Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 czerwca 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych

1.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym

charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia

i sposobu wyrażenia (utwór).

2.

W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory

1)

wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,

naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);

2)

plastyczne;

3)

fotograficzne;

4)

lutnicze;

5)

wzornictwa przemysłowego;

6)

architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;

7)

muzyczne i słowno-muzyczne;

8)

sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;

9)

audiowizualne (w tym filmowe).

2

Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia,

idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncepcje matematyczne.

3.

Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał postać

nieukończoną.

4.

Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności.

1.

Opracowanie cudzego utworu, w szczególności tłumaczenie, przeróbka, adaptacja, jest

przedmiotem prawa autorskiego bez uszczerbku dla prawa do utworu pierwotnego.

2.

Rozporządzanie i korzystanie z opracowania zależy od zezwolenia twórcy utworu pierwotnego

(prawo zależne), chyba że autorskie prawa majątkowe do utworu pierwotnego wygasły.

W przypadku baz danych spełniających cechy utworu zezwolenie twórcy jest konieczne

także na sporządzenie opracowania.

3.

Twórca utworu pierwotnego może cofnąć zezwolenie, jeżeli w ciągu pięciu lat od jego

udzielenia opracowanie nie zostało rozpowszechnione. Wypłacone twórcy wynagrodzenie

nie podlega zwrotowi.

4.

Za opracowanie nie uważa się utworu, który powstał w wyniku inspiracji cudzym utworem.

5.

Na egzemplarzach opracowania należy wymienić twórcę i tytuł utworu pierwotnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są przedmiotem prawa

autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile przyjęty w nich

dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla praw do wykorzystanych

utworów.

Nie stanowią przedmiotu prawa autorskiego

1)

akty normatywne lub ich urzędowe projekty;

2)

urzędowe dokumenty, materiały, znaki i symbole;

3)

opublikowane opisy patentowe lub ochronne;

4)

proste informacje prasowe.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

których twórca lub współtwórca jest obywatelem polskim lub

1

których twórca jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, lub

2)

które zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

albo równocześnie na tym terytorium i za granicą, lub

3)

które zostały opublikowane po raz pierwszy w języku polskim, lub

4)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

1.

W rozumieniu ustawy

1)

utworem opublikowanym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został zwielokrotniony

i którego egzemplarze zostały udostępnione publicznie;

2)

opublikowaniem równoczesnym utworu jest opublikowanie utworu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i za granicą w okresie trzydziestu dni od jego pierwszej publikacji;

3)

utworem rozpowszechnionym jest utwór, który za zezwoleniem twórcy został w jakikolwiek

sposób udostępniony publicznie;

4)

nadawaniem utworu jest jego rozpowszechnianie drogą emisji radiowej lub telewizyjnej,

prowadzonej w sposób bezprzewodowy (naziemny lub satelitarny) lub w sposób przewodowy;

5)

reemitowaniem utworu jest jego rozpowszechnianie przez inny podmiot niż pierwotnie

nadający, drogą przejmowania w całości i bez zmian programu organizacji radiowej lub

telewizyjnej oraz równoczesnego i integralnego przekazywania tego programu do powszechnego

odbioru;

6)

wprowadzeniem utworu do obrotu jest publiczne udostępnienie jego oryginału albo egzemplarzy

drogą przeniesienia ich własności dokonanego przez uprawnionego lub za jego zgodą;

7)

najmem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania

w celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

8)

użyczeniem egzemplarzy utworu jest ich przekazanie do ograniczonego czasowo korzystania,

niemające na celu bezpośredniego lub pośredniego uzyskania korzyści majątkowej;

9

odtworzeniem utworu jest jego publiczne udostępnienie przy pomocy nośników dźwięku,

obrazu lub dźwięku i obrazu, na których utwór został zapisany, albo urządzeń służących

do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego, w którym utwór jest nadawany, albo

urządzeń umożliwiających korzystanie z utworu publicznie udostępnionego w taki sposób,

aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym;

10)

technicznymi zabezpieczeniami są wszelkie technologie, urządzenia lub ich elementy,

których przeznaczeniem jest zapobieganie działaniom lub ograniczenie działań umożliwiających

korzystanie z utworów lub artystycznych wykonań z naruszeniem prawa;

11)

skutecznymi technicznymi zabezpieczeniami są techniczne zabezpieczenia umożliwiające

podmiotom uprawnionym kontrolę nad korzystaniem z chronionego utworu lub artystycznego

wykonania poprzez zastosowanie kodu dostępu lub mechanizmu zabezpieczenia, w szczególności

szyfrowania, zakłócania lub każdej innej transformacji utworu lub artystycznego wykonania

lub mechanizmu kontroli zwielokrotniania, które spełniają cel ochronny;

12)

informacjami na temat zarządzania prawami są informacje identyfikujące utwór, twórcę,

podmiot praw autorskich lub informacje o warunkach eksploatacji utworu, o ile zostały

one dołączone do egzemplarza utworu lub są przekazywane w związku z jego rozpowszechnianiem,

w tym kody identyfikacyjne;

13

instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm., a także szkoły, zespoły szkół oraz szkolne punkty konsultacyjne przy przedstawicielstwach

dyplomatycznych, urzędach konsularnych i przedstawicielstwach wojskowych Rzeczypospolitej

Polskiej, o których mowa w art. 8 ust. 5 pkt 1 lit. a tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie

i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 330 i 730);

13

instytucją oświatową są jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 996, z późn. zm., a także szkoły, zespoły szkół oraz szkoły polskie, o których mowa w art. 4 pkt 29d

tej ustawy, oraz szkoły podoficerskie i ośrodki szkolenia, o których mowa w art. 127 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy

zawodowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 330 i 730);

14

organizacją zbiorowego zarządzania jest organizacja zbiorowego zarządzania, w rozumieniu

art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi

i prawami pokrewnymi

(Dz. U. poz. 1293), zwanej dalej „ustawą o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi”;

15

umową o zbiorowe zarządzanie jest umowa, o której mowa w art. 29 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;

16

umową o reprezentacji jest umowa w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;

17

właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

jest organizacja, która zbiorowo zarządza prawami uprawnionego na podstawie umowy

o zbiorowe zarządzanie lub umowy o reprezentacji, a gdy uprawniony nie zawarł umowy

z żadną organizacją - organizacja reprezentatywna dla danego rodzaju utworów lub przedmiotów

praw pokrewnych i kategorii uprawnionych na danym polu eksploatacji w rozumieniu ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;

18

beneficjentem jest, niezależnie od jakichkolwiek innych dysfunkcji, osoba

a)

niewidoma lub

b)

z dysfunkcją narządu wzroku niepoddającą się korekcji w takim stopniu, aby sprawność

wzroku tej osoby stała się zasadniczo równoważna ze sprawnością wzroku osoby bez takiej

dysfunkcji, i która w związku z tym nie jest w stanie czytać utworów wyrażonych słowem

pisanym w zasadniczo takim samym stopniu, jak osoba bez takiej dysfunkcji, lub

c)

z ograniczoną zdolnością postrzegania lub czytania, która w związku z tym nie jest

w stanie czytać utworów wyrażonych słowem pisanym w zasadniczo takim samym stopniu,

jak osoba bez takiej dysfunkcji, lub

d)

która ze względu na inną dysfunkcję fizyczną nie jest w stanie trzymać książki lub

posługiwać się nią lub też skupić wzroku lub poruszać oczami w stopniu umożliwiającym

normalne czytanie;

19

upoważnionym podmiotem jest jednostka sektora finansów publicznych, instytucja oświatowa,

uczelnia lub niedziałająca w celu osiągnięcia zysku organizacja prowadząca działalność

pożytku publicznego, która w ramach swoich statutowych zadań prowadzi działania na

rzecz beneficjentów w zakresie edukacji, szkoleń, czytania adaptacyjnego lub dostępu

do informacji;

20

kopią utworu w dostępnym formacie jest kopia

a)

powstała w wyniku działania niezbędnego w celu zapewnienia beneficjentowi równie skutecznego

i wygodnego dostępu do utworu jak ten, z którego korzysta osoba bez dysfunkcji, o

których mowa w pkt 18,

b)

sporządzona z kopii, o której mowa w lit. a.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o równowartości danej kwoty wyrażonej w euro, należy przez

to rozumieć jej równowartość wyrażoną w walucie polskiej, ustaloną przy zastosowaniu

średniego kursu euro, lub jej równowartość wyrażoną w innej walucie, ustaloną przy

zastosowaniu średniego kursu euro oraz średniego kursu tej waluty ogłoszonego przez

Narodowy Bank Polski w dniu poprzedzającym dokonanie czynności.

1.

Rozpowszechnianiem utworu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, drogą emisji radiowej

lub telewizyjnej, prowadzonej w sposób satelitarny jest jego rozpowszechnianie poprzez

wprowadzenie przez organizację radiową lub telewizyjną i na jej odpowiedzialność,

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do drogi przekazu prowadzącej do satelity

i z powrotem na Ziemię.

2.

Jeżeli rozpowszechnianie utworu drogą emisji radiowej lub telewizyjnej prowadzonej

w sposób satelitarny ma miejsce w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej,

które nie zapewnia poziomu ochrony określonego w rozdziale II dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji

niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w

odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową

(Dz. Urz. WE L 248 z 06.10.1993, str. 15; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 17, t. 1, str. 134) oraz gdy

1)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór

został rozpowszechniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez operatora tej

stacji;

2)

sygnał przekazujący utwór jest przesyłany do satelity za pośrednictwem ziemskiej stacji

nadawczej znajdującej się na terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej,

a rozpowszechnianie utworu odbywa się na zlecenie organizacji radiowej lub telewizyjnej

mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej oraz główne przedsiębiorstwo

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uważa się, że utwór został rozpowszechniony

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez tę organizację.

3.

W przypadku gdy sygnał przekazujący utwór jest kodowany w sposób uniemożliwiający

jego powszechny i nieograniczony odbiór, jest to rozpowszechnianie, w rozumieniu ust.

1, pod warunkiem równoczesnego udostępnienia przez organizację radiową lub telewizyjną,

lub za jej zgodą, środków do odbioru tego sygnału.

4.

Satelitą jest sztuczny satelita Ziemi działający w pasmach częstotliwości, które na

mocy przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1954, 2245 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 643 i 730) są przeznaczone dla celów emisji sygnałów przeznaczonych do publicznego odbioru lub

dla zamkniętej komunikacji pomiędzy dwoma punktami, przy czym odbiór sygnałów w obu

tych przypadkach musi odbywać się w porównywalnych warunkach.

Jeżeli umowy międzynarodowe, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, przewidują

dalej idącą ochronę, niż to wynika z ustawy, do nieopublikowanych utworów obywateli

polskich albo do utworów opublikowanych po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub równocześnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo opublikowanych

po raz pierwszy w języku polskim - stosuje się postanowienia tych umów.

1.

Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

2.

Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono

na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek

inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

3.

Dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego zastępuje

go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja zbiorowego zarządzania

prawami autorskimi.

1.

Współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie. Domniemywa się, że wielkości udziałów

są równe. Każdy ze współtwórców może żądać określenia wielkości udziałów przez sąd,

na podstawie wkładów pracy twórczej.

2.

Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej

samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców.

3.

Do wykonywania prawa autorskiego do całości utworu potrzebna jest zgoda wszystkich

współtwórców. W przypadku braku takiej zgody każdy ze współtwórców może żądać rozstrzygnięcia

przez sąd, który orzeka uwzględniając interesy wszystkich współtwórców.

4.

Każdy ze współtwórców może dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia prawa autorskiego

do całości utworu. Uzyskane świadczenie przypada wszystkim współtwórcom, stosownie

do wielkości ich udziałów.

5.

Do autorskich praw majątkowych przysługujących współtwórcom stosuje się odpowiednio

przepisy Kodeksu cywilnego o współwłasności w częściach ułamkowych.

Jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy

z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie

tak powstałej całości, chyba że istnieje słuszna podstawa odmowy, a umowa nie stanowi

inaczej. Przepisy art. 9 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Autorskie prawa majątkowe do utworu zbiorowego, w szczególności do encyklopedii lub

publikacji periodycznej, przysługują producentowi lub wydawcy, a do poszczególnych

części mających samodzielne znaczenie - ich twórcom. Domniemywa się, że producentowi

lub wydawcy przysługuje prawo do tytułu.

1.

Jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik

stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą

przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o

pracę i zgodnego zamiaru stron.

2.

Jeżeli pracodawca, w okresie dwóch lat od daty przyjęcia utworu, nie przystąpi do

rozpowszechniania utworu przeznaczonego w umowie o pracę do rozpowszechnienia, twórca

może wyznaczyć pracodawcy na piśmie odpowiedni termin na rozpowszechnienie utworu

z tym skutkiem, że po jego bezskutecznym upływie prawa uzyskane przez pracodawcę wraz

z własnością przedmiotu, na którym utwór utrwalono, powracają do twórcy, chyba że

umowa stanowi inaczej. Strony mogą określić inny termin na przystąpienie do rozpowszechniania

utworu.

3.

Jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, z chwilą przyjęcia utworu pracodawca nabywa

własność przedmiotu, na którym utwór utrwalono.

Jeżeli pracodawca nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych zmian

w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Jeżeli w umowie o pracę nie postanowiono inaczej, instytucji naukowej przysługuje

pierwszeństwo opublikowania utworu naukowego pracownika, który stworzył ten utwór

w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy. Twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

Pierwszeństwo opublikowania wygasa, jeżeli w ciągu sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu nie zawarto z twórcą umowy o wydanie utworu albo jeżeli w okresie dwóch lat

od daty jego przyjęcia utwór nie został opublikowany.

2.

Instytucja naukowa może, bez odrębnego wynagrodzenia, korzystać z materiału naukowego

zawartego w utworze, o którym mowa w ust. 1, oraz udostępniać ten utwór osobom trzecim,

jeżeli to wynika z uzgodnionego przeznaczenia utworu lub zostało postanowione w umowie.

Domniemywa się, że producentem lub wydawcą jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono

w tym charakterze na przedmiotach, na których utwór utrwalono, albo podano do publicznej

wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.

1.

Uczelni przysługuje pierwszeństwo w opublikowaniu pracy dyplomowej studenta. Jeżeli

uczelnia nie opublikowała pracy dyplomowej w terminie 6 miesięcy od dnia jej obrony,

autor może ją opublikować, chyba że praca jest częścią utworu zbiorowego.

2.

Podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce

(Dz. U. poz. 1668, z późn. zm., może korzystać bez wynagrodzenia i bez konieczności uzyskania zgody autora z utworu

stworzonego przez studenta lub osobę ubiegającą się o nadanie stopnia doktora w wyniku

wykonywania obowiązków związanych z odbywaniem studiów lub przygotowywaniem rozprawy

doktorskiej, udostępniać utwór ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego

i nauki oraz korzystać z utworów znajdujących się w prowadzonych przez niego bazach

danych, w celu sprawdzania z wykorzystaniem Jednolitego Systemu Antyplagiatowego.

3.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki może korzystać z prac dyplomowych

i rozpraw doktorskich znajdujących się w prowadzonych przez niego bazach danych w

zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego utrzymania i rozwoju tych baz oraz

współpracujących z nimi systemów informatycznych.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną

w czasie i niepodlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem, a w szczególności

prawo do

1)

autorstwa utworu;

2)

oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania go anonimowo;

3)

nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania;

4)

decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności;

5)

nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania

z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji oraz do wynagrodzenia

za korzystanie z utworu.

Opracowanie lub zwielokrotnienie bazy danych spełniającej cechy utworu, dokonane przez

legalnego użytkownika bazy danych lub jej kopii, nie wymaga zezwolenia autora bazy

danych, jeśli jest ono konieczne dla dostępu do zawartości bazy danych i normalnego

korzystania z jej zawartości. Jeżeli użytkownik jest upoważniony do korzystania tylko

z części bazy danych, niniejsze postanowienie odnosi się tylko do tej części.

1.

Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

2.

Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego

do utworu nieopublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny z ujawnioną wolą twórcy

co do rozpowszechniania utworu.

3.

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1, art. 19

4.

Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 28 ust. 4, przysługujące podmiotom, o

których mowa w art. 28 ust. 5 pkt 1-3, nie podlega zbyciu ani egzekucji. Nie dotyczy

to wymagalnych wierzytelności.

1.

Twórcy i jego spadkobiercom, w przypadku dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych

egzemplarzy utworu plastycznego lub fotograficznego, przysługuje prawo do wynagrodzenia

stanowiącego sumę poniższych stawek

1)

5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale do równowartości

50 000 euro, oraz

2)

3% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

50 000,01 euro do równowartości 200 000 euro, oraz

3)

1% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

200 000,01 euro do równowartości 350 000 euro, oraz

4)

0,5% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale od równowartości

350 000,01 euro do równowartości 500 000 euro, oraz

5)

0,25% części ceny sprzedaży, jeżeli ta część jest zawarta w przedziale przekraczającym

równowartość 500 000 euro

- jednak nie wyższego niż równowartość 12 500 euro.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku ceny sprzedaży niższej niż równowartość

100 euro.

3.

Oryginalnymi egzemplarzami utworu w rozumieniu ust. 1 są

1)

egzemplarze wykonane osobiście przez twórcę;

2)

kopie uznane za oryginalne egzemplarze utworu, jeżeli zostały wykonane osobiście,

w ograniczonej ilości, przez twórcę lub pod jego nadzorem, ponumerowane, podpisane

lub w inny sposób przez niego oznaczone.

Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości 5% ceny

dokonanych zawodowo odsprzedaży rękopisów utworów literackich i muzycznych.

1.

Odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Zawodową odsprzedażą w rozumieniu art. 19 ust. 1 i art. 19

1.

Do zapłaty wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

2.

Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w ust. 1. Z

obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.

3.

Twórca utworu, o którym mowa w art. 19 ust. 1 i art. 19

Ceny sprzedaży określone w art. 19 ust. 1 i art. 19

Przepisy art. 19-19

1.

Producenci i importerzy

1)

magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych urządzeń,

2)

kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych umożliwiających

pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu,

3)

czystych nośników służących do utrwalania, w zakresie własnego użytku osobistego,

utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, przy użyciu urządzeń wymienionych w pkt 1

i 2

- są obowiązani do uiszczania, określonym zgodnie z ust. 5, organizacjom zbiorowego

zarządzania, działającym na rzecz twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów

i wideogramów oraz wydawców, opłat w wysokości nieprzekraczającej 3% kwoty należnej

z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.

2.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetofonów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

25% - producentom fonogramów.

3.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży magnetowidów i innych podobnych urządzeń

oraz związanych z nimi czystych nośników przypada

1)

35% - twórcom;

2)

25% - artystom wykonawcom;

3)

40% - producentom wideogramów.

4.

Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat ze sprzedaży urządzeń reprograficznych oraz związanych

z nimi czystych nośników przypada

1)

50% - twórcom;

2)

50% - wydawcom.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców, organizacji producentów fonogramów, producentów

wideogramów oraz wydawców, jak również organizacji producentów lub importerów urządzeń

i czystych nośników wymienionych w ust. 1, określa, w drodze rozporządzenia: kategorie

urządzeń i nośników oraz wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, kierując się zdolnością

urządzenia i nośnika do zwielokrotniania utworów, jak również ich przeznaczeniem do

wykonywania innych funkcji niż zwielokrotnianie utworów, sposób pobierania i podziału

opłat oraz organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi

uprawnione do ich pobierania.

1.

Posiadacze urządzeń reprograficznych, którzy prowadzą działalność gospodarczą w zakresie

zwielokrotniania utworów dla własnego użytku osobistego osób trzecich, są obowiązani

do uiszczania, za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi, opłat w wysokości do 3% wpływów z tego tytułu na rzecz twórców

oraz wydawców, chyba że zwielokrotnienie odbywa się na podstawie umowy z uprawnionym.

Opłaty te przypadają twórcom i wydawcom w częściach równych.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców oraz wydawców, a także opinii właściwej izby gospodarczej określa,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, uwzględniając proporcje

udziału w zwielokrotnianych materiałach utworów zwielokrotnianych dla własnego użytku

osobistego, sposób ich pobierania i podziału oraz wskazuje organizację lub organizacje

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi uprawnione do ich

pobierania.

1

Organizacji radiowej lub telewizyjnej wolno nadawać rozpowszechnione drobne utwory

muzyczne, słowne i słowno-muzyczne wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą

organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, chyba że prawo do nadawania

utworów zamówionych przez organizację radiową lub telewizyjną przysługuje jej na podstawie

odrębnej umowy.

2.

Twórca może w umowie z organizacją radiową lub telewizyjną zrzec się pośrednictwa

organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, o którym mowa w ust. 1. Zrzeczenie

to wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

2

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w

taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

Operatorom sieci kablowych wolno reemitować w sieciach kablowych utwory nadawane w

programach organizacji radiowych i telewizyjnych wyłącznie na podstawie umowy zawartej

z właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

1

Obowiązku pośrednictwa właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi,

o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do praw, z których organizacja radiowa lub

telewizyjna korzysta w odniesieniu do jej własnych transmisji, niezależnie od tego,

czy dane prawa należą do tej organizacji, czy też zostały na nią przeniesione przez

innego uprawnionego.

2

W przypadku sporów związanych z zawarciem i warunkami umowy, o której mowa w ust.

1, stosuje się przepis art. 85 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi.

1.

Organizacji radiowej lub telewizyjnej wolno w ramach własnych audycji archiwalnych

nadawać i udostępniać publicznie utwory w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich

dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, a także zwielokrotniać je w celu

takiego użytku, wyłącznie na podstawie umowy zawartej z właściwą organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, chyba że prawo do takiego korzystania przysługuje

danej organizacji radiowej lub telewizyjnej na podstawie ustawy lub odrębnej umowy.

Przepis art. 21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2.

Własną audycją archiwalną, o której mowa w ust. 1, jest audycja wytworzona przez daną

organizację radiową lub telewizyjną, na jej zamówienie lub zlecenie, albo w koprodukcji

z nią, przed dniem 1 stycznia 2003 r.

Posiadaczom urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego wolno

publicznie odtwarzać nadawane w nim utwory wyłącznie na podstawie umowy zawartej z

właściwą organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, chyba że ich odtwarzanie

następuje na podstawie odrębnej umowy.

(uchylony)

1.

Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu

w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia do budowania według

cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego oraz do korzystania

z elektronicznych baz danych spełniających cechy utworu, chyba że dotyczy to własnego

użytku naukowego niezwiązanego z celem zarobkowym.

2.

Zakres własnego użytku osobistego obejmuje korzystanie z pojedynczych egzemplarzy

utworów przez krąg osób pozostających w związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa,

powinowactwa lub stosunku towarzyskiego.

Nie wymaga zezwolenia twórcy tymczasowe zwielokrotnienie, o charakterze przejściowym

lub incydentalnym, niemające samodzielnego znaczenia gospodarczego, a stanowiące integralną

i niezbędną część procesu technologicznego, którego celem jest wyłącznie umożliwienie

1)

przekazu utworu w systemie teleinformatycznym pomiędzy osobami trzecimi przez pośrednika

lub

2)

zgodnego z prawem korzystania z utworu.

1.

Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno przy pomocy własnych środków utrwalać utwory

na potrzeby własnych nadań.

2.

Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, niszczy się w terminie miesiąca od dnia wygaśnięcia

uprawnienia do nadania utworu.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń będących materiałami archiwalnymi wchodzącymi

do narodowego zasobu archiwalnego.

1.

Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej utwory nadawane

przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną albo naziemną, jeżeli

następuje to w ramach równoczesnego, integralnego i nieodpłatnego rozpowszechniania

programów radiowych lub telewizyjnych i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców

znajdujących się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących do 50

gospodarstw domowych.

2.

Posiadacze urządzeń służących do odbioru programu radiowego lub telewizyjnego mogą

za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były umieszczone w miejscu

ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

3.

(uchylony)

4.

(utracił moc)

1.

Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji

1)

już rozpowszechnione

a)

sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,

b)

artykuły na aktualne tematy polityczne, gospodarcze lub religijne, chyba że zostało

wyraźnie zastrzeżone, że ich dalsze rozpowszechnianie jest zabronione,

c)

aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie;

2)

krótkie wyciągi ze sprawozdań i artykułów, o których mowa w pkt 1 lit. a i b;

3)

przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych;

4)

(uchylony)

5)

krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.

2.

Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b i c, twórcy przysługuje

prawo do wynagrodzenia.

3.

Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w oryginale,

jak i w tłumaczeniu.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do publicznego udostępniania utworów w taki

sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym,

z tym że jeżeli wypłata wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 2, nie nastąpiła na podstawie

umowy z uprawnionym, wynagrodzenie jest wypłacane za pośrednictwem właściwej organizacji

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać utwory udostępniane podczas

tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych celem informacji.

Wolno korzystać w granicach uzasadnionych celem informacji z przemówień politycznych

i mów wygłoszonych na publicznych rozprawach, a także fragmentów publicznych wystąpień,

wykładów oraz kazań. Przepis nie upoważnia do publikacji zbiorów tego rodzaju utworów.

1

Instytucje oświatowe oraz podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, mogą na potrzeby zilustrowania treści przekazywanych w celach dydaktycznych lub

w celu prowadzenia działalności naukowej korzystać z rozpowszechnionych utworów w

oryginale i w tłumaczeniu oraz zwielokrotniać w tym celu rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów.

2.

W przypadku publicznego udostępniania utworów w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym korzystanie, o którym mowa w

ust. 1, jest dozwolone wyłącznie dla ograniczonego kręgu osób uczących się, nauczających

lub prowadzących badania naukowe, zidentyfikowanych przez podmioty wymienione w ust.

1.

1.

Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione drobne utwory

lub fragmenty większych utworów w podręcznikach, wypisach i antologiach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

1.

Instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność, o której

mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 736 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534), instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o której mowa w

art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1475 i 1669 oraz z 2019 r. poz. 534), biblioteki, muzea oraz archiwa mogą

1)

użyczać, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze utworów rozpowszechnionych,

2)

zwielokrotniać utwory znajdujące się we własnych zbiorach w celu uzupełnienia, zachowania

lub ochrony tych zbiorów,

3)

udostępniać zbiory dla celów badawczych lub poznawczych za pośrednictwem końcówek

systemu informatycznego (terminali) znajdujących się na terenie tych jednostek

- jeżeli czynności te nie są dokonywane w celu osiągnięcia bezpośredniej lub pośredniej

korzyści majątkowej.

2.

Zwielokrotnianie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie może prowadzić do zwiększenia

liczby egzemplarzy utworów i powiększenia zbiorów, odpowiednio użyczanych i udostępnianych

na podstawie ust. 1 pkt 1 i 3.

3.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się, jeżeli udostępnianie w określony w nim sposób

odbywa się na podstawie uprzednio zawartej umowy z uprawnionym.

4.

Z tytułu użyczania egzemplarzy utworów wyrażonych słowem, powstałych lub opublikowanych

w języku polskim w formie drukowanej, przez biblioteki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 574 i 1669), zwane dalej „bibliotekami publicznymi”, przysługuje wynagrodzenie określane i wypłacane

na zasadach określonych w oddziale 4.

5.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, przysługuje po spełnieniu warunku, o którym

mowa w art. 35

1)

twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku polskim;

2)

tłumaczowi na język polski utworu wyrażonego słowem, powstałego w języku obcym i opublikowanego

w języku polskim;

3)

współtwórcy utworu, o którym mowa w pkt 1, którego wkład jest utworem plastycznym

lub fotograficznym;

4)

wydawcy utworu wyrażonego słowem i opublikowanego w języku polskim.

6.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje za użyczenie egzemplarza utworu

w celu korzystania z niego wyłącznie na terenie biblioteki publicznej.

7.

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do użyczania egzemplarzy przez Bibliotekę Narodową.

Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych

utworów oraz rozpowszechnione utwory plastyczne, utwory fotograficzne lub drobne utwory

w całości, w zakresie uzasadnionym celami cytatu, takimi jak wyjaśnianie, polemika,

analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie lub prawami gatunku twórczości.

Wolno korzystać z utworów na potrzeby parodii, pastiszu lub karykatury, w zakresie

uzasadnionym prawami tych gatunków twórczości.

Wolno w sposób niezamierzony włączyć utwór do innego utworu, o ile włączony utwór

nie ma znaczenia dla utworu, do którego został włączony.

(uchylony)

Do baz danych spełniających cechy utworu nie stosuje się art. 27

1.

Wolno korzystać z utworów podczas ceremonii religijnych oraz oficjalnych uroczystości

organizowanych przez władze publiczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie pośrednio

lub bezpośrednio korzyści majątkowej.

2.

Wolno nieodpłatnie publicznie wykonywać lub odtwarzać przy pomocy urządzeń lub nośników

znajdujących się w tym samym miejscu co publiczność rozpowszechnione utwory podczas

imprez szkolnych oraz akademickich, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie pośrednio

lub bezpośrednio korzyści majątkowej i artyści wykonawcy oraz osoby odtwarzające utwory

nie otrzymują wynagrodzenia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do korzystania z utworów podczas imprez reklamowych,

promocyjnych i wyborczych.

1.

Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie, jeżeli nie

łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.

2.

W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu plastycznego

znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel jest obowiązany złożyć

twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli porozumienie się z nim, celem

złożenia oferty, jest możliwe. Górną granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli

sprzedaż nie jest możliwa, właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie

kopii bądź - zależnie od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.

Wolno rozpowszechniać

1)

utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach, placach lub w ogrodach,

jednakże nie do tego samego użytku;

2)

(uchylony)

3)

w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne, o ile

nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego zezwolenia napotyka trudne do

przezwyciężenia przeszkody. Twórcy przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.

1

Wolno korzystać z już rozpowszechnionych utworów dla dobra osób niepełnosprawnych,

jeżeli to korzystanie odnosi się bezpośrednio do ich upośledzenia, nie ma zarobkowego

charakteru i jest podejmowane w rozmiarze wynikającym z natury upośledzenia.

2

Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, polegające na zwielokrotnianiu utworów wyrażonych

słowem pisanym, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi lub notacją oraz związanych

z nimi utworów plastycznych lub fotograficznych, udostępnionych publicznie w jakikolwiek

sposób, oraz rozpowszechnianiu tych utworów, na rzecz beneficjentów, odbywa się na

zasadach określonych w oddziale 3a.

Wolno korzystać z utworów dla celów bezpieczeństwa publicznego lub na potrzeby postępowań

administracyjnych, sądowych lub prawodawczych oraz sprawozdań z tych postępowań.

1.

Wolno korzystać z utworów w celu reklamy publicznie dostępnej wystawy lub publicznej

sprzedaży utworów, w zakresie uzasadnionym promocją tej wystawy lub sprzedaży, z wyłączeniem

innego handlowego wykorzystania.

2.

Korzystanie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności publicznie dostępnych

wystaw w muzeach, galeriach, salach wystawowych i obejmuje korzystanie z utworów w

ogłoszeniach, katalogach i innych materiałach rozpowszechnianych dla promocji wystawy

lub sprzedaży oraz wystawienie lub inne udostępnianie egzemplarzy utworów dla tych

celów.

Wolno korzystać z utworów w związku z prezentacją lub naprawą sprzętu.

Wolno korzystać z utworu w postaci obiektu budowlanego, jego rysunku, planu lub innego

ustalenia, w celu odbudowy lub remontu obiektu budowlanego.

Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia

imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i źródła powinno uwzględniać

istniejące możliwości. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa

stanowi inaczej.

Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub godzić w słuszne

interesy twórcy.

Przepisów oddziału 5 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 8 ust. 3.

1.

Utworami niedostępnymi w obrocie handlowym są utwory opublikowane w książkach, dziennikach,

czasopismach lub w innych formach publikacji drukiem, jeżeli utwory te nie są dostępne

dla odbiorców w obrocie za zezwoleniem uprawnionych, którym przysługują autorskie

prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2,

ani w postaci egzemplarzy wprowadzanych do obrotu w liczbie zaspokajającej racjonalne

potrzeby odbiorców ani w drodze ich udostępniania publicznego w taki sposób, aby każdy

mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przy określaniu

dostępności utworów nie uwzględnia się obrotu egzemplarzami utworów, wobec których

miało miejsce wyczerpanie prawa, o którym mowa w art. 51 ust. 3.

2

Archiwa, instytucje oświatowe, podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-8 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie

wyższym i nauce, oraz instytucje kultury mogą, na podstawie umowy zawartej z wyznaczoną przez ministra

właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego organizacją zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, zwielokrotniać znajdujące się w ich zbiorach utwory

niedostępne w obrocie handlowym opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed dniem 24 maja 1994 r. oraz udostępniać je publicznie w taki sposób,

aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym. Przepis

art. 35

3.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 2, uważa się za upoważnioną

do zarządzania prawami uprawnionych, o których mowa w ust. 1, którzy jej takiego upoważnienia

nie udzielili, jeżeli utwór został wpisany do wykazu utworów niedostępnych w obrocie

handlowym, a uprawnieni w ciągu 90 dni od dnia ujawnienia wpisu nie zgłosili tej organizacji

pisemnego sprzeciwu wobec zarządzania przez nią ich prawami.

4.

Uprawnieni, o których mowa w ust. 1, którzy nie zgłosili sprzeciwu zgodnie z ust.

3, mogą po upływie terminu określonego w tym przepisie zrzec się w odniesieniu do

określonych utworów, pośrednictwa organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa

w ust. 2, składając jej pisemne oświadczenie o ustaniu upoważnienia, o którym mowa

w ust. 3, z trzymiesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na koniec roku kalendarzowego.

Organizacja ta niezwłocznie zawiadamia pisemnie o takim oświadczeniu ministra właściwego

do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego oraz podmioty, o których mowa w

ust. 2, z którymi zawarła umowy obejmujące takie utwory.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do tłumaczeń na język polski utworów wyrażonych

słowem, które powstały w języku obcym.

1.

Tworzy się wykaz utworów niedostępnych w obrocie handlowym prowadzony w systemie teleinformatycznym,

zwany dalej „wykazem utworów”. Wykaz utworów prowadzi minister właściwy do spraw kultury

i ochrony dziedzictwa narodowego.

2.

Wykaz utworów obejmuje następujące informacje

1)

tytuł utworu;

2)

imię i nazwisko albo pseudonim twórcy, albo wzmiankę o anonimowości;

3)

wydawcę utworu;

4)

datę pierwszej publikacji utworu;

5)

wskazanie organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, która złożyła wniosek

o wpis utworu do wykazu;

6)

informację o zgłoszeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 35

3.

Wykaz utworów jest jawny i powszechnie dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego.

4.

Wpisu do wykazu utworów dokonuje się na wniosek organizacji zbiorowego zarządzania,

o której mowa w art. 35

5.

Jeżeli wniosek o wpis do wykazu utworów nie zawiera wszystkich informacji wymienionych

w ust. 2 pkt 1-5 minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie nie krótszym niż 7 dni pod rygorem

jego zwrotu.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

rozporządzenia, wzór wniosku o wpis do wykazu utworów, mając na uwadze zakres informacji

określonych w ust. 2 oraz konieczność ujednolicenia przekazywanych wniosków.

1.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 35

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do określania dostępności utworów, o której mowa w art. 35

3)

zdolność organizacyjną do efektywnej wypłaty i rozliczania wynagrodzeń;

4)

skuteczność i prawidłowość działania;

5)

zasadność planowanych kosztów zarządzania prawami do utworów niedostępnych w obrocie

handlowym i ich wysokość.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może w drodze

konkursu, o którym mowa w ust. 1, wyznaczyć więcej niż jedną organizację zbiorowego

zarządzania prawami autorskimi, o ile będą one działać łącznie.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

1, oraz jego wynik.

4.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział w konkursie,

o którym mowa w ust. 1, może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu,

odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów prawa.

5.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

ust. 1, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej

warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania ofert i kryteria ich oceny;

2)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w ust. 1, wymagania,

jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

3)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i obiektywność.

1.

Wynagrodzenie za użyczanie egzemplarzy utworów, o których mowa w art. 28 ust. 4, przez

biblioteki publiczne, zwane dalej „wynagrodzeniem za użyczanie”, jest wypłacane przez

wyznaczoną przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego

organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi z dofinansowania przekazywanego

jej przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ze

środków Funduszu Promocji Kultury, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 847).

2.

Organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

kultury i ochrony dziedzictwa narodowego wyznacza na okres nie dłuższy niż pięć lat,

po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następujące kryteria

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywną wypłatę

wynagrodzeń za użyczanie;

3)

skuteczność i prawidłowość działania;

4)

zasadność i wysokość planowanych kosztów określania wysokości i wypłaty wynagrodzeń

za użyczanie.

3.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

2, oraz jego wynik.

4.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi biorąca udział w konkursie,

o którym mowa w ust. 2, może złożyć do ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku tego konkursu,

odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów prawa.

5.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 2.

6.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotom, o których

mowa w art. 28 ust. 5, przeznacza się na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie oraz na

pokrycie uzasadnionych i udokumentowanych kosztów określenia wysokości wynagrodzenia

za użyczanie i jego wypłaty.

7.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w danym roku kalendarzowym odpowiada

5% wartości zakupów materiałów bibliotecznych dokonanych przez biblioteki publiczne

w poprzednim roku kalendarzowym, przy czym 75% tej kwoty, po potrąceniu kosztów określenia

wysokości i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, jest wypłacane podmiotom, o których

mowa w art. 28 ust. 5 pkt 1-3, a 25% podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5 pkt

4.

8.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie jest przekazywane na podstawie

umowy zawieranej co roku między ministrem właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego a organizacją zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 1.

9.

Umowa, o której mowa w ust. 8, określa w szczególności

1)

wysokość dofinansowania przeznaczonego na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie wraz

ze wskazaniem kosztów określenia jego wysokości i wypłaty w danym roku;

2)

terminy i tryb przekazywania dofinansowania;

3)

zobowiązanie organizacji zbiorowego zarządzania do poddania się kontroli przeprowadzanej

przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;

4)

sposób rozliczenia dofinansowania;

5)

warunki i sposób zwrotu niewykorzystanej części dofinansowania lub dofinansowania

wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem.

10.

Dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia za użyczanie w części przeznaczonej na pokrycie

uzasadnionych i udokumentowanych kosztów określenia wysokości i wypłaty wynagrodzenia

za użyczanie, ponoszonych przez organizację zbiorowego zarządzania, o której mowa

w ust. 1, w danym roku kalendarzowym nie może przekraczać 10% kwoty dofinansowania

ustalonej zgodnie z ust. 7.

11.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego przeprowadza kontrolę

realizacji zadań związanych z wypłatą wynagrodzenia za użyczanie, obejmującą w szczególności

określanie wysokości wynagrodzenia za użyczanie i jego wypłaty, wykorzystanie przekazanego

na ten cel dofinansowania oraz prowadzenie wymaganej dokumentacji.

1.

Wynagrodzenie za użyczanie przysługuje po złożeniu przez podmiot, o którym mowa w

art. 28 ust. 5, pisemnego oświadczenia o woli otrzymywania wynagrodzenia za użyczanie,

zwanego dalej „oświadczeniem”.

2.

Oświadczenie składa się organizacji zbiorowego zarządzania, o której mowa w art. 35

3.

W terminie 14 dni od dnia podpisania umowy, o której mowa w art. 35

4.

Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego w danym roku kalendarzowym poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, jest określana przez organizację zbiorowego

zarządzania, o której mowa w art. 35

5.

Wysokość wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o którym mowa w art. 28

ust. 5 pkt 2, w danym roku kalendarzowym jest równoważna 30% wysokości wynagrodzenia

należnego twórcy utworu wyrażonego słowem, powstałego i opublikowanego w języku polskim.

6.

Maksymalna wysokość sumy wynagrodzenia za użyczanie należnego podmiotowi, o którym

mowa w art. 28 ust. 5, za użyczanie w danym roku kalendarzowym egzemplarzy wszystkich

jego utworów wskazanych w oświadczeniu wynosi pięciokrotność przeciętnego miesięcznego

wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, włącznie z wypłatami z zysku, za ostatni

kwartał poprzedniego roku kalendarzowego, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego.

7.

Wynagrodzenie za użyczanie nie przysługuje podmiotowi, o którym mowa w art. 28 ust.

5, w danym roku kalendarzowym, jeżeli po dokonaniu podziału kwoty, o której mowa w

art. 35

1.

Podstawę do obliczenia wysokości wynagrodzenia za użyczanie, które przypada poszczególnym

podmiotom, o których mowa w art. 28 ust. 5, stanowią informacje dotyczące użyczeń

egzemplarzy utworów w danym roku kalendarzowym, przekazywane przez biblioteki publiczne

ujęte w wykazie, o którym mowa w art. 35

2.

Na podstawie informacji, o których mowa w ust. 1, organizacja zbiorowego zarządzania,

o której mowa w art. 35

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, organizacji zrzeszających biblioteki publiczne oraz właściwych

izb gospodarczych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

procedurę podziału i wypłaty wynagrodzenia za użyczanie, mając na uwadze liczbę użyczeń

egzemplarzy utworów pozostających w zbiorach bibliotek publicznych oraz rodzaje kosztów,

o których mowa w art. 35

2)

zakres informacji, o których mowa w art. 35

3)

wymagany zakres informacji, zawartych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 35

4)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

art. 35

5)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w art. 35

6)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze jego przejrzystość, rzetelność i obiektywność.

1.

Utworami osieroconymi są

1)

utwory opublikowane w książkach, dziennikach, czasopismach lub innych formach publikacji

drukiem,

2)

utwory audiowizualne, a także utwory zamówione lub włączone do utworów audiowizualnych

lub utrwalone na wideogramach, w zakresie korzystania z utworu audiowizualnego lub

wideogramu jako całości,

3)

utwory utrwalone na fonogramach

- znajdujące się w zbiorach podmiotów, o których mowa w ust. 2, jeżeli uprawnieni,

którym przysługują autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji

wymienionych w ust. 2, nie zostali ustaleni lub odnalezieni pomimo przeprowadzenia

poszukiwań, o których mowa w art. 35

2.

Archiwa, instytucje oświatowe, uczelnie, instytuty badawcze prowadzące działalność,

o której mowa w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, instytuty naukowe Polskiej Akademii Nauk prowadzące działalność, o której mowa w

art. 50 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk, biblioteki i muzea, a także instytucje kultury, których statutowym zadaniem jest

gromadzenie, ochrona i upowszechnianie zbiorów dziedzictwa filmowego lub fonograficznego,

oraz publiczne organizacje radiowe i telewizyjne mogą zwielokrotniać utwory osierocone

opublikowane, a w przypadku braku publikacji - nadane po raz pierwszy na terytorium

Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz udostępniać je publicznie

w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu i czasie przez siebie

wybranym.

3.

Korzystanie z utworów osieroconych na podstawie ust. 2, jest dozwolone w celu realizacji

służących interesowi publicznemu statutowych zadań podmiotów wymienionych w ust. 2,

w szczególności zachowania, odnawiania i udostępniania w celach kulturalnych i edukacyjnych

utworów znajdujących się w ich zbiorach. Podmioty te mogą uzyskiwać przychody z takiego

korzystania, o ile zostaną one przeznaczone na pokrycie bezpośrednich kosztów digitalizacji

i publicznego udostępniania utworów osieroconych.

4.

Wolno korzystać, zgodnie z ust. 2, także z utworów osieroconych, które nie zostały

opublikowane albo nadane, jeżeli za zezwoleniem uprawnionych, którym przysługiwały

autorskie prawa majątkowe do tych utworów w zakresie pól eksploatacji wymienionych

w ust. 2, utwory te zostały publicznie udostępnione przez jeden z podmiotów wymienionych

w ust. 2, o ile można zakładać, że uprawnieni nie sprzeciwiliby się takiemu korzystaniu.

5.

Jeżeli uprawnionych, którym przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu osieroconego,

w zakresie pól eksploatacji wymienionych w ust. 2, jest więcej niż jeden, utwór ten

uważa się za osierocony w odniesieniu do praw uprawnionych, którzy nie zostali ustaleni

lub odnalezieni mimo przeprowadzenia poszukiwań, o których mowa w art. 35

6.

W przypadku publicznych organizacji radiowych i telewizyjnych przepisy niniejszego

oddziału stosuje się do utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, które zostały

wytworzone przez te organizacje, na ich zamówienie lub zlecenie, albo w koprodukcji

z nimi, przed dniem 1 stycznia 2003 r., w celu nabycia przez te organizacje praw wyłącznych.

7.

Do korzystania z utworów osieroconych na podstawie ust. 2 przepisy art. 34 zdanie

pierwsze i drugie oraz art. 35 stosuje się.

1.

Podmioty wymienione w art. 35

2.

Staranne poszukiwania przeprowadza się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub

państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym utwór został po raz pierwszy opublikowany,

a w przypadku braku publikacji - nadany po raz pierwszy.

3.

W przypadku utworu audiowizualnego staranne poszukiwania przeprowadza się w państwie

członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w którym

producent ma siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu.

4.

W przypadku utworów, o których mowa w art. 35

5.

Jeżeli w toku starannych poszukiwań stało się prawdopodobne, że informacje na temat

uprawnionych, o których mowa w ust. 1, mogą znajdować się w innych państwach niż określone

w ust. 2-4, należy sprawdzić te informacje w odpowiednich źródłach w tych państwach.

6.

Podmioty wymienione w art. 35

7.

Staranne poszukiwania uważa się za przeprowadzone wobec utworów, które zostały wpisane

jako utwory osierocone do bazy danych, o której mowa w art. 35

8.

Podmioty wymienione w art. 35

9.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi,

stowarzyszeń twórców, artystów wykonawców i producentów oraz organizacji o zasięgu

ogólnopolskim zrzeszających podmioty wymienione w art. 35

1)

wykaz źródeł, których sprawdzenie jest wymagane w ramach starannych poszukiwań, obejmujący

co najmniej źródła wymienione w załączniku do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/28/UE z dnia 25 października 2012 r.

w sprawie niektórych dozwolonych sposobów korzystania z utworów osieroconych

(Dz. Urz. UE L 299 z 27.10.2012, s. 5), uwzględniając konieczność rzetelnego przeprowadzenia starannych poszukiwań oraz

dostępność informacji na temat uprawnionych w poszczególnych źródłach;

2)

sposób dokumentowania informacji o wynikach starannych poszukiwań przez podmioty wymienione

w art. 35

1.

Na wniosek podmiotu wymienionego w art. 35

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze decyzji,

stwierdza, że wnioskodawca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 35

3.

Podmioty wymienione w art. 35

1)

wyników przeprowadzonych przez te podmioty starannych poszukiwań;

2)

sposobów korzystania przez te podmioty z utworów osieroconych;

3)

zmian statusu utworu osieroconego, zgodnie z art. 35

4)

swoich danych kontaktowych.

4.

Wnioski i informacje, o których mowa w ust. 1 i 3, są przekazywane przy wykorzystaniu

systemu teleinformatycznego służącego do obsługi bazy danych, o której mowa w ust.

1.

1.

Uprawniony, któremu w zakresie pól eksploatacji wymienionych w art. 35

2.

Dopuszczalność korzystania z utworu osieroconego na podstawie art. 35

3.

Jeżeli żądanie uprawnionego, o którym mowa w ust. 1, który wykazał przysługujące mu

prawa do utworu osieroconego nie zostanie uwzględnione w terminie miesiąca od dnia

jego doręczenia, dopuszczalność korzystania z utworu osieroconego przez podmiot, do

którego skierowano to żądanie, ustaje z dniem upływu tego terminu.

4.

Jeżeli podmiot, który wpisał utwór do bazy danych, o której mowa w art. 35

5.

Uprawniony, o którym mowa w ust. 1, może żądać od podmiotu wymienionego w art. 35

1.

Beneficjent lub osoba działająca w jego imieniu może zwielokrotniać utwory w celu

wykonania kopii utworów w dostępnych formatach.

2.

Upoważniony podmiot może

1)

zwielokrotniać utwory w celu wykonania kopii utworów w dostępnych formatach;

2)

rozpowszechniać kopie utworów w dostępnych formatach, sporządzone samodzielnie lub

otrzymane od innego upoważnionego podmiotu, wśród beneficjentów oraz upoważnionych

podmiotów.

3.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być dokonywane wyłącznie w celu zapewnienia

beneficjentowi równie skutecznego i wygodnego dostępu do utworu jak ten, z którego

korzystają osoby bez dysfunkcji, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 18.

4.

W przypadku rozpowszechniania, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, wśród beneficjentów,

beneficjent uprawdopodabnia istnienie okoliczności, o których mowa w art. 6 ust. 1

pkt 18, w szczególności przez oświadczenie w formie pisemnej lub dokumentowej, przedłożenie

zaświadczenia lekarskiego, orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu

niepełnosprawności.

5.

Postanowienia umów zawartych między uprawnionym, któremu przysługują autorskie prawa

majątkowe, a beneficjentem, osobą działającą w jego imieniu lub upoważnionym podmiotem

sprzeczne z ust. 1 lub 2 są nieważne.

Upoważniony podmiot podejmuje

1)

z zachowaniem należytej staranności działania, o których mowa w art. 35a ust. 2, i

utrwala ich przebieg;

2)

odpowiednie działania służące zniechęcaniu do niedozwolonego zwielokrotniania i rozpowszechniania

kopii utworów w dostępnych formatach.

1.

Upoważniony podmiot udostępnia na swojej stronie internetowej i na bieżąco aktualizuje

1)

wykaz utworów, których kopie w dostępnych formatach posiada, oraz informacje o rodzajach

tych formatów;

2)

nazwy i dane kontaktowe upoważnionych podmiotów, z którymi prowadzi wymianę kopii

utworów w dostępnych formatach;

3)

informacje o sposobie realizacji obowiązków, o których mowa w art. 35b.

2.

Wykaz, informacje, nazwy i dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępniane dodatkowo

w sposób zwyczajowo przyjęty dla danego upoważnionego podmiotu.

1.

Na żądanie beneficjenta, upoważnionego podmiotu lub uprawnionego, któremu przysługują

autorskie prawa majątkowe, upoważniony podmiot przekazuje mu wykaz, informacje, nazwy

i dane, o których mowa w art. 35c ust. 1 pkt 1 i 2.

2.

Wykaz, informacje, nazwy i dane, o których mowa w art. 35c ust. 1 pkt 1 i 2, przekazuje

się beneficjentowi w formie zapewniającej mu możliwość zapoznania się z ich treścią.

1.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na wniosek upoważnionego

podmiotu, przekazuje Komisji Europejskiej nazwę oraz dane kontaktowe tego podmiotu.

2.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego stwierdza w drodze

decyzji, że zgłaszający nazwę oraz dane kontaktowe podmiot nie jest upoważnionym podmiotem.

Z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, autorskie prawa majątkowe gasną

z upływem lat siedemdziesięciu

1)

od śmierci twórcy, a do utworów współautorskich - od śmierci współtwórcy, który przeżył

pozostałych;

2)

w odniesieniu do utworu, którego twórca nie jest znany - od daty pierwszego rozpowszechnienia,

chyba że pseudonim nie pozostawia wątpliwości co do tożsamości autora lub jeżeli autor

ujawnił swoją tożsamość;

3)

w odniesieniu do utworu, do którego autorskie prawa majątkowe przysługują z mocy ustawy

innej osobie niż twórca - od daty rozpowszechnienia utworu, a gdy utwór nie został

rozpowszechniony - od daty jego ustalenia;

4)

w odniesieniu do utworu audiowizualnego - od śmierci najpóźniej zmarłej z wymienionych

osób: głównego reżysera, autora scenariusza, autora dialogów, kompozytora muzyki skomponowanej

do utworu audiowizualnego;

5)

w odniesieniu do utworu słowno-muzycznego, jeżeli utwór słowny i utwór muzyczny zostały

stworzone specjalnie dla danego utworu słowno-muzycznego - od śmierci później zmarłej

z wymienionych osób: autora utworu słownego albo kompozytora utworu muzycznego.

Jeżeli bieg terminu wygaśnięcia autorskich praw majątkowych rozpoczyna się od rozpowszechnienia

utworu, a utwór rozpowszechniono w częściach, odcinkach, fragmentach lub wkładkach,

bieg terminu liczy się oddzielnie od daty rozpowszechnienia każdej z wymienionych

części.

(uchylony)

Czas trwania autorskich praw majątkowych liczy się w latach pełnych następujących

po roku, w którym nastąpiło zdarzenie, od którego zaczyna się bieg terminów określonych

w art. 36 i art. 37.

(uchylony)

1.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej

1)

autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na

podstawie umowy;

2)

nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa

stanowi inaczej.

2.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu,

zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

3.

Nieważna jest umowa w części dotyczącej wszystkich utworów lub wszystkich utworów

określonego rodzaju tego samego twórcy mających powstać w przyszłości.

4.

Umowa może dotyczyć tylko pól eksploatacji, które są znane w chwili jej zawarcia.

5.

Twórca utworu wykorzystanego lub włączonego do utworu audiowizualnego oraz utworu

wchodzącego w skład utworu zbiorowego, po powstaniu nowych sposobów eksploatacji utworów,

nie może bez ważnego powodu odmówić udzielenia zezwolenia na korzystanie z tego utworu

w ramach utworu audiowizualnego lub utworu zbiorowego na polach eksploatacji nieznanych

w chwili zawarcia umowy.

Jeżeli autorskie prawa majątkowe jednego ze współtwórców miałyby przypaść Skarbowi

Państwa jako spadkobiercy ustawowemu, część ta przechodzi na pozostałych przy życiu

współtwórców lub ich następców prawnych, stosownie do wielkości ich udziałów.

1.

Jeżeli z umowy nie wynika, że przeniesienie autorskich praw majątkowych lub udzielenie

licencji nastąpiło nieodpłatnie, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.

2.

Jeżeli w umowie nie określono wysokości wynagrodzenia autorskiego, wysokość wynagrodzenia

określa się z uwzględnieniem zakresu udzielonego prawa oraz korzyści wynikających

z korzystania z utworu.

W razie rażącej dysproporcji między wynagrodzeniem twórcy a korzyściami nabywcy autorskich

praw majątkowych lub licencjobiorcy, twórca może żądać stosownego podwyższenia wynagrodzenia

przez sąd.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje odrębne wynagrodzenie za korzystanie

z utworu na każdym odrębnym polu eksploatacji.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, twórca zachowuje wyłączne prawo zezwalania na wykonywanie

zależnego prawa autorskiego, mimo że w umowie postanowiono o przeniesieniu całości

autorskich praw majątkowych.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy zależy od wysokości wpływów z korzystania z utworu, twórca

ma prawo do otrzymania informacji i wglądu w niezbędnym zakresie do dokumentacji mającej

istotne znaczenie dla określenia wysokości tego wynagrodzenia.

1.

Jeżeli wynagrodzenie twórcy jest określone procentowo od ceny sprzedaży egzemplarzy

utworu, a cena ta ulega podwyższeniu, twórcy należy się umówiony procent od egzemplarzy

sprzedanych po podwyższonej cenie.

2.

Jednostronne obniżenie ceny sprzedaży egzemplarzy przed upływem roku od przystąpienia

do rozpowszechniania utworu nie wpływa na wysokość wynagrodzenia. Strony mogą przedłużyć

ten termin.

1.

Jeżeli w umowie nie określono sposobu korzystania z utworu, powinien on być zgodny

z charakterem i przeznaczeniem utworu oraz przyjętymi zwyczajami.

2.

Następca prawny, choćby nabył całość autorskich praw majątkowych, nie może, bez zgody

twórcy, czynić zmian w utworze, chyba że są one spowodowane oczywistą koniecznością,

a twórca nie miałby słusznej podstawy im się sprzeciwić. Dotyczy to odpowiednio utworów,

których czas ochrony autorskich praw majątkowych upłynął.

Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności

1)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką egzemplarzy

utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu magnetycznego oraz techniką

cyfrową;

2)

w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono - wprowadzanie

do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;

3)

w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 - publiczne

wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i reemitowanie, a

także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp

w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

Wprowadzenie do obrotu oryginału albo egzemplarza utworu na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego wyczerpuje prawo do zezwalania na dalszy obrót takim egzemplarzem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem jego najmu lub użyczenia.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie powoduje

przejścia autorskich praw majątkowych do utworu.

2.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie powoduje

przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu.

3.

Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w

jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może jednak

domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za korzystanie.

Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej

pod rygorem nieważności.

1.

Twórca jest obowiązany dostarczyć utwór w terminie określonym w umowie, a jeżeli termin

nie został oznaczony - niezwłocznie po ukończeniu utworu.

2.

Jeżeli twórca nie dostarczył utworu w przewidzianym terminie, zamawiający może wyznaczyć

twórcy odpowiedni dodatkowy termin z zagrożeniem odstąpienia od umowy, a po jego bezskutecznym

upływie może od umowy odstąpić.

1.

Jeżeli zamówiony utwór ma usterki, zamawiający może wyznaczyć twórcy odpowiedni termin

do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie może od umowy odstąpić lub żądać

odpowiedniego obniżenia umówionego wynagrodzenia, chyba że usterki są wynikiem okoliczności,

za które twórca nie ponosi odpowiedzialności. Twórca zachowuje w każdym razie prawo

do otrzymanej części wynagrodzenia, nie wyższej niż 25% wynagrodzenia umownego.

2.

Jeżeli utwór ma wady prawne, zamawiający może od umowy odstąpić i żądać naprawienia

poniesionej szkody.

3.

Roszczenia, o których mowa w ust. 1, wygasają z chwilą przyjęcia utworu.

4.

Jeżeli zamawiający nie zawiadomi twórcy w terminie sześciu miesięcy od dostarczenia

utworu o jego przyjęciu, nieprzyjęciu lub uzależnieniu przyjęcia od dokonania określonych

zmian w wyznaczonym w tym celu odpowiednim terminie, uważa się, że utwór został przyjęty

bez zastrzeżeń. Strony mogą określić inny termin.

1.

Twórca może odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć ze względu na swoje istotne interesy

twórcze.

2.

Jeżeli w ciągu dwóch lat od odstąpienia lub wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1,

twórca zamierza przystąpić do korzystania z utworu, ma obowiązek zaoferować to korzystanie

nabywcy lub licencjobiorcy, wyznaczając mu w tym celu odpowiedni termin.

3.

Jeżeli odstąpienie od umowy lub jej wypowiedzenie następuje po przyjęciu utworu, skuteczność

odstąpienia lub wypowiedzenia może być przez drugą stronę umowy uzależniona od zabezpieczenia

kosztów poniesionych przez nią w związku z zawartą umową. Nie można jednak żądać zwrotu

kosztów, gdy zaniechanie rozpowszechniania jest następstwem okoliczności, za które

twórca nie ponosi odpowiedzialności.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych,

audiowizualnych oraz utworów zamówionych w zakresie ich eksploatacji w utworze audiowizualnym.

1.

Jeżeli nabywca autorskich praw majątkowych lub licencjobiorca, który zobowiązał się

do rozpowszechniania utworu, nie przystąpi do rozpowszechniania w umówionym terminie,

a w jego braku - w ciągu dwóch lat od przyjęcia utworu, twórca może odstąpić od umowy

lub ją wypowiedzieć i domagać się naprawienia szkody po bezskutecznym upływie dodatkowego

terminu, nie krótszego niż sześć miesięcy.

2.

Jeżeli wskutek okoliczności, za które nabywca lub licencjobiorca ponosi odpowiedzialność,

utwór nie został udostępniony publiczności, twórca może się domagać, zamiast naprawienia

poniesionej szkody, podwójnego wynagrodzenia w stosunku do określonego w umowie o

rozpowszechnienie utworu, chyba że licencja jest niewyłączna.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do utworów architektonicznych i architektoniczno-urbanistycznych.

Jeżeli publiczne udostępnienie utworu następuje w nieodpowiedniej formie albo ze zmianami,

którym twórca mógłby słusznie się sprzeciwić, może on po bezskutecznym wezwaniu do

zaniechania naruszenia odstąpić od umowy lub ją wypowiedzieć. Twórcy przysługuje prawo

do wynagrodzenia określonego umową.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, każda ze stron odstępując od umowy lub wypowiadając

ją może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co ta otrzymała z tytułu umowy.

1.

Korzystający z utworu jest obowiązany umożliwić twórcy przed rozpowszechnieniem utworu

przeprowadzenie nadzoru autorskiego. Jeżeli wniesione w związku z nadzorem zmiany

w utworze są niezbędne i wynikają z okoliczności od twórcy niezależnych, koszty ich

wprowadzenia obciążają nabywcę autorskich praw majątkowych lub licencjobiorcę.

2.

Jeżeli twórca nie przeprowadzi nadzoru autorskiego w odpowiednim terminie, uważa się,

że wyraził zgodę na rozpowszechnianie utworu.

3.

Jeżeli ustawa lub umowa nie stanowią inaczej, za wykonanie nadzoru autorskiego nie

przysługuje twórcy odrębne wynagrodzenie.

4.

Twórcy utworu plastycznego przysługuje prawo do sprawowania odpłatnego nadzoru autorskiego.

5.

Sprawowanie nadzoru autorskiego nad utworami architektonicznymi i architektoniczno-urbanistycznymi

regulują odrębne przepisy.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, nabycie od twórcy egzemplarza projektu architektonicznego

lub architektoniczno-urbanistycznego obejmuje prawo zastosowania go tylko do jednej

budowy.

1.

Twórca może w zbiorowej publikacji swych utworów umieścić utwory, o których publikację

zawarł odrębną umowę.

2.

Umowa o zbiorowe wydanie utworów nie obejmuje prawa publikacji poszczególnych utworów,

chyba że postanowiono w niej inaczej.

Jeżeli umowa obejmuje sporządzenie egzemplarzy przeznaczonych do udostępnienia publiczności,

twórcy należą się egzemplarze autorskie w liczbie określonej w umowie.

Umowa zobowiązująca do przeniesienia autorskich praw majątkowych przenosi na nabywcę,

z chwilą przyjęcia utworu, prawo do wyłącznego korzystania z utworu na określonym

w umowie polu eksploatacji, chyba że postanowiono w niej inaczej.

W braku wyraźnego postanowienia o przeniesieniu prawa, uważa się, że twórca udzielił

licencji.

1.

Umowa licencyjna uprawnia do korzystania z utworu w okresie pięciu lat na terytorium

państwa, w którym licencjobiorca ma swoją siedzibę, chyba że w umowie postanowiono

inaczej.

2.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, prawo uzyskane na podstawie umowy licencyjnej

wygasa.

1.

Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w umowie

polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.

2.

Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja

wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia

innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna).

3.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, licencjobiorca nie może upoważnić innej osoby do

korzystania z utworu w zakresie uzyskanej licencji.

4.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, uprawniony z licencji wyłącznej może dochodzić roszczeń

z tytułu naruszenia autorskich praw majątkowych, w zakresie objętym umową licencyjną.

5.

Umowa licencyjna wyłączna wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, a licencji udzielono na czas nieoznaczony, twórca

może ją wypowiedzieć z zachowaniem terminów umownych, a w ich braku na rok naprzód,

na koniec roku kalendarzowego.

2.

Licencję udzieloną na okres dłuższy niż pięć lat uważa się, po upływie tego terminu,

za udzieloną na czas nieoznaczony.

Współtwórcami utworu audiowizualnego są osoby, które wniosły wkład twórczy w jego

powstanie, a w szczególności: reżyser, operator obrazu, twórca adaptacji utworu literackiego,

twórca stworzonych dla utworu audiowizualnego utworów muzycznych lub słowno-muzycznych

oraz twórca scenariusza.

1.

Domniemywa się, że producent utworu audiowizualnego nabywa na mocy umowy o stworzenie

utworu albo umowy o wykorzystanie już istniejącego utworu wyłączne prawa majątkowe

do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.

2.

(utracił moc)

2

Współtwórcy utworu audiowizualnego oraz artyści wykonawcy są uprawnieni do

1)

wynagrodzenia proporcjonalnego do wpływów z tytułu wyświetlania utworu audiowizualnego

w kinach;

2)

stosownego wynagrodzenia z tytułu najmu egzemplarzy utworów audiowizualnych i ich

publicznego odtwarzania;

3)

stosownego wynagrodzenia z tytułu nadawania utworu w telewizji lub poprzez inne środki

publicznego udostępniania utworów;

4)

stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na egzemplarzu

przeznaczonym do własnego użytku osobistego.

3.

Korzystający z utworu audiowizualnego wypłaca wynagrodzenie, o którym mowa w ust.

2

4.

Stosowne wynagrodzenie za korzystanie z polskiego utworu audiowizualnego za granicą

lub zagranicznego utworu audiowizualnego w Rzeczypospolitej Polskiej może być ustalone

ryczałtowo.

Producent może bez zgody twórców utworu audiowizualnego dokonywać tłumaczeń na różne

wersje językowe.

Twórca utworu zamówionego do utworu audiowizualnego może, po upływie pięciu lat od

przyjęcia zamówionego utworu, zezwolić na rozpowszechnianie tego utworu w innym utworze

audiowizualnym, jeżeli w tym terminie nie doszło do rozpowszechnienia utworu audiowizualnego

z jego utworem. Strony mogą skrócić ten termin.

Prawo do nadzoru autorskiego może być wykonywane tylko w stosunku do ostatecznej wersji

utworu audiowizualnego.

1.

Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego

rozdziału nie stanowią inaczej.

2.

Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego wyrażenia.

Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym

podstawą łączy, nie podlegają ochronie.

3.

Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w wyniku wykonywania

obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.

4.

Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art.

75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do

1)

trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części

jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla wprowadzania,

wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu komputerowego niezbędne

jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody uprawnionego;

2)

tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie

komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;

3)

rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii.

1.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, czynności wymienione w art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2

nie wymagają zgody uprawnionego, jeżeli są niezbędne do korzystania z programu komputerowego

zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym do poprawiania błędów przez osobę, która legalnie

weszła w jego posiadanie.

2.

Nie wymaga zezwolenia uprawnionego

1)

sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu komputerowego.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana równocześnie z programem

komputerowym;

2)

obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w celu poznania

jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z egzemplarza programu

komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie

wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania lub przechowywania programu

komputerowego;

3)

zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1

i 2, jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi programami komputerowymi,

o ile zostaną spełnione następujące warunki

a)

czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do korzystania

z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę działającą na ich rzecz,

b)

informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo dostępne

dla osób, o których mowa pod lit. a,

c)

czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego, które

są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie mogą być

1)

wykorzystane do innych celów niż osiągnięcie współdziałania niezależnie stworzonego

programu komputerowego;

2)

przekazane innym osobom, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia współdziałania

niezależnie stworzonego programu komputerowego;

3)

wykorzystane do rozwijania, wytwarzania lub wprowadzania do obrotu programu komputerowego

o istotnie podobnej formie wyrażenia lub do innych czynności naruszających prawa autorskie.

Postanowienia umów sprzeczne z art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

1.

Do programów komputerowych nie stosuje się przepisów art. 16 pkt 3-5, art. 20, art.

23, art. 23

2.

Do programów komputerowych przepis art. 33

Uprawniony może domagać się od użytkownika programu komputerowego zniszczenia posiadanych

przez niego środków technicznych (w tym programów komputerowych), których jedynym

przeznaczeniem jest ułatwianie niedozwolonego usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń programu.

Ochrona przyznana bazom danych spełniającym cechy utworu nie obejmuje programów komputerowych

używanych do sporządzenia lub obsługi baz danych dostępnych przy pomocy środków elektronicznych.

1.

Twórca, którego autorskie prawa osobiste zostały zagrożone cudzym działaniem, może

żądać zaniechania tego działania. W razie dokonanego naruszenia może także żądać,

aby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia

jego skutków, w szczególności aby złożyła publiczne oświadczenie o odpowiedniej treści

i formie. Jeżeli naruszenie było zawinione, sąd może przyznać twórcy odpowiednią sumę

pieniężną tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub - na żądanie twórcy - zobowiązać

sprawcę, aby uiścił odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez twórcę cel społeczny.

2.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, po jego śmierci z powództwem o ochronę autorskich

praw osobistych zmarłego może wystąpić małżonek, a w jego braku kolejno: zstępni,

rodzice, rodzeństwo, zstępni rodzeństwa.

3.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, osoby wymienione w ust. 2 są uprawnione w tej

samej kolejności do wykonywania autorskich praw osobistych zmarłego twórcy.

4.

Jeżeli twórca nie wyraził innej woli, z powództwem, o którym mowa w ust. 2, może również

wystąpić stowarzyszenie twórców właściwe ze względu na rodzaj twórczości lub organizacja

zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, która zarządzała

prawami autorskimi zmarłego twórcy.

1.

Uprawniony, którego autorskie prawa majątkowe zostały naruszone, może żądać od osoby,

która naruszyła te prawa

1)

zaniechania naruszania;

2)

usunięcia skutków naruszenia;

3)

naprawienia wyrządzonej szkody

a)

na zasadach ogólnych albo

b

poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności, a w przypadku

gdy naruszenie jest zawinione - trzykrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili

jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie

z utworu;

4)

wydania uzyskanych korzyści.

2.

Niezależnie od roszczeń, określonych w ust. 1, uprawniony może się domagać jednokrotnego

albo wielokrotnego ogłoszenia w prasie oświadczenia o odpowiedniej treści i formie

lub podania do publicznej wiadomości części albo całości orzeczenia sądu wydanego

w rozpatrywanej sprawie, w sposób i w zakresie określonym przez sąd.

3.

Sąd może nakazać osobie, która naruszyła autorskie prawa majątkowe, na jej wniosek

i za zgodą uprawnionego, w przypadku gdy naruszenie jest niezawinione, zapłatę stosownej

sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego, jeżeli zaniechanie naruszania lub usunięcie

skutków naruszenia byłoby dla osoby naruszającej niewspółmiernie dotkliwe.

4.

Sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec na wniosek uprawnionego o bezprawnie

wytworzonych przedmiotach oraz środkach i materiałach użytych do ich wytworzenia,

w szczególności może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet

należnego odszkodowania lub zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia

oraz interesy osób trzecich.

5.

Domniemywa się, że środki i materiały, o których mowa w ust. 4, są własnością osoby,

która naruszyła autorskie prawa majątkowe.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub obchodzenia technicznych

zabezpieczeń przed dostępem, zwielokrotnianiem lub rozpowszechnianiem utworu, jeżeli

działania te mają na celu bezprawne korzystanie z utworu.

7.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku usuwania lub zmiany bez upoważnienia

jakichkolwiek elektronicznych informacji na temat zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi, a także świadomego rozpowszechniania utworów z bezprawnie usuniętymi

lub zmodyfikowanymi takimi informacjami.

1.

Sąd właściwy do rozpoznania spraw o naruszenie autorskich praw majątkowych miejsca,

w którym sprawca wykonuje działalność lub w którym znajduje się jego majątek, także

przed wytoczeniem powództwa rozpoznaje, nie później niż w terminie 3 dni od dnia złożenia

w sądzie, wniosek mającego w tym interes prawny

1)

o zabezpieczenie dowodów oraz o zabezpieczenie związanych z nimi roszczeń;

2)

o zobowiązanie naruszającego autorskie prawa majątkowe do udzielenia informacji i

udostępnienia określonej przez sąd dokumentacji mającej znaczenie dla roszczeń, o

których mowa w art. 79 ust. 1;

3)

o zobowiązanie innej niż naruszający osoby do udzielenia informacji, które mają znaczenie

dla roszczeń, określonych w art. 79 ust. 1, o pochodzeniu, sieciach dystrybucji, ilości

i cenie towarów lub usług naruszających autorskie prawa majątkowe, jeżeli

a)

stwierdzono, że posiada ona towary naruszające autorskie prawa majątkowe, lub

b)

stwierdzono, że korzysta ona z usług naruszających autorskie prawa majątkowe, lub

c)

stwierdzono, że świadczy ona usługi wykorzystywane w działaniach naruszających autorskie

prawa majątkowe, lub

d)

została przez osobę określoną w lit. a, b lub c wskazana jako uczestnicząca w produkcji,

wytwarzaniu lub dystrybucji towarów lub świadczeniu usług naruszających autorskie

prawa majątkowe,

a powyższe działania mają na celu uzyskanie bezpośrednio lub pośrednio zysku lub innej

korzyści ekonomicznej, przy czym nie obejmuje to działań konsumentów będących w dobrej

wierze.

2.

Sąd, dopuszczając dowód lub rozpoznając wnioski, o których mowa w ust. 1, zapewnia

zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy i innych tajemnic ustawowo chronionych.

3.

Od obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, może uchylić się ten, kto według przepisów Kodeksu postępowania

cywilnego mógłby jako świadek odmówić zeznań lub odpowiedzi na zadane mu pytanie.

4.

W uzasadnionych przypadkach sąd może uzależnić wydanie postanowienia o zabezpieczeniu

dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, od złożenia kaucji.

5.

Zażalenia na postanowienia sądu w sprawach, o których mowa w ust. 1, sąd rozpoznaje

w terminie 7 dni.

6.

Do zabezpieczenia dowodów stosuje się odpowiednio art. 733, art. 742 i art. 744-746 Kodeksu postępowania cywilnego.

1.

Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku

wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną

zapłatę za pozowanie.

2.

Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku

1)

osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią

funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych;

2)

osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna

impreza.

Jeżeli osoba, do której korespondencja jest skierowana, nie wyraziła innej woli, rozpowszechnianie

korespondencji, w okresie dwudziestu lat od jej śmierci, wymaga zezwolenia małżonka,

a w jego braku kolejno zstępnych, rodziców lub rodzeństwa.

Do roszczeń w przypadku rozpowszechniania wizerunku osoby na nim przedstawionej oraz

rozpowszechniania korespondencji bez wymaganego zezwolenia osoby, do której została

skierowana, stosuje się odpowiednio przepis art. 78 ust. 1; roszczeń tych nie można

dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci tych osób.

1.

Twórca, a wydawca lub producent na żądanie twórcy mają obowiązek zachowania w tajemnicy

źródeł informacji wykorzystanych w utworze oraz nieujawniania związanych z tym dokumentów.

2.

Ujawnienie tajemnicy jest dozwolone za zgodą osoby, która powierzyła tajemnicę, lub

na podstawie postanowienia właściwego sądu.

1.

Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną

niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.

2.

Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania aktorów,

recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych

osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.

1.

Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy, wyłączne

prawo do

1)

ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie

a)

wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest zwyczajowo

przyjęte,

b)

decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania anonimowości albo posłużenia

się pseudonimem,

c)

sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom wykonania,

które mogłyby naruszać jego dobre imię;

2)

korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na następujących

polach eksploatacji

a)

w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką egzemplarzy

artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką cyfrową,

b)

w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono - wprowadzania

do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,

c)

w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż określony w

lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one dokonywane za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także publicznego udostępniania utrwalenia

artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

2.

Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego wykonania

lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w umowie albo przyznane

w przepisach ustawy.

3.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania artystycznego wykonania za pomocą

wprowadzonego do obrotu egzemplarza, artyście wykonawcy przysługuje prawo do stosownego

wynagrodzenia.

Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, zawarcie przez artystę wykonawcę z producentem utworu

audiowizualnego umowy o współudział w realizacji utworu audiowizualnego przenosi na

producenta prawa do rozporządzania i korzystania z wykonania, w ramach tego utworu

audiowizualnego, na wszystkich znanych w chwili zawarcia umowy polach eksploatacji.

Prawo artysty wykonawcy nie narusza prawa autorskiego do wykonywanego utworu.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem pięćdziesięciu

lat następujących po roku, w którym nastąpiło artystyczne wykonanie.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne rozpowszechnienie

artystycznego wykonania utrwalonego w inny sposób niż na fonogramie, okres ochrony

liczy się od tego zdarzenia, a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich, które miało

miejsce wcześniej.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 89 ust. 1, nastąpiła publikacja lub inne rozpowszechnienie

artystycznego wykonania utrwalonego na fonogramie, prawo, o którym mowa w art. 86

ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat od tego zdarzenia,

a gdy miały miejsce obydwa - od tego z nich, które miało miejsce wcześniej.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań, które

1)

dokonane zostały przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

1

dokonane zostały przez obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym, lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Domniemywa się, że kierownik zespołu jest umocowany do reprezentowania praw do zespołowego

artystycznego wykonania. Domniemanie to stosuje się odpowiednio do części artystycznego

wykonania mających samodzielne znaczenie.

Do artystycznych wykonań stosuje się odpowiednio przepisy art. 8-10, art. 12, art.

18, art. 21-21

Do prawa do artystycznego wykonania stosuje się odpowiednio przepisy art. 15a oraz art. 33 pkt 10 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

1.

Fonogramem jest pierwsze utrwalenie warstwy dźwiękowej wykonania utworu albo innych

zjawisk akustycznych.

2.

Wideogramem jest pierwsze utrwalenie sekwencji ruchomych obrazów, z dźwiękiem lub

bez, niezależnie od tego, czy stanowi ono utwór audiowizualny.

3.

Domniemywa się, że producentem fonogramu lub wideogramu jest osoba, pod której nazwiskiem

lub firmą (nazwą) fonogram lub wideogram został po raz pierwszy sporządzony.

4.

Bez uszczerbku dla praw twórców lub artystów wykonawców, producentowi fonogramu lub

wideogramu przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania i korzystania z fonogramu

lub wideogramu w zakresie

1)

zwielokrotniania określoną techniką;

2)

wprowadzenia do obrotu;

3)

najmu oraz użyczania egzemplarzy;

4)

publicznego udostępniania fonogramu lub wideogramu w taki sposób, aby każdy mógł mieć

do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

5.

W przypadku nadawania, reemitowania lub odtwarzania wprowadzonego do obrotu fonogramu

lub wideogramu, producentowi przysługuje prawo do stosownego wynagrodzenia.

1.

Prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym fonogram lub wideogram został sporządzony.

2.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram został opublikowany, prawo, o którym

mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat następujących po

roku, w którym fonogram został opublikowany.

3.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, fonogram nie został opublikowany i jeżeli

w tym okresie został rozpowszechniony w inny sposób, prawo, o którym mowa w art. 94

ust. 4 i 5, wygasa z upływem siedemdziesięciu lat następujących po roku, w którym

fonogram został rozpowszechniony.

4.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1, wideogram został opublikowany lub rozpowszechniony,

prawo, o którym mowa w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku, w którym miało miejsce pierwsze z tych zdarzeń.

1.

Do fonogramów stosuje się odpowiednio przepis art. 21 ust. 1, chyba że nadawanie odbywa

się na podstawie umowy z uprawnionym.

2

Do fonogramów i wideogramów stosuje się odpowiednio przepisy art. 21

1.

Jeżeli po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia

w inny sposób, producent fonogramu nie wprowadza do obrotu wystarczającej liczby egzemplarzy

fonogramu, która, biorąc pod uwagę jego charakter, zaspokajałaby racjonalne potrzeby

odbiorców, lub nie udostępnia go publicznie w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym, artysta wykonawca albo jego

spadkobierca może wypowiedzieć umowę, na mocy której prawa do artystycznego wykonania

zostały przeniesione w tym zakresie na producenta fonogramu, albo umowę, na mocy której

producentowi fonogramu udzielona została w tym zakresie licencja wyłączna na korzystanie

z artystycznego wykonania.

2.

Wypowiedzenie umowy, o którym mowa w ust. 1, staje się skuteczne, jeżeli producent

fonogramu w terminie roku od dnia doręczenia mu oświadczenia przez artystę wykonawcę

albo jego spadkobiercę o wypowiedzeniu umowy, nie rozpocznie korzystania z fonogramu

w żaden ze sposobów, o których mowa w ust. 1.

3.

Jeżeli fonogram zawiera utrwalenie wykonań kilku artystów wykonawców, prawo do wypowiedzenia

umowy, o którym mowa w ust. 1, przysługuje każdemu z nich.

4.

W przypadku skutecznego wypowiedzenia umów zawartych w odniesieniu do wszystkich artystycznych

wykonań utrwalonych na fonogramie, prawo producenta tego fonogramu, o którym mowa

w art. 94 ust. 4 i 5, wygasa.

5.

Prawo do wypowiedzenia umowy, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zrzeczeniu się ani

zbyciu.

1.

Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo

udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego wykonania nastąpiło

za jednorazowym wynagrodzeniem, artysta wykonawca ma prawo do corocznego dodatkowego

wynagrodzenia od producenta fonogramu za każdy rok następujący po upływie pięćdziesięciu

lat po roku publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia w inny sposób.

2.

Kwota dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, wynosi 20% przychodu producenta

fonogramu uzyskanego w poprzednim roku z tytułu zwielokrotniania, wprowadzania do

obrotu i publicznego udostępniania fonogramu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do

niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.

3.

Prawo do dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlega zrzeczeniu

się ani zbyciu.

4.

Wypłata dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, następuje za pośrednictwem

organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań, wyznaczonej

na okres nie dłuższy niż pięć lat przez ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego po przeprowadzeniu konkursu uwzględniającego następujące kryteria

1)

reprezentatywność;

2)

zdolność organizacyjną do realizacji zadania w sposób zapewniający efektywny pobór

wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, i ich wypłaty;

3)

skuteczność i prawidłowość działania;

4)

zasadność planowanych kosztów wypłaty wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, i ich

wysokość.

5.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego ogłasza w Biuletynie

Informacji Publicznej na swojej stronie podmiotowej konkurs, o którym mowa w ust.

4, oraz jego wynik.

6.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań biorąca

udział w konkursie, o którym mowa w ust. 4, może złożyć do ministra właściwego do

spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia

wyniku tego konkursu, odwołanie od jego wyniku ze względu na naruszenie przepisów

prawa.

7.

Odwołanie, o którym mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego rozpatruje w terminie 14 dni od dnia jego wpływu. W przypadku uwzględnienia

odwołania minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego unieważnia

konkurs, o którym mowa w ust. 4.

8.

Artysta wykonawca lub organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 4,

mogą domagać się od producenta fonogramu udzielenia wszelkich informacji oraz udostępnienia

dokumentów niezbędnych do określenia wysokości należnego im dodatkowego wynagrodzenia,

o którym mowa w ust. 1, i jego wypłaty.

9.

Organizacja zbiorowego zarządzania, o której mowa w ust. 4, ma prawo przeznaczyć z

dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, nie więcej niż 10% jego wartości

na pokrycie ponoszonych przez nią uzasadnionych i udokumentowanych kosztów dochodzenia

oraz wypłaty tego wynagrodzenia.

10.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu

opinii organizacji zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań

oraz organizacji producentów fonogramów, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób pobierania dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, dokonywania z

niego potrąceń oraz jego wypłaty, mając na uwadze konieczność zapewnienia, aby pobór

i wypłata tego wynagrodzenia były dokonywane w sposób efektywny i przejrzysty, a potrącenia

były uzasadnione i udokumentowane;

2)

wymagany zakres informacji umieszczanych w ogłoszeniu o konkursie, o którym mowa w

ust. 4, mając na uwadze, że minimalny zakres tych informacji ma obejmować co najmniej

warunki uczestnictwa w konkursie, termin składania ofert i kryteria ich oceny;

3)

zakres dokumentacji konkursowej, mając na uwadze, że zakres tej dokumentacji ma co

najmniej określać warunki uczestnictwa w konkursie, o którym mowa w ust. 4, wymagania,

jakim ma odpowiadać oferta i kryteria oceny ofert;

4)

tryb postępowania konkursowego, mając na uwadze przejrzystość, rzetelność i obiektywność

postępowania konkursowego.

Jeżeli przeniesienie praw do artystycznego wykonania na producenta fonogramu albo

udzielenie mu licencji wyłącznej na korzystanie z artystycznego wykonania nastąpiło

za wynagrodzeniem wypłacanym artyście wykonawcy przez producenta fonogramu okresowo,

od wypłat z tego tytułu nie potrąca się zaliczek lub innych odliczeń określonych w

umowie po upływie pięćdziesięciu lat od publikacji fonogramu albo jego rozpowszechnienia

w inny sposób.

Przepisy ustawy stosuje się do fonogramów i wideogramów

1)

których producent ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

1

których producent ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

2)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Bez uszczerbku dla praw twórców, artystów wykonawców, producentów fonogramów i wideogramów,

organizacji radiowej lub telewizyjnej przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

i korzystania ze swoich nadań programów w zakresie

1)

utrwalania;

2)

zwielokrotniania określoną techniką;

3)

nadawania przez inną organizację radiową lub telewizyjną;

4)

reemitowania;

5)

wprowadzania do obrotu ich utrwaleń;

6)

odtwarzania w miejscach dostępnych za opłatą wstępu;

7)

udostępniania ich utrwaleń w taki sposób, aby każdy mógł mieć do nich dostęp w miejscu

i w czasie przez siebie wybranym.

Prawo, o którym mowa w art. 97, gaśnie z upływem pięćdziesięciu lat następujących

po roku pierwszego nadania programu.

Przepisy ustawy stosuje się do nadań programów

1)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

organizacji radiowej i telewizyjnej, która ma siedzibę na terytorium Europejskiego

Obszaru Gospodarczego;

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

Wydawcy, który jako pierwszy w sposób zgodny z prawem opublikował lub w inny sposób

rozpowszechnił utwór, którego czas ochrony już wygasł, a jego egzemplarze nie były

jeszcze publicznie udostępniane, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania tym

utworem i korzystania z niego na wszystkich polach eksploatacji przez okres dwudziestu

pięciu lat od daty pierwszej publikacji lub rozpowszechnienia.

Temu, kto po upływie czasu ochrony prawa autorskiego do utworu przygotował jego wydanie

krytyczne lub naukowe, niebędące utworem, przysługuje wyłączne prawo do rozporządzania

takim wydaniem i korzystania z niego w zakresie, o którym mowa w art. 50 pkt 1 i 2,

przez okres trzydziestu lat od daty publikacji.

Przepisy art. 99

Przy wyznaczaniu czasu ochrony, o którym mowa w art. 99

1.

Przepisy ustawy stosuje się do pierwszych wydań

1)

których wydawca ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania lub

siedzibę lub

2)

których wydawca ma na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego miejsce zamieszkania

lub siedzibę, lub

3)

które są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona

wynika z tych umów.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do wydań naukowych i krytycznych, które

1)

zostały dokonane przez obywatela polskiego albo osobę zamieszkałą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub

2)

zostały ustalone po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

3)

zostały opublikowane po raz pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

4)

są chronione na podstawie umów międzynarodowych, w zakresie, w jakim ich ochrona wynika

z tych umów.

Do pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych przepisy oddziału 6 w rozdziale

3 stosuje się.

Wykonywanie praw do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów,

a także pierwszych wydań oraz wydań naukowych i krytycznych, podlega odpowiednio ograniczeniom

wynikającym z przepisów art. 23-35.

Do artystycznych wykonań, fonogramów, wideogramów, nadań programów, pierwszych wydań

oraz wydań naukowych i krytycznych stosuje się odpowiednio przepisy art. 1 ust. 4,

art. 6, art. 6

1.

Na każdym egzemplarzu fonogramu lub wideogramu umieszcza się, poza oznaczeniami dotyczącymi

autorstwa i artystycznego wykonawstwa, tytułami utworów oraz datą sporządzenia, nazwisko

lub firmę (nazwę) producenta oraz, w wypadku utrwalenia nadania, nazwę organizacji

radiowej lub telewizyjnej.

2.

Domniemywa się, że egzemplarze niespełniające wymogów określonych w ust. 1 zostały

sporządzone bezprawnie.

Spory dotyczące praw pokrewnych należą do właściwości sądów okręgowych.

1.

Kto przywłaszcza sobie autorstwo albo wprowadza w błąd co do autorstwa całości lub

części cudzego utworu albo artystycznego wykonania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia bez podania nazwiska lub pseudonimu twórcy

cudzy utwór w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie

albo publicznie zniekształca taki utwór, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram

lub nadanie.

3.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w inny sposób niż określony w ust. 1 lub

2 narusza cudze prawa autorskie lub prawa pokrewne określone w art. 16, art. 17, art.

18, art. 19 ust. 1, art. 19

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom rozpowszechnia cudzy utwór w wersji oryginalnej

albo w postaci opracowania, artystyczne wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w ust. 1 w celu osiągnięcia korzyści

majątkowej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

3.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 5.

4.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

1.

Kto bez uprawnienia albo wbrew jego warunkom w celu rozpowszechnienia utrwala lub

zwielokrotnia cudzy utwór w wersji oryginalnej lub w postaci opracowania, artystyczne

wykonanie, fonogram, wideogram lub nadanie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

1.

Kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przedmiot będący nośnikiem utworu, artystycznego

wykonania, fonogramu, wideogramu rozpowszechnianego lub zwielokrotnionego bez uprawnienia

albo wbrew jego warunkom nabywa lub pomaga w jego zbyciu albo przedmiot ten przyjmuje

lub pomaga w jego ukryciu,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

2.

Jeżeli sprawca uczynił sobie z popełniania przestępstwa określonego w ust. 1 stałe

źródło dochodu albo działalność przestępną, określoną w ust. 1, organizuje lub nią

kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 5.

3.

Jeżeli na podstawie towarzyszących okoliczności sprawca przestępstwa określonego w

ust. 1 lub 2 powinien i może przypuszczać, że przedmiot został uzyskany za pomocą

czynu zabronionego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto wytwarza urządzenia lub ich komponenty przeznaczone do niedozwolonego usuwania

lub obchodzenia skutecznych technicznych zabezpieczeń przed odtwarzaniem, przegrywaniem

lub zwielokrotnianiem utworów lub przedmiotów praw pokrewnych albo dokonuje obrotu

takimi urządzeniami lub ich komponentami, albo reklamuje je w celu sprzedaży lub najmu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.

2.

Kto posiada, przechowuje lub wykorzystuje urządzenia lub ich komponenty, o których

mowa w ust. 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Kto uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie prawa do kontroli korzystania z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu lub wideogramu albo odmawia udzielenia informacji

przewidzianych w art. 47,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

(uchylony)

1.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117, 118 lub 118

2.

W wypadku skazania za czyn określony w art. 115, 116, 117 lub 118, sąd może orzec

przepadek przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa, chociażby nie były własnością

sprawcy.

Ściganie przestępstw określonych w art. 116 ust. 1, 2 i 4, art. 117 ust. 1, art. 118

ust. 1, art. 118

W sprawach o przestępstwa określone w art. 115-119 pokrzywdzonym jest również właściwa

organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.

Minister Sprawiedliwości, w drodze rozporządzenia, może wyznaczyć sądy rejonowe właściwe

do rozpoznawania spraw o przestępstwa, o których mowa w art. 115-119 - na obszarze

właściwości danego sądu okręgowego.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do utworów

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych nie wygasły;

3)

do których prawa autorskie według przepisów dotychczasowych wygasły, a które według

niniejszej ustawy korzystają nadal z ochrony, z wyłączeniem okresu między wygaśnięciem

ochrony według ustawy dotychczasowej i wejściem w życie niniejszej ustawy. Ustawa

nie narusza własności egzemplarzy utworów rozpowszechnionych przed dniem jej wejścia

w życie.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się do utworów obywateli obcych stale zamieszkałych za

granicą, pod warunkiem wzajemności.

3.

(uchylony)

4.

Postanowienia umów, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy, sprzeczne z przepisami

art. 75 ust. 2 i 3 są nieważne.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do artystycznych wykonań

1)

ustalonych po raz pierwszy po jej wejściu w życie;

2)

w zakresie korzystania z nich po jej wejściu w życie, jeżeli według przepisów niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Ustawa nie narusza własności egzemplarzy, na których utrwalono artystyczne wykonanie

przed dniem jej wejścia w życie.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

fonogramów i wideogramów, które zostały sporządzone po jej wejściu w życie;

2)

programów radiowych i telewizyjnych, które zostały nadane po jej wejściu w życie;

3)

fonogramów i wideogramów oraz programów radiowych i telewizyjnych, które według niniejszej

ustawy korzystają nadal z ochrony.

2.

Zasady, o której mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do korzystania przez szkoły

w celach dydaktycznych ze sporządzonych przed dniem wejścia w życie ustawy nadań,

fonogramów i wideogramów niebędących filmami fabularnymi oraz spektaklami teatralnymi,

a także do korzystania z utrwalonych na fonogramach i wideogramach artystycznych wykonań.

Postępowania administracyjne o udzielenie, zmianę lub cofnięcie zezwolenia, o którym

mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 123, wszczęte i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają umorzeniu z mocy prawa.

1.

Jeżeli rozpoczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy korzystanie z utworu,

artystycznego wykonania, fonogramu, wideogramu lub programu radiowego albo telewizyjnego

było według przepisów dotychczasowych dozwolone, natomiast po tej dacie wymaga zezwolenia,

to może być ono dokończone, pod warunkiem że uprawniony otrzymał stosowne wynagrodzenie.

2.

Z zastrzeżeniem ust. 3, dokonane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy czynności

prawne odnoszące się do prawa autorskiego są skuteczne i podlegają ocenie według przepisów

prawa dotychczasowego; odnosi się to również do zdarzeń innych niż czynności prawne.

3.

Ustawę stosuje się do umów długoterminowych, które zawarte zostały przed dniem jej

wejścia w życie, w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie oraz do zobowiązań,

które powstały przed dniem wejścia w życie ustawy, w odniesieniu do skutków prawnych

zdarzeń następujących po tej dacie, niezwiązanych z istotą zobowiązania.

4.

Umowy zawarte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie obejmują praw pokrewnych,

chyba że strony postanowiły inaczej.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa

narodowego, w drodze zarządzenia, utworzy zespół do spraw przeciwdziałania naruszeniom

prawa autorskiego i praw pokrewnych oraz określi jego skład, zadania i tryb działania.

Zezwolenia, o których mowa w art. 104 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 123, zachowują

ważność.

Traci moc ustawa z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autorskim

(Dz. U. poz. 234, z 1975 r. poz. 184 oraz z 1989 r. poz. 192).

1.

Postępowania administracyjne, o których mowa w art. 107

2.

Organizacja zbiorowego zarządzania prawami pokrewnymi, wyznaczona na podstawie art.

107

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

1.

Komisja Prawa Autorskiego działająca na podstawie przepisów dotychczasowych staje

się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy Komisją w rozumieniu niniejszej ustawy.

2.

Kadencja Komisji Prawa Autorskiego, której arbitrzy zostali powołani na dotychczasowych

zasadach, wygasa z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

W terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister

rozpoczyna procedurę powoływania arbitrów na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

4.

Postępowania sądowe w sprawach z wniosków, o których mowa w art. 110

5.

Organizacje zbiorowego zarządzania składają wspólny wniosek o zatwierdzenie wspólnej

tabeli wynagrodzeń na pobór wynagrodzenia, o którym mowa w art. 70 ust. 2

Przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 104 ust. 3

1)

poprzedzający rok, w którym weszła w życie niniejsza ustawa;

2)

niezakończony w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, o których

mowa w art. 104 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 123, stają się z dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy organizacjami zbiorowego zarządzania.

1.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu

wszczyna postępowanie w celu

1)

cofnięcia zezwolenia w zakresie, w jakim

a)

w toku dotychczasowej działalności organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi

lub prawami pokrewnymi, o której mowa w art. 104 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 123,

na danym polu eksploatacji nie podjęła zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub

prawami pokrewnymi lub wykonywała zbiorowe zarządzanie na danym polu eksploatacji

w niewielkiej skali,

b)

w odniesieniu do określonego rodzaju utworów lub przedmiotów praw pokrewnych nie istnieje

potrzeba zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na danym

polu eksploatacji;

2)

zmiany zezwolenia w zakresie, w jakim konieczne jest jego dostosowanie do nazw pól

eksploatacji, określonych w art. 50 ustawy zmienianej w art. 123.

2.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy minister z urzędu

wszczyna postępowanie w przedmiocie stwierdzenia reprezentatywności organizacji zbiorowego

zarządzania w przypadkach, o których mowa w art. 10 ust. 2.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 20 lit. a, art. 4 pkt 2-5, art. 31 pkt 4, pkt 5 lit. e, pkt 10, pkt 15

lit. c i pkt 24, art. 41 pkt 2 i 3 oraz art. 89, które wchodzą w życie z dniem następującym

po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 25 lit. a, art. 2 pkt 75, pkt 101 lit. c i pkt 107, art. 6 pkt 2 lit. b

w zakresie art. 3 pkt 2b, pkt 5, 7-9, 16, 17 i 21 oraz art. 41 pkt 8, które wchodzą

w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 1 pkt 17, 18, pkt 20 lit. b-e, pkt 23 w zakresie art. 46b, pkt 26 lit. a i b,

pkt 29, 30, pkt 34 lit. e, pkt 35 lit. b, pkt 36, pkt 37 lit. b i c, pkt 45, pkt 51

lit. f, pkt 58-73, pkt 77 lit. c i lit. j w zakresie art. 168 ust. 14 i 15, pkt 79

lit. c i pkt 80, art. 2 pkt 2 lit. f, pkt 4 lit. a, pkt 6 lit. b, pkt 8, 14, 15, pkt

16 lit. a, pkt 17-26, pkt 73 lit. a, b i lit. c w zakresie ust. 3a, art. 6 pkt 3,

pkt 11, pkt 18 lit. c, pkt 24 lit. a, art. 9, art. 10, art. 17, art. 23 pkt 1 w zakresie

art. 28 ust. 6 pkt 7, art. 23 pkt 2 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 8, art. 25 pkt 4

lit. a i pkt 4 lit. b w zakresie art. 22 ust. 5a i 5c, art. 25 pkt 11 i 12, art. 30

pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b i pkt 6-15, art. 31 pkt 13, 16-18, 20 i 22, art. 38, art.

41 pkt 1, 4-7, 9-11 i 21-23, art. 44 pkt 1 lit. e, pkt 2, 4-8, pkt 10 lit. a i b,

pkt 11-13, 15, 16, pkt 17 lit. a tiret pierwsze i tiret drugie w zakresie art. 35

ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 17 lit. a tiret trzecie, pkt 17 lit. c i d, pkt 18 lit. a

i lit. b tiret pierwsze i drugie, pkt 19-28 i pkt 34-36, art. 46 pkt 2 lit. a w zakresie

art. 70 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz zdania drugiego i ust. 4, art. 46 pkt 2 lit. b i c,

art. 47-81, art. 90, art. 92, art. 93, art. 95, art. 97, art. 98, art. 100, art. 102-118,

art. 120, art. 121, art. 129, art. 132, art. 135, art. 137, art. 138, art. 140-142,

art. 143, art. 144, art. 146, art. 147, art. 150-152, art. 153, art. 155-159, art.

162 oraz art. 164-169, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

4)

art. 2 pkt 16 lit. b, art. 23 pkt 1 w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 6, art. 23 pkt 2

w zakresie art. 28 ust. 6 pkt 9, art. 44 pkt 17 lit. a tiret drugie w zakresie art.

35 ust. 1 pkt 1 lit. a i aa, pkt 17 lit. b i pkt 18 lit. b tiret trzecie oraz art.

119, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.;

5)

art. 6 pkt 13, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2020 r.;

6)

art. 6 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. a, pkt 2 lit. b w zakresie art. 3 pkt 2a, pkt 2 lit.

c, pkt 6, pkt 10 i pkt 24 lit. c oraz art. 139, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2021 r.;

7)

art. 7, który wchodzi w życie z dniem 1 września 2021 r.;

8)

art. 31 pkt 21 oraz art. 46 pkt 1 i pkt 2 lit. a w zakresie art. 70 ust. 3 pkt 3 i

4, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2022 r;

9)

art. 1 pkt 40 lit. b i pkt 42, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2022 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 1, art. 42 pkt 2 lit. b oraz art. 334 ust. 2, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 19 pkt 3 lit. b w zakresie dodawanego w art. 21 w ust. 1 pkt 39c, art. 120 pkt

1, art. 127 pkt 33-36 i 39 oraz art. 167, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.