Ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1460) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 4 dodaje się art. 4

„

Art. 4

Z uprawnienia przewidzianego w przepisach postępowania stronom i uczestnikom postępowania

nie wolno czynić użytku niezgodnego z celem, dla którego je ustanowiono (nadużycie

prawa procesowego).

”

;

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

Art. 5.

§ 1.

W razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania

niezastępowanym przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory pouczeń, których

udzielania na piśmie wymaga kodeks, mając na względzie konieczność zapewnienia komunikatywności

przekazu.

§ 3.

Wzory pouczeń, o których mowa w § 2, wraz z ich tłumaczeniami na języki obce najczęściej

wykorzystywane w obrocie z zagranicą Minister Sprawiedliwości udostępnia na stronie

internetowej urzędu go obsługującego.

”

;

3)

w art. 6 w § 2 wyrazy „okoliczności faktyczne” zastępuje się wyrazem „fakty”;

4)

po art. 9 dodaje się art. 9

„

Art. 9

§ 1.

Nie jest wymagane zezwolenie sądu na utrwalanie przez strony lub uczestników postępowania

przebiegu posiedzeń i innych czynności sądowych, przy których są obecni, za pomocą

urządzenia rejestrującego dźwięk.

§ 2.

Strony i uczestnicy postępowania uprzedzają sąd o zamiarze utrwalenia przebiegu posiedzenia

lub innej czynności sądowej za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk.

§ 3.

Sąd zakazuje stronie lub uczestnikowi postępowania utrwalenia przebiegu posiedzenia

lub innej czynności sądowej za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk, jeżeli posiedzenie

lub jego część odbywa się przy drzwiach zamkniętych lub sprzeciwia się temu wzgląd

na prawidłowość postępowania.

”

;

5)

w art. 17 pkt 4

„

4

o uchylenie, stwierdzenie nieważności albo o ustalenie istnienia lub nieistnienia

uchwał organów osób prawnych lub jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi,

którym ustawa przyznaje zdolność prawną;

”

;

6)

w art. 18 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę sąd okręgowy może odmówić przyjęcia

sprawy do rozpoznania i zwrócić ją sądowi rejonowemu, jeżeli uzna, że poważne wątpliwości

nie zachodzą. Postanowienie zapada w składzie trzech sędziów i wymaga uzasadnienia.

Ponowne przekazanie tej samej sprawy przez sąd rejonowy nie jest dopuszczalne.

”

;

7)

w art. 25 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd może sprawdzić wartość przedmiotu sporu oznaczoną przez powoda i zarządzić w tym

celu dochodzenie.

”

;

8)

w art. 31 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Przepisów niniejszego oddziału nie stosuje się w sprawach przeciwko konsumentom.

”

;

9)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

§ 1.

Powództwo o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz o ustalenie

istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, a także o odszkodowanie

z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy można wytoczyć przed sąd miejsca

jej wykonania.

§ 2.

Za miejsce wykonania umowy uważa się miejsce spełnienia świadczenia charakterystycznego

dla umów danego rodzaju, w szczególności w przypadku

1)

sprzedaży rzeczy ruchomych - miejsce, do którego rzeczy te zgodnie z umową zostały

lub miały zostać dostarczone;

2)

świadczenia usług - miejsce, w którym usługi zgodnie z umową były lub miały być świadczone.

§ 3.

W przypadku wątpliwości miejsce wykonania umowy powinno być stwierdzone dokumentem.

”

;

10)

po art. 35 dodaje się art. 35

„

Art. 35

Powództwo o ochronę dóbr osobistych naruszonych przy wykorzystaniu środków masowego

przekazu można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby

powoda.

”

;

11)

po art. 37

„

Art. 37

§ 1.

Powództwo o roszczenie wynikające z czynności bankowej przeciwko bankowi, innej jednostce

organizacyjnej uprawnionej do wykonywania czynności bankowych lub ich następcom prawnym

można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także do powództwa przeciwko bankowi hipotecznemu lub jego

następcy prawnemu o roszczenie wynikające z czynności banku hipotecznego.

”

;

12)

w art. 38

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Powództwo o

1)

własność lub inne prawa rzeczowe na nieruchomości,

2)

posiadanie nieruchomości,

3)

roszczenia wynikające z art. 231 Kodeksu cywilnego,

4)

roszczenia wynikające z art. 224-228 i art. 230 Kodeksu cywilnego, o ile są związane z nieruchomością

- wytacza się wyłącznie przed sąd miejsca położenia nieruchomości, przy czym jeżeli

przedmiotem sporu jest służebność gruntowa, właściwość oznacza się według położenia

nieruchomości obciążonej.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Sąd właściwy może na zgodny wniosek stron przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu,

jeżeli przemawiają za tym względy celowości.

”

;

13)

art. 44 otrzymuje brzmienie

„

Art. 44.

§ 1.

Jeżeli sąd właściwy nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej

czynności, sąd nad nim przełożony wyznaczy inny sąd równorzędny.

§ 2.

O wyznaczenie innego sądu równorzędnego występuje sąd właściwy.

”

;

14)

po art. 44 dodaje się art. 44

„

Art. 44

§ 1.

Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem

występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd

na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.

§ 2.

O przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy.

Art. 44

Jeżeli stroną jest Skarb Państwa, a państwową jednostką organizacyjną, z której działalnością

wiąże się dochodzone roszczenie, jest sąd

1)

właściwy do rozpoznania sprawy - sąd ten z urzędu przedstawia akta sprawy sądowi nad

nim przełożonemu, który przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu z sądem przedstawiającym;

2)

przełożony nad sądem właściwym do rozpoznania sprawy - sąd właściwy do rozpoznania

sprawy z urzędu przedstawia akta sprawy temu sądowi przełożonemu, który przekazuje

sprawę innemu sądowi równorzędnemu z sądem przekazującym, mającemu siedzibę poza obszarem

właściwości sądu przekazującego.

”

;

15)

art. 45 otrzymuje brzmienie

„

Art. 45.

§ 1.

Jeżeli na podstawie przepisów kodeksu nie można w świetle okoliczności sprawy ustalić

właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo.

§ 2.

O oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, występuje sąd, do którego

wpłynął pozew.

”

;

16)

w art. 47

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Postanowienia poza rozprawą wydaje sąd w składzie jednego sędziego.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Zarządzenia wydaje przewodniczący.

§ 3

W sprawach rozpoznawanych w składzie jednego sędziego sędzia ten ma prawa i obowiązki

przewodniczącego.

”

,

c)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Prezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów, jeżeli uzna

to za wskazane ze względu na szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy.

”

;

17)

art. 47

„

Art. 47

Referendarz sądowy może wykonywać czynności w postępowaniu cywilnym w przypadkach

wskazanych w ustawie. W zakresie powierzonych mu czynności referendarz sądowy ma,

zależnie od rodzaju podejmowanej czynności, prawa i obowiązki sądu albo przewodniczącego.

”

;

18)

po art. 48 dodaje się art. 48

„

Art. 48

W przypadku wyłączenia sędziego na podstawie art. 48 § 1 pkt 1-4 sąd występuje do

sądu nad nim przełożonego o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania sprawy, a sąd przełożony

wyznacza inny równorzędny sąd.

”

;

19)

w art. 49 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Za okoliczność, o której mowa w § 1, nie uważa się wyrażenia przez sędziego poglądu

co do prawa i faktów przy wyjaśnianiu stronom czynności sądu lub nakłanianiu do ugody.

”

;

20)

w art. 52 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Postanowienie wydaje się po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy.

W przypadku niezłożenia wyjaśnienia w terminie dwóch tygodni od dnia wpływu wniosku

do sądu właściwego, a jeśli był dotknięty brakami - od dnia ich usunięcia, wniosek

podlega rozpoznaniu bez wyjaśnienia, chyba że sąd uzna złożenie wyjaśnienia za konieczne.

”

;

21)

art. 53

„

Art. 53

§ 1.

Niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego

1)

oparty wyłącznie na okolicznościach związanych z rozstrzygnięciem przez sąd o dowodach;

2)

złożony po raz kolejny co do tego samego sędziego z powołaniem tych samych okoliczności.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego wniesieniem. O pozostawieniu wniosku

i pism związanych z jego wniesieniem zawiadamia się stronę wnoszącą tylko raz - przy

złożeniu pierwszego pisma.

§ 3.

W przypadku złożenia ustnie wniosku, o którym mowa w § 1, przewodniczący zawiadamia

stronę o jego bezskuteczności.

Art. 54.

Przepisy niniejszego działu, z wyłączeniem przepisu art. 48

”

;

22)

art. 63

„

Art. 63

W sprawach o ochronę konsumentów powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów może wytaczać

powództwa na rzecz konsumentów, a także wstępować, za ich zgodą, do postępowań w tych

sprawach w każdym ich stadium.

”

;

23)

w art. 69 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd orzekający, na wniosek strony przeciwnej, ustanawia kuratora dla strony niemającej

zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, dla strony będącej

osobą prawną, gdy w jej organie zachodzą braki uniemożliwiające jej reprezentację,

albo dla strony będącej jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 64 § 1

”

;

24)

w art. 77

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Interwenient uboczny składa oświadczenie o wstąpieniu do sprawy w piśmie procesowym,

w którym wskazuje, jaki ma interes prawny we wstąpieniu i do której ze stron przystępuje.

Pismo to doręcza się stronom.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Do pisma procesowego niespełniającego wymogów, o których mowa w § 1, przepis art.

130 stosuje się odpowiednio.

”

;

25)

w art. 78 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Każda ze stron może zgłosić opozycję przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego

w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia jej pisma zawierającego oświadczenie o

wstąpieniu, jednak nie później niż przy rozpoczęciu najbliższego posiedzenia z jej

udziałem.

§ 2.

Sąd oddali opozycję, jeżeli interwenient uboczny uprawdopodobni, że ma interes prawny

we wstąpieniu do sprawy.

”

;

26)

w art. 98 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości

odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli

orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za czas po upływie

tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega

doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu

do dnia zapłaty.

§ 1

W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku procesu poniosła

szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może przyznać jej odsetki przewidziane

w § 1

”

;

27)

w art. 98

„

§ 1.

Do niezbędnych kosztów procesu zalicza się koszty mediacji prowadzonej na skutek skierowania

przez sąd. Przysługujące mediatorowi wynagrodzenie i zwrot wydatków związane z prowadzeniem

mediacji nie mogą być wyższe niż określone w przepisach wydanych na podstawie § 4.

”

;

28)

w art. 103 dodaje się § 3 i 4 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli strona

1)

pomimo wezwania do osobistego stawiennictwa nie stawiła się w celu udziału w czynności

sądu i nie usprawiedliwiła swego niestawiennictwa,

2)

w toku postępowania bez usprawiedliwienia nie stawiła się na posiedzenie mediacyjne

pomimo wcześniejszego wyrażenia zgody na mediację

- sąd może, niezależnie od wyniku sprawy, włożyć na tę stronę obowiązek zwrotu kosztów

w części wyższej, niż nakazywałby to wynik sprawy, a nawet zwrotu kosztów w całości.

§ 4.

O możliwości tej sąd poucza strony przy wezwaniu do osobistego stawiennictwa lub przy

skierowaniu stron do mediacji.

”

;

29)

art. 108

„

Art. 108

Jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku poniesienia kosztów sądowych

lub orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym

przedmiocie wydaje sąd, przed którym sprawa toczyła się w pierwszej instancji.

”

;

30)

art. 110 otrzymuje brzmienie

„

Art. 110.

Sąd może zasądzić od świadka, biegłego, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego

- po ich wysłuchaniu - zwrot kosztów wywołanych ich rażącą winą.

”

;

31)

w art. 117 § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Wniosek o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego zgłoszony po raz pierwszy w postępowaniu

kasacyjnym lub postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia sąd przekazuje do rozpoznania sądowi pierwszej instancji, chyba że uzna

wniosek za oczywiście uzasadniony.

”

;

32)

w art. 117

„

§ 2.

Ponowny wniosek, o którym mowa w § 1, jest niedopuszczalny i pozostawia się go w aktach

sprawy bez żadnych dalszych czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego wniesieniem.

O pozostawieniu wniosku i pism związanych z jego wniesieniem zawiadamia się stronę

wnoszącą tylko raz - przy złożeniu pierwszego pisma.

”

;

33)

w art. 123 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Postanowienia, o których mowa w niniejszym dziale, doręcza się tylko stronie, która

złożyła wniosek o ustanowienie dla niej adwokata lub radcy prawnego.

”

;

34)

w art. 125 po § 2

„

§ 2

Dokonanie wyboru wnoszenia pism procesowych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

oraz dalsze wnoszenie tych pism za pośrednictwem tego systemu jest dopuszczalne, jeżeli

z przyczyn technicznych, leżących po stronie sądu, jest to możliwe.

”

;

35)

w art. 126

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Każde pismo procesowe powinno zawierać

1)

oznaczenie sądu, do którego jest skierowane;

2)

imiona i nazwiska lub nazwy stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

3)

oznaczenie rodzaju pisma;

4)

osnowę wniosku lub oświadczenia;

5)

w przypadku gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświadczenia

- wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie, oraz wskazanie

dowodu na wykazanie każdego z tych faktów;

6)

podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

7)

wymienienie załączników.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Do pisma procesowego dołącza się załączniki wymienione w tym piśmie.

”

;

36)

art. 127 otrzymuje brzmienie

„

Art. 127.

§ 1.

W piśmie procesowym mającym na celu przygotowanie sprawy do rozstrzygnięcia (pismo

przygotowawcze) strona powinna zwięźle podać stan sprawy, wyszczególnić, które fakty

przyznaje, a którym zaprzecza, oraz wypowiedzieć się co do twierdzeń i dowodów zgłoszonych

przez stronę przeciwną.

§ 2.

W piśmie przygotowawczym strona może także wskazać podstawy prawne swoich żądań lub

wniosków.

”

;

37)

w art. 130 § 1

„

§ 1

Jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma

w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznacza termin do poprawienia lub uzupełnienia

pisma albo uiszczenia opłaty nie krótszy niż miesiąc, przy czym gdyby doręczenie wezwania

miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy

niż trzy miesiące.

”

;

38)

po art. 130

„

Art. 130

§ 1.

Jeżeli pismo procesowe wniesione przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego

lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej nie może otrzymać prawidłowego

biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący zwraca pismo stronie

bez wezwania do jego poprawienia lub uzupełnienia. Mylne oznaczenie pisma procesowego

lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i

rozpoznania go w trybie właściwym.

§ 2.

W zarządzeniu o zwrocie pisma wskazuje się braki, które stanowią podstawę zwrotu.

§ 3.

W terminie tygodnia od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pisma strona może je

wnieść ponownie. Jeżeli pismo to nie jest dotknięte brakami, wywołuje skutek od daty

pierwotnego wniesienia. Skutek ten nie następuje w przypadku kolejnego zwrotu pisma,

chyba że zwrot nastąpił na skutek braków uprzednio niewskazanych.

§ 4.

Zarządzenie o zwrocie pisma może wydać także referendarz sądowy.

”

;

39)

w art. 130

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia opłaty powstał z innych przyczyn niż

wymienione w § 1 albo po wysłaniu odpisu pisma innym stronom, a w przypadku braku

takich stron - po wysłaniu zawiadomienia o terminie posiedzenia, przewodniczący wzywa

zobowiązanego do uiszczenia należnej opłaty w terminie tygodnia. W przypadku bezskutecznego

upływu terminu sąd prowadzi sprawę bez wstrzymywania biegu postępowania, a o obowiązku

uiszczenia opłaty orzeka w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, stosując odpowiednio

zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli zobowiązany mieszka lub ma siedzibę za granicą i nie ma w kraju przedstawiciela,

termin, o którym mowa w § 2, wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie wezwania miało

mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż

trzy miesiące.

”

;

40)

w art. 130

„

Jeżeli strona zobowiązana mieszka lub ma siedzibę za granicą i nie ma w kraju przedstawiciela,

termin, o którym mowa w § 1, wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie wezwania miało

mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż

trzy miesiące.

”

;

41)

w art. 131 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 oraz z 2019 r. poz. 1051), osoby zatrudnione w sądzie, lub sądową służbę doręczeniową. Sąd może również dokonywać

doręczeń za pośrednictwem komornika w sposób określony w ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771, z późn. zm..

§ 2.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i sposób doręczania pism sądowych przez

podmioty, o których mowa w § 1 zdanie pierwsze, mając na uwadze konieczność zapewnienia

sprawnego toku postępowania, a także realizacji gwarancji procesowych jego uczestników,

ochronę praw osób, którym pisma są doręczane, oraz ochronę ich danych osobowych.

”

;

42)

w art. 132

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W toku sprawy adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy oraz Prokuratoria Generalna

Rzeczypospolitej Polskiej doręczają sobie nawzajem bezpośrednio odpisy pism procesowych

z załącznikami. W treści pisma procesowego wniesionego do sądu zamieszcza się oświadczenie

o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą.

Pismo niezawierające powyższego oświadczenia podlega zwrotowi bez wzywania do usunięcia

tego braku.

”

,

b)

§ 1

„

§ 1

Przepis § 1 nie dotyczy pism wnoszonych za pośrednictwem systemu teleinformatycznego,

podlegających doręczeniu adwokatowi, radcy prawnemu, rzecznikowi patentowemu lub Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, którzy dokonali wyboru wnoszenia pism za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego i nie zrezygnowali z doręczenia elektronicznego.

”

,

c)

po § 1

„

§ 1

Pisma procesowe z załącznikami, z wyłączeniem pism wymienionych w § 1

”

;

43)

w art. 133

a)

po § 2 dodaje się § 2

„

§ 2

Pisma procesowe lub orzeczenia dla przedsiębiorcy wpisanego do Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej doręcza się na adres do doręczeń udostępniony

w tej ewidencji, chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres do doręczeń.

§ 2

Pisma procesowe lub orzeczenia dla przedsiębiorcy wpisanego do rejestru sądowego doręcza

się na adres udostępniony w tym rejestrze, chyba że przedsiębiorca wskazał inny adres

do doręczeń. Jeżeli ostatni udostępniony adres został wykreślony jako niezgodny z

rzeczywistym stanem rzeczy i nie zgłoszono wniosku o wpis nowego adresu, który podlegałby

udostępnieniu, adres wykreślony jest uważany za adres udostępniony w rejestrze.

”

,

b)

uchyla się § 2a,

c)

oznaczenie § 2c zastępuje się oznaczeniem § 2

d)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli ustanowiono pełnomocnika procesowego lub osobę upoważnioną do odbioru pism

sądowych, pisma sądowe doręcza się tym osobom. Pismo wzywające stronę do osobistego

stawiennictwa doręcza się tylko bezpośrednio tej stronie, z wyjątkiem strony, o której

mowa w art. 1135

”

;

44)

w art. 139

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli stronie podlegającej wpisowi do rejestru sądowego nie można doręczyć pisma

w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających ze względu na nieujawnienie w tym

rejestrze zmiany adresu, pismo to pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia,

chyba że nowy adres jest sądowi znany.

”

,

b)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Na wniosek strony wydaje się zaświadczenie, że wyrok zaoczny albo nakaz zapłaty został

uznany za doręczony na oznaczony adres w sposób przewidziany w § 1. W zaświadczeniu

stwierdza się z urzędu fakt uchylenia zarządzenia o uznaniu wyroku albo nakazu za

doręczony.

”

;

45)

po art. 139 dodaje się art. 139

„

Art. 139

§ 1.

Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie,

nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony

jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany

w artykułach poprzedzających i nie ma zastosowania art. 139 § 2-3

§ 2.

Powód w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu zobowiązania, o którym mowa

w § 1, składa do akt potwierdzenie doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika

albo zwraca pismo i wskazuje aktualny adres pozwanego lub dowód, że pozwany przebywa

pod adresem wskazanym w pozwie. Po bezskutecznym upływie terminu stosuje się przepis

art. 177 § 1 pkt 6.

”

;

46)

w art. 148 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

”

;

47)

w art. 148

48)

art. 152 otrzymuje brzmienie

„

Art. 152.

§ 1.

Na posiedzenia jawne wstęp na salę sądową mają tylko osoby nieuzbrojone i pełnoletnie.

Wymóg pełnoletności nie dotyczy stron, interwenientów ubocznych, ich przedstawicieli

ustawowych i pełnomocników oraz osób wezwanych.

§ 2.

Przewodniczący może zezwolić na obecność na posiedzeniu jawnym osobom małoletnim oraz

osobom obowiązanym do noszenia broni.

§ 3.

Na posiedzenia niejawne mają wstęp tylko osoby wezwane.

§ 4.

Przy czynnościach sądu nie mogą być obecne osoby w stanie nielicującym z powagą sądu.

”

;

49)

po art. 156 dodaje się art. 156

„

Art. 156

W miarę potrzeby na posiedzeniu przewodniczący może pouczyć strony o prawdopodobnym

wyniku sprawy w świetle zgłoszonych do tej chwili twierdzeń i dowodów.

Art. 156

Jeżeli w toku posiedzenia okaże się, że o żądaniu lub wniosku strony można rozstrzygnąć

na innej podstawie prawnej, niż przez nią wskazana, uprzedza się o tym strony obecne

na posiedzeniu.

”

;

50)

art. 162 otrzymuje brzmienie

„

Art. 162.

§ 1.

Strona powinna zwrócić uwagę sądu na uchybienie przepisom postępowania, wnosząc o

wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Zastrzeżenie można zgłosić najpóźniej na kolejnym

posiedzeniu.

§ 2.

Stronie zastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje

prawo powoływania się na to uchybienie w dalszym toku postępowania. Skutku tego nie

niweczy wypowiedzenie lub cofnięcie pełnomocnictwa.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się, gdy chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie

sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu lub gdy strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła

zastrzeżeń bez swojej winy.

”

;

51)

uchyla się art. 162

52)

w art. 169 uchyla się § 5;

53)

art. 172 otrzymuje brzmienie

„

Art. 172.

Zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu nie wstrzymuje postępowania w sprawie ani

wykonania orzeczenia. Sąd może jednak, stosownie do okoliczności, wstrzymać postępowanie

lub wykonanie orzeczenia. W przypadku uwzględnienia wniosku sąd może natychmiast przystąpić

do rozpoznania sprawy.

”

;

54)

po art. 178 dodaje się art. 178

„

Art. 178

W postanowieniu o zawieszeniu postępowania wskazuje się przepis stanowiący podstawę

prawną rozstrzygnięcia.

”

;

55)

w art. 182 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Sąd umarza postępowanie

1)

zawieszone z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie

postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech miesięcy od daty postanowienia o

zawieszeniu postępowania;

2)

zawieszone na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jeżeli wniosek o podjęcie

postępowania nie został zgłoszony w ciągu sześciu miesięcy od daty postanowienia o

zawieszeniu postępowania;

3)

w przypadku stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową,

a w każdym razie po upływie roku od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania

z tej przyczyny;

4)

zawieszone z przyczyny wskazanej w art. 174 § 1 pkt 2 po upływie dwóch lat od daty

postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny;

5)

zawieszone z powodu śmierci strony po upływie pięciu lat od daty postanowienia o zawieszeniu

postępowania z tej przyczyny.

§ 2.

Umorzenie postępowania zawieszonego w pierwszej instancji nie pozbawia powoda prawa

ponownego wytoczenia powództwa, jednakże poprzedni pozew nie wywołuje żadnych skutków,

które ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Skutki te wywołuje jednak pozew wniesiony

w sprawie, w której postępowanie umorzono na podstawie § 1 pkt 4.

”

;

56)

uchyla się art. 183;

57)

w art. 183

„

§ 2.

Należności, o których mowa w § 1, mediator pobiera bezpośrednio od stron. Sąd ustala

je i przyznaje mediatorowi tylko wówczas, gdy przynajmniej jedna ze stron skierowanych

do mediacji przez sąd była zwolniona od kosztów sądowych w zakresie obejmującym należności

mediatora, a pozostałe strony nie wypłaciły mediatorowi tych należności w całości.

”

;

58)

w art. 183

„

§ 2.

Mediacji nie prowadzi się, jeżeli strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub

doręczenia jej postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyraziła zgody na

mediację.

”

;

59)

w art. 183

„

§ 2.

Jeżeli ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez nadanie

jej klauzuli wykonalności; w przeciwnym przypadku sąd zatwierdza ugodę postanowieniem.

”

;

60)

w art. 185

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

O zawezwanie do próby ugodowej - bez względu na właściwość rzeczową - można zwrócić

się do sądu rejonowego ogólnie właściwego dla przeciwnika, a w braku podstaw do ustalenia

tej właściwości - do sądu rejonowego właściwego dla miejsca zamieszkania albo siedziby

wzywającego.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

W wezwaniu należy zwięźle oznaczyć sprawę i przedstawić propozycje ugodowe. Do wezwania

niespełniającego tych wymogów przepis art. 130 stosuje się odpowiednio.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Z posiedzenia sporządza się protokół. Jeżeli doszło do ugody, jej osnowę wciąga się

do protokołu albo zamieszcza się w odrębnym dokumencie stanowiącym załącznik do protokołu

i stwierdza podpisami stron. Niemożność podpisania ugody stwierdza się w protokole.

”

;

61)

w art. 186 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli przeciwnik bez usprawiedliwienia nie stawi się na posiedzenie, sąd na żądanie

wzywającego, który wniósł następnie w tej sprawie pozew, odpowiedź na pozew, sprzeciw

lub zarzuty od nakazu zapłaty, uwzględni koszty wywołane próbą ugodową w orzeczeniu

kończącym postępowanie w sprawie.

”

;

62)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VI w dziale II w rozdziale 2 po art.

186 dodaje się art. 186

„

Art. 186

Pismo, które zostało wniesione jako pozew, a z którego nie wynika żądanie rozstrzygnięcia

sporu o charakterze sprawy cywilnej, przewodniczący zwraca wnoszącemu bez żadnych

dalszych czynności, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają nadanie mu biegu.

”

;

63)

w art. 187

a)

w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wskazanie faktów, na których powód opiera swoje żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających

również właściwość sądu;

”

,

b)

w § 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

zażądanie dowodów znajdujących się w sądach, urzędach lub u osób trzecich, wraz z

uprawdopodobnieniem, że strona sama nie może ich uzyskać.

”

;

64)

uchyla się art. 187

65)

po art. 191 dodaje się art. 191

„

Art. 191

§ 1.

Jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także

faktów, o których mowa w art. 228, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje

się przepisy § 2-4.

§ 2.

Gdyby czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia pozwu, miały

być oczywiście niecelowe, można je pominąć. W szczególności można nie wzywać powoda

do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani

nie przekazywać sprawy.

§ 3.

Sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym, nie doręczając pozwu osobie wskazanej

jako pozwany ani nie rozpoznając wniosków złożonych wraz z pozwem.

§ 4.

Uzasadnienie wyroku sporządza się na piśmie z urzędu. Powinno ono zawierać jedynie

wyjaśnienie, dlaczego powództwo zostało uznane za oczywiście bezzasadne. Wyrok z uzasadnieniem

sąd z urzędu doręcza tylko powodowi z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia

środka zaskarżenia.

”

;

66)

w art. 199 uchyla się § 3;

67)

w art. 200

a)

uchyla się § 1,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Swoją właściwość sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.

§ 1

Niewłaściwość dającą się usunąć za pomocą umowy stron sąd bierze pod rozwagę z urzędu

tylko do czasu doręczenia pozwu. Po doręczeniu pozwu sąd bierze tę niewłaściwość pod

rozwagę tylko na zarzut pozwanego, zgłoszony i należycie uzasadniony przed wdaniem

się w spór co do istoty sprawy.

§ 1

Przepisy § 1

§ 1

Sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę sądowi właściwemu.

”

;

68)

art. 202 otrzymuje brzmienie

„

Art. 202.

Okoliczności, które uzasadniają odrzucenie pozwu, jak również niewłaściwy tryb postępowania,

brak należytego umocowania pełnomocnika, brak zdolności procesowej pozwanego, brak

w składzie jego organów lub niedziałanie jego przedstawiciela ustawowego sąd bierze

pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.

”

;

69)

po art. 203 dodaje się art. 203

„

Art. 203

§ 1.

Podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność pozwanego z tego samego stosunku

prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność pozwanego

jest niesporna lub uprawdopodobniona dokumentem niepochodzącym wyłącznie od pozwanego.

§ 2.

Pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co

do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała

się wymagalna.

§ 3.

Zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących

opłat.

”

;

70)

w art. 204 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Powództwo wzajemne jest dopuszczalne, jeżeli roszczenie wzajemne jest w związku z

roszczeniem powoda lub nadaje się do potrącenia. Powództwo wzajemne można wytoczyć

nie później niż w odpowiedzi na pozew, a jeżeli jej nie złożono - w sprzeciwie od

wyroku zaocznego albo przy rozpoczęciu pierwszego posiedzenia, o którym zawiadomiono

albo na które wezwano pozwanego.

”

;

71)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VI w dziale II po rozdziale 2 dodaje

się rozdział 2a w brzmieniu

„

Rozdział 2a

Organizacja postępowania

Art. 205

§ 1.

Przewodniczący zarządza doręczenie pozwu pozwanemu i wzywa go do złożenia odpowiedzi

na pozew w wyznaczonym terminie nie krótszym niż dwa tygodnie. O zarządzeniu doręczenia

pozwu zawiadamia się powoda.

§ 2.

Przewodniczący zarządza zwrot odpowiedzi na pozew złożonej z uchybieniem terminu.

Art. 205

§ 1.

Równocześnie z doręczeniem pism, o których mowa w art. 205

1)

możliwości rozwiązania sporu w drodze ugody zawartej przed sądem lub mediatorem;

2)

obowiązku udziału w posiedzeniu przygotowawczym i przedstawienia wszystkich twierdzeń

i dowodów na tym posiedzeniu;

3)

skutkach niedopełnienia obowiązków, o których mowa w pkt 2, w szczególności możliwości

wydania przez sąd wyroku zaocznego na posiedzeniu niejawnym i warunkach jego wykonalności,

obciążenia kosztami postępowania, a także możliwości umorzenia postępowania oraz pominięcia

spóźnionych twierdzeń i dowodów;

4)

możliwości ustanowienia pełnomocnika procesowego oraz o tym, że zastępstwo adwokata,

radcy prawnego lub rzecznika patentowego nie jest obowiązkowe;

5)

obowiązku złożenia pisma przygotowawczego na zarządzenie przewodniczącego, wymogach

co do jego treści i skutkach ich niedochowania;

6)

zwrocie pisma przygotowawczego złożonego bez zarządzenia przewodniczącego.

§ 2.

Pozwanego poucza się także o czynnościach procesowych, które może lub powinien podjąć,

jeśli nie uznaje żądania pozwu w całości lub części, w szczególności obowiązku złożenia

odpowiedzi na pozew, w tym obowiązujących w tym zakresie wymaganiach co do terminu

i formy.

§ 3.

Pouczenia, o których mowa w § 1 i 2, doręcza się bezpośrednio stronie, z wyjątkiem

strony, o której mowa w art. 1135

Art. 205

§ 1.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności w sprawach zawiłych lub obrachunkowych,

przewodniczący może zarządzić wymianę przez strony pism przygotowawczych, oznaczając

porządek składania pism, terminy, w których pisma należy złożyć, i okoliczności, które

mają być wyjaśnione.

§ 2.

Przewodniczący może zobowiązać stronę, by w piśmie przygotowawczym podała wszystkie

twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa do

ich powoływania w toku dalszego postępowania. W takim przypadku twierdzenia i dowody

zgłoszone z naruszeniem tego obowiązku podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni,

iż ich powołanie w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania

wynikła później.

§ 3.

Późniejsze wyznaczenie posiedzenia przygotowawczego nie powoduje otwarcia terminu

do zgłaszania nowych twierdzeń i dowodów.

§ 4.

Stronę zastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej przewodniczący może zobowiązać do wskazania w

piśmie przygotowawczym także podstaw prawnych jej żądań i wniosków, w miarę potrzeby

ograniczając zakres tego wskazania.

§ 5.

Przewodniczący zarządza zwrot pisma przygotowawczego złożonego z uchybieniem terminu

albo bez zarządzenia.

Art. 205

§ 1.

Po złożeniu odpowiedzi na pozew, a także gdy odpowiedź na pozew nie została złożona,

ale wyrok zaoczny nie został wydany, przewodniczący wyznacza posiedzenie przygotowawcze

i wzywa na nie strony.

§ 2.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by termin pierwszego

posiedzenia przygotowawczego przypadł nie później niż dwa miesiące po dniu złożenia

odpowiedzi na pozew albo ostatniego pisma przygotowawczego złożonego w wykonaniu zarządzenia

przewodniczącego, a jeżeli odpowiedź na pozew albo pismo przygotowawcze nie zostaną

złożone - nie później niż dwa miesiące po upływie terminu do złożenia tych pism.

§ 3.

Jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że przeprowadzenie posiedzenia przygotowawczego

nie przyczyni się do sprawniejszego rozpoznania sprawy, przewodniczący może jej nadać

inny właściwy bieg, w szczególności skierować ją do rozpoznania, także na rozprawie.

Art. 205

§ 1.

Posiedzenie przygotowawcze służy rozwiązaniu sporu bez potrzeby prowadzenia dalszych

posiedzeń, zwłaszcza rozprawy. Jeżeli nie uda się rozwiązać sporu, na posiedzeniu

przygotowawczym sporządza się z udziałem stron plan rozprawy.

§ 2.

Posiedzenie przygotowawcze odbywa się według przepisów o posiedzeniu niejawnym. W

toku posiedzenia przygotowawczego zachowanie szczegółowych przepisów postępowania

nie jest konieczne, jeżeli przyczyni się to do osiągnięcia celów tego posiedzenia.

§ 3.

Do udziału w posiedzeniu przygotowawczym są obowiązani strony i ich pełnomocnicy.

Przewodniczący może zwolnić stronę od obowiązku stawienia się na posiedzenie przygotowawcze,

jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że udział pełnomocnika będzie wystarczający.

§ 4.

Przed rozpoczęciem posiedzenia przygotowawczego powód może wnieść o jego przeprowadzenie

bez swego udziału. Wniosek nie podlega cofnięciu, a zastrzeżenie warunku lub terminu

uważa się za nieistniejące. W takim przypadku niestawiennictwo powoda lub jego pełnomocnika

na posiedzeniu przygotowawczym nie prowadzi do umorzenia postępowania, plan rozprawy

sporządza się bez udziału powoda, a ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą powoda

w dalszym toku postępowania.

§ 5.

Jeżeli powód bez usprawiedliwienia nie stawi się na posiedzenie przygotowawcze, sąd

umarza postępowanie, rozstrzygając o kosztach jak przy cofnięciu pozwu, chyba że sprzeciwi

się temu obecny na tym posiedzeniu pozwany. Jeżeli powód w terminie tygodnia od dnia

doręczenia mu postanowienia o umorzeniu postępowania usprawiedliwi swe niestawiennictwo,

sąd uchyli to postanowienie i nada sprawie właściwy bieg. Przepisu tego nie stosuje

się w przypadku kolejnego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

§ 6.

Jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie przygotowawcze, plan rozprawy sporządza

się bez jego udziału. Ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą pozwanego w dalszym

toku postępowania. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa przepis art.

103 § 3 stosuje się.

§ 7.

Jeżeli strona, która stawiła się na posiedzenie przygotowawcze, nie bierze w nim udziału,

plan rozprawy sporządza się bez jej udziału. Ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą

tę stronę w dalszym toku postępowania. Przepis art. 103 § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 205

§ 1.

Na posiedzeniu przygotowawczym przewodniczący ustala ze stronami przedmiot sporu i

wyjaśnia stanowiska stron, także w zakresie prawnych aspektów sporu.

§ 2.

Przewodniczący powinien skłaniać strony do pojednania oraz dążyć do ugodowego rozwiązania

sporu, w szczególności w drodze mediacji. W tym celu przewodniczący może poszukiwać

ze stronami ugodowych sposobów rozwiązania sporu, wspierać je w formułowaniu propozycji

ugodowych oraz wskazywać sposoby i skutki rozwiązania sporu, w tym skutki finansowe.

Art. 205

§ 1.

Jeżeli na posiedzeniu przygotowawczym sąd skierował strony do mediacji, posiedzenie

odracza się do czasu zakończenia mediacji.

§ 2.

W razie potrzeby, zwłaszcza gdy istnieją widoki ugodowego rozwiązania sporu lub gdy

zajdzie potrzeba wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy albo

w przypadku usprawiedliwionego niestawiennictwa strony, a także na zgodny wniosek

stron, posiedzenie przygotowawcze można odroczyć na czas oznaczony, nie dłuższy niż

trzy miesiące.

§ 3.

Na zgodny wniosek stron posiedzenie przygotowawcze można odroczyć po raz drugi - na

czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące.

§ 4.

Poza przypadkami, o których mowa w § 1-3, odraczanie posiedzenia przygotowawczego

jest niedopuszczalne.

Art. 205

§ 1.

Z przebiegu posiedzenia przygotowawczego protokół sporządza się pisemnie. W protokole

tym nie zamieszcza się oświadczeń stron złożonych w ramach prób ugodowego rozwiązania

sporu; przepis art. 183

§ 3 stosuje się odpowiednio. Przewodniczący może również odstąpić od zamieszczenia

innych wzmianek, jeżeli może to ułatwić rozwiązanie sporu bez rozprawy. Przebieg posiedzenia

przygotowawczego w części obejmującej próbę ugodowego rozwiązania sporu nie podlega

utrwaleniu w sposób przewidziany w art. 9

§ 2.

Jeżeli zawarto ugodę, jej osnowę wciąga się do protokołu albo zamieszcza w odrębnym

dokumencie, podpisanym przez strony, stanowiącym załącznik do protokołu.

Art. 205

§ 1.

Plan rozprawy zawiera rozstrzygnięcia co do wniosków dowodowych stron, zastępując

w tym zakresie postanowienie dowodowe. Przepisy art. 236 i art. 243

§ 2.

W miarę potrzeby plan rozprawy może zawierać

1)

dokładne określenie przedmiotów żądań stron, w tym rozmiar dochodzonych świadczeń

wraz z należnościami ubocznymi;

2)

dokładnie określone zarzuty, w tym formalne;

3)

ustalenie, które fakty i oceny prawne pozostają między stronami sporne;

4)

terminy posiedzeń i innych czynności w sprawie;

5)

kolejność i termin przeprowadzenia dowodów oraz roztrząsania wyników postępowania

dowodowego;

6)

termin zamknięcia rozprawy lub ogłoszenia wyroku;

7)

rozstrzygnięcia innych zagadnień, o ile są niezbędne do prowadzenia postępowania.

§ 3.

W planie rozprawy można się odwoływać do pism procesowych stron.

§ 4.

Przepisy art. 206 i art. 206

Art. 205

§ 1.

Spory co do poszczególnych zagadnień objętych planem rozprawy rozstrzyga przewodniczący.

§ 2.

Plan rozprawy podpisują strony. Odmowę złożenia podpisu przez stronę odnotowuje się

w planie.

§ 3.

Przewodniczący zatwierdza plan rozprawy.

§ 4.

Plan rozprawy stanowi załącznik do protokołu posiedzenia przygotowawczego. Do planu

rozprawy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzeniu.

§ 5.

Plan rozprawy z urzędu doręcza się stronom. Doręczenie stronie planu rozprawy zastępuje

zawiadomienie jej o terminach posiedzeń i innych czynności objętych planem. Jeżeli

plan obejmuje obowiązki, które strona musi wykonać osobiście, w szczególności stawienie

się w celu udziału w czynnościach wymagających jej osobistego stawiennictwa, doręcza

się go także bezpośrednio stronie, z wyjątkiem strony, o której mowa w art. 1135

Art. 205

§ 1.

Jeżeli plan rozprawy stał się nieaktualny, sąd może w drodze postanowienia dokonać

w nim zmiany. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha stron, informując je jednocześnie

o zakresie zamierzonej zmiany.

§ 2.

Jeżeli choć jedna ze stron sprzeciwi się zamierzonej przez sąd zmianie, przeprowadza

się kolejne posiedzenie przygotowawcze. Nie dotyczy to przypadku, w którym zmiana

planu rozprawy obejmuje jedynie wyznaczenie dodatkowych terminów przesłuchania objętych

planem świadków, biegłych lub stron.

§ 3.

W razie istotnej potrzeby można sporządzić nowy plan rozprawy. W takim przypadku przeprowadzenie

kolejnego posiedzenia przygotowawczego jest obowiązkowe. Pierwotny plan rozprawy traci

moc w części, w której nowy plan jest odmienny.

§ 4.

Zmiana planu rozprawy lub wyznaczenie kolejnego posiedzenia przygotowawczego nie powoduje

otwarcia terminu do zgłaszania nowych twierdzeń i dowodów.

Art. 205

§ 1.

Jeżeli wyznaczono posiedzenie przygotowawcze, strona może przytaczać twierdzenia i

dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony

przeciwnej do chwili zatwierdzenia planu rozprawy. Twierdzenia i dowody zgłoszone

po zatwierdzeniu planu rozprawy podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni,

że ich powołanie nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

§ 2.

Jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać

twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń

strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków,

które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania

się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu.

”

;

72)

art. 206 otrzymuje brzmienie

„

Art. 206.

§ 1.

Przewodniczący i sąd podejmują czynności w sprawie tak, aby przebiegła zgodnie z planem

rozprawy, a jeżeli planu nie sporządzono - w najwcześniejszych możliwych terminach.

§ 2.

Przewodniczący wyznacza terminy posiedzeń w sprawie zgodnie z planem rozprawy, a jeżeli

planu nie sporządzono - najwcześniejsze możliwe terminy.

”

;

73)

po art. 206 dodaje się art. 206

„

Art. 206

Rozprawę należy przygotować tak, aby nie było przeszkód do rozstrzygnięcia sprawy

na pierwszym posiedzeniu na nią wyznaczonym. Więcej posiedzeń niż jedno wyznacza się

tylko w razie konieczności, zwłaszcza gdy przeprowadzenie wszystkich dowodów na jednym

posiedzeniu nie jest możliwe. W takim przypadku posiedzenia powinny odbywać się w

kolejnych dniach, a jeżeli nie jest to możliwe - tak, aby upływ czasu pomiędzy kolejnymi

posiedzeniami nie był nadmierny.

”

;

74)

uchyla się art. 207;

75)

w art. 208

a)

w § 1

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Na podstawie planu rozprawy przewodniczący wydaje zarządzenia mające na celu przygotowanie

rozprawy. Przewodniczący może w szczególności

”

,

-

pkt 2-4 otrzymują brzmienie

„

2)

zażądać od państwowej jednostki organizacyjnej lub jednostki organizacyjnej samorządu

terytorialnego znajdujących się u niej dowodów, jeżeli strona sama dowodów tych otrzymać

nie może;

3)

wezwać na rozprawę wskazanych przez strony świadków lub biegłych;

4)

zarządzić przedstawienie przedmiotów oględzin lub dokumentów, w szczególności ksiąg

i planów.

”

,

-

uchyla się pkt 5,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przewodniczący może ponadto zarządzić oględziny jeszcze przed rozprawą.

”

,

c)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli planu rozprawy nie sporządzono, zarządzenia mające na celu przygotowanie rozprawy

wydaje się na podstawie pozwu i innych pism procesowych.

”

;

76)

w art. 210 § 2 i 2

„

§ 2.

Każda ze stron jest obowiązana do złożenia oświadczenia co do twierdzeń strony przeciwnej

dotyczących faktów. Strona jest przy tym obowiązana wyszczególnić fakty, którym zaprzecza.

§ 2

Sąd poucza stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego

lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej o treści art. 162 § 1, art. 205

”

;

77)

w art. 212 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Na rozprawie prowadzonej bez planu rozprawy sąd przez zadawanie pytań stronom dąży

do tego, aby strony przytoczyły lub uzupełniły twierdzenia lub dowody na ich poparcie

oraz udzieliły wyjaśnień koniecznych do zgodnego z prawdą ustalenia podstawy faktycznej

dochodzonych przez nie praw lub roszczeń. W ten sam sposób sąd dąży do wyjaśnienia

istotnych okoliczności sprawy, które są sporne.

”

;

78)

w art. 213 uchyla się § 1;

79)

uchyla się art. 217;

80)

w art. 224 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma jeszcze zostać przeprowadzony dowód

przez sędziego wyznaczonego lub przez sąd wezwany, dowód z dokumentu sporządzonego

przez organ administracji publicznej lub znajdującego się w jego aktach albo dowód

z dokumentu znajdującego się w aktach sądowych lub komorniczych, a rozprawę co do

tych dowodów sąd uzna za zbyteczną.

”

;

81)

po art. 226 dodaje się art. 226

„

Art. 226

Ilekroć ustawa przewiduje wysłuchanie stron lub innych osób, stosownie do okoliczności

może się to odbyć przez wezwanie stron do złożenia odpowiednich oświadczeń na posiedzeniu

albo wyznaczenie terminu do zajęcia stanowiska w piśmie procesowym lub za pomocą środków

porozumiewania się na odległość, o ile dają one pewność co do osoby składającej oświadczenie.

Art. 226

§ 1.

Ilekroć zachowanie strony w świetle okoliczności sprawy wskazuje na nadużycie przez

nią prawa procesowego, sąd poucza ją o możliwości zastosowania wobec niej środków,

o których mowa w § 2.

§ 2.

W przypadku gdy sąd stwierdzi nadużycie przez stronę prawa procesowego, może w orzeczeniu

kończącym postępowanie w sprawie

1)

stronę nadużywającą skazać na grzywnę;

2)

niezależnie od wyniku sprawy, odpowiednio do spowodowanej tym nadużyciem prawa procesowego

zwłoki w jej rozpoznaniu, włożyć na stronę nadużywającą obowiązek zwrotu kosztów w

części większej, niż wskazywałby wynik sprawy, a nawet zwrotu kosztów w całości;

3)

na wniosek strony przeciwnej

a)

przyznać od strony nadużywającej koszty procesu podwyższone odpowiednio do spowodowanego

tym nadużyciem zwiększenia nakładu pracy strony przeciwnej na prowadzenie sprawy,

nie więcej jednak niż dwukrotnie,

b)

podwyższyć stopę odsetek zasądzonych od strony, której nadużycie spowodowało zwłokę

w rozpoznaniu sprawy, za czas odpowiadający tej zwłoce, z tym że stopa może zostać

podwyższona nie więcej niż dwukrotnie; przepisów o maksymalnej dopuszczalnej wysokości

odsetek ustawowych za opóźnienie nie stosuje się.

”

;

82)

art. 228 otrzymuje brzmienie

„

Art. 228.

§ 1.

Fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. Sąd bierze je pod rozwagę nawet bez powołania

się na nie przez strony.

§ 2.

Nie wymagają dowodu również fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna

oraz fakty znane sądowi z urzędu, jednakże sąd powinien zwrócić na nie uwagę stron.

”

;

83)

po art. 235 dodaje się art. 235

„

Art. 235

We wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest obowiązana oznaczyć dowód w sposób

umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane

tym dowodem.

Art. 235

§ 1.

Sąd może w szczególności pominąć dowód

1)

którego przeprowadzenie wyłącza przepis kodeksu;

2)

mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony

zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

3)

nieprzydatny do wykazania danego faktu;

4)

niemożliwy do przeprowadzenia;

5)

zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania;

6)

gdy wniosek strony nie odpowiada wymogom art. 235

§ 2.

Pomijając dowód, sąd wydaje postanowienie, w którym wskazuje podstawę prawną tego

rozstrzygnięcia.

”

;

84)

art. 236 otrzymuje brzmienie

„

Art. 236.

§ 1.

W postanowieniu o dopuszczeniu dowodu sąd oznaczy środek dowodowy i fakty, które mają

nim zostać wykazane, a w miarę potrzeby i możliwości - także termin i miejsce przeprowadzenia

dowodu.

§ 2.

Jeżeli o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu wnosiła strona, w

postanowieniu wystarczy powołać się na treść jej wniosku.

§ 3.

Zlecając przeprowadzenie dowodu sędziemu wyznaczonemu albo sądowi wezwanemu, sąd oznaczy

tego sędziego albo ten sąd. Jeżeli nie oznaczono terminu lub miejsca przeprowadzenia

dowodu, oznaczy je sędzia wyznaczony albo sąd wezwany.

”

;

85)

w art. 240 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd nie jest związany swym postanowieniem dowodowym i może je stosownie do okoliczności

uchylić lub zmienić.

”

;

86)

po art. 242 dodaje się art. 242

„

Art. 242

Strona, która wnosiła o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub innej osoby, powinna

dołożyć starań, by osoba ta stawiła się w wyznaczonym czasie i miejscu, w szczególności

zawiadomić ją o obowiązku, czasie i miejscu stawiennictwa.

Art. 242

§ 1.

Ilekroć ustawa przewiduje odebranie przyrzeczenia od osoby stawającej przed sądem,

może je odebrać tylko sąd lub sędzia wyznaczony.

§ 2.

Osobie, która w danej sprawie składała już przyrzeczenie, przypomina się je przy czynności

z jej udziałem, chyba że będzie potrzebne ponowne odebranie przyrzeczenia.

”

;

87)

po art. 243

„

Art. 243

Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez

wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje

postanowienie.

”

;

88)

uchyla się art. 258;

89)

art. 263 otrzymuje brzmienie

„

Art. 263.

Świadka, który nie może się stawić na wezwanie z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się usunąć przeszkody, przesłuchuje się w miejscu jego pobytu.

”

;

90)

w art. 266 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Jeżeli świadek ma składać zeznania, odbiera się od niego przyrzeczenie, po pouczeniu

go o znaczeniu tego aktu.

”

;

91)

uchyla się art. 270;

92)

po art. 271 dodaje się art. 271

„

Art. 271

Świadek składa zeznanie na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. W takim przypadku świadek

składa przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia. Świadek jest obowiązany

złożyć tekst zeznania w sądzie w terminie wyznaczonym przez sąd. Przepisy art. 165

§ 2, art. 274 § 1 i art. 276 stosuje się odpowiednio.

”

;

93)

po art. 272 dodaje się art. 272

„

Art. 272

Jeżeli sąd poweźmie wątpliwość co do zdolności spostrzegania lub komunikowania spostrzeżeń

przez świadka, może zarządzić przesłuchanie go z udziałem biegłego lekarza lub psychologa,

a świadek nie może się temu sprzeciwić.

”

;

94)

art. 275 otrzymuje brzmienie

„

Art. 275.

Świadek w ciągu tygodnia od dnia doręczenia mu postanowienia skazującego go na grzywnę

lub na pierwszym posiedzeniu, na które zostanie wezwany, może usprawiedliwić swe niestawiennictwo.

W przypadku usprawiedliwienia niestawiennictwa sąd zwolni świadka od grzywny i przymusowego

sprowadzenia.

”

;

95)

po art. 278 dodaje się art. 278

„

Art. 278

Sąd może dopuścić dowód z opinii sporządzonej na zlecenie organu władzy publicznej

w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

”

;

96)

uchyla się art. 279;

97)

w art. 281 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

O wyłączeniu biegłego rozstrzyga sąd prowadzący sprawę po wysłuchaniu stron i biegłego.

Od wysłuchania stron lub biegłego można odstąpić, gdyby miało to doprowadzić do nadmiernej

zwłoki w postępowaniu.

”

;

98)

w art. 282 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Biegły, któremu zlecono sporządzenie opinii na piśmie, może złożyć przyrzeczenie przez

podpisanie tekstu przyrzeczenia, który załącza do opinii.

§ 1

Od biegłego wpisanego na listę biegłych sądowych nie odbiera się przyrzeczenia. Biegły

taki powołuje się na przyrzeczenie złożone przy ustanowieniu go w tym charakterze.

”

;

99)

uchyla się art. 283;

100)

art. 284 otrzymuje brzmienie

„

Art. 284.

Sąd może zarządzić przedstawienie biegłemu w niezbędnym zakresie akt sprawy lub przedmiotu

oględzin oraz zarządzić, by był obecny lub brał udział w przeprowadzeniu dowodu.

”

;

101)

art. 286 otrzymuje brzmienie

„

Art. 286.

Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a

także dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

”

;

102)

art. 288 otrzymuje brzmienie

„

Art. 288.

§ 1.

Biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo w sądzie i wykonaną pracę oraz

zwrotu wydatków.

§ 2.

Przewodniczący może przyznać biegłemu zaliczkę na poczet wydatków.

§ 3.

Jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna, o przyznaniu wynagrodzenia i zwrotu wydatków

rozstrzyga się po jej uzupełnieniu lub wyjaśnieniu.

”

;

103)

w art. 290 dodaje się § 3-5 w brzmieniu

„

§ 3.

Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a

także dodatkowej opinii od tego samego lub innego instytutu naukowego lub naukowo-badawczego.

§ 4.

Jeżeli opinia została sporządzona przez instytut naukowy lub naukowo-badawczy, ustne

jej uzupełnienie lub wyjaśnienie albo dodatkową opinię składa osoba wyznaczona do

tego przez ten instytut. Sąd może jednak zarządzić stawienie się na rozprawie i złożenie

ustnego uzupełnienia lub wyjaśnienia opinii albo dodatkowej opinii także przez osoby,

które sporządziły opinię w imieniu tego instytutu.

§ 5.

Strona może żądać wyłączenia osoby wyznaczonej do sporządzenia opinii przez instytut

naukowy lub naukowo-badawczy. Przepis art. 281 stosuje się odpowiednio.

”

;

104)

art. 290

„

Art. 290

W sprawach rodzinnych i opiekuńczych sąd może zażądać opinii opiniodawczego zespołu

sądowych specjalistów. Do opinii zespołu stosuje się odpowiednio przepisy o opinii

instytutu naukowego lub naukowo-badawczego.

”

;

105)

art. 322 otrzymuje brzmienie

„

Art. 322.

Jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia

lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania

jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić

odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

”

;

106)

w art. 326

a)

§ 1-3 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Ogłoszenie wyroku powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Postanowieniem

wydanym niezwłocznie po zamknięciu rozprawy sąd może odroczyć ogłoszenie wyroku na

oznaczony termin przypadający nie później niż dwa tygodnie po dniu zamknięcia rozprawy.

Jeżeli sprawa jest szczególnie zawiła, materiał sprawy jest szczególnie obszerny lub

sąd jest znacznie obciążony czynnościami w innych sprawach, termin ten wyjątkowo może

wynosić miesiąc po dniu zamknięcia rozprawy.

§ 2.

Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym i może go dokonać sam przewodniczący

lub sędzia sprawozdawca. Nieobecność stron nie wstrzymuje ogłoszenia wyroku.

§ 3.

Ogłoszenia wyroku dokonuje się przez odczytanie sentencji. Po ogłoszeniu wyroku przewodniczący

lub sędzia sprawozdawca podaje ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia albo wygłasza

uzasadnienie, może jednak tego zaniechać, jeżeli sprawa była rozpoznawana przy drzwiach

zamkniętych.

”

,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Jeżeli na ogłoszenie wyroku nikt się nie stawił, włączając publiczność, przewodniczący

lub sędzia sprawozdawca może zarządzić odstąpienie od odczytania sentencji i podania

zasadniczych powodów rozstrzygnięcia. W takim przypadku wyrok uważa się za ogłoszony

z chwilą zakończenia posiedzenia. Sentencję należy jednak odczytać, jeżeli będzie

wygłaszane uzasadnienie wyroku.

”

;

107)

art. 327 otrzymuje brzmienie

„

Art. 327.

§ 1.

Stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, obecną przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący

pouczy o sposobie i terminie zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem

oraz warunkach, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 2.

Sąd z urzędu doręcza wyrok stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego

lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy

ogłoszeniu wyroku.

§ 3.

Sąd z urzędu doręcza stronom wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym.

§ 4.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wraz z wyrokiem, który podlega doręczeniu

z urzędu, doręcza się pouczenie o sposobie i terminie zgłoszenia wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem oraz warunkach, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 5.

Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych jest obowiązkowe, należy

także pouczyć stronę o treści przepisów o obowiązkowym zastępstwie oraz skutkach niezastosowania

się do tych przepisów.

”

;

108)

po art. 327 dodaje się art. 327

„

Art. 327

§ 1.

Uzasadnienie wyroku powinno zawierać

1)

wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które

sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym

dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

2)

wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

§ 2.

Uzasadnienie wyroku sporządza się w sposób zwięzły.

”

;

109)

art. 328 i art. 329 otrzymują brzmienie

„

Art. 328.

§ 1.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem zgłoszony w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 2.

W przypadkach gdy wyrok doręcza się z urzędu, termin, o którym mowa w § 1, liczy się

od dnia doręczenia wyroku.

§ 3.

We wniosku należy wskazać, czy pisemne uzasadnienie ma dotyczyć całości wyroku czy

jego części, w szczególności poszczególnych objętych nim rozstrzygnięć.

§ 4.

Sąd odrzuca wniosek niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami,

których nie usunięto mimo wezwania.

Art. 329.

§ 1.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się w zakresie wynikającym z wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem.

§ 2.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie dwóch tygodni od dnia wpływu

do właściwego sądu wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, a jeżeli wniosek był

dotknięty brakami - od dnia usunięcia tych braków.

§ 3.

W przypadkach gdy pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu, termin, o którym

mowa w § 2, biegnie od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 4.

W przypadku niemożności sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku w terminie prezes

sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony.

”

;

110)

w art. 330 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W sprawach rozstrzyganych w składzie trzech sędziów uzasadnienie wyroku podpisują

sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli którykolwiek z sędziów nie może

podpisać uzasadnienia, przewodniczący lub najstarszy służbą sędzia zaznacza na uzasadnieniu

przyczynę braku podpisu.

”

;

111)

art. 331 otrzymuje brzmienie

„

Art. 331.

§ 1.

Wyrok z pisemnym uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która zgłosiła wniosek

o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

§ 2.

Sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z urzędu nie zwalnia strony od obowiązku

zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

§ 3.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wraz z pisemnym uzasadnieniem wyroku

doręcza się pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Przepis

art. 327 § 5 stosuje się.

§ 4.

Jeżeli sporządzenie uzasadnienia okaże się niemożliwe, prezes sądu zawiadamia o tym

stronę. W takim przypadku termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia

doręczenia tego zawiadomienia, o czym należy pouczyć stronę. Stronie niezastępowanej

przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej wraz z tym pouczeniem doręcza się pouczenie przewidziane w § 3. Przepis art.

327 § 5 stosuje się.

”

;

112)

po art. 331 dodaje się art. 331

„

Art. 331

§ 1.

Jeżeli przebieg posiedzenia jest utrwalany w sposób przewidziany w art. 157 § 1, uzasadnienie

może być wygłoszone po ogłoszeniu wyroku i utrwalone za pomocą urządzenia rejestrującego

dźwięk albo obraz i dźwięk, o czym przewodniczący uprzedza przed wygłoszeniem uzasadnienia.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, nie podaje się odrębnie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia,

a zamiast pisemnego uzasadnienia wyroku sporządza się transkrypcję wygłoszonego uzasadnienia.

§ 3.

Do transkrypcji wygłoszonego uzasadnienia odpowiednio stosuje się przepisy o pisemnym

uzasadnieniu wyroku.

”

;

113)

w art. 332 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W przypadku cofnięcia pozwu przed uprawomocnieniem się wyroku albo przedstawieniem

akt z apelacją sądowi drugiej instancji, z jednoczesnym zrzeczeniem się dochodzonego

roszczenia, a za zgodą pozwanego również bez tego zrzeczenia, sąd pierwszej instancji

postanowieniem uchyli swój wyrok i umorzy postępowanie, jeżeli uzna takie cofnięcie

za dopuszczalne.

”

;

114)

art. 339 i art. 340 otrzymują brzmienie

„

Art. 339.

§ 1.

Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie

nie złożył odpowiedzi na pozew.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o

faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem,

chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia

prawa.

Art. 340.

§ 1.

Sąd wyda wyrok zaoczny, jeżeli mimo niezłożenia odpowiedzi na pozew skierowano sprawę

do rozpoznania na rozprawie, a pozwany nie stawił się na tę rozprawę, albo mimo stawienia

się nie bierze w niej udziału. Przepis art. 339 § 2 stosuje się.

§ 2.

Wyrok wydany w nieobecności pozwanego nie będzie zaoczny, jeżeli pozwany żądał przeprowadzenia

rozprawy w swej nieobecności lub składał już w sprawie wyjaśnienia ustnie lub na piśmie.

”

;

115)

art. 342 i art. 343 otrzymują brzmienie

„

Art. 342.

Wyrok zaoczny sąd uzasadnia, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub części,

a powód zażądał uzasadnienia w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu wyroku.

Art. 343.

§ 1.

Wyrok zaoczny doręcza się stronom z urzędu. Stronie niezastępowanej przez adwokata,

radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej doręcza się go z pouczeniem o przysługujących jej środkach zaskarżenia, a

pozwanemu - także z pouczeniem o obowiązku przedstawienia w sprzeciwie wszystkich

twierdzeń i dowodów oraz skutku niedopełnienia tego obowiązku w postaci możliwości

pominięcia spóźnionych twierdzeń i dowodów.

§ 2.

Jeżeli wyrok, zgodnie z art. 342, nie podlegał uzasadnieniu, termin do wniesienia

przez powoda apelacji biegnie od dnia jego doręczenia.

”

;

116)

w art. 344 § 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

W piśmie zawierającym sprzeciw pozwany powinien przytoczyć zarzuty, które pod rygorem

ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz twierdzenia

i dowody. Przepis art. 205

§ 3.

Sąd odrzuca sprzeciw niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami,

których nie usunięto pomimo wezwania.

”

;

117)

art. 345 otrzymuje brzmienie

„

Art. 345.

W przypadku wniesienia sprzeciwu przewodniczący zarządza doręczenie go powodowi i

nadaje sprawie bieg, w razie potrzeby podejmując czynności przewidziane w przepisach

o organizacji postępowania.

”

;

118)

w art. 346 uchyla się § 2;

119)

w art. 350 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także

na udzielonych im wypisach. Dalsze odpisy i wypisy powinny być zredagowane w brzmieniu

uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.

”

;

120)

po art. 350 dodaje się art. 350

„

Art. 350

§ 1.

Niedopuszczalny jest wniosek o sprostowanie wyroku złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu.

§ 2.

Za wniosek złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu uważa się drugi i dalszy wniosek

złożony przez tę samą stronę co do tego samego wyroku, chyba że okoliczności sprawy

wykluczają tę ocenę.

§ 3.

Wniosek, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego złożeniem. O pozostawieniu wniosku

i pism związanych z jego złożeniem zawiadamia się stronę wnoszącą tylko raz - przy

złożeniu pierwszego pisma.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do wniosku o uzupełnienie i o wykładnię wyroku.

”

;

121)

w art. 351 uchyla się § 2;

122)

art. 352 otrzymuje brzmienie

„

Art. 352.

Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

”

;

123)

art. 355 otrzymuje brzmienie

„

Art. 355.

Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły

ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn

wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne.

”

;

124)

w art. 357

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom, chyba

że przepis szczególny stanowi inaczej. Doręczając postanowienie stronie niezastępowanej

przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej, należy ją pouczyć o dopuszczalności, warunkach, terminie i sposobie złożenia

wniosku o doręczenie uzasadnienia tego postanowienia i wniesienia środka zaskarżenia

albo o tym, że postanowienie nie podlega uzasadnieniu lub zaskarżeniu.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2

„

§ 2

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd uzasadnia tylko wtedy, gdy podlega

ono zaskarżeniu, i tylko na żądanie strony zgłoszone w terminie tygodnia od dnia doręczenia

postanowienia. Postanowienie z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która

zażądała sporządzenia uzasadnienia i doręczenia postanowienia z uzasadnieniem.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Uzasadnienie postanowienia sporządza się w terminie tygodnia od dnia wpływu do właściwego

sądu wniosku o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem, a jeżeli wniosek był dotknięty

brakami - od dnia usunięcia tych braków.

”

,

d)

dodaje się § 5 i 6 w brzmieniu

„

§ 5.

Wydając postanowienie, nawet niepodlegające zaskarżeniu, sąd może przy nim zwięźle

wskazać zasadnicze powody rozstrzygnięcia, jeżeli mając na względzie okoliczności

sprawy uzna, że pozwoli to na usprawnienie postępowania.

§ 6.

Wydając postanowienie podlegające zaskarżeniu sąd może, według swej oceny opartej

na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy, postanowić o odstąpieniu od jego uzasadnienia,

jeżeli w całości uwzględnia zawarty w piśmie procesowym wniosek strony i podziela

argumenty strony przytoczone na jego poparcie. W postanowieniu należy powołać to pismo.

Jeżeli pismo to zostanie doręczone później niż postanowienie, termin do złożenia zażalenia

biegnie od dnia doręczenia tego pisma.

”

;

125)

w art. 364 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony sąd pierwszej instancji, a dopóki

akta sprawy znajdują się w sądzie drugiej instancji - ten sąd.

”

;

126)

w art. 367

a)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sąd rozpoznaje sprawę w składzie trzech sędziów. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka

w składzie jednego sędziego, z wyjątkiem wydania wyroku.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Sąd może zlecić przeprowadzenie dowodu sędziemu wyznaczonemu, także gdy przyczyni

się to do przyspieszenia postępowania.

”

,

c)

uchyla się § 4;

127)

w art. 368

a)

w § 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

powołanie, w razie potrzeby, nowych faktów lub dowodów;

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

W zarzutach co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia należy wskazać fakty ustalone

przez sąd pierwszej instancji niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy lub istotne

dla rozstrzygnięcia fakty nieustalone przez sąd pierwszej instancji.

§ 1

Powołując nowe fakty lub dowody, należy uprawdopodobnić, że ich powołanie w postępowaniu

przed sądem pierwszej instancji nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła

później.

§ 1

Powołując fakt wykazany dowodem utrwalonym za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk

albo obraz i dźwięk, należy oznaczyć część zapisu dotyczącą tego faktu.

”

;

128)

w art. 369

a)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

W przypadku przedłużenia terminu do sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku termin,

o którym mowa w § 1, wynosi trzy tygodnie. O terminie tym sąd zawiadamia stronę doręczając

jej wyrok z uzasadnieniem. Jeżeli w zawiadomieniu termin ten wskazano błędnie, a strona

się do niego zastosowała, apelację uważa się za wniesioną w terminie.

”

,

b)

uchyla się § 2,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem

strona wniosła apelację do sądu drugiej instancji. W takim przypadku sąd ten zawiadamia

sąd pierwszej instancji o wniesieniu apelacji i żąda przedstawienia akt sprawy.

”

;

129)

uchyla się art. 370;

130)

art. 371 otrzymuje brzmienie

„

Art. 371.

Sąd pierwszej instancji przedstawia niezwłocznie akta sprawy sądowi drugiej instancji.

”

;

131)

uchyla się art. 372;

132)

art. 373 otrzymuje brzmienie

„

Art. 373.

§ 1.

Sąd drugiej instancji odrzuca apelację spóźnioną, nieopłaconą lub z innych przyczyn

niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym

terminie.

§ 2.

Czynności związane z nadaniem biegu apelacji może wykonywać referendarz sądowy.

”

;

133)

po art. 373 dodaje się art. 373

„

Art. 373

Przewodniczący zarządza doręczenie odpisów apelacji pozostałym stronom, pouczając

je o treści art. 374. Pozostałe strony mogą wnieść odpowiedź na apelację w terminie

dwóch tygodni od dnia doręczenia odpisu apelacji.

”

;

134)

art. 374 i art. 375 otrzymują brzmienie

„

Art. 374.

Sąd drugiej instancji może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przeprowadzenie

rozprawy nie jest konieczne. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne,

jeżeli strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie

rozprawy, chyba że cofnięto pozew lub apelację albo zachodzi nieważność postępowania.

Art. 375.

Poza przypadkami określonymi w art. 391

”

;

135)

w art. 386 § 5 i 6 otrzymują brzmienie

„

§ 5.

W przypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sąd rozpoznaje

ją w tym samym składzie, chyba że nie jest to możliwe lub powodowałoby nadmierną zwłokę

w postępowaniu.

§ 6.

Ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiąże zarówno sąd,

któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu

sprawy. Nie dotyczy to jednak przypadku, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego,

albo po wydaniu wyroku sądu drugiej instancji Sąd Najwyższy w uchwale rozstrzygającej

zagadnienie prawne wyraził odmienną ocenę prawną.

”

;

136)

w art. 387 § 2-4 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Pisemne uzasadnienie albo transkrypcję wygłoszonego uzasadnienia sporządza się w terminie

dwóch tygodni od dnia ogłoszenia orzeczenia. Jeżeli ogłoszenia nie było, termin ten

liczy się od dnia wydania orzeczenia. Jeżeli apelację oddalono lub zmieniono zaskarżony

wyrok, pisemne uzasadnienie albo transkrypcję wygłoszonego uzasadnienia sporządza

się w terminie dwóch tygodni od dnia zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

§ 2

W uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji

1)

wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia może ograniczyć się do stwierdzenia,

że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba

że sąd drugiej instancji zmienił lub uzupełnił te ustalenia; jeżeli sąd drugiej instancji

przeprowadził postępowanie dowodowe lub odmiennie ocenił dowody przeprowadzone przed

sądem pierwszej instancji, uzasadnienie powinno także zawierać ustalenie faktów, które

sąd drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn,

dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

2)

wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa powinno objąć

ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia,

że sąd drugiej instancji przyjął za własne oceny sądu pierwszej instancji.

§ 3.

Orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się tej stronie, która w terminie tygodnia od dnia

ogłoszenia orzeczenia zgłosiła wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis

art. 327 § 2 stosuje się odpowiednio. Jeżeli ogłoszenia nie było, orzeczenie z uzasadnieniem

doręcza się stronom z urzędu w terminie tygodnia od dnia sporządzenia uzasadnienia.

§ 4.

Jeżeli nie sporządzono pisemnego uzasadnienia wyroku ani transkrypcji wygłoszonego

uzasadnienia, a w sprawie została wniesiona skarga kasacyjna lub skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sporządza się je w terminie dwóch tygodni

od dnia wniesienia skargi, a jeżeli skarga była dotknięta brakami - od dnia usunięcia

tych braków. Uzasadnienie można ograniczyć do zakresu, którego dotyczy skarga.

”

;

137)

w art. 388

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Jeżeli na skutek wykonania orzeczenia stronie może być wyrządzona niepowetowana szkoda,

sąd drugiej instancji na wniosek strony może wstrzymać wykonanie swego orzeczenia

do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego. Jeżeli apelację oddalono, sąd drugiej

instancji może wstrzymać wykonanie także orzeczenia sądu pierwszej instancji.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd drugiej instancji na wniosek strony może także

uzależnić wykonanie orzeczenia od złożenia przez powoda stosownego zabezpieczenia.

”

;

138)

po art. 391 dodaje się art. 391

„

Art. 391

§ 1.

W przypadku wniesienia apelacji od wyroku wydanego na podstawie art. 191

§ 2.

W przypadku wątpliwości apelację uważa się za wniesioną co do całości wyroku z wnioskiem

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

§ 3.

W przypadku stwierdzenia, że powództwo nie jest oczywiście bezzasadne, sąd drugiej

instancji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania. W pozostałych przypadkach sąd drugiej instancji oddala apelację.

§ 4.

Uzasadnienie wyroku oddalającego apelację sąd drugiej instancji może ograniczyć do

odwołania się do ustaleń i wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku zawartych w uzasadnieniu

wyroku sądu pierwszej instancji.

§ 5.

Wyrok z pisemnym uzasadnieniem, o ile je sporządzono, i wymaganymi przez ustawę pouczeniami

z urzędu doręcza się tylko powodowi.

§ 6.

Przepisu art. 394

§ 7.

W przypadku uchylenia wyroku wydanego na podstawie art. 191

1)

ilekroć ustawa przewiduje zwrot pozwu, sąd umarza postępowanie;

2)

wraz z odpisem pozwu doręcza się pozwanemu odpisy apelacji oraz wyroków sądów obu

instancji z uzasadnieniami.

”

;

139)

w art. 394 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji

kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji

i zarządzenia przewodniczącego, których przedmiotem jest

1)

zwrot pisma wniesionego jako pozew, z którego nie wynika żądanie rozpoznania sprawy;

2)

zwrot pozwu;

3)

odmowa odrzucenia pozwu;

4)

przekazanie sprawy sądowi równorzędnemu lub niższemu albo podjęcie postępowania w

innym trybie;

5)

zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;

6)

zwrot kosztów, określenie zasad ponoszenia przez strony kosztów procesu, zwrot opłaty

lub obciążenie kosztami sądowymi - jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co

do istoty sprawy.

§ 2.

Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem.

Jeżeli przy wydaniu postanowienia sąd odstąpił od jego uzasadnienia, termin liczy

się od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli podlegało ono doręczeniu - od dnia

jego doręczenia.

”

;

140)

w art. 394

a)

uchyla się § 2,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Do postępowania przed Sądem Najwyższym toczącego się na skutek zażalenia stosuje się

odpowiednio art. 394 § 2 i 3, art. 395, art. 397 § 1, art. 398

”

;

141)

po art. 394

„

Art. 394

§ 1.

Zażalenie do innego składu sądu pierwszej instancji przysługuje na postanowienia tego

sądu, których przedmiotem jest

1)

odmowa zwolnienia od kosztów sądowych lub cofnięcie takiego zwolnienia oraz odmowa

ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołanie;

2)

oddalenie opozycji przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego oraz niedopuszczenie

interwenienta do udziału w sprawie wskutek uwzględnienia opozycji;

3)

rygor natychmiastowej wykonalności;

4)

wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia skargi o wznowienie

postępowania;

5)

stwierdzenie prawomocności orzeczenia;

6)

skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę,

zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka oraz odmowa zwolnienia

świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia;

7)

odmowa uzasadnienia orzeczenia oraz jego doręczenia;

8)

sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

9)

zwrot zaliczki, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz

wynagrodzenie biegłego, mediatora i należności świadka, a także koszty przyznane w

nakazie zapłaty, jeżeli nie wniesiono środka zaskarżenia od nakazu;

10)

oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

11)

zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem;

12)

odrzucenie zażalenia;

13)

odrzucenie skargi na orzeczenie referendarza sądowego.

§ 2.

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia, o którym mowa w § 1, przepisy art.

394 § 2 i 3 oraz art. 395-397 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Jeżeli w sądzie pierwszej instancji nie można utworzyć składu do rozpoznania zażalenia,

zażalenie rozpoznaje sąd drugiej instancji.

Art. 394

Jeżeli zaskarżono postanowienie, o którym mowa w art. 394 § 1 i zarazem w art. 394

”

;

142)

w art. 394

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zażalenie do innego składu sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie tego

sądu o odrzuceniu apelacji.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Zażalenie do innego składu sądu drugiej instancji przysługuje także na postanowienia

tego sądu, których przedmiotem jest

1)

odmowa ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołanie,

2)

oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego,

3)

zwrot kosztów procesu, o ile nie wniesiono skargi kasacyjnej,

4)

zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

5)

skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę,

6)

zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka,

7)

odmowa zwolnienia świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia

- z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie

sądu pierwszej instancji.

”

,

c)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia, o którym mowa w § 1 i 1

”

;

143)

po art. 394

„

Art. 394

§ 1.

Niedopuszczalne jest zażalenie wniesione jedynie dla zwłoki w postępowaniu.

§ 2.

Za zażalenie wniesione jedynie dla zwłoki w postępowaniu uważa się

1)

drugie i dalsze zażalenie wniesione przez tę samą stronę na to samo postanowienie,

2)

zażalenie na postanowienie wydane w wyniku czynności wywołanych wniesieniem przez

tę samą stronę wcześniejszego zażalenia

- chyba że okoliczności sprawy wykluczają tę ocenę.

§ 3.

Zażalenie, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności, w szczególności nie przedstawia się go do rozpoznania sądowi właściwemu.

To samo dotyczy pism związanych z jego wniesieniem.

§ 4.

O pozostawieniu zażalenia i pism związanych z jego wniesieniem zawiadamia się stronę

wnoszącą tylko raz - przy wniesieniu zażalenia.

§ 5.

Przepis art. 380 stosuje się odpowiednio.

”

;

144)

w art. 395 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W przypadku wniesienia zażalenia sąd pierwszej instancji niezwłocznie przedstawia

je wraz z aktami sądowi właściwemu do jego rozpoznania. Strona przeciwna może wnieść

odpowiedź na zażalenie w terminie tygodnia od dnia doręczenia zażalenia, a w przypadkach

gdy ustawa przewiduje doręczenie zaskarżonego postanowienia tylko jednej ze stron

oraz w przypadkach wskazanych w art. 394

”

;

145)

art. 396 i art. 397 otrzymują brzmienie

„

Art. 396.

Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.

Art. 397.

§ 1.

Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

§ 2.

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia sąd uzasadnia z urzędu postanowienie

kończące to postępowanie. W sprawach, w których zażalenie oddalono lub zmieniono zaskarżone

postanowienie, pisemne uzasadnienie sporządza się tylko wówczas, gdy strona zgłosiła

wniosek o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem.

§ 3.

Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu apelacyjnym.

”

;

146)

w art. 398

„

§ 4.

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których powództwo oddalono na

podstawie art. 191

§ 5.

Przepisu § 4 nie stosuje się

1)

gdy w wyniku uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku wydanego na podstawie art.

191

2)

do skargi kasacyjnej wniesionej przez podmiot, o którym mowa w art. 398

”

;

147)

w art. 398

„

§ 2.

Sąd drugiej instancji odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę

niespełniającą wymagań określonych w art. 398

”

;

148)

art. 398

„

Art. 398

§ 1.

Na orzeczenie referendarza sądowego służy skarga w przypadkach, w których na postanowienie

sądu służyłoby zażalenie.

§ 2.

Skargę wnosi się do sądu, w którym referendarz sądowy wydał zaskarżone orzeczenie,

w terminie tygodnia od dnia jego doręczenia, a jeżeli zażądano uzasadnienia tego orzeczenia

- od dnia jego doręczenia z uzasadnieniem.

§ 3.

W przypadku wniesienia skargi orzeczenie referendarza sądowego traci moc.

§ 4.

Jeżeli skarga jest oczywiście uzasadniona, referendarz sądowy, który wydał zaskarżone

orzeczenie, w terminie tygodnia od dnia wniesienia skargi może postanowieniem stwierdzić

zasadność skargi i w miarę potrzeby wydać ponowne orzeczenie. Na ponowne orzeczenie

służy skarga na zasadach ogólnych, jednak w przypadku jego zaskarżenia przepisu paragrafu

niniejszego nie stosuje się.

§ 5.

Po utracie mocy orzeczenia referendarza sądowego sąd rozpoznaje sprawę jako sąd pierwszej

instancji. Jeżeli zaskarżenie postanowienia do sądu wyższego rzędu nie jest możliwe

ze względu na brak takiego sądu, środek zaskarżenia rozpoznaje ten sam sąd w innym

składzie.

§ 6.

Jeżeli referendarz sądowy uzna, że skarga podlega odrzuceniu, przedstawia sprawę sądowi.

W przypadku uznania, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, sąd może od razu rozpoznać

sprawę, o ile stan sprawy na to pozwala.

§ 7.

Przepisy § 1-6 stosuje się odpowiednio do postępowania ze skargi na zarządzenie referendarza

sądowego.

Art. 398

§ 1.

Wniesienie skargi na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów sądowych

lub kosztów procesu oraz na postanowienie o odmowie ustanowienia adwokata lub radcy

prawnego wstrzymuje wykonalność tego postanowienia.

§ 2.

Jeżeli wniesiono skargę na postanowienie referendarza sądowego wydane na podstawie

art. 395 § 2, ponowne wydanie postanowienia na tej podstawie przez referendarza sądowego

nie jest dopuszczalne.

§ 3.

Sąd rozpoznaje skargę w składzie jednego sędziego jako sąd drugiej instancji. Po rozpoznaniu

skargi sąd utrzymuje w mocy lub zmienia zaskarżone postanowienie, stosując odpowiednio

przepisy o zażaleniu.

”

;

149)

po art. 398

„

Art. 398

W zakresie nieuregulowanym do postępowania ze skargi na orzeczenie referendarza sądowego

stosuje się odpowiednio przepisy o zażaleniu.

”

;

150)

w art. 403 w § 2 wyrazy „okoliczności faktycznych” zastępuje się wyrazem „faktów”;

151)

w art. 410 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub

nieopartą na ustawowej podstawie.

”

;

152)

art. 414 otrzymuje brzmienie

„

Art. 414.

Wniesienie skargi o wznowienie nie tamuje wykonania zaskarżonego wyroku. W przypadku

uprawdopodobnienia, że skarżącemu grozi niepowetowana szkoda, sąd może na wniosek

strony wstrzymać wykonanie wyroku, chyba że strona przeciwna złoży odpowiednie zabezpieczenie.

”

;

153)

w art. 424

„

§ 3.

Sąd odrzuca skargę wniesioną z naruszeniem art. 87

”

;

154)

w 424

„

§ 1.

Sąd Najwyższy odrzuca skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji,

skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424

”

;

155)

w art. 450 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W przypadku śmierci pozwanego małżonka, a jeżeli pozwanymi byli oboje małżonkowie

- w przypadku śmierci jednego z nich, sąd orzekający ustanowi kuratora, który wstępuje

w miejsce zmarłego małżonka, po czym podejmie zawieszone postępowanie.

”

;

156)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII po dziale II dodaje się dział

IIa w brzmieniu

„

Dział IIa

Postępowanie w sprawach gospodarczych

Art. 458

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach gospodarczych podlegających rozpoznaniu

w procesie.

§ 2.

W sprawach gospodarczych rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu przepisy

o innych postępowaniach odrębnych stosuje się w zakresie, w którym nie są sprzeczne

z przepisami niniejszego działu. Nie dotyczy to spraw gospodarczych rozpoznawanych

w europejskim postępowaniu nakazowym, europejskim postępowaniu w sprawie drobnych

roszczeń oraz elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Art. 458

§ 1.

Sprawami gospodarczymi są sprawy

1)

ze stosunków cywilnych między przedsiębiorcami w zakresie prowadzonej przez nich działalności

gospodarczej;

2)

określone w pkt 1, choćby którakolwiek ze stron zaprzestała prowadzenia działalności

gospodarczej;

3)

ze stosunku spółki oraz dotyczące roszczeń, o których mowa w art. 291-300 i art. 479-490 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 505);

4)

przeciwko przedsiębiorcom o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie do stanu

poprzedniego lub o naprawienie szkody z tym związanej oraz o zakazanie albo ograniczenie

działalności zagrażającej środowisku;

5)

z umów o roboty budowlane oraz ze związanych z procesem budowlanym umów służących

wykonaniu robót budowlanych;

6)

z umów leasingu;

7)

przeciwko osobom odpowiadającym za dług przedsiębiorcy, także posiłkowo lub solidarnie,

z mocy prawa lub czynności prawnej;

8)

między organami przedsiębiorstwa państwowego;

9)

między przedsiębiorstwem państwowym lub jego organami a jego organem założycielskim

lub organem sprawującym nadzór;

10)

z zakresu prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego;

11)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest orzeczenie sądu

gospodarczego prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu albo ugoda zawarta

przed tym sądem;

12)

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego opartego na prawomocnym lub podlegającym

natychmiastowemu wykonaniu orzeczeniu sądu gospodarczego albo ugodzie zawartej przed

tym sądem.

§ 2.

Nie są sprawami gospodarczymi sprawy o

1)

podział majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej po jej ustaniu;

2)

wierzytelność nabytą od osoby niebędącej przedsiębiorcą, chyba że wierzytelność ta

powstała ze stosunku prawnego w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez

wszystkie jego strony.

Art. 458

§ 1.

Pozew powinien zawierać również wskazanie adresu poczty elektronicznej powoda albo

oświadczenie powoda, że nie posiada takiego adresu.

§ 2.

Pierwsze pismo procesowe pozwanego wniesione po doręczeniu odpisu pozwu powinno zawierać

również wskazanie adresu poczty elektronicznej albo oświadczenie pozwanego, że nie

posiada takiego adresu, o czym poucza się go doręczając odpis pozwu.

§ 3.

Niespełnienie wymogów, o których mowa w § 1 lub 2, uznaje się za brak formalny pisma

uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu.

Art. 458

§ 1.

Stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej sąd poucza o treści art. 458

§ 2.

Pouczeń, o których mowa w § 1, udziela się stronie niezwłocznie po złożeniu pierwszego

pisma procesowego, a jeżeli było ono dotknięte brakami - po ich usunięciu. Doręczenie

pouczeń następuje na piśmie oraz na wskazany przez stronę adres poczty elektronicznej.

Pouczenia doręcza się także pełnomocnikowi, chyba że pełnomocnikiem tym jest adwokat,

radca prawny lub rzecznik patentowy lub za stronę działa Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 3.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, która nie jest przedsiębiorcą lub

jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną, udziela się pouczeń, o których mowa w

§ 1, także przy pierwszej czynności sądu, na którą strona się stawiła.

§ 4.

Stronę, której nie udzielono pouczeń, o których mowa w § 1, w sposób przewidziany

w § 2, uważa się za pozbawioną możności obrony swych praw, chyba że nieudzielenie

pouczeń nie miało wpływu na zachowanie tej strony w toku postępowania.

Art. 458

§ 1.

Powód jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a pozwany -

w odpowiedzi na pozew.

§ 2.

Doręczając pouczenia, o których mowa w art. 458

§ 3.

Stosownie do okoliczności sprawy przewodniczący może określić inny termin do powołania

przez stronę twierdzeń i dowodów.

§ 4.

Twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1-3 podlegają pominięciu, chyba że strona

uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła

później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być

powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe

lub wynikła potrzeba ich powołania.

Art. 458

§ 1.

Na wniosek strony, która nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą

fizyczną, sąd rozpoznaje sprawę z pominięciem przepisów niniejszego działu.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1, strona może złożyć w terminie tygodnia od dnia doręczenia

jej na piśmie pouczeń, o których mowa w art. 458

Art. 458

§ 1.

Sąd gospodarczy, który stwierdzi, że sprawa nie jest sprawą gospodarczą, może z tego

powodu przekazać ją sądowi właściwemu w terminie miesiąca od dnia wdania się w spór

co do istoty sprawy przez pozwanego.

§ 2.

Przekazanie sprawy gospodarczej może nastąpić w terminie miesiąca od dnia wdania się

w spór co do istoty sprawy przez pozwanego. Sprawę gospodarczą, której nie przekazano

sądowi gospodarczemu ze względu na upływ tego terminu, rozpoznaje się z pominięciem

przepisów niniejszego działu.

Art. 458

§ 1.

W toku postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych.

Jednakże w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać, zamiast pierwotnego przedmiotu

sporu, jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy.

§ 2.

Przepisów art. 177 § 1 pkt 5, art. 194-196, art. 198 oraz art. 205 nie stosuje się.

§ 3.

Powództwo wzajemne jest niedopuszczalne.

§ 4.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by rozstrzygnięcie w

sprawie zapadło nie później niż sześć miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew.

Jeżeli odpowiedź ta była dotknięta brakami, termin ten biegnie od dnia usunięcia tych

braków, a jeżeli jej nie złożono - od dnia upływu terminu do jej złożenia.

Art. 458

§ 1.

Strony mogą się umówić o wyłączenie określonych dowodów w postępowaniu w sprawie z

określonego stosunku prawnego powstałego na podstawie umowy (umowa dowodowa).

§ 2.

Umowę dowodową zawiera się na piśmie pod rygorem nieważności albo ustnie przed sądem.

W przypadku wątpliwości uważa się, że umowa późniejsza utrzymuje w mocy te postanowienia

umowy wcześniejszej, które da się z nią pogodzić.

§ 3.

Umowa dowodowa zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu jest nieważna.

§ 4.

Zarzut nieważności lub bezskuteczności umowy dowodowej można podnieść najpóźniej na

posiedzeniu, na którym powołano się na tę umowę, a jeśli uczyniono to w piśmie procesowym

- najpóźniej w następnym piśmie procesowym albo na najbliższym posiedzeniu.

§ 5.

Objęcie umową dowodową dowodu przeprowadzonego przed sądem przed jej zawarciem nie

pozbawia go mocy dowodowej.

§ 6.

Sąd nie dopuści z urzędu dowodu wyłączonego umową dowodową.

§ 7.

Fakty, które miałyby zostać wykazane dowodami wyłączonymi przez umowę dowodową, sąd

może ustalić na podstawie twierdzeń stron, biorąc pod rozwagę całokształt okoliczności

sprawy. Jeżeli ustalenia wymaga rozmiar należnego świadczenia, przepis art. 322 stosuje

się odpowiednio.

Art. 458

Dowód z zeznań świadków sąd może dopuścić jedynie wtedy, gdy po wyczerpaniu innych

środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia

sprawy.

Art. 458

Czynność strony, w szczególności oświadczenie woli lub wiedzy, z którą prawo łączy

nabycie, utratę lub zmianę uprawnienia strony w zakresie danego stosunku prawnego,

może być wykazana tylko dokumentem, o którym mowa w art. 77, chyba że strona wykaże, że nie może przedstawić dokumentu z przyczyn od niej niezależnych.

Art. 458

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub części

stronę, która przed wytoczeniem powództwa zaniechała próby dobrowolnego rozwiązania

sporu, uchyliła się od udziału w niej lub uczestniczyła w niej w złej wierze i przez

to przyczyniła się do zbędnego wytoczenia powództwa lub wadliwego określenia przedmiotu

sprawy.

Art. 458

Do wyroku sądu pierwszej instancji zasądzającego świadczenie w pieniądzu lub rzeczach

zamiennych przepisy art. 492 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

157)

w art. 461

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Powództwo w sprawie z zakresu prawa pracy można wytoczyć bądź przed sąd ogólnie właściwy

dla pozwanego, bądź przed sąd, w którego obszarze właściwości praca jest, była lub

miała być wykonywana.

”

,

b)

§ 2 i 2

„

§ 2.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych właściwy jest sąd, w którego obszarze

właściwości ma miejsce zamieszkania albo siedzibę strona odwołująca się od decyzji

wydanej przez organ rentowy lub orzeczenia wydanego przez wojewódzki zespół do spraw

orzekania o niepełnosprawności, jak również występująca z żądaniem w pozostałych sprawach

z zakresu ubezpieczeń społecznych wymienionych w art. 476 § 3. Jeżeli na tej podstawie

nie można ustalić sądu właściwego, właściwy jest sąd, w którego obszarze właściwości

ma siedzibę organ rentowy, a w sprawie, w której występuje wymieniony w art. 476 §

3 organ inny niż rentowy - ten organ.

§ 2

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji

organu emerytalnego określonego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, wojskowego

organu emerytalnego albo organu emerytalnego właściwego w stosunku do funkcjonariuszy

Służby Więziennej, właściwy jest sąd, w którego obszarze właściwości ma siedzibę ten

organ. Przepisu art. 44 nie stosuje się, chyba że miałoby to prowadzić do nieważności

postępowania.

”

,

c)

uchyla się § 2

d)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sąd właściwy może na zgodny wniosek stron przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu, rozpoznającemu sprawy z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych,

jeżeli przemawiają za tym względy celowości.

”

;

158)

w art. 464 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy

do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym przypadku sąd przekaże sprawę

temu organowi. Jeżeli jednak organ ten uprzednio uznał się za niewłaściwy, sąd rozpozna

sprawę.

”

;

159)

w art. 467

a)

uchyla się § 1-3,

b)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Stronę wnoszącą pismo wszczynające postępowanie wzywa się do usunięcia jego braków,

tylko gdy braki te uniemożliwiają przeprowadzenie posiedzenia przygotowawczego z udziałem

strony wnoszącej pismo.

§ 3

Posiedzenie przygotowawcze służy także usunięciu braków pisma wszczynającego postępowanie

w zakresie niezbędnym do nadania sprawie prawidłowego biegu oraz, w razie potrzeby,

ustaleniu przez sąd dowodów do przeprowadzenia z urzędu, a także wyjaśnieniu innych

okoliczności istotnych dla prawidłowego i szybkiego rozpoznania sprawy.

”

,

c)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych okaże się, że występują istotne

braki w materiale, a jego uzupełnienie w postępowaniu sądowym byłoby połączone ze

znacznymi trudnościami, przewodniczący może zwrócić organowi rentowemu akta sprawy

w celu uzupełnienia materiału sprawy. To samo dotyczy przypadku, w którym decyzja

organu rentowego nie zawiera

1)

podstawy prawnej i faktycznej;

2)

wskazania sposobu wyliczenia świadczenia.

”

;

160)

uchyla się art. 468;

161)

art. 470 i art. 471 otrzymują brzmienie

„

Art. 470.

Pozwany ma obowiązek zapewnić, by osoba reprezentująca go przy czynnościach sądu była

obeznana ze stanem faktycznym sprawy i umocowana do zawarcia ugody.

Art. 471.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by termin posiedzenia,

na którym sprawa ma zostać rozpoznana, przypadł nie później niż miesiąc od dnia zakończenia

posiedzenia przygotowawczego, a jeżeli go nie przeprowadzono - nie później niż sześć

miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew. Jeżeli odpowiedź ta była dotknięta

brakami, termin ten biegnie od dnia usunięcia tych braków, a jeżeli odpowiedzi nie

złożono - od dnia upływu terminu do jej złożenia.

”

;

162)

art. 475

„

Art. 475

Przepisów art. 466, art. 467, art. 470 i art. 471 nie stosuje się do skargi kasacyjnej

i postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego jej wniesieniem.

”

;

163)

w art. 476 w § 1 w pkt 3 i w § 5 w pkt 1 w lit. b oraz w art. 477„zakładu pracy” zastępuje się wyrazem „pracodawcy”;

164)

w art. 477

„

§ 2.

Uznając wypowiedzenie umowy o pracę za bezskuteczne albo przywracając pracownika do

pracy, sąd na wniosek pracownika może w wyroku nałożyć na pracodawcę obowiązek dalszego

zatrudnienia pracownika do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

”

;

165)

art. 477

„

Art. 477

Przepisów art. 464, art. 467 § 3

”

;

166)

w art. 477

167)

w art. 477

168)

w art. 477

169)

w art. 477

„

§ 2

Jeżeli decyzja nakładająca na ubezpieczonego zobowiązanie, ustalająca wymiar tego

zobowiązania lub obniżająca świadczenie, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów

o postępowaniu przed organem rentowym, sąd uchyla tę decyzję i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania organowi rentowemu.

”

;

170)

art. 479

„

Art. 479

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

”

;

171)

art. 479

„

Art. 479

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

”

;

172)

art. 479

„

Art. 479

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać do czasu

rozstrzygnięcia sprawy wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia

znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

”

;

173)

art. 479

„

Art. 479

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

”

;

174)

w części pierwszej w księdze pierwszej w tytule VII w dziale V w rozdziale 1 po art.

480 dodaje się art. 480

„

Art. 480

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia

innych rzeczy zamiennych, a w innych przypadkach - jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Po utracie mocy lub uchyleniu nakazu zapłaty albo w przypadku braku podstaw do jego

wydania sąd rozpoznaje sprawę według przepisów ogólnych lub w postępowaniu odrębnym

właściwym dla danej sprawy, chyba że przepis szczególny przewiduje inny skutek, w

szczególności umorzenie postępowania.

Art. 480

§ 1.

W nakazie zapłaty sąd nakazuje pozwanemu, by w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia

nakazu zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia.

§ 2.

Jeżeli pozwany mieszka lub ma siedzibę za granicą, a nie ma przedstawiciela w kraju,

termin, o którym mowa w § 1, wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie nakazu zapłaty

miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy

niż trzy miesiące.

§ 3.

Nakaz zapłaty doręcza się stronom. Pozwanemu nakaz zapłaty doręcza się z odpisem pozwu,

z odpisami załączników do pozwu oraz pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia

nakazu oraz skutkach jego niezaskarżenia.

§ 4.

Nakaz zapłaty, od którego nie wniesiono środka zaskarżenia, ma skutki prawomocnego

wyroku.

§ 5.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

Art. 480

§ 1.

Środek zaskarżenia od nakazu zapłaty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty.

§ 2.

W piśmie zawierającym środek zaskarżenia od nakazu zapłaty pozwany powinien wskazać,

czy zaskarża nakaz w całości czy w części oraz przedstawić zarzuty, które pod rygorem

ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy.

§ 3.

Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty

brakami, których nie usunięto pomimo wezwania.

Art. 480

§ 1.

Nakaz zapłaty sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym.

§ 2.

Czynności w sprawie, z wyłączeniem prowadzenia rozprawy i wydania wyroku, może wykonywać

referendarz sądowy.

”

;

175)

art. 484

„

Art. 484

Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydaje się na wniosek powoda zgłoszony w pozwie.

”

;

176)

w art. 485

a)

w § 1

-

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Sąd wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, jeżeli fakty uzasadniające dochodzone

roszczenie są udowodnione dołączonym do pozwu

”

,

-

uchyla się pkt 4,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd wydaje również nakaz zapłaty przeciwko zobowiązanemu z weksla lub czeku należycie

wypełnionego, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości. W przypadku przejścia

na powoda praw z weksla lub czeku, do wydania nakazu niezbędne jest przedstawienie

dokumentów uzasadniających roszczenia, o ile przejście tych praw na powoda nie wynika

bezpośrednio z weksla lub czeku.

”

,

c)

uchyla się § 3,

d)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli nie dołączono oryginału weksla lub czeku, przewodniczący wzywa powoda do ich

złożenia do akt pod rygorem zwrotu pozwu na podstawie art. 130.

”

;

177)

w art. 486

a)

uchyla się § 1,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

W sprawach, o których mowa w art. 485 § 2a, przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować

czynności tak, by pierwsze posiedzenie wyznaczone w celu wydania nakazu zapłaty, rozpoznania

sprawy lub nadania jej innego biegu odbyło się nie później niż dwa miesiące od dnia

wniesienia pozwu, a jeżeli pozew był dotknięty brakami - od dnia ich usunięcia.

”

;

178)

uchyla się art. 491;

179)

w art. 492 w § 3 w zdaniu pierwszym skreśla się wyrazy „, warrantu, rewersu”;

180)

uchyla się art. 492

181)

art. 493 otrzymuje brzmienie

„

Art. 493.

§ 1.

Od nakazu zapłaty pozwany może wnieść zarzuty.

§ 2.

W piśmie zawierającym zarzuty pozwany powinien, poza elementami wskazanymi w art.

480

§ 3.

W postępowaniu po wniesieniu zarzutów

1)

nie stosuje się przepisów art. 194-196 i art. 198;

2)

powództwo wzajemne jest niedopuszczalne;

3)

nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych; jednakże

w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu

jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy.

§ 4.

Jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu

postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym

przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w

mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu.

”

;

182)

uchyla się art. 494-496;

183)

art. 497 otrzymuje brzmienie

„

Art. 497.

§ 1.

W przypadku cofnięcia zarzutów sąd stwierdza postanowieniem, że nakaz zapłaty pozostaje

w mocy i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Przepis art. 203 § 3 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w art. 203 § 4, sąd może uznać cofnięcie zarzutów za niedopuszczalne.

”

;

184)

uchyla się art. 497

185)

w art. 499 w § 1

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Sąd wydaje nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawach określonych w art.

480

”

,

b)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

twierdzenia co do faktów budzą wątpliwość;

”

,

c)

uchyla się pkt 4;

186)

uchyla się art. 502-504;

187)

w art. 505

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Od nakazu zapłaty pozwany może wnieść sprzeciw.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Na wniosek strony sąd wydaje postanowienie stwierdzające utratę mocy nakazu zapłaty

w całości lub części.

”

;

188)

art. 505

„

Art. 505

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym rozpoznaje się sprawy o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu

sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia z rękojmi

lub gwarancji - jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty.

§ 2.

Spośród spraw wymienionych w § 1 nie rozpoznaje się w postępowaniu uproszczonym spraw

1)

należących do właściwości sądów okręgowych;

2)

małżeńskich i z zakresu stosunków między rodzicami a dziećmi;

3)

z zakresu prawa pracy rozpoznawanych z udziałem ławników;

4)

z zakresu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw wymienionych w art. 477

§ 3.

Sąd może rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, jeżeli

może to przyczynić się do sprawniejszego rozwiązania sporu.

Art. 505

W sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu posiedzenia przygotowawczego

nie przeprowadza się, chyba że z okoliczności sprawy wynika, że przeprowadzenie posiedzenia

przygotowawczego może przyczynić się do sprawniejszego rozpoznania sprawy.

”

;

189)

w art. 505

„

§ 2.

Połączenie kilku roszczeń w jednym pozwie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają

z tego samego stosunku prawnego lub kilku stosunków prawnych tego samego rodzaju.

W przypadku niedopuszczalnego połączenia w jednym pozwie kilku roszczeń przewodniczący

zarządza zwrot pozwu bez wezwania do usunięcia tego braku. Jeżeli w terminie tygodnia

od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie powód cofnie pozew w zakresie żądań niepodlegających

łączeniu, pozew w pozostałej części wywołuje skutek od daty jego pierwotnego wniesienia.

”

;

190)

w art. 505

191)

art. 505

„

Art. 505

§ 1.

Ilekroć ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu

wiadomości specjalnych, od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej

na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego.

§ 2.

Opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć

wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności.

§ 3.

Złożenie zeznań przez świadka nie stoi na przeszkodzie zasięgnięciu jego opinii jako

biegłego, także co do faktów, o których zeznał jako świadek, nawet jeżeli uprzednio

sporządził opinię na zlecenie podmiotu innego niż sąd.

”

;

192)

w art. 505

a)

uchyla się § 1 i 2,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

W sprawach, w których wartość przedmiotu sporu nie przekracza tysiąca złotych, uzasadnienie

wyroku ogranicza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów

prawa. Od uznania sądu opartego na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy zależy

rozszerzenie tego uzasadnienia o pozostałą treść określoną w art. 327

”

;

193)

w art. 505

194)

uchyla się art. 505

195)

w art. 505

„

§ 1

W sprawach określonych w art. 505

”

;

196)

w art. 505

„

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym w sprawach z zakresu prawa pracy przepisów art. 466, art.

477 i art. 477

”

;

197)

w art. 505

198)

w art. 505

„

§ 2.

Nakaz zapłaty nie może być wydany, jeżeli

1)

powód dochodzi roszczenia innego niż pieniężne;

2)

doręczenie pozwanemu nakazu miałoby nastąpić poza granicami kraju.

”

;

199)

art. 505

„

Art. 505

§ 1.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym nie stosuje się przepisów o postępowaniach

odrębnych innych niż wymienione w art. 505

§ 2.

Postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym, które podlegają zaskarżeniu, uzasadnia

się z urzędu. Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia

z uzasadnieniem.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego.

§ 4.

Postanowienia wydane na podstawie art. 505

”

;

200)

w art. 505

201)

art. 505

„

Art. 505

W przypadku braku podstaw do wydania nakazu zapłaty sąd umarza postępowanie.

Art. 505

§ 1.

Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie,

nie odebrał nakazu zapłaty, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w

sposób przewidziany w art. 131-138 i nie ma zastosowania art. 139 § 2 i 3 lub inny

przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, nakaz zapłaty uznaje się za doręczony,

o ile adres, pod którym pozostawiono zawiadomienia, jest zgodny z adresem ujawnionym

w rejestrze PESEL. W przeciwnym przypadku stosuje się przepis § 2.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że nie można go doręczyć pozwanemu w kraju,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i umarza postępowanie, chyba że powód w wyznaczonym

terminie, nie dłuższym niż miesiąc, usunie przeszkodę w doręczeniu nakazu zapłaty.

Wezwanie do usunięcia przeszkody nie podlega powtórzeniu.

”

;

202)

art. 505

„

Art. 505

W przypadku wniesienia sprzeciwu sąd umarza postępowanie w zakresie, w którym nakaz

zapłaty utracił moc.

Art. 505

§ 1.

W przypadku umorzenia postępowania każda ze stron ponosi koszty procesu związane ze

swym udziałem w sprawie.

§ 2.

Jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego

postępowania upominawczego powód wniesie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie

w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, skutki prawne, które

ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym

postępowaniu upominawczym. Na żądanie stron sąd, rozpoznając sprawę, uwzględni koszty

poniesione przez strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Art. 505

Rozpoznanie zażalenia na postanowienie wydane w elektronicznym postępowaniu upominawczym,

jak również na postanowienie wydane w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności

tytułowi wykonawczemu wydanemu w tym postępowaniu, następuje w składzie jednego sędziego.

W postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia zażalenia przepisy art. 505

”

;

203)

w art. 508 dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Przepisu art. 48, z wyjątkiem spraw o stwierdzenie nabycia spadku i przedmiotu zapisu windykacyjnego

oraz o dział spadku.

”

;

204)

w art. 509

„

§ 2.

Czynności w postępowaniach dotyczących rejestrów i ewidencji prowadzonych przez sądy

może wykonywać referendarz sądowy, z wyjątkiem przygotowania i prowadzenia rozprawy,

odmowy wpisu partii politycznej do ewidencji, wykreślenia wpisu partii politycznej

z ewidencji oraz zawieszenia wydawania dziennika lub czasopisma.

”

;

205)

po art. 511

„

Art. 511

§ 1.

Wniesienie odpowiedzi na wniosek o wszczęcie postępowania jest obowiązkowe, tylko

gdy przewodniczący tak zarządzi.

§ 2.

Posiedzenie przygotowawcze można wyznaczyć niezależnie od wniesienia odpowiedzi na

wniosek.

”

;

206)

uchyla się art. 517;

207)

w art. 518

„

§ 1

Na orzeczenie referendarza sądowego służy skarga także w przypadkach, w których na

postanowienie sądu służyłaby apelacja.

”

;

208)

uchyla się art. 519;

209)

w art. 544 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Sprawy o ubezwłasnowolnienie należą do właściwości sądów okręgowych, które rozpoznają

je w składzie trzech sędziów.

”

;

210)

w art. 567„art. 508” zastępuje się wyrazami „art. 508 § 1-3”;

211)

w art. 735

a)

uchyla się § 1,

b)

w § 2 wyraz „trzyosobowym” zastępuje się wyrazami „trzech sędziów”;

212)

w art. 740

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie udzielenia zabezpieczenia,

jak również postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, które podlega wykonaniu przez

organ egzekucyjny, oraz dalsze postanowienia dotyczące tego zabezpieczenia sąd doręcza

tylko uprawnionemu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Doręczenia obowiązanemu

postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia, które podlega wykonaniu przez organ egzekucyjny

dokonuje ten organ równocześnie z przystąpieniem do wykonania tego postanowienia.

”

,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się także do postanowień w przedmiocie zabezpieczenia przez

obciążenie nieruchomości hipoteką przymusową. Doręczenia obowiązanemu postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia dokonuje sąd prowadzący księgę wieczystą równocześnie

z doręczeniem orzeczenia w przedmiocie wniosku o wpis hipoteki.

”

;

213)

w art. 741 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 i 3 w brzmieniu

„

§ 2.

Zażalenie rozpoznaje sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, w składzie trzech

sędziów.

§ 3.

Sąd może uchylić zaskarżone postanowienie tylko gdy zachodzi nieważność postępowania.

”

;

214)

w art. 742 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przed wydaniem postanowienia w przedmiocie uchylenia lub ograniczenia zabezpieczenia

sąd wysłucha uprawnionego.

”

;

215)

uchyla się art. 748;

216)

w art. 759

„

§ 2.

Do doręczeń dokonywanych za pośrednictwem komornika w postępowaniu egzekucyjnym przepisu

art. 139

”

;

217)

w art. 763

„

Komornik poucza strony i uczestników postępowania niezastępowanych przez adwokata,

radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej o sposobie i terminie zaskarżenia czynności.

”

;

218)

w art. 763„jednoosobowym” zastępuje się wyrazami „jednego sędziego”;

219)

po art. 766 dodaje się art. 766

„

Art. 766

§ 1.

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd uzasadnia z urzędu, gdy stronie

przysługuje środek zaskarżenia, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Komornik uzasadnia postanowienie z urzędu, chyba że postanowienie wydano bez spisywania

odrębnej sentencji.

”

;

220)

art. 767

„

Art. 767

§ 1.

Wniesienie skargi na postanowienie referendarza sądowego nie powoduje utraty mocy

zaskarżonego postanowienia.

§ 2.

Jeżeli wniesiono skargę na postanowienie referendarza sądowego wydane na podstawie

art. 395 § 2, ponowne wydanie postanowienia na tej podstawie przez referendarza sądowego

nie jest dopuszczalne.

§ 3.

Sąd rozpoznaje skargę w składzie jednego sędziego jako sąd drugiej instancji. Po rozpoznaniu

skargi sąd utrzymuje w mocy lub zmienia zaskarżone postanowienie, stosując odpowiednio

przepisy o zażaleniu.

”

;

221)

w art. 767

„

§ 1

Zażalenie rozpoznaje sąd, który wydał zaskarżone postanowienie, w składzie trzech

sędziów.

”

;

222)

w art. 770 w § 1 dodaje się zdanie trzecie w brzmieniu

„

Przepisów art. 98 § 1

”

;

223)

po art. 782 dodaje się art. 782

„

Art. 782

§ 1.

Sąd odmawia nadania klauzuli wykonalności, jeżeli

1)

w świetle okoliczności sprawy jest oczywiste, że wniosek jest sprzeczny z prawem albo

zmierza do obejścia prawa;

2)

z okoliczności sprawy i treści tytułu egzekucyjnego wynika, że objęte tytułem wykonawczym

roszczenie uległo przedawnieniu, chyba że wierzyciel przedstawi dokument, z którego

wynika, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

§ 2.

Prawomocne oddalenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności na podstawie § 1 pkt

2 nie pozbawia wierzyciela prawa do wystąpienia z powództwem o ustalenie, że objęta

tytułem egzekucyjnym wierzytelność nie uległa przedawnieniu. Nie dotyczy to sytuacji,

gdy wierzycielowi przysługuje dalej idące roszczenie.

”

;

224)

w art. 788 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Sąd odmawia nadania klauzuli wykonalności, jeżeli wszczęcie lub dalsze prowadzenie

egzekucji możliwe jest na zasadach przewidzianych w art. 804

”

;

225)

w art. 794

„

§ 1.

Postanowienia wydane na posiedzeniach niejawnych w postępowaniach przewidzianych w

niniejszym dziale sąd doręcza tylko wierzycielowi. Postanowienie co do nadania klauzuli

wykonalności, o której mowa w art. 783 § 4, doręcza się w sposób przewidziany w art.

131

”

;

226)

w art. 797 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Jeżeli z treści tytułu wykonawczego wynika, że termin przedawnienia dochodzonego roszczenia

upłynął, do wniosku należy dołączyć również dokument, z którego wynika, że doszło

do przerwania biegu przedawnienia.

”

;

227)

w art. 804 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Jeżeli z treści tytułu wykonawczego wynika, że termin przedawnienia dochodzonego roszczenia

upłynął, a wierzyciel nie przedłożył dokumentu, o którym mowa w art. 797 § 1

”

;

228)

po art. 804

„

Art. 804

§ 1.

Jeżeli po powstaniu tytułu wykonawczego uprawnienie przeszło na inną osobę, osoba

ta może wszcząć egzekucję przeciwko dłużnikowi na podstawie tego tytułu, jeżeli wykaże

przejście uprawnienia dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym.

§ 2.

W przypadku niezłożenia przez uprawnionego dokumentów, o których mowa w § 1, organ

egzekucyjny odmawia wszczęcia egzekucji bez wzywania wierzyciela do uzupełnienia braków

wniosku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2, odpis postanowienia doręcza się tylko uprawnionemu.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.

”

;

229)

w art. 805 § 1

„

§ 1

Jeżeli podstawę egzekucji stanowi tytuł wykonawczy w postaci zaopatrzonego w klauzulę

wykonalności wyroku zaocznego lub nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym,

upominawczym albo elektronicznym postępowaniu upominawczym, komornik poucza dłużnika

również o treści art. 139 § 1 i 5, art. 168, art. 172, art. 820

”

;

230)

w art. 820

„

§ 2.

Komornik podejmie na wniosek wierzyciela postępowanie zawieszone na podstawie § 1,

jeżeli sąd lub referendarz sądowy, przed którym sprawa się toczyła albo się toczy,

stwierdzi, że doręczenie wyroku zaocznego lub nakazu zapłaty było prawidłowe albo

- w przypadku ponownego doręczenia - że upłynął termin do wniesienia środka zaskarżenia,

chyba że zachodzi inna podstawa zawieszenia postępowania albo postępowanie podlega

umorzeniu. W tym celu sąd albo referendarz sądowy postanowi wydać na wniosek wierzyciela

odpowiednie zaświadczenie.

”

;

231)

w art. 825 po pkt 1 dodaje się pkt 1

„

1

gdy zażąda tego dłużnik, jeżeli przed dniem złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji

roszczenie objęte tytułem wykonawczym uległo przedawnieniu, a wierzyciel nie wykaże,

że nastąpiło zdarzenie, wskutek którego bieg terminu przedawnienia został przerwany;

”

;

232)

w art. 840 w § 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

po powstaniu tytułu egzekucyjnego nastąpiło zdarzenie, wskutek którego zobowiązanie

wygasło albo nie może być egzekwowane; gdy tytułem jest orzeczenie sądowe, dłużnik

może oprzeć powództwo także na zdarzeniach, które nastąpiły po zamknięciu rozprawy,

na zarzucie spełnienia świadczenia, jeżeli zgłoszenie tego zarzutu w sprawie było

z mocy ustawy niedopuszczalne, a także na zarzucie potrącenia;

”

;

233)

w art. 1064

234)

w art. 1214 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

O uznaniu wyroku sądu polubownego lub ugody przed nim zawartej, nienadających się

do wykonania w drodze egzekucji, sąd orzeka postanowieniem.

”

.

W ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2019 r. poz. 737 i 1309) w art. 15 uchyla się ust. 2.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 52, 55, 60 i 125) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 10 dodaje się art. 10a w brzmieniu

„

Art. 10a.

Sądy gospodarcze rozpoznają sprawy gospodarcze oraz inne sprawy z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należące do ich właściwości z mocy przepisów odrębnych. Sądami gospodarczymi

są powołane do tego wydziały sądów powszechnych.

”

;

2)

w art. 49 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się także, gdy czynu określonego w § 1 dopuszczono się w

piśmie złożonym w sądzie lub za pośrednictwem środków porozumiewania się na odległość,

o ile istnieje pewność co do osoby sprawcy.

”

;

3)

w art. 150 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Przed podjęciem po raz pierwszy pracy na stanowisku referendarza referendarz sądowy

wobec prezesa sądu okręgowego, a referendarz zatrudniony w sądzie apelacyjnym - wobec

prezesa tego sądu, składa ślubowanie według następującej roty

„Ślubuję uroczyście na powierzonym mi stanowisku referendarza służyć wiernie Rzeczypospolitej

Polskiej, sumiennie i starannie wykonywać obowiązki urzędowe, przestrzegać prawa,

kierować się zasadami godności i uczciwości oraz dochować tajemnicy prawnie chronionej.”;

składający ślubowanie może dodać zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

”

;

4)

w art. 151 § 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Referendarze zatrudnieni w sądach mających siedziby na obszarze właściwości tego samego

sądu okręgowego co najmniej raz w roku odbywają zebranie referendarzy okręgu. Zebranie

zwołuje prezes sądu okręgowego.

§ 3.

Zebranie referendarzy okręgu zajmuje stanowisko we wszystkich sprawach istotnych dla

wykonywania zadań przez referendarzy, wybiera na okres kadencji przedstawiciela i

reprezentuje referendarzy okręgu wobec organów sądów. Przewodniczącym zebrania referendarzy

okręgu jest referendarz najstarszy wiekiem, chyba że zebranie wybierze innego przewodniczącego.

”

;

5)

w art. 151a w § 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

gdy wymaga tego wzgląd na powagę stanowiska referendarza, na wniosek kolegium właściwego

sądu.

”

.

1.

Doręczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1, komornik dokonuje w terminie 14 dni

od dnia otrzymania zlecenia.

2.

Jeżeli adresata nie zastano przy próbie doręczenia, komornik ustala, czy adresat zamieszkuje

pod wskazanym adresem. W tym celu komornik może żądać niezbędnych informacji od podmiotów

wymienionych w art. 761 § 1 pod rygorem przewidzianym w art. 762 tej ustawy. Treść dokonanych ustaleń komornik

wciąga do protokołu, do którego przepis art. 809 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli próba doręczenia okaże się bezskuteczna, a zgodnie z ustaleniami komornika

adresat zamieszkuje pod podanym adresem, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszcza

się zawiadomienie o podjętej próbie doręczenia wraz z informacją o możliwości odbioru

pisma w kancelarii komornika oraz pouczeniem, że należy je odebrać w terminie 14 dni

od dnia umieszczenia zawiadomienia. Jeżeli pod wskazanym adresem zastano dorosłego

domownika adresata, o możliwości odbioru pisma poucza się dodatkowo tego domownika.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru pisma, pismo uważa się za doręczone

w ostatnim dniu tego terminu, a komornik zwraca pismo podmiotowi zlecającemu doręczenie

informując go o dokonanych ustaleniach oraz o dacie doręczenia.

4.

Jeżeli próba doręczenia okaże się bezskuteczna, a zgodnie z ustaleniami komornika

adresat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, komornik zwraca pismo podmiotowi zlecającemu

doręczenie informując go o dokonanych ustaleniach. To samo dotyczy przypadku, gdy

komornikowi mimo podjęcia wymaganych czynności nie udało się ustalić, czy adresat

zamieszkuje pod wskazanym adresem.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, komornik udziela podmiotowi zlecającemu

informacji o dokonanych ustaleniach przez nadesłanie kopii protokołu.

W przypadku zwrotu przez komornika pisma, o którym mowa w art. 3a ust. 4, podmiot

zlecający może wystąpić do tego komornika z wnioskiem o podjęcie czynności zmierzających

do ustalenia aktualnego adresu zamieszkania adresata. W tym celu komornik może żądać

niezbędnych informacji od podmiotów wymienionych w art. 761 § 1.

Z uprawnienia przewidzianego w przepisach postępowania stronom i uczestnikom postępowania

nie wolno czynić użytku niezgodnego z celem, dla którego je ustanowiono (nadużycie

prawa procesowego).

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 785 i 1043) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 2 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

pismo zawierające oświadczenie o rozszerzeniu powództwa lub jego zmianie w sposób

powodujący wzrost wartości przedmiotu sporu;

”

;

2)

w art. 4 uchyla się ust. 3;

3)

w art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wydatki związane z doręczaniem pism sądowych nie obciążają stron, z wyjątkiem kosztów

doręczenia za pośrednictwem komornika oraz dodatkowych kosztów doręczenia za granicą,

w tym kosztów tłumaczenia.

”

;

4)

w art. 8

a)

w ust. 1 wyrazy „Kodeksu postępowania cywilnego” zastępuje się wyrazami „ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r.

poz. 1460 i 1469)”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych może wydać także referendarz sądowy.

”

,

c)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Uiszczenie opłaty wyższej niż należna nie powoduje dla strony niekorzystnych skutków

procesowych.

”

;

5)

art. 12 i art. 13 otrzymują brzmienie

„

Art. 12.

Opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz we wskazanych w ustawie

niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości jednakowej, niezależnie od wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłata stała nie może być niższa

niż 30 złotych i wyższa niż 10 000 złotych.

Art. 13.

1.

W sprawach o prawa majątkowe pobiera się od pisma opłatę stałą ustaloną według wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej

1)

do 500 złotych - w kwocie 30 złotych;

2)

ponad 500 złotych do 1500 złotych - w kwocie 100 złotych;

3)

ponad 1500 złotych do 4000 złotych - w kwocie 200 złotych;

4)

ponad 4000 złotych do 7500 złotych - w kwocie 400 złotych;

5)

ponad 7500 złotych do 10 000 złotych - w kwocie 500 złotych;

6)

ponad 10 000 złotych do 15 000 złotych - w kwocie 750 złotych;

7)

ponad 15 000 złotych do 20 000 złotych - w kwocie 1000 złotych.

2.

W sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia ponad 20 000 złotych pobiera się od pisma opłatę stosunkową wynoszącą

5% tej wartości, nie więcej jednak niż 200 000 złotych.

”

;

6)

po art. 13 dodaje się art. 13a-13e w brzmieniu

„

Art. 13a.

W sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem

lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu

lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20 000 złotych pobiera się opłatę

stałą w kwocie 1000 złotych.

Art. 13b.

W sprawach o roszczenia wynikające z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235, 730 i 1009) przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad

20 000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 1000 złotych.

Art. 13c.

W sprawach o

1)

usunięcie niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

2)

pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

3)

zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji

- przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad

40 000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 2000 złotych.

Art. 13d.

W sprawach o prawa majątkowe dochodzone w postępowaniu grupowym opłata stała lub stosunkowa

wynosi połowę opłaty ustalonej zgodnie z art. 13, art. 13a i art. 13b, jednak nie

mniej niż 100 złotych i nie więcej niż 200 000 złotych.

Art. 13e.

W sprawach, w których powód przed wytoczeniem powództwa wziął udział w mediacji prowadzonej

na podstawie umowy o mediację zgodnie z ustawą z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego lub podjął próbę rozwiązania sporu przez złożenie wniosku o rozpatrzenie sporu przez

właściwy sąd polubowny ustanowiony ustawą w celu rozpatrywania sporów konsumenckich

albo wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązania sporu konsumenckiego,

opłata stała lub stosunkowa od pozwu podlega obniżeniu o dwie trzecie, nie więcej

jednak niż o 400 złotych.

”

;

7)

po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu

„

Art. 14a.

1.

W sprawie, w której powództwo oddalono na podstawie art. 191, powoda nie obciąża się kosztami sądowymi.

2.

Jeżeli jednak apelację oddalono na podstawie art. 391, sąd drugiej instancji obciąży powoda opłatą podstawową od pozwu i od apelacji. Jeżeli

powód wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, sąd drugiej instancji może mu je przyznać.

”

;

8)

w art. 15 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Opłatę tymczasową określa się w granicach od 30 złotych do 2000 złotych, a w sprawach

dochodzonych w postępowaniu grupowym od 300 złotych do 20 000 złotych.

”

;

9)

w art. 19

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Czwartą część opłaty pobiera się od pozwu

1)

spełniającego przesłanki do rozpoznania w postępowaniu nakazowym;

2)

w elektronicznym postępowaniu upominawczym, z tym że w przypadku, o którym mowa w

art. 505, uiszczoną opłatę od pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym zalicza się

na poczet opłaty od nowo wniesionego pozwu.

”

,

b)

w ust. 3 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu

„

3)

wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.

”

;

10)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

W przypadku przekazania sprawy innemu sądowi nie przekazuje się temu sądowi pobranych

w tej sprawie opłat.

”

;

11)

w art. 22

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od zażalenia na postanowienie w przedmiocie

”

,

b)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wynagrodzenia i zwrotu kosztów poniesionych przez mediatora, biegłego, tłumacza, kuratora

lub uprawnioną osobę trzecią;

”

;

12)

w art. 23

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od

”

,

b)

uchyla się pkt 3;

13)

w art. 24 w ust. 1 uchyla się pkt 5;

14)

po art. 25 dodaje się art. 25a i art. 25b w brzmieniu

„

Art. 25a.

Opłatę od pisma zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa lub jego zmianie

w sposób powodujący wzrost wartości przedmiotu sporu pobiera się w wysokości różnicy

między opłatą należną od powództwa rozszerzonego lub zmienionego a opłatą należną

sprzed rozszerzenia lub zmiany powództwa, nie niższej jednak niż 30 złotych.

Art. 25b.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o doręczenie orzeczenia albo

zarządzenia z uzasadnieniem zgłoszonego w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia albo

doręczenia tego orzeczenia albo zarządzenia.

2.

W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie

orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka

zaskarżenia. Ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi.

”

;

15)

w art. 26 w ust. 1 uchyla się pkt 4 i 5;

16)

po art. 26 dodaje się art. 26a w brzmieniu

„

Art. 26a.

1.

W sprawach o

1)

ochronę praw autorskich i praw pokrewnych jak również dotyczących wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych oraz ochronę innych praw na dobrach niematerialnych, w tym europejskich

praw własności intelektualnej,

2)

zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji

- pobiera się od pozwu opłatę stałą lub stosunkową w kwocie określonej w art. 13-13d

od każdego roszczenia pieniężnego, a od każdego innego roszczenia stałą w kwocie 300

złotych.

2.

Opłatę stałą w kwocie 200 złotych pobiera się od wniosku o

1)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1231);

2)

zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe lub innej osoby do udzielenia

informacji lub udostępnienia dokumentacji, o których mowa w art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach

pokrewnych;

3)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 286

(Dz. U. z 2017 r. poz. 776, z 2018 r. poz. 2302 oraz z 2019 r. poz. 501);

4)

zobowiązanie naruszającego patent, dodatkowe prawo ochronne lub prawo z rejestracji

do udzielenia informacji, o których mowa w art. 286;

5)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 36b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 432);

6)

zobowiązanie naruszającego wyłączne prawo lub innej osoby do udzielenia informacji

lub udostępnienia dokumentacji, o których mowa w art. 36b ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian

roślin.

”

;

17)

uchyla się art. 28;

18)

w art. 29 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 5000 złotych pobiera się od pozwu w sprawie o

”

;

19)

w art. 32

a)

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1.

Opłatę stałą w kwocie 1000 złotych pobiera się od odwołania od decyzji Prezesa Urzędu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Prezesa Urzędu

Komunikacji Elektronicznej oraz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego, a także od apelacji,

skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

w takiej sprawie.

2.

Opłatę stałą w kwocie 500 złotych pobiera się od zażalenia na postanowienie Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego.

”

,

b)

uchyla się ust. 3 i 4;

20)

po art. 32 dodaje się art. 32a w brzmieniu

„

Art. 32a.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od odwołania od decyzji organu regulacyjnego,

o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków, a także od apelacji, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w takiej sprawie.

2.

Opłatę stałą w kwocie 50 złotych pobiera się od zażalenia na postanowienie organu

regulacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków.

”

;

21)

po art. 34 dodaje się art. 34a w brzmieniu

„

Art. 34a.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych od każdej osoby, której wniosek dotyczy, pobiera

się od wniosku o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub strony, jeżeli wniosek

został złożony po zatwierdzeniu planu rozprawy.

2.

W przypadku konieczności zarządzenia przymusowego sprowadzenia świadka pobiera się

dodatkowo opłatę w kwocie 200 złotych.

”

;

22)

w art. 35

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W sprawach z zakresu prawa pracy od pracodawcy pobiera się opłatę podstawową wyłącznie

od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa

kwotę 50 000 złotych, od pracownika i pracodawcy pobiera się opłatę stosunkową od

wszystkich podlegających opłacie pism.

”

,

b)

uchyla się ust. 1a,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Pracodawca uiszcza opłatę podstawową od pism podlegających opłacie wymienionych w

ust. 1, także w sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy wytoczonej z powództwa

inspektora pracy.

”

;

23)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Art. 36.

1.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w sprawach odwołań rozpoznawanych przez

sąd pracy i ubezpieczeń społecznych pobiera się opłatę podstawową wyłącznie od apelacji,

zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do strony wnoszącej odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych.

”

;

24)

w art. 44 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o

”

;

25)

w art. 49 w ust. 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o

”

;

26)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o wykreślenie zastawu rejestrowego

z rejestru zastawów.

”

;

27)

art. 64 otrzymuje brzmienie

„

Art. 64.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o uwierzytelnienie odpisu

statutu w postępowaniu rejestrowym.

”

;

28)

art. 68 i art. 69 otrzymują brzmienie

„

Art. 68.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o

1)

udzielenie, zmianę lub uchylenie zabezpieczenia roszczenia;

2)

wydanie, zmianę, uchylenie, stwierdzenie wygaśnięcia, zmianę wykonania, ograniczenie

wykonania lub zakończenie wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym;

3)

uzyskanie informacji o rachunku bankowym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r.

ustanawiającym procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym

w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych

i handlowych

(Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 59).

Art. 69.

1.

Od wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego złożonego przed wniesieniem

pisma wszczynającego postępowanie pobiera się czwartą część opłaty należnej od pozwu

o to roszczenie.

2.

Uiszczoną opłatę zalicza się na poczet opłaty od pisma wszczynającego postępowanie,

jeżeli zostało wniesione w terminie przewidzianym do tego w przepisach o zabezpieczeniu.

W przypadku oddalenia wniosku termin ten wynosi dwa tygodnie od dnia doręczenia postanowienia,

a jeżeli postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym - od dnia jego ogłoszenia.

”

;

29)

w art. 77

a)

w ust. 1 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

pobiera się w kwocie 20 złotych za każde rozpoczęte 10 stron wydanego dokumentu.

”

,

b)

ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Opłatę od wniosku o wydanie na podstawie akt zapisu dźwięku albo obrazu i dźwięku

z przebiegu posiedzenia pobiera się w kwocie 20 złotych za każdy wydany informatyczny

nośnik danych.

”

,

c)

uchyla się ust. 2;

30)

po art. 77 dodaje się art. 77a w brzmieniu

„

Art. 77a.

Nie pobiera się opłaty od pierwszego wniosku o wydanie na podstawie akt odpisu orzeczenia

kończącego postępowanie z klauzulą wykonalności, złożonego przez stronę, która wszczęła

postępowanie.

”

;

31)

art. 78 otrzymuje brzmienie

„

Art. 78.

Opłatę od wniosku o wydanie kopii dokumentu, znajdującego się w aktach sprawy, pobiera

się w kwocie 20 złotych za każde rozpoczęte 20 stron wydanej kopii.

”

;

32)

w art. 79

a)

w ust. 1 w pkt 2 uchyla się lit. c i d,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Opłatę zwracaną na podstawie ust. 1 pkt 1 lit. a, b i h, pkt 2 oraz pkt 3 lit. a,

c i d obniża się o kwotę równą opłacie minimalnej.

”

;

33)

w art. 80

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Nie zwraca się różnicy, jeżeli jest niższa niż koszt jej zwrotu.

”

,

b)

uchyla się ust. 2;

34)

po art. 80 dodaje się art. 80a w brzmieniu

„

Art. 80a.

Zwrotów, o których mowa w art. 79 i art. 80, dokonuje sąd, przed którym sprawa toczyła

się w pierwszej instancji, a sąd drugiej instancji - jeżeli opłatę pobrał. Jeżeli

opłatę pobrał notariusz, zwrotu dokonuje sąd, który rozpoznawał wniosek w pierwszej

instancji.

”

;

35)

w art. 89 uchyla się ust. 4a i 4b;

36)

po art. 89 dodaje się art. 89a-89d w brzmieniu

„

Art. 89a.

1.

Jeżeli można oszacować przewidywany nakład pracy biegłego przy sporządzeniu opinii

i przewidywaną wysokość wydatków przewodniczący zlecając biegłemu sporządzenie opinii

może oznaczyć wysokość wynagrodzenia lub zwrotu wydatków.

2.

W terminie tygodnia od dnia otrzymania zlecenia sporządzenia opinii biegły może zażądać

wynagrodzenia lub zwrotu wydatków w innej wysokości. Jeżeli strony zgodzą się na żądanie

biegłego i zostanie uiszczona odpowiednia zaliczka, przewodniczący zleci biegłemu

sporządzenie opinii za wynagrodzeniem lub ze zwrotem wydatków żądanymi przez biegłego,

a jeżeli nie - za wynagrodzeniem lub ze zwrotem wydatków ustalonymi zgodnie z art.

89.

3.

Przyznając biegłemu wynagrodzenie lub zwrot wydatków sąd jest związany wysokością,

na którą strony wyraziły zgodę na podstawie ust. 2.

Art. 89b.

1.

Jeżeli okoliczności sprawy uzasadniają przewidywanie, że w przypadku ustalenia wynagrodzenia

lub zwrotu wydatków biegłego zgodnie z art. 89 wystąpią trudności ze sprawnym przeprowadzeniem

dowodu z opinii biegłego, a nie ma podstaw do oznaczenia wysokości wynagrodzenia lub

zwrotu wydatków biegłego zgodnie z art. 89a, stosuje się przepisy ust. 2-4.

2.

Zlecając biegłemu sporządzenie opinii przewodniczący może zakreślić biegłemu termin

do zgłoszenia żądania ustalenia wynagrodzenia lub zwrotu wydatków w określonej kwocie.

Jeżeli strony zgodzą się na żądanie biegłego i zostanie uiszczona odpowiednia zaliczka,

przewodniczący zleci biegłemu sporządzenie opinii za wynagrodzeniem lub ze zwrotem

wydatków żądanymi przez biegłego, a jeżeli nie - za wynagrodzeniem lub ze zwrotem

wydatków ustalonymi zgodnie z art. 89.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, przewodniczący ustala stosownie do obszerności materiału

sprawy i stopnia jej zawiłości. Termin ten nie może być krótszy niż tydzień ani dłuższy

niż miesiąc od dnia otrzymania zlecenia.

4.

Przyznając biegłemu wynagrodzenie lub zwrot wydatków sąd jest związany wysokością,

na którą strony wyraziły zgodę na podstawie ust. 2.

Art. 89c.

1.

Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym

opóźnieniem, wynagrodzenie lub zwrot wydatków ulega odpowiedniemu obniżeniu; w szczególnie

rażących przypadkach sąd może odmówić przyznania wynagrodzenia lub zwrotu wydatków.

2.

Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie ani zwrot wydatków nie przysługują.

Art. 89d.

1.

Tłumaczowi powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot

poniesionych przez niego wydatków niezbędnych do wykonania tłumaczenia.

2.

Wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków tłumacza ustala się stosując odpowiednio

przepisy o wynagrodzeniu i zwrocie wydatków biegłego.

3.

Wysokość wynagrodzenia tłumacza przysięgłego ustala się według przepisów ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1326).

”

;

37)

w art. 92

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży, wydatków, utraconego zarobku lub dochodu

przyznaje się na wniosek świadka, osoby towarzyszącej świadkowi, o której mowa w art.

88, biegłego lub tłumacza, a także strony lub osoby trzeciej uprawnionej do otrzymania

należności.

”

,

b)

ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Osobę uprawnioną do otrzymania należności, o której mowa w ust. 1, poucza się o prawie

i sposobie złożenia wniosku o jej przyznanie oraz skutkach niezachowania terminu wskazanego

w ust. 2.

”

;

38)

w art. 93

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Należności, o których mowa w art. 92, ustala i przyznaje sąd albo referendarz sądowy.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przewodniczący może zarządzeniem w całości uwzględnić wniosek świadka o przyznanie

każdej z należności, o których mowa w art. 85 i art. 86, jeżeli jego uwzględnienie

nie pociągnie za sobą zobowiązania strony do uiszczenia dalszych kwot albo strona

zgodziła się na pokrycie należności świadka w żądanej przez niego wysokości. Zarządzenie

to nie podlega zaskarżeniu.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Przyznaną należność należy wypłacić niezwłocznie. W przypadku niemożności niezwłocznej

wypłaty należność przekazuje się przekazem pocztowym lub przelewem bankowym bez obciążania

osoby, której ją przyznano, opłatą pocztową lub kosztami przelewu.

”

;

39)

po art. 93 dodaje się art. 93a w brzmieniu

„

Art. 93a.

Przepisy art. 92 oraz art. 93 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przyznawania należności

mediatorowi w przypadku, o którym mowa w art. 183.

”

;

40)

w art. 96 w ust. 1

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

pracownik wnoszący powództwo, z zastrzeżeniem art. 35 ust. 1 zdanie drugie, lub strona

wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych;

”

,

b)

w pkt 13 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 14 w brzmieniu

„

14)

strona w sprawach dotyczących wypłat oraz zwrotu należności powstałych w wyniku realizacji

przepisów z zakresu ochrony roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.

”

;

41)

w art. 102 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Zwolnienia od kosztów sądowych może się domagać osoba fizyczna, jeżeli złoży oświadczenie,

z którego wynika, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego

dla siebie i rodziny lub ich poniesienie narazi ją na taki uszczerbek.

”

;

42)

w art. 103 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 i 3 w brzmieniu

„

2.

Spółka handlowa powinna wykazać także, że jej wspólnicy albo akcjonariusze nie mają

dostatecznych środków na zwiększenie majątku spółki lub udzielenie spółce pożyczki.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do spółki handlowej, której jedynym wspólnikiem albo

akcjonariuszem jest Skarb Państwa.

”

.

§ 1.

W razie uzasadnionej potrzeby sąd może udzielić stronom i uczestnikom postępowania

niezastępowanym przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych.

§ 2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzory pouczeń, których

udzielania na piśmie wymaga kodeks, mając na względzie konieczność zapewnienia komunikatywności

przekazu.

§ 3.

Wzory pouczeń, o których mowa w § 2, wraz z ich tłumaczeniami na języki obce najczęściej

wykorzystywane w obrocie z zagranicą Minister Sprawiedliwości udostępnia na stronie

internetowej urzędu go obsługującego.

W ustawie z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 573) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Art. 7.

1.

Posiedzenie przygotowawcze można przeprowadzić także przed wezwaniem pozwanego do

wniesienia odpowiedzi na pozew.

2.

Przewodniczący może zobowiązać stronę, aby w piśmie przygotowawczym podała wszystkie

twierdzenia i dowody istotne dla ustalenia dopuszczalności postępowania grupowego

- pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania.

”

;

2)

w art. 8 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Na postanowienie w przedmiocie kaucji przysługuje zażalenie do innego składu tego

samego sądu.

”

;

3)

w art. 10

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Po wysłuchaniu stron sąd rozstrzyga o dopuszczalności postępowania grupowego. Sąd

odrzuca pozew, jeżeli sprawa nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu grupowym. W przeciwnym

przypadku sąd wydaje postanowienie o rozpoznaniu sprawy w postępowaniu grupowym.

”

,

b)

uchyla się ust. 1a;

4)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Art. 15.

Po upływie terminu wyznaczonego w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania grupowego, a

jeżeli zaniechano tego ogłoszenia - po uprawomocnieniu się postanowienia o rozpoznaniu

sprawy w postępowaniu grupowym przewodniczący wyznacza pozwanemu termin nie krótszy

niż miesiąc do podniesienia zarzutów co do członkostwa określonych osób w grupie lub

w podgrupach.

”

;

5)

w art. 17 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Po upływie terminu do podniesienia zarzutów, o których mowa w art. 15, sąd wydaje

postanowienie co do składu grupy.

”

;

6)

w art. 18 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Na wniosek więcej niż połowy członków grupy sąd może dokonać zmiany reprezentanta

grupy. Wniosek powinien wskazywać proponowanego reprezentanta grupy oraz zawierać

jego oświadczenie o wyrażeniu zgody na bycie reprezentantem.

”

;

7)

w art. 21 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Wszyscy członkowie grupy lub podgrupy mogą także zostać wymienieni, wraz z ustaleniem

kwot przypadających każdemu z nich, na liście stanowiącej załącznik do wyroku. W takim

przypadku w wyroku należy powołać tę listę, a sama lista nie podlega odczytaniu.

”

;

8)

art. 22 otrzymuje brzmienie

„

Art. 22.

Tytułem egzekucyjnym do prowadzenia egzekucji świadczenia pieniężnego przypadającego

członkowi grupy lub podgrupy jest wyciąg z wyroku albo wyrok z wyciągiem z listy członków

grupy lub podgrupy stanowiącej załącznik do wyroku, wskazujący w szczególności wysokość

należnego mu świadczenia.

”

;

9)

w art. 24 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, z wyłączeniem art. 8, art. 117-124, art. 194-196, art. 204, art. 205, art. 205

”

.

W ustawie z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks

postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1311 i 1513 oraz z 2016 r. poz. 178, 394, 615 i 1358) uchyla się art. 20.

1.

Posiedzenie przygotowawcze można przeprowadzić także przed wezwaniem pozwanego do

wniesienia odpowiedzi na pozew.

2.

Przewodniczący może zobowiązać stronę, aby w piśmie przygotowawczym podała wszystkie

twierdzenia i dowody istotne dla ustalenia dopuszczalności postępowania grupowego

- pod rygorem utraty prawa do ich powoływania w toku dalszego postępowania.

W ustawie z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych

(Dz. U. poz. 770 i 2244) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 6 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

koszty przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej oraz

zryczałtowane koszty przejazdu w granicach tej miejscowości;

”

;

2)

w art. 14 ust. 4 otrzymuje brzmienie

„

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w sprawach o egzekucję lub wykonanie postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia świadczeń alimentacyjnych lub rent mających charakter

alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub wykonanie zabezpieczenia roszczenia niezwiązanego

z wykonywaniem działalności gospodarczej wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym

na polecenie sądu lub prokuratora. W sprawach tych przedstawianie dokumentów i udzielanie

informacji jest nieodpłatne.

”

;

3)

w art. 15 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Komornikowi przysługuje zwrot zryczałtowanych kosztów dojazdu w granicach miejscowości

będącej siedzibą kancelarii komornika w wysokości 20 złotych, jeżeli odległość między

siedzibą kancelarii a miejscem czynności przekracza 10 km. Przy ustalaniu odległości

bierze się pod uwagę najkrótszą drogę dojazdu samochodem.

”

;

4)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

Opłata stała od zlecenia sądu albo wniosku powoda o bezpośrednie i osobiste doręczenie

pism w sposób przewidziany w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771, z późn. zm. wynosi 60 złotych. Opłatę pobiera się za doręczenie na jeden adres oznaczonego pisma

w sprawie, niezależnie od liczby adresatów tego pisma tam zamieszkałych i liczby podjętych

prób doręczenia.

2.

Opłata stała od wniosku o podjęcie czynności zmierzających do ustalenia aktualnego

adresu zamieszkania adresata, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, wynosi 40 złotych.

”

.

W ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771, 1443, 1669 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 55 i 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w ust. 4

-

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

na zlecenie sądu albo wniosek powoda zobowiązanego przez sąd na podstawie art. 139 - osobiście doręcza bezpośrednio adresatowi zawiadomienia sądowe, pisma procesowe

oraz inne dokumenty sądowe za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty, albo stwierdza,

że adresat pod podanym adresem nie zamieszkuje;

”

,

-

po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

na zlecenie podmiotu, o którym mowa w pkt 1, podejmuje czynności zmierzające do ustalenia

aktualnego adresu zamieszkania adresata;

”

,

b)

dodaje się ust. 6 w brzmieniu

„

6.

Czynności sądu, o których mowa w ust. 5, może wykonywać także referendarz sądowy.

”

;

2)

po art. 3 dodaje się art. 3a i art. 3b w brzmieniu

„

Art. 3a.

1.

Doręczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1, komornik dokonuje w terminie 14 dni

od dnia otrzymania zlecenia.

2.

Jeżeli adresata nie zastano przy próbie doręczenia, komornik ustala, czy adresat zamieszkuje

pod wskazanym adresem. W tym celu komornik może żądać niezbędnych informacji od podmiotów

wymienionych w art. 761 § 1 pod rygorem przewidzianym w art. 762 tej ustawy. Treść dokonanych ustaleń komornik

wciąga do protokołu, do którego przepis art. 809 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

3.

Jeżeli próba doręczenia okaże się bezskuteczna, a zgodnie z ustaleniami komornika

adresat zamieszkuje pod podanym adresem, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszcza

się zawiadomienie o podjętej próbie doręczenia wraz z informacją o możliwości odbioru

pisma w kancelarii komornika oraz pouczeniem, że należy je odebrać w terminie 14 dni

od dnia umieszczenia zawiadomienia. Jeżeli pod wskazanym adresem zastano dorosłego

domownika adresata, o możliwości odbioru pisma poucza się dodatkowo tego domownika.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu do odbioru pisma, pismo uważa się za doręczone

w ostatnim dniu tego terminu, a komornik zwraca pismo podmiotowi zlecającemu doręczenie

informując go o dokonanych ustaleniach oraz o dacie doręczenia.

4.

Jeżeli próba doręczenia okaże się bezskuteczna, a zgodnie z ustaleniami komornika

adresat nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, komornik zwraca pismo podmiotowi zlecającemu

doręczenie informując go o dokonanych ustaleniach. To samo dotyczy przypadku, gdy

komornikowi mimo podjęcia wymaganych czynności nie udało się ustalić, czy adresat

zamieszkuje pod wskazanym adresem.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, komornik udziela podmiotowi zlecającemu

informacji o dokonanych ustaleniach przez nadesłanie kopii protokołu.

Art. 3b.

W przypadku zwrotu przez komornika pisma, o którym mowa w art. 3a ust. 4, podmiot

zlecający może wystąpić do tego komornika z wnioskiem o podjęcie czynności zmierzających

do ustalenia aktualnego adresu zamieszkania adresata. W tym celu komornik może żądać

niezbędnych informacji od podmiotów wymienionych w art. 761 § 1.

”

;

3)

w art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Komornik nie może odmówić wykonania czynności, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt

1 i 2, jeżeli jest właściwy do ich podjęcia i zostały one zlecone przez sąd, prokuratora,

albo osobę zobowiązaną przez sąd do złożenia wniosku.

”

;

4)

w art. 28 po wyrazach „art. 3 ust. 3” dodaje się wyrazy „i ust. 4 pkt 1”;

5)

w art. 98 w ust. 2 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Przepis art. 28 stosuje się odpowiednio.

”

;

6)

w art. 138 dodaje się ust. 5 w brzmieniu

„

5.

Przepis art. 28 stosuje się odpowiednio do asesora, któremu udzielono zlecenia.

”

;

7)

w art. 153 po ust. 1 dodaje się ust. 1a i 1b w brzmieniu

„

1a.

Po upływie 6 miesięcy od dnia zawarcia umowy o pracę pracownik kancelarii może zostać

upoważniony na piśmie przez komornika do samodzielnego dokonywania czynności, o których

mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1, przy czym czynności te nie mogą się wiązać z zastosowaniem

środków przymusu. Upoważnić można tylko pracownika, który nie był skazany prawomocnym

wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.

1b.

Wykonując czynności, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1, pracownik ma prawo legitymowania

osób w celu ustalenia ich tożsamości.

”

.

§ 1.

Nie jest wymagane zezwolenie sądu na utrwalanie przez strony lub uczestników postępowania

przebiegu posiedzeń i innych czynności sądowych, przy których są obecni, za pomocą

urządzenia rejestrującego dźwięk.

§ 2.

Strony i uczestnicy postępowania uprzedzają sąd o zamiarze utrwalenia przebiegu posiedzenia

lub innej czynności sądowej za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk.

§ 3.

Sąd zakazuje stronie lub uczestnikowi postępowania utrwalenia przebiegu posiedzenia

lub innej czynności sądowej za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk, jeżeli posiedzenie

lub jego część odbywa się przy drzwiach zamkniętych lub sprzeciwia się temu wzgląd

na prawidłowość postępowania.

1.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

zachowują moc czynności dokonane zgodnie z przepisami, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

3.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

1)

do wniosków o wyłączenie sędziego złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepis art. 53

2)

stosuje się przepis art. 130

- do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

4.

Do rozpoznania środków odwoławczych wniesionych i nierozpoznanych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym.

5.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

które pozostawały zawieszone w dniu jej wejścia w życie, sąd umarza postępowanie zawieszone

1)

z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania

nie został zgłoszony w ciągu 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy,

2)

na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania

nie został zgłoszony w ciągu 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

- przy czym, jeżeli umorzenie postępowania na podstawie art. 182 § 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym byłoby dopuszczalne wcześniej, stosuje się przepisy

dotychczasowe.

6.

Przepisy art. 98 § 1

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

które na podstawie ustaw zmienianych w art. 1 i art. 3, w brzmieniu dotychczasowym

podlegałyby rozpoznaniu w postępowaniu w sprawach gospodarczych, nie stosuje się przepisów

o tym postępowaniu. Właściwy do rozpoznania takich spraw pozostaje sąd właściwy według

przepisów dotychczasowych.

Sądy gospodarcze rozpoznają sprawy gospodarcze oraz inne sprawy z zakresu prawa gospodarczego

i cywilnego należące do ich właściwości z mocy przepisów odrębnych. Sądami gospodarczymi

są powołane do tego wydziały sądów powszechnych.

1.

Sprawy

1)

w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano nakaz zapłaty w postępowaniu

upominawczym,

2)

wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoznawane w postępowaniu

nakazowym,

3)

wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoznawane w elektronicznym

postępowaniu upominawczym

- do czasu zakończenia postępowania w danej instancji podlegają rozpoznaniu zgodnie

z przepisami, w brzmieniu dotychczasowym.

2.

W sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

rozpoznawanych w postępowaniu nakazowym, w których powód wniósł o wydanie nakazu zapłaty

wyłącznie na podstawie dokumentów określonych w art. 485 § 3 ustawy zmienianej w art.

1

1)

przyjmuje się, że nie ma podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym,

2)

nieprawomocny nakaz zapłaty sąd z urzędu uchyla w całości postanowieniem, po czym

rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu z pominięciem przepisów o postępowaniu nakazowym,

3)

nieprawomocny wyrok, mocą którego choćby w części utrzymano w mocy nakaz zapłaty,

jak również ten nakaz zapłaty w części, która podlegała rozpoznaniu, sąd pierwszej

instancji z urzędu uchyla w całości postanowieniem, po czym rozpoznaje sprawę ponownie

z pominięciem przepisów o postępowaniu nakazowym,

4)

nieprawomocny wyrok, mocą którego choćby w części utrzymano w mocy nakaz zapłaty,

a od którego wniesiono apelację, jak również ten nakaz zapłaty w części, która podlegała

rozpoznaniu, sąd odwoławczy z urzędu uchyla w całości postanowieniem, po czym przekazuje

sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania z pominięciem przepisów

o postępowaniu nakazowym

- przy czym do czasu zakończenia postępowania w pierwszej instancji sprawę rozpoznaje

się według przepisów, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że postanowienia, o których

mowa w pkt 2-4, mogą zostać wydane na posiedzeniu niejawnym.

Opłatę stałą pobiera się w sprawach o prawa niemajątkowe oraz we wskazanych w ustawie

niektórych sprawach o prawa majątkowe, w wysokości jednakowej, niezależnie od wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia. Opłata stała nie może być niższa

niż 30 złotych i wyższa niż 10 000 złotych.

Welektronicznym postępowaniu upominawczym w okresie 3 miesięcy po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy

1)

przepisy art. 126 § 1 i 1

2)

przepisów art. 480

3)

opłaty ustala się i pobiera zgodnie z przepisami ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu

dotychczasowym.

1.

W sprawach o prawa majątkowe pobiera się od pisma opłatę stałą ustaloną według wartości

przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej

1)

do 500 złotych - w kwocie 30 złotych;

2)

ponad 500 złotych do 1500 złotych - w kwocie 100 złotych;

3)

ponad 1500 złotych do 4000 złotych - w kwocie 200 złotych;

4)

ponad 4000 złotych do 7500 złotych - w kwocie 400 złotych;

5)

ponad 7500 złotych do 10 000 złotych - w kwocie 500 złotych;

6)

ponad 10 000 złotych do 15 000 złotych - w kwocie 750 złotych;

7)

ponad 15 000 złotych do 20 000 złotych - w kwocie 1000 złotych.

2.

W sprawach o prawa majątkowe przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu

zaskarżenia ponad 20 000 złotych pobiera się od pisma opłatę stosunkową wynoszącą

5% tej wartości, nie więcej jednak niż 200 000 złotych.

Sprawy o roszczenia z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży

konsumenckiej rozpoznaje się w postępowaniu uproszczonym, jeżeli wartość przedmiotu

umowy nie przekracza kwoty określonej w art. 505

W sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem

lub osobą fizyczną prowadzącą gospodarstwo rodzinne przy wartości przedmiotu sporu

lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad 20 000 złotych pobiera się opłatę

stałą w kwocie 1000 złotych.

W sprawach o roszczenia wynikające z art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235, 730 i 1009) przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad

20 000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 1000 złotych.

W sprawach o

1)

usunięcie niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

2)

pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

3)

zwolnienie zajętego przedmiotu od egzekucji

- przy wartości przedmiotu sporu lub wartości przedmiotu zaskarżenia wynoszącej ponad

40 000 złotych pobiera się opłatę stałą w kwocie 2000 złotych.

W sprawach o prawa majątkowe dochodzone w postępowaniu grupowym opłata stała lub stosunkowa

wynosi połowę opłaty ustalonej zgodnie z art. 13, art. 13a i art. 13b, jednak nie

mniej niż 100 złotych i nie więcej niż 200 000 złotych.

W sprawach, w których powód przed wytoczeniem powództwa wziął udział w mediacji prowadzonej

na podstawie umowy o mediację zgodnie z ustawą z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego lub podjął próbę rozwiązania sporu przez złożenie wniosku o rozpatrzenie sporu przez

właściwy sąd polubowny ustanowiony ustawą w celu rozpatrywania sporów konsumenckich

albo wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązania sporu konsumenckiego,

opłata stała lub stosunkowa od pozwu podlega obniżeniu o dwie trzecie, nie więcej

jednak niż o 400 złotych.

Przepisy art. 50 § 3, art. 52 § 3 i art. 132 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks

cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 1311 i 1513 oraz z 2016 r. poz. 178, 394, 615 i 1358), stosuje się także w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie tej ustawy.

1.

W sprawie, w której powództwo oddalono na podstawie art. 191, powoda nie obciąża się kosztami sądowymi.

2.

Jeżeli jednak apelację oddalono na podstawie art. 391, sąd drugiej instancji obciąży powoda opłatą podstawową od pozwu i od apelacji. Jeżeli

powód wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, sąd drugiej instancji może mu je przyznać.

Po upływie terminu wyznaczonego w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania grupowego, a

jeżeli zaniechano tego ogłoszenia - po uprawomocnieniu się postanowienia o rozpoznaniu

sprawy w postępowaniu grupowym przewodniczący wyznacza pozwanemu termin nie krótszy

niż miesiąc do podniesienia zarzutów co do członkostwa określonych osób w grupie lub

w podgrupach.

Wsprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

przepisy ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje

się wyłącznie do

1)

pism i wniosków podlegających opłacie, wnoszonych po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy;

2)

wydatków powstałych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Traci moc ustawa z dnia 24 maja 1989 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw gospodarczych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 723).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 6, 7, 20, 22, 30, 34, 44, 46, 47, 52-59, 66, 85, 94, 118, 119, 121-123,

125, 151-153, 155, pkt 157 lit. c, 158, 166-168, 170-173, pkt 187 lit. b, pkt 211

lit. a, 223, 224, 226-228, 230-233, art. 4, art. 5 pkt 7 i 8 oraz art. 6, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 2, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 198-202, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

W przypadku przekazania sprawy innemu sądowi nie przekazuje się temu sądowi pobranych

w tej sprawie opłat.

Tytułem egzekucyjnym do prowadzenia egzekucji świadczenia pieniężnego przypadającego

członkowi grupy lub podgrupy jest wyciąg z wyroku albo wyrok z wyciągiem z listy członków

grupy lub podgrupy stanowiącej załącznik do wyroku, wskazujący w szczególności wysokość

należnego mu świadczenia.

Opłatę od pisma zawierającego oświadczenie o rozszerzeniu powództwa lub jego zmianie

w sposób powodujący wzrost wartości przedmiotu sporu pobiera się w wysokości różnicy

między opłatą należną od powództwa rozszerzonego lub zmienionego a opłatą należną

sprzed rozszerzenia lub zmiany powództwa, nie niższej jednak niż 30 złotych.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o doręczenie orzeczenia albo

zarządzenia z uzasadnieniem zgłoszonego w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia albo

doręczenia tego orzeczenia albo zarządzenia.

2.

W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie

orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka

zaskarżenia. Ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi.

1.

W sprawach o

1)

ochronę praw autorskich i praw pokrewnych jak również dotyczących wynalazków, wzorów

użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii

układów scalonych oraz ochronę innych praw na dobrach niematerialnych, w tym europejskich

praw własności intelektualnej,

2)

zapobieganie i zwalczanie nieuczciwej konkurencji

- pobiera się od pozwu opłatę stałą lub stosunkową w kwocie określonej w art. 13-13d

od każdego roszczenia pieniężnego, a od każdego innego roszczenia stałą w kwocie 300

złotych.

2.

Opłatę stałą w kwocie 200 złotych pobiera się od wniosku o

1)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1231);

2)

zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe lub innej osoby do udzielenia

informacji lub udostępnienia dokumentacji, o których mowa w art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach

pokrewnych;

3)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 286

(Dz. U. z 2017 r. poz. 776, z 2018 r. poz. 2302 oraz z 2019 r. poz. 501);

4)

zobowiązanie naruszającego patent, dodatkowe prawo ochronne lub prawo z rejestracji

do udzielenia informacji, o których mowa w art. 286;

5)

zabezpieczenie dowodów, o którym mowa w art. 36b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian roślin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 432);

6)

zobowiązanie naruszającego wyłączne prawo lub innej osoby do udzielenia informacji

lub udostępnienia dokumentacji, o których mowa w art. 36b ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie prawnej odmian

roślin.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od odwołania od decyzji organu regulacyjnego,

o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków, a także od apelacji, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia w takiej sprawie.

2.

Opłatę stałą w kwocie 50 złotych pobiera się od zażalenia na postanowienie organu

regulacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków.

§ 1.

Powództwo o zawarcie umowy, ustalenie jej treści, o zmianę umowy oraz o ustalenie

istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, a także o odszkodowanie

z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy można wytoczyć przed sąd miejsca

jej wykonania.

§ 2.

Za miejsce wykonania umowy uważa się miejsce spełnienia świadczenia charakterystycznego

dla umów danego rodzaju, w szczególności w przypadku

1)

sprzedaży rzeczy ruchomych - miejsce, do którego rzeczy te zgodnie z umową zostały

lub miały zostać dostarczone;

2)

świadczenia usług - miejsce, w którym usługi zgodnie z umową były lub miały być świadczone.

§ 3.

W przypadku wątpliwości miejsce wykonania umowy powinno być stwierdzone dokumentem.

1.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych od każdej osoby, której wniosek dotyczy, pobiera

się od wniosku o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub strony, jeżeli wniosek

został złożony po zatwierdzeniu planu rozprawy.

2.

W przypadku konieczności zarządzenia przymusowego sprowadzenia świadka pobiera się

dodatkowo opłatę w kwocie 200 złotych.

Powództwo o ochronę dóbr osobistych naruszonych przy wykorzystaniu środków masowego

przekazu można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby

powoda.

1.

W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w sprawach odwołań rozpoznawanych przez

sąd pracy i ubezpieczeń społecznych pobiera się opłatę podstawową wyłącznie od apelacji,

zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do strony wnoszącej odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń

społecznych.

§ 1.

Powództwo o roszczenie wynikające z czynności bankowej przeciwko bankowi, innej jednostce

organizacyjnej uprawnionej do wykonywania czynności bankowych lub ich następcom prawnym

można wytoczyć przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda.

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także do powództwa przeciwko bankowi hipotecznemu lub jego

następcy prawnemu o roszczenie wynikające z czynności banku hipotecznego.

1.

Opłata stała od zlecenia sądu albo wniosku powoda o bezpośrednie i osobiste doręczenie

pism w sposób przewidziany w art. 3 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771, z późn. zm. wynosi 60 złotych. Opłatę pobiera się za doręczenie na jeden adres oznaczonego pisma

w sprawie, niezależnie od liczby adresatów tego pisma tam zamieszkałych i liczby podjętych

prób doręczenia.

2.

Opłata stała od wniosku o podjęcie czynności zmierzających do ustalenia aktualnego

adresu zamieszkania adresata, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt 1a ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, wynosi 40 złotych.

§ 1.

Jeżeli sąd właściwy nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej

czynności, sąd nad nim przełożony wyznaczy inny sąd równorzędny.

§ 2.

O wyznaczenie innego sądu równorzędnego występuje sąd właściwy.

§ 1.

Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem

występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd

na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.

§ 2.

O przekazanie sprawy może wystąpić sąd właściwy.

Jeżeli stroną jest Skarb Państwa, a państwową jednostką organizacyjną, z której działalnością

wiąże się dochodzone roszczenie, jest sąd

1)

właściwy do rozpoznania sprawy - sąd ten z urzędu przedstawia akta sprawy sądowi nad

nim przełożonemu, który przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu z sądem przedstawiającym;

2)

przełożony nad sądem właściwym do rozpoznania sprawy - sąd właściwy do rozpoznania

sprawy z urzędu przedstawia akta sprawy temu sądowi przełożonemu, który przekazuje

sprawę innemu sądowi równorzędnemu z sądem przekazującym, mającemu siedzibę poza obszarem

właściwości sądu przekazującego.

§ 1.

Jeżeli na podstawie przepisów kodeksu nie można w świetle okoliczności sprawy ustalić

właściwości miejscowej, Sąd Najwyższy oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo.

§ 2.

O oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo, występuje sąd, do którego

wpłynął pozew.

Referendarz sądowy może wykonywać czynności w postępowaniu cywilnym w przypadkach

wskazanych w ustawie. W zakresie powierzonych mu czynności referendarz sądowy ma,

zależnie od rodzaju podejmowanej czynności, prawa i obowiązki sądu albo przewodniczącego.

W przypadku wyłączenia sędziego na podstawie art. 48 § 1 pkt 1-4 sąd występuje do

sądu nad nim przełożonego o wyznaczenie innego sądu do rozpoznania sprawy, a sąd przełożony

wyznacza inny równorzędny sąd.

§ 1.

Niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego

1)

oparty wyłącznie na okolicznościach związanych z rozstrzygnięciem przez sąd o dowodach;

2)

złożony po raz kolejny co do tego samego sędziego z powołaniem tych samych okoliczności.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego wniesieniem. O pozostawieniu wniosku

i pism związanych z jego wniesieniem zawiadamia się stronę wnoszącą tylko raz - przy

złożeniu pierwszego pisma.

§ 3.

W przypadku złożenia ustnie wniosku, o którym mowa w § 1, przewodniczący zawiadamia

stronę o jego bezskuteczności.

Przepisy niniejszego działu, z wyłączeniem przepisu art. 48

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o wykreślenie zastawu rejestrowego

z rejestru zastawów.

W sprawach o ochronę konsumentów powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów może wytaczać

powództwa na rzecz konsumentów, a także wstępować, za ich zgodą, do postępowań w tych

sprawach w każdym ich stadium.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o uwierzytelnienie odpisu

statutu w postępowaniu rejestrowym.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o

1)

udzielenie, zmianę lub uchylenie zabezpieczenia roszczenia;

2)

wydanie, zmianę, uchylenie, stwierdzenie wygaśnięcia, zmianę wykonania, ograniczenie

wykonania lub zakończenie wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku

bankowym;

3)

uzyskanie informacji o rachunku bankowym, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 655/2014 z dnia 15 maja 2014 r.

ustanawiającym procedurę europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym

w celu ułatwienia transgranicznego dochodzenia wierzytelności w sprawach cywilnych

i handlowych

(Dz. Urz. UE L 189 z 27.06.2014, str. 59).

1.

Od wniosku o udzielenie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego złożonego przed wniesieniem

pisma wszczynającego postępowanie pobiera się czwartą część opłaty należnej od pozwu

o to roszczenie.

2.

Uiszczoną opłatę zalicza się na poczet opłaty od pisma wszczynającego postępowanie,

jeżeli zostało wniesione w terminie przewidzianym do tego w przepisach o zabezpieczeniu.

W przypadku oddalenia wniosku termin ten wynosi dwa tygodnie od dnia doręczenia postanowienia,

a jeżeli postanowienie zostało wydane na posiedzeniu jawnym - od dnia jego ogłoszenia.

Nie pobiera się opłaty od pierwszego wniosku o wydanie na podstawie akt odpisu orzeczenia

kończącego postępowanie z klauzulą wykonalności, złożonego przez stronę, która wszczęła

postępowanie.

Opłatę od wniosku o wydanie kopii dokumentu, znajdującego się w aktach sprawy, pobiera

się w kwocie 20 złotych za każde rozpoczęte 20 stron wydanej kopii.

Zwrotów, o których mowa w art. 79 i art. 80, dokonuje sąd, przed którym sprawa toczyła

się w pierwszej instancji, a sąd drugiej instancji - jeżeli opłatę pobrał. Jeżeli

opłatę pobrał notariusz, zwrotu dokonuje sąd, który rozpoznawał wniosek w pierwszej

instancji.

1.

Jeżeli można oszacować przewidywany nakład pracy biegłego przy sporządzeniu opinii

i przewidywaną wysokość wydatków przewodniczący zlecając biegłemu sporządzenie opinii

może oznaczyć wysokość wynagrodzenia lub zwrotu wydatków.

2.

W terminie tygodnia od dnia otrzymania zlecenia sporządzenia opinii biegły może zażądać

wynagrodzenia lub zwrotu wydatków w innej wysokości. Jeżeli strony zgodzą się na żądanie

biegłego i zostanie uiszczona odpowiednia zaliczka, przewodniczący zleci biegłemu

sporządzenie opinii za wynagrodzeniem lub ze zwrotem wydatków żądanymi przez biegłego,

a jeżeli nie - za wynagrodzeniem lub ze zwrotem wydatków ustalonymi zgodnie z art.

89.

3.

Przyznając biegłemu wynagrodzenie lub zwrot wydatków sąd jest związany wysokością,

na którą strony wyraziły zgodę na podstawie ust. 2.

1.

Jeżeli okoliczności sprawy uzasadniają przewidywanie, że w przypadku ustalenia wynagrodzenia

lub zwrotu wydatków biegłego zgodnie z art. 89 wystąpią trudności ze sprawnym przeprowadzeniem

dowodu z opinii biegłego, a nie ma podstaw do oznaczenia wysokości wynagrodzenia lub

zwrotu wydatków biegłego zgodnie z art. 89a, stosuje się przepisy ust. 2-4.

2.

Zlecając biegłemu sporządzenie opinii przewodniczący może zakreślić biegłemu termin

do zgłoszenia żądania ustalenia wynagrodzenia lub zwrotu wydatków w określonej kwocie.

Jeżeli strony zgodzą się na żądanie biegłego i zostanie uiszczona odpowiednia zaliczka,

przewodniczący zleci biegłemu sporządzenie opinii za wynagrodzeniem lub ze zwrotem

wydatków żądanymi przez biegłego, a jeżeli nie - za wynagrodzeniem lub ze zwrotem

wydatków ustalonymi zgodnie z art. 89.

3.

Termin, o którym mowa w ust. 2, przewodniczący ustala stosownie do obszerności materiału

sprawy i stopnia jej zawiłości. Termin ten nie może być krótszy niż tydzień ani dłuższy

niż miesiąc od dnia otrzymania zlecenia.

4.

Przyznając biegłemu wynagrodzenie lub zwrot wydatków sąd jest związany wysokością,

na którą strony wyraziły zgodę na podstawie ust. 2.

1.

Jeżeli opinia jest nierzetelna lub została sporządzona lub złożona ze znacznym nieusprawiedliwionym

opóźnieniem, wynagrodzenie lub zwrot wydatków ulega odpowiedniemu obniżeniu; w szczególnie

rażących przypadkach sąd może odmówić przyznania wynagrodzenia lub zwrotu wydatków.

2.

Jeżeli opinia jest fałszywa, wynagrodzenie ani zwrot wydatków nie przysługują.

1.

Tłumaczowi powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot

poniesionych przez niego wydatków niezbędnych do wykonania tłumaczenia.

2.

Wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków tłumacza ustala się stosując odpowiednio

przepisy o wynagrodzeniu i zwrocie wydatków biegłego.

3.

Wysokość wynagrodzenia tłumacza przysięgłego ustala się według przepisów ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1326).

Przepisy art. 92 oraz art. 93 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do przyznawania należności

mediatorowi w przypadku, o którym mowa w art. 183.

Jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku poniesienia kosztów sądowych

lub orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym

przedmiocie wydaje sąd, przed którym sprawa toczyła się w pierwszej instancji.

Sąd może zasądzić od świadka, biegłego, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego

- po ich wysłuchaniu - zwrot kosztów wywołanych ich rażącą winą.

§ 1.

W piśmie procesowym mającym na celu przygotowanie sprawy do rozstrzygnięcia (pismo

przygotowawcze) strona powinna zwięźle podać stan sprawy, wyszczególnić, które fakty

przyznaje, a którym zaprzecza, oraz wypowiedzieć się co do twierdzeń i dowodów zgłoszonych

przez stronę przeciwną.

§ 2.

W piśmie przygotowawczym strona może także wskazać podstawy prawne swoich żądań lub

wniosków.

§ 1.

Jeżeli pismo procesowe wniesione przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego

lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej nie może otrzymać prawidłowego

biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący zwraca pismo stronie

bez wezwania do jego poprawienia lub uzupełnienia. Mylne oznaczenie pisma procesowego

lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i

rozpoznania go w trybie właściwym.

§ 2.

W zarządzeniu o zwrocie pisma wskazuje się braki, które stanowią podstawę zwrotu.

§ 3.

W terminie tygodnia od dnia doręczenia zarządzenia o zwrocie pisma strona może je

wnieść ponownie. Jeżeli pismo to nie jest dotknięte brakami, wywołuje skutek od daty

pierwotnego wniesienia. Skutek ten nie następuje w przypadku kolejnego zwrotu pisma,

chyba że zwrot nastąpił na skutek braków uprzednio niewskazanych.

§ 4.

Zarządzenie o zwrocie pisma może wydać także referendarz sądowy.

§ 1.

Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie,

nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony

jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany

w artykułach poprzedzających i nie ma zastosowania art. 139 § 2-3

§ 2.

Powód w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu zobowiązania, o którym mowa

w § 1, składa do akt potwierdzenie doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika

albo zwraca pismo i wskazuje aktualny adres pozwanego lub dowód, że pozwany przebywa

pod adresem wskazanym w pozwie. Po bezskutecznym upływie terminu stosuje się przepis

art. 177 § 1 pkt 6.

§ 1.

Na posiedzenia jawne wstęp na salę sądową mają tylko osoby nieuzbrojone i pełnoletnie.

Wymóg pełnoletności nie dotyczy stron, interwenientów ubocznych, ich przedstawicieli

ustawowych i pełnomocników oraz osób wezwanych.

§ 2.

Przewodniczący może zezwolić na obecność na posiedzeniu jawnym osobom małoletnim oraz

osobom obowiązanym do noszenia broni.

§ 3.

Na posiedzenia niejawne mają wstęp tylko osoby wezwane.

§ 4.

Przy czynnościach sądu nie mogą być obecne osoby w stanie nielicującym z powagą sądu.

W miarę potrzeby na posiedzeniu przewodniczący może pouczyć strony o prawdopodobnym

wyniku sprawy w świetle zgłoszonych do tej chwili twierdzeń i dowodów.

Jeżeli w toku posiedzenia okaże się, że o żądaniu lub wniosku strony można rozstrzygnąć

na innej podstawie prawnej, niż przez nią wskazana, uprzedza się o tym strony obecne

na posiedzeniu.

§ 1.

Strona powinna zwrócić uwagę sądu na uchybienie przepisom postępowania, wnosząc o

wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Zastrzeżenie można zgłosić najpóźniej na kolejnym

posiedzeniu.

§ 2.

Stronie zastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje

prawo powoływania się na to uchybienie w dalszym toku postępowania. Skutku tego nie

niweczy wypowiedzenie lub cofnięcie pełnomocnictwa.

§ 3.

Przepisu § 2 nie stosuje się, gdy chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie

sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu lub gdy strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła

zastrzeżeń bez swojej winy.

Zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu nie wstrzymuje postępowania w sprawie ani

wykonania orzeczenia. Sąd może jednak, stosownie do okoliczności, wstrzymać postępowanie

lub wykonanie orzeczenia. W przypadku uwzględnienia wniosku sąd może natychmiast przystąpić

do rozpoznania sprawy.

W postanowieniu o zawieszeniu postępowania wskazuje się przepis stanowiący podstawę

prawną rozstrzygnięcia.

Pismo, które zostało wniesione jako pozew, a z którego nie wynika żądanie rozstrzygnięcia

sporu o charakterze sprawy cywilnej, przewodniczący zwraca wnoszącemu bez żadnych

dalszych czynności, chyba że wyjątkowe okoliczności uzasadniają nadanie mu biegu.

§ 1.

Jeżeli z treści pozwu i załączników oraz okoliczności dotyczących sprawy, a także

faktów, o których mowa w art. 228, wynika oczywista bezzasadność powództwa, stosuje

się przepisy § 2-4.

§ 2.

Gdyby czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia pozwu, miały

być oczywiście niecelowe, można je pominąć. W szczególności można nie wzywać powoda

do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani

nie przekazywać sprawy.

§ 3.

Sąd może oddalić powództwo na posiedzeniu niejawnym, nie doręczając pozwu osobie wskazanej

jako pozwany ani nie rozpoznając wniosków złożonych wraz z pozwem.

§ 4.

Uzasadnienie wyroku sporządza się na piśmie z urzędu. Powinno ono zawierać jedynie

wyjaśnienie, dlaczego powództwo zostało uznane za oczywiście bezzasadne. Wyrok z uzasadnieniem

sąd z urzędu doręcza tylko powodowi z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia

środka zaskarżenia.

Okoliczności, które uzasadniają odrzucenie pozwu, jak również niewłaściwy tryb postępowania,

brak należytego umocowania pełnomocnika, brak zdolności procesowej pozwanego, brak

w składzie jego organów lub niedziałanie jego przedstawiciela ustawowego sąd bierze

pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy.

§ 1.

Podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność pozwanego z tego samego stosunku

prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność pozwanego

jest niesporna lub uprawdopodobniona dokumentem niepochodzącym wyłącznie od pozwanego.

§ 2.

Pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co

do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała

się wymagalna.

§ 3.

Zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego

stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących

opłat.

§ 1.

Przewodniczący zarządza doręczenie pozwu pozwanemu i wzywa go do złożenia odpowiedzi

na pozew w wyznaczonym terminie nie krótszym niż dwa tygodnie. O zarządzeniu doręczenia

pozwu zawiadamia się powoda.

§ 2.

Przewodniczący zarządza zwrot odpowiedzi na pozew złożonej z uchybieniem terminu.

§ 1.

Spory co do poszczególnych zagadnień objętych planem rozprawy rozstrzyga przewodniczący.

§ 2.

Plan rozprawy podpisują strony. Odmowę złożenia podpisu przez stronę odnotowuje się

w planie.

§ 3.

Przewodniczący zatwierdza plan rozprawy.

§ 4.

Plan rozprawy stanowi załącznik do protokołu posiedzenia przygotowawczego. Do planu

rozprawy stosuje się odpowiednio przepisy o zarządzeniu.

§ 5.

Plan rozprawy z urzędu doręcza się stronom. Doręczenie stronie planu rozprawy zastępuje

zawiadomienie jej o terminach posiedzeń i innych czynności objętych planem. Jeżeli

plan obejmuje obowiązki, które strona musi wykonać osobiście, w szczególności stawienie

się w celu udziału w czynnościach wymagających jej osobistego stawiennictwa, doręcza

się go także bezpośrednio stronie, z wyjątkiem strony, o której mowa w art. 1135

§ 1.

Jeżeli plan rozprawy stał się nieaktualny, sąd może w drodze postanowienia dokonać

w nim zmiany. Przed wydaniem postanowienia sąd wysłucha stron, informując je jednocześnie

o zakresie zamierzonej zmiany.

§ 2.

Jeżeli choć jedna ze stron sprzeciwi się zamierzonej przez sąd zmianie, przeprowadza

się kolejne posiedzenie przygotowawcze. Nie dotyczy to przypadku, w którym zmiana

planu rozprawy obejmuje jedynie wyznaczenie dodatkowych terminów przesłuchania objętych

planem świadków, biegłych lub stron.

§ 3.

W razie istotnej potrzeby można sporządzić nowy plan rozprawy. W takim przypadku przeprowadzenie

kolejnego posiedzenia przygotowawczego jest obowiązkowe. Pierwotny plan rozprawy traci

moc w części, w której nowy plan jest odmienny.

§ 4.

Zmiana planu rozprawy lub wyznaczenie kolejnego posiedzenia przygotowawczego nie powoduje

otwarcia terminu do zgłaszania nowych twierdzeń i dowodów.

§ 1.

Jeżeli wyznaczono posiedzenie przygotowawcze, strona może przytaczać twierdzenia i

dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony

przeciwnej do chwili zatwierdzenia planu rozprawy. Twierdzenia i dowody zgłoszone

po zatwierdzeniu planu rozprawy podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni,

że ich powołanie nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

§ 2.

Jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać

twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń

strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków,

które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania

się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu.

§ 1.

Równocześnie z doręczeniem pism, o których mowa w art. 205

1)

możliwości rozwiązania sporu w drodze ugody zawartej przed sądem lub mediatorem;

2)

obowiązku udziału w posiedzeniu przygotowawczym i przedstawienia wszystkich twierdzeń

i dowodów na tym posiedzeniu;

3)

skutkach niedopełnienia obowiązków, o których mowa w pkt 2, w szczególności możliwości

wydania przez sąd wyroku zaocznego na posiedzeniu niejawnym i warunkach jego wykonalności,

obciążenia kosztami postępowania, a także możliwości umorzenia postępowania oraz pominięcia

spóźnionych twierdzeń i dowodów;

4)

możliwości ustanowienia pełnomocnika procesowego oraz o tym, że zastępstwo adwokata,

radcy prawnego lub rzecznika patentowego nie jest obowiązkowe;

5)

obowiązku złożenia pisma przygotowawczego na zarządzenie przewodniczącego, wymogach

co do jego treści i skutkach ich niedochowania;

6)

zwrocie pisma przygotowawczego złożonego bez zarządzenia przewodniczącego.

§ 2.

Pozwanego poucza się także o czynnościach procesowych, które może lub powinien podjąć,

jeśli nie uznaje żądania pozwu w całości lub części, w szczególności obowiązku złożenia

odpowiedzi na pozew, w tym obowiązujących w tym zakresie wymaganiach co do terminu

i formy.

§ 3.

Pouczenia, o których mowa w § 1 i 2, doręcza się bezpośrednio stronie, z wyjątkiem

strony, o której mowa w art. 1135

§ 1.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności w sprawach zawiłych lub obrachunkowych,

przewodniczący może zarządzić wymianę przez strony pism przygotowawczych, oznaczając

porządek składania pism, terminy, w których pisma należy złożyć, i okoliczności, które

mają być wyjaśnione.

§ 2.

Przewodniczący może zobowiązać stronę, by w piśmie przygotowawczym podała wszystkie

twierdzenia i dowody istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utraty prawa do

ich powoływania w toku dalszego postępowania. W takim przypadku twierdzenia i dowody

zgłoszone z naruszeniem tego obowiązku podlegają pominięciu, chyba że strona uprawdopodobni,

iż ich powołanie w piśmie przygotowawczym nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania

wynikła później.

§ 3.

Późniejsze wyznaczenie posiedzenia przygotowawczego nie powoduje otwarcia terminu

do zgłaszania nowych twierdzeń i dowodów.

§ 4.

Stronę zastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej przewodniczący może zobowiązać do wskazania w

piśmie przygotowawczym także podstaw prawnych jej żądań i wniosków, w miarę potrzeby

ograniczając zakres tego wskazania.

§ 5.

Przewodniczący zarządza zwrot pisma przygotowawczego złożonego z uchybieniem terminu

albo bez zarządzenia.

§ 1.

Po złożeniu odpowiedzi na pozew, a także gdy odpowiedź na pozew nie została złożona,

ale wyrok zaoczny nie został wydany, przewodniczący wyznacza posiedzenie przygotowawcze

i wzywa na nie strony.

§ 2.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by termin pierwszego

posiedzenia przygotowawczego przypadł nie później niż dwa miesiące po dniu złożenia

odpowiedzi na pozew albo ostatniego pisma przygotowawczego złożonego w wykonaniu zarządzenia

przewodniczącego, a jeżeli odpowiedź na pozew albo pismo przygotowawcze nie zostaną

złożone - nie później niż dwa miesiące po upływie terminu do złożenia tych pism.

§ 3.

Jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że przeprowadzenie posiedzenia przygotowawczego

nie przyczyni się do sprawniejszego rozpoznania sprawy, przewodniczący może jej nadać

inny właściwy bieg, w szczególności skierować ją do rozpoznania, także na rozprawie.

§ 1.

Posiedzenie przygotowawcze służy rozwiązaniu sporu bez potrzeby prowadzenia dalszych

posiedzeń, zwłaszcza rozprawy. Jeżeli nie uda się rozwiązać sporu, na posiedzeniu

przygotowawczym sporządza się z udziałem stron plan rozprawy.

§ 2.

Posiedzenie przygotowawcze odbywa się według przepisów o posiedzeniu niejawnym. W

toku posiedzenia przygotowawczego zachowanie szczegółowych przepisów postępowania

nie jest konieczne, jeżeli przyczyni się to do osiągnięcia celów tego posiedzenia.

§ 3.

Do udziału w posiedzeniu przygotowawczym są obowiązani strony i ich pełnomocnicy.

Przewodniczący może zwolnić stronę od obowiązku stawienia się na posiedzenie przygotowawcze,

jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że udział pełnomocnika będzie wystarczający.

§ 4.

Przed rozpoczęciem posiedzenia przygotowawczego powód może wnieść o jego przeprowadzenie

bez swego udziału. Wniosek nie podlega cofnięciu, a zastrzeżenie warunku lub terminu

uważa się za nieistniejące. W takim przypadku niestawiennictwo powoda lub jego pełnomocnika

na posiedzeniu przygotowawczym nie prowadzi do umorzenia postępowania, plan rozprawy

sporządza się bez udziału powoda, a ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą powoda

w dalszym toku postępowania.

§ 5.

Jeżeli powód bez usprawiedliwienia nie stawi się na posiedzenie przygotowawcze, sąd

umarza postępowanie, rozstrzygając o kosztach jak przy cofnięciu pozwu, chyba że sprzeciwi

się temu obecny na tym posiedzeniu pozwany. Jeżeli powód w terminie tygodnia od dnia

doręczenia mu postanowienia o umorzeniu postępowania usprawiedliwi swe niestawiennictwo,

sąd uchyli to postanowienie i nada sprawie właściwy bieg. Przepisu tego nie stosuje

się w przypadku kolejnego nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.

§ 6.

Jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie przygotowawcze, plan rozprawy sporządza

się bez jego udziału. Ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą pozwanego w dalszym

toku postępowania. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa przepis art.

103 § 3 stosuje się.

§ 7.

Jeżeli strona, która stawiła się na posiedzenie przygotowawcze, nie bierze w nim udziału,

plan rozprawy sporządza się bez jej udziału. Ustalenia zawarte w planie rozprawy wiążą

tę stronę w dalszym toku postępowania. Przepis art. 103 § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Na posiedzeniu przygotowawczym przewodniczący ustala ze stronami przedmiot sporu i

wyjaśnia stanowiska stron, także w zakresie prawnych aspektów sporu.

§ 2.

Przewodniczący powinien skłaniać strony do pojednania oraz dążyć do ugodowego rozwiązania

sporu, w szczególności w drodze mediacji. W tym celu przewodniczący może poszukiwać

ze stronami ugodowych sposobów rozwiązania sporu, wspierać je w formułowaniu propozycji

ugodowych oraz wskazywać sposoby i skutki rozwiązania sporu, w tym skutki finansowe.

§ 1.

Jeżeli na posiedzeniu przygotowawczym sąd skierował strony do mediacji, posiedzenie

odracza się do czasu zakończenia mediacji.

§ 2.

W razie potrzeby, zwłaszcza gdy istnieją widoki ugodowego rozwiązania sporu lub gdy

zajdzie potrzeba wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy albo

w przypadku usprawiedliwionego niestawiennictwa strony, a także na zgodny wniosek

stron, posiedzenie przygotowawcze można odroczyć na czas oznaczony, nie dłuższy niż

trzy miesiące.

§ 3.

Na zgodny wniosek stron posiedzenie przygotowawcze można odroczyć po raz drugi - na

czas oznaczony, nie dłuższy niż trzy miesiące.

§ 4.

Poza przypadkami, o których mowa w § 1-3, odraczanie posiedzenia przygotowawczego

jest niedopuszczalne.

§ 1.

Z przebiegu posiedzenia przygotowawczego protokół sporządza się pisemnie. W protokole

tym nie zamieszcza się oświadczeń stron złożonych w ramach prób ugodowego rozwiązania

sporu; przepis art. 183

§ 3 stosuje się odpowiednio. Przewodniczący może również odstąpić od zamieszczenia

innych wzmianek, jeżeli może to ułatwić rozwiązanie sporu bez rozprawy. Przebieg posiedzenia

przygotowawczego w części obejmującej próbę ugodowego rozwiązania sporu nie podlega

utrwaleniu w sposób przewidziany w art. 9

§ 2.

Jeżeli zawarto ugodę, jej osnowę wciąga się do protokołu albo zamieszcza w odrębnym

dokumencie, podpisanym przez strony, stanowiącym załącznik do protokołu.

§ 1.

Plan rozprawy zawiera rozstrzygnięcia co do wniosków dowodowych stron, zastępując

w tym zakresie postanowienie dowodowe. Przepisy art. 236 i art. 243

§ 2.

W miarę potrzeby plan rozprawy może zawierać

1)

dokładne określenie przedmiotów żądań stron, w tym rozmiar dochodzonych świadczeń

wraz z należnościami ubocznymi;

2)

dokładnie określone zarzuty, w tym formalne;

3)

ustalenie, które fakty i oceny prawne pozostają między stronami sporne;

4)

terminy posiedzeń i innych czynności w sprawie;

5)

kolejność i termin przeprowadzenia dowodów oraz roztrząsania wyników postępowania

dowodowego;

6)

termin zamknięcia rozprawy lub ogłoszenia wyroku;

7)

rozstrzygnięcia innych zagadnień, o ile są niezbędne do prowadzenia postępowania.

§ 3.

W planie rozprawy można się odwoływać do pism procesowych stron.

§ 4.

Przepisy art. 206 i art. 206

§ 1.

Przewodniczący i sąd podejmują czynności w sprawie tak, aby przebiegła zgodnie z planem

rozprawy, a jeżeli planu nie sporządzono - w najwcześniejszych możliwych terminach.

§ 2.

Przewodniczący wyznacza terminy posiedzeń w sprawie zgodnie z planem rozprawy, a jeżeli

planu nie sporządzono - najwcześniejsze możliwe terminy.

Rozprawę należy przygotować tak, aby nie było przeszkód do rozstrzygnięcia sprawy

na pierwszym posiedzeniu na nią wyznaczonym. Więcej posiedzeń niż jedno wyznacza się

tylko w razie konieczności, zwłaszcza gdy przeprowadzenie wszystkich dowodów na jednym

posiedzeniu nie jest możliwe. W takim przypadku posiedzenia powinny odbywać się w

kolejnych dniach, a jeżeli nie jest to możliwe - tak, aby upływ czasu pomiędzy kolejnymi

posiedzeniami nie był nadmierny.

Ilekroć ustawa przewiduje wysłuchanie stron lub innych osób, stosownie do okoliczności

może się to odbyć przez wezwanie stron do złożenia odpowiednich oświadczeń na posiedzeniu

albo wyznaczenie terminu do zajęcia stanowiska w piśmie procesowym lub za pomocą środków

porozumiewania się na odległość, o ile dają one pewność co do osoby składającej oświadczenie.

§ 1.

Ilekroć zachowanie strony w świetle okoliczności sprawy wskazuje na nadużycie przez

nią prawa procesowego, sąd poucza ją o możliwości zastosowania wobec niej środków,

o których mowa w § 2.

§ 2.

W przypadku gdy sąd stwierdzi nadużycie przez stronę prawa procesowego, może w orzeczeniu

kończącym postępowanie w sprawie

1)

stronę nadużywającą skazać na grzywnę;

2)

niezależnie od wyniku sprawy, odpowiednio do spowodowanej tym nadużyciem prawa procesowego

zwłoki w jej rozpoznaniu, włożyć na stronę nadużywającą obowiązek zwrotu kosztów w

części większej, niż wskazywałby wynik sprawy, a nawet zwrotu kosztów w całości;

3)

na wniosek strony przeciwnej

a)

przyznać od strony nadużywającej koszty procesu podwyższone odpowiednio do spowodowanego

tym nadużyciem zwiększenia nakładu pracy strony przeciwnej na prowadzenie sprawy,

nie więcej jednak niż dwukrotnie,

b)

podwyższyć stopę odsetek zasądzonych od strony, której nadużycie spowodowało zwłokę

w rozpoznaniu sprawy, za czas odpowiadający tej zwłoce, z tym że stopa może zostać

podwyższona nie więcej niż dwukrotnie; przepisów o maksymalnej dopuszczalnej wysokości

odsetek ustawowych za opóźnienie nie stosuje się.

§ 1.

Fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. Sąd bierze je pod rozwagę nawet bez powołania

się na nie przez strony.

§ 2.

Nie wymagają dowodu również fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna

oraz fakty znane sądowi z urzędu, jednakże sąd powinien zwrócić na nie uwagę stron.

We wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest obowiązana oznaczyć dowód w sposób

umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane

tym dowodem.

§ 1.

Sąd może w szczególności pominąć dowód

1)

którego przeprowadzenie wyłącza przepis kodeksu;

2)

mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony

zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy;

3)

nieprzydatny do wykazania danego faktu;

4)

niemożliwy do przeprowadzenia;

5)

zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania;

6)

gdy wniosek strony nie odpowiada wymogom art. 235

§ 2.

Pomijając dowód, sąd wydaje postanowienie, w którym wskazuje podstawę prawną tego

rozstrzygnięcia.

§ 1.

W postanowieniu o dopuszczeniu dowodu sąd oznaczy środek dowodowy i fakty, które mają

nim zostać wykazane, a w miarę potrzeby i możliwości - także termin i miejsce przeprowadzenia

dowodu.

§ 2.

Jeżeli o wydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu wnosiła strona, w

postanowieniu wystarczy powołać się na treść jej wniosku.

§ 3.

Zlecając przeprowadzenie dowodu sędziemu wyznaczonemu albo sądowi wezwanemu, sąd oznaczy

tego sędziego albo ten sąd. Jeżeli nie oznaczono terminu lub miejsca przeprowadzenia

dowodu, oznaczy je sędzia wyznaczony albo sąd wezwany.

Strona, która wnosiła o wezwanie na rozprawę świadka, biegłego lub innej osoby, powinna

dołożyć starań, by osoba ta stawiła się w wyznaczonym czasie i miejscu, w szczególności

zawiadomić ją o obowiązku, czasie i miejscu stawiennictwa.

§ 1.

Ilekroć ustawa przewiduje odebranie przyrzeczenia od osoby stawającej przed sądem,

może je odebrać tylko sąd lub sędzia wyznaczony.

§ 2.

Osobie, która w danej sprawie składała już przyrzeczenie, przypomina się je przy czynności

z jej udziałem, chyba że będzie potrzebne ponowne odebranie przyrzeczenia.

Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez

wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje

postanowienie.

Świadka, który nie może się stawić na wezwanie z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się usunąć przeszkody, przesłuchuje się w miejscu jego pobytu.

Świadek składa zeznanie na piśmie, jeżeli sąd tak postanowi. W takim przypadku świadek

składa przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia. Świadek jest obowiązany

złożyć tekst zeznania w sądzie w terminie wyznaczonym przez sąd. Przepisy art. 165

§ 2, art. 274 § 1 i art. 276 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli sąd poweźmie wątpliwość co do zdolności spostrzegania lub komunikowania spostrzeżeń

przez świadka, może zarządzić przesłuchanie go z udziałem biegłego lekarza lub psychologa,

a świadek nie może się temu sprzeciwić.

Świadek w ciągu tygodnia od dnia doręczenia mu postanowienia skazującego go na grzywnę

lub na pierwszym posiedzeniu, na które zostanie wezwany, może usprawiedliwić swe niestawiennictwo.

W przypadku usprawiedliwienia niestawiennictwa sąd zwolni świadka od grzywny i przymusowego

sprowadzenia.

Sąd może dopuścić dowód z opinii sporządzonej na zlecenie organu władzy publicznej

w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.

Sąd może zarządzić przedstawienie biegłemu w niezbędnym zakresie akt sprawy lub przedmiotu

oględzin oraz zarządzić, by był obecny lub brał udział w przeprowadzeniu dowodu.

Sąd może zażądać ustnego lub pisemnego uzupełnienia opinii lub jej wyjaśnienia, a

także dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.

§ 1.

Biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo w sądzie i wykonaną pracę oraz

zwrotu wydatków.

§ 2.

Przewodniczący może przyznać biegłemu zaliczkę na poczet wydatków.

§ 3.

Jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna, o przyznaniu wynagrodzenia i zwrotu wydatków

rozstrzyga się po jej uzupełnieniu lub wyjaśnieniu.

W sprawach rodzinnych i opiekuńczych sąd może zażądać opinii opiniodawczego zespołu

sądowych specjalistów. Do opinii zespołu stosuje się odpowiednio przepisy o opinii

instytutu naukowego lub naukowo-badawczego.

Jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia

lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania

jest niemożliwe, nader utrudnione lub oczywiście niecelowe, może w wyroku zasądzić

odpowiednią sumę według swej oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.

§ 1.

Stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, obecną przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący

pouczy o sposobie i terminie zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem

oraz warunkach, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 2.

Sąd z urzędu doręcza wyrok stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego

lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy

ogłoszeniu wyroku.

§ 3.

Sąd z urzędu doręcza stronom wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym.

§ 4.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wraz z wyrokiem, który podlega doręczeniu

z urzędu, doręcza się pouczenie o sposobie i terminie zgłoszenia wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem oraz warunkach, sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia.

§ 5.

Jeżeli zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych jest obowiązkowe, należy

także pouczyć stronę o treści przepisów o obowiązkowym zastępstwie oraz skutkach niezastosowania

się do tych przepisów.

§ 1.

Uzasadnienie wyroku powinno zawierać

1)

wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które

sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym

dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

2)

wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

§ 2.

Uzasadnienie wyroku sporządza się w sposób zwięzły.

§ 1.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony o doręczenie wyroku z

uzasadnieniem zgłoszony w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 2.

W przypadkach gdy wyrok doręcza się z urzędu, termin, o którym mowa w § 1, liczy się

od dnia doręczenia wyroku.

§ 3.

We wniosku należy wskazać, czy pisemne uzasadnienie ma dotyczyć całości wyroku czy

jego części, w szczególności poszczególnych objętych nim rozstrzygnięć.

§ 4.

Sąd odrzuca wniosek niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami,

których nie usunięto mimo wezwania.

§ 1.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się w zakresie wynikającym z wniosku o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem.

§ 2.

Pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie dwóch tygodni od dnia wpływu

do właściwego sądu wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem, a jeżeli wniosek był

dotknięty brakami - od dnia usunięcia tych braków.

§ 3.

W przypadkach gdy pisemne uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu, termin, o którym

mowa w § 2, biegnie od dnia ogłoszenia wyroku.

§ 4.

W przypadku niemożności sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku w terminie prezes

sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony.

§ 1.

Wyrok z pisemnym uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która zgłosiła wniosek

o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

§ 2.

Sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku z urzędu nie zwalnia strony od obowiązku

zgłoszenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem.

§ 3.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wraz z pisemnym uzasadnieniem wyroku

doręcza się pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia. Przepis

art. 327 § 5 stosuje się.

§ 4.

Jeżeli sporządzenie uzasadnienia okaże się niemożliwe, prezes sądu zawiadamia o tym

stronę. W takim przypadku termin do wniesienia środka zaskarżenia biegnie od dnia

doręczenia tego zawiadomienia, o czym należy pouczyć stronę. Stronie niezastępowanej

przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej wraz z tym pouczeniem doręcza się pouczenie przewidziane w § 3. Przepis art.

327 § 5 stosuje się.

§ 1.

Jeżeli przebieg posiedzenia jest utrwalany w sposób przewidziany w art. 157 § 1, uzasadnienie

może być wygłoszone po ogłoszeniu wyroku i utrwalone za pomocą urządzenia rejestrującego

dźwięk albo obraz i dźwięk, o czym przewodniczący uprzedza przed wygłoszeniem uzasadnienia.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, nie podaje się odrębnie zasadniczych powodów rozstrzygnięcia,

a zamiast pisemnego uzasadnienia wyroku sporządza się transkrypcję wygłoszonego uzasadnienia.

§ 3.

Do transkrypcji wygłoszonego uzasadnienia odpowiednio stosuje się przepisy o pisemnym

uzasadnieniu wyroku.

§ 1.

Sąd może wydać wyrok zaoczny na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany w wyznaczonym terminie

nie złożył odpowiedzi na pozew.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w § 1, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o

faktach zawarte w pozwie lub pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed posiedzeniem,

chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia

prawa.

§ 1.

Sąd wyda wyrok zaoczny, jeżeli mimo niezłożenia odpowiedzi na pozew skierowano sprawę

do rozpoznania na rozprawie, a pozwany nie stawił się na tę rozprawę, albo mimo stawienia

się nie bierze w niej udziału. Przepis art. 339 § 2 stosuje się.

§ 2.

Wyrok wydany w nieobecności pozwanego nie będzie zaoczny, jeżeli pozwany żądał przeprowadzenia

rozprawy w swej nieobecności lub składał już w sprawie wyjaśnienia ustnie lub na piśmie.

Wyrok zaoczny sąd uzasadnia, gdy powództwo zostało oddalone w całości lub części,

a powód zażądał uzasadnienia w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu wyroku.

§ 1.

Wyrok zaoczny doręcza się stronom z urzędu. Stronie niezastępowanej przez adwokata,

radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej

Polskiej doręcza się go z pouczeniem o przysługujących jej środkach zaskarżenia, a

pozwanemu - także z pouczeniem o obowiązku przedstawienia w sprzeciwie wszystkich

twierdzeń i dowodów oraz skutku niedopełnienia tego obowiązku w postaci możliwości

pominięcia spóźnionych twierdzeń i dowodów.

§ 2.

Jeżeli wyrok, zgodnie z art. 342, nie podlegał uzasadnieniu, termin do wniesienia

przez powoda apelacji biegnie od dnia jego doręczenia.

W przypadku wniesienia sprzeciwu przewodniczący zarządza doręczenie go powodowi i

nadaje sprawie bieg, w razie potrzeby podejmując czynności przewidziane w przepisach

o organizacji postępowania.

§ 1.

Niedopuszczalny jest wniosek o sprostowanie wyroku złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu.

§ 2.

Za wniosek złożony jedynie dla zwłoki w postępowaniu uważa się drugi i dalszy wniosek

złożony przez tę samą stronę co do tego samego wyroku, chyba że okoliczności sprawy

wykluczają tę ocenę.

§ 3.

Wniosek, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności. To samo dotyczy pism związanych z jego złożeniem. O pozostawieniu wniosku

i pism związanych z jego złożeniem zawiadamia się stronę wnoszącą tylko raz - przy

złożeniu pierwszego pisma.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do wniosku o uzupełnienie i o wykładnię wyroku.

Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, strony zawarły

ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn

wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne.

Sąd pierwszej instancji przedstawia niezwłocznie akta sprawy sądowi drugiej instancji.

§ 1.

Sąd drugiej instancji odrzuca apelację spóźnioną, nieopłaconą lub z innych przyczyn

niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie usunęła w wyznaczonym

terminie.

§ 2.

Czynności związane z nadaniem biegu apelacji może wykonywać referendarz sądowy.

Przewodniczący zarządza doręczenie odpisów apelacji pozostałym stronom, pouczając

je o treści art. 374. Pozostałe strony mogą wnieść odpowiedź na apelację w terminie

dwóch tygodni od dnia doręczenia odpisu apelacji.

Sąd drugiej instancji może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przeprowadzenie

rozprawy nie jest konieczne. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne,

jeżeli strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie

rozprawy, chyba że cofnięto pozew lub apelację albo zachodzi nieważność postępowania.

Poza przypadkami określonymi w art. 391

§ 1.

W przypadku wniesienia apelacji od wyroku wydanego na podstawie art. 191

§ 2.

W przypadku wątpliwości apelację uważa się za wniesioną co do całości wyroku z wnioskiem

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

§ 3.

W przypadku stwierdzenia, że powództwo nie jest oczywiście bezzasadne, sąd drugiej

instancji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania. W pozostałych przypadkach sąd drugiej instancji oddala apelację.

§ 4.

Uzasadnienie wyroku oddalającego apelację sąd drugiej instancji może ograniczyć do

odwołania się do ustaleń i wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku zawartych w uzasadnieniu

wyroku sądu pierwszej instancji.

§ 5.

Wyrok z pisemnym uzasadnieniem, o ile je sporządzono, i wymaganymi przez ustawę pouczeniami

z urzędu doręcza się tylko powodowi.

§ 6.

Przepisu art. 394

§ 7.

W przypadku uchylenia wyroku wydanego na podstawie art. 191

1)

ilekroć ustawa przewiduje zwrot pozwu, sąd umarza postępowanie;

2)

wraz z odpisem pozwu doręcza się pozwanemu odpisy apelacji oraz wyroków sądów obu

instancji z uzasadnieniami.

§ 1.

Zażalenie do innego składu sądu pierwszej instancji przysługuje na postanowienia tego

sądu, których przedmiotem jest

1)

odmowa zwolnienia od kosztów sądowych lub cofnięcie takiego zwolnienia oraz odmowa

ustanowienia adwokata lub radcy prawnego lub ich odwołanie;

2)

oddalenie opozycji przeciwko wstąpieniu interwenienta ubocznego oraz niedopuszczenie

interwenienta do udziału w sprawie wskutek uwzględnienia opozycji;

3)

rygor natychmiastowej wykonalności;

4)

wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia do czasu rozstrzygnięcia skargi o wznowienie

postępowania;

5)

stwierdzenie prawomocności orzeczenia;

6)

skazanie świadka, biegłego, strony, jej pełnomocnika oraz osoby trzeciej na grzywnę,

zarządzenie przymusowego sprowadzenia i aresztowania świadka oraz odmowa zwolnienia

świadka i biegłego od grzywny i świadka od przymusowego sprowadzenia;

7)

odmowa uzasadnienia orzeczenia oraz jego doręczenia;

8)

sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

9)

zwrot zaliczki, zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz

wynagrodzenie biegłego, mediatora i należności świadka, a także koszty przyznane w

nakazie zapłaty, jeżeli nie wniesiono środka zaskarżenia od nakazu;

10)

oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

11)

zatwierdzenie ugody zawartej przed mediatorem;

12)

odrzucenie zażalenia;

13)

odrzucenie skargi na orzeczenie referendarza sądowego.

§ 2.

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia, o którym mowa w § 1, przepisy art.

394 § 2 i 3 oraz art. 395-397 stosuje się odpowiednio.

§ 3.

Jeżeli w sądzie pierwszej instancji nie można utworzyć składu do rozpoznania zażalenia,

zażalenie rozpoznaje sąd drugiej instancji.

Jeżeli zaskarżono postanowienie, o którym mowa w art. 394 § 1 i zarazem w art. 394

§ 1.

Niedopuszczalne jest zażalenie wniesione jedynie dla zwłoki w postępowaniu.

§ 2.

Za zażalenie wniesione jedynie dla zwłoki w postępowaniu uważa się

1)

drugie i dalsze zażalenie wniesione przez tę samą stronę na to samo postanowienie,

2)

zażalenie na postanowienie wydane w wyniku czynności wywołanych wniesieniem przez

tę samą stronę wcześniejszego zażalenia

- chyba że okoliczności sprawy wykluczają tę ocenę.

§ 3.

Zażalenie, o którym mowa w § 1, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych

czynności, w szczególności nie przedstawia się go do rozpoznania sądowi właściwemu.

To samo dotyczy pism związanych z jego wniesieniem.

§ 4.

O pozostawieniu zażalenia i pism związanych z jego wniesieniem zawiadamia się stronę

wnoszącą tylko raz - przy wniesieniu zażalenia.

§ 5.

Przepis art. 380 stosuje się odpowiednio.

Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia.

§ 1.

Sąd rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

§ 2.

W postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia sąd uzasadnia z urzędu postanowienie

kończące to postępowanie. W sprawach, w których zażalenie oddalono lub zmieniono zaskarżone

postanowienie, pisemne uzasadnienie sporządza się tylko wówczas, gdy strona zgłosiła

wniosek o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem.

§ 3.

Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy

o postępowaniu apelacyjnym.

§ 1.

Na orzeczenie referendarza sądowego służy skarga w przypadkach, w których na postanowienie

sądu służyłoby zażalenie.

§ 2.

Skargę wnosi się do sądu, w którym referendarz sądowy wydał zaskarżone orzeczenie,

w terminie tygodnia od dnia jego doręczenia, a jeżeli zażądano uzasadnienia tego orzeczenia

- od dnia jego doręczenia z uzasadnieniem.

§ 3.

W przypadku wniesienia skargi orzeczenie referendarza sądowego traci moc.

§ 4.

Jeżeli skarga jest oczywiście uzasadniona, referendarz sądowy, który wydał zaskarżone

orzeczenie, w terminie tygodnia od dnia wniesienia skargi może postanowieniem stwierdzić

zasadność skargi i w miarę potrzeby wydać ponowne orzeczenie. Na ponowne orzeczenie

służy skarga na zasadach ogólnych, jednak w przypadku jego zaskarżenia przepisu paragrafu

niniejszego nie stosuje się.

§ 5.

Po utracie mocy orzeczenia referendarza sądowego sąd rozpoznaje sprawę jako sąd pierwszej

instancji. Jeżeli zaskarżenie postanowienia do sądu wyższego rzędu nie jest możliwe

ze względu na brak takiego sądu, środek zaskarżenia rozpoznaje ten sam sąd w innym

składzie.

§ 6.

Jeżeli referendarz sądowy uzna, że skarga podlega odrzuceniu, przedstawia sprawę sądowi.

W przypadku uznania, że brak jest podstaw do odrzucenia skargi, sąd może od razu rozpoznać

sprawę, o ile stan sprawy na to pozwala.

§ 7.

Przepisy § 1-6 stosuje się odpowiednio do postępowania ze skargi na zarządzenie referendarza

sądowego.

§ 1.

Wniesienie skargi na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów sądowych

lub kosztów procesu oraz na postanowienie o odmowie ustanowienia adwokata lub radcy

prawnego wstrzymuje wykonalność tego postanowienia.

§ 2.

Jeżeli wniesiono skargę na postanowienie referendarza sądowego wydane na podstawie

art. 395 § 2, ponowne wydanie postanowienia na tej podstawie przez referendarza sądowego

nie jest dopuszczalne.

§ 3.

Sąd rozpoznaje skargę w składzie jednego sędziego jako sąd drugiej instancji. Po rozpoznaniu

skargi sąd utrzymuje w mocy lub zmienia zaskarżone postanowienie, stosując odpowiednio

przepisy o zażaleniu.

W zakresie nieuregulowanym do postępowania ze skargi na orzeczenie referendarza sądowego

stosuje się odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Wniesienie skargi o wznowienie nie tamuje wykonania zaskarżonego wyroku. W przypadku

uprawdopodobnienia, że skarżącemu grozi niepowetowana szkoda, sąd może na wniosek

strony wstrzymać wykonanie wyroku, chyba że strona przeciwna złoży odpowiednie zabezpieczenie.

§ 1.

Przepisy niniejszego działu stosuje się w sprawach gospodarczych podlegających rozpoznaniu

w procesie.

§ 2.

W sprawach gospodarczych rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu przepisy

o innych postępowaniach odrębnych stosuje się w zakresie, w którym nie są sprzeczne

z przepisami niniejszego działu. Nie dotyczy to spraw gospodarczych rozpoznawanych

w europejskim postępowaniu nakazowym, europejskim postępowaniu w sprawie drobnych

roszczeń oraz elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Dowód z zeznań świadków sąd może dopuścić jedynie wtedy, gdy po wyczerpaniu innych

środków dowodowych lub w ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia

sprawy.

Czynność strony, w szczególności oświadczenie woli lub wiedzy, z którą prawo łączy

nabycie, utratę lub zmianę uprawnienia strony w zakresie danego stosunku prawnego,

może być wykazana tylko dokumentem, o którym mowa w art. 77, chyba że strona wykaże, że nie może przedstawić dokumentu z przyczyn od niej niezależnych.

Niezależnie od wyniku sprawy sąd może obciążyć kosztami procesu w całości lub części

stronę, która przed wytoczeniem powództwa zaniechała próby dobrowolnego rozwiązania

sporu, uchyliła się od udziału w niej lub uczestniczyła w niej w złej wierze i przez

to przyczyniła się do zbędnego wytoczenia powództwa lub wadliwego określenia przedmiotu

sprawy.

Do wyroku sądu pierwszej instancji zasądzającego świadczenie w pieniądzu lub rzeczach

zamiennych przepisy art. 492 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Sprawami gospodarczymi są sprawy

1)

ze stosunków cywilnych między przedsiębiorcami w zakresie prowadzonej przez nich działalności

gospodarczej;

2)

określone w pkt 1, choćby którakolwiek ze stron zaprzestała prowadzenia działalności

gospodarczej;

3)

ze stosunku spółki oraz dotyczące roszczeń, o których mowa w art. 291-300 i art. 479-490 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 505);

4)

przeciwko przedsiębiorcom o zaniechanie naruszania środowiska i przywrócenie do stanu

poprzedniego lub o naprawienie szkody z tym związanej oraz o zakazanie albo ograniczenie

działalności zagrażającej środowisku;

5)

z umów o roboty budowlane oraz ze związanych z procesem budowlanym umów służących

wykonaniu robót budowlanych;

6)

z umów leasingu;

7)

przeciwko osobom odpowiadającym za dług przedsiębiorcy, także posiłkowo lub solidarnie,

z mocy prawa lub czynności prawnej;

8)

między organami przedsiębiorstwa państwowego;

9)

między przedsiębiorstwem państwowym lub jego organami a jego organem założycielskim

lub organem sprawującym nadzór;

10)

z zakresu prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego;

11)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest orzeczenie sądu

gospodarczego prawomocne lub podlegające natychmiastowemu wykonaniu albo ugoda zawarta

przed tym sądem;

12)

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego opartego na prawomocnym lub podlegającym

natychmiastowemu wykonaniu orzeczeniu sądu gospodarczego albo ugodzie zawartej przed

tym sądem.

§ 2.

Nie są sprawami gospodarczymi sprawy o

1)

podział majątku wspólnego wspólników spółki cywilnej po jej ustaniu;

2)

wierzytelność nabytą od osoby niebędącej przedsiębiorcą, chyba że wierzytelność ta

powstała ze stosunku prawnego w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez

wszystkie jego strony.

§ 1.

Pozew powinien zawierać również wskazanie adresu poczty elektronicznej powoda albo

oświadczenie powoda, że nie posiada takiego adresu.

§ 2.

Pierwsze pismo procesowe pozwanego wniesione po doręczeniu odpisu pozwu powinno zawierać

również wskazanie adresu poczty elektronicznej albo oświadczenie pozwanego, że nie

posiada takiego adresu, o czym poucza się go doręczając odpis pozwu.

§ 3.

Niespełnienie wymogów, o których mowa w § 1 lub 2, uznaje się za brak formalny pisma

uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu.

§ 1.

Stronę niezastępowaną przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub Prokuratorię

Generalną Rzeczypospolitej Polskiej sąd poucza o treści art. 458

§ 2.

Pouczeń, o których mowa w § 1, udziela się stronie niezwłocznie po złożeniu pierwszego

pisma procesowego, a jeżeli było ono dotknięte brakami - po ich usunięciu. Doręczenie

pouczeń następuje na piśmie oraz na wskazany przez stronę adres poczty elektronicznej.

Pouczenia doręcza się także pełnomocnikowi, chyba że pełnomocnikiem tym jest adwokat,

radca prawny lub rzecznik patentowy lub za stronę działa Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 3.

Stronie niezastępowanej przez adwokata, radcę prawnego, rzecznika patentowego lub

Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, która nie jest przedsiębiorcą lub

jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną, udziela się pouczeń, o których mowa w

§ 1, także przy pierwszej czynności sądu, na którą strona się stawiła.

§ 4.

Stronę, której nie udzielono pouczeń, o których mowa w § 1, w sposób przewidziany

w § 2, uważa się za pozbawioną możności obrony swych praw, chyba że nieudzielenie

pouczeń nie miało wpływu na zachowanie tej strony w toku postępowania.

§ 1.

Powód jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie, a pozwany -

w odpowiedzi na pozew.

§ 2.

Doręczając pouczenia, o których mowa w art. 458

§ 3.

Stosownie do okoliczności sprawy przewodniczący może określić inny termin do powołania

przez stronę twierdzeń i dowodów.

§ 4.

Twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1-3 podlegają pominięciu, chyba że strona

uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła

później. W takim przypadku dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powinny być

powołane w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym ich powołanie stało się możliwe

lub wynikła potrzeba ich powołania.

§ 1.

Na wniosek strony, która nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą

fizyczną, sąd rozpoznaje sprawę z pominięciem przepisów niniejszego działu.

§ 2.

Wniosek, o którym mowa w § 1, strona może złożyć w terminie tygodnia od dnia doręczenia

jej na piśmie pouczeń, o których mowa w art. 458

§ 1.

Sąd gospodarczy, który stwierdzi, że sprawa nie jest sprawą gospodarczą, może z tego

powodu przekazać ją sądowi właściwemu w terminie miesiąca od dnia wdania się w spór

co do istoty sprawy przez pozwanego.

§ 2.

Przekazanie sprawy gospodarczej może nastąpić w terminie miesiąca od dnia wdania się

w spór co do istoty sprawy przez pozwanego. Sprawę gospodarczą, której nie przekazano

sądowi gospodarczemu ze względu na upływ tego terminu, rozpoznaje się z pominięciem

przepisów niniejszego działu.

§ 1.

W toku postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych.

Jednakże w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać, zamiast pierwotnego przedmiotu

sporu, jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy.

§ 2.

Przepisów art. 177 § 1 pkt 5, art. 194-196, art. 198 oraz art. 205 nie stosuje się.

§ 3.

Powództwo wzajemne jest niedopuszczalne.

§ 4.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by rozstrzygnięcie w

sprawie zapadło nie później niż sześć miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew.

Jeżeli odpowiedź ta była dotknięta brakami, termin ten biegnie od dnia usunięcia tych

braków, a jeżeli jej nie złożono - od dnia upływu terminu do jej złożenia.

§ 1.

Strony mogą się umówić o wyłączenie określonych dowodów w postępowaniu w sprawie z

określonego stosunku prawnego powstałego na podstawie umowy (umowa dowodowa).

§ 2.

Umowę dowodową zawiera się na piśmie pod rygorem nieważności albo ustnie przed sądem.

W przypadku wątpliwości uważa się, że umowa późniejsza utrzymuje w mocy te postanowienia

umowy wcześniejszej, które da się z nią pogodzić.

§ 3.

Umowa dowodowa zawarta pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu jest nieważna.

§ 4.

Zarzut nieważności lub bezskuteczności umowy dowodowej można podnieść najpóźniej na

posiedzeniu, na którym powołano się na tę umowę, a jeśli uczyniono to w piśmie procesowym

- najpóźniej w następnym piśmie procesowym albo na najbliższym posiedzeniu.

§ 5.

Objęcie umową dowodową dowodu przeprowadzonego przed sądem przed jej zawarciem nie

pozbawia go mocy dowodowej.

§ 6.

Sąd nie dopuści z urzędu dowodu wyłączonego umową dowodową.

§ 7.

Fakty, które miałyby zostać wykazane dowodami wyłączonymi przez umowę dowodową, sąd

może ustalić na podstawie twierdzeń stron, biorąc pod rozwagę całokształt okoliczności

sprawy. Jeżeli ustalenia wymaga rozmiar należnego świadczenia, przepis art. 322 stosuje

się odpowiednio.

Pozwany ma obowiązek zapewnić, by osoba reprezentująca go przy czynnościach sądu była

obeznana ze stanem faktycznym sprawy i umocowana do zawarcia ugody.

Przewodniczący i sąd są obowiązani podejmować czynności tak, by termin posiedzenia,

na którym sprawa ma zostać rozpoznana, przypadł nie później niż miesiąc od dnia zakończenia

posiedzenia przygotowawczego, a jeżeli go nie przeprowadzono - nie później niż sześć

miesięcy od dnia złożenia odpowiedzi na pozew. Jeżeli odpowiedź ta była dotknięta

brakami, termin ten biegnie od dnia usunięcia tych braków, a jeżeli odpowiedzi nie

złożono - od dnia upływu terminu do jej złożenia.

Przepisów art. 466, art. 467, art. 470 i art. 471 nie stosuje się do skargi kasacyjnej

i postępowania przed Sądem Najwyższym wywołanego jej wniesieniem.

Przepisów art. 464, art. 467 § 3

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać do czasu

rozstrzygnięcia sprawy wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia

znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W przypadku wniesienia odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, sąd ochrony konkurencji

i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie

decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

§ 1.

Sąd wydaje nakaz zapłaty, jeżeli powód dochodzi roszczenia pieniężnego albo świadczenia

innych rzeczy zamiennych, a w innych przypadkach - jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

§ 2.

Po utracie mocy lub uchyleniu nakazu zapłaty albo w przypadku braku podstaw do jego

wydania sąd rozpoznaje sprawę według przepisów ogólnych lub w postępowaniu odrębnym

właściwym dla danej sprawy, chyba że przepis szczególny przewiduje inny skutek, w

szczególności umorzenie postępowania.

§ 1.

W nakazie zapłaty sąd nakazuje pozwanemu, by w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia

nakazu zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia.

§ 2.

Jeżeli pozwany mieszka lub ma siedzibę za granicą, a nie ma przedstawiciela w kraju,

termin, o którym mowa w § 1, wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie nakazu zapłaty

miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy

niż trzy miesiące.

§ 3.

Nakaz zapłaty doręcza się stronom. Pozwanemu nakaz zapłaty doręcza się z odpisem pozwu,

z odpisami załączników do pozwu oraz pouczeniem o terminie i sposobie zaskarżenia

nakazu oraz skutkach jego niezaskarżenia.

§ 4.

Nakaz zapłaty, od którego nie wniesiono środka zaskarżenia, ma skutki prawomocnego

wyroku.

§ 5.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że pozwany w chwili wniesienia pozwu nie

miał zdolności sądowej, zdolności procesowej albo organu powołanego do jego reprezentowania,

a braki te nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie zgodnie z przepisami kodeksu,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie postanowienie.

§ 1.

Środek zaskarżenia od nakazu zapłaty wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty.

§ 2.

W piśmie zawierającym środek zaskarżenia od nakazu zapłaty pozwany powinien wskazać,

czy zaskarża nakaz w całości czy w części oraz przedstawić zarzuty, które pod rygorem

ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy.

§ 3.

Sąd odrzuca środek zaskarżenia niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty

brakami, których nie usunięto pomimo wezwania.

§ 1.

Nakaz zapłaty sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym.

§ 2.

Czynności w sprawie, z wyłączeniem prowadzenia rozprawy i wydania wyroku, może wykonywać

referendarz sądowy.

Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydaje się na wniosek powoda zgłoszony w pozwie.

§ 1.

Od nakazu zapłaty pozwany może wnieść zarzuty.

§ 2.

W piśmie zawierającym zarzuty pozwany powinien, poza elementami wskazanymi w art.

480

§ 3.

W postępowaniu po wniesieniu zarzutów

1)

nie stosuje się przepisów art. 194-196 i art. 198;

2)

powództwo wzajemne jest niedopuszczalne;

3)

nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych; jednakże

w przypadku zmiany okoliczności powód może żądać zamiast pierwotnego przedmiotu sporu

jego równowartości lub innego przedmiotu, a w sprawach o świadczenie powtarzające

się może nadto rozszerzyć powództwo o świadczenia za kolejne okresy.

§ 4.

Jeżeli zachodzą podstawy do odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania, sąd z urzędu

postanowieniem uchyla nakaz zapłaty i wydaje odpowiednie rozstrzygnięcie. W innym

przypadku sąd wydaje wyrok, którym w całości lub części utrzymuje nakaz zapłaty w

mocy albo go uchyla i orzeka o żądaniu pozwu.

§ 1.

W przypadku cofnięcia zarzutów sąd stwierdza postanowieniem, że nakaz zapłaty pozostaje

w mocy i orzeka o kosztach jak przy cofnięciu pozwu. Przepis art. 203 § 3 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

W przypadku, o którym mowa w art. 203 § 4, sąd może uznać cofnięcie zarzutów za niedopuszczalne.

§ 1.

W postępowaniu uproszczonym rozpoznaje się sprawy o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu

sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych, a w sprawach o roszczenia z rękojmi

lub gwarancji - jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty.

§ 2.

Spośród spraw wymienionych w § 1 nie rozpoznaje się w postępowaniu uproszczonym spraw

1)

należących do właściwości sądów okręgowych;

2)

małżeńskich i z zakresu stosunków między rodzicami a dziećmi;

3)

z zakresu prawa pracy rozpoznawanych z udziałem ławników;

4)

z zakresu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw wymienionych w art. 477

§ 3.

Sąd może rozpoznać sprawę z pominięciem przepisów o postępowaniu uproszczonym, jeżeli

może to przyczynić się do sprawniejszego rozwiązania sporu.

W sprawach rozpoznawanych według przepisów niniejszego działu posiedzenia przygotowawczego

nie przeprowadza się, chyba że z okoliczności sprawy wynika, że przeprowadzenie posiedzenia

przygotowawczego może przyczynić się do sprawniejszego rozpoznania sprawy.

§ 1.

Ilekroć ustalenie zasadności lub wysokości świadczenia powinno nastąpić przy zastosowaniu

wiadomości specjalnych, od uznania sądu zależy powzięcie samodzielnej oceny opartej

na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy albo zasięgnięcie opinii biegłego.

§ 2.

Opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć

wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności.

§ 3.

Złożenie zeznań przez świadka nie stoi na przeszkodzie zasięgnięciu jego opinii jako

biegłego, także co do faktów, o których zeznał jako świadek, nawet jeżeli uprzednio

sporządził opinię na zlecenie podmiotu innego niż sąd.

§ 1.

W elektronicznym postępowaniu upominawczym nie stosuje się przepisów o postępowaniach

odrębnych innych niż wymienione w art. 505

§ 2.

Postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym, które podlegają zaskarżeniu, uzasadnia

się z urzędu. Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia

z uzasadnieniem.

§ 3.

Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego.

§ 4.

Postanowienia wydane na podstawie art. 505

W przypadku braku podstaw do wydania nakazu zapłaty sąd umarza postępowanie.

§ 1.

Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia zgodnie z art. 139 § 1 zdanie drugie,

nie odebrał nakazu zapłaty, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w

sposób przewidziany w art. 131-138 i nie ma zastosowania art. 139 § 2 i 3 lub inny

przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, nakaz zapłaty uznaje się za doręczony,

o ile adres, pod którym pozostawiono zawiadomienia, jest zgodny z adresem ujawnionym

w rejestrze PESEL. W przeciwnym przypadku stosuje się przepis § 2.

§ 2.

Jeżeli po wydaniu nakazu zapłaty okaże się, że nie można go doręczyć pozwanemu w kraju,

sąd z urzędu uchyla nakaz zapłaty i umarza postępowanie, chyba że powód w wyznaczonym

terminie, nie dłuższym niż miesiąc, usunie przeszkodę w doręczeniu nakazu zapłaty.

Wezwanie do usunięcia przeszkody nie podlega powtórzeniu.

W przypadku wniesienia sprzeciwu sąd umarza postępowanie w zakresie, w którym nakaz

zapłaty utracił moc.

§ 1.

W przypadku umorzenia postępowania każda ze stron ponosi koszty procesu związane ze

swym udziałem w sprawie.

§ 2.

Jeżeli w terminie trzech miesięcy od dnia wydania postanowienia o umorzeniu elektronicznego

postępowania upominawczego powód wniesie pozew przeciwko pozwanemu o to samo roszczenie

w postępowaniu innym niż elektroniczne postępowanie upominawcze, skutki prawne, które

ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa, następują z dniem wniesienia pozwu w elektronicznym

postępowaniu upominawczym. Na żądanie stron sąd, rozpoznając sprawę, uwzględni koszty

poniesione przez strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Rozpoznanie zażalenia na postanowienie wydane w elektronicznym postępowaniu upominawczym,

jak również na postanowienie wydane w postępowaniu o nadanie klauzuli wykonalności

tytułowi wykonawczemu wydanemu w tym postępowaniu, następuje w składzie jednego sędziego.

W postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia zażalenia przepisy art. 505

§ 1.

Wniesienie odpowiedzi na wniosek o wszczęcie postępowania jest obowiązkowe, tylko

gdy przewodniczący tak zarządzi.

§ 2.

Posiedzenie przygotowawcze można wyznaczyć niezależnie od wniesienia odpowiedzi na

wniosek.

§ 1.

Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym sąd uzasadnia z urzędu, gdy stronie

przysługuje środek zaskarżenia, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2.

Komornik uzasadnia postanowienie z urzędu, chyba że postanowienie wydano bez spisywania

odrębnej sentencji.

§ 1.

Wniesienie skargi na postanowienie referendarza sądowego nie powoduje utraty mocy

zaskarżonego postanowienia.

§ 2.

Jeżeli wniesiono skargę na postanowienie referendarza sądowego wydane na podstawie

art. 395 § 2, ponowne wydanie postanowienia na tej podstawie przez referendarza sądowego

nie jest dopuszczalne.

§ 3.

Sąd rozpoznaje skargę w składzie jednego sędziego jako sąd drugiej instancji. Po rozpoznaniu

skargi sąd utrzymuje w mocy lub zmienia zaskarżone postanowienie, stosując odpowiednio

przepisy o zażaleniu.

§ 1.

Sąd odmawia nadania klauzuli wykonalności, jeżeli

1)

w świetle okoliczności sprawy jest oczywiste, że wniosek jest sprzeczny z prawem albo

zmierza do obejścia prawa;

2)

z okoliczności sprawy i treści tytułu egzekucyjnego wynika, że objęte tytułem wykonawczym

roszczenie uległo przedawnieniu, chyba że wierzyciel przedstawi dokument, z którego

wynika, że doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia.

§ 2.

Prawomocne oddalenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności na podstawie § 1 pkt

2 nie pozbawia wierzyciela prawa do wystąpienia z powództwem o ustalenie, że objęta

tytułem egzekucyjnym wierzytelność nie uległa przedawnieniu. Nie dotyczy to sytuacji,

gdy wierzycielowi przysługuje dalej idące roszczenie.

§ 1.

Jeżeli po powstaniu tytułu wykonawczego uprawnienie przeszło na inną osobę, osoba

ta może wszcząć egzekucję przeciwko dłużnikowi na podstawie tego tytułu, jeżeli wykaże

przejście uprawnienia dokumentem urzędowym lub prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym.

§ 2.

W przypadku niezłożenia przez uprawnionego dokumentów, o których mowa w § 1, organ

egzekucyjny odmawia wszczęcia egzekucji bez wzywania wierzyciela do uzupełnienia braków

wniosku.

§ 3.

W przypadku, o którym mowa w § 2, odpis postanowienia doręcza się tylko uprawnionemu.

Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.