeń radiologicznych oraz

urządzeń pomocniczych,

2)

maksymalne wartości ograniczników dawek (limitów użytkowych dawek) dla osób uczestniczących

w eksperymentach medycznych, badaniach klinicznych produktów leczniczych lub badaniach

klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją medyczną, oraz dla opiekunów,

3)

wymagane zależności między oczekiwaną korzyścią eksperymentów medycznych, badań klinicznych

produktów leczniczych lub badań klinicznych wyrobów medycznych, związanych z ekspozycją

medyczną, a wielkością ryzyka i dawką skuteczną (efektywną)

- mając na względzie konieczność ograniczenia dawek w rentgenodiagnostyce, radiologii

zabiegowej i diagnostyce związanej z podawaniem pacjentom produktów radiofarmaceutycznych,

zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i specyfikę wykonywania

ekspozycji na promieniowanie jonizujące w celach medycznych oraz praktyczne aspekty

stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, stosowanych do prowadzenia

badań przesiewowych, mając na względzie bezpieczeństwo osób poddawanych badaniom przesiewowym

oraz różnorodność medycznych procedur radiologicznych stosowanych w ramach takich

badań.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wymagania

dla urządzeń radiologicznych oraz urządzeń pomocniczych, stosowanych do wykonywania

ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego, mając na względzie konieczność zapewnienia

bezpieczeństwa osób poddawanych takim ekspozycjom oraz niemedyczny cel takich ekspozycji.

Art. 33ze.

1.

Krajowe Centrum jest państwową jednostką budżetową.

2.

Krajowym Centrum kieruje i reprezentuje je na zewnątrz dyrektor Krajowego Centrum,

który wykonuje zadania przy pomocy zastępców dyrektora Krajowego Centrum.

3.

Dyrektor Krajowego Centrum jest powoływany i odwoływany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia. Zastępcy dyrektora Krajowego Centrum są powoływani i odwoływani

przez dyrektora Krajowego Centrum.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze zarządzenia, organizację oraz

tryb działania Krajowego Centrum, mając na względzie zapewnienie monitorowania stanu

ochrony radiologicznej niezbędnego przy stosowaniu promieniowania jonizującego w celach

medycznych.

5.

Do zadań Krajowego Centrum należy

1)

monitorowanie stanu ochrony radiologicznej wynikającego ze stosowania promieniowania

jonizującego w celach medycznych w oparciu o

a)

działalność kontrolną Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

b)

raporty z przeprowadzonych audytów klinicznych wewnętrznych i audytów klinicznych

zewnętrznych, o których mowa w art. 33v ust. 6 oraz art. 33w ust. 19,

c)

informacje uzyskiwane z kontroli dawek indywidualnych, oceny narażenia ludności pochodzącego

od źródeł promieniowania jonizującego stosowanych w celach medycznych,

d)

badania naukowe,

e)

dane z krajowych rejestrów i baz danych dotyczących wykorzystania promieniowania jonizującego

w celach medycznych, w tym stosowania procedur szczegółowych;

2)

przeprowadzanie przeglądów diagnostycznych poziomów referencyjnych;

3)

składanie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia rocznych sprawozdań z oceny wdrożenia

wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych;

4)

zapewnienie wsparcia merytorycznego i fachowego doradztwa dla komórek organizacyjnych

higieny radiacyjnej Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie medycznych zastosowań

promieniowania jonizującego;

5)

wydawanie opinii, o których mowa w ust. 8;

6)

obsługa administracyjno-techniczna działalności komisji procedur i audytów w zakresie

opracowania procedur wzorcowych, przeprowadzania audytów klinicznych zewnętrznych

oraz przeprowadzania okresowej oceny jakości wykonywania badań przesiewowych oraz

wyników tych badań;

7)

prowadzenie Centralnego Rejestru Danych o Ekspozycjach Medycznych oraz Centralnego

Rejestru Ekspozycji Niezamierzonych i Narażeń Przypadkowych;

8)

opiniowanie projektów przepisów w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta;

9)

udział w komisjach powoływanych do zbadania okoliczności i przyczyn ekspozycji niezamierzonych

lub narażeń przypadkowych;

10)

konsultowanie - w zakresie ochrony radiologicznej pacjenta - programów kształcenia,

kształcenia podyplomowego oraz szkoleń specjalistycznych dla personelu medycznego

oraz innych osób stosujących medyczne procedury radiologiczne;

11)

współpraca z Prezesem Agencji, Głównym Inspektorem Sanitarnym, Głównym Inspektorem

Sanitarnym Wojska Polskiego oraz Głównym Inspektorem Sanitarnym Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji;

12)

współpraca z krajową jednostką akredytującą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku w zakresie realizacji kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych;

13)

przeprowadzanie w okresach 5-letnich oceny dawki dla ludności, wynikającej z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

6.

Krajowe Centrum może prowadzić działalność polegającą na

1)

prowadzeniu szkoleń z zakresu ochrony radiologicznej;

2)

opracowywaniu, tłumaczeniu oraz rozpowszechnianiu publikacji związanych ze stosowaniem

promieniowania jonizującego w celach medycznych;

3)

wykonywaniu pomiarów fizycznych i badań dla celów ochrony radiologicznej pacjenta,

w tym z zakresu kontroli parametrów fizycznych urządzeń radiologicznych i urządzeń

pomocniczych.

7.

Działalność, o której mowa w ust. 6, może być prowadzona odpłatnie. Wpływy z tej działalności

stanowią dochód budżetu państwa.

8.

Krajowe Centrum wydaje, na wniosek zainteresowanego podmiotu, opinie w sprawach związanych

z możliwością wystąpienia uszczerbku na zdrowiu w wyniku ekspozycji medycznej. Opinia

jest wydawana bez zbędnej zwłoki.

9.

Krajowe Centrum składa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia sprawozdanie z oceny

wdrożenia wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych

w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy.

Art. 33zf.

1.

Krajowe Centrum prowadzi Centralny Rejestr Danych o Ekspozycjach Medycznych. Rejestr

jest jawny, z wyłączeniem danych pozwalających na identyfikację jednostki ochrony

zdrowia, w której ekspozycja medyczna została wykonana.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera dane o liczbie zastosowań medycznych procedur

radiologicznych w podziale na płeć oraz wiek, a także o wielkości narażenia związanego

z zastosowaniem tych procedur.

3.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest prowadzony w oparciu o raporty, o których mowa

w art. 33v ust. 6 oraz art. 33w ust. 19, oraz dane z krajowych rejestrów i baz danych

dotyczących wykorzystania promieniowania jonizującego w celach medycznych, w tym stosowania

procedur szczegółowych.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji

zawartych w rejestrze, o którym mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność zapewnienia

kompleksowej informacji o ekspozycjach medycznych.

Art. 33zg.

1.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego może się odbywać z wykorzystaniem

1)

urządzeń radiologicznych;

2)

urządzeń niebędących urządzeniami radiologicznymi.

2.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego z wykorzystaniem urządzeń radiologicznych

obejmuje ekspozycje służące

1)

ocenie stanu zdrowia osób do celów związanych z

a)

zatrudnieniem,

b)

imigracją,

c)

ubezpieczeniem;

2)

ocenie fizycznego rozwoju dzieci i młodzieży pod kątem kariery sportowej, tanecznej

lub kariery w innej dziedzinie opartej na sprawności fizycznej;

3)

ocenie wieku osób;

4)

identyfikacji obiektów ukrytych w ciele ludzkim.

3.

Narażenie w wyniku obrazowania pozamedycznego z wykorzystaniem urządzeń niebędących

urządzeniami radiologicznymi obejmuje ekspozycje służące

1)

wykrywaniu obiektów ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego lub przymocowanych do

ciała ludzkiego;

2)

wykrywaniu ukrytych osób w ramach kontroli ładunku;

3)

realizacji celów ochrony prawnej lub celów związanych z bezpieczeństwem.

Art. 33zh.

1.

Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2 i 3, wymagają uzasadnienia. Uzasadnienie

polega na wykazaniu przewagi całkowitych potencjalnych korzyści dla osoby poddanej

narażeniu lub korzyści dla społeczeństwa nad indywidualną szkodą, którą ekspozycja

może spowodować u osoby poddanej narażeniu w wyniku obrazowania pozamedycznego lub

jej potomstwa, z uwzględnieniem cech indywidualnych osoby poddawanej ekspozycji.

2.

Uzasadnienie ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3 pkt 2, polega na wykazaniu

przewagi całkowitych potencjalnych korzyści dla społeczeństwa nad indywidualną szkodą,

którą ekspozycja może spowodować u osoby potencjalnie ukrytej w ładunku, poddanej

narażeniu w wyniku obrazowania pozamedycznego.

3.

Poddanie osoby ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2 i 3, wymaga

1)

poinformowania tej osoby o celu ekspozycji, jej skutkach oraz potencjalnym zagrożeniu

dla zdrowia, jakie może być związane z ekspozycją;

2)

pisemnej zgody tej osoby lub jej przedstawiciela ustawowego.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3 pkt

2.

5.

Zgoda, o której mowa w ust. 3 pkt 2, nie jest wymagana w przypadku ekspozycji, o których

mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 1 i 3, jeżeli sąd, a w postępowaniu

przygotowawczym prokurator, udzieli zezwolenia na przeprowadzenie takiej ekspozycji

bez zgody osoby mającej być poddaną ekspozycji, ze względu na bezpieczeństwo publiczne

lub podejrzenie popełnienia przestępstwa.

6.

Na postanowienie w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, osobie mającej

być poddaną ekspozycji bez jej zgody przysługuje zażalenie w trybie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 150, 679 i 1255).

7.

Zezwolenia, o którym mowa w ust. 5, nie udziela się, jeżeli identyfikacja obiektów

ukrytych w ciele ludzkim, wykrycie obiektów ukrytych na powierzchni ciała ludzkiego

lub przymocowanych do ciała ludzkiego lub realizacja celu ochrony prawnej lub związanego

z bezpieczeństwem są możliwe przy użyciu środków i procedur innych niż przeprowadzenie

ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego.

8.

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym i kobiety w ciąży podlegają szczególnej ochronie

w związku z ekspozycją w wyniku obrazowania pozamedycznego.

Art. 33zi.

1.

Ekspozycje, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogą zostać przeprowadzone wyłącznie

na podstawie pisemnego zlecenia wystawionego przez osobę uprawnioną zgodnie z przepisami

dotyczącymi kierowania osób na medyczne procedury radiologiczne.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy

określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem, o którym mowa

w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust. 2 pkt 1 lit.

a oraz c, a także wzór tego zlecenia.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem, o

którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg ust.

2 pkt 1 lit. b, pkt 3 oraz 4, a także wzór tego zlecenia.

4.

Minister właściwy do spraw kultury fizycznej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji objętych zleceniem,

o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji, o których mowa w art. 33zg

ust. 2 pkt 2, a także wzór tego zlecenia.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2-4, właściwy minister kieruje się koniecznością

zapewnienia informacji niezbędnych dla bezpiecznego przeprowadzenia ekspozycji, w

tym zastosowania właściwej medycznej procedury radiologicznej, a także umożliwiających

weryfikację zlecenia, o którym mowa w ust. 1, na przeprowadzenie ekspozycji pod kątem

spełnienia wymagań określonych w art. 33zh ust. 1.

Art. 33zj.

1.

Ekspozycja, o której mowa w art. 33zg ust. 2, może być przeprowadzona wyłącznie

1)

w jednostkach ochrony zdrowia posiadających zgodę, o której mowa w art. 33q, w zakresie

odpowiadającym zleceniu, o którym mowa w art. 33zi ust. 1;

2)

zgodnie z procedurą szczegółową.

2.

Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, stosuje się przepisy art. 33c ust.

1-3.

Art. 33zk.

1.

Komisja procedur i audytów może postanowić o opracowaniu procedury wzorcowej dla ekspozycji

w wyniku obrazowania pozamedycznego, o których mowa w art. 33zg ust. 2, mogącej stanowić

podstawę opracowania procedur szczegółowych dla ekspozycji w wyniku obrazowania pozamedycznego,

o których mowa w art. 33zg ust. 2.

2.

Do procedur wzorcowych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 33t ust. 2-10.

Art. 33zl.

1.

Do ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 2, nie stosuje się przepisów dotyczących

ograniczników dawek (limitów użytkowych dawek) dla osób z ogółu ludności oraz dawek

granicznych dla osób z ogółu ludności.

2.

W przypadku ekspozycji, o której mowa w art. 33zg ust. 3, kierownik jednostki organizacyjnej,

w której ma być przeprowadzona ekspozycja, ustala ograniczniki dawek (limity użytkowe

dawek) dla osób poddawanych ekspozycji na poziomie znacznie poniżej dawki granicznej

dla osób z ogółu ludności.

Art. 33zm.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, formę i szczegółowy

zakres procedur wzorcowych i procedur szczegółowych, mając na względzie zagrożenie

wynikające z narażenia osoby poddawanej ekspozycji.

”

;

43)

w art. 35

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, obejmuje także odpowiedzialność kierownika

jednostki organizacyjnej za działania podwykonawców oraz dostawców mogące mieć wpływ

na dotyczący obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1b.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia, że podwykonawcy i dostawcy, których działania

mogą mieć wpływ na dotyczący obiektu jądrowego stan bezpieczeństwa jądrowego, ochrony

radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych, utrzymują

zasoby kadrowe odpowiednie do realizacji tych działań.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

W procesie lokalizacji, projektowania, budowy, rozruchu, eksploatacji, w tym napraw,

modyfikacji i modernizacji obiektu jądrowego, a także w procesie jego likwidacji,

należy stosować rozwiązania techniczne i organizacyjne

1)

które są niezbędne do spełnienia wymagań, o których mowa w art. 9 ust. 1, na wszystkich

etapach funkcjonowania obiektu jądrowego;

2)

mające na celu zapobieganie awariom, a w przypadku wystąpienia awarii - ograniczenie

ich skutków i uniknięcie

a)

wczesnych uwolnień substancji promieniotwórczych wymagających podjęcia działań interwencyjnych

poza terenem obiektu jądrowego, na których przeprowadzenie nie byłoby wystarczającego

czasu,

b)

dużych uwolnień substancji promieniotwórczych wymagających podjęcia działań interwencyjnych

poza terenem obiektu jądrowego, których przeprowadzenie nie mogłoby być ograniczone

w przestrzeni lub czasie.

”

;

44)

w art. 35a dodaje się ust. 7-20 w brzmieniu

„

7.

Prezes Agencji, kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego, może w drodze decyzji

administracyjnej nałożyć na kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego, obowiązek poddania przeglądowi określonych aspektów technicznych i organizacyjnych

związanych z funkcjonowaniem obiektu jądrowego.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 7, Prezes Agencji określa

1)

szczegółowy zakres przeglądu, kierując się zaleceniami Komisji Europejskiej lub grup

eksperckich wskazanych przez Komisję Europejską;

2)

termin, w którym kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany złożyć Prezesowi

Agencji raport z przeglądu, mając na względzie szczegółowy zakres przeglądu, a także

czas niezbędny do przeprowadzenia przeglądu oraz do sporządzenia raportu z przeglądu.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, na podstawie

decyzji, o której mowa w ust. 7, poddaje określone aspekty techniczne i organizacyjne

związane z funkcjonowaniem obiektu jądrowego przeglądowi.

10.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, w terminie

określonym w decyzji, o której mowa w ust. 7, składa Prezesowi Agencji raport z przeglądu,

zawierający

1)

opis działań podjętych w ramach przeglądu;

2)

opis dokonanych w ramach przeglądu ustaleń wraz z odniesieniem tych ustaleń do stanu

obiektu jądrowego oraz do wymogów bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych;

3)

propozycje zmian, jakie należy wprowadzić w obiekcie jądrowym lub w jego funkcjonowaniu

w wyniku dokonanego przeglądu, oraz propozycję terminu ich wprowadzenia.

11.

Termin, o którym mowa w ust. 8 pkt 2, może zostać przedłużony przez Prezesa Agencji

na umotywowany wniosek kierownika jednostki organizacyjnej.

12.

Prezes Agencji na podstawie raportu, o którym mowa w ust. 10, sporządza krajowe sprawozdanie

z przeglądu określonych aspektów technicznych i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem

obiektów jądrowych.

13.

Prezes Agencji poddaje krajowe sprawozdanie, o którym mowa w ust. 12, analizie, do

udziału w której zaprasza przedstawicieli organów dozorów jądrowych państw członkowskich

Unii Europejskiej oraz, w charakterze obserwatora, przedstawicieli Komisji Europejskiej.

14.

Prezes Agencji nakłada na jednostkę organizacyjną wykonującą działalność związaną

z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego,

w drodze decyzji administracyjnej, obowiązek wprowadzenia zmian w obiekcie jądrowym

lub jego funkcjonowaniu, jeżeli konieczność wprowadzenia takich zmian wynika z analizy,

o której mowa w ust. 13.

15.

Prezes Agencji ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej

1)

decyzję, o której mowa w ust. 14,

2)

krajowe sprawozdanie, o którym mowa w ust. 12,

3)

wyniki analizy, o której mowa w ust. 13

- z wyłączeniem informacji dotyczących ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów

jądrowych, a także informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu

przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

16.

Prezes Agencji niezwłocznie przekazuje wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, ministrowi

właściwemu do spraw środowiska, ministrowi właściwemu do spraw energii oraz ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych.

17.

Minister właściwy do spraw środowiska, we współpracy z ministrem właściwym do spraw

energii oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, opracowuje krajowy plan działania

w zakresie podniesienia poziomu bezpieczeństwa jądrowego krajowych obiektów jądrowych,

w przypadku gdy wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, to uzasadniają.

18.

Krajowy plan działania, o którym mowa w ust. 17, zawiera w szczególności

1)

wyniki analizy, o której mowa w ust. 13, wraz ze wskazaniem obszarów wymagających

poprawy;

2)

cele do osiągnięcia w zakresie, o którym mowa w pkt 1;

3)

harmonogram osiągania celów, o których mowa w pkt 2;

4)

działania, jakie należy podjąć dla osiągnięcia celów, o których mowa w pkt 2, wraz

z przypisaniem ich do odpowiednich organów lub służb.

19.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza krajowy plan działania, o którym mowa

w ust. 17, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

20.

W przypadku awarii w obiekcie jądrowym prowadzącej do sytuacji, która wymagałaby podjęcia

działań poza terenem obiektu jądrowego lub podjęcia środków ochrony osób z ogółu ludności,

Prezes Agencji niezwłocznie nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, na kierownika

jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 7, obowiązek przeprowadzenia przeglądu

określonych aspektów technicznych i organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem obiektu

jądrowego. Przepisy ust. 8-19 stosuje się odpowiednio.

”

;

45)

w art. 36 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

W przypadku gdy obiekt jądrowy został umieszczony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa, projekt planu

wymaga uzgodnienia z Prezesem Agencji w trybie określonym w przepisach ustawy, o której

mowa w ust. 1.

”

;

46)

w art. 36a ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia

złożenia wniosku.

”

;

47)

w art. 36c uchyla się ust. 2;

48)

w art. 36e dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2-5 w brzmieniu

„

2.

Jeżeli w toku budowy obiektu jądrowego powstanie konieczność dokonania odstępstwa

od wymagań zawartych w zezwoleniu wydanym przez Prezesa Agencji na podstawie art.

4 ust. 1, odstępstwo takie wymaga

1)

uzyskania zgody Prezesa Agencji - w przypadku gdy odstępstwo jest istotne, to znaczy

ma wpływ na bezpieczeństwo jądrowe, ochronę radiologiczną, ochronę fizyczną lub zabezpieczenia

materiałów jądrowych;

2)

uprzedniego poinformowania Prezesa Agencji - w przypadku gdy odstępstwo nie jest istotne.

3.

Prezes Agencji może określić w zgodzie, o której mowa w ust. 2 pkt 1, warunki, na

jakich można dokonać odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.

4.

W przypadku niewystąpienia o zgodę, o której mowa w ust. 2 pkt 1, Prezes Agencji niezwłocznie,

w drodze decyzji administracyjnej, zakazuje dokonania odstępstwa od wymagań zawartych

w zezwoleniu.

5.

W przypadku niepoinformowania Prezesa Agencji o odstępstwie nieistotnym, Prezes Agencji,

kierując się względami bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

lub zabezpieczenia materiałów jądrowych, może w drodze decyzji administracyjnej zakazać

dokonania odstępstwa od wymagań zawartych w zezwoleniu.

”

;

49)

w art. 36f w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

parametrów obiektu jądrowego, w tym jego konstrukcji i stosowanych środków bezpieczeństwa,

charakterystyki przewidywanych uwolnień substancji promieniotwórczych do otoczenia

w warunkach normalnej eksploatacji, w czasie przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych

i w warunkach awaryjnych, oraz rodzaju materiałów jądrowych znajdujących się w obiekcie

jądrowym;

”

;

50)

w art. 36k w ust. 2 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 10 w brzmieniu

„

10)

politykę kultury bezpieczeństwa, rozumianą jako wspólnie ustalone i realizowane zobowiązanie

kierownictwa i pracowników, zapewniające praktyczne funkcjonowanie kultury bezpieczeństwa

w jednostce organizacyjnej.

”

;

51)

w art. 37d

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Modyfikacja lub modernizacja systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu

jądrowego mającego istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę

radiologiczną, a także uruchomienie reaktora po przerwie na modyfikację lub modernizację

systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, wymaga pisemnej

zgody Prezesa Agencji.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

W przypadku elektrowni jądrowej pisemnej zgody Prezesa Agencji wymaga również ponowne

uruchomienie reaktora po przerwie na załadunek paliwa jądrowego.

1b.

Prezes Agencji, wydając zgodę, o której mowa w ust. 1, może określić warunki przeprowadzenia

modyfikacji lub modernizacji, w tym dotyczące możliwości próbnego uruchomienia reaktora

w celu sprawdzenia wprowadzonych modyfikacji lub modernizacji, mając na uwadze względy

bezpieczeństwa jądrowego.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Naprawa, modernizacja lub modyfikacja urządzeń, o których mowa w przepisach wydanych

na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych w elektrowni jądrowej wymaga uzgodnienia z Urzędem Dozoru Technicznego.

”

;

52)

w art. 37e ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego, przeprowadza ocenę okresową bezpieczeństwa

jądrowego tego obiektu, zwaną dalej „oceną okresową bezpieczeństwa”, pod względem

zgodności z zezwoleniem, przepisami prawa i normami krajowymi i międzynarodowymi dotyczącymi

standardów bezpieczeństwa jądrowego oraz bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych ze starzeniem się urządzeń, systemów

oraz elementów konstrukcji i wyposażenia wchodzących w skład obiektu jądrowego, doświadczeń

eksploatacyjnych, najnowszych wyników badań naukowych i postępów w dziedzinie standardów

międzynarodowych - mając na względzie realizację celu określonego w art. 35 ust. 4

pkt 2. W ocenie okresowej bezpieczeństwa wskazuje się także zmiany wprowadzone w obiekcie

jądrowym od dnia dokonania poprzedniej oceny okresowej bezpieczeństwa lub od dnia

rozruchu obiektu jądrowego.

”

;

53)

w art. 38d

a)

ust. 5-7 otrzymują brzmienie

„

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub

likwidację elektrowni jądrowej, dokonuje wypłaty środków z funduszu likwidacyjnego

po uzyskaniu pozytywnej opinii ministra właściwego do spraw energii.

6.

Kierownik jednostki, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub likwidację elektrowni

jądrowej, w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy

opłata, przedstawia ministrowi właściwemu do spraw energii kwartalne sprawozdanie

o wysokości wpłat dokonanych na fundusz likwidacyjny oraz o ilości wyprodukowanych

w tym kwartale megawatogodzin energii elektrycznej.

7.

Jeżeli opóźnienie w dokonaniu wpłaty, o której mowa w ust. 1, wynosi co najmniej 12

miesięcy, minister właściwy do spraw energii składa do Prezesa Agencji wniosek o wydanie

nakazu zawieszenia eksploatacji elektrowni jądrowej.

”

,

b)

po ust. 7 dodaje się ust. 7a w brzmieniu

„

7a.

Prezes Agencji wydaje nakaz zawieszenia eksploatacji elektrowni jądrowej niezwłocznie

po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 7.

”

;

54)

w art. 39a dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do zmiany decyzji wskazanych w tych przepisach.

”

;

55)

w art. 39i dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Do opinii Prezesa Agencji, o której mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisu art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

;

56)

po rozdziale 4a dodaje się rozdział 4b w brzmieniu

„

Rozdział 4b

Strategia i polityka w zakresie rozwoju bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

Art. 39p.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska opracowuje, nie rzadziej niż co 10 lat, strategię

i politykę w zakresie rozwoju bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej Rzeczypospolitej

Polskiej, zwaną dalej „strategią bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej”,

uwzględniając założenia długookresowej i średniookresowej strategii rozwoju kraju,

o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1295).

2.

Strategia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej określa w szczególności

1)

cele strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

2)

opis prawnych uwarunkowań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

opis aktualnego stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

zasady bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

5)

kierunki działań mających na celu rozwój bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

uwzględniając w szczególności konieczność zapewnienia

a)

odpowiednich środków finansowych na potrzeby bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

b)

odpowiednich kadr na potrzeby bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

c)

promocji przywództwa na rzecz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz

kultury bezpieczeństwa.

3.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, przyjmuje strategię

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w drodze uchwały.

4.

Uchwała, o której mowa w ust. 3, wraz ze strategią bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”.

5.

Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do aktualizacji strategii bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

Art. 39q.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska opracowuje, nie rzadziej niż co 5 lat, w terminie

do dnia 30 czerwca danego roku, sprawozdanie z realizacji strategii bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej i przedkłada je Radzie Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, przyjęte przez Radę Ministrów

sprawozdanie z realizacji strategii bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

”

;

57)

w art. 40 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu

„

5a)

podstawowe zagrożenie projektowe - dokument zawierający charakterystykę, a w szczególności

cechy, motywację, zamiary, możliwości oraz sposoby działania podmiotów, zarówno z

wewnątrz, jak i spoza jednostki organizacyjnej, mogących dążyć do czynów takich jak

kradzież, nieupoważnione użycie, cyberatak, akt terroru lub sabotaż, które uwzględnia

się przy opracowywaniu systemu ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów

jądrowych;

”

;

58)

po art. 41l dodaje się art. 41l

„

Art. 41l

Do kontroli technologii jądrowych oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych w zakresie

nieuregulowanym w art. 41a-41l stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 9.

”

;

59)

po art. 41m dodaje się art. 41n-41t w brzmieniu

„

Art. 41n.

Przy opracowywaniu, zatwierdzaniu i opiniowaniu systemów ochrony fizycznej, o których

mowa w art. 41 ust. 2 i art. 41m, uwzględnia się podstawowe zagrożenie projektowe.

Art. 41o.

Prezes Agencji opracowuje podstawowe zagrożenie projektowe w porozumieniu z

1)

ministrem właściwym do spraw energii - w zakresie zagrożeń mających wpływ na wykorzystanie

energii jądrowej na potrzeby społeczno-gospodarcze kraju, w szczególności zagrożeń

funkcjonowania obiektów energetyki jądrowej;

2)

Komendantem Głównym Policji - w zakresie wykrywania, rozpoznawania, zapobiegania i

zwalczania przestępstw mogących stworzyć zagrożenie z punktu widzenia ochrony fizycznej

materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych;

3)

Szefem Agencji Wywiadu - w zakresie rozpoznawania i zwalczania zagrożeń dla materiałów

i obiektów jądrowych, pochodzących spoza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

Dyrektorem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa - w zakresie zarządzania kryzysowego,

ochrony infrastruktury krytycznej oraz monitorowania potencjalnych zagrożeń w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1398);

5)

Komendantem Głównym Państwowej Straży Pożarnej - w zakresie ochrony przeciwpożarowej;

6)

Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w zakresie rozpoznawania, zapobiegania

i zwalczania zagrożeń o charakterze terrorystycznym oraz rozpoznawania, zapobiegania

i wykrywania przestępstw pozostających w zakresie właściwości Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego;

7)

Komendantem Głównym Straży Granicznej - w zakresie liczby i częstotliwości przemieszczania

przez granicę państwa transportów materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych,

urządzeń zawierających takie źródła, odpadów promieniotwórczych, wypalonego paliwa

jądrowego i innych substancji promieniotwórczych oraz odnotowanych przez Straż Graniczną

nieprawidłowości w związku z przemieszczaniem tych materiałów i urządzeń przez granicę

państwa, a także przypadków prób przewozu przez granicę państwa materiałów, przedmiotów

lub urządzeń mogących stwarzać zagrożenie z punktu widzenia ochrony fizycznej materiałów

jądrowych lub obiektów jądrowych.

Art. 41p.

1.

Prezes Agencji zawiadamia podmioty, o których mowa w art. 41o, o przystąpieniu do

opracowania projektu podstawowego zagrożenia projektowego.

2.

Podmioty, o których mowa w art. 41o, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

zgłaszają Prezesowi Agencji swoich przedstawicieli do udziału w pracach związanych

z opracowaniem projektu podstawowego zagrożenia projektowego.

3.

Prezes Agencji powołuje Zespół do opracowania projektu podstawowego zagrożenia projektowego,

zwany dalej „Zespołem”.

4.

W skład Zespołu wchodzą

1)

przewodniczący Zespołu - Prezes Agencji albo wyznaczony przez niego pracownik Agencji;

2)

osoby wyznaczone przez Prezesa Agencji;

3)

przedstawiciele podmiotów, o których mowa w art. 41o, wyznaczeni na podstawie ust.

2.

5.

Zadaniem Zespołu jest opracowanie projektu podstawowego zagrożenia projektowego zaakceptowanego

przez wszystkich członków Zespołu.

6.

Tryb pracy Zespołu określa regulamin przyjęty przez Zespół na pierwszym posiedzeniu.

7.

Opracowany przez Zespół projekt podstawowego zagrożenia projektowego jest przedstawiany

przez Prezesa Agencji do akceptacji podmiotom, o których mowa w art. 41o.

8.

Niewyrażenie przez podmiot, któremu przedstawiono projekt podstawowego zagrożenia

projektowego do akceptacji, opinii o projekcie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania

uważa się za akceptację projektu.

9.

Podstawowe zagrożenie projektowe uznaje się za opracowane, zgodnie z art. 41o, po

zaakceptowaniu projektu podstawowego zagrożenia projektowego, zgodnie z ust. 7 i 8,

przez wszystkie podmioty, o których mowa w art. 41o.

10.

Zespół kończy pracę z dniem opracowania podstawowego zagrożenia projektowego zgodnie

z ust. 9.

11.

Obsługę administracyjną Zespołu zapewnia Prezes Agencji.

Art. 41q.

1.

Prezes Agencji, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

udostępnia na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej informacje zawarte w podstawowym

zagrożeniu projektowym, w zakresie niezbędnym do opracowania systemu ochrony fizycznej

dla danego rodzaju działalności, albo odmawia udostępnienia tych informacji.

2.

Wniosek zawiera co najmniej

1)

nazwę i adres jednostki organizacyjnej;

2)

opis działalności, którą zamierza prowadzić jednostka organizacyjna;

3)

zakres informacji, które mają być udostępnione.

3.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w celu wydania opinii, o której mowa w ust.

1, może zażądać od wnioskodawcy przekazania dodatkowych wyjaśnień lub dokumentów dla

wyjaśnienia okoliczności związanych z przedmiotem wniosku.

4.

Organy administracji rządowej, organy państwowe, organy jednostek samorządu terytorialnego

oraz przedsiębiorcy prowadzący działalność w zakresie użyteczności publicznej, na

żądanie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, udzielają informacji w zakresie

niezbędnym do wydania opinii, o której mowa w ust. 1.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazuje

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wniosku o opinię.

6.

Odmowa udostępnienia informacji zawartych w podstawowym zagrożeniu projektowym następuje

w drodze decyzji administracyjnej.

7.

Prezes Agencji prowadzi wykaz kierowników jednostek organizacyjnych, którym udostępniono

informacje zawarte w podstawowym zagrożeniu projektowym.

8.

Prezes Agencji niezwłocznie informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o

zakresie udostępnionej informacji.

Art. 41r.

1.

Podstawowe zagrożenie projektowe podlega przeglądowi i aktualizacji co 2 lata.

2.

W przypadku istotnej zmiany okoliczności zgłoszonej przez jeden z podmiotów, o których

mowa w art. 41o, przegląd i aktualizacja podstawowego zagrożenia projektowego następuje

w terminie wcześniejszym niż wskazany w ust. 1.

3.

Do przeglądu i aktualizacji podstawowego zagrożenia projektowego przepisy art. 41o

i art. 41p stosuje się odpowiednio.

Art. 41s.

1.

W przypadku aktualizacji podstawowego zagrożenia projektowego Prezes Agencji niezwłocznie

informuje kierownika jednostki organizacyjnej posiadającej zatwierdzony system ochrony

fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych o aktualizacji podstawowego

zagrożenia projektowego i przesyła mu informacje, o których mowa w art. 41q ust. 1,

w zakresie niezbędnym do aktualizacji tego systemu.

2.

Prezes Agencji wyznacza kierownikowi jednostki organizacyjnej termin na dokonanie

weryfikacji i aktualizacji systemu ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów

jądrowych pod kątem zgodności systemu ze zaktualizowanym podstawowym zagrożeniem projektowym.

Art. 41t.

W przypadku powzięcia informacji o możliwości wystąpienia zdarzeń opisanych w podstawowym

zagrożeniu projektowym lub innych zdarzeń o charakterze terrorystycznym przez jeden

z podmiotów, o których mowa w art. 41o, podmiot ten niezwłocznie powiadamia o tym

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a także pozostałe podmioty, o których mowa

w art. 41o, w zakresie ich właściwości.

”

;

60)

w art. 43

a)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Obowiązek prowadzenia kontroli źródeł promieniowania jonizującego oraz ewidencji źródeł

promieniotwórczych, w tym ewidencji stanu i ruchu źródeł promieniotwórczych, spoczywa

na kierowniku jednostki organizacyjnej wykonującej działalność z tymi źródłami.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłami promieniotwórczymi

ma obowiązek zabezpieczyć je przed utratą, uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się

w ręce osób nieuprawnionych.

”

,

b)

uchyla się ust. 4,

c)

dodaje się ust. 5-10 w brzmieniu

„

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłami promieniotwórczymi

niezwłocznie informuje Prezesa Agencji oraz Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

o utracie, kradzieży, znacznej utracie szczelności oraz nieupoważnionym użyciu źródła

promieniotwórczego, a także o uwolnieniu substancji promieniotwórczej z tego źródła.

6.

Na potrzeby zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych, o którym mowa w ust. 3, źródła

promieniotwórcze kwalifikuje się do odpowiedniej kategorii.

7.

Kwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie aktywności źródeł

promieniotwórczych oraz działalności, w których są stosowane.

8.

W przypadku zgromadzenia w jednym miejscu więcej niż jednego źródła promieniotwórczego

podstawę kwalifikacji, o której mowa w ust. 6, stanowi całkowita aktywność zgromadzonych

źródeł promieniotwórczych.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej

1)

ustala poziom zabezpieczeń dla poszczególnych kategorii źródeł promieniotwórczych;

2)

ustala przedsięwzięcia organizacyjne i techniczne zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych,

cele zabezpieczeń oraz funkcje zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych dla poszczególnych

poziomów zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych;

3)

opracowuje plan zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych.

10.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie źródeł promieniotwórczych i szczegółowe przesłanki kwalifikowania źródeł

promieniotwórczych do tych kategorii,

2)

poziom zabezpieczeń dla poszczególnych kategorii źródeł promieniotwórczych,

3)

przedsięwzięcia organizacyjne i techniczne zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych,

cele zabezpieczeń oraz funkcje zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych,

4)

minimalną zawartość planu zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych

- mając na względzie konieczność odpowiedniego zabezpieczenia źródeł promieniotwórczych

przed utratą, uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się w ręce osób nieuprawnionych

oraz zapobieżenia powstaniu zdarzenia radiacyjnego związanego ze źródłami promieniotwórczymi.

”

;

61)

w art. 43b

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłem wysokoaktywnym

przekazuje źródło wysokoaktywne, które nie było stosowane od co najmniej 3 lat, do

wytwórcy lub dostawcy tego źródła lub do państwowego przedsiębiorstwa użyteczności

publicznej, o którym mowa w art. 114 ust. 1, chyba że Prezes Agencji, na umotywowany

wniosek kierownika jednostki organizacyjnej, wyrazi, w drodze decyzji administracyjnej,

zgodę na dalszą działalność z tym źródłem w sytuacji, gdy przerwa w stosowaniu tego

źródła jest uzasadniona procesem jego stosowania.

2b.

Odmowa udzielenia zgody, o której mowa w ust. 2a, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Przepisów ust. 1 i 2a nie stosuje się do działalności polegającej na składowaniu i

przechowywaniu źródła wysokoaktywnego przez państwowe przedsiębiorstwo użyteczności

publicznej, o którym mowa w art. 114 ust. 1, oraz do działalności polegającej na transporcie

takiego źródła.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ze źródłem wysokoaktywnym określa warunki wykonywania

tej działalności, w szczególności w zakresie

1)

obowiązków jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność;

2)

minimalnych kompetencji pracowników jednostki organizacyjnej, w tym ich wiedzy i przeszkolenia;

3)

minimalnych wymagań dla źródła wysokoaktywnego, jego pojemnika i dodatkowego wyposażenia;

4)

procedur w sytuacji zdarzeń radiacyjnych i połączeń komunikacyjnych;

5)

instrukcji pracy;

6)

konserwacji źródła wysokoaktywnego, jego pojemnika i dodatkowego wyposażenia;

7)

postępowania ze źródłem wysokoaktywnym po zakończeniu z nim działalności.

”

;

62)

w art. 43d

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Komendant

Główny Policji, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, Główny Inspektor Transportu

Drogowego, Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szef Agencji Wywiadu, Szef Służby Wywiadu Wojskowego oraz Komendant Służby Ochrony

Państwa zapewniają szkolenie, o którym mowa w ust. 1, podległym im funkcjonariuszom,

pracownikom lub żołnierzom, którzy mogą zetknąć się ze źródłami niekontrolowanymi

w związku z pełnioną służbą lub wykonywaną pracą.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, przeprowadza osoba posiadająca uprawnienia

inspektora ochrony radiologicznej, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub inna osoba

posiadająca wiedzę i doświadczenie w zakresie ochrony radiologicznej.

4.

Prezes Agencji opracowuje i udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej

stronie podmiotowej informacje o możliwości zetknięcia się ze źródłem niekontrolowanym

oraz o działaniach, jakie należy podjąć w takiej sytuacji.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki prowadzi działania mające na celu upowszechnianie

informacji, o których mowa w ust. 4, wśród kierowników jednostek, o których mowa w

ust. 1.

”

;

63)

po art. 43d dodaje się art. 43e i art. 43f w brzmieniu

„

Art. 43e.

Prezes Agencji nie rzadziej niż co 10 lat przeprowadza kampanię odzyskiwania źródeł

niekontrolowanych. W tym celu Prezes Agencji porównuje stan liczbowy źródeł promieniotwórczych

znajdujących się w jednostkach organizacyjnych z dokumentami ewidencji tych źródeł

i rejestrem, o którym mowa w art. 43c ust. 1.

Art. 43f.

1.

Kierownicy jednostek zajmujących się przetwórstwem złomu metali niezwłocznie informują

właściwych wojewodów o stopieniu źródła niekontrolowanego lub innej operacji metalurgicznej

na takim źródle albo o podejrzeniu zajścia takiego zdarzenia.

2.

Kierownicy jednostek, o których mowa w ust. 1, oraz kierownicy jednostek zajmujących

się skupem złomu metali o rocznej wielkości większej niż 100 000 ton złomu zapewniają

funkcjonowanie w tych jednostkach systemów służących wykrywaniu źródeł niekontrolowanych.

3.

Kierownicy jednostek zajmujących się hurtowym importem wyrobów metalowych z państw

niebędących państwami członkowskimi Unii Europejskiej zapewniają funkcjonowanie w

tych jednostkach systemów służących wykrywaniu skażeń promieniotwórczych w takich

wyrobach.

4.

W przypadku wykrycia skażeń promieniotwórczych w wyrobach, o których mowa w ust. 3,

kierownicy jednostek zajmujących się hurtowym importem wyrobów metalowych niezwłocznie

informują o tym właściwego wojewodę i uzgadniają z nim dalsze postępowanie z takimi

wyrobami. O wykryciu tych skażeń promieniotwórczych kierownicy tych jednostek niezwłocznie

informują także Prezesa Agencji.

”

;

64)

po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu

„

Art. 44a.

1.

Dostawca urządzenia wytwarzającego promieniowanie jonizujące lub urządzenia zawierającego

źródło promieniotwórcze przekazuje nabywcy wraz z tym urządzeniem informację dotyczącą

narażenia związanego z urządzeniem, właściwego stosowania, testowania i konserwacji

urządzenia, a także wykazującą, że konstrukcja urządzenia pozwala ograniczyć narażenie

do najniższego rozsądnie osiągalnego poziomu.

2.

Dostawca urządzenia radiologicznego przekazuje nabywcy tego urządzenia wraz z tym

urządzeniem informację dotyczącą oceny ryzyka dla pacjentów oraz dostępnych elementów

oceny klinicznej urządzenia radiologicznego.

”

;

65)

w art. 47 dodaje się ust. 4 i 5 w brzmieniu

„

4.

Nie kwalifikuje się do odpadów promieniotwórczych

1)

mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż,

2)

odpadów wydobywczych,

3)

niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych

w trakcie robót budowlanych,

4)

odpadów w postaci osadów z oczyszczania ścieków przemysłowych

- zawierających naturalnie występujące izotopy promieniotwórcze o sumarycznym stężeniu

promieniotwórczym izotopów Ra-226 i Ra-228 nieprzekraczającym 1000 kBq/kg.

5.

Nie kwalifikuje się do odpadów promieniotwórczych ścieków przemysłowych zawierających

naturalnie występujące izotopy promieniotwórcze o sumarycznym stężeniu promieniotwórczym

izotopów Ra-226 i Ra-228 nieprzekraczającym 1000 kBq/m

”

;

66)

po art. 48c dodaje się art. 48d w brzmieniu

„

Art. 48d.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na rozruchu,

eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego będącego obiektem energetyki jądrowej

w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji

w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1537), w którym powstały odpady promieniotwórcze, przekazuje te odpady do składowania w

stanie stałym.

”

;

67)

w art. 52

a)

w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Sposób odprowadzania odpadów, aktywność odprowadzanych odpadów i ich dopuszczalne

stężenie promieniotwórcze w momencie odprowadzania do środowiska określa się w zezwoleniu,

mając na względzie występujące na świecie dobre praktyki w tym zakresie oraz wyniki

optymalizacji ochrony przed promieniowaniem.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Jednostka organizacyjna, która zgodnie z ust. 1 odprowadza odpady promieniotwórcze

do środowiska

1)

prowadzi monitoring uwolnień substancji promieniotwórczych do środowiska w celu sprawdzenia,

czy roczne dawki skuteczne (efektywne) od wszystkich dróg narażenia, otrzymywane przez

osoby z ogółu ludności, są utrzymywane na minimalnym rozsądnie osiągalnym poziomie,

oraz prowadzi systematyczne analizy wyników tego monitoringu;

2)

niezwłocznie przedstawia na żądanie Prezesa Agencji analizy, o których mowa w pkt

1.

”

;

68)

w art. 53

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Składowisko odpadów promieniotwórczych otrzymuje, w drodze decyzji administracyjnej

ministra właściwego do spraw energii, status Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych.

”

,

b)

w ust. 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Składowisko powierzchniowe odpadów promieniotwórczych otrzymuje status Krajowego Składowiska

Odpadów Promieniotwórczych, jeżeli co najmniej przez 11 miesięcy w roku umożliwia

”

,

c)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Składowisko głębokie odpadów promieniotwórczych otrzymuje status Krajowego Składowiska

Odpadów Promieniotwórczych, jeżeli co najmniej przez 11 miesięcy w roku umożliwia

składowanie wszystkich kategorii odpadów promieniotwórczych.

5.

Minister właściwy do spraw energii wydaje decyzję, o której mowa w ust. 2, na wniosek

kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych.

”

,

d)

dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Do wniosku o nadanie statusu Krajowego Składowiska Odpadów Promieniotwórczych kierownik

jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą

na eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych, dołącza kopię zezwolenia Prezesa

Agencji na eksploatację składowiska odpadów promieniotwórczych oraz oświadczenie o

spełnieniu warunków określonych odpowiednio w ust. 3 albo 4.

7.

W przypadku gdy składowisko odpadów promieniotwórczych przestanie spełniać którykolwiek

z warunków określonych odpowiednio w ust. 3 albo 4, minister właściwy do spraw energii

odbiera temu składowisku, w drodze decyzji administracyjnej, status Krajowego Składowiska

Odpadów Promieniotwórczych.

”

;

69)

w art. 53b

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Składowiska powierzchniowe lokalizuje się tak, żeby miały naturalną barierę geologiczną,

zapewniającą właściwości izolacyjne podłoża przez występowanie ciągłej warstwy utworów

1)

słabo przepuszczalnych o współczynniku filtracji nie większym niż 10

2)

praktycznie nieprzepuszczalnych o współczynniku filtracji nie większym niż 10

”

,

b)

dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

W miejscach, gdzie naturalna bariera geologiczna ma miąższość mniejszą niż określona

w ust. 4, jednak nie mniejszą niż 5 m dla utworów słabo przepuszczalnych i 1 m dla

utworów praktycznie nieprzepuszczalnych, stosuje się sztucznie wykonaną barierę, która

wraz z barierą naturalną zapewni przepuszczalność nie większą niż określona w ust.

4.

”

;

70)

art. 54 otrzymuje brzmienie

„

Art. 54.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

dotyczącej składowiska odpadów promieniotwórczych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie ochrony

radiologicznej i ochrony fizycznej oraz pozytywnej opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego w zakresie ochrony fizycznej.

2.

W przypadku gdy składowisko odpadów promieniotwórczych zostało umieszczone w projekcie

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub planu zagospodarowania przestrzennego

województwa, projekt planu wymaga uzgodnienia w trybie określonym w przepisach ustawy,

o której mowa w ust. 1, z

1)

Prezesem Agencji - w zakresie ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej; 2) Szefem

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego - w zakresie ochrony fizycznej.

”

;

71)

w art. 55c ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów promieniotwórczych

1)

zamieszcza na stronie internetowej tej jednostki organizacyjnej, nie rzadziej niż

co 12 miesięcy, informację o stanie ochrony radiologicznej składowiska odpadów promieniotwórczych,

jego wpływie na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym

uwolnień substancji promieniotwórczych ze składowiska do środowiska;

2)

prowadzi działalność informacyjną i edukacyjną dotyczącą funkcjonowania tego składowiska,

w szczególności wydaje biuletyn informacyjny dla mieszkańców gminy, na terenie której

znajduje się składowisko, na temat funkcjonowania składowiska odpadów promieniotwórczych,

co najmniej dwa razy w roku.

”

;

72)

w art. 55f

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Składowisko odpadów promieniotwórczych buduje się, eksploatuje oraz zamyka w sposób

zapewniający ochronę radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym

przez Prezesa Agencji oraz z wdrożonym w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem

zarządzania. Do zintegrowanego systemu zarządzania stosuje się odpowiednio przepisy

art. 36k ust. 2.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Dokumentację opisującą zintegrowany system zarządzania przedkłada się do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na budowie, eksploatacji lub zamknięciu składowiska

odpadów promieniotwórczych.

”

;

73)

art. 55l otrzymuje brzmienie

„

Art. 55l.

Prezes Agencji wydaje decyzję administracyjną w sprawie zezwolenia na budowę, eksploatację

lub zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych w terminie 12 miesięcy od dnia

złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami.

”

;

74)

po art. 55s dodaje się art. 55t w brzmieniu

„

Art. 55t.

Budowa składowiska odpadów promieniotwórczych jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm..

”

;

75)

w art. 57 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 57

”

;

76)

po art. 57 dodaje się art. 57

„

Art. 57

1.

Gmina, która otrzymała opłatę, o której mowa w art. 57, upowszechnia na swoim terenie

informację o wykorzystaniu tej opłaty. W informacji wskazuje się w szczególności podstawę

otrzymywania opłaty przez gminę, kwotę opłaty otrzymaną w roku poprzednim oraz jej

procentowy udział w dochodach i wydatkach gminy.

2.

Upowszechnianie informacji, o której mowa w ust. 1, odbywa się w szczególności przez

1)

zamieszczenie na stałe, w widocznym miejscu, na stronie głównej strony internetowej

gminy lub

2)

zamieszczenie w formie ogłoszenia w siedzibie urzędu gminy, lub

3)

ulotkę doręczaną wraz z decyzją, o której mowa w art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i 1629 oraz z 2019 r. poz. 730, 1403 i 1579) oraz w art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1170).

3.

Koszty upowszechniania informacji, o której mowa w ust. 1, ponosi gmina.

4.

Gmina przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii roczne sprawozdanie z wykonania

obowiązku, o którym mowa w ust. 1, w terminie do 31 stycznia roku następnego.

”

;

77)

art. 60 otrzymuje brzmienie

„

Art. 60.

Narażenie osób uczestniczących w transporcie, w tym również dokonujących załadunku

i wyładunku przewożonych materiałów jądrowych, odpadów promieniotwórczych, wypalonego

paliwa jądrowego i źródeł promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających

promieniowanie jonizujące, podlega kontroli, a otrzymane przez te osoby dawki promieniowania

jonizującego nie mogą przekraczać dawek granicznych określonych dla pracowników w

załączniku nr 4 do ustawy.

”

;

78)

w art. 61a w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na transporcie

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, materiałów promieniotwórczych, odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, wymagającą zezwolenia, składa

Prezesowi Agencji sprawozdanie z dokonanych w roku kalendarzowym transportów materiałów

jądrowych, źródeł promieniotwórczych, materiałów promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego.

”

;

79)

w art. 62

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo wywóz z tego terytorium materiałów

jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła lub materiałów

promieniotwórczych, a także przywóz albo wywóz odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego, odbywa się na podstawie zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1, i w zakresie tego zezwolenia, zgłoszenia albo powiadomienia.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3h w brzmieniu

„

3a.

Materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze

oraz materiały promieniotwórcze mogą być przywożone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz wywożone z tego terytorium, jeżeli

1)

przywozu lub wywozu dokonuje jednostka organizacyjna, która posiada zezwolenie w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1,

obejmujące przywożone lub wywożone materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia

zawierające takie źródła lub materiały promieniotwórcze, albo

2)

przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń

zawierających takie źródła lub materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność

może być wykonywana na podstawie zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i

ochrony radiologicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1, a jednostka organizacyjna dokonała

zgłoszenia tej działalności, albo

3)

przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń

zawierających takie źródła lub materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność

może być wykonywana na podstawie powiadomienia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1, a jednostka organizacyjna

dokonała powiadomienia o tej działalności, albo

4)

przywóz lub wywóz dotyczy materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń

zawierających takie źródła lub materiałów promieniotwórczych, z którymi działalność

nie wymaga zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust.

1.

3b.

Materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze

lub materiały promieniotwórcze, z którymi działalność wymaga zezwolenia, zgłoszenia

albo powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1, mogą być przywożone na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz wywożone z tego terytorium, jeżeli

1)

ich przewóz odbywa się zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach dotyczących

przewozu towarów niebezpiecznych, a w przypadku materiałów jądrowych jest zapewniona

ich ochrona fizyczna, zgodnie z przepisami o ochronie fizycznej materiałów jądrowych;

2)

przewozu dokonuje jednostka organizacyjna

a)

posiadająca zezwolenie na transport materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych

lub materiałów promieniotwórczych - jeżeli jest wymagane zezwolenie,

b)

która dokonała zgłoszenia transportu, o którym mowa w lit. a - jeżeli transport może

odbywać się na podstawie zgłoszenia,

c)

która dokonała powiadomienia o transporcie, o którym mowa w lit. a - jeżeli transport

może odbywać się na podstawie powiadomienia;

3)

przewozowi towarzyszą

a)

kopia

-

zezwolenia na transport materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych lub materiałów

promieniotwórczych - jeżeli jest wymagane zezwolenie,

-

decyzji administracyjnej o przyjęciu zgłoszenia - jeżeli transport, o którym mowa

w tiret pierwsze, może odbywać się na podstawie zgłoszenia,

-

dokonanego powiadomienia - jeżeli transport, o którym mowa w tiret pierwsze, może

odbywać się na podstawie powiadomienia,

b)

w przypadku źródła promieniotwórczego

-

wydane przez producenta świadectwo źródła, określające nazwę izotopu, aktywność źródła,

postać fizyczną i chemiczną oraz rodzaj źródła,

-

deklaracja przewozu zamkniętego źródła promieniotwórczego przywożonego z państwa niebędącego

członkiem Unii Europejskiej albo wywożonego do takiego państwa, sporządzona zgodnie

z wzorem stanowiącym załącznik nr 6 do ustawy, poświadczona przez właściwy organ kraju

odbiorcy,

c)

w przypadku urządzenia zawierającego źródło promieniotwórcze - dokumenty, o których

mowa w lit. b, a także dokumenty identyfikujące urządzenie.

3c.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3b pkt 3, przedstawia się podczas kontroli granicznej

funkcjonariuszowi Straży Granicznej.

3d.

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamkniętego źródła promieniotwórczego

albo wywóz zamkniętego źródła promieniotwórczego z tego terytorium jest potwierdzany

przez funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej w deklaracji, o której mowa w ust. 3b

pkt 3 lit. b tiret drugie.

3e.

Tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych,

urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze i materiałów promieniotwórczych może

odbywać się, jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w ust. 3b-3d.

3f.

Odbiorca, który przywiózł na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub dostawca, który

wywiózł z tego terytorium materiały jądrowe, zamknięte źródła promieniotwórcze lub

urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze, z którymi działalność wymaga zezwolenia,

w terminie 21 dni od dnia upływu kwartału, w którym miał miejsce przywóz lub wywóz,

zawiadamia na piśmie Prezesa Agencji o przywiezionych lub wywiezionych w okresie kwartału

materiałach jądrowych, zamkniętych źródłach promieniotwórczych lub urządzeniach zawierających

takie źródła.

3g.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 3f, zawiera

1)

nazwę i adres dostawcy lub odbiorcy;

2)

nazwę izotopu, rodzaj źródła promieniotwórczego i jego aktywność;

3)

w przypadku materiałów jądrowych - masę w gramach lub jednostkach wielokrotnych, a

dla paliwa jądrowego również rodzaj paliwa i stopień wzbogacenia;

4)

w przypadku urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze - nazwę izotopu promieniotwórczego

i aktywność źródła promieniotwórczego w pojedynczym urządzeniu, typ urządzenia, nazwę

producenta i liczbę urządzeń;

5)

nazwę kraju, z którego dokonano przywozu lub do którego dokonano wywozu;

6)

datę przywozu lub wywozu.

3h.

Przepisu ust. 3f nie stosuje się do zamkniętych źródeł promieniotwórczych przywiezionych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

oraz wywiezionych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do takiego państwa.

”

,

c)

uchyla się ust. 4;

80)

w art. 63

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem podlega nadzorowi i kontroli w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Nadzór i kontrola, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez

1)

organy dozoru jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia, przyjęcia

zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia jest Prezes Agencji;

2)

państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, Głównego Inspektora Sanitarnego,

komendanta wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub upoważnionego przez niego

wojskowego inspektora sanitarnego wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej, Głównego

Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego lub państwowego inspektora sanitarnego Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji - w zakresie

a)

działalności, na której wykonywanie organy te wydają zezwolenie lub zgodę,

b)

działalności, o której wykonywaniu przyjmują powiadomienie,

c)

ochrony radiologicznej pacjenta;

3)

dyrektora okręgowego urzędu górniczego - w zakresie działalności, o której wykonywaniu

przyjmuje powiadomienie;

4)

Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego - w zakresie obowiązków, o których mowa w art.

23h.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji niezależnie

od uprawnień przysługujących innym organom, o których mowa w ust. 2, wykonuje nadzór

i kontrolę w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

”

;

81)

w art. 64

a)

w ust. 1 w pkt 3 w lit. b kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje lit. c w brzmieniu

„

c)

do spraw zabezpieczeń - uprawnieni do wykonywania kontroli wyłącznie w zakresie kontroli

technologii jądrowych i zabezpieczeń materiałów jądrowych.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a oraz b, nie obejmują uprawnienia

do kontroli w zakresie kontroli technologii jądrowych i zabezpieczeń materiałów jądrowych.

”

;

82)

w art. 65

a)

w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

odbyła praktykę i zdała egzamin kwalifikacyjny na stanowisko inspektora dozoru jądrowego

I stopnia lub inspektora dozoru jądrowego II stopnia, w zakresie bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, lub inspektora dozoru jądrowego do spraw zabezpieczeń w

zakresie kontroli technologii jądrowych i zabezpieczeń materiałów jądrowych przed

komisją powołaną przez Prezesa Agencji;

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadzają komisje egzaminacyjne

powołane przez Prezesa Agencji odpowiednio do przeprowadzenia egzaminu na stanowisko

inspektora dozoru jądrowego I stopnia, inspektora dozoru jądrowego II stopnia albo

inspektora dozoru jądrowego do spraw zabezpieczeń.

”

,

c)

w ust. 6 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 6 w brzmieniu

„

6)

kontroli technologii jądrowych i zabezpieczeń materiałów jądrowych.

”

;

83)

w art. 65a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Inspektorzy dozoru jądrowego prowadzą kontrole na podstawie i po doręczeniu upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli, wydanego przez Prezesa Agencji, oraz po okazaniu legitymacji

służbowej wydanej przez Prezesa Agencji.

”

,

b)

dodaje się ust. 9 w brzmieniu

„

9.

Prezes Agencji opracowuje ogólne programy kontroli dotyczące jednostek organizacyjnych

wykonujących działalność związaną z narażeniem danego rodzaju i ogłasza je w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej.

”

;

84)

w art. 66 w ust. 7 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu

„

Przepis ust. 6 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

”

;

85)

w art. 66a

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Autoryzację, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 11, mogą uzyskać laboratoria i organizacje

eksperckie spełniające następujące wymagania

1)

nie są

a)

projektantami, wytwórcami, dostawcami, instalatorami lub

b)

przedstawicielami podmiotów zaangażowanych w projektowanie, budowę lub eksploatację

elektrowni jądrowej, lub

c)

powiązane kapitałowo lub organizacyjnie z podmiotami, o których mowa w lit. a i b;

2)

mają do dyspozycji niezbędny personel i odpowiednie wyposażenie umożliwiające właściwe

przeprowadzenie zadań technicznych związanych z wnioskowanym zakresem autoryzacji;

3)

pracownicy wyznaczeni do wykonywania czynności związanych z wnioskowanym zakresem

autoryzacji posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie w tym obszarze;

4)

gwarantują bezstronne przeprowadzenie czynności związanych z wnioskowanym zakresem

autoryzacji.

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

Prezes Agencji cofa autoryzację, w przypadku gdy laboratorium lub organizacja ekspercka

przestały spełniać którekolwiek z wymagań, o których mowa w ust. 1.

”

;

86)

w art. 67e ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Protokół kontroli podpisuje inspektor dozoru jądrowego oraz w terminie 7 dni od dnia

otrzymania protokołu kontroli - kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej,

a także osoba upoważniona przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

do reprezentowania go przy dokonywaniu czynności kontrolnych, jeżeli była obecna przy

ich dokonywaniu.

3.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej oraz osoba przez niego upoważniona,

o której mowa w ust. 2, mogą odmówić podpisania protokołu kontroli. W takim przypadku

składają w terminie 5 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli pisemne wyjaśnienie

co do przyczyn odmowy jego podpisania. O odmowie podpisania protokołu, przyczynie

odmowy oraz o złożeniu wyjaśnień albo o odmowie ich złożenia inspektor dozoru jądrowego

dokonuje wzmianki w protokole kontroli.

”

;

87)

art. 68c otrzymuje brzmienie

„

Art. 68c.

Treść decyzji, o których mowa w art. 68, art. 68b oraz art. 68d, Prezes Agencji niezwłocznie

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej. Ogłoszeniu

nie podlegają informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych,

a także informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

”

;

88)

po art. 68c dodaje się art. 68d i art. 68e w brzmieniu

„

Art. 68d.

W przypadku gdy odpadły lub uległy zmianie przesłanki wydania decyzji, o której mowa

w art. 68 lub art. 68b, organ dozoru jądrowego uchyla albo zmienia tę decyzję, kierując

się względami bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Art. 68e.

Prezes Agencji uwzględnia wnioski z wyników kontroli, wydanych decyzji, o których

mowa w art. 68 oraz art. 68b, a także zaleceń, o których mowa w art. 68a, przy wydawaniu

zaleceń technicznych i organizacyjnych w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej.

”

;

89)

art. 70a otrzymuje brzmienie

„

Art. 70a.

Nadzorowi i kontroli, o których mowa w art. 63 ust. 1, wykonywanym na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale, podlegają także jednostki, na terenie których mogą, w szczególności

w wyniku działalności prowadzonej w przeszłości, znajdować się materiały jądrowe,

materiały promieniotwórcze, substancje promieniotwórcze, źródła promieniotwórcze,

urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze, odpady promieniotwórcze lub wypalone

paliwo jądrowe, chociażby nie wykonywały one działalności, o której mowa w art. 4

ust. 1 lub 1a.

”

;

90)

w art. 73 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, opracowują dla podległych im stacji i placówek

programy monitoringu radiacyjnego środowiska.

”

;

91)

w art. 77 w ust. 2

a)

pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

przyjmowanie z MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów kontaktowych innych państw

i organizacji międzynarodowych powiadomień o awariach jądrowych, o nieuprawnionym

użyciu, przemieszczeniu, przetworzeniu materiałów jądrowych lub zawładnięciu nimi

albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek z tych czynów, o kradzieży lub utracie

źródła promieniotwórczego, w tym wysokoaktywnego lub materiału promieniotwórczego,

oraz o odnalezieniu źródła niekontrolowanego lub materiału promieniotwórczego, a także

przyjmowanie próśb tych państw o udzielenie pomocy w przypadku takich zdarzeń i informowanie

ich o tym, czy pomoc może być udzielona, oraz o warunkach udzielenia i zakresie tej

pomocy;

2)

przekazywanie do MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów kontaktowych, o których mowa

w pkt 1, powiadomień o powstałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zdarzeniach

radiacyjnych oraz przypadkach nieuprawnionego użycia, przemieszczenia, przetworzenia

materiałów jądrowych lub zawładnięcia nimi albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek

z tych czynów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa, o kradzieży

lub utracie źródła promieniotwórczego, w tym wysokoaktywnego lub materiału promieniotwórczego,

oraz o odnalezieniu źródła niekontrolowanego lub materiału promieniotwórczego, a także

przekazywanie próśb Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie pomocy w przypadku takich

zdarzeń;

”

,

b)

w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje pkt 4 i 5 w brzmieniu

„

4)

przekazywanie do punktów kontaktowych państw członkowskich Unii Europejskiej informacji

o wpłynięciu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z

wyrobem powszechnego użytku, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 12-15 lub 17, a na

wniosek państwa członkowskiego Unii Europejskiej także o wydaniu zezwolenia na wykonywanie

takiej działalności, przyjęciu zgłoszenia albo przyjęciu powiadomienia o wykonywaniu

takiej działalności;

5)

wymiana informacji w ramach współpracy z innymi państwami w sprawie przechodzenia

od sytuacji zdarzenia radiacyjnego do sytuacji narażenia istniejącego.

”

;

92)

tytuł rozdziału 11 otrzymuje brzmienie

„

Postępowanie w przypadku zdarzeń radiacyjnych oraz w sytuacji narażenia istniejącego

”

;

93)

po art. 82 dodaje się art. 82a w brzmieniu

„

Art. 82a.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego pracownik jednostki organizacyjnej stwierdzający

wystąpienie zdarzenia radiacyjnego niezwłocznie powiadamia o tym zdarzeniu kierownika

jednostki organizacyjnej oraz odpowiedniego inspektora ochrony radiologicznej, o którym

mowa w art. 7 ust. 3 albo 5.

2.

Jeżeli zdarzenie radiacyjne wystąpiło w trakcie prac wykonywanych przez pracowników

jednostki organizacyjnej na terenie innej jednostki, powiadomienie, o którym mowa

w ust. 1, jest niezwłocznie przekazywane także kierownikowi tej jednostki.

”

;

94)

art. 83 otrzymuje brzmienie

„

Art. 83.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność związaną z narażeniem jest obowiązany

1)

niezwłocznie zabezpieczyć miejsce zdarzenia radiacyjnego;

2)

niezwłocznie zgłosić zdarzenie radiacyjne odpowiedniemu organowi właściwemu do wydania

zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art.

4 ust. 1 lub 1a;

3)

niezwłocznie zgłosić zdarzenie radiacyjne organom i służbom właściwym do niesienia

pomocy oraz organom i służbom właściwym w sprawach zarządzania kryzysowego, a w przypadku

zdarzenia radiacyjnego mogącego powodować zagrożenie o zasięgu wojewódzkim lub krajowym

- także wojewodzie;

4)

podjąć działania, w tym działania interwencyjne, mające na celu ograniczenie skutków

zdarzenia radiacyjnego;

5)

dokonać wstępnej tymczasowej oceny okoliczności i skutków zdarzenia radiacyjnego;

6)

udzielać odpowiednim organom i służbom pomocy we wprowadzaniu działań interwencyjnych.

2.

W przypadku otrzymania powiadomienia o zdarzeniu radiacyjnym powodującym zagrożenie

o zasięgu wojewódzkim wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia radiacyjnego jest obowiązany

1)

niezwłocznie zabezpieczyć miejsce zdarzenia radiacyjnego przy pomocy przedstawicieli

służby, inspekcji lub straży podległych wojewodzie, jeżeli miejsce zdarzenia radiacyjnego

znajduje się poza terenem jednostki organizacyjnej lub jeżeli kierownik jednostki

organizacyjnej nie jest w stanie zabezpieczyć miejsca zdarzenia radiacyjnego;

2)

niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu radiacyjnym Prezesa Agencji, inne organy i służby

właściwe do niesienia pomocy oraz organy i służby właściwe w sprawach zarządzania

kryzysowego;

3)

niezwłocznie powiadomić o zdarzeniu radiacyjnym ministra właściwego do spraw wewnętrznych

za pośrednictwem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa oraz Krajowego Centrum Koordynacji

Ratownictwa i Ochrony Ludności, jeżeli rozwój sytuacji może prowadzić do zagrożenia

o skutkach przekraczających obszar jednego województwa albo jeżeli zagrożenie takie

już wystąpiło;

4)

podjąć działania, w tym działania interwencyjne, mające na celu ograniczenie skutków

zdarzenia radiacyjnego;

5)

dokonać wstępnej tymczasowej oceny okoliczności i skutków zdarzenia radiacyjnego.

3.

Pisemne potwierdzenie zgłoszenia i powiadomienia jest przekazywane w ciągu 3 godzin

od uzyskania informacji o zdarzeniu radiacyjnym odpowiednio przez

1)

kierownika jednostki organizacyjnej - organom i służbom, o których mowa w ust. 1 pkt

2 i 3;

2)

wojewodę - organom i służbom, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3.

4.

Potwierdzenie, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

opis przebiegu zdarzenia radiacyjnego, z podaniem dokładnej lokalizacji zdarzenia

radiacyjnego, rodzaju obiektu lub instalacji;

2)

wstępną ocenę zagrożenia, w tym rodzaju i aktywności substancji promieniotwórczych,

które przedostały się do środowiska;

3)

liczbę osób poszkodowanych w wyniku zdarzenia radiacyjnego oraz wstępne oszacowanie

ich narażenia na promieniowanie jonizujące;

4)

wstępną ocenę rozmiaru skażeń promieniotwórczych, w tym skażeń promieniotwórczych

osób;

5)

informację o podjętych działaniach mających na celu ograniczenie skutków zdarzenia

radiacyjnego, w tym zabezpieczenie miejsca zdarzenia radiacyjnego;

6)

przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego i jego skutków.

5.

Organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, powiadamia Prezesa Agencji o zdarzeniu radiacyjnym

w terminie 3 dni od dnia uzyskania informacji o zdarzeniu radiacyjnym.

”

;

95)

po art. 83 dodaje się art. 83a-83e w brzmieniu

„

Art. 83a.

1.

Zabezpieczenie miejsca zdarzenia radiacyjnego, o którym mowa w art. 83 ust. 1 pkt

1 oraz ust. 2 pkt 1, realizuje się tak, żeby

1)

uniemożliwić przebywanie osób postronnych w miejscu zdarzenia radiacyjnego;

2)

zapobiec rozprzestrzenianiu się skażeń promieniotwórczych.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem występuje

o pomoc w zabezpieczeniu miejsca zdarzenia radiacyjnego do wojewody, jeżeli zabezpieczenie

miejsca zdarzenia radiacyjnego przekracza możliwości jednostki organizacyjnej.

Art. 83b.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego z terenu, na którym stwierdzono

1)

1000 Bq/cm

2)

100 Bq/cm

3)

moc dawki promieniowania przekraczającą poziom 100 µSv/h (mikrosiwertów na godzinę)

- kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego

zapewnia niezwłoczne usunięcie osób poszkodowanych oraz innych osób niebiorących udziału

w postępowaniu awaryjnym.

2.

Teren, o którym mowa w ust. 1, zabezpiecza się przed dostępem osób postronnych. Kontroluje

się także dostęp do tego terenu oraz prowadzi się monitoring radiologiczny na tym

terenie i wokół niego.

3.

Do wykonywania zadań, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art.

84 ust. 2-5.

Art. 83c.

1.

Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego jest

obowiązany do utrzymywania kontaktu z organem właściwym do wydania zezwolenia, przyjęcia

zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, organami

i służbami właściwymi do niesienia pomocy oraz organami i służbami właściwymi w sprawach

zarządzania kryzysowego w trakcie przebiegu zdarzenia radiacyjnego aż do zakończenia

tej akcji, w celu

1)

bieżącego informowania o rozwoju sytuacji i przekazywania danych potrzebnych do prowadzenia

ocen i prognoz zagrożenia;

2)

korzystania z zaleceń i informacji przekazywanych przez specjalistów wskazanych przez

organ właściwy do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, w tym z wyników ocen zagrożenia i pomiarów

skażeń promieniotwórczych wykonanych przez stacje oraz placówki właściwe dla miejsca

powstania zagrożenia;

3)

bieżącego przekazywania treści informacji o zdarzeniu radiacyjnym przeznaczonej dla

społeczności lokalnej oraz wskazywania obszaru, na którym informacja ta jest rozpowszechniana.

2.

Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego zwraca

się do Prezesa Agencji, w razie potrzeby, o pomoc w przeprowadzeniu pomiarów dozymetrycznych.

Prezes Agencji kieruje na miejsce zdarzenia radiacyjnego ekipę dozymetryczną Prezesa

Agencji, jeżeli z jego oceny wynika konieczność skierowania takiej ekipy na miejsce

zdarzenia radiacyjnego.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej zwraca się o pomoc w przeprowadzeniu pomiarów dozymetrycznych

do właściwego terenowo państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, jeżeli z

oceny Prezesa Agencji nie wynika konieczność skierowania na miejsce zdarzenia radiacyjnego

ekipy dozymetrycznej Prezesa Agencji.

Art. 83d.

Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego weryfikuje,

w porozumieniu z organem właściwym do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia albo

przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, efektywność przeprowadzonych

działań.

Art. 83e.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego, a także w sytuacji narażenia istniejącego, kierujący

akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego dokłada starań,

jeżeli jest to możliwe, żeby osoby z ogółu ludności nie otrzymały dawki skutecznej

(efektywnej) przekraczającej wartość rocznej dawki granicznej dla osób z ogółu ludności.

2.

W przypadku gdy spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe, dawki

otrzymane przez osoby z ogółu ludności powinny mieścić się w zakresie poziomów odniesienia

dawek skutecznych (efektywnych) określonych w odpowiednim planie postępowania awaryjnego.

3.

Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych) dla osób z ogółu ludności

w przypadku zdarzenia radiacyjnego powinny być co do zasady ustalone na poziomie poniżej

100 mSv.

4.

Wartości poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych) w przypadku narażenia

istniejącego co do zasady powinny być ustalone na poziomie poniżej 20 mSv.

”

;

96)

w art. 84 po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1e w brzmieniu

„

1a.

Zakładowy plan postępowania awaryjnego opracowuje kierownik jednostki organizacyjnej.

1b.

W przypadku działalności związanej z narażeniem zakwalifikowanej do I lub II kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej

uzgadnia projekt zakładowego planu postępowania awaryjnego z wojewodą, komendantem

wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej oraz komendantem wojewódzkim Policji.

1c.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się do kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących

działalność związaną z narażeniem niewymagającą zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, albo wymagającą tylko powiadomienia oraz do

kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących działalność wymagającą zgłoszenia

zakwalifikowaną do III lub IV kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

1d.

Wojewódzki plan postępowania awaryjnego opracowuje wojewoda. Projekt wojewódzkiego

planu postępowania awaryjnego wojewoda uzgadnia z państwowym wojewódzkim inspektorem

sanitarnym.

1e.

Krajowy plan postępowania awaryjnego opracowuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych uzgadnia projekt krajowego planu postępowania

awaryjnego z Prezesem Agencji oraz ministrem właściwym do spraw administracji.

”

;

97)

po art. 84 dodaje się art. 84a-84g w brzmieniu

„

Art. 84a.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu wojewódzkim państwowy

wojewódzki inspektor sanitarny

1)

zapewnia wsparcie merytoryczne wojewody w zakresie

a)

pomiarów dozymetrycznych i spektrometrycznych na miejscu zdarzenia radiacyjnego,

b)

oznaczeń laboratoryjnych, interpretacji wyników i analiz,

c)

oceny zagrożenia i rozwoju sytuacji awaryjnej,

d)

opracowania projektu informacji, o której mowa w art. 92a ust. 1;

2)

współpracuje z wojewodą w zakresie działań interwencyjnych, o których mowa w art.

90.

Art. 84b.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym Prezes

Agencji

1)

dokonuje identyfikacji zdarzenia radiacyjnego, weryfikując uzyskaną informację o zdarzeniu

radiacyjnym;

2)

określa przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego;

3)

ocenia potencjalny rozmiar i zasięg skutków zdarzenia radiacyjnego, w tym z punktu

widzenia konieczności wprowadzenia działań interwencyjnych, o których mowa w art.

90;

4)

niezwłocznie przekazuje informację o zdarzeniu radiacyjnym ministrowi właściwemu do

spraw wewnętrznych, aktualizując ją w zależności od dalszego przebiegu zdarzenia radiacyjnego.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1 pkt 4, zawiera

1)

wskazanie źródła informacji o zdarzeniu radiacyjnym oraz sposobu weryfikacji tej informacji;

2)

opis dotychczasowego przebiegu zdarzenia radiacyjnego, w tym informacje, o których

mowa w art. 83 ust. 4 pkt 3, i informacje o stratach materialnych;

3)

przewidywany dalszy przebieg zdarzenia radiacyjnego;

4)

ocenę potencjalnego rozmiaru i zasięgu skutków zdarzenia radiacyjnego, w tym z punktu

widzenia konieczności podjęcia działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90;

5)

opis dotychczasowych działań podjętych przez kierownika jednostki organizacyjnej,

na terenie której wystąpiło zdarzenie radiacyjne, właściwych wojewodów i Prezesa Agencji;

6)

propozycje działań mających na celu likwidację zagrożenia i usunięcie skutków zdarzenia

radiacyjnego.

Art. 84c.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu wojewódzkim albo

krajowym Prezes Agencji może ustalić dla

1)

stacji - częstotliwość przekazywania do Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych wyników

pomiarów skażeń promieniotwórczych;

2)

placówek - miejsca, częstotliwość oraz zakres pomiarów wykonywanych przez placówki,

a także częstotliwość przekazywania przez nie wyników pomiarów do Centrum do Spraw

Zdarzeń Radiacyjnych.

2.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym Prezes

Agencji na bieżąco analizuje przebieg zdarzenia radiacyjnego i ocenia jego skutki

w celu weryfikacji, aktualizacji i przekazywania informacji, o której mowa w art.

84b ust. 1 pkt 4.

Art. 84d.

1.

Prezes Agencji dokonuje wstępnej oceny zdarzenia radiacyjnego, a w przypadku gdy zdarzenie

to może powodować skutki poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, powiadamia o nim

MAEA oraz państwa, na obszarze których mogą wystąpić skutki tego zdarzenia. W przypadku

zmiany oceny zdarzenia radiacyjnego Prezes Agencji dokonuje aktualizacji powiadomienia.

2.

W przypadku konieczności podjęcia działań mających na celu ograniczenie narażenia

ludności Prezes Agencji powiadamia o zdarzeniu radiacyjnym oraz o zamiarze wprowadzenia

takich działań Komisję Europejską oraz państwa członkowskie Unii Europejskiej, które

mogą być dotknięte skutkami tych działań, z podaniem informacji określających przyczyny

wprowadzania tych działań oraz danych istotnych dla ograniczenia przewidywanych radiologicznych

skutków zdarzenia radiacyjnego dla tych państw. Prezes Agencji dokonuje aktualizacji

powiadomienia odpowiednio do rozwoju sytuacji.

3.

Prezes Agencji w powiadomieniu, o którym mowa w ust. 2, zamieszcza także treść informacji,

o której mowa w art. 92a ust. 1.

4.

Na wniosek Komisji Europejskiej Prezes Agencji powiadamia ją o treści informacji przekazywanej

członkom ekip awaryjnych zgodnie z art. 20 ust. 5.

Art. 84e.

1.

W przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym minister

właściwy do spraw wewnętrznych, kierując akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego, w tym podczas prowadzenia działań interwencyjnych

1)

usprawnia ruch osób i towarów na terenach objętych skutkami zdarzenia radiacyjnego

- w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej;

2)

wprowadza odpowiedni do przebiegu zdarzenia radiacyjnego tryb działania jednostek

ochrony zdrowia - w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia;

3)

koordynuje wykorzystanie pododdziałów i oddziałów sił zbrojnych skierowanych przez

Ministra Obrony Narodowej - w porozumieniu z tym ministrem;

4)

zapewnia sprawną wymianę informacji między organami i służbami biorącymi udział w

akcji likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego - w porozumieniu

z ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw łączności.

2.

W zależności od przebiegu zdarzenia radiacyjnego i rozwoju sytuacji radiacyjnej minister

właściwy do spraw wewnętrznych, po zasięgnięciu opinii Prezesa Agencji, powiadamia

wojewodów właściwych dla terenów, na których wystąpiło skażenie promieniotwórcze,

o działaniach, jakie należy podjąć w celu likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego.

Art. 84f.

1.

Prezes Agencji uzgadnia z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz z ministrem

właściwym do spraw zagranicznych potrzebę wystąpienia do MAEA, Komisji Europejskiej

oraz punktów kontaktowych innych państw i organizacji międzynarodowych z prośbą o

udzielenie pomocy w likwidacji zagrożenia lub usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego

oraz treść tej prośby. Po dokonaniu uzgodnienia Prezes Agencji przekazuje prośbę za

pośrednictwem krajowego punktu kontaktowego.

2.

Prezes Agencji informuje ministra właściwego do spraw wewnętrznych i ministra właściwego

do spraw zagranicznych o prośbie o udzielenie pomocy w likwidacji zagrożenia lub usuwaniu

skutków zdarzenia radiacyjnego zgłoszonej przez MAEA, Komisję Europejską oraz punkty

kontaktowe innych państw i organizacji międzynarodowych za pośrednictwem krajowego

punktu kontaktowego.

Art. 84g.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw transportu, minister

właściwy do spraw gospodarki morskiej, minister właściwy do spraw zdrowia, minister

właściwy do spraw zagranicznych, minister właściwy do spraw informatyzacji, minister

właściwy do spraw łączności, minister właściwy do spraw rolnictwa, minister właściwy

do spraw finansów publicznych, Minister Obrony Narodowej oraz Prezes Agencji, wykonując

zadania na potrzeby przygotowania i reagowania na zdarzenia radiacyjne powodujące

zagrożenie o zasięgu krajowym wymagające współdziałania między nimi, na bieżąco przekazują

sobie informacje i stanowiska konieczne do skutecznego prowadzenia działań niezbędnych

do likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego.

”

;

98)

uchyla się art. 86b;

99)

po art. 86c dodaje się art. 86d-86w w brzmieniu

„

Art. 86d.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje system zarządzania sytuacjami zdarzeń

radiacyjnych, jakie mogą mieć miejsce w jednostce organizacyjnej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej dokonuje analizy zagrożeń, jakie mogą mieć miejsce

w związku z działalnością wykonywaną przez jednostkę organizacyjną, uwzględniając

kategoryzację zagrożeń oraz przepisy wydane na podstawie art. 86g, oraz sporządza

wnioski z tej analizy.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje zakładowy plan postępowania awaryjnego,

uwzględniając wnioski z analizy zagrożeń, o której mowa w ust. 2, w szczególności

mogące wystąpić scenariusze awaryjne.

4.

System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2)

podział zadań i obowiązków osób biorących udział w akcji likwidacji zagrożenia i usuwania

skutków zdarzenia radiacyjnego;

3)

zakładowy plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje służące realizacji

tego planu;

4)

środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie wojewódzkim;

5)

opis zasad ochrony zdrowia członków ekip awaryjnych;

6)

zakres i formy przeprowadzania wstępnych i okresowych szkoleń członków ekip awaryjnych;

7)

opis rozwiązań służących zapewnieniu ochrony radiologicznej członkom ekip awaryjnych;

8)

zasady informowania o możliwości wystąpienia zdarzenia radiacyjnego oraz o wystąpieniu

zdarzenia radiacyjnego;

9)

opis zasad współdziałania z odpowiednimi organami, służbami, inspekcjami i innymi

podmiotami w sprawach likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

10)

kryteria przejścia z fazy reagowania na zdarzenie radiacyjne do sytuacji narażenia

istniejącego.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej przesyła wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce

wykonywania przez jednostkę organizacyjną działalności związanej z narażeniem zakładowy

plan postępowania awaryjnego wraz z wnioskami z analizy zagrożeń, o której mowa w

ust. 2, niezwłocznie po ich sporządzeniu lub aktualizacji.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących

działalność związaną z narażeniem niewymagającą zezwolenia, zgłoszenia ani powiadomienia,

o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, albo wymagającą tylko powiadomienia oraz do

kierowników jednostek organizacyjnych wykonujących działalność wymagającą tylko zgłoszenia

zakwalifikowaną do III lub IV kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

Art. 86e.

1.

Wojewoda opracowuje system zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych o zasięgu wojewódzkim,

jakie mogą mieć miejsce na obszarze województwa.

2.

Wojewoda dokonuje analizy zagrożeń, jakie mogą wystąpić w związku z działalnościami

wykonywanymi na terenie województwa, uwzględniając kategoryzację zagrożeń oraz przepisy

wydane na podstawie art. 86g, oraz sporządza wnioski z tej analizy.

3.

Wojewoda opracowuje wojewódzki plan postępowania awaryjnego, a w szczególności mogące

wystąpić scenariusze awaryjne, uwzględniając wnioski z analizy zagrożeń, o której

mowa w ust. 2, oraz otrzymane od kierowników jednostek organizacyjnych zakładowe plany

postępowania awaryjnego i wnioski z analiz zagrożeń, o których mowa w art. 86d ust.

2.

4.

Wojewoda przesyła ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wojewódzki plan postępowania

awaryjnego wraz z wnioskami z dokonanej przez siebie analizy zagrożeń, niezwłocznie

po ich sporządzeniu lub aktualizacji.

5.

System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2)

podział zadań i obowiązków osób, organów i służb biorących udział w akcji likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

3)

wojewódzki plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje służące realizacji

tego planu;

4)

środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie wojewódzkim, krajowym i międzynarodowym;

5)

elementy, o których mowa w art. 86d ust. 4 pkt 5-10.

Art. 86f.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych opracowuje system zarządzania sytuacjami zdarzeń

radiacyjnych mogących powodować zagrożenie o zasięgu krajowym.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych dokonuje analizy zagrożeń o zasięgu krajowym,

uwzględniając kategoryzację zagrożeń oraz przepisy wydane na podstawie art. 86g, oraz

sporządza wnioski z tej analizy.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych opracowuje krajowy plan postępowania awaryjnego,

uwzględniając wnioski z analizy zagrożeń, o której mowa w ust. 2, oraz otrzymane od

wojewodów wojewódzkie plany postępowania awaryjnego i wnioski z analiz zagrożeń, o

których mowa w art. 86e ust. 2.

4.

System zarządzania sytuacjami zdarzeń radiacyjnych, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

analizę zagrożeń, o której mowa w ust. 2;

2)

podział zadań i obowiązków osób, organów i służb biorących udział w akcji likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

3)

krajowy plan postępowania awaryjnego oraz procedury i instrukcje służące realizacji

tego planu;

4)

środki komunikacji, w tym wymiany informacji na poziomie krajowym i międzynarodowym;

5)

elementy, o których mowa w art. 86d ust. 4 pkt 5-10.

Art. 86g.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres analizy zagrożeń dokonywanej

przez kierownika jednostki organizacyjnej, wojewodę i ministra właściwego do spraw

wewnętrznych oraz formę, w jakiej kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda przedstawiają

wnioski z analizy zagrożeń zgodnie z przepisami art. 86d ust. 5 i art. 86e ust. 4,

mając na względzie kompletność analizy i czytelność wniosków oraz obowiązujące w tym

zakresie zalecenia MAEA.

Art. 86h.

1.

Działalność związana z narażeniem jest kwalifikowana ze względu na zagrożenie mogące

powstać w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego związanego z wykonywaniem takiej

działalności do odpowiedniej kategorii zagrożeń zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub

II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, zapewnia

1)

funkcjonowanie na terenie jednostki organizacyjnej całodobowej służby awaryjnej dla

celów reagowania awaryjnego;

2)

całodobową obecność na terenie jednostki organizacyjnej osoby upoważnionej do klasyfikacji

zdarzeń radiacyjnych.

Art. 86i.

1.

Zakładowy, wojewódzki i krajowy plan postępowania awaryjnego określają zadania w zakresie

1)

przygotowania do reagowania na zdarzenie radiacyjne i sposób realizacji tych zadań;

2)

reagowania na zdarzenie radiacyjne i sposób realizacji tych zadań;

3)

zarządzania sytuacją narażenia istniejącego powstałą w wyniku zdarzenia radiacyjnego

i sposób realizacji tych zadań.

2.

Zadania w zakresie przygotowania do reagowania na zdarzenie radiacyjne obejmują w

szczególności

1)

podział zadań, w tym w zakresie działań przeprowadzanych na terenie jednostki organizacyjnej;

2)

przygotowanie struktur uruchamianych w sytuacji zdarzenia radiacyjnego, w tym w zakresie

działań przeprowadzanych na terenie jednostki organizacyjnej;

3)

określenie kryteriów niezbędnych do uruchomienia planu postępowania awaryjnego;

4)

opracowanie na podstawie analizy zagrożeń strategii ochrony osób z ogółu ludności

i pracowników jednostki organizacyjnej;

5)

wyznaczenie poziomów odniesienia w sytuacji narażenia istniejącego dla osób przebywających

na terenie skażonym;

6)

wyznaczenie poziomów odniesienia na wypadek zdarzenia radiacyjnego dla osób z ogółu

ludności, pracowników jednostki organizacyjnej oraz członków ekip awaryjnych;

7)

opracowanie i aktualizację procedur i instrukcji w zakresie reagowania na zdarzenia

radiacyjne, z uwzględnieniem wniosków z ćwiczeń i zdarzeń radiacyjnych;

8)

w przypadku zakładowego planu postępowania awaryjnego - zapewnienie spójności tego

planu z systemem ochrony fizycznej materiałów jądrowych lub obiektów jądrowych;

9)

przygotowanie i utrzymywanie zasobów niezbędnych do wykonania zadań ujętych w planie

postępowania awaryjnego;

10)

zapewnienie gotowości do wprowadzenia działań interwencyjnych;

11)

określenie, w przypadku

a)

zakładowego planu postępowania awaryjnego - zasad współpracy ze służbami i organami

zaangażowanymi w postępowanie awaryjne,

b)

wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego oraz krajowego planu postępowania awaryjnego

- zasad koordynacji działań służb, organów i innych instytucji krajowych oraz współpracy

z państwami, które mogą być dotknięte skutkami zdarzeń radiacyjnych;

12)

opracowanie planów ćwiczeń i szkoleń w zakresie reagowania na zdarzenia radiacyjne;

13)

organizację okresowych ćwiczeń i treningów w celu weryfikacji poziomu przygotowania

do reagowania na zdarzenia radiacyjne i jego doskonalenia;

14)

utrzymywanie baz danych niezbędnych do prognozowania rozwoju sytuacji radiacyjnej,

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

15)

przygotowanie rozwiązań na wypadek zniszczenia lub zakłócenia funkcjonowania infrastruktury

krytycznej w wyniku zdarzenia radiacyjnego.

3.

Przepisu ust. 2 pkt 15 nie stosuje się do kierowników jednostek organizacyjnych niebędących

operatorami lub właścicielami infrastruktury krytycznej.

4.

Zadania w zakresie reagowania na zdarzenie radiacyjne obejmują w szczególności

1)

uruchomienie planu postępowania awaryjnego;

2)

uruchomienie niezbędnych struktur, w tym sił i środków, zgodnie z planem postępowania

awaryjnego;

3)

powiadamianie i wymianę informacji;

4)

informowanie ludności;

5)

udzielanie pomocy osobom poszkodowanym;

6)

ocenę zagrożenia, w tym wielkości dawek promieniowania jonizującego i skażeń promieniotwórczych;

7)

monitorowanie zagrożeń;

8)

zapewnienie ochrony radiologicznej osobom z ogółu ludności, pracownikom jednostki

organizacyjnej oraz członkom ekip awaryjnych, zgodnie z ustalonymi poziomami odniesienia;

9)

uruchomienie niezbędnych działań interwencyjnych;

10)

analizę skuteczności prowadzonych działań interwencyjnych i ich optymalizację;

11)

raportowanie i dokumentowanie.

5.

Zadania w zakresie zarządzania sytuacją narażenia istniejącego powstałą w wyniku zdarzenia

radiacyjnego obejmują w szczególności

1)

opracowanie strategii zarządzania sytuacją narażenia istniejącego;

2)

podział zadań i obowiązków;

3)

monitorowanie i ocenę zagrożeń;

4)

wymianę informacji;

5)

usuwanie skutków zdarzenia radiacyjnego;

6)

uruchomienie niezbędnych działań naprawczych;

7)

analizę skuteczności prowadzonych działań naprawczych i ich optymalizację;

8)

zapewnienie ochrony radiologicznej osobom z ogółu ludności, pracownikom jednostki

organizacyjnej oraz członkom ekip awaryjnych, zgodnie z ustalonymi poziomami odniesienia;

9)

opracowanie wytycznych w zakresie optymalizacji narażenia;

10)

informowanie ludności;

11)

raportowanie i dokumentowanie.

6.

Strategia, o której mowa w ust. 5 pkt 1, zawiera

1)

procedurę przejścia z fazy reagowania na zdarzenie radiacyjne do sytuacji narażenia

istniejącego;

2)

główne cele do realizacji w zakresie zarządzania sytuacją narażenia istniejącego;

3)

ocenę dostępnych działań interwencyjnych i działań naprawczych;

4)

poziomy odniesienia dla sytuacji narażenia istniejącego i optymalizację narażenia.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółową zawartość zakładowego,

wojewódzkiego i krajowego planu postępowania awaryjnego, uwzględniając w tych planach

różne kategorie zagrożeń, jakie mogą powstać w związku z wykonywaną działalnością

z narażeniem, oraz mając na względzie wydane w tym zakresie zalecenia MAEA.

8.

W sytuacji narażenia istniejącego dotyczącej działalności z naturalnie występującymi

substancjami promieniotwórczymi prowadzonej na podstawie powiadomienia, o którym mowa

w art. 4 ust. 1 lub 1a, kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność

może wystąpić do organu właściwego do przyjęcia powiadomienia o wydanie opinii w zakresie

możliwych do zastosowania środków monitorowania sytuacji radiacyjnej oraz działań

interwencyjnych. Organ przedstawia opinię w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

Art. 86j.

W sytuacji narażenia istniejącego i wystąpienia istotnych, w tym długotrwałych, skażeń

promieniotwórczych terenu lub środowiska w wyniku zdarzenia radiacyjnego minister

właściwy do spraw wewnętrznych opracowuje strategię zarządzania terenami skażonymi,

która uzupełnia strategię zarządzania sytuacją narażenia istniejącego dla wojewódzkiego

i krajowego planu postępowania awaryjnego i zawiera

1)

zamierzenia w zakresie zarządzania terenami skażonymi, w tym długoterminowe cele strategiczne

oraz odpowiadające im poziomy odniesienia, o których mowa w art. 83e;

2)

kryteria wydzielania terenów dotkniętych skażeniami promieniotwórczymi oraz identyfikacji

osób z ogółu ludności dotkniętych tymi skażeniami;

3)

analizę potrzeb w zakresie niezbędnych środków ochronnych, które należy zastosować

w odniesieniu do terenów i osób z ogółu ludności dotkniętych skażeniem promieniotwórczym,

oraz określenie zakresu tych środków;

4)

analizę potrzeb w zakresie kontroli dostępu do terenów dotkniętych skażeniem promieniotwórczym

lub wprowadzenia ograniczeń dotyczących warunków życia na tych terenach;

5)

ocenę narażenia różnych grup ludności oraz ocenę środków, które są dostępne dla poszczególnych

osób w celu kontroli ich narażenia;

6)

rozwiązania w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi powstałymi podczas

usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego.

Art. 86k.

W sytuacji narażenia istniejącego, na terenie długotrwale skażonym w wyniku zdarzenia

radiacyjnego, organ kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego może wyrazić zgodę na pobyt czasowy lub stały ludzi, w tym prowadzenie

lub wznowienie działalności społeczno-gospodarczej na tym terenie, pod warunkiem

1)

wdrożenia strategii zarządzania terenami skażonymi, o której mowa w art. 86j;

2)

określenia dla danego terenu odpowiednich poziomów odniesienia dawek skutecznych (efektywnych)

w sytuacji narażenia istniejącego;

3)

zapewnienia osobom przebywającym na tym terenie niezbędnych informacji o sytuacji

radiacyjnej, zagrożeniu oraz biologicznych skutkach promieniowania jonizującego;

4)

wskazania działań i zachowań ludności mających na celu optymalizację narażenia;

5)

monitorowania sytuacji radiacyjnej na skażonym obszarze oraz informowania ludności

o wynikach ocen sytuacji radiacyjnej.

Art. 86l.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, określa strefy planowania awaryjnego

1)

strefę planowania wyprzedzających działań interwencyjnych, zwaną dalej „strefą wewnętrzną”;

2)

strefę planowania natychmiastowych działań interwencyjnych, zwaną dalej „strefą zewnętrzną”.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do II kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, określa strefę zewnętrzną na obszarze

wokół tej jednostki organizacyjnej.

Art. 86m.

1.

Strefy, o których mowa w art. 86l, kierownik jednostki organizacyjnej określa na podstawie

wyników analiz bezpieczeństwa potencjalnych skutków sytuacji awaryjnych o prawdopodobieństwie

wystąpienia równym lub większym niż raz na 10

2.

Strefa wewnętrzna obejmuje obszar wokół jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, na

którym podejmowane są przygotowania do wprowadzenia wyprzedzających działań interwencyjnych

w przypadku zdarzenia radiacyjnego w celu uniknięcia lub ograniczenia ryzyka wystąpienia

skutków deterministycznych narażenia osób z ogółu ludności.

3.

Decyzję o wprowadzeniu wyprzedzających działań interwencyjnych w strefie wewnętrznej

podejmuje wojewoda niezwłocznie po stwierdzeniu możliwości wystąpienia zagrożenia

poza terenem jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I

kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

4.

Strefa zewnętrzna obejmuje obszar wokół jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy,

na którym podejmowane są przygotowania do wprowadzenia natychmiastowych działań interwencyjnych

w przypadku zdarzenia radiacyjnego w celu ograniczenia ryzyka wystąpienia skutków

stochastycznych narażenia osób z ogółu ludności.

5.

Decyzję o wprowadzeniu działań interwencyjnych, w tym natychmiastowych działań interwencyjnych,

w strefie zewnętrznej podejmuje wojewoda niezwłocznie po stwierdzeniu, że

1)

wartości operacyjnych poziomów interwencyjnych uzyskane na podstawie wyników monitoringu

radiacyjnego lub

2)

prognozy rozprzestrzeniania się substancji promieniotwórczych, lub

3)

istniejące warunki panujące w jednostce organizacyjnej

- wskazują na konieczność podjęcia takich działań.

6.

Do decyzji, o których mowa w ust. 3 i 5, nie stosuje się przepisów art. 88.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje działań, o których mowa w

ust. 5, oraz wartości operacyjnych poziomów interwencyjnych stanowiące podstawę do

wprowadzenia w strefie zewnętrznej tych działań, kierując się względami bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz wydanymi w tym zakresie zaleceniami MAEA.

8.

Prezes Agencji zatwierdza w drodze decyzji administracyjnej strefy, o których mowa

w art. 86l, po uzyskaniu opinii właściwego wojewody co do wykonalności przeprowadzenia

w tych strefach działań interwencyjnych.

9.

Do wniosku o zatwierdzenie stref, o których mowa w art. 86l, dołącza się

1)

uzasadnienie;

2)

mapę administracyjną z naniesionymi granicami stref oraz wykaz gmin objętych tymi

strefami;

3)

wyniki analiz uzasadniających wyznaczenie stref, wraz z opisem przyjętej metodyki,

określeniem kodów obliczeniowych oraz przyjętymi scenariuszami i danymi meteorologicznymi.

10.

W przypadku gdy strefa, o której mowa w art. 86l, przekracza obszar jednego województwa

lub granice Rzeczypospolitej Polskiej, minister właściwy do spraw wewnętrznych zapewnia

koordynację współdziałania odpowiednio między krajowymi lub zagranicznymi organami

właściwymi w zakresie planowania i przygotowania działań interwencyjnych w przypadku

zdarzenia radiacyjnego.

11.

Kierownik jednostki organizacyjnej współdziała z właściwym wojewodą w celu zapewnienia

właściwego przygotowania oraz reagowania na zdarzenia radiacyjne w strefie, o której

mowa w art. 86l.

12.

Do zmiany stref, o których mowa w art. 86l, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

określania tych stref.

Art. 86n.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub

II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, określa

1)

dystans rozszerzonego planowania;

2)

dystans planowania spożycia i kontroli towarów.

2.

Dystans rozszerzonego planowania obejmuje obszar, poza strefą zewnętrzną, na którym

przewiduje się konieczność prowadzenia monitoringu radiacyjnego środowiska w celu

niezwłocznej identyfikacji terenów skażonych wymagających wprowadzenia działań interwencyjnych,

w tym czasowego lub stałego przesiedlenia ludności, i działań naprawczych.

3.

Dystans planowania spożycia i kontroli towarów obejmuje obszar, poza dystansem rozszerzonego

planowania, dla którego planuje się wprowadzenie działań interwencyjnych w celu uniknięcia

lub ograniczenia narażenia w wyniku uwolnienia znaczących ilości substancji promieniotwórczych

do środowiska, obejmujących

1)

ochronę żywności, wody i surowców przed skażeniem;

2)

zakaz lub ograniczenie spożywania skażonej żywności i skażonej wody przeznaczonej

do spożycia przez ludzi, żywienia zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i

pojenia skażoną wodą oraz wypasu zwierząt na skażonym terenie.

4.

Dystanse, o których mowa w ust. 1, kierownik jednostki organizacyjnej określa na podstawie

wyników analiz bezpieczeństwa potencjalnych skutków sytuacji awaryjnych o prawdopodobieństwie

wystąpienia równym lub większym niż raz na 10

5.

Prezes Agencji zatwierdza w drodze decyzji administracyjnej dystanse, o których mowa

w ust. 1, po uzyskaniu opinii właściwego wojewody oraz ministra właściwego do spraw

wewnętrznych, co do wykonalności przeprowadzenia działań interwencyjnych.

6.

Do wniosku o zatwierdzenie dystansów, o których mowa w ust. 1, dołącza się

1)

uzasadnienie;

2)

mapę administracyjną z naniesionymi granicami dystansów oraz wykaz gmin objętych tymi

dystansami;

3)

wyniki analiz uzasadniających wyznaczenie dystansów, wraz z opisem przyjętej metodyki,

określeniem kodów obliczeniowych oraz przyjętymi scenariuszami i danymi meteorologicznymi.

7.

Do zmiany dystansów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące

określania tych dystansów.

Art. 86o.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zakwalifikowanej do I lub II kategorii zagrożeń,

zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, opracowuje i wdraża program monitoringu radiacyjnego

środowiska na terenie i poza terenem jednostki organizacyjnej, w sytuacji normalnej

oraz w przypadku zdarzenia radiacyjnego.

2.

Program monitoringu radiacyjnego środowiska obejmuje strefy, o których mowa w art.

86l, oraz dystans rozszerzonego planowania, o którym mowa w art. 86n ust. 1 pkt 1.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres programu monitoringu radiacyjnego

środowiska, o którym mowa w ust. 1, kierując się koniecznością zapewnienia wiarygodnych

danych niezbędnych do oceny narażenia pracowników oraz osób z ogółu ludności.

Art. 86p.

Na wypadek zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim

albo krajowym wojewoda określa dla podległych organów i służb rozwiązania organizacyjne

i techniczne zapewniające

1)

niezwłoczną ocenę zagrożenia, w tym ocenę rozwoju sytuacji awaryjnej;

2)

niezwłoczne podjęcie działań interwencyjnych, w tym w strefach, o których mowa w art.

86l, oraz na obszarach wyznaczonych dystansami, o których mowa w art. 86n ust. 1;

3)

monitorowanie skażeń osób, sprzętu i środków transportu, w tym opuszczających strefę

planowania awaryjnego, oraz ich dekontaminację;

4)

identyfikację osób poszkodowanych, w tym skażonych promieniotwórczo wskutek zdarzenia

radiacyjnego;

5)

udzielenie pomocy medycznej i psychologicznej osobom poszkodowanym;

6)

ograniczenie i kontrolę dostępu do stref, o których mowa w art. 86l;

7)

miejsca ewakuacji;

8)

rejestrację osób z ogółu ludności w miejscach ewakuacji;

9)

opiekę dla zwierząt, które pozostają na terenie, z którego uprzednio ewakuowano ich

właścicieli lub opiekunów.

Art. 86q.

1.

W przypadku gdy na terenie województwa znajduje się jednostka organizacyjna wykonująca

działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do

ustawy, wojewoda zapewnia, że przynajmniej jedna funkcjonująca na terenie tego województwa

jednostka ochrony zdrowia jest przygotowana do udzielania pomocy osobom poszkodowanym

w wyniku zdarzenia radiacyjnego spowodowanego działalnością takiej jednostki organizacyjnej,

w tym pracownikom tej jednostki organizacyjnej oraz osobom z ogółu ludności przebywającym

w strefie, o której mowa w art. 86l.

2.

Koszty przygotowania jednostki ochrony zdrowia do wykonywania zadania, o którym mowa

w ust. 1, pokrywa jednostka organizacyjna wykonująca działalność zakwalifikowaną do

I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy.

3.

W przypadku gdy na terenie województwa znajduje się więcej niż jedna jednostka organizacyjna

wykonująca działalność zakwalifikowaną do I kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem

nr 5 do ustawy, koszty, o których mowa w ust. 2, są pokrywane przez te jednostki w

częściach równych.

4.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2, oraz sposób i terminy ich pokrywania określa

umowa zawarta między wojewodą oraz jednostką organizacyjną, o której mowa w ust. 1.

Art. 86r.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, której działalność wymaga określenia strefy, o

której mowa w art. 86l, pokrywa koszty zakupu, przechowywania, dystrybucji, wymiany

i unieszkodliwienia preparatów ze stabilnym jodem niezbędnych do właściwego przygotowania

i prowadzenia działania interwencyjnego na terenie tej strefy.

2.

Zadania polegające na zakupie, przechowywaniu, dystrybucji, wymianie i unieszkodliwianiu

preparatów ze stabilnym jodem realizuje wojewoda.

3.

Osoby z ogółu ludności znajdujące się w strefie wewnętrznej wyposaża się, w terminie

3 miesięcy od dnia zatwierdzenia tej strefy, w preparaty ze stabilnym jodem w dawce

zgodnej z przepisami wydanymi na podstawie ust. 9.

4.

Wysokość kosztów, o których mowa w ust. 1, oraz sposób i terminy ich pokrywania określa

umowa zawarta między wojewodą oraz jednostką organizacyjną, o której mowa w ust. 1.

5.

Do opakowań preparatów ze stabilnym jodem wojewoda dołącza informacje dotyczące stosowania

tych preparatów określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 9.

6.

Wojewoda określa liczbę preparatów ze stabilnym jodem przeznaczonych do dystrybucji

w strefach, o których mowa w art. 86l, uwzględniając

1)

liczbę osób przebywających stale lub czasowo w tych strefach;

2)

liczbę osób pracujących i dzieci uczęszczających do szkół lub przedszkoli w tych strefach;

3)

liczbę łóżek w szpitalach, obiektach, w których świadczone są usługi hotelarskie,

i instytucjach społecznych mieszczących się w tych strefach;

4)

liczbę osób pełniących służbę wojskową w tych strefach;

5)

liczbę osób osadzonych w zakładach karnych oraz aresztach śledczych w tych strefach;

6)

osoby biorące udział w usuwaniu skutków zdarzeń radiacyjnych w tych strefach zgodnie

z wojewódzkim planem postępowania awaryjnego.

7.

Niezależnie od liczby preparatów ze stabilnym jodem, o której mowa w ust. 6, wojewoda

tworzy zapasy preparatów ze stabilnym jodem na potrzeby prowadzenia działania interwencyjnego

w strefach, o których mowa w art. 86l, w wielkości 10% tej liczby.

8.

Wojewoda weryfikuje dane potrzebne do określenia liczby preparatów ze stabilnym jodem,

o których mowa w ust. 6 i 7, nie rzadziej niż co 5 lat.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

dawki preparatów ze stabilnym jodem, w jakie wyposaża się osoby z ogółu ludności znajdujące

się w strefie wewnętrznej,

2)

treść informacji, o której mowa w ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia właściwej ochrony osób z ogółu ludności znajdujących

się w strefie wewnętrznej przed skutkami skażeń promieniotwórczych.

Art. 86s.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub

II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, zapewnia rozwiązania

organizacyjne i techniczne oraz zasoby ludzkie gwarantujące prawidłową i niezwłoczną

realizację zadań w przypadku zdarzenia radiacyjnego, w szczególności

1)

ocenę stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, w tym określenie potencjalnego

rozwoju sytuacji radiacyjnej i jej skutków;

2)

monitorowanie i ocenę zagrożenia, w tym ocenę sytuacji radiacyjnej na terenie oraz

poza terenem jednostki organizacyjnej, w tym w strefach, o których mowa w art. 86l;

3)

realizację zadań, o których mowa w art. 83 ust. 1;

4)

informowanie pracowników i osób z ogółu ludności o zagrożeniu na terenie jednostki

organizacyjnej oraz w strefach, o których mowa w art. 86l;

5)

pomoc medyczną osobom poszkodowanym na terenie jednostki organizacyjnej;

6)

wprowadzenie działań interwencyjnych zgodnie z zakładowym planem postępowania awaryjnego;

7)

wstępną ocenę narażenia pracowników, osób poszkodowanych w wyniku zdarzenia radiacyjnego,

osób z ogółu ludności przebywających w strefach, o których mowa w art. 86l, członków

ekip awaryjnych zaangażowanych w działania na terenie jednostki organizacyjnej;

8)

optymalizację podejmowanych działań;

9)

bieżące aktualizowanie ocen i prognoz rozwoju sytuacji radiacyjnej;

10)

podejmowanie działań w przypadku jednoczesnego wystąpienia zdarzeń radiacyjnych w

kilku obiektach jądrowych znajdujących się na terenie tej samej jednostki organizacyjnej;

11)

ciągły monitoring sytuacji radiacyjnej w miejscach zbiórek i miejscach schronienia

pracowników i osób z ogółu ludności;

12)

rejestrację pracowników i osób z ogółu ludności w miejscach zbiórek i schronienia;

13)

klasyfikację zdarzenia radiacyjnego zgodnie z Międzynarodową Skalą Zdarzeń Jądrowych

i Radiologicznych (INES);

14)

monitorowanie skażeń osób, sprzętu i środków transportu oraz ich dekontaminację na

terenie jednostki organizacyjnej;

15)

informowanie na bieżąco właściwych organów i służb o aktualnej sytuacji w jednostce

organizacyjnej i o przewidywanych zmianach tej sytuacji.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub

II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, określa w zakładowym

planie postępowania awaryjnego minimalną liczbę pracowników, w tym członków ekip awaryjnych,

niezbędną do prowadzania działań interwencyjnych w przypadku zdarzenia radiacyjnego

oraz zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w takiej sytuacji.

Art. 86t.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I, II

lub III kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, odpowiednio wyznacza,

tworzy i utrzymuje

1)

drogi ewakuacji na terenie jednostki organizacyjnej;

2)

miejsca zbiórek, miejsca schronienia oraz miejsca dekontaminacji na wypadek zdarzenia

radiacyjnego pracowników i osób z ogółu ludności przebywających na terenie jednostki

organizacyjnej;

3)

system powiadamiania alarmowego na terenie jednostki organizacyjnej;

4)

preparaty ze stabilnym jodem dla pracowników i osób z ogółu ludności przebywających

na terenie jednostki organizacyjnej, jeżeli wyniki analiz potencjalnych skutków sytuacji

awaryjnych uzasadniają konieczność zaplanowania i wprowadzania na terenie jednostki

organizacyjnej działania interwencyjnego polegającego na dystrybucji preparatów ze

stabilnym jodem.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I lub

II kategorii zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, zapewnia funkcjonowanie

1)

środków technicznych i organizacyjnych, w tym środków łączności satelitarnej, w celu

natychmiastowego powiadamiania właściwych organów i służb o wystąpieniu lub podejrzeniu

wystąpienia zdarzenia radiacyjnego;

2)

środków technicznych i organizacyjnych w strefie, o której mowa w art. 86l, w celu

ostrzegania ludności o wystąpieniu lub podejrzeniu wystąpienia zdarzenia radiacyjnego,

zgodnych z systemem wczesnego ostrzegania ludności nadzorowanym przez wojewódzkie

centrum zarządzania kryzysowego, o którym mowa w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.

3.

Minimalne wymagania dla środków, o których mowa w ust. 2 pkt 2, obejmują nadawanie

sygnału dźwiękowego docierającego do całej ludności w strefie, o której mowa w art.

86l, oraz przekazywanie informacji za pośrednictwem audycji radiowych i telewizyjnych

z wykorzystaniem wcześniej przygotowanych nagrań dźwiękowych i wizualnych.

4.

W przypadku gdy w strefie, o której mowa w art. 86l, działa więcej niż jedna jednostka

organizacyjna wykonująca działalność zakwalifikowaną do I lub II kategorii zagrożeń,

zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, obowiązek, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może

być wspólnie wykonywany przez kierowników tych jednostek organizacyjnych, na zasadach

określonych w zawartej między nimi umowie, chyba że Prezes Agencji, ze względu na

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, określi

inaczej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

Art. 86u.

1.

Na potrzeby reagowania na zdarzenia radiacyjne w strefie, o której mowa w art. 86l,

dla jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, kierownik jednostki organizacyjnej

oraz wojewoda zapewniają redundantność sił i środków niezbędnych do realizacji zadań

określonych odpowiednio w zakładowym albo wojewódzkim planie postępowania awaryjnego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność zakwalifikowaną do I kategorii

zagrożeń, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, tworzy awaryjny ośrodek zarządzania

na terenie jednostki organizacyjnej oraz zapasowy awaryjny ośrodek zarządzania na

zewnątrz strefy, o której mowa w art. 86l.

Art. 86v.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych zapewnia koordynację działań w zakresie przygotowania

i reagowania na zdarzenia radiacyjne powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym,

w tym współdziałania organów, służb i instytucji wskazanych w krajowym planie postępowania

awaryjnego.

2.

Wojewoda zapewnia koordynację działań w zakresie przygotowania i reagowania na zdarzenia

radiacyjne powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim, w tym współdziałania

organów, służb i instytucji wskazanych w wojewódzkim planie postępowania awaryjnego.

Art. 86w.

Kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego zapewnia

współdziałanie z organami dochodzeniowo-śledczymi w przypadku podejrzenia, że zdarzenie

radiacyjne nastąpiło w wyniku działań przestępczych, w tym aktu terroru, i koordynację

działań przez podległe mu organy i służby w tym zakresie.

”

;

100)

w art. 87 uchyla się pkt 1 i 2;

101)

po art. 90 dodaje się art. 90a w brzmieniu

„

Art. 90a.

1.

W uzasadnionych przypadkach kierujący działaniami interwencyjnymi, o których mowa

w art. 90, może wyrazić w drodze decyzji administracyjnej zgodę osobie niebędącej

członkiem ekipy awaryjnej na dostęp do obszaru, z którego ewakuowano ludność, jeżeli

1)

obecność tej osoby na tym obszarze nie będzie negatywnie wpływać na efektywność prowadzonych

działań interwencyjnych i działań naprawczych;

2)

istnieje możliwość zapewnienia tej osobie kontroli narażenia w czasie przebywania

na tym obszarze;

3)

zostanie zapewniona tej osobie informacja o możliwych działaniach ochronnych, jakie

należy podjąć we własnym zakresie w celu uniknięcia lub ograniczenia narażenia, a

także o możliwych negatywnych skutkach narażenia.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana na uzasadniony wniosek osoby ubiegającej

się o uzyskanie tej zgody.

”

;

102)

po art. 91a dodaje się art. 91b i art. 91c w brzmieniu

„

Art. 91b.

1.

W przypadku wprowadzenia działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, organ

kierujący działaniami interwencyjnymi zapewnia

1)

zabezpieczenie pozostawionego mienia oraz zapewnienie ewakuowanej lub przesiedlanej

ludności miejsc pobytu czasowego albo stałego, transportu oraz warunków powrotu do

miejsc zamieszkania po odwołaniu ewakuacji i czasowego przesiedlenia - w przypadku

ewakuacji, czasowego lub stałego przesiedlenia ludności;

2)

zaopatrzenie ludności w niezbędne produkty żywnościowe i wodę przeznaczoną do spożycia

przez ludzi oraz pomoc medyczną - w przypadku nakazu pozostania w pomieszczeniach

zamkniętych;

3)

dystrybucję preparatów ze stabilnym jodem - w przypadku konieczności podania tych

preparatów;

4)

odbiór skażonej żywności, zamknięcie ujęć skażonej wody przeznaczonej do spożycia

przez ludzi, bezpłatną dystrybucję nieskażonej wody przeznaczonej do spożycia przez

ludzi oraz nieskażonej żywności - w przypadku zakazu lub ograniczenia spożywania skażonej

żywności i skażonej wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi;

5)

bezpłatne udostępnienie nieskażonych środków żywienia zwierząt i wody oraz nadzór

nad przestrzeganiem zakazu wypasu zwierząt na skażonym terenie - w przypadku zakazu

lub ograniczenia żywienia zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i pojenia

skażoną wodą oraz wypasu zwierząt na skażonym terenie;

6)

wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów;

7)

przygotowanie i zapewnienie działania jednostek ochrony zdrowia odpowiednio do rozwoju

sytuacji.

2.

Wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów w przypadku zdarzenia radiacyjnego

powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim następuje w drodze aktu prawa

miejscowego wydanego przez właściwego wojewodę, a w przypadku gdy obszar województwa

przylega do granicy państwowej - wprowadzenie takich ograniczeń następuje po zasięgnięciu

opinii ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Wprowadzenie niezbędnych ograniczeń w ruchu osób i towarów w przypadku zdarzenia radiacyjnego

powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym następuje w drodze rozporządzenia

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

4.

W aktach prawnych, o których mowa w ust. 2 i 3, określa się rodzaj, datę wprowadzenia,

obszar i przewidywany czas obowiązywania ograniczeń.

5.

Przepisy art. 89 ust. 5 i 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 91c.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia usunięcie skażeń promieniotwórczych z

terenu jednostki organizacyjnej, w której jest wykonywana działalność związana z narażeniem,

powstałych w wyniku zdarzenia radiacyjnego związanego z działalnością tej jednostki

organizacyjnej.

2.

W przypadku skażeń promieniotwórczych poza terenem jednostki organizacyjnej powstałych

w wyniku zdarzenia radiacyjnego związanego z działalnością tej jednostki organizacyjnej

kierownik jednostki organizacyjnej współdziała odpowiednio z wojewodą albo ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych w usuwaniu skażeń promieniotwórczych i ponosi koszty

usunięcia tych skażeń.

”

;

103)

w art. 92

a)

w ust. 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Informacja wyprzedzająca jest aktualizowana w miarę rozwoju sytuacji.

”

,

b)

uchyla się ust. 2 i 3;

104)

po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu

„

Art. 92a.

1.

Po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego ludność, która może otrzymać dawkę promieniowania

jonizującego przekraczającą dawkę graniczną dla osób z ogółu ludności, jest niezwłocznie

informowana o tym zdarzeniu radiacyjnym, podejmowanych działaniach oraz o stosownych

środkach ochrony zdrowia.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej przygotowuje projekt informacji, o której mowa

w ust. 1, po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, którego rozwój prowadzi lub może

prowadzić do zagrożenia o skutkach sięgających poza teren jednostki organizacyjnej,

w tym również zdarzenia radiacyjnego zaistniałego podczas transportu materiałów jądrowych,

źródeł promieniotwórczych lub odpadów promieniotwórczych poza terenem jednostki organizacyjnej.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej przekazuje projekt informacji, o którym mowa w

ust. 2, niezwłocznie po jego przygotowaniu wojewodzie właściwemu dla miejsca zdarzenia

radiacyjnego, a także wskazuje obszar, na którym informacja ta powinna być rozpowszechniana.

4.

Wojewoda opracowuje informację, o której mowa w ust. 1, we współpracy z państwowym

wojewódzkim inspektorem sanitarnym, uwzględniając projekt informacji przekazany zgodnie

z ust. 3.

5.

Wojewoda przekazuje ludności informację, o której mowa w ust. 4, niezwłocznie po jej

opracowaniu, przez ogłoszenie w środkach masowego przekazu i w inny sposób zwyczajowo

przyjęty na danym terenie, a następnie uaktualnia ją w miarę rozwoju sytuacji.

6.

Prezes Agencji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych opracowuje

informację, o której mowa w ust. 1, dotyczącą zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przekazuje ludności informację, o której mowa

w ust. 6, niezwłocznie po jej opracowaniu, przez ogłoszenie w środkach masowego przekazu

na obszarze, którego mogą dotyczyć skutki zdarzenia radiacyjnego, a następnie uaktualnia

ją w miarę rozwoju sytuacji.

8.

Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera w zależności od potrzeb

1)

dane dotyczące rodzaju zdarzenia radiacyjnego, a jeżeli to możliwe - dane dotyczące

miejsca i czasu jego wystąpienia oraz opis zdarzenia radiacyjnego, a także dotychczasowy

oraz przewidywany przebieg zdarzenia radiacyjnego, wraz z określeniem rozmiaru i zasięgu

zaistniałych oraz przewidywanych skutków tego zdarzenia radiacyjnego;

2)

wskazanie działań lub zachowań ludności mających na celu uniknięcie skutków zdarzenia

radiacyjnego, które, w zależności od rodzaju zdarzenia radiacyjnego, mogą obejmować

zalecenia ograniczenia spożywania niektórych produktów żywnościowych, podstawowe reguły

dotyczące higieny i dekontaminacji ludzi, zalecenia dotyczące pozostania w pomieszczeniach

zamkniętych, informacje dotyczące systemu dystrybucji preparatów ze stabilnym jodem

oraz ustalenia organizacyjne dotyczące ewakuacji;

3)

uprzedzenie o możliwości wprowadzenia działań interwencyjnych, o których mowa w art.

90, o ile z przebiegu zdarzenia radiacyjnego wynika możliwość wprowadzenia takich

działań;

4)

wskazanie organów i służb prowadzących akcję likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia radiacyjnego;

5)

jeżeli czas na to pozwala - podstawowe dane o promieniowaniu jonizującym oraz o skutkach

jego oddziaływania na człowieka i środowisko;

6)

wezwanie do słuchania komunikatów przekazywanych przez radio i telewizję;

7)

zalecenia dotyczące postępowania

a)

osób odpowiedzialnych za przedszkola, szkoły, szpitale, domy opieki, hotele, zakłady

karne, areszty śledcze i inne obiekty, w których przebywają większe grupy ludzi,

b)

grup zawodowych, które mogą być pomocne w przypadku zdarzenia radiacyjnego.

”

;

105)

art. 94 otrzymuje brzmienie

„

Art. 94.

1.

Raport o zdarzeniu radiacyjnym, po zakończeniu działań interwencyjnych, niezwłocznie

przekazuje

1)

kierownik jednostki organizacyjnej - organowi właściwemu do wydania zezwolenia, przyjęcia

zgłoszenia albo przyjęcia powiadomienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 lub 1a, w

przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie jednostki organizacyjnej;

2)

wojewoda - ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz Prezesowi Agencji, w przypadku

zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim;

3)

minister właściwy do spraw wewnętrznych po opracowaniu we współpracy z Prezesem Agencji

- Prezesowi Rady Ministrów, w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie

publiczne o zasięgu krajowym.

2.

Raport, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

opis przebiegu zdarzenia radiacyjnego z określeniem przyczyn tego zdarzenia;

2)

ogólną ocenę zagrożenia w wyniku zdarzenia radiacyjnego;

3)

opis przebiegu likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego;

4)

wskazanie liczby osób poszkodowanych wraz z określeniem rodzaju uszkodzeń ciała, oceną

dawek pochłoniętych i skażeń promieniotwórczych tych osób;

5)

ocenę skażeń promieniotwórczych powierzchni roboczych stanowisk pracy i skażeń promieniotwórczych

środowiska;

6)

wykaz zastosowanych metod pomiarowych i przyrządów dozymetrycznych, sprzętu ochrony

indywidualnej i sprzętu użytego do likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia

radiacyjnego;

7)

opis procedur zastosowanych przy usuwaniu skażeń promieniotwórczych pomieszczeń, terenu,

środowiska lub osób;

8)

protokół kontroli dozymetrycznej przeprowadzonej po usunięciu skutków zdarzenia radiacyjnego;

9)

wnioski ze zdarzania radiacyjnego i opis działań zapobiegawczych.

”

;

106)

art. 96 otrzymuje brzmienie

„

Art. 96.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy w swoim zakresie, przeprowadzają

okresowe ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji planów postępowania awaryjnego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej opracowuje plan ćwiczeń, o którym mowa w art. 86i

ust. 2 pkt 12, w sposób zapewniający kompleksową, w tym praktyczną, weryfikację przygotowania

na reagowanie w zidentyfikowanych sytuacjach awaryjnych.

3.

W przypadku obiektu jądrowego pierwsze ćwiczenie z zakresu przygotowania i postępowania

awaryjnego na wypadek wystąpienia zdarzenia radiacyjnego, którego zasięg skutków może

wykraczać poza teren jednostki organizacyjnej, przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej

przed pierwszym załadunkiem paliwa jądrowego do obiektu jądrowego. Zakres oraz scenariusz

ćwiczenia kierownik jednostki organizacyjnej uzgadnia z wojewodą.

4.

Koszty ćwiczeń, o których mowa w ust. 1, ponoszą jednostka organizacyjna i wojewoda,

każdy w swoim zakresie.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo, nie rzadziej niż co

3 lata, ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji krajowego planu postępowania awaryjnego.

Koszty ćwiczeń są pokrywane z budżetu ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

Ćwiczenia, o których mowa w ust. 1, są przeprowadzane w przypadku

1)

zakładowego planu postępowania awaryjnego dla jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność zakwalifikowaną, zgodnie z załącznikiem nr 5 do ustawy, do

a)

I lub II kategorii zagrożeń - nie rzadziej niż co roku i obejmują weryfikację wszystkich

scenariuszy awaryjnych określonych w zakładowym planie postępowania awaryjnego, a

w przypadku ćwiczeń w zakresie współdziałania z zewnętrznymi ekipami awaryjnymi -

nie rzadziej niż co 3 lata,

b)

III lub IV kategorii zagrożeń - nie rzadziej niż co 2 lata;

2)

wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego - nie rzadziej niż co 3 lata.

7.

Kierownik jednostki organizacyjnej przekazuje Prezesowi Agencji oraz wojewodzie wnioski

z ćwiczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 1 lit. a, w terminie 30 dni od dnia zakończenia

ćwiczeń.

8.

Dokumentacja ćwiczeń, o których mowa w ust. 1 i 5, wraz z wnioskami z tych ćwiczeń,

jest przechowywana odpowiednio przez kierownika jednostki organizacyjnej, wojewodę

i ministra właściwego do spraw wewnętrznych przez okres nie krótszy niż 5 lat od dnia

zakończenia ćwiczeń.

”

;

107)

po art. 97 dodaje się art. 97a w brzmieniu

„

Art. 97a.

Minister właściwy do spraw zdrowia monitoruje stan zdrowia osób poszkodowanych w wyniku

zdarzenia radiacyjnego, w związku z którym wprowadzono działania interwencyjne, o

których mowa w art. 90.

”

;

108)

w art. 109

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Prezes Agencji jest powoływany na pięcioletnią kadencję i może być ponownie powołany

tylko raz. Po upływie kadencji Prezes Agencji pełni swoją funkcję do czasu powołania

jego następcy.

2b.

Prezes Agencji może zostać odwołany przez Prezesa Rady Ministrów przed upływem kadencji,

na którą został powołany, wyłącznie w przypadku

1)

rażącego naruszenia prawa;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3)

orzeczenia zakazu zajmowania kierowniczych stanowisk lub pełnienia funkcji związanych

ze szczególną odpowiedzialnością w organach państwa;

4)

choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie zadań;

5)

złożenia rezygnacji;

6)

odmowy zaakceptowania przez Prezesa Rady Ministrów sprawozdania, o którym mowa w art.

110 pkt 13.

”

,

b)

po ust. 3l dodaje się ust. 3m w brzmieniu

„

3m.

Wskazany przez ministra właściwego do spraw środowiska wiceprezes Agencji tymczasowo,

do czasu powołania nowego Prezesa Agencji, wykonuje obowiązki Prezesa Agencji w przypadku

1)

śmierci Prezesa Agencji;

2)

odwołania Prezesa Agencji przed upływem kadencji;

3)

stwierdzenia nieważności powołania Prezesa Agencji lub wystąpienia innych przyczyn

nieobjęcia urzędu po dokonaniu powołania.

”

;

109)

w art. 110

a)

pkt 6 otrzymuje brzmienie

„

6)

prowadzenie działań związanych z komunikacją społeczną oraz informacją techniczną

i prawną w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, w tym przekazywanie

ludności informacji na temat promieniowania jonizującego i jego oddziaływania na zdrowie

człowieka i na środowisko oraz o możliwych do zastosowania środkach w przypadku zdarzeń

radiacyjnych - z wyłączeniem promocji wykorzystania promieniowania jonizującego, a

w szczególności promocji energetyki jądrowej, ze względu na zasadę niezależności dozoru

jądrowego;

”

,

b)

pkt 13 otrzymuje brzmienie

„

13)

przedstawianie Prezesowi Rady Ministrów, w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku,

do akceptacji rocznego sprawozdania ze swojej działalności za rok poprzedni oraz oceny

stanu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju.

”

;

110)

w art. 114 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Zakład wykonuje także działalność informacyjną, edukacyjną i szkoleniową dotyczącą

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym oraz funkcjonowaniem

składowiska odpadów promieniotwórczych.

”

;

111)

w art. 118 po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

Cennik usług Zakładu jest udostępniany w siedzibie i na stronie internetowej Zakładu,

w terminie 7 dni od dnia zatwierdzenia tego cennika.

2b.

Zakład uzyskuje zgodę ministra właściwego do spraw energii na dokonanie czynności

prawnej w zakresie rozporządzenia składnikami aktywów trwałych w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495 i 1571), zaliczonymi do wartości niematerialnych i prawnych, rzeczowych aktywów trwałych

lub inwestycji długoterminowych, w tym oddania tych składników do korzystania innym

podmiotom na podstawie umów prawa cywilnego lub ich wniesienia jako wkładu do spółki lub spółdzielni, jeżeli wartość rynkowa

przedmiotu rozporządzenia przekracza równowartość w złotych kwoty 50 000 euro, obliczonej

na podstawie średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski według stanu z

dnia wystąpienia o zgodę.

2c.

Sprzedaż przez Zakład składników aktywów trwałych odbywa się w drodze przetargu publicznego

zorganizowanego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495).

”

;

112)

w art. 119

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakład otrzymuje z budżetu państwa dotację podmiotową na postępowanie z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym, eksploatację przechowalników wypalonego paliwa jądrowego

pochodzącego z badawczych reaktorów jądrowych, działalność w zakresie ochrony radiologicznej

i ochrony składowiska odpadów promieniotwórczych oraz na odbiór, transport, przetwarzanie,

przechowywanie i składowanie materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych i innych

substancji promieniotwórczych, a także na prowadzenie działalności informacyjnej,

edukacyjnej i szkoleniowej dotyczącej postępowania z odpadami promieniotwórczymi i

wypalonym paliwem jądrowym oraz funkcjonowania składowiska odpadów promieniotwórczych.

”

,

b)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1g w brzmieniu

„

1b.

Dotacji, o których mowa w ust. 1 i 1a, udziela minister właściwy do spraw energii

na wniosek dyrektora Zakładu.

1c.

Wniosek o udzielenie dotacji podmiotowej zawiera

1)

szczegółowe wskazanie zadań przewidzianych do realizacji w ramach celów, o których

mowa w ust. 1;

2)

wskazanie kwoty dotacji, o jaką wnosi Zakład;

3)

uzasadnienie zapotrzebowania na dotację.

1d.

Do wniosku o udzielenie dotacji podmiotowej dołącza się

1)

zestawienie kosztów realizacji zadań w danym roku, z podziałem na źródła ich finansowania;

2)

roczny zbiorczy plan finansowy Zakładu na rok, którego dotyczy wniosek.

1e.

Wniosek o udzielenie dotacji celowej zawiera

1)

szczegółowe określenie inwestycji;

2)

wskazanie kwoty dotacji oraz wysokości wkładu własnego Zakładu;

3)

uzasadnienie obejmujące w szczególności

a)

określenie potrzeb i założeń inwestycji,

b)

oszacowanie efektów rzeczowych inwestycji,

c)

szacowaną wartość inwestycji,

d)

harmonogram realizacji inwestycji.

1f.

Wniosek o udzielenie dotacji celowej na realizację obiektu budowlanego w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zawiera dodatkowo

1)

dokument stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

2)

kopię decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile jest wymagane zgodnie z obowiązującymi

przepisami.

1g.

Podstawą ustalenia wysokości dotacji jest

1)

w przypadku dotacji podmiotowej - różnica między planowanymi kosztami koniecznymi

do poniesienia przez Zakład na zadania przewidziane do realizacji w ramach celów określonych

w ust. 1 a planowanymi do osiągnięcia przychodami z tego tytułu;

2)

w przypadku dotacji celowej - łączna suma kosztów realizacji inwestycji związanych

z wykonywaniem działalności, o której mowa w art. 114 ust. 1 i 1a.

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Rozliczenie dotacji podmiotowej następuje na podstawie sprawozdania rocznego z wykonywanej

działalności finansowanej z dotacji podmiotowej.

2b.

Rozliczenie dotacji celowej następuje na podstawie sprawozdania z wykorzystania środków

finansowych z dotacji celowej.

”

,

d)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw energii zatwierdza rozliczenie dotacji odpowiednio na podstawie

sprawozdań, o których mowa w ust. 2a i 2b, przekazanych przez Zakład zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 120 ust. 2, zbadanych przez firmę audytorską w zakresie

prawidłowości wykorzystania środków dotacji zgodnie z przeznaczeniem. Wyboru firmy

audytorskiej dokonuje minister właściwy do spraw energii spośród ofert przedstawionych

przez dyrektora Zakładu.

”

;

113)

w art. 120

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zakład prowadzi gospodarkę finansową na podstawie rocznego planu rzeczowo-finansowego

zatwierdzanego przez ministra właściwego do spraw energii oraz na zasadach określonych

w przepisach o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych, o ile przepisy ustawy

nie stanowią inaczej.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1m w brzmieniu

„

1a.

Roczny plan rzeczowo-finansowy sporządza się w podziale na działalność objętą dotacją

podmiotową i celową oraz pozostałą działalność.

1b.

Dyrektor Zakładu przedstawia do zatwierdzenia ministrowi właściwemu do spraw energii

roczny plan rzeczowo-finansowy w terminie do dnia 30 listopada roku poprzedzającego

rok obrotowy.

1c.

Minister właściwy do spraw energii zatwierdza roczny plan rzeczowo-finansowy w terminie

do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok obrotowy.

1d.

Zakład określa w dokumentacji, o której mowa w art. 10 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zasady prowadzenia wyodrębnionej ewidencji dla działalności związanej z realizacją

zadań, o których mowa w art. 119 ust. 1, i dla pozostałej działalności gospodarczej,

a także metody przypisywania kosztów i przychodów, oraz prowadzi tę ewidencję i dokonuje

przypisywania przychodów i kosztów zgodnie z tymi metodami.

1e.

Roczne sprawozdanie finansowe Zakładu podlega badaniu przez firmę audytorską, zgodnie

z wymogami przeprowadzania badań określonymi w przepisach ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze

publicznym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1421 i 1571).

1f.

Wyboru firmy audytorskiej do badania rocznego sprawozdania finansowego Zakładu dokonuje

minister właściwy do spraw energii spośród ofert przedstawionych przez dyrektora Zakładu.

1g.

Sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz sprawozdanie z badania dyrektor

Zakładu przekazuje ministrowi właściwemu do spraw energii w terminie do dnia 31 marca

roku następującego po roku, którego dotyczy sprawozdanie.

1h.

Zakład tworzy fundusze w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2069).

1i.

Minister właściwy do spraw energii zatwierdza roczne sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie

z działalności Zakładu w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku,

którego dotyczy sprawozdanie.

1j.

Zakład prowadzi

1)

rachunek bieżący, służący do rozliczeń operacji finansowych związanych z działalnością

gospodarczą;

2)

wyodrębnioną ewidencję księgową przychodów i kosztów ze środków z dotacji.

1k.

Na żądanie ministra właściwego do spraw energii dyrektor Zakładu przedkłada kopie

dokumentów potwierdzających wydatkowanie przez Zakład środków finansowych.

1l.

Decyzje w sprawach finansowych Zakładu podejmuje dyrektor Zakładu zgodnie z przepisami

o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych oraz zatwierdzonym rocznym planem

rzeczowo-finansowym.

1m.

Wynagrodzenia pracowników Zakładu są finansowane ze środków dotacji podmiotowej oraz

z pozostałych przychodów w proporcjach i kwotach ustalonych w rocznym planie rzeczowo-finansowym,

z zastrzeżeniem że środki dotacji podmiotowej są wykorzystywane wyłącznie na pokrycie

koniecznych, rzeczywistych kosztów wynagrodzeń pracowników Zakładu, które nie znajdują

pokrycia w przychodach.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb udzielania dotacji, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 1a, w tym terminy składania

wniosków o dotacje, sposób ustalania wysokości dotacji oraz sposób dokumentowania

i rozliczania dotacji, mając na względzie konieczność zapewnienia należytej realizacji

zadań, na które jest udzielana dotacja, oraz efektywnego wykorzystania środków finansowych

pochodzących z budżetu państwa;

2)

sposób ustalania opłat, o których mowa w art. 118 ust. 2, oraz zatwierdzania cennika

usług Zakładu, mając na względzie konieczność ustalenia opłat w wysokości umożliwiającej

realizację zadań Zakładu;

3)

minimalną zawartość rocznego planu finansowo-rzeczowego Zakładu, mając na względzie

konieczność zapewnienia przejrzystości i rzetelnej informacji o działalności Zakładu.

”

;

114)

w art. 121 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Szczegółowe zadania, organizację, tryb tworzenia jednostek zamiejscowych, system kontroli

wewnętrznej i sposób działania Zakładu określa statut Zakładu uwzględniający cele,

dla których Zakład został utworzony, o których mowa w art. 114.

”

;

115)

w art. 123

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kierownikowi jednostki organizacyjnej

1)

która bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom albo bez wymaganego zgłoszenia,

albo bez wymaganego powiadomienia wykonuje działalność, o której mowa w art. 4 ust.

1, albo dokonuje przywozu lub wywozu, o którym mowa w art. 62 ust. 1,

2)

która bez wymaganego powiadomienia wykonuje działalność, o której mowa w art. 4 ust.

1a,

3)

który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 i 2, albo zatrudnia pracowników

bez uprawnień, kwalifikacji lub umiejętności określonych w przepisach ustawy,

4)

która dokonuje przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywozu z terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzytu przez to terytorium odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 62c ust. 1, lub

bez zgody, o której mowa w art. 62d ust. 1, lub wbrew ich warunkom,

5)

który będąc odpowiedzialnym za bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, dopuszcza

do narażenia pracownika lub innej osoby z naruszeniem przepisów art. 14 ust. 1, art.

19 ust. 1-3 lub art. 20,

6)

który nie dopełnia obowiązków w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

przy pracy z materiałami jądrowymi, źródłami promieniowania jonizującego, odpadami

promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym lub przy ich przygotowaniu do transportu,

przechowywaniu lub składowaniu,

7)

która utraciła lub pozostawiła bez właściwego zabezpieczenia powierzony jej materiał

jądrowy, źródło promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze lub wypalone

paliwo jądrowe,

8)

który nie dopełnia obowiązku kontroli dozymetrycznej, kontroli źródeł promieniowania

jonizującego lub prowadzenia ewidencji materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych,

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego,

9)

który uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie czynności kontrolnych w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej albo nie udziela informacji lub udziela informacji

nieprawdziwej albo zataja prawdę w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

10)

który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 41b pkt 2-9, art. 41c, art. 41d

ust. 1 pkt 1 lub art. 41e pkt 1-3,

11)

który nie dopełnia obowiązku, o którym mowa w art. 43a ust. 1 lub 2 lub art. 43b ust.

1,

12)

który nie przeprowadził przeglądu, o którym mowa w art. 35a ust. 7, albo przeprowadził

ten przegląd niezgodnie z zakresem wynikającym z decyzji administracyjnej wydanej

na podstawie art. 35a ust. 7 oraz art. 35a ust. 8 pkt 1,

13)

który nie złożył w wyznaczonym terminie raportu, o którym mowa w art. 35a ust. 10,

albo złożył raport niezgodny z art. 35a ust. 10

- wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięciokrotności kwoty

przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym

popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

”

,

b)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1e w brzmieniu

„

1b.

Za czyny, o których mowa w ust. 1, jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotności

kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym

popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

1c.

Osobie prowadzącej jednoosobową działalność oraz każdemu ze wspólników spółki cywilnej,

wykonującym działalność związaną z narażeniem, za czyny, o których mowa w ust. 1,

wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięćdziesięciokrotności

kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym

popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie

art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

1d.

Odpowiedzialności za czyny, o których mowa w ust. 1, na zasadach określonych w tych

przepisach, podlega

1)

syndyk - w przypadku wydania orzeczenia o ogłoszeniu upadłości jednostki organizacyjnej;

2)

zarządca - w przypadku otwarcia postępowania sanacyjnego dotyczącego jednostki organizacyjnej.

1e.

Operatorowi statku powietrznego, który nie dopełnia któregokolwiek z obowiązków, o

których mowa w art. 23h, wymierza się karę pieniężną w wysokości określonej w ust.

1.

”

,

c)

w ust. 3 pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2)

wprowadza bez pisemnej zgody Prezesa Agencji lub wbrew jej warunkom modyfikację lub

modernizację systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, mającego

istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną,

3)

uruchamia bez pisemnej zgody Prezesa Agencji reaktor po przerwie na modyfikację lub

modernizację systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, a

w przypadku elektrowni jądrowej - po przerwie na załadunek paliwa jądrowego do reaktora,

”

;

116)

w art. 124

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Kary pieniężne, o których mowa w art. 123, nakłada, w formie decyzji administracyjnej

1)

Prezes Agencji - jeżeli jest organem właściwym do wydania zezwolenia, przyjęcia zgłoszenia

albo przyjęcia powiadomienia;

2)

Główny Inspektor Sanitarny, państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, Główny Inspektor

Sanitarny Wojska Polskiego, komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej, wojskowy

inspektor sanitarny wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej lub państwowy inspektor

sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji - jeżeli organy te są właściwe

do wydania zezwolenia lub zgody albo przyjęcia powiadomienia;

3)

dyrektor okręgowego urzędu górniczego - jeżeli jest organem właściwym do przyjęcia

powiadomienia.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 123 ust. 1e, nakłada, w formie decyzji administracyjnej,

Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 1a, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

”

;

117)

w art. 126 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Środki uzyskane z tytułu kar pieniężnych są dochodami budżetu państwa.

”

;

118)

załączniki nr 1 i 2 do ustawy otrzymują brzmienie określone w załącznikach nr 1 i

2 do niniejszej ustawy;

119)

dodaje się załączniki nr 4-6 do ustawy w brzmieniu określonym w załącznikach nr 3-5

do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1372 i 1518) w art. 14

1)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu

„

1b.

Krajowy system ratowniczo-gaśniczy w ramach posiadanych sił i środków bierze udział

w likwidacji zagrożenia, w tym w działaniach ratowniczych, w przypadku wystąpienia

zdarzenia radiacyjnego.

”

;

2)

w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu

„

6a)

likwidacji zagrożenia, w tym działań ratowniczych, w przypadku wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego;

”

.

1.

Zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, wydane przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.

2.

Decyzje administracyjne o przyjęciu zgłoszenia, wydane przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, zachowują

ważność.

3.

Zezwolenia na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych oraz na uruchamianie pracowni stosujących takie aparaty, wydane przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy zmienianej

w art. 1, zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność związaną z narażeniem niewymagającą zezwolenia, której wykonywanie

wymaga uzyskania zezwolenia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, złożą w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy wniosek o wydanie takiego zezwolenia albo zakończą tę działalność.

2.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność związaną z narażeniem niewymagającą zgłoszenia, której wykonywanie

wymaga zgłoszenia zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, dokonają w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy takiego zgłoszenia albo zakończą tę działalność.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie wymaga powiadomienia

zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

dokonają w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego powiadomienia

albo zakończą tę działalność. Przepisu art. 5 ust. 16 ustawy zmienianej w art. 1 nie

stosuje się.

4.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących w dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy działalność związaną z narażeniem, której wykonywanie wymaga powiadomienia

zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1, dokonają w terminie 12 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy takiego powiadomienia. Przepisu art. 5

5.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6 pkt 1

ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą powiadomienia, o którym

mowa w art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

wymaga wykonywanie działalności związanej z narażeniem polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie lub stosowaniu materiałów

promieniotwórczych lub źródeł promieniotwórczych, zawierających izotopy promieniotwórcze

o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z

punktu widzenia ochrony radiologicznej oraz których aktywność całkowita lub stężenie

promieniotwórcze nie przekraczają odpowiednio wartości aktywności P1lub wartości stężenia promieniotwórczego, określonych w załączniku nr 2 do ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz na obrocie tymi materiałami

lub źródłami;

2)

stosowaniu mikroskopów elektronowych

a)

pracujących przy różnicy potencjałów większej niż 30 kV lub

b)

w przypadku których podczas normalnej pracy moc dawki w odległości 0,1 m od dowolnej,

dostępnej powierzchni mikroskopu przekracza 1 mikrosiwert na godzinę (μSv/h).

6.

Do czasu wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 6a ustawy

zmienianej w art. 1 powiadomienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a ustawy zmienianej

w art. 1, nie wymaga wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1a ustawy

zmienianej w art. 1, w której stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych

1)

z szeregu uranu U-238 i z szeregu toru Th-232 nie przekracza wartości 1 kilobekerela

na kilogram (kBq/kg), a stężenie promieniotwórcze izotopu promieniotwórczego potasu

K-40 nie przekracza wartości 10 kBq/kg,

2)

z szeregu uranu U-238, z szeregu toru Th-232 lub izotopu promieniotwórczego potasu

K-40 przekracza wartości podane w pkt 1, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

a)

dawki, jakie mogą otrzymać pracownicy w związku z wykonywaną działalnością, nie przekroczą

wartości dawek granicznych określonych dla osób z ogółu ludności,

b)

dawka skuteczna spowodowana wykonywaniem tej działalności, jaką może otrzymać osoba

z ogółu ludności bez uwzględnienia promieniowania tła od naturalnie występujących

izotopów promieniotwórczych, nie przekracza 1 milisiwerta (mSv) w ciągu roku kalendarzowego,

z uwzględnieniem wszystkich działalności

- jeżeli wykonywana działalność nie powoduje zwiększenia sumarycznego stężenia izotopów

promieniotwórczych radu Ra-226 i radu Ra-228 do poziomu przekraczającego 1 kilobekerela

na metr sześcienny (kBq/m

1.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1, 2 i 16,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, podlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego na podstawie przepisów

ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2019 r. poz. 868, 1214 i 1495)

- przyjmuje dyrektor okręgowego urzędu górniczego.

2.

Powiadomienia o wykonywaniu działalności związanej z narażeniem

1)

o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 3-14,

2)

polegającej na wykonywaniu pracy w miejscach pracy, o których mowa w art. 4 ust. 1a

pkt 15, niepodlegających nadzorowi organów nadzoru górniczego

- przyjmuje państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

3.

Do wykonywania działalności związanej z narażeniem, o której mowa w art. 4 ust. 1a,

można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia powiadomienia właściwy

organ nie wniesie, w drodze decyzji administracyjnej, sprzeciwu i nie później niż

po upływie 2 lat od określonego w powiadomieniu terminu rozpoczęcia wykonywania działalności.

4.

Powiadomienie, o którym mowa w art. 4 ust. 1a, zawiera elementy, o których mowa w

art. 5 ust. 17, a także informację o ilości, rodzaju, aktywności i stężeniu promieniotwórczym

odpadów, które powstaną w wyniku wykonywania działalności związanej z narażeniem objętej

powiadomieniem, zawierających substancje promieniotwórcze.

5.

W razie konieczności uzupełnienia powiadomienia właściwy organ nakłada na powiadamiającego,

w drodze postanowienia, obowiązek dokonania tego uzupełnienia w określonym terminie.

6.

Właściwy organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli

1)

wykonywanie działalności związanej z narażeniem objętej powiadomieniem jest zabronione

albo wymaga uzyskania zezwolenia albo dokonania zgłoszenia, o których mowa w art.

4 ust. 1;

2)

z treści powiadomienia wynika, że wykonywanie działalności związanej z narażeniem

objętej powiadomieniem może naruszać wymagania ochrony radiologicznej wynikające z

przepisów prawa;

3)

powiadamiający nie uzupełnił powiadomienia w określonym terminie.

7.

Organy, o których mowa w ust. 1 i 2, prowadzą, każdy w zakresie swojej właściwości,

rejestry jednostek organizacyjnych wykonujących działalność związaną z narażeniem,

o której mowa w art. 4 ust. 1a, wymagającą powiadomienia.

1.

W przypadku działalności związanych z narażeniem wykonywanych na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 3 ust. 1, których wykonywanie, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymaga zgłoszenia albo powiadomienia,

nie jest wymagane dokonanie takiego zgłoszenia ani powiadomienia. W takim przypadku

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, w terminie 6

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wyda z urzędu decyzję administracyjną

o przyjęciu zgłoszenia albo zaświadczenie o przyjęciu powiadomienia oraz dokona odpowiednich

zmian w rejestrze, o którym mowa w art. 5 ust. 8 lub 20 ustawy zmienianej w art. 1.

Zezwolenia wskazane w zdaniu pierwszym zachowują ważność odpowiednio do dnia, w którym

decyzja administracyjna Prezesa Agencji o przyjęciu zgłoszenia stanie się ostateczna,

albo do dnia wydania przez Prezesa Agencji zaświadczenia o przyjęciu powiadomienia.

2.

W przypadku działalności, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu dotychczasowym, dla których wydano decyzje administracyjne o przyjęciu

zgłoszenia, a których wykonywanie, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wymaga powiadomienia, nie jest wymagane dokonanie

takiego powiadomienia. W takim przypadku Prezes Agencji w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy wyda z urzędu zaświadczenie o przyjęciu powiadomienia

oraz dokona odpowiednich zmian w rejestrze, o którym mowa w art. 5 ust. 8 lub 20 ustawy

zmienianej w art. 1. Decyzje administracyjne o przyjęciu zgłoszenia, o których mowa

w zdaniu pierwszym, zachowują ważność do dnia wydania przez Prezesa Agencji zaświadczenia

o przyjęciu powiadomienia.

1.

Ustala się poziom odniesienia dla narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma

emitowane przez materiały budowlane wewnątrz pomieszczeń wynoszący 1 mSv rocznie.

2.

W materiałach budowlanych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 6b,

przed ich wprowadzeniem do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oznacza

się stężenie promieniotwórcze naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40,

radu Ra-226 i toru Th-232. Oznaczenia stężenia promieniotwórczego izotopu toru Th-232

można dokonać także przez oznaczenie stężenia promieniotwórczego produktów rozpadu

izotopu toru Th-232.

3.

Oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu

K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b dokonują laboratoria posiadające akredytację w zakresie

prowadzenia takich oznaczeń.

4.

Laboratoria dokonujące oznaczeń stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232 w materiałach budowlanych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 6b niezwłocznie informują organy nadzoru budowlanego właściwe

w sprawach wyrobów budowlanych o przekroczeniu wartości wskaźnika stężenia promieniotwórczego

określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 6b, a na żądanie tych organów -

także o wynikach oznaczeń.

5.

Określając poziom narażenia zewnętrznego ludzi na promieniowanie gamma emitowane wewnątrz

pomieszczeń przez materiały budowlane określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 6b, bierze się pod uwagę w szczególności

1)

wartość wskaźnika stężenia promieniotwórczego naturalnych izotopów promieniotwórczych

potasu K-40, radu Ra-226 i toru Th-232;

2)

przeznaczenie budynku, w którym materiał budowlany ma być zastosowany;

3)

planowane zastosowanie materiału budowlanego w budynku.