Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1201 i 2538 oraz z 2019 r. poz. 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

w odnośniku nr 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Niniejsza ustawa służy stosowaniu

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94);

”

,

c)

w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 i 10 w brzmieniu

„

9)

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r.

zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania

w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka

rynkowego po 2021 r.

(Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7);

10)

rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych

uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8).

”

;

2)

odnośnik nr 2 otrzymuje brzmienie

„

1)

dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r.

ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającą

dyrektywę Rady 96/61/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, z późn. zm.;

2)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w

sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm.;

3)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada 2015 r.

w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów

energetycznego spalania (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1, z późn. zm.);

4)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia 2016 r.

w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych,

zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1);

5)

dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającą

dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji

emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814) (Tekst mający

znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 76 z 19.03.2018, str. 3).

”

;

3)

w art. 3

a)

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

eksploatacji instalacji - rozumie się przez to użytkowanie instalacji zarówno w normalnym

trybie działalności, jak i przy wydarzeniach nietypowych, o których mowa w art. 20

ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012, a także utrzymywanie w sprawności

tej instalacji;

”

,

b)

pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

okresie rozliczeniowym - rozumie się przez to okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do

dnia 31 grudnia 2020 r. oraz każdy następujący po nim dziesięcioletni okres;

”

,

c)

w pkt 23 lit. a otrzymuje brzmienie

„

a)

osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/2067 z dnia 19 grudnia

2018 r. w sprawie weryfikacji danych oraz akredytacji weryfikatorów na podstawie dyrektywy

2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 334 z 31.12.2018, str. 94), zwanego dalej rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067

”

;

4)

w art. 4

a)

w pkt 1

-

lit. b otrzymuje brzmienie

„

b)

rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067,

”

,

-

w lit. d dodaje się przecinek i dodaje się lit. e w brzmieniu

„

e)

rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych

uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), zwanego dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) 2019/331

””

,

b)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

pełni funkcję punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 70 ust. 2 rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2067;

”

;

5)

w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Polskie Centrum Akredytacji działające na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku

(Dz. U. z 2019 r. poz. 544) jest krajową jednostką akredytującą, o której mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2067, i wykonuje zadania tej jednostki określone w tym rozporządzeniu.

”

;

6)

w art. 9 ust. 7 otrzymuje brzmienie

„

7.

Wniosek o aktualizację danych dotyczących rachunku w rejestrze Unii składa się zgodnie

z wymaganiami określonymi w art. 25 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013. Do wniosku

o aktualizację stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1-3, ust. 4 pkt 1 lit. c oraz

ust. 5 i 6.

”

;

7)

w art. 11

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Krajowy ośrodek informuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej,

zwany dalej „Narodowym Funduszem”, o otwarciu oraz zamknięciu rachunku w rejestrze

Unii w terminie do dnia 15 lutego roku następującego po roku, w którym nastąpiło otwarcie

lub zamknięcie tego rachunku.

”

,

b)

w ust. 2 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

jeżeli posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył wniosek o jego zamknięcie - datę

złożenia tego wniosku.

”

;

8)

w art. 13 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu

„

6.

Obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje, gdy emisja zostanie rozliczona zgodnie

z art. 92 ust. 1 albo 5, a saldo rachunku jest zerowe, jednak nie wcześniej niż w

roku następującym po roku, w którym stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia.

7.

W przypadku rachunku innego niż rachunek posiadania operatora i rachunek posiadania

operatora statków powietrznych obowiązek wniesienia opłaty rocznej ustaje w roku następującym

po roku, w którym posiadacz rachunku w rejestrze Unii złożył do Krajowego ośrodka

wniosek o jego zamknięcie, o ile saldo tego rachunku jest zerowe.

”

;

9)

w art. 14 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Narodowy Fundusz przekazuje Krajowemu ośrodkowi w terminie do dnia 14 kwietnia każdego

roku

1)

informację o wniesieniu opłaty rocznej zawierającą następujące dane

a)

imię i nazwisko albo nazwę posiadacza rachunku oraz jego adres miejsca zamieszkania

albo adres siedziby,

b)

numer rachunku w rejestrze Unii,

c)

wysokość wniesionej opłaty,

d)

datę wpływu opłaty na rachunek bankowy Narodowego Funduszu;

2)

listę rachunków, za które opłata roczna nie została wniesiona.

”

;

10)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Art. 16.

1.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. są ważne

bezterminowo.

2.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2021 r. zawierają

informację wskazującą, w którym dziesięcioletnim okresie od dnia 1 stycznia 2021 r.

zostały utworzone.

3.

Uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 2, są ważne w odniesieniu do emisji,

począwszy od pierwszego roku okresu, o którym mowa w tym przepisie.

”

;

11)

w art. 17

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Uprawnienia do emisji przydzielane instalacjom na podstawie rozdziałów 5, 5a, 6, 10

i 11 są uprawnieniami do emisji ogólnych w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia

Komisji (UE) nr 389/2013.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Wykaz instalacji i liczba uprawnień do emisji przydzielonych na dany rok dla każdej

z tych instalacji są ustalane w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 i

art. 29 ust. 1 oraz stosownie do informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4, art.

41 ust. 2, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11 i art. 73 ust. 10.

”

,

c)

w ust. 4 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o której

mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11, albo informacji, o

której mowa w art. 59 ust. 5, albo art. 73 ust. 10, oraz

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Krajowy ośrodek w terminie do dnia 15 marca każdego roku przekazuje marszałkowi województwa

informację o liczbie uprawnień do emisji

1)

wydanych w roku poprzednim na rachunek posiadania operatora albo na rachunek posiadania

operatora statków powietrznych w rejestrze Unii;

2)

zwróconych w roku poprzednim na podstawie art. 18 ust. 2 przez prowadzącego instalację

albo operatora statków powietrznych.

”

,

e)

w ust. 6

-

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 - liczbę wydanych uprawnień do emisji ze

wskazaniem roku, na który zostały przydzielone;

”

,

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5 pkt 2 - liczbę uprawnień do emisji zwróconych

wraz ze wskazaniem roku, za który dokonano zwrotu;

”

,

-

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

datę wydania albo datę zwrotu uprawnień do emisji.

”

;

12)

w art. 18 ust. 1-4 otrzymują brzmienie

„

1.

Uprawnienia do emisji wydane na rachunek posiadania operatora w rejestrze Unii w liczbie

większej niż ustalona w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie

do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub

art. 71 ust. 11, albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 73 ust. 10, albo

wydane na rachunek posiadania operatora statków powietrznych w rejestrze Unii w liczbie

większej niż ustalona stosownie do informacji, o której mowa w art. 48 ust. 1, zwane

dalej „nadmiarowo wydanymi uprawnieniami do emisji”, podlegają zwrotowi.

2.

Krajowy ośrodek występuje z wnioskiem o zwrot nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji

do prowadzącego instalację oraz do operatora statków powietrznych. Prowadzący instalację

oraz operator statków powietrznych zwracają nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji

w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Jeżeli prowadzący instalację albo operator statków powietrznych nie zwrócą nadmiarowo

wydanych uprawnień do emisji w terminie, o którym mowa w ust. 2, Krajowy ośrodek przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o prowadzącym instalację oraz

operatorze statków powietrznych, który nie dopełnił obowiązku zwrotu.

4.

Informacja, o której mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację albo operatora statków powietrznych,

ich adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby;

2)

liczbę nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, które nie zostały zwrócone.

”

;

13)

tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie

„

Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

w okresie rozliczeniowym 2013-2020

”

;

14)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

1.

Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji, o których mowa w art.

21 ust. 6, w zakresie kompletności danych oraz zgodności i poprawności przeprowadzonych

obliczeń zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust.

5.

2.

Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa w art. 21 ust.

6, oraz po dokonaniu sprawdzenia tych informacji Krajowy ośrodek ocenia poprawność

wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji obliczonej dla każdego roku okresu rozliczeniowego

dla każdej instalacji, z podziałem na podinstalacje, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 21 ust. 5.

”

;

15)

po art. 25 dodaje się art. 25a w brzmieniu

„

Art. 25a.

1.

Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o

której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11,

podlega korekcie w przypadku zmian przepisów odnoszących się do zasad obliczania całkowitej

rocznej liczby uprawnień do emisji, o których mowa w art. 25 ust. 2.

2.

Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o

której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11,

może podlegać korekcie, jeżeli w trakcie sprawdzania

1)

wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, lub

2)

informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1

- zostaną zidentyfikowane błędy mające znaczenie dla określenia liczby uprawnień do

emisji, które nie zostały spowodowane przez prowadzącego instalację.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli zajdzie konieczność wprowadzenia

zmian do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego

instalację do przedłożenia zmienionego wniosku w terminie 60 dni od dnia otrzymania

wezwania.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przepisy art. 20 ust. 2, art. 21, art.

22, art. 23 ust. 1-3, art. 24 oraz art. 25 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

5.

Postępowanie w sprawie zmiany przydziału uprawnień do emisji dla instalacji nowej

albo postępowanie w sprawie zmiany przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku

znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71, wstrzymuje

się do czasu zaakceptowania przez Komisję Europejską korekty całkowitej rocznej liczby

uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje zmieniony wykaz instalacji zawierający

korektę całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji Komisji Europejskiej.

7.

Jeżeli w wyniku korekty, o której mowa w ust. 1 lub 2, powstanie podstawa do zwrotu

nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, przepis art. 18 stosuje się odpowiednio.

”

;

16)

po rozdziale 5 dodaje się rozdziały 5a i 5b w brzmieniu

„

Rozdział 5a

Przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

w okresie rozliczeniowym 2021-2030 oraz w kolejnych okresach rozliczeniowych

Art. 26a.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wniosku o przydział uprawnień do emisji,

rozumie się przez to wniosek o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa w art.

4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2.

Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień do emisji.

Art. 26b.

1.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do Krajowego ośrodka co 5 lat,

w terminie do 29 czerwca, na formularzu dostępnym na jego stronie internetowej w postaci

papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych.

2.

Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym mowa w art. 4

ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, ponosi prowadzący instalację.

3.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa

w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego

instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia doręczenia

wezwania.

Art. 26c.

Krajowy ośrodek sprawdza wniosek o przydział uprawnień do emisji w zakresie kompletności

danych oraz zgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz z przepisami

ustawy, a także z informacjami zawartymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 52 ust.

1, ipozwoleniach, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1.

Art. 26d.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje projekt wykazu instalacji, dla których planowany jest

przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

na okres, na który przydzielane są uprawnienia.

2.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt wykazu,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej wykaz instalacji,

o którym mowa w ust. 1.

Art. 26e.

1.

Krajowy ośrodek określa dla instalacji wstępną liczbę uprawnień do emisji zgodnie

z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 i przekazuje informację o tej

liczbie ministrowi właściwemu do spraw środowiska w celu zgłoszenia Komisji Europejskiej

zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia.

2.

Po określeniu przez Komisję Europejską współczynnika, o którym mowa w art. 14 ust.

6 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek oblicza ostateczną roczną

liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 16 ust. 8 tego rozporządzenia.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra ostateczną roczną liczbę uprawnień

do emisji obliczoną zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

Rozdział 5b

Plan metodyki monitorowania

Art. 26f.

1.

Prowadzący instalację nową, która kwalifikuje się do przydziału uprawnień do emisji,

składa do organu właściwego do wydania zezwolenia do zatwierdzenia plan metodyki monitorowania,

o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, zwany dalej „planem

metodyki monitorowania”.

2.

Plan metodyki monitorowania składa się w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie

zawartych w nim danych i postaci papierowej w dwóch egzemplarzach.

3.

Plan metodyki monitorowania składa się nie później niż na 4 miesiące przed dniem rozpoczęcia

normalnej działalności, o której mowa w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

4.

Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi plan metodyki

monitorowania w celu wydania opinii. Opinia zawiera ocenę przedłożonego planu w zakresie

zgodności z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331,

a także w zakresie kompletności i przejrzystości zawartych w nim informacji i danych.

5.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku o jej wydanie, z zastrzeżeniem ust. 10.

6.

Przy wydawaniu opinii, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

7.

Jeżeli plan metodyki monitorowania nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane,

Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do poprawienia planu metodyki monitorowania

lub do złożenia wyjaśnień w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia doręczenia wezwania

i powiadamia o tym organ właściwy do wydania zezwolenia.

8.

Prowadzący instalację składa poprawiony plan metodyki monitorowania lub wyjaśnienia

do Krajowego ośrodka i organu właściwego do wydania zezwolenia.

9.

Jeżeli pomimo złożenia poprawionego planu metodyki monitorowania lub złożenia wyjaśnień

nadal nie jest on zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, przepisy

ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Jeżeli w terminie 90 dni od dnia doręczenia Krajowemu ośrodkowi po raz pierwszy planu

metodyki monitorowania plan ten nadal nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w

przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste

informacje lub dane, Krajowy ośrodek w terminie 14 dni po upływie tego terminu wydaje

opinię, o której mowa w ust. 4.

11.

Organ właściwy do wydania zezwolenia w drodze decyzji

1)

zatwierdza plan metodyki monitorowania, gdy plan ten jest zgodny z wymaganiami określonymi

w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz gdy plan metodyki monitorowania

zawiera kompletne i przejrzyste informacje lub dane, albo

2)

odmawia zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, gdy plan ten jest niezgodny z

wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 albo gdy

plan metodyki monitorowania zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub

dane.

12.

Kopię decyzji, w której zatwierdza się plan metodyki monitorowania lub odmawia zatwierdzenia

tego planu, organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w

terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Art. 26g.

1.

Prowadzący instalację niezwłocznie zgłasza organowi właściwemu do wydania zezwolenia

każdą planowaną zmianę zatwierdzonego planu metodyki monitorowania i informuje o tym

Krajowy ośrodek.

2.

W przypadku gdy planowana zmiana jest zmianą istotną w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić do organu właściwego

do wydania zezwolenia o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania

w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia

planu metodyki monitorowania, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił o zatwierdzenie

istotnej zmiany planu metodyki monitorowania w terminie, o którym mowa w ust. 2.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy art. 26f ust. 2 i 4-12 stosuje

się odpowiednio.

”

;

17)

w art. 27 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Uprawnienia do emisji przydzielone instalacji wytwarzającej energię elektryczną, w

przypadku której proces inwestycyjny został faktycznie rozpoczęty najpóźniej w dniu

31 grudnia 2008 r., mogą zostać wydane tej instalacji od roku, w którym rozpoczęto

eksploatację tej instalacji. Nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych instalacji

na lata poprzedzające rok, w którym rozpoczęto eksploatację instalacji. Uprawnienia,

które nie zostały wydane instalacji wytwarzającej energię elektryczną do roku rozpoczęcia

eksploatacji, zostają sprzedane w drodze aukcji po zakończeniu roku, w którym powinny

były zostać wydane tej instalacji, nie później jednak niż do dnia 31 grudnia 2019 r.

”

;

18)

w art. 31 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiotem realizującym zadanie inwestycyjne może być

1)

prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną lub

2)

grupa kapitałowa, do której należy prowadzący instalację wytwarzającą energię elektryczną,

lub

3)

operator systemu dystrybucyjnego lub operator systemu przesyłowego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2019 r. poz. 755, 730, 1435 i 1495).

”

;

19)

w art. 32

a)

w ust. 8 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

odmawia zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników zgodności w przypadku

gdy

a)

co najmniej jeden wskaźnik nie został dobrany prawidłowo dla realizacji danego zadania

inwestycyjnego lub

b)

dobrany wskaźnik lub wskaźniki zgodności wskazują, że realizacja zadania nie przyniesie

efektu ekologicznego, lub

c)

zadanie inwestycyjne, dla którego został złożony wniosek, o którym mowa w ust. 4,

nie jest adekwatne w stosunku do zadania ujętego w krajowym planie inwestycyjnym.

”

,

b)

po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu

„

8a.

W przypadku zbycia tytułu prawnego do instalacji nabywca tytułu prawnego jest obowiązany

wystąpić z wnioskiem o przeniesienie decyzji, o której mowa w ust. 8, w terminie 30

dni od dnia nabycia tytułu prawnego do instalacji.

”

,

c)

w ust. 10 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

weryfikator w zakresie mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie

zastosowanego paliwa - w formie opinii.

”

,

d)

ust. 12 otrzymuje brzmienie

„

12.

Poświadczenie osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności w zakresie

mocy osiągalnej, emisyjności, redukcji emisyjności lub w zakresie zastosowanego paliwa

sporządza się, uwzględniając dane z 12 miesięcy, licząc od dnia zakończenia realizacji

zadania inwestycyjnego, niezwłocznie po upływie tego okresu.

”

;

20)

w art. 34

a)

w ust. 2 zdanie czwarte otrzymuje brzmienie

„

Informację składa się na formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36

ust. 6 pkt 4.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym planie inwestycyjnym w terminie,

o którym mowa w ust. 1, przedkłada Krajowemu ośrodkowi zbiorcze zestawienie instalacji

otrzymujących uprawnienia do emisji, zwane dalej „zbiorczym zestawieniem”. Zbiorcze

zestawienie składa się na formularzu według wzoru określonego na podstawie art. 36

ust. 6 pkt 6. Zbiorcze zestawienie zawiera w szczególności dane identyfikujące podmiot

realizujący zadanie inwestycyjne, informacje o kosztach poniesionych w związku z realizacją

zadania inwestycyjnego, informacje o instalacjach, którym zostaną wydane uprawnienia

do emisji, oraz informacje o liczbie uprawnień do emisji.

”

,

c)

w ust. 5 skreśla się zdanie drugie,

d)

uchyla się ust. 6 i 8,

e)

w ust. 9 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Krajowy ośrodek sprawdza, czy zbiorcze zestawienie oraz zweryfikowane sprawozdanie

rzeczowo-finansowe nie zawierają braków lub uchybień.

”

,

f)

ust. 10-12 otrzymują brzmienie

„

10.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska w terminie do

dnia 30 listopada każdego roku

1)

sprawdzone zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe oraz informację, o której

mowa w ust. 2;

2)

sprawdzone zbiorcze zestawienia;

3)

listę podmiotów, które realizują zadania inwestycyjne i które w terminie nie przedłożyły

zweryfikowanego sprawozdania rzeczowo-finansowego albo informacji, o której mowa w

ust. 2;

4)

listę podmiotów, które złożyły zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe i wobec

których nie minął termin na usunięcie braków lub uchybień, o których mowa w ust. 9;

5)

listę podmiotów, wobec których upłynął termin na usunięcie braków lub uchybień, o

których mowa w ust. 9.

11.

Krajowy ośrodek, niezwłocznie po upływie terminu, o którym mowa w ust. 10, przekazuje

ministrowi właściwemu do spraw środowiska

1)

zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe, zawierające

braki lub uchybienia, których nie usunięto w terminie, o którym mowa w ust. 9;

2)

listę podmiotów, które w terminie, o którym mowa w ust. 9, usunęły braki lub uchybienia,

złożone przez nie zbiorcze zestawienia oraz zweryfikowane sprawozdania rzeczowo-finansowe.

12.

Jeżeli braki lub uchybienia w zbiorczym zestawieniu lub w zweryfikowanym sprawozdaniu

rzeczowo-finansowym nie zostały usunięte w terminie, o którym mowa w ust. 9, minister

właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o odmowie wydania uprawnień do emisji

planowanych do przydzielenia instalacji w przepisach wydanych na podstawie art. 29

ust. 1 na dany rok okresu rozliczeniowego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej

wykonalności.

”

,

g)

ust. 15 otrzymuje brzmienie

„

15.

Sprawozdanie rzeczowo-finansowe sporządza się w postaci papierowej i postaci elektronicznej

umożliwiającej elektroniczne przetwarzanie zawartych w nim danych na formularzu według

wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 2.

”

;

21)

w art. 35 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Koszty inwestycyjne wyraża się w złotych w cenach z 2010 r. z uwzględnieniem wskaźników

cen nakładów inwestycyjnych ustalanych na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego ogłaszanego na podstawie art. 15 ust. 5b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 865, 1018, 1309, 1358 i 1495) za rok poprzedzający koniec okresu sprawozdawczego.

”

;

22)

w art. 36

a)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Kwota kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację danego zadania inwestycyjnego

ujętego w krajowym planie inwestycyjnym kwalifikowanych do zbilansowania z wartością

planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji nie może przekroczyć całkowitej kwoty

kosztów inwestycyjnych planowanej do poniesienia na to zadanie inwestycyjne według

krajowego planu inwestycyjnego, pomniejszonej o kwoty kosztów określonych w art. 30

ust. 2 pkt 4-6.

”

,

b)

w ust. 4 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

Opinię biegłego rewidenta sporządza się na formularzu według wzoru określonego na

podstawie ust. 6 pkt 3.

”

,

c)

w ust. 6

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Minister właściwy do spraw środowiska określi i zamieści w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wzory

”

,

-

w pkt 4 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 5-7 w brzmieniu

„

5)

formularza informacji, o której mowa w art. 38 ust. 6a,

6)

formularza zbiorczego zestawienia,

7)

formularza korekty wartości wydanych uprawnień do emisji, o której mowa w art. 40a

ust. 4

”

;

23)

w art. 37 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Operator systemu przesyłowego gazowego albo systemu przesyłowego elektroenergetycznego

po zawarciu umowy na współfinansowanie jest obowiązany niezwłocznie przekazać kopię

tej umowy ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

”

;

24)

w art. 38

a)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne jest obowiązany przedłożyć ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informację, w postaci elektronicznej opatrzoną kwalifikowanym

podpisem elektronicznym albo postaci papierowej, o terminie zaprzestania realizacji

tego zadania albo o terminie jego zakończenia, nie później niż po upływie 21 dni od

dnia zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo dnia jego zakończenia.

”

,

b)

uchyla się ust. 6,

c)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne przedkłada ministrowi właściwemu do spraw

środowiska informację o zmianie mocy wytwórczej instalacji wytwarzającej energię elektryczną

w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia realizacji zadania. Informację przedkłada

się w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo

postaci papierowej.

”

,

d)

uchyla się ust. 7;

25)

w art. 39 uchyla się ust. 2-7;

26)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez beneficjenta

pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją

danego zadania inwestycyjnego, określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem

jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym

1)

nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych w decyzji,

o której mowa w art. 32 ust. 8, lub

2)

otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, lub

3)

nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub

4)

zaprzestał realizacji tego zadania, lub

5)

otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą publiczną

i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa w art. 39 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, także

w przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania

inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła

do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, jest wyższa niż

wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania poniesionych w związku

z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 40a ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość

uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi a zbilansowanymi uprawnieniami

do emisji.

4.

Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji podlegających

zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny uprawnienia do emisji, która

odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX

na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami

do emisji, poprzedzającym dzień wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego

instalację, powiększoną o odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej zgodnie z rozdziałem V

rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art.

108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm. w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

5.

Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4,

stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

7.

Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

”

;

27)

po art. 40 dodaje się art. 40a i art. 40b w brzmieniu

„

Art. 40a.

1.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji zaprzestano albo którego

realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, może wystąpić do ministra właściwego do spraw środowiska z wnioskiem o

wyrażenie zgody na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi na realizację innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.

2.

Wniosek zawiera

1)

przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia zatwierdzonego

wskaźnika lub wskaźników zgodności;

2)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego,

którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia

zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, w podziale na poszczególne okresy

sprawozdawcze oraz instalacje;

3)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane kosztami

inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, w podziale na

poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.

3.

Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się w

sposób określony w art. 38 ust. 2.

4.

W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w

ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do wniosku zweryfikowane

sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości wydanych uprawnień do emisji

bilansowanych kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań

inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub

jego korektę. Korektę wartości wydanych uprawnień do emisji sporządza się na formularzu

według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska wyraża, w drodze decyzji, zgodę na zbilansowanie

wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku

z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust.

1.

6.

W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub

4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.

7.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa w art. 40

ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.

8.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska

przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi kopie dokumentów,

o których mowa w ust. 4.

9.

Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie stanowi przeszkody

do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie w przypadku, gdy

1)

podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1, zaprzestanie

jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności

w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub

2)

Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych uprawnień

do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot

innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1.

10.

W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw środowiska stwierdza

wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.

Art. 40b.

Na wniosek podmiotu realizującego więcej niż jedno zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym minister właściwy do spraw środowiska może, uwzględniając charakter

zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym, którego dotyczy wniosek,

oraz efekt ekologiczny wynikający z realizacji zadań inwestycyjnych przez wnioskodawcę,

wyrazić zgodę na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym

planie inwestycyjnym. Przepisy art. 40a stosuje się odpowiednio.

”

;

28)

w art. 46 dodaje się ust. 8 i 9 w brzmieniu

„

8.

Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych

oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na

każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie do ograniczenia

obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z art. 1 pkt 6 lit.

c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392 z dnia 13 grudnia 2017 r.

zmieniającego dyrektywę 2003/87/WE w celu utrzymania obecnych ograniczeń zakresu zastosowania

w odniesieniu do działań lotniczych i w celu przygotowania wdrożenia globalnego środka

rynkowego po 2021 r.

(Dz. Urz. UE L 350 z 29.12.2017, str. 7), zwanego dalej „rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392”.

9.

Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych na każdy

rok okresu rozliczeniowego, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie

dostosowaniu za pomocą współczynnika liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt

6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

”

;

29)

w art. 47 dodaje się ust. 13 i 14 w brzmieniu

„

13.

Całkowita liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych

oraz liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze

specjalnej rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego podlegają zmniejszeniu proporcjonalnie

do ograniczenia obowiązku rozliczenia emisji z operacji lotniczych wynikającego z

art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

14.

Liczba uprawnień do emisji przydzielonych operatorom statków powietrznych ze specjalnej

rezerwy na każdy rok okresu rozliczeniowego, o której mowa w ust. 11 pkt 2, począwszy

od dnia 1 stycznia 2021 r. podlega corocznie dostosowaniu za pomocą współczynnika

liniowego, w sposób, o którym mowa w art. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (UE) 2017/2392.

”

;

30)

w art. 48 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Minister właściwy do spraw środowiska po dokonaniu obliczeń, o których mowa w art.

46 ust. 7-9 i art. 47 ust. 11, 13 i 14, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra i przekazuje do Krajowego

ośrodka informacje o

”

;

31)

w art. 49

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu

państwa.

”

,

b)

po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, w wysokości 8 000 000

zł, stanowią przychód Narodowego Funduszu.

”

,

c)

w ust. 6

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z aukcji uprawnień do emisji ogólnych

w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden

spośród następujących celów

”

,

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej

dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii

przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki niskoemisyjnej

oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego zwiększenia efektywności

energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa Unii Europejskiej;

”

,

-

pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu modernizacji

i rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termomodernizacji budynków lub dostarczeniu

wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw

domowych o niskich i średnich dochodach;

”

,

-

uchyla się pkt 9,

-

w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 i 12 w brzmieniu

„

11)

finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z przystosowaniem

się do skutków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na skutki zmian klimatu;

12)

wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i poszukiwania

nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania skutków przejścia do gospodarki

niskoemisyjnej, w szczególności w regionach, których najbardziej dotyczy transformacja

miejsc pracy.

”

,

d)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a w brzmieniu

„

6a.

Środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych w danym roku kalendarzowym

lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów

1)

redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego Funduszu

Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz Funduszu Adaptacyjnego

wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4),

adaptację do skutków zmian klimatu oraz finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz

projektów demonstracyjnych w zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian

klimatu, w tym udział w inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego

planu w dziedzinie technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;

2)

unikanie wylesiania;

3)

finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych

środków transportu;

4)

finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków

tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;

5)

pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem przez

Krajowy ośrodek.

”

;

32)

w art. 53

a)

w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia Komisji

(UE) nr 601/2012, zwany dalej „planem monitorowania wielkości emisji”, wraz z dokumentami

uzupełniającymi i informacjami, o których mowa w tym przepisie, w postaci papierowej

i postaci elektronicznej;

”

,

b)

w ust. 3 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

plan monitorowania wielkości emisji, o którym mowa w art. 78 ust. 2, w postaci papierowej

i postaci elektronicznej.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Wniosek o wydanie zezwolenia oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2 pkt 3 i 4 oraz

ust. 3 pkt 3, składa się w dwóch egzemplarzach.

”

;

33)

w art. 54

a)

w ust. 1 w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

datę, od której obowiązuje plan monitorowania wielkości emisji, nie wcześniejszą niż

data złożenia wniosku o wydanie zezwolenia.

”

,

b)

w ust. 4 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku, o którym mowa w art. 53.

”

,

c)

dodaje się ust. 8 w brzmieniu

„

8.

W przypadku zmiany planu monitorowania wielkości emisji z powodu zmian niebędących

istotnymi zmianami w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012,

a także w przypadku zmian, o których mowa w art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3, Krajowy ośrodek

nie wydaje opinii, o której mowa w ust. 2. Kopię zmienionego planu monitorowania wielkości

emisji organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi.

”

;

34)

w art. 55 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Jeżeli w wyniku zmiany, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nastąpiło znaczące zwiększenie

zdolności produkcyjnej w instalacji, o którym mowa w art. 69 ust. 2, prowadzący instalację

jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia w terminie, o którym mowa

w art. 67 ust. 3.

”

;

35)

w art. 56 w ust. 4 wyraz „monitorowaniu” zastępuje się wyrazem „monitorowania”;

36)

w art. 58

a)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku wygaśnięcia zezwolenia nie wydaje się uprawnień do emisji przydzielonych

na kolejne lata okresu rozliczeniowego w przepisach wydanych na podstawie art. 25

ust. 4 albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust.

5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11.

”

,

b)

dodaje się ust. 7 w brzmieniu

„

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się w przypadku, gdy zezwolenie udzielone instalacji

stało się bezprzedmiotowe na skutek połączenia instalacji lub podziału instalacji,

jeżeli w wyniku tego połączenia lub podziału powstała instalacja objęta systemem.

”

;

37)

art. 59 otrzymuje brzmienie

„

Art. 59.

1.

Prowadzący instalację powstałą w wyniku połączenia lub podziału jest obowiązany do

przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25

ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, do końca roku kalendarzowego, w którym

nastąpiło połączenie lub nastąpił podział.

2.

Krajowy ośrodek ocenia informacje i dane dotyczące instalacji powstałej w wyniku połączenia

lub podziału instalacji, zgodnie z art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

3.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o

instalacjach powstałych w wyniku połączenia oraz podziału i przypadającej każdej z

tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej informację,

o której mowa w ust. 3, w celu zaakceptowania propozycji połączenia lub podziału uprawnień

do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym połączeniu lub podziałowi.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie

instalacji, w tym o instalacjach powstałych w wyniku połączenia lub podziału i przypadającej

każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu dotyczącym połączenia

lub podziału instalacji, dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.

”

;

38)

w art. 60 uchyla się ust. 2-8;

39)

w art. 61 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Na wniosek nabywcy tytułu prawnego do instalacji Krajowy ośrodek zawiesza dostęp wszystkich

upoważnionych przedstawicieli lub dodatkowych upoważnionych przedstawicieli do rachunku

w rejestrze Unii lub do procesów, do których upoważniony przedstawiciel miał dostęp.

Do wniosku dołącza się umowę nabycia tytułu prawnego, jej kopię o poświadczonej zgodności

z oryginałem lub oświadczenie zbywcy tytułu prawnego o zbyciu tego tytułu na rzecz

wnioskodawcy.

”

;

40)

w art. 62 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi i organowi Inspekcji

kopie zezwolenia, zmiany zezwolenia, decyzji w sprawie uchylenia zezwolenia lub stwierdzającej

wygaśnięcie zezwolenia w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,

a także w postaci elektronicznej zatwierdzony plan monitorowania wielkości emisji

oraz plan poboru próbek, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 601/2012.

”

;

41)

w art. 64

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Prowadzący instalację, której przydzielono uprawnienia do emisji na zasadach określonych

w rozdziałach 5, 5a, 10 i 11, przedkłada Krajowemu ośrodkowi w terminie od dnia 15

listopada do dnia 31 grudnia każdego roku informację o

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Informację, o której mowa w ust. 1, wprowadza się do Krajowej bazy o emisjach gazów

cieplarnianych i innych substancji, o której mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych i innych substancji, w sposób przewidziany dla raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej ustawy, wskazany

w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 7 tej ustawy.

”

,

c)

uchyla się ust. 4,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Jeżeli z informacji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wynika, że rzeczywista lub planowana

zmiana zdolności produkcyjnej skutkuje znaczącym zwiększeniem zdolności produkcyjnej,

znaczącym zmniejszeniem zdolności produkcyjnej albo częściowym lub całkowitym zaprzestaniem

działalności w instalacji, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 10 albo 11.

”

;

42)

w art. 65 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Minister właściwy do spraw środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi wstrzymanie wydania

uprawnień do emisji przydzielonych na kolejny rok okresu rozliczeniowego prowadzącemu

instalację, który w terminie nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 64 ust.

1, i ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

tego ministra wykaz prowadzących instalacje, którym wstrzymano wydanie uprawnień do

emisji.

3.

Uprawnienia do emisji, których wydanie uległo wstrzymaniu, wydaje się, jeżeli prowadzący

instalację do dnia 1 lipca danego roku dopełni obowiązku, o którym mowa w art. 64

ust. 1.

”

;

43)

w art. 66 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W przypadku niezłożenia wyjaśnień albo jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację

wynika, że informacje, o których mowa w art. 64 ust. 1, zawierają błędne lub nieprawdziwe

informacje, Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację

o stwierdzonych nieprawidłowościach.

”

;

44)

w art. 68

a)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w ust. 2 pkt 2, określa

się dla

1)

instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a, na podstawie

a)

średniej wielkości produkcji z dwóch największych miesięcznych wielkości produkcji

albo

b)

średniej wielkości produkcji z dwóch 30-dniowych okresów, w których wielkość produkcji

była największa

- w ciągu 90-dniowego okresu od dnia rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji

nowej;

2)

instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. b, na podstawie średniej z dwóch

największych miesięcznych wielkości produkcji w ciągu pierwszych 6 miesięcy od dnia

rozpoczęcia zmienionej działalności, o której mowa w ust. 10, w instalacji nowej.

”

,

b)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów, o których mowa w ust.

1 i 3, minister właściwy do spraw środowiska wzywa prowadzącego instalację nową do

usunięcia braków w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 14 dni od dnia doręczenia

wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

”

;

45)

w art. 70

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Krajowemu ośrodkowi wniosek, o którym

mowa w art. 68 ust. 1, w celu jego sprawdzenia pod względem kompletności zawartych

w nim danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń, zgodnie z przepisami ustawy

i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, oraz wydania opinii w tym zakresie.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wniosek, o którym

mowa w art. 68 ust. 1, wraz z opinią, o której mowa w ust. 1, oraz tabelami zawierającymi

informację o wstępnej rocznej liczbie uprawnień do emisji proponowanych do przydzielenia

na poszczególne lata okresu rozliczeniowego dla instalacji nowej z podziałem na podinstalacje,

zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust. 5, w terminie

14 dni od dnia przekazania tego wniosku albo od dnia otrzymania zmienionego wniosku,

o którym mowa w ust. 5a.

”

,

c)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a-3d w brzmieniu

„

3a.

Krajowy ośrodek przy sporządzeniu opinii, o której mowa w ust. 1, bierze pod uwagę

dane będące w jego posiadaniu, w szczególności zawarte w

1)

zezwoleniu na emisję gazów cieplarnianych;

2)

informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1;

3)

raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3;

4)

sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1.

3b.

Krajowy ośrodek przed sporządzeniem opinii, o której mowa w ust. 1, może zwrócić się

do prowadzącego instalację o złożenie wyjaśnień, informując o tym ministra właściwego

do spraw środowiska. Jeżeli z wyjaśnień prowadzącego instalację wynika potrzeba wprowadzenia

zmian we wniosku, a także uzupełnienia lub poprawienia zawartych w nim danych, podmiot

ten wprowadza we wniosku odpowiednie zmiany.

3c.

Do zmian we wniosku, o których mowa w ust. 3b, przepisy art. 68 ust. 1-4 stosuje się

odpowiednio, z tym że zmieniony wniosek składa się do ministra właściwego do spraw

środowiska za pośrednictwem Krajowego ośrodka.

3d.

Jeżeli w terminie 90 dni od dnia otrzymania wniosku przez Krajowy ośrodek prowadzący

instalację nową nie złoży wyjaśnień albo nie zostaną usunięte wątpliwości w zakresie

kompletności danych oraz poprawności przeprowadzonych obliczeń zawartych we wniosku,

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska wniosek wraz

z opinią, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni po upływie tego terminu.

”

,

d)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

W przypadku stwierdzenia braków lub uchybień we wniosku, o którym mowa w art. 68 ust.

1, i niewprowadzenia przez prowadzącego instalację odpowiednich zmian, o których mowa

w ust. 3b, minister właściwy do spraw środowiska wzywa prowadzącego instalację nową

do złożenia wyjaśnień lub zmiany wniosku, wskazując braki lub uchybienia, oraz wyznacza

termin na złożenie zmienionego wniosku. Termin na złożenie zmienionego wniosku nie

może być krótszy niż 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

”

,

e)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Prowadzący instalację nową przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska zmieniony

wniosek. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

”

,

f)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję o nieprzydzieleniu uprawnień

do emisji z rezerwy uprawnień, jeżeli w terminie, o którym mowa w ust. 5, prowadzący

instalację nie usunie wątpliwości w zakresie kompletności danych oraz poprawności

przeprowadzonych obliczeń zawartych we wniosku.

”

,

g)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej tabele zawierające

informacje o wstępnej całkowitej rocznej liczbie uprawnień do emisji proponowanych

do przydzielenia na poszczególne lata okresu rozliczeniowego dla instalacji nowej,

z podziałem na podinstalacje.

”

,

h)

uchyla się ust. 9,

i)

w ust. 12 wyraz „obliczonej” zastępuje się wyrazem „przydzielonej”;

46)

w art. 71

a)

po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu

„

5a.

Informację przedkłada się w terminie nie dłuższym niż 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia

zmienionej działalności, o której mowa w art. 68 ust. 10.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Informacja podlega weryfikacji przez weryfikatora w zakresie poprawności, wiarygodności

oraz dokładności danych przekazywanych przez prowadzącego instalację zgodnie z przepisami

wydanymi na podstawie art. 21 ust. 7. Weryfikator sporządza protokół z przeprowadzonej

weryfikacji. Koszty weryfikacji informacji ponosi prowadzący instalację.

”

,

c)

ust. 8 i 9 otrzymują brzmienie

„

8.

Krajowy ośrodek sprawdza informację o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej

pod względem kompletności zawartych w niej danych oraz poprawności przeprowadzonych

obliczeń zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust.

5, biorąc pod uwagę informacje i dane będące w posiadaniu Krajowego ośrodka, w szczególności

w zezwoleniu, informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, raporcie na temat

wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3, oraz w sprawozdaniu z weryfikacji,

o którym mowa w art. 84 ust. 1.

9.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o

znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej wraz z opinią dotyczącą tej informacji,

w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania. Jeżeli informacja jest nieprawidłowa lub

niekompletna, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do jej poprawienia lub

uzupełnienia w wyznaczonym terminie nie krótszym niż 7 dni, i przekazuje ją ministrowi

właściwemu do spraw środowiska w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawidłowej i

kompletnej informacji.

”

;

47)

w art. 72

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji

nastąpiło zaprzestanie działalności, instalacji tej nie wydaje się uprawnień do emisji

przydzielonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do

informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art.

71 ust. 11, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło zaprzestanie

działalności.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Zaprzestanie działalności w instalacji może nastąpić także w przypadku wygaśnięcia,

cofnięcia albo ograniczenia udzielonego tej instalacji pozwolenia zintegrowanego albo

pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, albo wygaśnięcia zezwolenia,

o którym mowa w art. 58 ust. 3.

”

;

48)

w art. 73

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że w instalacji

nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności, o którym mowa w ust. 1, Krajowy ośrodek

oblicza dostosowaną roczną liczbę uprawnień do emisji dla instalacji, począwszy od

roku następującego po roku, w którym nastąpiło częściowe zaprzestanie działalności.

”

,

b)

ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Jeżeli z informacji, o której mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, wynika, że podinstalacja,

o której mowa w ust. 1, osiągnęła poziom przekraczający co najmniej 25% jej początkowego

poziomu działalności, Krajowy ośrodek oblicza, zgodnie z ust. 6 albo 7, dostosowaną

roczną liczbę uprawnień do emisji dla instalacji, począwszy od roku następującego

po roku, w którym instalacja osiągnęła taki poziom działalności.

”

;

49)

w art. 84

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3, podlegają weryfikacji

zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067, z zastrzeżeniem art.

85. Weryfikator sporządza sprawozdanie z weryfikacji raportu.

2.

W sprawozdaniu z weryfikacji raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, weryfikator

zamieszcza jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia Komisji

(UE) 2018/2067.

3.

Jeżeli w trakcie weryfikacji raportu weryfikator wykrył uchybienia, jest on obowiązany

do stwierdzenia, czy mają one charakter istotnych nieprawidłowości w rozumieniu art.

3 pkt 6 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

”

,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

W zakresie dotyczącym treści ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. a-d rozporządzenia

Komisji (UE) 2018/2067, zawartych w sprawozdaniu z weryfikacji raportu przepisów art. 16 ust. 1 pkt 4-7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko nie stosuje się.

”

;

50)

art. 85 otrzymuje brzmienie

„

Art. 85.

1.

Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za zweryfikowany,

jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych przygotowanych przez Europejską

Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia

dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia

uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych

stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds.

Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol)

(Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010, str. 25), a

1)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym lub

2)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego z lotów innych niż

a)

rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru,

b)

wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu

art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się

w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego

- wyniosła mniej niż 3000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym.

2.

Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu zweryfikowanego

jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

”

;

51)

w art. 86

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego jest obowiązany do przedłożenia

Krajowemu ośrodkowi raportu na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust.

3, sporządzonego za poprzedni rok okresu rozliczeniowego oraz sprawozdania z weryfikacji,

o którym mowa w art. 84 ust. 1. Raport i sprawozdanie przedkłada się Krajowemu ośrodkowi

w terminie do dnia 31 marca każdego roku. W tym samym terminie prowadzący instalację

albo operator statku powietrznego przekazuje kopię raportu i kopię sprawozdania organowi

właściwemu do wydania zezwolenia.

”

,

b)

ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie

„

6.

Ocena, o której mowa w ust. 5, dotyczy raportów zweryfikowanych jako zadowalające

zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

7.

W celu przeprowadzenia oceny, o której mowa w ust. 5, Krajowy ośrodek może zażądać

od weryfikatora przedłożenia wewnętrznej dokumentacji z weryfikacji, o której mowa

w art. 26 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

”

;

52)

art. 88 otrzymuje brzmienie

„

Art. 88.

1.

Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku, występuje do organu Inspekcji

o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, w przypadku

gdy

1)

prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na temat

wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

2)

w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator zamieścił

jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b-d rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2067.

2.

Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji

albo z operacji lotniczej również w przypadku, gdy z uzyskanych przez niego informacji

wynika, że emisja ustalona na podstawie raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub

raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, została wyznaczona nieprawidłowo.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje decyzję określającą

szacunkową wielkość emisji za rok okresu rozliczeniowego, którego dotyczyło wystąpienie

Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2-4 i 6 stosuje się odpowiednio.

”

;

53)

art. 90 otrzymuje brzmienie

„

Art. 90.

Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informacje, o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

”

;

54)

w art. 92 w ust. 5 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Jeżeli liczba umorzonych uprawnień do emisji na podstawie ust. 3 jest mniejsza od

liczby określonej zgodnie z ust. 1 powiększonej o liczbę uprawnień do emisji odpowiadającą

szacunkowej wielkości emisji określonej w decyzji, o której mowa w art. 87 ust. 5,

lub decyzji wydanej w związku z wystąpieniem, o którym mowa w art. 88 ust. 2, prowadzący

instalację lub operator statku powietrznego dokonuje umorzenia brakującej liczby uprawnień

do emisji w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

”

;

55)

w art. 94

a)

w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 lub 2 - niezwłocznie po otrzymaniu

kopii ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 88 ust. 3.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Krajowy ośrodek przekazuje wykazy, o których mowa w ust. 1, właściwym organom Inspekcji

w terminie do dnia 15 maja każdego roku oraz w terminie 7 dni po każdej aktualizacji

wykazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2.

”

;

56)

w art. 97 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera imię i nazwisko albo nazwę prowadzącego instalację

lub operatora statku powietrznego oraz wielkość emisji, która została rozliczona zgodnie

z art. 92.

3.

Krajowy ośrodek na wezwanie marszałka województwa przekazuje informacje o zmianach

wykazu, o którym mowa w ust. 1.

”

;

57)

w art. 99 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prowadzący instalację lub operator statku powietrznego mogą wymienić jednostki poświadczonej

redukcji emisji lub jednostki redukcji emisji odpowiednio na uprawnienia do emisji

ogólnych albo uprawnienia do emisji lotniczych, ważne w okresie rozliczeniowym rozpoczynającym

się w dniu 1 stycznia 2013 r. do wysokości limitów obliczonych zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013 z dnia 8 listopada 2013 r. w sprawie określania

uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 299 z 09.11.2013, str. 32), zwanym dalej „rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1123/2013”.

”

;

58)

uchyla się art. 100;

59)

w art. 104

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie dokonał rozliczenia

wielkości emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości równej iloczynowi liczby uprawnień do emisji, która nie

została umorzona, i jednostkowej stawki administracyjnej kary pieniężnej za rok okresu

rozliczeniowego, za który to rozliczenie powinno nastąpić.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Jednostkowa stawka administracyjnej kary pieniężnej podlega corocznej waloryzacji

o średnioroczny zharmonizowany wskaźnik cen konsumpcyjnych (HICP) ogółem w poprzednim

roku dla obszaru Unii Europejskiej, ustalany na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/792 z dnia 11 maja 2016 r.

w sprawie zharmonizowanych wskaźników cen konsumpcyjnych oraz wskaźnika cen nieruchomości

mieszkalnych i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 2494/95 (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 135 z 24.05.2016, str. 11).

”

;

60)

w art. 105 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Prowadzący instalację, która powstała w wyniku połączenia lub podziału, o którym mowa

w art. 59 ust. 1, który nie przedłożył w terminie informacji i dokumentów, o których

mowa w art. 25 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, podlega administracyjnej

karze pieniężnej w wysokości 5000 zł.

”

;

61)

w art. 106 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Organ Inspekcji stwierdza naruszenie, o którym mowa w art. 105 ust. 3 i 4, na podstawie

informacji przekazanej przez Krajowy ośrodek.

”

;

62)

w art. 141

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepisów rozdziału 12 w zakresie raportowania wielkości emisji, o którym mowa w art.

86, oraz rozliczania wielkości emisji, o którym mowa w art. 92, nie stosuje się do

operacji lotniczych

1)

rozpoczynających się lub kończących się na lotniskach znajdujących się na terytorium

państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego

obszaru,

2)

wykonywanych między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w

rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym

się w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego - wykonywanych w okresie

od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

W okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2030 r. przepisów ustawy nie

stosuje się do operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy

lotnicze, których całkowita roczna emisja CO2zoperacji lotniczych wynosi mniej niż 1000 Mg.

”

;

63)

w art. 150 w ust. 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

W latach 2015-2024 maksymalny limit wydatków Narodowego Funduszu będący skutkiem finansowym

wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi w

”

,

b)

pkt 6-10 otrzymują brzmienie

„

6)

2020 r. - 31 820 000 zł;

7)

2021 r. - 31 700 000 zł;

8)

2022 r. - 29 520 000 zł;

9)

2023 r. - 28 470 000 zł;

10)

2024 r. - 29 450 000 zł.

”

.

W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 i 1495) w art. 3a

1)

w § 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

W zakresie zobowiązań powstałych w przypadkach określonych w art. 8 i art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, długów celnych powstałych w przypadkach określonych w art. 77 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm., podatków wykazanych w zgłoszeniu celnym, składek na ubezpieczenie społeczne, opłat

paliwowych, o których mowa w ustawie z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu

Drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2014 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1123), dopłat, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495), opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6h ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 i 1629 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1403), opłat emisyjnych oraz opłat za korzystanie ze środowiska, o których mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, 1403, 1495 i 1501), oraz daniny solidarnościowej, o której mowa w rozdziale 6a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, 1358, 1394 i 1495), stosuje się również egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio

”

,

b)

w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

z wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz

o wysokości należnych opłat.

”

;

2)

w § 2 w pkt 1 po wyrazach „daniny solidarnościowej” dodaje się wyrazy „, w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz

o wysokości należnych opłat,”.

W ustawie z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1355) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 23

a)

w ust. 11 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

powietrza oraz wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy;

”

,

b)

po ust. 18 dodaje się ust. 18a w brzmieniu

„

18a.

Wieloletnie strategiczne programy państwowego monitoringu środowiska uwzględniają

badanie negatywnego wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy w oparciu o badania

monitoringowe prowadzone w ramach państwowego monitoringu środowiska, w lokalizacjach

reprezentatywnych dla siedlisk słodkowodnych, naturalnych i półnaturalnych oraz rodzajów

ekosystemu leśnego, przyjmując podejście racjonalne pod względem kosztów i oparte

na ocenie ryzyka.

”

;

2)

po art. 25b dodaje się art. 25c w brzmieniu

„

Art. 25c.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza i przekazuje Komisji Europejskiej i

Europejskiej Agencji Środowiska, co 4 lata, w terminie do dnia 1 lipca danego roku

1)

informacje o lokalizacji prowadzenia badań monitoringowych, o których mowa w art.

23 ust. 18a, i wskaźniki używane do badania wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy;

2)

dane uzyskane w wyniku badań monitoringowych, o których mowa w art. 23 ust. 18a.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

do akceptacji informacje, wskaźniki oraz dane, o których mowa w ust. 1, w terminie

14 dni przed upływem terminu ich przekazania Komisji Europejskiej i Europejskiej Agencji

Środowiska.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1990, z późn. zm. w art. 80c w ust. 1 w pkt 32 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 33

w brzmieniu

„

33)

Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2187, z późn. zm. w art. 105 w ust. 1 w pkt 2 uchyla się lit. w.

W ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, 1403 i 1495) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 145a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organ właściwy do wydania pozwolenia lub do przyjęcia zgłoszenia, który otrzymał informacje

lub dane zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 146 ust. 3 pkt 5 lit. i albo

deklaracje, dokumenty lub dane, o których mowa w art. 146a ust. 1, art. 146b ust.

1, art. 146j ust. 1 lub art. 146k ust. 1, przekazuje niezwłocznie te informacje, dane,

deklaracje lub dokumenty wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska oraz ministrowi

właściwemu do spraw środowiska.

”

;

2)

po art. 146g dodaje się art. 146ga w brzmieniu

„

Art. 146ga.

Minister właściwy do spraw środowiska, po otrzymaniu informacji, o których mowa w

art. 146g pkt 3 lit. a oraz c, przekazuje je niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi bilansowania

i zarządzania emisjami.

”

;

3)

w art. 225

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W przypadku, gdy istotna zmiana instalacji jest zmianą, o której mowa w art. 214 ust.

3, redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1, może obejmować redukcję ilości

substancji wprowadzanej do powietrza z tej instalacji.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Łączna redukcja ilości substancji, o której mowa w ust. 1-2, powinna być o co najmniej

30% większa niż ilość substancji dopuszczona do wprowadzania do powietrza z nowo zbudowanej

instalacji lub z instalacji zmienionej w sposób istotny.

”

;

4)

w art. 229 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

W przypadku, o którym mowa w art. 225 ust. 1a, przepisy ust. 1 pkt 1 i ust. 2 dotyczące

innych instalacji stosuje się odpowiednio do tej instalacji, która podlega istotnej

zmianie.

”

;

5)

w art. 273 w ust. 1 pkt 1a otrzymuje brzmienie

„

1a)

wydane uprawnienia do emisji na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1201 i 2538 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1501);

”

;

6)

w art. 274 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Wysokość opłaty za korzystanie ze środowiska w przypadku uprawnień do emisji wydanych

na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych ustala się jako iloczyn liczby uprawnień do emisji wydanych w danym roku na rachunek

posiadania operatora albo na rachunek posiadania operatora statków powietrznych w

rejestrze Unii, o którym mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy, i obowiązującej stawki opłat

za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie emisji dwutlenku węgla w roku,

w którym wydano uprawnienia do emisji.

”

;

7)

w art. 285 uchyla się ust. 4;

8)

art. 285a otrzymuje brzmienie

„

Art. 285a.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie rozliczył wielkości

emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji zgodnie

z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, wnosi opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie emisji tych

gazów w danym roku kalendarzowym do dnia 30 kwietnia następnego roku albo w terminie

14 dni, licząc od dnia następującego po upływie terminu rozliczenia wielkości emisji,

o którym mowa w art. 92 ust. 5 tej ustawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

ustala się jako iloczyn ilości wprowadzonego gazu cieplarnianego wyrażanego w ekwiwalencie

w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji i obowiązującej stawki opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie

emisji dwutlenku węgla w danym roku kalendarzowym.

”

;

9)

po art. 285a dodaje się art. 285b w brzmieniu

„

Art. 285b.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który zwrócił nadmiarowo

wydane uprawnienia do emisji, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, pomniejsza wysokość opłaty, o której mowa w art. 274 ust. 1a, wnoszonej w danym

roku o kwotę równą kwocie wniesionej za zwrócone nadmiarowo wydane uprawnienia do

emisji.

2.

Jeżeli po dokonaniu pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, kwota wniesiona za nadmiarowo

wydane uprawnienia do emisji, które następnie zostały zwrócone, przekracza kwotę należną

za wydanie uprawnień do emisji w roku następnym, resztę kwoty zalicza się na poczet

opłaty, o której mowa w art. 274 ust. 1a, należnej za kolejne lata aż do wyczerpania

tej kwoty.

3.

Jeżeli prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie dokona pomniejszeń,

o których mowa w ust. 1 albo 2, ze względu na swoją śmierć albo likwidację, kwotę

wniesioną za nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji zwraca się jego następcy prawnemu

w roku następnym.

”

;

10)

w art. 286

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiot korzystający ze środowiska w terminie, o którym mowa w art. 285 ust. 2, przedkłada

marszałkowi województwa

1)

wykaz zawierający wykorzystane do ustalenia wysokości opłat informacje i dane o zakresie

korzystania ze środowiska, w szczególności o

a)

rodzajach substancji wprowadzonych do powietrza i wielkości emisji - w przypadku wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza,

b)

wielkości emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji

i liczbie uprawnień do emisji - w przypadku wydania uprawnień do emisji,

c)

rodzajach i ilości składowanych odpadów - w przypadku składowania odpadów

- oraz o wysokości należnych opłat,

2)

wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska

oraz o wysokości należnych opłat

- z zastrzeżeniem art. 289 ust. 1.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, marszałek województwa przekazuje wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

”

,

c)

ust. 3-6 otrzymują brzmienie

„

3.

Wykazy, o których mowa w ust. 1, są sporządzane na podstawie

1)

raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji, lub

2)

przepisów wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu

uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych oraz stosownie do informacji, o których mowa w art. 26 ust. 4, art. 41 ust. 2, art.

59 ust. 5, art. 70 ust. 12, art. 71 ust. 11 i art. 73 ust. 10 tej ustawy, lub

3)

dokumentów ewidencji odpadów, o której mowa w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

4.

Informacje o wysokości należnych opłat zawarte w wykazach, o których mowa w ust. 1,

stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wykazy, o których mowa w ust.

1, zawierają pouczenie, że informacje w nich zawarte stanowią podstawę do wystawienia

tytułu wykonawczego.

5.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie informacji i danych zawartych w dokumentach

ewidencji odpadów, o której mowa w art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, marszałek województwa przekazuje niezwłocznie wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta właściwemu ze względu na miejsce składowania odpadów.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przedkładania wykazów, o których mowa w ust. 1, i wymagania z tym związane,

2)

formę i postać wykazów, o których mowa w ust. 1,

3)

wzory wykazów, o których mowa w ust. 1

- mając na względzie konieczność ustalenia i weryfikacji zakresu korzystania ze środowiska

oraz wysokości należnych opłat, a także jednolitego sposobu ich przedstawiania.

”

,

d)

uchyla się ust. 7 i 8;

11)

uchyla się art. 286a i art. 287;

12)

w art. 288 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

nie przedłożył wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1 - marszałek województwa wymierza

opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska;

”

;

13)

w art. 289 w ust. 1 zdanie drugie otrzymuje brzmienie

„

W przypadku gdy roczna wysokość opłaty z tytułu każdego z rodzajów korzystania ze

środowiska spośród wymienionych w art. 273 ust. 1 nie przekracza 100 zł, nie przedkłada

się także wykazów, o których mowa w art. 286 ust. 1.

”

;

14)

w art. 401 w ust. 7 po pkt 7a dodaje się pkt 7b w brzmieniu

„

7b)

środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w

art. 49 ust. 2b ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych;

”

;

15)

w art. 401c ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Środki Narodowego Funduszu w wysokości nie mniejszej niż kwota przychodów, o których

mowa w art. 401 ust. 7 pkt 7-7b, po pomniejszeniu o koszty obsługi tych przychodów,

przeznacza się na finansowanie zadań Krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania

emisjami, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 2001 r. o przetwarzaniu informacji kryminalnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 44 i 125) w art. 19 uchyla się pkt 13b.

W ustawie z dnia 22 października 2004 r. o jednostkach doradztwa rolniczego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 896) w art. 4 w ust. 2 w pkt 1 w lit. k średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. I w brzmieniu

„

l)

zaleceń zawartych w kodeksie dobrej praktyki rolniczej w zakresie ograniczania emisji

amoniaku, o którym mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1259 oraz z 2019 r. poz. 1495 i 1501);

”

.

W ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1259 oraz z 2019 r. poz. 1495) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

Zabrania się stosowania nawozów amonowo-węglanowych.

”

;

2)

po art. 22 dodaje się art. 22a w brzmieniu

„

Art. 22a.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, z uwzględnieniem kodeksu ramowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji

Narodów Zjednoczonych z 2014 r. dotyczącego dobrej praktyki rolniczej na rzecz redukcji

emisji amoniaku, opracuje kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie ograniczania

emisji amoniaku do dobrowolnego stosowania.

2.

Kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie ograniczania emisji amoniaku obejmuje

co najmniej zalecenia dotyczące

1)

zarządzania azotem, z uwzględnieniem jego pełnego obiegu w środowisku;

2)

sposobów żywienia zwierząt gospodarskich - gatunków, o których mowa w przepisach o

organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich;

3)

technik rozprowadzania nawozów ograniczających emisję amoniaku;

4)

sposobów przechowywania nawozów ograniczających emisję amoniaku;

5)

sposobów chowu zwierząt gospodarskich gatunków, o których mowa w przepisach o organizacji

hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, ograniczających emisję amoniaku;

6)

możliwości ograniczania emisji amoniaku pochodzącego ze stosowania nawozów mineralnych.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie

ograniczania emisji amoniaku.

”

;

3)

w art. 41 dodaje się pkt 12 w brzmieniu

„

12)

wbrew zakazowi określonemu w art. 20a stosuje nawozy amonowo-węglanowe

”

.

W ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630) w art. 25 w ust. 1 w pkt 1 w lit. f w tiret drugim średnik zastępuje się przecinkiem

i dodaje się lit. g oraz h w brzmieniu

„

g)

z zakresu ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1447 i 1501)

-

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza oraz jego aktualizacje,

-

inwentaryzacje emisji,

-

prognozy wielkości emisji,

-

raporty metodyczne IIR,

h)

z zakresu ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - sprawozdania dotyczące lokalizacji prowadzenia badań monitoringowych oraz danych

uzyskanych w wyniku tych badań;

”

.

W ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2019 r. poz. 864, 1123 i 1495) w art. 31c pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów

cieplarnianych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1201 i 2538 oraz z 2019 r. poz. 730 i 1501) i przepisach wydanych na podstawie art. 25 ust. 4 i art. 29 ust. 1 tej ustawy;

”

.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów

międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, inwentaryzacje emisji

1)

gazów cieplarnianych, zgodnie z wytycznymi do Konwencji Klimatycznej;

2)

substancji określonych w Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,

sporządzonej w Genewie dnia 13 listopada 1979 r.

(Dz. U. z 1985 r. poz. 311 i 312, z 1988 r. poz. 313 oraz z 2012 r. poz. 216), zwanej dalej „Konwencją LRTAP”;

3)

substancji, dla których w przepisach prawa Unii Europejskiej zostały określone poziomy

emisji lub stężeń oraz krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji,

zgodnie z metodami określonymi w załączniku nr 2 do ustawy.

2.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r.

w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich

kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm., zwanej dalej „dyrektywą 2010/75/UE”, i art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada

2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich

obiektów energetycznego spalania (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą (UE) 2015/2193”, w zakresie dotyczącym

1)

emisji substancji do powietrza ze źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, instalacji, w których są używane rozpuszczalniki organiczne,

i instalacji do produkcji dwutlenku tytanu;

2)

odstępstw, o których mowa w art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1135 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającej

rodzaj, format i częstotliwość przekazywania informacji, które mają być udostępniane

przez państwa członkowskie na potrzeby sprawozdań z wdrożenia dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 205 z 14.08.2018, str. 40) w zakresie danych dostępnych w Krajowej bazie.

3.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 14 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z dyrektywy

2010/75/UE i dyrektywy (UE) 2015/2193 w zakresie dotyczącym odstępstw, o których mowa

w art. 146a, art. 146b, art. 146j i art. 146k ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo

ochrony środowiska.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego udostępnia nieodpłatnie Krajowemu ośrodkowi

informacje i dane niezbędne do przygotowania projektów inwentaryzacji emisji, o których

mowa w art. 11 ust. 1, oraz projektów raportów, o których mowa w art. 11b ust. 1,

z wyłączeniem danych osobowych oraz danych objętych tajemnicami prawnie chronionymi.

W ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1447) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 1 w ust. 2 wyrazy „załącznik do ustawy” zastępuje się wyrazami „załącznik nr 1 do ustawy”;

2)

w art. 3

a)

w ust. 2

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

wykonywanie, na potrzeby modelowania matematycznego, o którym mowa w art. 88 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zadań związanych z prowadzeniem bazy emisji powierzchniowych, liniowych i punktowych,

w tym opracowywanie metodyk ustalania wielkości tych emisji oraz zbieranie danych

niezbędnych do ich ustalenia;

”

,

-

w pkt 10 w lit. q średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. r-t w brzmieniu

„

r)

monitorowanie działań w zakresie polityki klimatycznej, a także przygotowywanie analiz,

przeglądów i ocen jej funkcjonowania,

s)

prognozowanie skutków realizacji polityki klimatycznej,

t)

rozwijanie narzędzi do wspomagania realizacji celów systemu zarządzania emisjami oraz

narzędzi do modelowania skutków gospodarczych, finansowych i społecznych realizacji

polityki klimatycznej;

”

,

b)

w ust. 2a

-

uchyla się pkt 1-3,

-

w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

monitorowaniem działań w zakresie ochrony powietrza, a także przygotowywaniem analiz,

przeglądów i ocen jej funkcjonowania.

”

,

c)

uchyla się ust. 2b;

3)

uchyla się art. 5a;

4)

w art. 6 w ust. 2 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu

„

9a)

oddziaływaniu na środowisko instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów,

niezbędne do realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z przepisów prawa

międzynarodowego lub przepisów prawa Unii Europejskiej;

”

;

5)

w art. 7

a)

ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Osoba fizyczna niebędąca przedsiębiorcą sporządza i wprowadza do Krajowej bazy raport,

o którym mowa w ust. 1, w zakresie eksploatacji

1)

instalacji wymagającej pozwolenia - jeżeli korzystanie ze środowiska powodujące emisje

wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo pozwolenia zintegrowanego,

o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2)

źródła spalania paliw, o którym mowa w art. 152 ust. 2b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

”

,

b)

po ust. 2b dodaje się ust. 2c w brzmieniu

„

2c.

Obowiązek sporządzenia i wprowadzenia za dany rok raportu, o którym mowa w ust. 1,

wygasa z upływem 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, w którym powstał ten obowiązek.

”

;

6)

w art. 7a w ust. 1 wyrazy „siecią teleinformatyczną” zastępuje się wyrazami „systemem teleinformatycznym”;

7)

w art. 9

a)

w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Krajowy ośrodek co 5 lat sporządza prognozy zmian aktywności dla następujących sektorów

gospodarki

”

,

b)

uchyla się ust. 1a,

c)

po ust. 1a dodaje się ust. 1b-1f w brzmieniu

„

1b.

Krajowy ośrodek co 5 lat sporządza prognozy zmian aktywności w zakresie zużycia nośników

energii dla sektorów gospodarki innych niż wskazane w ust. 1.

1c.

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości w porozumieniu z Krajowym ośrodkiem

ustalają założenia do sporządzenia prognoz, o których mowa w ust. 1, oraz udostępniają

Krajowemu ośrodkowi informacje i dane będące w ich posiadaniu, niezbędne do sporządzenia

tych prognoz.

1d.

Minister właściwy do spraw energii udostępnia Krajowemu ośrodkowi informacje i dane

będące w jego posiadaniu, niezbędne do sporządzenia prognoz, o których mowa w ust.

1b.

1e.

Zakres i struktura informacji i danych, o których mowa w ust. 1c i 1d, są zgodne z

wymaganiami sporządzania prognoz wielkości emisji, o których mowa w art. 12 ust. 1.

1f.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1c i 1d, właściwi ministrowie w zakresie

swojej właściwości przekazują Krajowemu ośrodkowi na 12 miesięcy przed terminem sporządzenia

prognoz, o których mowa w ust. 1 i 1b.

”

,

d)

uchyla się ust. 3,

e)

dodaje się ust. 5-9 w brzmieniu

„

5.

Prognozy, o których mowa w ust. 1 i 1b, są sporządzane przy zachowaniu następujących

zasad

1)

dotyczą lat kalendarzowych kończących się cyfrą 0 albo cyfrą 5, w okresie 25 lat,

począwszy od roku odniesienia;

2)

za rok odniesienia przyjmuje się rok kalendarzowy kończący się cyfrą 0 lub cyfrą 5;

3)

informacje i dane podaje się na podstawie danych dla roku odniesienia, gromadzonych

na potrzeby statystyki publicznej, a w razie braku takich danych - na podstawie innych

posiadanych danych ze wskazaniem ich źródła;

4)

w przypadku braku informacji idanych dla roku odniesienia dopuszcza się wykorzystanie

informacji i danych dla roku poprzedzającego rok odniesienia, pod warunkiem zamieszczenia

w prognozie informacji o roku, którego dotyczą te dane.

6.

Krajowy ośrodek sporządza zaktualizowane prognozy, o których mowa w ust. 1 i 1b, jeżeli

po sporządzeniu prognozy nastąpią zmiany analizowanych czynników i projektowanych

parametrów, w wyniku których prognozowane zmiany aktywności zmienią się o więcej niż

20% w stosunku do zamieszczonych w ostatniej prognozie.

7.

Jeżeli na przygotowanie kolejnej prognozy, o której mowa w ust. 1 lub 1b, pozostało

mniej niż 18 miesięcy albo gdy zmiany analizowanych czynników i projektowanych parametrów

zamieszczonych w prognozie nie będą miały istotnego wpływu na wielkość emisji, zaktualizowanej

prognozy nie sporządza się.

8.

Do zaktualizowanej prognozy przepisy ust. 1c-1e stosuje się odpowiednio.

9.

Informacje i dane niezbędne do sporządzenia zaktualizowanej prognozy właściwi ministrowie

w zakresie swojej właściwości przekazują na wniosek Krajowego ośrodka nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

”

;

8)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Art. 11.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów

międzynarodowych z zakresu ochrony środowiska, inwentaryzacje emisji

1)

gazów cieplarnianych, zgodnie z wytycznymi do Konwencji Klimatycznej;

2)

substancji określonych w Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości,

sporządzonej w Genewie dnia 13 listopada 1979 r.

(Dz. U. z 1985 r. poz. 311 i 312, z 1988 r. poz. 313 oraz z 2012 r. poz. 216), zwanej dalej „Konwencją LRTAP”;

3)

substancji, dla których w przepisach prawa Unii Europejskiej zostały określone poziomy

emisji lub stężeń oraz krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji,

zgodnie z metodami określonymi w załączniku nr 2 do ustawy.

2.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z art. 72 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r.

w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich

kontrola) (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 334 z 17.12.2010, str. 17, z późn. zm., zwanej dalej „dyrektywą 2010/75/UE”, i art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2193 z dnia 25 listopada

2015 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich

obiektów energetycznego spalania (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 313 z 28.11.2015, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą (UE) 2015/2193”, w zakresie dotyczącym

1)

emisji substancji do powietrza ze źródeł spalania paliw, instalacji i urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, instalacji, w których są używane rozpuszczalniki organiczne,

i instalacji do produkcji dwutlenku tytanu;

2)

odstępstw, o których mowa w art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1135 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającej

rodzaj, format i częstotliwość przekazywania informacji, które mają być udostępniane

przez państwa członkowskie na potrzeby sprawozdań z wdrożenia dyrektywy Parlamentu

Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych (Tekst mający znaczenie

dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 205 z 14.08.2018, str. 40) w zakresie danych dostępnych w Krajowej bazie.

3.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 14 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej, informacje

i dane niezbędne dla realizacji obowiązków sprawozdawczych wynikających z dyrektywy

2010/75/UE i dyrektywy (UE) 2015/2193 w zakresie dotyczącym odstępstw, o których mowa

w art. 146a, art. 146b, art. 146j i art. 146k ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo

ochrony środowiska.

”

;

9)

w art. 11a w ust. 4 wyrazy „art. 98 ust. 1” zastępuje się wyrazami „art. 98 ust. 4”;

10)

w art. 11b

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekty raportów,

o których mowa w ust. 1, na 60 dni przed terminami wynikającymi z przepisów prawa

Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych.

1b.

Krajowy ośrodek przygotowuje i przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

na 30 dni przed terminami wskazanymi w załączniku nr 2 do ustawy, raport metodyczny

IIR, zgodnie z metodami określonymi w tym załączniku.

”

,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Sporządzając projekty raportów, o których mowa w ust. 1 i 1b, Krajowy ośrodek może

posłużyć się w szczególności informacjami, danymi i analizami przekazywanymi przez

organy administracji publicznej, informacjami i danymi zawartymi w Krajowej bazie,

informacjami zawartymi w prognozach, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b, oraz innymi

informacjami i danymi udostępnianymi przez organizacje samorządu gospodarczego i organizacje

pracodawców, a także fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

”

,

c)

ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

4.

Organy administracji publicznej przekazują na wniosek Krajowego ośrodka dane, informacje

lub analizy niezbędne do sporządzenia projektów raportów, o których mowa w ust. 1

i 1b.

5.

Krajowy ośrodek może występować do organizacji samorządu gospodarczego, organizacji

pracodawców lub funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej o udostępnienie danych,

informacji lub analiz niezbędnych do sporządzenia projektów raportów, o których mowa

w ust. 1 i 1b.

”

;

11)

po art. 11b dodaje się art. 11c w brzmieniu

„

Art. 11c.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego udostępnia nieodpłatnie Krajowemu ośrodkowi

informacje i dane niezbędne do przygotowania projektów inwentaryzacji emisji, o których

mowa w art. 11 ust. 1, oraz projektów raportów, o których mowa w art. 11b ust. 1,

z wyłączeniem danych osobowych oraz danych objętych tajemnicami prawnie chronionymi.

”

;

12)

w art. 12 w ust. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

prognozy, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b;

”

;

13)

w rozdziale 4 po art. 16 dodaje się art. 16a-16e w brzmieniu

„

Art. 16a.

1.

Krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji oznaczają minimalne ograniczenie

krajowej emisji danej substancji, jakie powinno zostać osiągnięte w docelowym roku

kalendarzowym, wyrażone jako wielkość procentowa całkowitej ilości emisji tej substancji,

która została uwolniona w 2005 r. jako roku odniesienia. Krajowe zobowiązania w zakresie

redukcji emisji substancji określa załącznik nr 3 do ustawy.

2.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz osoby fizyczne i prawne są obowiązane

do podejmowania działań umożliwiających osiągnięcie krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji substancji.

Art. 16b.

1.

Krajowy ośrodek opracowuje projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza dla substancji, dla których w załączniku nr 3 do ustawy określono krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, zwanego dalej „Krajowym programem

ograniczania zanieczyszczenia powietrza”.

2.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest opracowany zgodnie z

formatem określonym w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1522 z dnia 11 października 2018 r. ustanawiającej

wspólny format krajowych programów ograniczania zanieczyszczenia powietrza na podstawie

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych

emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych

(Dz. Urz. UE L 256 z 12.10.2018, str. 87, z późn. zm..

3.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera co najmniej

1)

krajowe ramy polityki dotyczącej jakości powietrza i zanieczyszczenia powietrza, w

których program został opracowany, w szczególności

a)

priorytety polityczne i ich odniesienie do priorytetów określonych w innych powiązanych

obszarach polityki, w tym w polityce dotyczącej zmiany klimatu oraz, w stosownych

przypadkach, rolnictwa, przemysłu i transportu,

b)

określone w przepisach prawa obowiązki organów administracji publicznej z podziałem

na obowiązki krajowe, regionalne (województwo) i lokalne (powiat, gmina) lub innych

właściwych podmiotów dotyczące realizacji założeń Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza,

c)

postępy poczynione w ramach aktualnej polityki i zastosowanych środków w dziedzinie

redukcji emisji i poprawy jakości powietrza oraz stopień, w jakim wypełniane są zobowiązania

wynikające z przepisów prawa,

d)

prognozowany dalszy rozwój sytuacji w zakresie osiągania założeń Krajowego programu

ograniczania zanieczyszczenia powietrza przy założeniu, że nie nastąpi żadna zmiana

w już przyjętej polityce i stosowanych środkach;

2)

warianty strategiczne rozważane w celu wypełnienia zobowiązań w zakresie redukcji

emisji substancji w okresie od 2020 r. do 2029 r. oraz w okresie na 2030 r. i na lata

następne, jak również dla osiągnięcia średnioterminowych poziomów emisji określonych

na 2025 r. oraz w celu dalszej poprawy jakości powietrza, analizę tych wariantów wraz

z metodą jej przeprowadzenia, a także poszczególne lub łączne skutki strategii i środków

dotyczących redukcji emisji substancji, jakości powietrza i środowiska oraz związaną

z nimi niepewność, w przypadku gdy informacje o takich skutkach są dostępne;

3)

ścieżkę redukcji emisji substancji określoną jako orientacyjny poziom zmniejszania

wielkości emisji substancji, dla których zostały określone krajowe zobowiązania w

zakresie redukcji emisji substancji, o których mowa w art. 16a;

4)

środki i strategie, które zdecydowano się przyjąć, w tym harmonogram ich przyjmowania,

wdrażania i dokonywania ich przeglądu, wraz ze wskazaniem odpowiedzialnych właściwych

organów administracji publicznej lub innych właściwych podmiotów;

5)

w stosownych przypadkach, wyjaśnienie powodów, dla których osiągnięcie orientacyjnych

poziomów emisji substancji określonych na 2025 r. jest niemożliwe bez pociągania za

sobą nieproporcjonalnie wysokich kosztów, a także powodów, dla których przyjęto nieliniową

ścieżkę redukcji emisji substancji, o której mowa w art. 16c ust. 3;

6)

w stosownych przypadkach, informacje na temat możliwości stosowania przepisów art.

16d ust. 3 i 5;

7)

ocenę, w jaki sposób wybrane strategie i środki zapewniają spójność z politykami,

strategiami, programami, planami i prognozami w innych obszarach polityki.

4.

Krajowy ośrodek, opracowując projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza

1)

ocenia, do jakiego stopnia krajowe źródła emisji substancji mogą wpływać na jakość

powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i sąsiednich państw członkowskich

Unii Europejskiej, w tym używając danych i metod opracowanych w ramach europejskiego

programu monitorowania i oceny, o którym mowa w art. 9 Konwencji LRTAP;

2)

uwzględnia potrzebę zmniejszenia emisji zanieczyszczeń powietrza, aby osiągnąć cele

dotyczące jakości powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w stosownych

przypadkach, sąsiednich państw członkowskich Unii Europejskiej, przy czym przez cele

dotyczące jakości powietrza rozumie się poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe i pułapy

stężeń ekspozycji określone w przepisach wydanych na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

priorytetowo traktuje środki redukcji emisji sadzy przy podejmowaniu środków służących

wypełnieniu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji pyłu, przy czym przez

sadzę rozumie się węglowe cząstki stałe pochłaniające światło;

4)

uwzględnia potrzebę zapewnienia spójności Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza z innymi politykami, strategiami, programami, planami i prognozami przyjętymi

w oparciu o wymogi określone w przepisach prawa.

5.

Organy administracji publicznej przekazują Krajowemu ośrodkowi, na jego wniosek, informacje

i opinie potrzebne do sporządzenia projektu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

6.

Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt Krajowego

programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska przy opracowywaniu Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza zapewnia udział społeczeństwa na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630 i 1501).

8.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, przyjmuje Krajowy

program ograniczania zanieczyszczenia powietrza w drodze uchwały.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje przyjęty Krajowy program ograniczania

zanieczyszczenia powietrza Komisji Europejskiej.

10.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest aktualizowany nie rzadziej

niż co 4 lata.

11.

Aktualizacja Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera elementy,

o których mowa w ust. 3, a także

1)

ocenę postępów we wdrażaniu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza,

redukcji emisji substancji i zmniejszaniu stężeń;

2)

wszelkie znaczące zmiany polityki i strategii oraz przyjętych założeń, a także znaczące

zmiany harmonogramu wdrażania Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

12.

Aktualizacji Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza dokonuje się

również w przypadku, gdy z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

3, wynika, że przyjęty w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza

poziom redukcji emisji substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został

osiągnięty lub zachodzi ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

13.

Aktualizacja, o której mowa w ust. 12, uwzględnia dodatkowe działania i środki, które

zostały lub zostaną podjęte w celu zmniejszenia poziomu emisji substancji zgodnie

z przyjętą ścieżką redukcji spośród ścieżek redukcji, o których mowa w art. 16c, jeżeli

takie działania i środki są wymagane.

14.

Dodatkowe działania i środki, o których mowa w ust. 13, oraz harmonogram ich wdrożenia

są podejmowane na podstawie propozycji, o których mowa w art. 16d ust. 2.

15.

Aktualizacji, o której mowa w ust. 12, dokonuje się w terminie 18 miesięcy od dnia

przekazania Komisji Europejskiej inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust.

1 pkt 3.

16.

Do aktualizacji, o której mowa w ust. 10 i 12, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1, 2 i 4-9.

Art. 16c.

1.

Ścieżka redukcji emisji, o której mowa w art. 16b ust. 3 pkt 3, jest wyznaczana jako

liniowe zmniejszanie wielkości emisji substancji, dla której zostały określone krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, w którym górny punkt wyznacza

poziom redukcji emisji danej substancji wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie

redukcji emisji na 2020 r., a dolny punkt stanowi poziom redukcji emisji tej substancji

wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie redukcji emisji na 2030 r., zwane

dalej „liniową ścieżką redukcji emisji”.

2.

W liniowej ścieżce redukcji emisji wyznacza się także poziom redukcji emisji danej

substancji na 2025 r.

3.

W przypadku gdy osiąganie poziomów zmniejszania wielkości emisji substancji w sposób

wyznaczony liniową ścieżką redukcji emisji jest nieefektywne pod względem ekonomicznym

lub technologicznym, zmniejszanie wielkości emisji substancji można wyznaczyć w sposób

nieliniowy, pod warunkiem że od 2025 r. trajektoria poziomu zmniejszania wielkości

emisji substancji będzie się stopniowo zbliżała do trajektorii wyznaczonej liniową

ścieżką redukcji emisji oraz że nie wpłynie to na żadne z krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji w 2030 r.

Art. 16d.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska informuje właściwych ministrów w zakresie ich

właściwości, że zgodnie z inwentaryzacją emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

3, przyjęty w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza poziom redukcji

emisji substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został osiągnięty lub

zachodzi ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

2.

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości opracowują propozycje dodatkowych

działań i środków, o których mowa w art. 16b ust. 14, i przekazują je ministrowi właściwemu

do spraw środowiska w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której

mowa w ust. 1.

3.

W przypadkach, w których

1)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji jest następstwem

wyjątkowo chłodnej zimy lub wyjątkowo suchego lata, a średnia roczna wielkość emisji

tej substancji wykazywana w inwentaryzacji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3,

za dany rok, rok poprzedzający i rok kolejny nie przekracza wartości krajowych rocznych

emisji, albo

2)

osiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji w danym roku nie jest

możliwe pomimo zrealizowania wszystkich racjonalnych pod względem kosztów środków

oraz jeżeli

a)

co najmniej jedno zobowiązanie w zakresie redukcji emisji substancji zostało określone

na poziomie wyższym niż racjonalna pod względem kosztów redukcja określona w sprawozdaniu

nr 16, o którym mowa w art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia

2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych,

zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE

(Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284”, oraz

b)

przekroczenie poziomu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji wskazanego

w załączniku nr 3 do ustawy zostanie co roku zrekompensowane przez równoważną redukcję

emisji innego zanieczyszczenia określonego w tym załączniku, albo

3)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji wynika z nagłego

i wyjątkowego zakłócenia lub spadku mocy w systemie wytwarzania lub dostawy energii

elektrycznej lub ciepła, którego nie można było w sposób racjonalny przewidzieć, oraz

jeżeli można wykazać, że

a)

podjęto wszelkie racjonalne działania obejmujące wdrożenie nowych środków i strategii

w celu spełnienia krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji i że

działania te będą nadal podejmowane, tak aby okres, w którym te zobowiązania nie są

spełniane, był jak najkrótszy, oraz

b)

wdrożenie dodatkowych środków i strategii oprócz wskazanych w lit. a pociągałoby za

sobą nieproporcjonalne koszty i poważnie zagrażałoby krajowemu bezpieczeństwu energetycznemu

lub powodowałoby duże ryzyko ubóstwa energetycznego dla znacznej części ludności

- przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

4.

Odstępstwa, o których mowa w ust. 3

1)

pkt 2 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 5 kolejnych lat,

2)

pkt 3 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 3 kolejne lata

- od dnia rozpoczęcia ich stosowania.

5.

Jeżeli z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, wynika, że wielkość

emisji substancji, dla której zostały określone krajowe zobowiązania w zakresie redukcji

emisji, przekracza poziom wyznaczony poziomem tych zobowiązań, a przekroczenie to

jest następstwem zastosowania usprawnionych metod w zakresie inwentaryzacji emisji,

zaktualizowanych zgodnie z wiedzą naukową, opracowuje się skorygowaną inwentaryzację

emisji.

6.

Krajowy ośrodek opracowuje skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust.

5, zgodnie z metodami dotyczącymi korekt inwentaryzacji emisji określonymi w załączniku

nr 2 do ustawy, przyjmując na potrzeby opracowania korekty, że zobowiązania w zakresie

redukcji emisji na lata 2020-2029 zostały określone w dniu 4 maja 2012 r.

7.

Począwszy od 2025 r., skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust. 5, opracowuje

się z uwzględnieniem aktualnych wskaźników emisji lub metod stosowanych do wyznaczenia

emisji ze szczególnych kategorii źródeł, jeżeli pozwalają na dokładniejsze określenie

emisji niż normy wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony

powietrza zamieszczonych na liście, o której mowa w art. 14 ust. 3 lit. b dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284.

8.

Po przekazaniu przez Krajowy ośrodek skorygowanej inwentaryzacji emisji, o której

mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje ją Komisji Europejskiej

w terminie do dnia 15 lutego danego roku sprawozdawczego, informując o znaczącej różnicy

w zakresie wskaźników emisji.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska w terminie do dnia 15 lutego roku, za który

jest opracowywana inwentaryzacja, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, informuje

Komisję Europejską o zastosowaniu odstępstw, o których mowa w ust. 3 lub 5, wskazując

zanieczyszczenia, dla których poziom krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji

nie zostanie dotrzymany.

10.

Zastosowanie odstępstwa, o którym mowa w ust. 3 lub 5, uznaje się za skuteczne, jeżeli

Komisja Europejska nie zgłosi zastrzeżeń w terminie 9 miesięcy od dnia otrzymania

informacji, o której mowa w ust. 9.

11.

W przypadku uznania przez Komisję Europejską, że warunki zastosowania odstępstw, o

których mowa w ust. 3 lub 5 nie zostały spełnione, ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

Art. 16e.

1.

Minister właściwy do spraw

1)

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

2)

energii,

3)

gospodarki,

4)

gospodarki morskiej,

5)

rolnictwa,

6)

transportu,

7)

żeglugi śródlądowej

- każdy w zakresie swojej właściwości, sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informację dotyczącą stosowanych działań i środków ujętych w Krajowym

programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza, które mają zapewnić dotrzymanie

krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych w załączniku

nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród ścieżek redukcji

emisji, o których mowa w art. 16c.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do dnia 31 stycznia każdego roku

za rok poprzedni. Informacje są opracowywane na formularzu udostępnionym w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska na podstawie informacji, o których mowa w ust.

1, przygotowuje roczne sprawozdanie o stosowanych działaniach i środkach, które mają

zapewnić dotrzymanie krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych

w załączniku nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród

ścieżek redukcji emisji, o których mowa w art. 16c, oraz o redukcji emisji uzyskanej

w wyniku stosowania tych działań i środków.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje roczne sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 3, Radzie Ministrów w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku,

którego dotyczy sprawozdanie.

”

;

14)

w art. 21a

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Rozliczanie emisji gazów cieplarnianych nieobjętych systemem handlu uprawnieniami

do emisji polega na równoważeniu krajowej rocznej emisji gazów cieplarnianych nieobjętych

systemem handlu uprawnieniami do emisji jednostkami rocznych limitów emisji lub jednostkami,

o których mowa w art. 21c ust. 1.

”

,

b)

w ust. 3 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

nabyć część limitu określonego w art. 5 ust. 4 decyzji nr 2009/406/WE od innego państwa

członkowskiego Unii Europejskiej.

”

;

15)

w art. 21d ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw środowiska stosuje przepisy art. 21a ust. 3 i 5 oraz art.

21c ust. 1 i 5, kierując się strategią zarządzania krajowym limitem.

”

;

16)

w art. 21f w ust. 1 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

Jeżeli mimo zastosowania środków, o których mowa w art. 21a ust. 3, art. 21b i art.

21c ust. 1, wynik rozliczenia emisji, o którym mowa w art. 21a ust. 2, pozostaje ujemny,

minister właściwy do spraw środowiska poleca Krajowemu ośrodkowi opracowanie planu

działań korygujących.

”

;

17)

w art. 38 po ust. 2a dodaje się ust. 2b w brzmieniu

„

2b.

Minister właściwy do spraw środowiska odmawia, w drodze decyzji, wydania listu popierającego

i listu zatwierdzającego, jeżeli w okresie rozliczeniowym, w którym został złożony

wniosek o wydanie listu, Rzeczypospolitej Polskiej nie zostały przyznane i przekazane

jednostki przyznanej emisji.

”

;

18)

załącznik do ustawy oznacza się jako załącznik nr 1 do ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1447) i w części tabeli Gazy cieplarniane wprowadza się następujące zmiany

a)

po lp. 6.19 dodaje się lp. 6.20 w brzmieniu

6.20

Pozostałe fluorowęglowodory (HFCs),

b)

po lp. 7.9 dodaje się lp. 7.10 w brzmieniu

7.10

Pozostałe perfluorowęglowodory (PFCs);

19)

dodaje się załączniki nr 2 i 3 do ustawy w brzmieniu określonym w załącznikach nr

1 i 2 do niniejszej ustawy.

W ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o krajowym systemie ekozarządzania i audytu (EMAS)

(Dz. U. poz. 1060) w art. 17 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

W latach 2021-2030 maksymalny limit wydatków budżetowych będący skutkiem finansowym

wykonywania niniejszej ustawy wynosi 1 396 137 zł, z tym że w

1)

2021 r. - 136 016 zł;

2)

2022 r. - 136 814 zł;

3)

2023 r. - 137 614 zł;

4)

2024 r. - 138 414 zł;

5)

2025 r. - 139 214 zł;

6)

2026 r. - 140 013 zł;

7)

2027 r. - 140 813 zł;

8)

2028 r. - 141 613 zł;

9)

2029 r. - 142 413 zł;

10)

2030 r. - 143 213 zł.

”

.

Do wniosków, o których mowa w art. 9 ust. 7 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej po raz pierwszy przekazuje

Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami informację o wniesieniu opłaty

rocznej oraz listę rachunków, za które opłata roczna nie została wniesiona, o których

mowa w art. 14 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2013 r. są ważne

bezterminowo.

2.

Uprawnienia do emisji utworzone w rejestrze Unii od dnia 1 stycznia 2021 r. zawierają

informację wskazującą, w którym dziesięcioletnim okresie od dnia 1 stycznia 2021 r.

zostały utworzone.

3.

Uprawnienia do emisji, o których mowa w ust. 2, są ważne w odniesieniu do emisji,

począwszy od pierwszego roku okresu, o którym mowa w tym przepisie.

Do nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji wydanych operatorom statków powietrznych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 18 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji oznaczają minimalne ograniczenie

krajowej emisji danej substancji, jakie powinno zostać osiągnięte w docelowym roku

kalendarzowym, wyrażone jako wielkość procentowa całkowitej ilości emisji tej substancji,

która została uwolniona w 2005 r. jako roku odniesienia. Krajowe zobowiązania w zakresie

redukcji emisji substancji określa załącznik nr 3 do ustawy.

2.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz osoby fizyczne i prawne są obowiązane

do podejmowania działań umożliwiających osiągnięcie krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji substancji.

1.

Krajowy ośrodek opracowuje projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza dla substancji, dla których w załączniku nr 3 do ustawy określono krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, zwanego dalej „Krajowym programem

ograniczania zanieczyszczenia powietrza”.

2.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest opracowany zgodnie z

formatem określonym w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1522 z dnia 11 października 2018 r. ustanawiającej

wspólny format krajowych programów ograniczania zanieczyszczenia powietrza na podstawie

dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 w sprawie redukcji krajowych

emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych

(Dz. Urz. UE L 256 z 12.10.2018, str. 87, z późn. zm..

3.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera co najmniej

1)

krajowe ramy polityki dotyczącej jakości powietrza i zanieczyszczenia powietrza, w

których program został opracowany, w szczególności

a)

priorytety polityczne i ich odniesienie do priorytetów określonych w innych powiązanych

obszarach polityki, w tym w polityce dotyczącej zmiany klimatu oraz, w stosownych

przypadkach, rolnictwa, przemysłu i transportu,

b)

określone w przepisach prawa obowiązki organów administracji publicznej z podziałem

na obowiązki krajowe, regionalne (województwo) i lokalne (powiat, gmina) lub innych

właściwych podmiotów dotyczące realizacji założeń Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza,

c)

postępy poczynione w ramach aktualnej polityki i zastosowanych środków w dziedzinie

redukcji emisji i poprawy jakości powietrza oraz stopień, w jakim wypełniane są zobowiązania

wynikające z przepisów prawa,

d)

prognozowany dalszy rozwój sytuacji w zakresie osiągania założeń Krajowego programu

ograniczania zanieczyszczenia powietrza przy założeniu, że nie nastąpi żadna zmiana

w już przyjętej polityce i stosowanych środkach;

2)

warianty strategiczne rozważane w celu wypełnienia zobowiązań w zakresie redukcji

emisji substancji w okresie od 2020 r. do 2029 r. oraz w okresie na 2030 r. i na lata

następne, jak również dla osiągnięcia średnioterminowych poziomów emisji określonych

na 2025 r. oraz w celu dalszej poprawy jakości powietrza, analizę tych wariantów wraz

z metodą jej przeprowadzenia, a także poszczególne lub łączne skutki strategii i środków

dotyczących redukcji emisji substancji, jakości powietrza i środowiska oraz związaną

z nimi niepewność, w przypadku gdy informacje o takich skutkach są dostępne;

3)

ścieżkę redukcji emisji substancji określoną jako orientacyjny poziom zmniejszania

wielkości emisji substancji, dla których zostały określone krajowe zobowiązania w

zakresie redukcji emisji substancji, o których mowa w art. 16a;

4)

środki i strategie, które zdecydowano się przyjąć, w tym harmonogram ich przyjmowania,

wdrażania i dokonywania ich przeglądu, wraz ze wskazaniem odpowiedzialnych właściwych

organów administracji publicznej lub innych właściwych podmiotów;

5)

w stosownych przypadkach, wyjaśnienie powodów, dla których osiągnięcie orientacyjnych

poziomów emisji substancji określonych na 2025 r. jest niemożliwe bez pociągania za

sobą nieproporcjonalnie wysokich kosztów, a także powodów, dla których przyjęto nieliniową

ścieżkę redukcji emisji substancji, o której mowa w art. 16c ust. 3;

6)

w stosownych przypadkach, informacje na temat możliwości stosowania przepisów art.

16d ust. 3 i 5;

7)

ocenę, w jaki sposób wybrane strategie i środki zapewniają spójność z politykami,

strategiami, programami, planami i prognozami w innych obszarach polityki.

4.

Krajowy ośrodek, opracowując projekt Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza

1)

ocenia, do jakiego stopnia krajowe źródła emisji substancji mogą wpływać na jakość

powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i sąsiednich państw członkowskich

Unii Europejskiej, w tym używając danych i metod opracowanych w ramach europejskiego

programu monitorowania i oceny, o którym mowa w art. 9 Konwencji LRTAP;

2)

uwzględnia potrzebę zmniejszenia emisji zanieczyszczeń powietrza, aby osiągnąć cele

dotyczące jakości powietrza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w stosownych

przypadkach, sąsiednich państw członkowskich Unii Europejskiej, przy czym przez cele

dotyczące jakości powietrza rozumie się poziomy dopuszczalne, poziomy docelowe i pułapy

stężeń ekspozycji określone w przepisach wydanych na podstawie art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

3)

priorytetowo traktuje środki redukcji emisji sadzy przy podejmowaniu środków służących

wypełnieniu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji pyłu, przy czym przez

sadzę rozumie się węglowe cząstki stałe pochłaniające światło;

4)

uwzględnia potrzebę zapewnienia spójności Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza z innymi politykami, strategiami, programami, planami i prognozami przyjętymi

w oparciu o wymogi określone w przepisach prawa.

5.

Organy administracji publicznej przekazują Krajowemu ośrodkowi, na jego wniosek, informacje

i opinie potrzebne do sporządzenia projektu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia

powietrza w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

6.

Krajowy ośrodek przedkłada ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt Krajowego

programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska przy opracowywaniu Krajowego programu ograniczania

zanieczyszczenia powietrza zapewnia udział społeczeństwa na zasadach i w trybie określonych

w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 oraz z 2019 r. poz. 630 i 1501).

8.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw środowiska, przyjmuje Krajowy

program ograniczania zanieczyszczenia powietrza w drodze uchwały.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje przyjęty Krajowy program ograniczania

zanieczyszczenia powietrza Komisji Europejskiej.

10.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza jest aktualizowany nie rzadziej

niż co 4 lata.

11.

Aktualizacja Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza zawiera elementy,

o których mowa w ust. 3, a także

1)

ocenę postępów we wdrażaniu Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza,

redukcji emisji substancji i zmniejszaniu stężeń;

2)

wszelkie znaczące zmiany polityki i strategii oraz przyjętych założeń, a także znaczące

zmiany harmonogramu wdrażania Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza.

12.

Aktualizacji Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza dokonuje się

również w przypadku, gdy z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

3, wynika, że przyjęty w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza

poziom redukcji emisji substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został

osiągnięty lub zachodzi ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

13.

Aktualizacja, o której mowa w ust. 12, uwzględnia dodatkowe działania i środki, które

zostały lub zostaną podjęte w celu zmniejszenia poziomu emisji substancji zgodnie

z przyjętą ścieżką redukcji spośród ścieżek redukcji, o których mowa w art. 16c, jeżeli

takie działania i środki są wymagane.

14.

Dodatkowe działania i środki, o których mowa w ust. 13, oraz harmonogram ich wdrożenia

są podejmowane na podstawie propozycji, o których mowa w art. 16d ust. 2.

15.

Aktualizacji, o której mowa w ust. 12, dokonuje się w terminie 18 miesięcy od dnia

przekazania Komisji Europejskiej inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust.

1 pkt 3.

16.

Do aktualizacji, o której mowa w ust. 10 i 12, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

1, 2 i 4-9.

1.

Ścieżka redukcji emisji, o której mowa w art. 16b ust. 3 pkt 3, jest wyznaczana jako

liniowe zmniejszanie wielkości emisji substancji, dla której zostały określone krajowe

zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, w którym górny punkt wyznacza

poziom redukcji emisji danej substancji wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie

redukcji emisji na 2020 r., a dolny punkt stanowi poziom redukcji emisji tej substancji

wyznaczony jako krajowe zobowiązanie w zakresie redukcji emisji na 2030 r., zwane

dalej „liniową ścieżką redukcji emisji”.

2.

W liniowej ścieżce redukcji emisji wyznacza się także poziom redukcji emisji danej

substancji na 2025 r.

3.

W przypadku gdy osiąganie poziomów zmniejszania wielkości emisji substancji w sposób

wyznaczony liniową ścieżką redukcji emisji jest nieefektywne pod względem ekonomicznym

lub technologicznym, zmniejszanie wielkości emisji substancji można wyznaczyć w sposób

nieliniowy, pod warunkiem że od 2025 r. trajektoria poziomu zmniejszania wielkości

emisji substancji będzie się stopniowo zbliżała do trajektorii wyznaczonej liniową

ścieżką redukcji emisji oraz że nie wpłynie to na żadne z krajowych zobowiązań w zakresie

redukcji emisji w 2030 r.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska informuje właściwych ministrów w zakresie ich

właściwości, że zgodnie z inwentaryzacją emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt

3, przyjęty w Krajowym programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza poziom redukcji

emisji substancji wynikający ze ścieżki redukcji emisji nie został osiągnięty lub

zachodzi ryzyko, że nie zostanie osiągnięty.

2.

Właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości opracowują propozycje dodatkowych

działań i środków, o których mowa w art. 16b ust. 14, i przekazują je ministrowi właściwemu

do spraw środowiska w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o której

mowa w ust. 1.

3.

W przypadkach, w których

1)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji jest następstwem

wyjątkowo chłodnej zimy lub wyjątkowo suchego lata, a średnia roczna wielkość emisji

tej substancji wykazywana w inwentaryzacji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3,

za dany rok, rok poprzedzający i rok kolejny nie przekracza wartości krajowych rocznych

emisji, albo

2)

osiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji w danym roku nie jest

możliwe pomimo zrealizowania wszystkich racjonalnych pod względem kosztów środków

oraz jeżeli

a)

co najmniej jedno zobowiązanie w zakresie redukcji emisji substancji zostało określone

na poziomie wyższym niż racjonalna pod względem kosztów redukcja określona w sprawozdaniu

nr 16, o którym mowa w art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284 z dnia 14 grudnia

2016 r. w sprawie redukcji krajowych emisji niektórych rodzajów zanieczyszczeń atmosferycznych,

zmiany dyrektywy 2003/35/WE oraz uchylenia dyrektywy 2001/81/WE

(Dz. Urz. UE L 344 z 17.12.2016, str. 1), zwanej dalej „dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284”, oraz

b)

przekroczenie poziomu krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji wskazanego

w załączniku nr 3 do ustawy zostanie co roku zrekompensowane przez równoważną redukcję

emisji innego zanieczyszczenia określonego w tym załączniku, albo

3)

nieosiągnięcie wymaganego poziomu redukcji emisji danej substancji wynika z nagłego

i wyjątkowego zakłócenia lub spadku mocy w systemie wytwarzania lub dostawy energii

elektrycznej lub ciepła, którego nie można było w sposób racjonalny przewidzieć, oraz

jeżeli można wykazać, że

a)

podjęto wszelkie racjonalne działania obejmujące wdrożenie nowych środków i strategii

w celu spełnienia krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji i że

działania te będą nadal podejmowane, tak aby okres, w którym te zobowiązania nie są

spełniane, był jak najkrótszy, oraz

b)

wdrożenie dodatkowych środków i strategii oprócz wskazanych w lit. a pociągałoby za

sobą nieproporcjonalne koszty i poważnie zagrażałoby krajowemu bezpieczeństwu energetycznemu

lub powodowałoby duże ryzyko ubóstwa energetycznego dla znacznej części ludności

- przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się.

4.

Odstępstwa, o których mowa w ust. 3

1)

pkt 2 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 5 kolejnych lat,

2)

pkt 3 - mogą być stosowane nie dłużej niż przez 3 kolejne lata

- od dnia rozpoczęcia ich stosowania.

5.

Jeżeli z inwentaryzacji emisji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, wynika, że wielkość

emisji substancji, dla której zostały określone krajowe zobowiązania w zakresie redukcji

emisji, przekracza poziom wyznaczony poziomem tych zobowiązań, a przekroczenie to

jest następstwem zastosowania usprawnionych metod w zakresie inwentaryzacji emisji,

zaktualizowanych zgodnie z wiedzą naukową, opracowuje się skorygowaną inwentaryzację

emisji.

6.

Krajowy ośrodek opracowuje skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust.

5, zgodnie z metodami dotyczącymi korekt inwentaryzacji emisji określonymi w załączniku

nr 2 do ustawy, przyjmując na potrzeby opracowania korekty, że zobowiązania w zakresie

redukcji emisji na lata 2020-2029 zostały określone w dniu 4 maja 2012 r.

7.

Począwszy od 2025 r., skorygowaną inwentaryzację emisji, o której mowa w ust. 5, opracowuje

się z uwzględnieniem aktualnych wskaźników emisji lub metod stosowanych do wyznaczenia

emisji ze szczególnych kategorii źródeł, jeżeli pozwalają na dokładniejsze określenie

emisji niż normy wynikające z przepisów prawa Unii Europejskiej w dziedzinie ochrony

powietrza zamieszczonych na liście, o której mowa w art. 14 ust. 3 lit. b dyrektywy

Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2284.

8.

Po przekazaniu przez Krajowy ośrodek skorygowanej inwentaryzacji emisji, o której

mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska przekazuje ją Komisji Europejskiej

w terminie do dnia 15 lutego danego roku sprawozdawczego, informując o znaczącej różnicy

w zakresie wskaźników emisji.

9.

Minister właściwy do spraw środowiska w terminie do dnia 15 lutego roku, za który

jest opracowywana inwentaryzacja, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 3, informuje

Komisję Europejską o zastosowaniu odstępstw, o których mowa w ust. 3 lub 5, wskazując

zanieczyszczenia, dla których poziom krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji

nie zostanie dotrzymany.

10.

Zastosowanie odstępstwa, o którym mowa w ust. 3 lub 5, uznaje się za skuteczne, jeżeli

Komisja Europejska nie zgłosi zastrzeżeń w terminie 9 miesięcy od dnia otrzymania

informacji, o której mowa w ust. 9.

11.

W przypadku uznania przez Komisję Europejską, że warunki zastosowania odstępstw, o

których mowa w ust. 3 lub 5 nie zostały spełnione, ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw

1)

budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

2)

energii,

3)

gospodarki,

4)

gospodarki morskiej,

5)

rolnictwa,

6)

transportu,

7)

żeglugi śródlądowej

- każdy w zakresie swojej właściwości, sporządza i przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw środowiska informację dotyczącą stosowanych działań i środków ujętych w Krajowym

programie ograniczania zanieczyszczenia powietrza, które mają zapewnić dotrzymanie

krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych w załączniku

nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród ścieżek redukcji

emisji, o których mowa w art. 16c.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się do dnia 31 stycznia każdego roku

za rok poprzedni. Informacje są opracowywane na formularzu udostępnionym w Biuletynie

Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego

do spraw środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska na podstawie informacji, o których mowa w ust.

1, przygotowuje roczne sprawozdanie o stosowanych działaniach i środkach, które mają

zapewnić dotrzymanie krajowych zobowiązań w zakresie redukcji emisji substancji określonych

w załączniku nr 3 do ustawy lub wyznaczonej ścieżki redukcji emisji przyjętej spośród

ścieżek redukcji emisji, o których mowa w art. 16c, oraz o redukcji emisji uzyskanej

w wyniku stosowania tych działań i środków.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje roczne sprawozdanie, o którym mowa

w ust. 3, Radzie Ministrów w terminie do dnia 30 czerwca roku następującego po roku,

którego dotyczy sprawozdanie.

Wprzypadku gdy całkowita roczna liczba uprawnień do emisji przydzielona dla danej

instalacji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 albo stosownie do informacji,

o której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11

tej ustawy, okaże się nieprawidłowa z powodu zidentyfikowania błędów mających znaczenie

dla określenia liczby uprawnień do emisji w trakcie oceny wniosku o przydział uprawnień

do emisji, o którym mowa w art. 68 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, lub zmiany przydzielonej

liczby uprawnień do emisji w przypadku zmniejszenia zdolności produkcyjnej na podstawie

informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, stosuje się przepisy art. 25a

ustawy zmienianej w art. 1.

Wnioski o przydział uprawnień do emisji na okres, na który przydzielane są uprawnienia,

o którym mowa w art. 2 pkt 15 Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych

uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu

Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2019 r.

(Dz. Urz. UE L 59 z 27.02.2019, str. 8), złożone w terminie do dnia 29 czerwca 2019 r., stają się wnioskami, o których mowa

w art. 26a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

Minister właściwy do spraw środowiska zamieści wzory formularzy, o których mowa w

art. 36 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w

Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego

ministra w terminie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Do postępowań w sprawie zatwierdzenia wskaźnika lub wskaźników zgodności wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

art. 32 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.

Dla zadań inwestycyjnych rozpoczętych lub zakończonych przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy, dla których nie złożono wniosków, o których mowa w art. 32 ust.

4 ustawy zmienianej w art. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne składa do ministra

właściwego do spraw środowiska wniosek o zatwierdzenie wskaźnika lub wskaźników zgodności

w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Dla zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dla których nie złożono poświadczenia osiągnięcia wskaźnika lub wskaźników zgodności,

stosuje się przepisy art. 32 ust. 10 pkt 1 i ust. 12 ustawy zmienianej w art. 1 w

brzmieniu dotychczasowym.

4.

Nabywca tytułu prawnego, który nabył tytuł prawny do instalacji przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, występuje z wnioskiem, o którym mowa w art. 32 ust. 8a

ustawy zmienianej w art. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

5.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne sporządza i przedkłada Krajowemu ośrodkowi

bilansowania i zarządzania emisjami sprawozdanie rzeczowo-finansowe, o którym mowa

w art. 34 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, opinię biegłego rewidenta, o której mowa

w art. 36 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, oraz informację, o której mowa w art.

34 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, za okres sprawozdawczy

od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r., na formularzach, których wzory

zostały określone w przepisach wydanych na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

6.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne sporządza i przedkłada Krajowemu ośrodkowi

bilansowania i zarządzania emisjami po raz pierwszy zbiorcze zestawienie instalacji

otrzymujących uprawnienia do emisji, o którym mowa w art. 34 ust. 2a ustawy zmienianej

w art. 1, za okres sprawozdawczy od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.

w terminie do dnia 30 października 2019 r.

Zabrania się stosowania nawozów amonowo-węglanowych.

Przy określaniu wysokości kwoty kosztów inwestycyjnych poniesionych na realizację

danego zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym, kwalifikowanych

do zbilansowania z wartością planowanych do przydzielenia uprawnień do emisji, o której

mowa w art. 36 ust. 3a ustawy zmienianej w art. 1, uwzględnia się również koszty poniesione

na to zadanie przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Krajowy ośrodek sprawdza zweryfikowane informacje o instalacji, o których mowa w art.

21 ust. 6, w zakresie kompletności danych oraz zgodności i poprawności przeprowadzonych

obliczeń zgodnie z przepisami ustawy i przepisami wydanymi na podstawie art. 21 ust.

5.

2.

Na podstawie zweryfikowanych informacji o instalacji, o których mowa w art. 21 ust.

6, oraz po dokonaniu sprawdzenia tych informacji Krajowy ośrodek ocenia poprawność

wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji obliczonej dla każdego roku okresu rozliczeniowego

dla każdej instalacji, z podziałem na podinstalacje, zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 21 ust. 5.

Do postępowań w sprawie zwrotu równowartości uprawnień do emisji wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 40a ustawy

zmienianej w art. 1.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, z uwzględnieniem kodeksu ramowego Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji

Narodów Zjednoczonych z 2014 r. dotyczącego dobrej praktyki rolniczej na rzecz redukcji

emisji amoniaku, opracuje kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie ograniczania

emisji amoniaku do dobrowolnego stosowania.

2.

Kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie ograniczania emisji amoniaku obejmuje

co najmniej zalecenia dotyczące

1)

zarządzania azotem, z uwzględnieniem jego pełnego obiegu w środowisku;

2)

sposobów żywienia zwierząt gospodarskich - gatunków, o których mowa w przepisach o

organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich;

3)

technik rozprowadzania nawozów ograniczających emisję amoniaku;

4)

sposobów przechowywania nawozów ograniczających emisję amoniaku;

5)

sposobów chowu zwierząt gospodarskich gatunków, o których mowa w przepisach o organizacji

hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, ograniczających emisję amoniaku;

6)

możliwości ograniczania emisji amoniaku pochodzącego ze stosowania nawozów mineralnych.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę kodeks dobrej praktyki rolniczej w zakresie

ograniczania emisji amoniaku.

Informacja o całkowitej liczbie uprawnień do emisji przyznanych operatorom statków

powietrznych w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. staje

się informacją, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Do spraw o wydanie lub o zmianę zezwolenia na emisję gazów cieplarnianych wszczętych

i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy art. 53-55 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Do wniosków o przydział uprawnień do emisji dla instalacji nowej złożonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 68 i art. 70 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o

której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11,

podlega korekcie w przypadku zmian przepisów odnoszących się do zasad obliczania całkowitej

rocznej liczby uprawnień do emisji, o których mowa w art. 25 ust. 2.

2.

Całkowita roczna liczba uprawnień do emisji, przydzielona dla danej instalacji zgodnie

z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 albo stosownie do informacji, o

której mowa w art. 26 ust. 4, art. 59 ust. 5, art. 70 ust. 12 lub art. 71 ust. 11,

może podlegać korekcie, jeżeli w trakcie sprawdzania

1)

wniosku, o którym mowa w art. 68 ust. 1, lub

2)

informacji, o której mowa w art. 71 ust. 1

- zostaną zidentyfikowane błędy mające znaczenie dla określenia liczby uprawnień do

emisji, które nie zostały spowodowane przez prowadzącego instalację.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, jeżeli zajdzie konieczność wprowadzenia

zmian do wniosku, o którym mowa w art. 20 ust. 1, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego

instalację do przedłożenia zmienionego wniosku w terminie 60 dni od dnia otrzymania

wezwania.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przepisy art. 20 ust. 2, art. 21, art.

22, art. 23 ust. 1-3, art. 24 oraz art. 25 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

5.

Postępowanie w sprawie zmiany przydziału uprawnień do emisji dla instalacji nowej

albo postępowanie w sprawie zmiany przydzielonej liczby uprawnień do emisji w przypadku

znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71, wstrzymuje

się do czasu zaakceptowania przez Komisję Europejską korekty całkowitej rocznej liczby

uprawnień do emisji, o której mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje zmieniony wykaz instalacji zawierający

korektę całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji Komisji Europejskiej.

7.

Jeżeli w wyniku korekty, o której mowa w ust. 1 lub 2, powstanie podstawa do zwrotu

nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, przepis art. 18 stosuje się odpowiednio.

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska sporządza i przekazuje Komisji Europejskiej i

Europejskiej Agencji Środowiska, co 4 lata, w terminie do dnia 1 lipca danego roku

1)

informacje o lokalizacji prowadzenia badań monitoringowych, o których mowa w art.

23 ust. 18a, i wskaźniki używane do badania wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy;

2)

dane uzyskane w wyniku badań monitoringowych, o których mowa w art. 23 ust. 18a.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska

do akceptacji informacje, wskaźniki oraz dane, o których mowa w ust. 1, w terminie

14 dni przed upływem terminu ich przekazania Komisji Europejskiej i Europejskiej Agencji

Środowiska.

Do informacji o znaczącym zmniejszeniu zdolności produkcyjnej w instalacji, o której

mowa w art. 71 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonej przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 71 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o wniosku o przydział uprawnień do emisji,

rozumie się przez to wniosek o przydział uprawnień do emisji, o którym mowa w art.

4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

2.

Uprawnienia do emisji dla instalacji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

są przydzielane na podstawie wniosku o przydział uprawnień do emisji.

1.

Wniosek o przydział uprawnień do emisji składa się do Krajowego ośrodka co 5 lat,

w terminie do 29 czerwca, na formularzu dostępnym na jego stronie internetowej w postaci

papierowej i postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie zawartych w nim danych.

2.

Koszty weryfikacji raportu dotyczącego danych podstawowych, o którym mowa w art. 4

ust. 2 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, ponosi prowadzący instalację.

3.

Jeżeli wniosek o przydział uprawnień do emisji nie spełnia wymogów, o których mowa

w art. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego

instalację do usunięcia braków w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia doręczenia

wezwania.

Krajowy ośrodek sprawdza wniosek o przydział uprawnień do emisji w zakresie kompletności

danych oraz zgodności z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz z przepisami

ustawy, a także z informacjami zawartymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 52 ust.

1, ipozwoleniach, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1.

1.

Krajowy ośrodek przygotowuje projekt wykazu instalacji, dla których planowany jest

przydział uprawnień do emisji na produkcję inną niż produkcja energii elektrycznej

na okres, na który przydzielane są uprawnienia.

2.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska projekt wykazu,

o którym mowa w ust. 1.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej wykaz instalacji,

o którym mowa w ust. 1.

1.

Krajowy ośrodek określa dla instalacji wstępną liczbę uprawnień do emisji zgodnie

z art. 14 ust. 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 i przekazuje informację o tej

liczbie ministrowi właściwemu do spraw środowiska w celu zgłoszenia Komisji Europejskiej

zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia.

2.

Po określeniu przez Komisję Europejską współczynnika, o którym mowa w art. 14 ust.

6 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, Krajowy ośrodek oblicza ostateczną roczną

liczbę uprawnień do emisji zgodnie z art. 16 ust. 8 tego rozporządzenia.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra ostateczną roczną liczbę uprawnień

do emisji obliczoną zgodnie z art. 16 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331.

1.

Prowadzący instalację nową, która kwalifikuje się do przydziału uprawnień do emisji,

składa do organu właściwego do wydania zezwolenia do zatwierdzenia plan metodyki monitorowania,

o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, zwany dalej „planem

metodyki monitorowania”.

2.

Plan metodyki monitorowania składa się w postaci elektronicznej umożliwiającej przetwarzanie

zawartych w nim danych i postaci papierowej w dwóch egzemplarzach.

3.

Plan metodyki monitorowania składa się nie później niż na 4 miesiące przed dniem rozpoczęcia

normalnej działalności, o której mowa w art. 2 pkt 12 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

4.

Organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi plan metodyki

monitorowania w celu wydania opinii. Opinia zawiera ocenę przedłożonego planu w zakresie

zgodności z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331,

a także w zakresie kompletności i przejrzystości zawartych w nim informacji i danych.

5.

Krajowy ośrodek wydaje opinię, o której mowa w ust. 4, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

kompletnego wniosku o jej wydanie, z zastrzeżeniem ust. 10.

6.

Przy wydawaniu opinii, o której mowa w ust. 4, nie stosuje się przepisu art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

7.

Jeżeli plan metodyki monitorowania nie spełnia wymagań określonych w przepisach rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane,

Krajowy ośrodek wzywa prowadzącego instalację do poprawienia planu metodyki monitorowania

lub do złożenia wyjaśnień w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia doręczenia wezwania

i powiadamia o tym organ właściwy do wydania zezwolenia.

8.

Prowadzący instalację składa poprawiony plan metodyki monitorowania lub wyjaśnienia

do Krajowego ośrodka i organu właściwego do wydania zezwolenia.

9.

Jeżeli pomimo złożenia poprawionego planu metodyki monitorowania lub złożenia wyjaśnień

nadal nie jest on zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji

(UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub dane, przepisy

ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

10.

Jeżeli w terminie 90 dni od dnia doręczenia Krajowemu ośrodkowi po raz pierwszy planu

metodyki monitorowania plan ten nadal nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w

przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 lub zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste

informacje lub dane, Krajowy ośrodek w terminie 14 dni po upływie tego terminu wydaje

opinię, o której mowa w ust. 4.

11.

Organ właściwy do wydania zezwolenia w drodze decyzji

1)

zatwierdza plan metodyki monitorowania, gdy plan ten jest zgodny z wymaganiami określonymi

w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 oraz gdy plan metodyki monitorowania

zawiera kompletne i przejrzyste informacje lub dane, albo

2)

odmawia zatwierdzenia planu metodyki monitorowania, gdy plan ten jest niezgodny z

wymaganiami określonymi w przepisach rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331 albo gdy

plan metodyki monitorowania zawiera niekompletne lub nieprzejrzyste informacje lub

dane.

12.

Kopię decyzji, w której zatwierdza się plan metodyki monitorowania lub odmawia zatwierdzenia

tego planu, organ właściwy do wydania zezwolenia przekazuje Krajowemu ośrodkowi, w

terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

1.

Prowadzący instalację niezwłocznie zgłasza organowi właściwemu do wydania zezwolenia

każdą planowaną zmianę zatwierdzonego planu metodyki monitorowania i informuje o tym

Krajowy ośrodek.

2.

W przypadku gdy planowana zmiana jest zmianą istotną w rozumieniu art. 9 ust. 5 rozporządzenia

Komisji (UE) 2019/331, prowadzący instalację jest obowiązany wystąpić do organu właściwego

do wydania zezwolenia o zatwierdzenie istotnej zmiany planu metodyki monitorowania

w terminie 21 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1.

3.

Organ właściwy do wydania zezwolenia wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie zatwierdzenia

planu metodyki monitorowania, jeżeli prowadzący instalację nie wystąpił o zatwierdzenie

istotnej zmiany planu metodyki monitorowania w terminie, o którym mowa w ust. 2.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 3, przepisy art. 26f ust. 2 i 4-12 stosuje

się odpowiednio.

W przypadku złożenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy informacji, z której

wynika zaprzestanie działalności w instalacji, o którym mowa w art. 72 ust. 2 ustawy

zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 72 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

W przypadku złożenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy informacji, z której

wynika częściowe zaprzestanie działalności w instalacji, o którym mowa w art. 73 ust.

1 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się przepisy art. 73 ustawy zmienianej w art.

1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

1.

Raporty, o których mowa w art. 80 ust. 3 i art. 81 ust. 1 i 3 ustawy zmienianej w

art. 1, dotyczące emisji powstałych przed dniem 1 stycznia 2019 r. podlegają weryfikacji

zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Komisji (UE) nr 600/2012 z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie weryfikacji

raportów na temat wielkości emisji gazów cieplarnianych i raportów dotyczących tonokilometrów

oraz akredytacji weryfikatorów zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 181 z 12.07.2012, str. 1).

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 3 pkt 23, art. 4 pkt

1 lit. b i pkt 2, art. 5 ust. 2, art. 84 ust. 1-3 i 6, art. 86 ust. 6 i 7, art. 88

ust. 1 pkt 2 oraz art. 90 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

Do postępowań w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niedokonanie

rozliczenia wielkości emisji w terminie, o którym mowa w art. 92 ust. 1 lub 5 ustawy

zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepis art. 104 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą.

Do opłaty za korzystanie ze środowiska w postaci wydanych uprawnień do emisji, o której

mowa w art. 273 ust. 1 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 6, należnej za okres od dnia

1 stycznia 2019 r. stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 6 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia 31 grudnia 2019 r.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 286 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 6 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 286 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 6 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, i mogą być zmieniane.

2.

Zachowane w mocy przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 286 ust. 6 ustawy zmienianej

w art. 6, mogą być zmieniane przez ministra właściwego do spraw środowiska, w drodze

rozporządzenia, w granicach określonych w art. 286 ust. 6 ustawy zmienianej w art.

6, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje po raz pierwszy wykaz, o którym mowa

w art. 26d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w terminie do dnia 30 września 2019 r.

1.

W przypadku zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy podmiot, o którym mowa w art. 38 ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, informuje

ministra właściwego do spraw środowiska o terminie zaprzestania realizacji tego zadania

albo zakończeniu jego realizacji w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

2.

W przypadku zadań inwestycyjnych zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy podmiot, o którym mowa w art. 38 ust. 6a ustawy zmienianej w art. 1, informuje

ministra właściwego do spraw środowiska o zmianie mocy wytwórczej w terminie 60 dni

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w instalacji nastąpiło znaczące

zmniejszenie zdolności produkcyjnej, októrym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy zmienianej

w art. 1, a prowadzący tę instalację nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 71

ust. 1 tej ustawy, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

prowadzący instalację przedkłada Krajowemu ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami

informację o zakresie zmniejszenia oraz o zainstalowanej zdolności produkcyjnej w

instalacji, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1.

Prowadzący instalację, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonał

zwrotu nadmiarowo wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1, pomniejsza sumę opłaty z tytułu wydanych uprawnień do emisji,

wnoszonej w roku następującym po roku wejścia w życie niniejszej ustawy, o kwotę równą

kwocie opłaty za wydane uprawnienia do emisji, odpowiadającą liczbie zwróconych nadmiarowo

uprawnień, chyba że przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy dokonał tego pomniejszenia.

W terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Krajowy ośrodek bilansowania

i zarządzania emisjami przedkłada Narodowemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej wykaz otwartych rachunków w rejestrze Unii, o których mowa w art. 11 ust. 1

ustawy zmienianej w art. 1, według stanu na dzień 1 stycznia 2019 r.

1.

Do wniosków o przydział uprawnień złożonych na podstawie art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia

2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału

bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy rozdziału 5a ustawy

zmienianej w art. 1.

2.

Koszty weryfikacji planu metodyki monitorowania stanowiącego załącznik do wniosków

o przydział uprawnień do emisji ponosi prowadzący instalację.

1.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję w sprawie zwrotu przez beneficjenta

pomocy publicznej równowartości uprawnień do emisji wydanych w związku z realizacją

danego zadania inwestycyjnego, określając kwotę podlegającą zwrotowi wraz z terminem

jej zwrotu, w przypadku gdy podmiot realizujący zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym

1)

nie osiągnął zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności określonych w decyzji,

o której mowa w art. 32 ust. 8, lub

2)

otrzymał decyzję odmawiającą zatwierdzenia proponowanego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, lub

3)

nie złożył wniosku, o którym mowa w art. 32 ust. 4, lub

4)

zaprzestał realizacji tego zadania, lub

5)

otrzymał uprawnienia do emisji, których równowartość wraz z inną pomocą publiczną

i pomocą de minimis powoduje przekroczenie, o którym mowa w art. 39 ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw środowiska wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, także

w przypadku gdy wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania

inwestycyjnego, którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła

do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, jest wyższa niż

wysokość kosztów inwestycyjnych kwalifikowanych do zbilansowania poniesionych w związku

z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w art. 40a ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, beneficjent pomocy publicznej zwraca równowartość

uprawnień do emisji stanowiących różnicę pomiędzy wydanymi a zbilansowanymi uprawnieniami

do emisji.

4.

Kwota podlegająca zwrotowi stanowi równowartość uprawnień do emisji podlegających

zwrotowi obliczoną przy uwzględnieniu jednostkowej ceny uprawnienia do emisji, która

odpowiada średniej cenie uprawnienia do emisji notowanej na giełdach ICE/ECX i EEX

na rynku wtórnym spot w ostatnim dniu, w którym realizowany był obrót uprawnieniami

do emisji, poprzedzającym dzień wydania uprawnień do emisji na rachunek prowadzącego

instalację, powiększoną o odsetki, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego

szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(Dz. Urz. UE L 248 z 24.09.2015, str. 9), obliczone z zastosowaniem stopy zwrotu pomocy określonej zgodnie z rozdziałem V

rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania

rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art.

108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

(Dz. Urz. UE L 140 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm. w przeliczeniu na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski w dniu poprzedzającym dzień wydania decyzji.

5.

Należności wnoszone w związku z obowiązkiem zwrotu kwoty, o której mowa w ust. 4,

stanowią dochód budżetu państwa.

6.

Do kwoty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

7.

Kwota, o której mowa w ust. 4, podlega egzekucji administracyjnej w trybie przepisów

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Prowadzący instalację składa po raz pierwszy do organu właściwego do wydania zezwolenia,

o którym mowa w art. 52 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1, plan metodyki monitorowania

w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Podmiot realizujący zadanie inwestycyjne, którego realizacji zaprzestano albo którego

realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników

zgodności, może wystąpić do ministra właściwego do spraw środowiska z wnioskiem o

wyrażenie zgody na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi na realizację innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym.

2.

Wniosek zawiera

1)

przyczyny zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego albo nieosiągnięcia zatwierdzonego

wskaźnika lub wskaźników zgodności;

2)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji w związku z realizacją zadania inwestycyjnego,

którego realizacji zaprzestano albo którego realizacja nie doprowadziła do osiągnięcia

zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności, w podziale na poszczególne okresy

sprawozdawcze oraz instalacje;

3)

liczbę oraz wartość wydanych uprawnień do emisji, które będą bilansowane kosztami

inwestycyjnymi innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1, w podziale na

poszczególne okresy sprawozdawcze oraz instalacje.

3.

Wartość wydanych uprawnień do emisji, o których mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się w

sposób określony w art. 38 ust. 2.

4.

W celu zbilansowania wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w

ust. 1, podmiot realizujący zadanie inwestycyjne dołącza do wniosku zweryfikowane

sprawozdanie rzeczowo-finansowe albo korektę wartości wydanych uprawnień do emisji

bilansowanych kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją innych zadań

inwestycyjnych ujętych w krajowym planie inwestycyjnym oraz zbiorcze zestawienie lub

jego korektę. Korektę wartości wydanych uprawnień do emisji sporządza się na formularzu

według wzoru określonego na podstawie art. 36 ust. 6 pkt 7.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska wyraża, w drodze decyzji, zgodę na zbilansowanie

wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku

z realizacją przez ten podmiot innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust.

1.

6.

W przypadku złożenia wniosku postępowanie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub

4, zawiesza się do dnia rozstrzygnięcia wniosku.

7.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, postępowanie, o którym mowa w art. 40

ust. 1 pkt 1 lub 4, umarza się.

8.

Po wyrażeniu zgody, o której mowa w ust. 5, minister właściwy do spraw środowiska

przekazuje niezwłocznie Komisji Europejskiej oraz Krajowemu ośrodkowi kopie dokumentów,

o których mowa w ust. 4.

9.

Umorzenie postępowania, o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1 lub 4, nie stanowi przeszkody

do wszczęcia nowego postępowania w tym przedmiocie w przypadku, gdy

1)

podmiot realizujący inne zadanie inwestycyjne, o którym mowa w ust. 1, zaprzestanie

jego realizacji lub nie osiągnie zatwierdzonego wskaźnika lub wskaźników zgodności

w odniesieniu do nowego zadania inwestycyjnego lub

2)

Komisja Europejska wyrazi sprzeciw wobec zbilansowania wartości wydanych uprawnień

do emisji kosztami inwestycyjnymi poniesionymi w związku z realizacją przez ten podmiot

innych zadań inwestycyjnych, o których mowa w ust. 1.

10.

W przypadku o którym mowa w ust. 9 pkt 2, minister właściwy do spraw środowiska stwierdza

wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 5.

Na wniosek podmiotu realizującego więcej niż jedno zadanie inwestycyjne ujęte w krajowym

planie inwestycyjnym minister właściwy do spraw środowiska może, uwzględniając charakter

zadania inwestycyjnego ujętego w krajowym planie inwestycyjnym, którego dotyczy wniosek,

oraz efekt ekologiczny wynikający z realizacji zadań inwestycyjnych przez wnioskodawcę,

wyrazić zgodę na zbilansowanie wartości wydanych uprawnień do emisji kosztami inwestycyjnymi

poniesionymi w związku z realizacją innych zadań inwestycyjnych ujętych w krajowym

planie inwestycyjnym. Przepisy art. 40a stosuje się odpowiednio.

Postępowania wszczęte na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 68 ustawy zmienianej

w art. 1, dotyczące przydziału uprawnień do emisji dla instalacji nowych na okres

rozliczeniowy od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., niezakończone

do dnia 31 grudnia 2020 r., umarza się z tym dniem.

1.

Do obowiązku sporządzenia i wprowadzenia raportu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 12, który powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepis art. 7 ust. 2c ustawy zmienianej w art. 12.

2.

Zakres informacji wprowadzanych w raporcie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 12, sporządzanym za okresy sprawozdawcze sprzed dnia 1 stycznia 2016 r. określają

przepisy obowiązujące w terminie, w którym powstał obowiązek sporządzenia i wprowadzenia

raportu do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji.

Informacje, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 9a ustawy zmienianej w art. 12, są

przekazywane po raz pierwszy w raportach sporządzanych i wprowadzanych do Krajowej

bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji za 2019 r.

1.

Pierwsze prognozy zmian aktywności, o których mowa w art. 9 ust. 1 i 1b ustawy zmienianej

w art. 12 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, Krajowy ośrodek bilansowania i zarządzania

emisjami sporządza w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r.

2.

Informacje i dane, o których mowa w art. 9 ust. 1c i 1d ustawy zmienianej w art. 12,

właściwi ministrowie w zakresie swojej właściwości przekazują po raz pierwszy Krajowemu

ośrodkowi bilansowania i zarządzania emisjami w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.

Inwentaryzacje emisji substancji, dla których w przepisach prawa Unii Europejskiej

zostały określone krajowe zobowiązania w zakresie redukcji emisji substancji, sporządzone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się inwentaryzacjami w rozumieniu

art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 12.

Raporty metodyczne IIR sporządzone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają

się raportami metodycznymi IIR, o których mowa w art. 11b ust. 1b ustawy zmienianej

w art. 12.

1.

Krajowy program ograniczania zanieczyszczenia powietrza przyjęty przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy staje się Krajowym programem ograniczania zanieczyszczenia

powietrza, o którym mowa w art. 16b ust. 8 ustawy zmienianej w art. 12, i może być

aktualizowany na podstawie art. 16b ust. 10 tej ustawy.

2.

Pierwsza aktualizacja Krajowego programu ograniczania zanieczyszczenia powietrza na

podstawie art. 16b ust. 10 ustawy zmienianej w art. 12 zostanie przeprowadzona wterminie

do dnia 1 kwietnia 2023 r.

1.

Pierwszą informację, o której mowa w art. 16e ust. 1 ustawy zmienianej w art. 12,

przekazuje się w terminie do dnia 31 stycznia 2020 r.

2.

Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w art. 16e ust. 3 ustawy zmienianej w art. 12,

przekazuje się w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r.

Operator systemu przesyłowego, o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy zmienianej w

art. 1, który zawarł umowę na współfinansowanie, o której mowa w art. 37 ust. 5 tej

ustawy, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przekazuje kopię tej umowy ministrowi

właściwemu do spraw środowiska w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

1.

Informacje o lokalizacji prowadzenia badań monitoringowych oraz wskaźnikach używanych

do badania wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy przekazane Komisji Europejskiej

oraz Europejskiej Agencji Środowiska przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się informacjami, o których mowa

w art. 25c ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 3.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje po raz pierwszy Komisji Europejskiej

i Europejskiej Agencji Środowiska informacje o lokalizacji prowadzenia badań monitoringowych

oraz wskaźnikach używanych do badania wpływu zanieczyszczenia powietrza, o których

mowa w art. 25c ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 3, w terminie do dnia 1 lipca

2022 r.

1.

Dane uzyskane w wyniku badań wpływu zanieczyszczenia powietrza na ekosystemy przekazane

Komisji Europejskiej i Europejskiej Agencji Środowiska przez Głównego Inspektora Ochrony

Środowiska przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się danymi, o których

mowa w art. 25c ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3.

2.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska przekazuje po raz pierwszy Komisji Europejskiej

i Europejskiej Agencji Środowiska dane uzyskane w wyniku badań wpływu zanieczyszczenia

powietrza na ekosystemy przeprowadzonych w lokalizacjach, o których mowa w art. 25c

ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3, w terminie do dnia 1 lipca 2023 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Prowadzący instalację powstałą w wyniku połączenia lub podziału jest obowiązany do

przedłożenia Krajowemu ośrodkowi informacji i dokumentów, o których mowa w art. 25

ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) 2019/331, do końca roku kalendarzowego, w którym

nastąpiło połączenie lub nastąpił podział.

2.

Krajowy ośrodek ocenia informacje i dane dotyczące instalacji powstałej w wyniku połączenia

lub podziału instalacji, zgodnie z art. 25 ust. 3 i 4 rozporządzenia Komisji (UE)

2019/331.

3.

Krajowy ośrodek przekazuje ministrowi właściwemu do spraw środowiska informację o

instalacjach powstałych w wyniku połączenia oraz podziału i przypadającej każdej z

tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska przekazuje Komisji Europejskiej informację,

o której mowa w ust. 3, w celu zaakceptowania propozycji połączenia lub podziału uprawnień

do emisji przydzielonych instalacjom ulegającym połączeniu lub podziałowi.

5.

Minister właściwy do spraw środowiska ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra informację o zmianach w wykazie

instalacji, w tym o instalacjach powstałych w wyniku połączenia lub podziału i przypadającej

każdej z tych instalacji liczbie uprawnień do emisji.

6.

Informacje, o których mowa w ust. 1, sporządza się na formularzu dotyczącym połączenia

lub podziału instalacji, dostępnym na stronie internetowej Krajowego ośrodka.

1.

Raport na temat wielkości emisji z operacji lotniczych uznaje się za zweryfikowany,

jeżeli raport ten został sporządzony na podstawie danych przygotowanych przez Europejską

Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) przy użyciu narzędzia

dla małych podmiotów uczestniczących w systemie, zatwierdzonego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia

uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych

stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds.

Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol)

(Dz. Urz. UE L 175 z 10.07.2010, str. 25), a

1)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego wyniosła mniej niż 25 000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym lub

2)

całkowita roczna emisja z operacji lotniczych wykonywanych przez danego operatora

statku powietrznego z lotów innych niż

a)

rozpoczynające się lub kończące się na lotniskach znajdujących się na terytorium państw

Europejskiego Obszaru Gospodarczego, wykonywanych do i z państw spoza tego obszaru,

b)

wykonywane między lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu

art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej a lotniskiem znajdującym się

w innym regionie Europejskiego Obszaru Gospodarczego

- wyniosła mniej niż 3000 Mg CO2wdanym roku kalendarzowym.

2.

Ustalenia raportu, o którym mowa w ust. 1, są równoważne ustaleniom raportu zweryfikowanego

jako zadowalający zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/2067.

1.

Krajowy ośrodek, w terminie do dnia 31 maja każdego roku, występuje do organu Inspekcji

o oszacowanie wielkości emisji z instalacji albo z operacji lotniczej, w przypadku

gdy

1)

prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie złożył raportu na temat

wielkości emisji lub sprawozdania z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1;

2)

w sprawozdaniu z weryfikacji, o którym mowa w art. 84 ust. 1, weryfikator zamieścił

jedno z ustaleń określonych w art. 27 ust. 1 lit. b-d rozporządzenia Komisji (UE)

2018/2067.

2.

Krajowy ośrodek występuje do organu Inspekcji o oszacowanie wielkości emisji z instalacji

albo z operacji lotniczej również w przypadku, gdy z uzyskanych przez niego informacji

wynika, że emisja ustalona na podstawie raportu, o którym mowa w art. 80 ust. 3, lub

raportu, o którym mowa w art. 86 ust. 10, została wyznaczona nieprawidłowo.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Inspekcji wydaje decyzję określającą

szacunkową wielkość emisji za rok okresu rozliczeniowego, którego dotyczyło wystąpienie

Krajowego ośrodka. Przepisy art. 87 ust. 2-4 i 6 stosuje się odpowiednio.

Krajowy ośrodek oraz organ Inspekcji przekazują ministrowi właściwemu do spraw środowiska

informacje, o których mowa w art. 73 rozporządzenia Komisji (UE) 2018/2067.

Minister właściwy do spraw środowiska, po otrzymaniu informacji, o których mowa w

art. 146g pkt 3 lit. a oraz c, przekazuje je niezwłocznie Krajowemu ośrodkowi bilansowania

i zarządzania emisjami.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który nie rozliczył wielkości

emisji gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami do emisji zgodnie

z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, wnosi opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie emisji tych

gazów w danym roku kalendarzowym do dnia 30 kwietnia następnego roku albo w terminie

14 dni, licząc od dnia następującego po upływie terminu rozliczenia wielkości emisji,

o którym mowa w art. 92 ust. 5 tej ustawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza

ustala się jako iloczyn ilości wprowadzonego gazu cieplarnianego wyrażanego w ekwiwalencie

w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych i innych substancji i obowiązującej stawki opłat za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie

emisji dwutlenku węgla w danym roku kalendarzowym.

1.

Prowadzący instalację albo operator statku powietrznego, który zwrócił nadmiarowo

wydane uprawnienia do emisji, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do

emisji gazów cieplarnianych, pomniejsza wysokość opłaty, o której mowa w art. 274 ust. 1a, wnoszonej w danym

roku o kwotę równą kwocie wniesionej za zwrócone nadmiarowo wydane uprawnienia do

emisji.

2.

Jeżeli po dokonaniu pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, kwota wniesiona za nadmiarowo

wydane uprawnienia do emisji, które następnie zostały zwrócone, przekracza kwotę należną

za wydanie uprawnień do emisji w roku następnym, resztę kwoty zalicza się na poczet

opłaty, o której mowa w art. 274 ust. 1a, należnej za kolejne lata aż do wyczerpania

tej kwoty.

3.

Jeżeli prowadzący instalację albo operator statku powietrznego nie dokona pomniejszeń,

o których mowa w ust. 1 albo 2, ze względu na swoją śmierć albo likwidację, kwotę

wniesioną za nadmiarowo wydane uprawnienia do emisji zwraca się jego następcy prawnemu

w roku następnym.