Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 lipca 2019 r. w sprawie minimalnej sumy gwarancyjnej ubezpieczenia, sumy gwarancji bankowej, sumy gwarancji ubezpieczeniowej lub wartości innego zabezpieczenia roszczeń użytkownika, o których mowa w art. 117a ust. 3 ustawy o usługach płatniczych

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o ustawie, należy przez to rozumieć ustawę z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych.

Minimalną sumę gwarancyjną ubezpieczenia, sumę gwarancji bankowej, sumę gwarancji

ubezpieczeniowej lub wartość innego zabezpieczenia roszczeń użytkownika, o których

mowa w art. 117a ust. 3 ustawy, zwaną dalej „minimalną sumą”, oblicza się w skali

roku jako sumę następujących wskaźników

1)

wartości wniosków o odszkodowanie;

2)

liczby dostępnych rachunków płatniczych;

3)

rodzaju prowadzonej działalności;

4)

liczby użytkowników.

Wartość wskaźnika, o którym mowa w § 2 pkt 1, oblicza się jako

1)

wyrażoną w euro łączną wartość roszczeń wynikającą ze wszystkich wniosków o odszkodowanie

z tytułu nieuprawnionego dostępu do informacji o rachunku płatniczym lub nieuprawnionego

użycia takich informacji, zwanych dalej „wnioskami o odszkodowanie”, złożonych w okresie

ostatnich 12 miesięcy dostawcy świadczącemu wyłącznie usługę dostępu do informacji

o rachunku, zwanemu dalej „dostawcą”, przez użytkowników lub dostawców usług płatniczych

prowadzących rachunek płatniczy dla płatnika; w przypadku gdy w tym okresie nie został

złożony dostawcy żaden wniosek o odszkodowanie, wskaźnika wartości wniosków o odszkodowanie

nie uwzględnia się przy obliczaniu minimalnej sumy;

2)

wyrażoną w euro łączną wartość roszczeń wynikającą z wniosków o odszkodowanie przewidywanych

przez wnioskodawcę zamierzającego prowadzić działalność jako dostawca, zwanego dalej

„wnioskodawcą”, lub przez dostawcę na potrzeby złożenia wniosku, o którym mowa w art.

117b ust. 3 ustawy - w przypadku gdy nie świadczyli usługi dostępu do informacji o

rachunku w okresie ostatnich 12 miesięcy; w przypadku nieokreślenia przewidywanej

wartości roszczeń wynikającej z wniosków o odszkodowanie lub jeżeli przewidywana ich

wartość jest niższa niż 50 000 euro, przyjmuje się, że wartość wskaźnika wartości

wniosków o odszkodowanie wynosi 50 000 euro.

1.

Wartość wskaźnika, o którym mowa w § 2 pkt 2, oblicza się jako wyrażoną w euro sumę

następujących elementów

1)

40% części R do 10 000 dostępnych rachunków włącznie,

2)

25% części R powyżej 10 000 do 100 000 dostępnych rachunków włącznie,

3)

10% części R powyżej 100 000 do 1 000 000 dostępnych rachunków włącznie,

4)

5% części R powyżej 1 000 000 do 10 000 000 dostępnych rachunków włącznie,

5)

0,025% części R powyżej 10 000 000 dostępnych rachunków

- gdzie „R” oznacza liczbę rachunków płatniczych, w zakresie których dostawca świadczył

usługę dostępu do informacji o rachunku w okresie ostatnich 12 miesięcy.

2.

W przypadku wnioskodawcy lub dostawcy, którzy nie świadczyli usługi dostępu do informacji

o rachunku w okresie ostatnich 12 miesięcy, sumę, o której mowa w ust. 1, oblicza

się w oparciu o liczbę dostępnych rachunków płatniczych przewidywaną przez wnioskodawcę

lub przez dostawcę na potrzeby złożenia wniosku, o którym mowa w art. 117b ust. 3

ustawy; w przypadku nieokreślenia przewidywanej liczby dostępnych rachunków płatniczych

lub gdy wartość wskaźnika liczby dostępnych rachunków płatniczych obliczona w oparciu

o przewidywaną liczbę dostępnych rachunków płatniczych jest niższa niż 50 000 euro,

przyjmuje się, że wartość wskaźnika liczby dostępnych rachunków płatniczych wynosi

50 000 euro.

Wskaźnik, o którym mowa w § 2 pkt 3

1)

przyjmuje wartość 50 000 euro, w przypadku gdy wnioskodawca lub dostawca prowadzi

działalność w zakresie świadczenia usług innych niż usługa dostępu do informacji o

rachunku i nie zachodzą okoliczności wskazane w pkt 2;

2)

przyjmuje wartość 0, w przypadku gdy wnioskodawca lub dostawca prowadzi działalność

w zakresie świadczenia usług innych niż usługa dostępu do informacji o rachunku oraz

posiada odpowiednie ubezpieczenie, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową lub

inny rodzaj zabezpieczenia odpowiadający zobowiązaniom wynikającym z prowadzenia takiej

działalności;

3)

przyjmuje wartość 0, w przypadku gdy wnioskodawca lub dostawca prowadzi działalność

w zakresie świadczenia wyłącznie usługi dostępu do informacji o rachunku.

1.

Wartość wskaźnika, o którym mowa w § 2 pkt 4, oblicza się jako wyrażoną w euro sumę

następujących elementów

1)

40% części U do 100 użytkowników włącznie,

2)

25% części U powyżej 100 do 10 000 użytkowników włącznie,

3)

10% części U powyżej 10 000 do 100 000 użytkowników włącznie,

4)

5% części U powyżej 100 000 do 1 000 000 użytkowników włącznie,

5)

0,025% części U powyżej 1 000 000 użytkowników

- gdzie „U” oznacza całkowitą liczbę użytkowników, którzy korzystali z usługi dostępu

do informacji o rachunku świadczonej przez danego dostawcę w okresie ostatnich 12

miesięcy.

2.

W przypadku wnioskodawcy lub dostawcy, którzy nie świadczyli usługi dostępu do informacji

o rachunku w okresie ostatnich 12 miesięcy, sumę, o której mowa w ust. 1, oblicza

się w oparciu o liczbę użytkowników przewidywaną przez wnioskodawcę lub przez dostawcę

na potrzeby złożenia wniosku, o którym mowa w art. 117b ust. 3 ustawy; w przypadku

nieokreślenia przewidywanej liczby użytkowników lub gdy wartość wskaźnika liczby użytkowników

obliczona w oparciu o przewidywaną liczbę użytkowników jest niższa niż 50 000 euro,

przyjmuje się, że wartość wskaźnika liczby użytkowników wynosi 50 000 euro.

1.

Na potrzeby obliczenia wartości wskaźnika, o którym mowa w § 2 pkt 1, wartość wniosków

o odszkodowanie w walucie innej niż euro oblicza się z zastosowaniem średniego kursu

ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski po raz pierwszy w roku, w którym zawierana

jest umowa w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gwarancji bankowej,

gwarancji ubezpieczeniowej lub innego zabezpieczenia, o których mowa w art. 117a ust.

3 ustawy.

2.

Minimalną sumę przelicza się na złote z zastosowaniem średniego kursu euro ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski po raz pierwszy w roku, w którym zawierana jest umowa w

zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej

lub innego zabezpieczenia, o których mowa w art. 117a ust. 3 ustawy.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.