Obwieszczenie Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 8 kwietnia 2019 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane

z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek

przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

1.

Dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia

1)

został złożony wniosek o pozwolenia na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu

budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego

projektu budowlanego,

2)

zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych, w przypadku, gdy

nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę,

3)

została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu

projektu budowlanego

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

W przypadku zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu

oraz dla którego przed dniem 1 stycznia 2020 r.

1)

został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu

budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego

projektu budowlanego,

2)

zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy

nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę,

3)

została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu

projektu budowlanego

- na wniosek inwestora stosuje się § 12 ust. 2 rozporządzenia, o którym mowa w § 1,

w brzmieniu dotychczasowym.

3.

W przypadku budynku innego niż budynek mieszkalny wielorodzinny, dla którego została

wydana decyzja pozwolenia na budowę przed dniem 1 kwietnia 1995 r. i dla którego przed

dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dokonano zmiany sposobu użytkowania

na budynek mieszkalny wielorodzinny, dopuszcza się stosowanie § 55 ust. 4 rozporządzenia,

o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym.

4.

Przepisu § 94 rozporządzenia, o którym mowa w § 1, w brzmieniu nadanym niniejszym

rozporządzeniem nie stosuje się do przebudowy mieszkań o powierzchni użytkowej mniejszej

niż 25 m

1)

powstałych w ramach zamierzenia budowlanego, o którym mowa w ust. 1;

2)

które w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia spełniają warunki, o których

mowa w art. 2 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1892).

5.

W przypadku zamierzenia budowalnego, wobec którego przed dniem 1 stycznia 2021 r.

1)

został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu

budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego

projektu budowlanego,

2)

zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy

nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę,

3)

została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu

projektu budowlanego

- można stosować Polskie Normy wymienione w lp. 49 załącznika nr 1 do rozporządzenia,

o którym mowa w § 1, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz

przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających

funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem

§ 207 ust. 2.

2.

Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania

1)

budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m

2)

budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 mart. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

- wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony

w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki

badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych,

uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym

wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

3.

(uchylony).

3a.

Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących

o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m

4.

Dla budynków i terenów wpisanych do rejestru zabytków lub obszarów objętych ochroną

konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

ekspertyza, o której mowa w ust. 2, podlega również uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem

zabytków.

5.

Przepisy rozporządzenia odnoszące się do budynku o określonym przeznaczeniu stosuje

się także do każdej części budynku o tym przeznaczeniu.

6.

(uchylony).

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. z wyjątkiem § 1 pkt 28,

który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1

zabudowie śródmiejskiej - należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy

na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego,

a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy;

1a

działce budowlanej - należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu,

której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w

urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych

wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego;

2)

zabudowie jednorodzinnej - należy przez to rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny

lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi;

3)

zabudowie zagrodowej - należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne,

budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych

lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych;

4)

budynku mieszkalnym - należy przez to rozumieć

a)

budynek mieszkalny wielorodzinny,

b)

budynek mieszkalny jednorodzinny;

5)

budynku zamieszkania zbiorowego - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do

okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy,

dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek

koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu

poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w

szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny;

6)

budynku użyteczności publicznej - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony na

potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego,

oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub

socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub

telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym,

drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony

do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także

budynek biurowy lub socjalny;

7)

budynku rekreacji indywidualnej - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do

okresowego wypoczynku;

8)

budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego

wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu

i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania

zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie

zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu

oraz płodów rolnych;

9)

mieszkaniu - należy przez to rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych,

mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający

stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego;

10)

pomieszczeniu mieszkalnym - należy przez to rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także

sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego;

11)

pomieszczeniu pomocniczym - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się

w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej,

higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia

zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności;

12)

pomieszczeniu technicznym - należy przez to rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla

urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku;

13)

pomieszczeniu gospodarczym - należy przez to rozumieć pomieszczenie znajdujące się

poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub

produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z

obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych;

14)

lokalu użytkowym - należy przez to rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń,

wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem

technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym;

15)

poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym

miejscu działki budowlanej;

16

kondygnacji - należy przez to rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią

posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią

posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego

się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami

przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na

urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację

nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna,

centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia

techniczne;

17

kondygnacji podziemnej - należy przez to rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu

przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także

każdą usytuowaną pod nią kondygnację;

18)

kondygnacji nadziemnej - należy przez to rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją

podziemną;

19)

antresoli - należy przez to rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą

się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni

tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony

wnętrza, z którego jest wydzielona;

20)

suterenie - należy przez to rozumieć kondygnację budynku lub jej część zawierającą

pomieszczenia, w której poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej poziomu

projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej od strony jednej ściany z

oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej niż 0,9 m poniżej poziomu terenu przylegającego

do tej strony budynku;

21)

piwnicy - należy przez to rozumieć kondygnację podziemną lub najniższą nadziemną bądź

ich część, w których poziom podłogi co najmniej z jednej strony budynku znajduje się

poniżej poziomu terenu;

22

terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej

w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także

50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni

zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m

23)

powierzchni wewnętrznej budynku - należy przez to rozumieć sumę powierzchni wszystkich

kondygnacji budynku, mierzoną po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku

w poziomie podłogi, bez pomniejszenia o powierzchnię przekroju poziomego konstrukcji

i przegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych kondygnacjach, a także z powiększeniem

o powierzchnię antresoli;

24)

kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich

kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie

przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie

lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej

izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku

a)

wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych

oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki,

krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady,

b)

nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych,

studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów,

daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu;

25

parkingu - należy przez to rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do

postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów

łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują;

26

aneksie kuchennym - należy przez to rozumieć część pomieszczenia mieszkalnego służącą

do przygotowywania posiłków.

Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na

1)

pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych

osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny;

2)

pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych

osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie.

1.

Nie uważa się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których

1)

łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby,

a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym

przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem

czystości i porządku;

2)

mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania

osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej

i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy;

3)

jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich

osób zajmujących się obsługą.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

Wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań

rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku

lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej

powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy

ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów

i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu

lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami

przeznaczonymi na pobyt ludzi.

(uchylony).

W celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział

budynków na grupy wysokości

1)

niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4

kondygnacji nadziemnych włącznie;

2)

średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne

o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie;

3)

wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości

ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie;

4)

wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu.

1.

Wymagane w rozporządzeniu wymiary należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia

powierzchni elementów budynku, a w odniesieniu do szerokości drzwi - jako wymiary

w świetle ościeżnicy.

2.

Grubość skrzydła drzwi po otwarciu nie może pomniejszać wymiaru szerokości otworu

w świetle ościeżnicy.

3.

Określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych

lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia.

4.

Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości, o których mowa w

ust. 3, bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin

zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy

granicy działki.

5.

Wykaz Polskich Norm powołanych w rozporządzeniu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

(uchylony).

1.

Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza

zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza

się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych

zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających

odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z

warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach

odrębnych.

2.

Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności

1)

szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych;

2)

hałas i drgania (wibracje);

3)

zanieczyszczenie powietrza;

4)

zanieczyszczenie gruntu i wód;

5)

powodzie i zalewanie wodami opadowymi;

6)

osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne;

7)

szkody spowodowane działalnością górniczą.

1.

Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających

dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania,

budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki

w odległości nie mniejszej niż

1)

4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;

2)

3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.

2.

Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości

1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje

taką możliwość.

3.

Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40,

60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli

będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce

oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym

lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

4.

W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy

§ 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się

1)

budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej

lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5

m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;

2)

nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona

w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy

czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy,

nie może być okien i drzwi;

3)

budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości

nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości

nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.

5.

Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje

objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

6.

Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż

1)

1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku

nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem

pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych;

2)

4 m do okna umieszczonego w dachu zwróconego w stronę tej granicy.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości

okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m.

8.

Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte

w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z oknami lub drzwiami w odległości

mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku

mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej,

lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem

ust. 4 pkt 3.

9.

Odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje

użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu,

od granicy działki budowlanej nie ustala się.

10.

Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy

sąsiednia działka jest działką drogową.

1.

Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów

powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione,

jeżeli

1)

między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym

w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się

przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości

mniejszej niż

a)

wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b)

35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m;

2)

zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

2.

Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej

krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej

krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

3.

Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10

m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt

budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie

większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

4.

Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę

w zabudowie śródmiejskiej.

1

Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić

dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia

i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych

w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza

niż 3 m.

2.

Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu

pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą

ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

3.

Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać

dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

4.

Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji

indywidualnej, powinny mieć zainstalowane oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne

ich użytkowanie po zapadnięciu zmroku.

1.

Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność

nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków

ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu

na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych.

2.

Dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o

masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej

do masy tych pojazdów.

1.

Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności

publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust.

1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno

dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych

jego części, z których osoby te mogą korzystać.

2

Wymaganie dostępności osób niepełnosprawnych, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy

budynków na terenach zamkniętych, z wyjątkiem budynków, o których mowa w § 3 pkt 6.

(uchylony).

1.

Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia

i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających

okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają

osoby niepełnosprawne.

2.

Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań

ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach

zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk,

z których korzystają osoby niepełnosprawne.

1.

Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży

wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien

pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku

oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z

wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska

młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż

1)

dla samochodów osobowych

a)

7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b)

10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c)

20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;

2)

dla samochodów innych niż samochody osobowe

a)

10 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie,

b)

20 m - w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych.

2.

Stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe

należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej

niż

1)

dla samochodów osobowych

a)

3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie,

b)

6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

c)

16 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych;

2)

dla samochodów innych niż samochody osobowe

a)

6 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie,

b)

16 m - w przypadku parkingu powyżej 4 stanowisk postojowych.

3.

Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się do sytuowania wjazdów do zamkniętego

garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, budynku oświaty i wychowania,

a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży.

4.

Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu

parkingów między liniami rozgraniczającymi ulicę.

5.

Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku

parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych

dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym

jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.

6.

Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku

niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych

dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli

stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej

działce.

7.

Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy

sąsiednia działka jest działką drogową.

Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby

niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków.

Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania.

1.

Stanowiska postojowe dla samochodów powinny mieć wymiary wynoszące co najmniej

1)

szerokość 2,5 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych;

2)

szerokość 3,6 m i długość 5 m - w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez

osoby niepełnosprawne;

3)

szerokość 3,5 m i długość 8 m - w przypadku samochodów ciężarowych;

4)

szerokość 4 m i długość 10 m - w przypadku autobusów.

2.

W przypadku usytuowania wzdłuż jezdni stanowiska postojowe dla samochodów powinny

mieć wymiary wynoszące co najmniej

1)

szerokość 3,6 m, z możliwością ograniczenia do 2,5 m - w przypadku zapewnienia możliwości

korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego, i długość 6 m - w

przypadku samochodów osobowych;

2)

szerokość 3,6 m i długość 6 m - w przypadku samochodów osobowych użytkowanych przez

osoby niepełnosprawne;

3)

szerokość 3 m i długość 15 m - w przypadku samochodów ciężarowych;

4)

szerokość 3 m i długość 19 m - w przypadku autobusów.

3.

Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów powinny mieć nawierzchnię

utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ

wody.

4.

Stanowiska przeznaczone do mycia i niezawodowego przeglądu samochodów na parkingach

powinny mieć doprowadzenie wody oraz twardą nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi

spływ wody do wpustów kanalizacyjnych z osadnikami błota i łapaczami oleju.

1.

Na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego

gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji.

2.

Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą być

1)

zadaszone osłony lub pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi;

2)

wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni

dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym

także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek

o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany

i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację

3)

utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi;

4

utwardzone place z nadziemnymi otworami wrzutowymi i podziemnymi lub częściowo podziemnymi

kontenerami.

3.

Między wejściami do pomieszczeń lub placami, o których mowa w ust. 2, a miejscem dojazdu

samochodów śmieciarek wywożących odpady powinno być utwardzone dojście, umożliwiające

przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub na wózkach.

4.

Miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy budynkach wielorodzinnych powinny być

dostępne dla osób niepełnosprawnych.

1.

Odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt

1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej

1)

10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;

2)

3 m - od granicy działki budowlanej;

3)

10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych,

o których mowa w § 40.

2.

Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca

te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej.

3.

W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy odległości, o których mowa w ust. 1, mogą

być pomniejszone, jednak nie więcej niż o połowę, po uzyskaniu opinii państwowego

wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których

mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się.

5.

Dojście od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego,

zamieszkania zbiorowego lub użyteczności publicznej do miejsca do gromadzenia odpadów

stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, wynosi nie więcej niż 80 m. Wymaganie

to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.

1.

Na terenach niezurbanizowanych dopuszcza się stosowanie zbiorników na odpady stałe,

przystosowanych do okresowego opróżniania, pod warunkiem usytuowania ich w odległościach

określonych w § 23 ust. 1.

2.

Zbiorniki, o których mowa w ust. 1, powinny mieć nieprzepuszczalne ściany i dno, szczelne

przekrycie z zamykanym otworem wsypowym oraz zamykanym otworem bocznym do usuwania

odpadów. Do zbiorników tych należy doprowadzić utwardzony dojazd.

(uchylony).

1

Działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi

powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio

budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej,

a dla budynków wymienionych w § 56 - także telekomunikacyjnej.

2.

Za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej uznaje

się zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnych źródeł energii elektrycznej

i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym dotyczącym gospodarki energetycznej i

ochrony środowiska.

3.

W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o

której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi

na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego

ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni

ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m

4.

Na działkach budowlanych przeznaczonych dla szpitali i sanatoriów, niezależnie od

zasilania z sieci, należy zapewnić dodatkowo własne ujęcie wody oraz własne źródło

energii elektrycznej i cieplnej.

5.

Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2 nie jest wymagane w przypadku działek

przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich

i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu nie określił takich wymagań.

Dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki

budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi

z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy

wody z ujęć położonych poza granicami działki.

1.

Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację

umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej.

2

W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia

do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód

opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren

sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Usytuowanie na działce budowlanej ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i oczyszczania

ścieków oraz odpadów stałych powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz

z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód i powietrza.

1.

Odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej,

zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy

ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej

1)

do granicy działki - 5 m;

2)

do osi rowu przydrożnego - 7,5 m;

3)

do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia

nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń - 15 m;

4)

do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane

są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących

ochrony wód - 30 m;

5)

do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego

kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy

pola filtracyjnego - 70 m.

2.

Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości mniejszej niż 5 m od granicy działki,

a także studni wspólnej na granicy dwóch działek, pod warunkiem zachowania na obydwu

działkach odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5.

1.

Obudowa studni kopanej, dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

powinna być wykonana z materiałów nieprzepuszczalnych i niewpływających ujemnie na

jakość wody, a złącza elementów obudowy powinny być należycie uszczelnione. Przy zastosowaniu

kręgów betonowych warunek szczelności uznaje się za spełniony, jeżeli wykonane zostanie

ich spoinowanie od wewnątrz na całej wysokości studni, a ponadto od zewnątrz do głębokości

co najmniej 1,5 m od poziomu terenu.

2.

Część nadziemna studni kopanej, niewyposażonej w urządzenie pompowe, powinna mieć

wysokość co najmniej 0,9 m od poziomu terenu oraz być zabezpieczona trwałym i nieprzepuszczalnym

przykryciem, ochraniającym wnętrze studni i urządzenia do czerpania wody.

3.

Część nadziemna studni kopanej, wyposażonej w urządzenie pompowe, powinna mieć wysokość

co najmniej 0,2 m od poziomu terenu. Przykrycie jej powinno być dopasowane do obudowy

i wykonane z materiału nieprzepuszczalnego oraz mieć nośność odpowiednią do przewidywanego

obciążenia.

4.

Teren otaczający studnię kopaną, w pasie o szerokości co najmniej 1 m, licząc od zewnętrznej

obudowy studni, powinien być pokryty nawierzchnią utwardzoną, ze spadkiem 2% w kierunku

zewnętrznym.

Przy ujęciu wód podziemnych za pomocą studni wierconej teren w promieniu co najmniej

1 m od wprowadzonej w grunt rury należy zabezpieczyć w sposób określony w § 32 ust.

4, a przejście rury studziennej przez nawierzchnię utwardzoną należy uszczelnić.

1.

Zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych

niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza

się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych

na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zbiorników na nieczystości ciekłe, dla których

została wydana decyzja na podstawie art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1121) lub na podstawie art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 oraz z 2019 r. poz. 125 i 534).

Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz

urządzenia kanalizacyjne i zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia

zwierzęcego powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne przekrycie z zamykanym

otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad

poziom terenu.

1.

Odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości

ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych

urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m

1)

od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do

magazynów produktów spożywczych - 15 m;

2)

od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 7,5 m.

2.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których

mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej

1)

od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m,

przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej;

2)

od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m.

3.

Odległości pokryw i wylotów wentylacji z dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie

miejsc większej niż 4 oraz zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników

o pojemności powyżej 10 m

1)

od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń wymienionych w ust. 1 pkt 1 - 30 m;

2)

od granicy działki sąsiedniej - 7,5 m;

3)

od linii rozgraniczającej drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 10 m.

4.

Właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w porozumieniu

z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych

położonych przy zabudowanych działkach sąsiednich odległości mniejsze niż określone

w ust. 1 i 2.

5.

Kryte zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe oraz doły ustępowe mogą być sytuowane

w odległości mniejszej niż 2 m od granicy, w tym także przy granicy działek, jeżeli

sąsiadują z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej, pod warunkiem zachowania

odległości określonych w § 31 i § 36.

6.

Odległości zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności

powyżej 50 m

Przepływowe, szczelne osadniki podziemne, stanowiące część przydomowej oczyszczalni

ścieków gospodarczo-bytowych, służące do wstępnego ich oczyszczania, mogą być sytuowane

w bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych, pod warunkiem wyprowadzenia ich

odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną co najmniej 0,6 m powyżej górnej krawędzi

okien i drzwi zewnętrznych w tych budynkach.

Odległość osadników błota, łapaczy olejów mineralnych i tłuszczu, neutralizatorów

ścieków i innych podobnych zbiorników od okien otwieralnych i drzwi zewnętrznych do

pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5 m, jeżeli

przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Na działkach budowlanych, przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki

zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni

działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego, jeżeli inny

procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

1.

W zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie

do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne

dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować

się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2

Nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci powinno wynosić co najmniej 4 godziny, liczone

w dniach równonocy, w godzinach 10

3

Odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych

od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi

oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu

wymogów § 19 ust. 1.

1.

Ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

2.

Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych

elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów

jest zabronione.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń wewnętrznych w zakładach karnych i aresztach

śledczych.

1.

Bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki.

2.

Furtki w ogrodzeniu przy budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użyteczności

publicznej nie mogą utrudniać dostępu do nich osobom niepełnosprawnym poruszającym

się na wózkach inwalidzkich.

Szerokość bramy powinna wynosić w świetle co najmniej 2,4 m, a w przypadku zastosowania

furtki jej szerokość powinna być nie mniejsza niż 0,9 m, przy czym na drodze pożarowej

szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczące ochrony przeciwpożarowej.

Budynek, jego układ funkcjonalny i przestrzenny, ustrój konstrukcyjny oraz rozwiązania

techniczne i materiałowe elementów budowlanych powinny być zaprojektowane i wykonane

w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia oraz

z odnoszących się do niego przepisów rozporządzenia i przepisów odrębnych.

Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co

najmniej w wodę do spożycia przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych, jeżeli wymagają

tego przepisy odrębne, a odpowiednio do ich przeznaczenia - także na inne cele. W

innych budynkach zaopatrzenie w wodę powinno wynikać z ich przeznaczenia i potrzeb

ochrony przeciwpożarowej.

Budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, opieki zdrowotnej, opieki społecznej

i socjalnej, oświaty, nauki, zakładu żywienia, produkcji i handlu żywnością, a także

inne budynki, jeżeli są wyposażone w wanny, natryski lub umywalki, powinny mieć indywidualną

lub centralną instalację ciepłej wody. Warunek doprowadzenia ciepłej wody do umywalek

nie dotyczy budynków w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej.

Budynek wyposażony w instalację wodociągową powinien mieć zapewnione odprowadzenie

ścieków bytowo-gospodarczych oraz ścieków technologicznych, jeżeli one występują.

1.

Każdy budynek przeznaczony na pobyt ludzi oraz inne budynki, w których w trakcie użytkowania

powstają odpady i nieczystości stałe, powinny mieć miejsca przystosowane do czasowego

gromadzenia tych odpadów i nieczystości, usytuowane w samym budynku lub w jego otoczeniu.

2.

Budynki, o których mowa w ust. 1, z wyjątkiem wysokościowych, mogą być wyposażone

w wewnętrzne urządzenia (zsypy) do usuwania odpadów i nieczystości stałych.

Budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz inne budynki, jeżeli wynika

to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w instalacje (urządzenia) do ogrzewania

pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury

powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy

budynków rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w sezonie letnim.

Budynek i pomieszczenia, w których są zainstalowane paleniska na paliwo stałe lub

komory spalania z palnikami na paliwo płynne lub gazowe, powinny mieć przewody kominowe

do odprowadzania dymu i spalin.

Budynek i pomieszczenia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację, stosownie

do ich przeznaczenia.

Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być zaopatrywany w gaz

z sieci gazowej, baterii butli lub zbiorników stałych gazu płynnego, zgodnie z warunkami

określonym w § 156 ust. 1 i § 157.

1.

Budynek, odpowiednio do potrzeb wynikających z jego przeznaczenia, powinien być wyposażony

w wewnętrzną instalację elektryczną.

2.

Budynek należy wyposażyć w instalację chroniącą od wyładowań atmosferycznych. Obowiązek

ten odnosi się do budynków wyszczególnionych w Polskiej Normie dotyczącej ochrony

odgromowej obiektów budowlanych.

1

Budynek użyteczności publicznej, budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania

zbiorowego, z wyłączeniem budynków zamieszkania zbiorowego na terenach zamkniętych,

oraz każdy inny budynek mający najwyższą kondygnację z pomieszczeniami przeznaczonymi

na pobyt więcej niż 50 osób, w których różnica poziomów posadzek pomiędzy pierwszą

a najwyższą kondygnacją nadziemną, niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym,

przekracza 9,5 m, a także mający dwie lub więcej kondygnacji nadziemnych budynek opieki

zdrowotnej i budynek opieki społecznej, należy wyposażyć w dźwig osobowy.

2.

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym, budynku zamieszkania zbiorowego oraz budynku

użyteczności publicznej, wyposażanym w dźwigi, należy zapewnić dojazd z poziomu terenu

i dostęp na wszystkie kondygnacje użytkowe osobom niepełnosprawnym.

3.

W przypadku wbudowywania lub przybudowywania szybu dźwigowego do istniejącego budynku

dopuszcza się usytuowanie drzwi przystankowych na poziomie spocznika międzypiętrowego,

jeżeli zostanie zapewniony dostęp do kondygnacji użytkowej osobom niepełnosprawnym.

1

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażanym w dźwigi należy wykonać pochylnię

lub zainstalować odpowiednie urządzenie techniczne, umożliwiające dostęp osobom niepełnosprawnym

do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej

zawierającej stanowiska postojowe dla samochodów osobowych.

2.

W niskim budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej, niewymagającym

wyposażenia w dźwigi, o których mowa w § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia

techniczne zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z pomieszczeniami

użytkowymi, z których mogą korzystać. Nie dotyczy to budynków zamieszkania zbiorowego

na terenach zamkniętych.

3.

Dopuszcza się niewyposażenie w dźwigi budynku mieszkalnego wielorodzinnego do 5. kondygnacji

nadziemnej włącznie, jeżeli wszystkie pomieszczenia na ostatniej kondygnacji są częścią

mieszkań dwupoziomowych.

4

W istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażonym w dźwigi, na którego

budowę została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem 1 kwietnia 1995 r.,

na poddaszu usytuowanym bezpośrednio nad 4. kondygnacją nadziemną, dopuszcza się zmianę

sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania.

Budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności

publicznej powinien być wyposażony w instalację telekomunikacyjną, a w miarę potrzeby

również w inne instalacje, takie jak: telewizji przemysłowej, sygnalizacji dzwonkowej

lub domofonowej, w sposób umożliwiający zapewnienie ochrony instalacji przed dostępem

osób nieuprawnionych.

1.

Pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne,

dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków

określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

2.

W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej

w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast

w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie

- co najmniej 1:12.

1.

Dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi wyłącznie światłem

sztucznym, jeżeli

1)

oświetlenie dzienne nie jest konieczne lub nie jest wskazane ze względów technologicznych;

2)

jest uzasadnione celowością funkcjonalną zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie

podziemnym lub w części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego.

2.

W przypadku gdy pomieszczenie, o którym mowa w ust. 1, jest pomieszczeniem stałej

pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, dla zastosowania

wyłącznie oświetlenia światłem sztucznym, w tym elektrycznym, jest wymagane uzyskanie

zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, wydanej w porozumieniu

z właściwym okręgowym inspektorem pracy.

3.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy budynków służących obronności państwa.

1.

Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) powinny

mieć zapewnione oświetlenie światłem sztucznym odpowiednio do potrzeb użytkowych.

2.

Ogólne oświetlenie światłem sztucznym pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt

ludzi powinno zapewniać odpowiednie warunki użytkowania całej jego powierzchni.

3.

Oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały

pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia,

wywołujących olśnienie przy przejściu między tymi pomieszczeniami.

1.

Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym,

przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni

chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia

wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8

2.

W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej

dla jednego pokoju.

3.

W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie

wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu

do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu

nasłonecznienia.

1.

Położenie drzwi wejściowych do budynku oraz kształt i wymiary pomieszczeń wejściowych

powinny umożliwiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom niepełnosprawnym.

2

Wymaganie przystosowania wejść dla osób niepełnosprawnych nie dotyczy budynków mieszkalnych

w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków

na terenach zamkniętych z wyłączeniem budynków użyteczności publicznej.

1.

Drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych oraz do mieszkań

powinny mieć w świetle ościeżnicy co najmniej: szerokość 0,9 m i wysokość 2 m. W przypadku

zastosowania drzwi zewnętrznych dwuskrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może

być mniejsza niż 0,9 m.

2.

W wejściach do budynku i ogólnodostępnych pomieszczeń użytkowych mogą być zastosowane

drzwi obrotowe lub wahadłowe, pod warunkiem usytuowania przy nich drzwi rozwieranych

lub rozsuwanych, przystosowanych do ruchu osób niepełnosprawnych, oraz spełnienia

wymagań § 240.

3.

W drzwiach, o których mowa w ust. 1, oraz w drzwiach do mieszkań i pomieszczeń mieszkalnych

w budynku zamieszkania zbiorowego wysokość progów nie może przekraczać 0,02 m.

Wejścia z zewnątrz do budynku i pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi należy chronić

przed nadmiernym dopływem chłodnego powietrza przez zastosowanie przedsionka, kurtyny

powietrznej lub innych rozwiązań nieutrudniających ruchu. Wymagania te nie dotyczą

dodatkowych wejść nieprzewidzianych do stałego użytkowania.

Wejście do budynku i do każdej klatki schodowej powinno mieć elektryczne oświetlenie

zewnętrzne. Nie dotyczy to budownictwa zagrodowego i rekreacyjnego.

(uchylony).

W celu zapewnienia dostępu do pomieszczeń położonych na różnych poziomach należy stosować

schody stałe, a w zależności od przeznaczenia budynku - również pochylnie odpowiadające

warunkom określonym w rozporządzeniu.

Zainstalowanie w budynku schodów lub pochylni ruchomych nie zwalnia z obowiązku zastosowania

schodów lub pochylni stałych.

1.

Graniczne wymiary schodów stałych w budynkach o różnym przeznaczeniu określa tabela

Przeznaczenie budynków

Minimalna szerokość użytkowa (m)

Maksymalna wysokość stopni (m)

biegu

spocznika

1

2

3

4

Budynki mieszkalne jednorodzinne i w zabudowie zagrodowej oraz mieszkania dwupoziomowe

0,8

0,8

0,19

Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki zamieszkania zbiorowego , z wyłączeniem budynków zakładów opieki zdrowotnej, a także budynki produkcyjne

1,2

1,5

0,175

Przedszkola i żłobki

1,2

1,3

0,15

Budynki opieki zdrowotnej

1,4

1,5

0,15

Garaże wbudowane i wolno stojące (wielostanowiskowe) oraz budynki usługowe, w których

zatrudnia się do 10 osób

0,9

0,9

0,19

We wszystkich budynkach niezależnie od ich przeznaczenia schody do kondygnacji podziemnej,

pomieszczeń technicznych i poddaszy nieużytkowych

0,8

0,8

0,2

2.

W budynkach użyteczności publicznej oraz budynkach produkcyjnych łączną szerokość

użytkową biegów oraz łączną szerokość użytkową spoczników w klatkach schodowych, stanowiących

drogę ewakuacyjną, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać

równocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się obecność największej ich liczby,

przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, lecz nie mniej niż określono

to w ust. 1.

3.

Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych do budynku powinna wynosić co najmniej 1,2

m, przy czym nie może być mniejsza niż szerokość użytkowa biegu schodowego w budynku,

przyjęta zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 1 i 2.

4.

Szerokość użytkową schodów stałych mierzy się między wewnętrznymi krawędziami poręczy,

a w przypadku balustrady jednostronnej - między wykończoną powierzchnią ściany a wewnętrzną

krawędzią poręczy tej balustrady. Szerokości te nie mogą być ograniczane przez zainstalowane

urządzenia oraz elementy budynku.

1.

Liczba stopni w jednym biegu schodów stałych powinna wynosić nie więcej niż

1)

14 stopni - w budynku opieki zdrowotnej;

2)

17 stopni - w innych budynkach.

2.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie dotyczy budynków w zabudowie jednorodzinnej

i w zabudowie zagrodowej oraz budynków rekreacji indywidualnej, mieszkań dwupoziomowych

oraz dojść do urządzeń technicznych.

3.

Liczba stopni w jednym biegu schodów zewnętrznych nie powinna wynosić więcej niż 10.

4.

Szerokość stopni stałych schodów wewnętrznych powinna wynikać z warunku określonego

wzorem: 2h + s = 0,6 do 0,65 m, gdzie h oznacza wysokość stopnia, s - jego szerokość.

5.

Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy głównych wejściach do budynku powinna wynosić

w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej co najmniej

0,35 m.

6.

Szerokość stopni schodów wachlarzowych powinna wynosić co najmniej 0,25 m, natomiast

w schodach zabiegowych i kręconych szerokość taką należy zapewnić w odległości nie

większej niż 0,4 m od poręczy balustrady wewnętrznej lub słupa stanowiącego koncentryczną

konstrukcję schodów.

7.

W budynku zakładu opieki zdrowotnej

8.

W budynkach opieki zdrowotnej, a także budynkach zamieszkania zbiorowego przeznaczonych

dla osób starszych oraz niepełnosprawnych zabrania się stosowania stopni schodów z

noskami i podcięciami.

Maksymalne nachylenie pochylni związanych z budynkiem nie może przekraczać wielkości

określonych w poniższej tabeli

Przeznaczenie pochylni

Usytuowanie pochylni

na zewnątrz, bez przekrycia % nachylenia

wewnątrz budynku lub pod dachem % nachylenia

1

2

3

Do ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy użyciu wózka

inwalidzkiego, przy wysokości pochylni

a) do 0,15 m

15

15

b) do 0,5 m

8

10

c) ponad 0,5 m

6

8

Dla samochodów w garażach wielostanowiskowych

a) jedno- i dwupoziomowych

15

20

b) wielopoziomowych

15

15

Dla samochodów w garażach indywidualnych

25

25

1.

Pochylnie przeznaczone dla osób niepełnosprawnych powinny mieć szerokość płaszczyzny

ruchu 1,2 m, krawężniki o wysokości co najmniej 0,07 m i obustronne poręcze odpowiadające

warunkom określonym w § 298, przy czym odstęp między nimi powinien mieścić się w granicach

od 1 m do 1,1 m.

2.

Długość poziomej płaszczyzny ruchu na początku i na końcu pochylni powinna wynosić

co najmniej 1,5 m.

3.

Powierzchnia spocznika przy pochylni dla osób niepełnosprawnych poruszających się

na wózkach inwalidzkich powinna mieć wymiary co najmniej 1,5 x 1,5 m poza polem otwierania

skrzydła drzwi wejściowych do budynku.

4.

Krawędzie stopni schodów w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i użyteczności publicznej

powinny wyróżniać się kolorem kontrastującym z kolorem posadzki.

1.

Wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym

w poniższej tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i pomieszczeń

służby zdrowia, nie określają innych wymagań

Rodzaj pomieszczenia (sposób użytkowania)

Minimalna wysokość w świetle (m)

1

2

Pokoje w budynkach mieszkalnych oraz sypialnie 1-4-osobowe w budynkach zamieszkania

zbiorowego

2,5

Pokoje na poddaszu w budynkach jednorodzinnych i mieszkalnych zagrodowych oraz pomieszczenia

w budynkach rekreacji indywidualnej

2,2

Pomieszczenia do pracy 2015-09-21

a) nie więcej niż 4 osób

2,5

b) więcej niż 4 osób

3,0

Pomieszczenia jak wyżej, lecz usytuowane na antresoli, jeżeli nie występują czynniki

szkodliwe dla zdrowia

2,2

Pomieszczenia do pracy

3,3

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, jak dyżurki, portiernie, kantory,

kioski, w tym kioski usytuowane w halach dworcowych, wystawowych, handlowych, sportowych,

jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2

Pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi

a) jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2

b) jeżeli występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,5

2.

Pomieszczenia, których wysokość powinna, zgodnie z ust. 1, wynosić co najmniej 3 m

i 3,3 m, mogą być obniżone do wysokości nie mniejszej niż 2,5 m w przypadku zastosowania

wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji, pod warunkiem uzyskania

zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

1.

W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi poziom podłogi powinien znajdować

się powyżej lub być równy poziomowi terenu przy budynku.

2.

Dopuszcza się usytuowanie pomieszczeń produkcyjnych, handlowych, usługowych, gastronomicznych

lub obsługi pasażerów, określonych w ust. 1, poniżej poziomu terenu przy budynku pod

warunkiem uzyskania zgody państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej

w przypadku pomieszczeń stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów bezpieczeństwa

i higieny pracy w porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy.

W budynku użyteczności publicznej pomieszczenia ogólnodostępne ze zróżnicowanym poziomem

podłóg powinny być przystosowane do ruchu osób niepełnosprawnych.

1

Drzwi do pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi oraz do kuchni powinny

mieć co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy.

2.

W budynku użyteczności publicznej drzwi wewnętrzne, z wyjątkiem drzwi do pomieszczeń

technicznych i gospodarczych, powinny mieć co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość

2 m w świetle ościeżnicy.

3.

Drzwi, o których mowa w ust. 1 i 2, nie powinny mieć progów.

Wymagania dotyczące pomieszczeń higienicznosanitarnych określają przepisy rozporządzenia,

a także przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obrony cywilnej. Do

pomieszczeń higienicznosanitarnych zalicza się łaźnie, sauny, natryski, łazienki,

ustępy, umywalnie, szatnie, przebieralnie, pralnie, pomieszczenia higieny osobistej

kobiet, jak też pomieszczenia służące do odkażania, oczyszczania oraz suszenia odzieży

i obuwia, a także przechowywania sprzętu do utrzymania czystości.

1.

Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć wentylację spełniającą wymagania przepisów

rozporządzenia oraz przepisów odrębnych.

2.

Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno mieć wysokość w świetle co najmniej 2,5

m, z wyjątkiem łaźni ogólnodostępnej, której wysokość powinna wynosić co najmniej

3 m.

3.

Dopuszcza się zmniejszenie wysokości pomieszczenia higienicznosanitarnego w budynku

mieszkalnym oraz w hotelu, motelu i pensjonacie do 2,2 m w świetle, w przypadku gdy

jest ono wyposażone w wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną.

1.

Ściany pomieszczenia higienicznosanitarnego powinny mieć do wysokości co najmniej

2 m powierzchnie zmywalne i odporne na działanie wilgoci.

2.

Posadzka pralni, łazienki, umywalni, kabiny natryskowej i ustępu powinna być zmywalna,

nienasiąkliwa i nieśliska.

1.

Drzwi do łazienki, umywalni i wydzielonego ustępu powinny otwierać się na zewnątrz

pomieszczenia, mieć, z zastrzeżeniem § 75 ust. 2, co najmniej szerokość 0,8 m i wysokość

2 m w świetle ościeżnicy, a w dolnej części - otwory o sumarycznym przekroju nie mniejszym

niż 0,022 m

2.

W łazienkach i ustępach, z wyjątkiem ogólnodostępnych, dopuszcza się stosowanie drzwi

przesuwnych lub składanych.

(uchylony).

1.

Kabina natryskowa niezamknięta, stanowiąca wydzieloną część pomieszczeń natrysków

i umywalni zbiorowych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,9 m

2.

Kabina natryskowa zamknięta, wydzielona ściankami na całą wysokość pomieszczenia,

powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 1,5 m

3.

Kabina natryskowa zamknięta, z urządzeniami przystosowanymi do korzystania przez osoby

niepełnosprawne poruszające się na wózkach inwalidzkich, powinna mieć powierzchnię

nie mniejszą niż 2,5 m

4.

Bezpośrednio przy kabinach natryskowych i umywalniach zbiorowych powinna znajdować

się kabina ustępowa.

1.

W budynku zamieszkania zbiorowego łazienki związane z pomieszczeniami mieszkalnymi

powinny być wyposażone w wannę lub natrysk oraz umywalkę. Miska ustępowa może być

usytuowana w łazience lub w wydzielonej kabinie ustępowej wyposażonej w umywalkę.

2.

W budynku, o którym mowa w ust. 1, bez łazienek i ustępów związanych z pomieszczeniami

mieszkalnymi należy przewidzieć na każdej kondygnacji umywalnie i ustępy przeznaczone

do wspólnego użytku, wyposażone co najmniej w

1)

1 miskę ustępową dla 10 kobiet;

2)

1 miskę ustępową i 1 pisuar dla 20 mężczyzn;

3)

1 urządzenie natryskowe dla 15 osób;

4)

1 umywalkę dla 5 osób.

Kabina ustępowa (ustęp wydzielony), nieprzeznaczona dla osób niepełnosprawnych, powinna

mieć najmniejszy wymiar poziomy (szerokość) w świetle co najmniej 0,9 m i powierzchnię

przed miską ustępową co najmniej 0,6 x 0,9 m w rzucie poziomym, spełniającą również

funkcję powierzchni przed umywalką - w przypadku jej zainstalowania w kabinie ustępowej.

1.

W budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne.

Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji

jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub

niższej kondygnacji.

1a

Ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1, nie urządza się w budynku obsługi

bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m

2.

W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przypadać

co najmniej jedna umywalka na 20 osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar

na 30 mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 20 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa

i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w pomieszczeniach przeznaczonych

na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie

wspólnego ustępu dla kobiet i mężczyzn.

3.

W budynkach, o których mowa w ust. 1, odległość od stanowiska pracy lub miejsca przebywania

ludzi do najbliższego ustępu nie może być większa niż 75 m, a od stanowiska pracy

chronionej - niż 50 m.

1.

Ustępy ogólnodostępne w budynkach zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej

i zakładów pracy powinny mieć wejścia z dróg komunikacji ogólnej.

2.

W ustępach ogólnodostępnych należy stosować

1)

przedsionki, oddzielone ścianami pełnymi na całą wysokość pomieszczenia, w których

mogą być instalowane tylko umywalki;

2)

drzwi o szerokości co najmniej 0,9 m;

3)

drzwi do kabin ustępowych otwierane na zewnątrz, o szerokości co najmniej 0,8 m, a

do kabin przystosowanych dla potrzeb osób niepełnosprawnych, co najmniej 0,9 m;

4)

przegrody dzielące ustęp damski od męskiego, wykonane jako ściany pełne na całą wysokość

pomieszczenia;

5

miski ustępowe umieszczone w oddzielnych kabinach o szerokości co najmniej 1 m i długości

1,10 m, ze ściankami i drzwiami o wysokości co najmniej 2 m z prześwitem nad podłogą

0,15 m; w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach oraz innych formach opieki

przedszkolnej dopuszcza się stosowanie ścianek i drzwi o wysokości nie mniejszej niż

1,5 m;

6)

wpusty kanalizacyjne podłogowe z syfonem oraz armaturę czerpalną ze złączką do węża

w pomieszczeniach z pisuarem lub mających więcej niż 4 kabiny ustępowe;

7)

wentylację grawitacyjną lub mechaniczną - w ustępach z oknem i jedną kabiną, a w innych

- mechaniczną o działaniu ciągłym lub włączaną automatycznie.

3

Przedsionków, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie wymagają ustępy przy salach zajęć

w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach, innych formach opieki przedszkolnej

oraz przy pokojach dla chorych w szpitalach.

1.

W budynkach: gastronomii, handlu lub usług o powierzchni użytkowej powyżej 1000 m

2.

Pomieszczenie do karmienia i przewijania dzieci powinno być wyposażone w umywalkę

oraz wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporządzenia.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do stacji paliw zlokalizowanych na terenach zamkniętych.

1.

W budynku, na kondygnacjach dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno

z ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być przystosowane dla

tych osób przez

1)

zapewnienie przestrzeni manewrowej o wymiarach co najmniej 1,5 x 1,5 m;

2)

stosowanie w tych pomieszczeniach i na trasie dojazdu do nich drzwi bez progów;

3)

zainstalowanie odpowiednio przystosowanej, co najmniej jednej miski ustępowej i umywalki,

a także jednego natrysku, jeżeli ze względu na przeznaczenie przewiduje się w budynku

takie urządzenia;

4)

zainstalowanie uchwytów ułatwiających korzystanie z urządzeń higienicznosanitarnych.

2.

Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu dla osób niepełnosprawnych bez przedsionka

oddzielającego od komunikacji ogólnej.

1.

Ustępy publiczne należy sytuować na terenach wyposażonych w sieć wodociągową i kanalizacyjną.

2.

Dopuszcza się sytuowanie ustępów publicznych na terenach nieskanalizowanych, jako

budynki wolno stojące ze szczelnymi zbiornikami nieczystości.

3.

Dopuszcza się sytuowanie tymczasowych, nieskanalizowanych ustępów publicznych na terenach

skanalizowanych, za zgodą właściwego terenowo państwowego inspektora sanitarnego.

4.

Ustęp publiczny powinien odpowiadać wymaganiom określonym w § 85 oraz mieć kabiny

ustępowe o wymiarach co najmniej 1,5 m długości i 1 m szerokości.

5.

W ustępie publicznym należy zainstalować co najmniej jeden wpust kanalizacyjny podłogowy

z syfonem oraz armaturę czerpalną ze złączką do węża.

6.

W ustępie publicznym co najmniej jedna kabina powinna być przystosowana do potrzeb

osób niepełnosprawnych, zgodnie z § 86.

1.

Wejście do ustępu publicznego, wbudowanego w inny obiekt, nie może prowadzić bezpośrednio

z klatki schodowej lub innej drogi komunikacji ogólnej w budynku ani z pomieszczenia

przeznaczonego na pobyt ludzi.

2.

Odległość od okien i drzwi ustępu publicznego do okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych

na pobyt ludzi oraz do produkcji i magazynowania artykułów żywnościowych i farmaceutycznych

nie może być mniejsza niż 10 m.

1.

Przepisów § 73 ust. 1, § 75, 79 ust. 1, § 82 i 83 oraz w przypadkach przebudowy także

§ 77 ust. 2 niniejszego działu nie stosuje się do budynków zakwaterowania osób tymczasowo

aresztowanych, skazanych lub ukaranych, zwanych dalej „osadzonymi”.

2.

Przepisów § 75 i 79 ust. 1 nie stosuje się do zakładów poprawczych i schronisk dla

nieletnich.

Mieszkanie w budynku wielorodzinnym powinno spełniać wymagania dotyczące pomieszczeń

przeznaczonych na pobyt ludzi, a ponadto wymagania określone w niniejszym rozdziale.

Mieszkanie, z wyjątkiem jedno- i dwupokojowego, powinno być przewietrzane na przestrzał

lub narożnikowo. Nie dotyczy to mieszkania w budynku podlegającym przebudowie, a także

mieszkania wyposażonego w wentylację mechaniczną o działaniu ciągłym wywiewną lub

nawiewno-wywiewną.

1

Mieszkanie, oprócz pomieszczeń mieszkalnych, powinno mieć kuchnię lub aneks kuchenny,

łazienkę, ustęp wydzielony lub miskę ustępową w łazience, przestrzeń składowania,

miejsce umożliwiające zainstalowanie automatycznej pralki domowej oraz przestrzeń

komunikacji wewnętrznej.

2.

(uchylony).

3.

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym w łazienkach powinno być możliwe zainstalowanie

wanny lub kabiny natryskowej, umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego).

4.

Ustęp wydzielony należy wyposażyć w umywalkę.

1.

Pomieszczenie mieszkalne, kuchnia oraz aneks kuchenny powinny mieć bezpośrednie oświetlenie

światłem dziennym.

2.

W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosowanie kuchni bez okien lub aneksu kuchennego

połączonego z przedpokojem, pod warunkiem zastosowania co najmniej wentylacji

1)

grawitacyjnej - w przypadku kuchni elektrycznej;

2)

mechanicznej wywiewnej - w przypadku kuchni gazowej.

3.

W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się stosowanie aneksu kuchennego połączonego

z pokojem pod warunkiem zastosowania w tym aneksie wentylacji i kuchni elektrycznej.

4.

W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się stosowanie aneksu kuchennego w pokoju przeznaczonym

na pobyt dzienny pod warunkiem zastosowania w tym aneksie wentylacji.

5.

W przypadku zastosowania okapu kuchennego w kuchni lub w aneksie kuchennym, należy

zapewnić podłączenie tego okapu do odrębnego przewodu kominowego.

Mieszkanie powinno mieć powierzchnię użytkową nie mniejszą niż 25 m

1.

Kształt i wymiary przedpokoju powinny umożliwiać przeniesienie chorego na noszach

oraz wykonanie manewru wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierunku ruchu.

2.

Korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną w mieszkaniu powinny mieć szerokość w

świetle co najmniej 1,2 m, z dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości

korytarza nie większej niż 1,5 m.

1.

Pomieszczenie techniczne, w którym są zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub

drgania, może być sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych

na stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych,

zapewniających ochronę sąsiednich pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływaniem tych

urządzeń, zgodnie z wymaganiami § 323 ust. 2 pkt 2 i § 327 oraz Polskich Norm dotyczących

dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań

na budynki i na ludzi w budynkach.

2.

Podpory, zamocowania i złącza urządzeń, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonane

w sposób uniemożliwiający przenoszenie niedopuszczalnego hałasu i drgań na elementy

budynku i instalacje.

1.

Wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie powinna być mniejsza niż 2

m, jeżeli inne przepisy rozporządzenia nie określają większych wymagań.

2.

W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 1, wysokość drzwi i przejść pod przewodami

instalacyjnymi powinna wynosić w świetle co najmniej 1,9 m, z zastrzeżeniem § 242

ust. 3.

3.

Wysokość kanałów i przestrzeni instalacyjnych w budynku oraz studzienek rewizyjnych

powinna wynosić w świetle co najmniej 1,9 m, przy czym na odcinkach o długości do

4 m wysokość kanałów może być obniżona do 0,9 m.

4.

Odległość między włazami kontrolnymi w kanałach instalacyjnych nie może przekraczać

30 m. Włazy te powinny znajdować się na każdym załamaniu kanału i mieć wymiary co

najmniej 0,6 m x 0,6 m lub średnicę 0,6 m.

5.

Pomieszczenia techniczne przeznaczone do układania kabli w budynku (tunele i pomieszczenia

kablowe) powinny spełniać wymagania wynikające z normy Stowarzyszenia Elektryków Polskich

nr N SEP-E-004:2003 Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe. Projektowanie

i budowa.

1.

Podłogi w pomieszczeniach technicznych i gospodarczych powinny być wykonane w sposób

zapewniający utrzymanie czystości, stosownie do ich przeznaczenia.

2.

Pomieszczenia techniczne i gospodarcze powinny być wyposażone w instalacje i urządzenia

elektryczne dostosowane do ich przeznaczenia, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm

dotyczących tych instalacji i urządzeń.

1.

Dojściami i przejściami do dźwignic i innych urządzeń technicznych mogą być korytarze,

pomosty, podesty, galerie, schody, z zastrzeżeniem § 68 ust. 1, drabiny i klamry,

wykonane z materiałów niepalnych.

2.

Ogólne wymagania dotyczące dojść i przejść do dźwignic należy stosować również w razie

wykonania dojść roboczych do pomieszczeń i części budynku nieprzeznaczonych na pobyt

ludzi, związanych z okresową obsługą maszyn i urządzeń oraz przeglądem i utrzymaniem

stanu technicznego budynku.

1.

Dojścia i przejścia powinny mieć wysokość w świetle co najmniej 1,9 m i mogą być usytuowane

nad stanowiskiem pracy na wysokości co najmniej 2,5 m, licząc od poziomu podłogi tego

stanowiska.

2.

Nawierzchnia podłogi w dojściach i przejściach nie może być śliska.

3.

Podłogi ażurowe nie mogą mieć otworów o powierzchni większej niż 1700 mm

4.

Poziome dojścia i przejścia od strony przestrzeni otwartej powinny być zabezpieczone

balustradą o wysokości 1,1 m z poprzeczką umieszczoną w połowie jej wysokości i krawężnikiem

o wysokości co najmniej 0,15 m.

1.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych względami użytkowymi, jako dojście i przejście

między różnymi poziomami mogą służyć drabiny lub klamry, trwale zamocowane do konstrukcji.

2.

Szerokość drabin lub klamer, o których mowa w ust. 1, powinna wynosić co najmniej

0,5 m, a odstępy między szczeblami nie mogą być większe niż 0,3 m. Poczynając od wysokości

3 m nad poziomem podłogi, drabiny lub klamry powinny być zaopatrzone w urządzenia

zabezpieczające przed upadkiem, takie jak obręcze ochronne, rozmieszczone w rozstawie

nie większym niż 0,8 m, z pionowymi prętami w rozstawie nie większym niż 0,3 m.

3.

Odległość drabiny lub klamry od ściany bądź innej konstrukcji, do której są umocowane,

nie może być mniejsza niż 0,15 m, a odległość obręczy ochronnej od drabiny, w miejscu

najbardziej od niej oddalonym, nie może być mniejsza niż 0,7 m i większa niż 0,8 m.

4.

Spoczniki z balustradą powinny być umieszczone co 8-10 m wysokości drabiny lub ciągu

klamer. Górne końce podłużnic (bocznic) drabin powinny być wyprowadzone co najmniej

0,75 m nad poziom wejścia (pomostu), jeżeli nie zostały zastosowane inne zabezpieczenia

przed upadkiem.

Garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący

samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym -

z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian

zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć

1)

wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych

2 m;

2)

wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle;

3)

elektryczną instalację oświetleniową;

4)

zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108;

5)

wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową

tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o

pojemności powyżej 25 samochodów;

6)

instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej,

zabezpieczoną przed zamarzaniem.

1.

Do garażu położonego poniżej lub powyżej terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów

za pomocą pochylni o maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w § 70 lub

zastosować odpowiednie urządzenia do transportu pionowego.

2.

W garażu przeznaczonym dla więcej niż 25 samochodów na każdej kondygnacji, należy

stosować pochylnie o szerokości co najmniej 5,5 m, umożliwiające ruch dwukierunkowy,

lub osobne, jednopasmowe pochylnie o szerokości co najmniej 2,7 m dla wjazdu i wyjazdu

samochodów.

3.

W garażu przeznaczonym dla nie więcej niż 25 samochodów na kondygnacji, dopuszcza

się zastosowanie wyłącznie pochylni jednopasmowych, pod warunkiem zainstalowania sygnalizacji

do regulacji kierunków ruchu.

4.

W garażu jedno- i dwupoziomowym, przeznaczonym dla nie więcej niż 10 samochodów na

kondygnacji, dopuszcza się zastosowanie pochylni jednopasmowej bez sygnalizacji świetlnej.

1.

Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w garażu jednoprzestrzennym (bez

ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów,

jakie mają być przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi,

ale co najmniej

1

przy usytuowaniu prostopadłym - 5,0 m;

2)

przy usytuowaniu pod kątem 60° - 4 m;

3)

przy usytuowaniu pod kątem 45° - 3,5 m;

4)

przy usytuowaniu równoległym - 3 m.

2.

(uchylony).

3

Odległość między dłuższą krawędzią stanowiska postojowego a

1)

ścianą powinna wynosić co najmniej 0,3 m;

2)

słupem powinna wynosić co najmniej 0,1 m pod warunkiem zapewnienia swobodnego otwarcia

drzwi samochodu.

4.

Stanowiska postojowe w garażu, przeznaczone dla samochodów, z których korzystają osoby

niepełnosprawne, powinny mieć zapewniony dojazd na wózku inwalidzkim z drogi manewrowej

do drzwi samochodu co najmniej z jednej strony, o szerokości nie mniejszej niż 1,2

m.

1.

W garażu podziemnym i wielopoziomowym nadziemnym jako dojścia należy stosować schody

odpowiadające warunkom określonym w § 68.

2.

W garażu jednopoziomowym podziemnym i nadziemnym dopuszcza się wykorzystanie jako

dojścia pochylni przeznaczonych do ruchu samochodów, jeżeli ich nachylenie nie przekracza

10% oraz istnieje możliwość wydzielenia bezpiecznego pasma ruchu pieszego o szerokości

co najmniej 0,75 m.

3.

Nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu pieszego na pochylni dwupasmowej, a w garażu

o pojemności do 25 samochodów włącznie na kondygnacji - także na pochylni jednopasmowej.

4.

Stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, należy

sytuować na poziomie terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych osób z pochylni,

z uwzględnieniem warunków, o których mowa w § 70.

5.

W garażu wielopoziomowym lub stanowiącym kondygnację w budynku mieszkalnym wielorodzinnym

oraz budynku użyteczności publicznej należy zainstalować urządzenia dźwigowe lub inne

urządzenia podnośne umożliwiające transport pionowy osobom niepełnosprawnym poruszającym

się na wózkach inwalidzkich na inne kondygnacje, które wymagają dostępności dla tych

osób.

1.

Garaż znajdujący się w budynku o innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i stropy,

zapewniające wymaganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326, oraz szczelność

uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych

na pobyt ludzi, usytuowanych obok lub nad garażem.

2.

Dopuszcza się sytuowanie nad garażem otwartym kondygnacji z pomieszczeniami przeznaczonymi

na pobyt ludzi, z wyjątkiem pomieszczeń mieszkalnych, opieki zdrowotnej oraz oświaty

i nauki, przy spełnieniu jednego z warunków

1)

lico ściany zewnętrznej tych kondygnacji z oknami otwieranymi jest cofnięte w stosunku

do lica ściany garażu otwartego lub do krawędzi jego najwyższego stropu co najmniej

o 6 m, a konstrukcja dachu i jego przekrycie nad garażem spełniają wymagania określone

w § 218;

2)

usytuowanie ścian zewnętrznych tych kondygnacji w jednej płaszczyźnie z licem ścian

zewnętrznych części garażowej lub z krawędziami jej stropów wymaga zastosowania w

tych pomieszczeniach okien nieotwieranych oraz wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej

lub klimatyzacji.

3.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy budynków jednorodzinnych, zagrodowych

i rekreacji indywidualnej.

1.

Posadzka w garażu powinna mieć spadki do wewnętrznego lub zewnętrznego wpustu kanalizacyjnego.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się wykonywanie

spadku posadzki skierowanego bezpośrednio na nieutwardzony teren działki.

2.

W garażu krawędzie płaszczyzny posadzki, a także znajdujących się w niej otworów,

należy, z uwzględnieniem ust. 1, ograniczyć progiem (obrzeżem) o wysokości 30 mm,

uniemożliwiającym spływ wody lub innej cieczy na zewnątrz i na niższy poziom garażowania.

Na drodze ruchu pieszego próg ten powinien być wyprofilowany w sposób umożliwiający

przejazd wózkiem inwalidzkim.

1.

W garażu zamkniętym należy stosować wentylację

1)

co najmniej naturalną, przez przewietrzanie otworami wentylacyjnymi umieszczonymi

w ścianach przeciwległych lub bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej powierzchni

netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 0,04 m

2)

co najmniej grawitacyjną, zapewniającą 1,5-krotną wymianę powietrza na godzinę - w

ogrzewanych garażach nadziemnych lub częściowo zagłębionych, mających nie więcej niż

10 stanowisk postojowych;

3)

mechaniczną, sterowaną czujkami niedopuszczalnego poziomu stężenia tlenku węgla -

w innych garażach, niewymienionych w pkt 1 i 2, oraz w kanałach rewizyjnych, służących

zawodowej obsłudze i naprawie samochodów bądź znajdujących się w garażach wielostanowiskowych,

z zastrzeżeniem § 150 ust. 5;

4)

mechaniczną, sterowaną czujkami niedopuszczalnego poziomu stężenia gazu propan-butan

- w garażach, w których dopuszcza się parkowanie samochodów zasilanych gazem propan-butan

i w których poziom podłogi znajduje się poniżej poziomu terenu.

2.

W garażu otwartym należy zapewnić przewietrzanie naturalne kondygnacji spełniające

następujące wymagania

1)

łączna wielkość niezamykanych otworów w ścianach zewnętrznych na każdej kondygnacji

nie powinna być mniejsza niż 35% powierzchni ścian, z dopuszczeniem zastosowania w

nich stałych przesłon żaluzjowych, nieograniczających wolnej powierzchni otworu;

2)

odległość między parą przeciwległych ścian z niezamykanymi otworami nie powinna być

większa niż 100 m;

3)

zagłębienie najniższego poziomu posadzki nie powinno być większe niż 0,6 m poniżej

poziomu terenu bezpośrednio przylegającego do ściany zewnętrznej garażu, a w przypadku

większego zagłębienia - należy zastosować fosę o nachyleniu zboczy nie większym niż

1:1.

Pomieszczenie przeznaczone dla inwentarza żywego powinno odpowiadać potrzebom wynikającym

z zasad racjonalnego utrzymywania zwierząt oraz odpowiednich warunków pracy obsługi,

a także powinno spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków inwentarskich

i ewakuacji zwierząt, określone w dziale VI rozdziale 9.

W pomieszczeniu przeznaczonym dla inwentarza żywego należy zapewnić

1)

oświetlenie światłem dziennym lub sztucznym, przystosowane do gatunku i grupy zwierząt,

2)

wymianę powietrza, wymaganą dla określonego gatunku i grupy zwierząt,

3)

utrzymanie właściwej temperatury,

4)

zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi oraz wilgocią z podłoża i zalegających

odchodów zwierzęcych,

5)

odprowadzenie ścieków ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników

szczelnych,

6)

wyposażenie w instalacje i urządzenia elektryczne, dostosowane do przeznaczenia pomieszczeń,

oraz odpowiednie warunki do pracy obsługi.

(uchylony).

Dopuszcza się niewyposażenie pomieszczenia przeznaczonego dla inwentarza żywego, użytkowanego

okresowo, w instalacje i urządzenia elektryczne.

1.

(uchylony).

2.

(uchylony).

3.

(uchylony).

3a.

Instalacja wodociągowa ciepłej wody przygotowywanej

1

centralnie - rozpoczyna się bezpośrednio za armaturą odcinającą tę instalację od źródła

ciepła, takiego jak kotłownia, węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, kolektory

słoneczne, pojemnościowy podgrzewacz elektryczny lub pompa ciepła, a kończy punktami

czerpalnymi;

2)

miejscowo - rozpoczyna się bezpośrednio za armaturą odcinającą na przewodzie zasilającym

zimną wodą urządzenia do przygotowywania ciepłej wody, a kończy punktami czerpalnymi.

4.

Instalacja wodociągowa powinna być zaprojektowana i wykonana w sposób zapewniający

zaopatrzenie w wodę budynku, zgodnie z jego przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania

określone w Polskiej Normie dotyczącej projektowania instalacji wodociągowych.

5.

Instalacja wodociągowa zimnej wody powinna spełniać wymagania określone w przepisach

odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

6.

Wyroby zastosowane w instalacji wodociągowej powinny być dobrane z uwzględnieniem

korozyjności wody, tak aby nie następowało pogarszanie jej jakości oraz trwałości

instalacji, a także aby takich skutków nie wywoływało wzajemne oddziaływanie materiałów,

z których wykonano te wyroby.

7.

Instalacja wodociągowa powinna mieć zabezpieczenia uniemożliwiające wtórne zanieczyszczenie

wody, zgodnie z wymaganiami dla przepływów zwrotnych, określonymi w Polskiej Normie

dotyczącej zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym.

8.

(uchylony).

1.

Ciśnienie wody w instalacji wodociągowej w budynku, poza hydrantami przeciwpożarowymi,

powinno wynosić przed każdym punktem czerpalnym nie mniej niż 0,05 MPa (0,5 bara)

i nie więcej niż 0,6 MPa (6 barów).

2.

Jeżeli minimalne ciśnienie, określone w ust. 1, nie może być uzyskane ze względu na

występujące stale lub okresowo niedostateczne ciśnienie wody w sieci wodociągowej,

należy zastosować odpowiednie urządzenia techniczne, zapewniające wymaganą jego wielkość

w instalacji wodociągowej w budynku.

1.

Na połączeniu wewnętrznej instalacji wodociągowej zimnej wody w budynku lub zewnętrznej

na terenie działki budowlanej z siecią wodociągową powinien być zainstalowany zestaw

wodomierza głównego, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących zabudowy zestawów

wodomierzowych w instalacjach wodociągowych oraz wymagań instalacyjnych dla wodomierzy.

2.

Za każdym zestawem wodomierza głównego od strony instalacji należy zainstalować zabezpieczenie,

o którym mowa w § 113 ust. 7.

3.

W przypadku połączenia wewnętrznej instalacji wodociągowej zimnej wody w budynku lub

zewnętrznej na terenie działki budowlanej z siecią wodociągową w więcej niż jednym

miejscu należy na każdym z tych połączeń zainstalować zestaw wodomierza głównego i

zabezpieczenie, o których mowa w ust. 1 i 2.

1.

Zestaw wodomierza głównego, na połączeniu z siecią wodociągową, powinien być umieszczony

w piwnicy budynku lub na parterze, w wydzielonym, łatwo dostępnym miejscu, zabezpieczonym

przed zalaniem wodą, zamarzaniem oraz dostępem osób niepowołanych. W budynkach mieszkalnych

wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej miejscem tym powinno

być odrębne pomieszczenie.

2.

Dopuszcza się umieszczenie zestawu wodomierza głównego w studzience poza budynkiem,

jeżeli jest on niepodpiwniczony i nie ma możliwości wydzielenia na parterze budynku

miejsca, o którym mowa w ust. 1.

3.

Instalację wodociągową, wykonaną z materiałów przewodzących prąd elektryczny, należy

przed i za wodomierzem połączyć przewodem metalowym, zgodnie z Polską Normą dotyczącą

uziemień i przewodów ochronnych.

1.

Pomieszczenie lub studzienka, w której jest zainstalowany zestaw wodomierza głównego,

powinny mieć

1)

w przypadku umieszczenia w piwnicy budynku - wpust do kanalizacji, zabezpieczony zamknięciem

przeciwzalewowym, jeżeli warunki lokalne tego wymagają, a także wentylację;

2)

w przypadku umieszczenia w studzience wodomierzowej poza budynkiem - zabezpieczenie

przed napływem wód gruntowych i opadowych, zagłębienie do wyczerpywania wody oraz

wentylację.

2.

Studzienka wodomierzowa powinna być wykonana z materiału trwałego, mieć stopnie lub

klamry do schodzenia oraz otwór włazowy o średnicy co najmniej 0,6 m w świetle, zaopatrzony

w dwie pokrywy, z których wierzchnia powinna być dostosowana do przewidywanego obciążenia

ruchem pieszym lub kołowym.

1.

Instalacja ciepłej wody powinna być zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby ilość

energii cieplnej potrzebna do przygotowania tej wody była utrzymywana na racjonalnie

niskim poziomie.

2.

Urządzenia do przygotowania ciepłej wody instalowane w budynkach powinny odpowiadać

wymaganiom określonym w przepisie odrębnym dotyczącym efektywności energetycznej.

3.

Straty ciepła na przesyle ciepłej wody użytkowej i w przewodach cyrkulacyjnych powinny

być na racjonalnie niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać

wymagania określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

W budynkach, w których do przygotowania ciepłej wody korzysta się z instalacji ogrzewczej,

należy w okresie przerw w jej działaniu zapewnić inny sposób podgrzewania wody.

1.

W budynkach, z wyjątkiem jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, w

instalacji ciepłej wody powinien być zapewniony stały obieg wody, także na odcinkach

przewodów o objętości wewnątrz przewodu powyżej 3 dm

2.

Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umożliwiać uzyskanie w punktach czerpalnych

wody o temperaturze nie niższej niż 55°C i nie wyższej niż 60°C.

2a.

Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna umożliwiać przeprowadzanie ciągłej lub

okresowej dezynfekcji metodą chemiczną lub fizyczną (w tym okresowe stosowanie metody

dezynfekcji cieplnej), bez obniżania trwałości instalacji i zastosowanych w niej wyrobów.

Do przeprowadzenia dezynfekcji cieplnej niezbędne jest zapewnienie uzyskania w punktach

czerpalnych temperatury wody nie niższej niż 70°C i nie wyższej niż 80°C.

3.

Izolacja cieplna przewodów instalacji ciepłej wody, w których występuje stały obieg

wody, powinna zapewnić spełnienie wymagań określonych w ust. 2 i § 267 ust. 8.

4.

Instalacja ciepłej wody powinna mieć zabezpieczenie przed przekroczeniem, dopuszczalnych

dla danych instalacji, ciśnienia i temperatury, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy

dotyczącej zabezpieczeń instalacji ciepłej wody.

5.

W armaturze mieszającej i czerpalnej przewód ciepłej wody powinien być podłączony

z lewej strony.

1.

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej

należy stosować urządzenia do pomiaru ilości ciepła lub paliwa zużywanego do przygotowania

ciepłej wody.

2.

W budynku mieszkalnym wielorodzinnym do pomiaru ilości zimnej i ciepłej wody, dostarczanej

do poszczególnych mieszkań oraz pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców,

należy stosować zestawy wodomierzowe, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm, o których

mowa w § 115 ust. 1.

3.

W zespołach budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zaopatrywanych w ciepłą wodę ze

wspólnej kotłowni lub grupowego węzła ciepłowniczego, urządzenie do pomiaru ilości

ciepła lub paliwa zużywanego do przygotowania ciepłej wody może być umieszczone poza

tymi budynkami, jeżeli w budynkach tych są zastosowane zestawy wodomierzowe, o których

mowa w ust. 2.

1.

Instalację kanalizacyjną stanowi układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami,

przyborami i wpustami odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki

od strony budynku.

2.

Instalacja kanalizacyjna budynku powinna umożliwiać odprowadzanie ścieków, a także

wód opadowych z tego budynku, jeżeli nie są one odprowadzane na teren działki, oraz

spełniać wymagania określone w Polskich Normach dotyczących tych instalacji.

3.

(uchylony).

Instalacja kanalizacyjna budynku, do której są wprowadzane ścieki nieodpowiadające

warunkom dotyczącym ochrony ziemi i wód oraz odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej,

określonym w przepisach odrębnych, powinna być wyposażona w urządzenia służące do

ich oczyszczania do stanu zgodnego z tymi przepisami.

Instalacja kanalizacyjna grawitacyjna w pomieszczeniach budynku, z których krótkotrwale

nie jest możliwy grawitacyjny spływ ścieków, może być wykonana pod warunkiem zainstalowania

zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym ścieków z sieci kanalizacyjnej przez zastosowanie

przepompowni ścieków, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej projektowania

przepompowni ścieków w kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków lub urządzenia

przeciwzalewowego zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej urządzeń przeciwzalewowych

w budynkach.

1.

Przewody spustowe (piony) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone

jako przewody wentylujące ponad dach, a także powyżej górnej krawędzi okien i drzwi

znajdujących się w odległości poziomej mniejszej niż 4 m od wylotów tych przewodów.

2.

Nie jest wymagane wyprowadzanie ponad dach wszystkich przewodów wentylujących piony

kanalizacyjne, pod następującymi warunkami

1)

zastosowania na pionach kanalizacyjnych niewyprowadzonych ponad dach urządzeń napowietrzających

te piony i przeciwdziałających przenikaniu wyziewów z kanalizacji do pomieszczeń;

2)

wyprowadzenia ponad dach przewodów wentylujących

a)

ostatni pion, licząc od podłączenia kanalizacyjnego na każdym przewodzie odpływowym,

b)

co najmniej co piąty z pozostałych pionów kanalizacyjnych w budynku.

3.

Wprowadzanie przewodów wentylujących piony kanalizacyjne do przewodów dymowych i spalinowych

oraz do przewodów wentylacyjnych pomieszczeń jest zabronione.

4.

W przypadku gdy wysokość przewodu spustowego (pionu) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej

przekracza 10 m, podłączenia podejść na najniższej kondygnacji powinny spełniać wymagania

Polskiej Normy dotyczącej projektowania instalacji kanalizacyjnych.

1.

Dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć

odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji

ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości - zgodnie z § 28 ust. 2.

2.

Przewody odprowadzające wody opadowe przez wnętrze budynku w przypadku przyłączenia

budynku do sieci kanalizacji ogólnospławnej należy łączyć z instalacją kanalizacyjną

poza budynkiem.

3.

W przypadku wykorzystywania wód opadowych, gromadzonych w zbiornikach retencyjnych,

do spłukiwania toalet, podlewania zieleni, mycia dróg i chodników oraz innych potrzeb

gospodarczych należy dla tego celu wykonać odrębną instalację, niepołączoną z instalacją

wodociągową.

Przyłączenie drenażu terenu przy budynku do przewodów odprowadzających ścieki do kanalizacji

ogólnospławnej lub deszczowej wymaga zastosowania urządzeń zapobiegających zamulaniu

tych przewodów oraz przedostawaniu się ścieków i gazów z sieci kanalizacyjnej do ziemi.

Wewnętrzne urządzenia zsypowe do usuwania odpadów i nieczystości stałych mogą być

stosowane w budynkach mieszkalnych o wysokości do 55 m i powinny odpowiadać wymaganiom

higienicznym, być wykonane w sposób zapewniający bezpieczeństwo pożarowe, być zabezpieczone

pod względem akustycznym i nie powodować uciążliwości dla mieszkańców.

Urządzenie zsypowe zainstalowane w budynku powinno odpowiadać następującym warunkom

1)

nie może być usytuowane bezpośrednio przy ścianach pomieszczeń przeznaczonych na stały

pobyt ludzi oraz w odległości mniejszej niż 2 m od drzwi wejściowych do tych pomieszczeń;

2)

powinno być zabezpieczone przed zamarzaniem;

3)

komora wsypowa powinna być wydzielona pełnymi ścianami, spełniającymi wymagania §

216 ust. 1, a także mieć drzwi o szerokości co najmniej 0,8 m, umieszczone w sposób

umożliwiający dostęp osobom niepełnosprawnym;

4)

otwór wsypowy powinien mieć zamknięcie chroniące przed wydzielaniem się woni z rury

zsypowej;

5)

rura zsypowa powinna mieć średnicę wewnętrzną co najmniej 0,4 m;

6)

rura zsypowa powinna być prowadzona pionowo bez załamań oraz wentylowana przewodem

wyprowadzonym ponad dach, wyposażonym w filtr oraz wentylator wywiewny;

7)

rura zsypowa powinna być gładka wewnątrz, wykonana z materiałów trwałych, niepalnych,

nienasiąkliwych i odpornych na niszczące oddziaływania chemiczne odpadów oraz uderzenia

przy ich spadaniu.

1.

Nad najwyżej położonym otworem wsypowym powinna znajdować się górna komora zsypu z

urządzeniami do czyszczenia i dezynfekcji urządzenia zsypowego.

2.

Pod najniżej położonym otworem wsypowym powinna znajdować się dolna komora zsypu z

pojemnikami do gromadzenia odpadów. Pojemność dolnej komory zsypu, warunki dojazdu

i szerokość otworu drzwiowego do niej powinny umożliwiać stosowanie ruchomych pojemników

na śmieci o wielkości używanej w danym rejonie oczyszczania.

3.

Górna i dolna komora zsypu powinny mieć

1)

ściany i posadzkę z materiału nienasiąkliwego, łatwo zmywalnego;

2)

urządzenia do spłukiwania zimną i ciepłą wodą;

3)

wpust kanalizacyjny;

4)

dopływ powietrza oraz niezależną wentylację wywiewną;

5)

wejścia bez progów, zamykane drzwiami pełnymi, otwieranymi na zewnątrz;

6)

elektryczną instalację oświetleniową.

Rozwiązania techniczne urządzeń zsypowych powinny spełniać wymagania Polskich Norm

dotyczących tych urządzeń.

1.

Budynek, który ze względu na swoje przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony

w instalację ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, niebędące piecami, trzonami

kuchennymi lub kominkami.

2.

Dopuszcza się stosowanie pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe w budynkach o

wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych włącznie, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym w budynkach zakładów opieki zdrowotnej

3.

Kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą

być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej

i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych, w pomieszczeniach

1)

o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m

2)

spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9;

3)

posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1;

4)

w których możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości

a)

co najmniej 10 m

b)

zapewniającej nie mniejszą prędkość przepływu powietrza w otworze komory spalania

niż 0,2 m/s - dla kominków o obudowie otwartej.

1.

Instalację ogrzewczą wodną stanowi układ połączonych przewodów wraz z armaturą, pompami

obiegowymi, grzejnikami i innymi urządzeniami, znajdujący się za zaworami oddzielającymi

od źródła ciepła, takiego jak kotłownia, węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy,

kolektory słoneczne lub pompa ciepła.

2.

Instalację ogrzewczą powietrzną stanowi układ połączonych kanałów i przewodów powietrznych

wraz z nawiewnikami i wywiewnikami oraz elementami regulacji strumienia powietrza,

znajdujący się pomiędzy źródłem ciepła podgrzewającym powietrze a ogrzewanymi pomieszczeniami.

Funkcję ogrzewania powietrznego może także pełnić instalacja wentylacji mechanicznej.

3.

Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zabezpieczona przed nadmiernym wzrostem ciśnienia

i temperatury, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących zabezpieczeń instalacji

ogrzewań wodnych.

4.

Wyroby zastosowane w instalacji ogrzewczej wodnej powinny być dobrane z uwzględnieniem

wymagań Polskiej Normy dotyczącej jakości wody w instalacjach ogrzewania oraz z uwzględnieniem

korozyjności wody i możliwości zastosowania ochrony przed korozją.

5.

Instalacja ogrzewcza wodna powinna być zaprojektowana w taki sposób, aby ilość wody

uzupełniającej można było utrzymywać na racjonalnie niskim poziomie.

6.

Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego lub wyposażona w armaturę automatycznej

regulacji powinna mieć urządzenia do odpowietrzania miejscowego, zgodnie z wymaganiami

Polskiej Normy dotyczącej odpowietrzania instalacji ogrzewań wodnych.

7.

Zabrania się stosowania kotła na paliwo stałe do zasilania instalacji ogrzewczej wodnej

systemu zamkniętego, wyposażonej w przeponowe naczynie wzbiorcze, z wyjątkiem kotła

na paliwo stałe o mocy nominalnej do 300 kW, wyposażonego w urządzenia do odprowadzania

nadmiaru ciepła.

8.

Instalacja ogrzewcza wodna systemu zamkniętego z grzejnikami, w części albo w całości

może być przystosowana do działania jako wodna instalacja chłodnicza, pod warunkiem

spełnienia wymagań Polskich Norm dotyczących jakości wody w instalacjach ogrzewania

i zabezpieczania instalacji ogrzewań wodnych systemu zamkniętego z naczyniami wzbiorczymi

przeponowymi.

9.

Straty ciepła na przewodach zasilających i powrotnych instalacji wodnej centralnego

ogrzewania powinny być na racjonalnie niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów

powinna spełniać wymagania określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

10.

Straty ciepła na przewodach ogrzewania powietrznego powinny być na racjonalnie niskim

poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania określone w załączniku

nr 2 do rozporządzenia.

1.

Instalacje i urządzenia do ogrzewania budynku powinny mieć szczytową moc cieplną określoną

zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania zapotrzebowania na ciepło pomieszczeń,

a także obliczania oporu cieplnego i współczynnika przenikania ciepła przegród budowlanych.

2.

Do obliczania szczytowej mocy cieplnej należy przyjmować temperatury obliczeniowe

zewnętrzne zgodnie z Polską Normą dotyczącą obliczeniowych temperatur zewnętrznych,

a temperatury obliczeniowe ogrzewanych pomieszczeń - zgodnie z poniższą tabelą

Temperatury obliczeniowe

Przeznaczenie lub sposób wykorzystywania pomieszczeń

Przykłady pomieszczeń

1

2

3

+5°C

- nieprzeznaczone na pobyt ludzi,- przemysłowe - podczas działania ogrzewania dyżurnego (jeżeli pozwalają na to względy

technologiczne)

magazyny bez stałej obsługi, garaże indywidualne, hale postojowe (bez remontów), akumulatornie,

maszynownie i szyby dźwigów osobowych

+8°C

- w których nie występują zyski ciepła, a jednorazowy pobyt osób znajdujących się

w ruchu i w okryciach zewnętrznych nie przekracza 1 h,

klatki schodowe w budynkach mieszkalnych,

- w których występują zyski ciepła od urządzeń technologicznych, oświetlenia itp.,

przekraczające 25 W na 1 m

hale sprężarek, pompownie, kuźnie, hartownie, wydziały obróbki cieplnej

+12°C

- w których nie występują zyski ciepła, przeznaczone do stałego pobytu ludzi, znajdujących

się w okryciach zewnętrznych lub wykonujących pracę fizyczną o wydatku energetycznym

powyżej 300 W,- w których występują zyski ciepła od urządzeń technologicznych, oświetlenia itp.,

wynoszące od 10 do 25 W na 1 m

magazyny i składy wymagające stałej obsługi, hole wejściowe, poczekalnie przy salach

widowiskowych bez szatni,hale pracy fizycznej o wydatku energetycznym powyżej 300 W, hale formierni, maszynownie

chłodni, ładownie akumulatorów, hale targowe, sklepy rybne i mięsne

+16°C

- w których nie występują zyski ciepła, przeznaczone na pobyt ludzi:- w okryciach zewnętrznych w pozycji siedzącej i stojącej,- bez okryć zewnętrznych, znajdujących się w ruchu lub wykonujących pracę fizyczną

o wydatku energetycznym do 300 W,- w których występują zyski ciepła od urządzeń technologicznych, oświetlenia itp.,

nieprzekraczające 10 W na 1 m

sale widowiskowe bez szatni, ustępy publiczne, szatnie okryć zewnętrznych, hale produkcyjne,

sale gimnastyczne,kuchnie indywidualne wyposażone w paleniska węglowe

+20°C

- przeznaczone na stały pobyt ludzi bez okryć zewnętrznych, niewykonujących w sposób

ciągły pracy fizycznej

pokoje mieszkalne, przedpokoje, kuchnie indywidualne wyposażone w paleniska gazowe

lub elektryczne, pokoje biurowe, sale posiedzeń

+24°C

- przeznaczone do rozbierania,- przeznaczone na pobyt ludzi bez odzieży

łazienki, rozbieralnie-szatnie, umywalnie, natryskownie, hale pływalni, gabinety lekarskie

z rozbieraniem pacjentów, sale niemowląt i sale dziecięce w żłobkach, sale operacyjne

3.

Urządzenia zastosowane w instalacji ogrzewczej, o których mowa w przepisie odrębnym

dotyczącym efektywności energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określonym w

tym przepisie.

4.

Grzejniki oraz inne urządzenia odbierające ciepło z instalacji ogrzewczej powinny

być zaopatrzone w regulatory dopływu ciepła. Wymaganie to nie dotyczy instalacji ogrzewczej

w budynkach zakwaterowania w zakładach karnych i aresztach śledczych.

5.

W budynku zasilanym z sieci ciepłowniczej oraz w budynku z własnym (indywidualnym)

źródłem ciepła na olej opałowy, paliwo gazowe lub energię elektryczną, regulatory

dopływu ciepła do grzejników powinny działać automatycznie, w zależności od zmian

temperatury wewnętrznej w pomieszczeniach, w których są zainstalowane. Wymaganie to

nie dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji

indywidualnej, a także poszczególnych mieszkań oraz lokali użytkowych wyposażonych

we własne instalacje ogrzewcze.

6.

Urządzenia, o których mowa w ust. 5, powinny umożliwiać użytkownikom uzyskanie w pomieszczeniach

temperatury niższej od obliczeniowej, przy czym nie niższej niż 16°C w pomieszczeniach

o temperaturze obliczeniowej 20°C i wyższej.

7.

Instalacje ogrzewcze zasilane z sieci ciepłowniczej powinny być sterowane urządzeniem

do regulacji dopływu ciepła, działającym automatycznie, odpowiednio do zmian zewnętrznych

warunków klimatycznych.

8.

Jeżeli zapotrzebowanie na ciepło lub sposób użytkowania poszczególnych części budynku

są wyraźnie zróżnicowane, instalacja ogrzewcza powinna być odpowiednio podzielona

na niezależne gałęzie (obiegi).

9.

W budynku, w którym w sezonie grzewczym występują okresowe przerwy w użytkowaniu,

instalacja ogrzewcza powinna być zaopatrzona w urządzenia pozwalające na ograniczenie

dopływu ciepła w czasie tych przerw.

10.

Poszczególne części instalacji ogrzewczej powinny być wyposażone w armaturę umożliwiającą

zamknięcie dopływu ciepła do nich i opróżnienie z czynnika grzejnego bez konieczności

przerywania działania pozostałej części instalacji.

1.

Instalacje ogrzewcze powinny być zaopatrzone w odpowiednią aparaturę kontrolną i pomiarową,

zapewniającą ich bezpieczne użytkowanie.

2.

W budynkach z instalacją ogrzewczą wodną zasilaną z sieci ciepłowniczej powinny znajdować

się urządzenia służące do rozliczania zużytego ciepła

1)

ciepłomierz (układ pomiarowo-rozliczeniowy) do pomiaru ilości ciepła dostarczanego

do instalacji ogrzewczej budynku;

2)

urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania poszczególnych

mieszkań lub lokali użytkowych w budynku.

3.

W przypadku zasilania instalacji ogrzewczej wodnej z kotłowni w budynku mającym więcej

niż jedno mieszkanie lub lokal użytkowy należy zastosować następujące urządzenia służące

do rozliczania kosztów zużytego ciepła

1)

urządzenie do pomiaru ilości zużytego paliwa w kotłowni;

2)

urządzenia umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania poszczególnych

mieszkań lub lokali użytkowych w budynku.

4.

Izolacja cieplna instalacji ogrzewczej wodnej powinna odpowiadać wymaganiom Polskiej

Normy dotyczącej izolacji cieplnej rurociągów, armatury i urządzeń oraz przepisom

§ 267 ust. 8.

5.

W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi zabrania się stosowania ogrzewania

parowego oraz wodnych instalacji ogrzewczych o temperaturze czynnika grzejnego przekraczającego

90°C.

6.

(uchylony).

1.

Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwo stałe i pomieszczenia

składu paliwa i żużlowni oraz pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na

olej opałowy i pomieszczenia magazynu oleju opałowego powinny odpowiadać przepisom

rozporządzenia, w tym określonym w § 220 ust. 1.

2.

Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 25 kW powinny być instalowane

w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej,

na poziomie ogrzewanych pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być

instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład paliwa powinien

być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu,

w którym znajduje się kocioł. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz

pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie

dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.

2a.

Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej nominalnej do 10 kW mogą być instalowane w budynkach,

o których mowa w § 132 ust. 3, na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach

niebędących pomieszczeniami mieszkalnymi

1)

o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m

2)

spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,

3)

posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1,

4)

zapewniających dopływ powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m

- odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych

na paliwo stałe.

3.

Kotły na paliwo stałe o łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 25 kW do 2000 kW

powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych

na kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. Skład paliwa i żużlownia powinny

być umieszczone w oddzielnych pomieszczeniach technicznych znajdujących się bezpośrednio

obok pomieszczenia kotłów, a także mieć zapewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz

usuwania żużla i popiołu. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia

składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej Normie dotyczącej

kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.

4.

Kotły na olej opałowy o łącznej mocy cieplnej nominalnej do 30 kW mogą być instalowane

w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym również w pomieszczeniach

pomocniczych w mieszkaniach, a także w innych miejscach, o których mowa w ust. 5.

5.

Kotły na olej opałowy o łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej 30 kW do 2000 kW

powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych, przeznaczonych

wyłącznie do tego celu w piwnicy lub na najniższej kondygnacji nadziemnej w budynku

lub w budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.

6.

Kotły na paliwo stałe lub olej opałowy o łącznej mocy cieplnej nominalnej powyżej

2000 kW powinny być instalowane w budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na

kotłownię.

7.

W pomieszczeniu, w którym są zainstalowane kotły na paliwo stałe lub olej opałowy,

znajdującym się nad inną kondygnacją użytkową, podłoga, a także ściany do wysokości

10 cm oraz progi drzwiowe o wysokości 4 cm powinny być wodoszczelne. Warunek wodoszczelności

dotyczy również wszystkich przejść przewodów w podłodze oraz w ścianach do wysokości

10 cm.

8.

Maksymalne, łączne obciążenie cieplne, służące do określania wymaganej kubatury pomieszczenia,

w którym będą zainstalowane kotły o mocy do 2000 kW, na olej opałowy, nie może być

większe niż 4650 W/m

9.

Kubatura pomieszczenia z kotłami na olej opałowy, o którym mowa w ust. 6, powinna

być określona indywidualnie z uwzględnieniem wymagań technicznych i technologicznych,

a także eksploatacyjnych.

10.

Wysokość pomieszczenia, w którym instaluje się kotły na olej opałowy nie może być

mniejsza niż 2,2 m, a kubatura nie mniejsza niż 8 m

11.

W pomieszczeniu, w którym zainstalowane są kotły na paliwo stałe lub olej opałowy,

powinien być zapewniony nawiew niezbędnego strumienia powietrza dla prawidłowej pracy

kotłów z mocą cieplną nominalną, a także nawiew i wywiew powietrza dla wentylacji

kotłowni.

12.

Odprowadzenie spalin z kotłów na olej opałowy powinno spełniać wymagania dla urządzeń

gazowych określone w § 174 ust. 1, 2, 5, 6, 8 i 9.

1.

Magazynowanie oleju opałowego o temperaturze zapłonu powyżej 55°C może się odbywać

w bezciśnieniowych, stałych zbiornikach naziemnych i podziemnych przy budynku lub

w przeznaczonym wyłącznie na ten cel pomieszczeniu technicznym w piwnicy lub na najniższej

kondygnacji nadziemnej budynku, zwanym dalej „magazynem” oleju opałowego.

2.

Pojedyncze zbiorniki lub baterie zbiorników w magazynach oleju opałowego w budynku

powinny być wyposażone w układ przewodów do napełniania, odpowietrzania i czerpania

oleju oraz w sygnalizator poziomu napełnienia, przekazujący sygnał do miejsca, w którym

jest zlokalizowany króciec do napełniania.

3.

W baterii zbiorników w magazynie oleju opałowego w budynku wszystkie zbiorniki powinny

być tego samego rodzaju i wielkości, przy czym łączna objętość tych zbiorników nie

powinna przekraczać 100 m

4.

W magazynie oleju opałowego powinna być wykonana, na części lub całości pomieszczenia,

izolacja szczelna na przenikanie oleju w postaci wanny wychwytującej, mogącej w przypadku

awarii pomieścić olej o objętości jednego zbiornika.

5.

Dopuszcza się w pomieszczeniu, w którym są zainstalowane kotły na olej opałowy, ustawienie

zbiornika tego oleju o objętości nie większej niż 1 m

1)

umieszczenia zbiornika w odległości nie mniejszej niż 1 m od kotła;

2)

oddzielenia zbiornika od kotła ścianką murowaną o grubości co najmniej 12 cm i przekraczającą

wymiary zbiornika co najmniej o 30 cm w pionie i o 60 cm w poziomie;

3)

umieszczenie zbiornika w wannie wychwytującej olej opałowy.

6.

Wanna wychwytująca, o której mowa w ust. 4 i 5 pkt 3, nie jest wymagana w przypadku

stosowania zbiorników oleju opałowego o konstrukcji uniemożliwiającej wydostawanie

się oleju na zewnątrz w przypadku awarii, w tym typu dwupłaszczowego.

7.

Magazyn oleju opałowego powinien być wyposażony w

1)

wentylację nawiewno-wywiewną zapewniającą od 2 do 4 wymian powietrza na godzinę;

2)

okno lub półstałe urządzenie gaśnicze pianowe.

8.

W magazynie oleju opałowego może być stosowane wyłącznie centralne ogrzewanie wodne.

9.

Stosowane do magazynowania oleju opałowego zbiorniki, wykładziny zbiorników oraz przewody

wykonane z tworzywa sztucznego powinny być chronione przed elektrycznością statyczną,

zgodnie z warunkami określonymi w Polskich Normach dotyczących tej ochrony.

Obudowa przewodów instalacji ogrzewczej powinna umożliwiać wymianę instalacji bez

naruszania konstrukcji budynku.

Elementy wodnych instalacji ogrzewczych, narażone na intensywny dopływ powietrza zewnętrznego

w zimie, powinny być chronione przed zamarzaniem i mieć, w miejscach tego wymagających,

izolację cieplną, zabezpieczającą przed nadmiernymi stratami ciepła.

1.

Przewody (kanały) kominowe w budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone

w ścianach budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące konstrukcje

samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób prowadzenia i wysokość, stwarzające

potrzebny ciąg, zapewniający wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone

w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz

projektowania kominów.

2.

Przewody kominowe powinny być szczelne i spełniać warunki określone w § 266.

3.

(uchylony).

4.

Wewnętrzna powierzchnia przewodów odprowadzających spaliny mokre powinna być odporna

na ich destrukcyjne oddziaływanie.

5.

Przewody kominowe do wentylacji grawitacyjnej powinny mieć powierzchnię przekroju

co najmniej 0,016 m

Zabrania się stosowania

1)

grawitacyjnych zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych, z zastrzeżeniem § 174

ust. 3;

2)

zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej;

3)

indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się

wloty do przewodów spalinowych.

1.

Przewody kominowe powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą

przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu.

2.

Wymaganie ust. 1 uznaje się za spełnione, jeżeli wyloty przewodów kominowych zostaną

wyprowadzone ponad dach w sposób określony Polską Normą dla kominów murowanych.

3.

Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów spalinowych od urządzeń gazowych z zamkniętą

komorą spalania bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków, przy zachowaniu warunków

określonych w § 175.

1.

W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia wiatrem, określonych Polskimi

Normami, należy stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady kominowe zabezpieczające

przed odwróceniem ciągu, przy zachowaniu wymagań § 146 ust. 1.

2.

Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1, należy również stosować na innych obszarach,

jeżeli wymagają tego położenie budynków i lokalne warunki topograficzne.

3.

Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i komór spalania z mechanicznym pobudzaniem

odpływu spalin.

1.

Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą być obciążone stropami, pod

warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, a także jeżeli

nie spowoduje to nieszczelności lub ograniczenia światła przewodów.

2.

Trzonów kominowych wydzielonych lub oddylatowanych od konstrukcji budynku nie można

obciążać stropami ani też uwzględniać ich w obliczeniach jako części tej konstrukcji.

1.

Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym paleniskiem

lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25

m

2.

Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne zamknięcie, mogą być przyłączone do jednego

przewodu kominowego dymowego o przekroju co najmniej 0,14 x 0,14 m lub średnicy 0,15

m, pod warunkiem zachowania różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nieprzyłączania

więcej niż 3 pieców do tego przewodu.

3.

Piece, o których mowa w ust. 2, usytuowane na najwyższej kondygnacji powinny być przyłączone

do odrębnego przewodu dymowego.

4.

Przyłączenia urządzeń gazowych do przewodów spalinowych powinny odpowiadać warunkom

określonym w § 174 i 175.

1.

Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do czyszczenia i okresowej kontroli,

z uwzględnieniem przepisów § 308.

2.

Przewody spalinowe i dymowe powinny być wyposażone, odpowiednio, w otwory wycierowe

lub rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin

mokrych - także w układ odprowadzania skroplin.

1.

Wentylacja i klimatyzacja powinny zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego,

w tym wielkość wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną,

prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych i wymagań Polskich

Norm dotyczących wentylacji, a także warunków bezpieczeństwa pożarowego i wymagań

akustycznych określonych w rozporządzeniu.

2.

Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną należy zapewnić w pomieszczeniach przeznaczonych

na pobyt ludzi, w pomieszczeniach bez otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach,

w których ze względów zdrowotnych, technologicznych lub bezpieczeństwa konieczne jest

zapewnienie wymiany powietrza.

3.

Klimatyzację należy stosować w pomieszczeniach, w których ze względów użytkowych,

higienicznych, zdrowotnych lub technologicznych konieczne jest utrzymywanie odpowiednich

parametrów powietrza wewnętrznego określonych w przepisach odrębnych i w Polskiej

Normie dotyczącej parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.

4.

Instalowane w budynkach urządzenia do wentylacji i klimatyzacji, o których mowa w

przepisie odrębnym dotyczącym efektywności energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom

określonym w tym przepisie.

1.

Wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną należy stosować w budynkach

wysokich i wysokościowych oraz w innych budynkach, w których zapewnienie odpowiedniej

wymiany powietrza nie jest możliwe za pomocą wentylacji grawitacyjnej lub wentylacji

hybrydowej.

2.

W pomieszczeniu, w którym jest zastosowana wentylacja mechaniczna lub klimatyzacja,

nie można stosować wentylacji grawitacyjnej ani wentylacji hybrydowej. Wymaganie to

nie dotyczy pomieszczeń z urządzeniami klimatyzacyjnymi niepobierającymi powietrza

zewnętrznego.

3.

W pomieszczeniu zagrożonym wydzieleniem się lub przenikaniem z zewnątrz substancji

szkodliwej dla zdrowia bądź substancji palnej, w ilościach mogących stworzyć zagrożenie

wybuchem, należy stosować dodatkową, awaryjną wentylację wywiewną, uruchamianą od

wewnątrz i z zewnątrz pomieszczenia oraz zapewniającą wymianę powietrza dostosowaną

do jego przeznaczenia, zgodnie z przepisami o bezpieczeństwie i higienie pracy.

4.

W pomieszczeniu, w którym proces technologiczny jest źródłem miejscowej emisji substancji

szkodliwych o niedopuszczalnym stężeniu lub uciążliwym zapachu, należy stosować odciągi

miejscowe współpracujące z wentylacją ogólną, umożliwiające spełnienie w strefie pracy

wymagań jakości środowiska wewnętrznego określonych w przepisach o bezpieczeństwie

i higienie pracy.

5

Instalacja wentylacji hybrydowej, wentylacji mechanicznej wywiewnej oraz nawiewno-wywiewnej

powinna mieć regulację wentylatorów zapewniającą dostosowanie ich wydajności powietrznej

do potrzeb użytkowych.

1.

Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzanego do pomieszczeń, niebędących pomieszczeniami

pracy, powinien odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotyczącej wentylacji, przy czym

w mieszkaniach strumień ten powinien wynikać z wielkości strumienia powietrza wywiewanego,

lecz być nie mniejszy niż 20 m

2.

Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzonego do pomieszczeń pracy powinien odpowiadać

wymaganiom określonym w przepisach o bezpieczeństwie i higienie pracy.

3.

Powietrze zewnętrzne doprowadzone do pomieszczeń za pomocą wentylacji mechanicznej

lub klimatyzacji, zanieczyszczone w stopniu przekraczającym wymagania określone dla

powietrza wewnętrznego w przepisach odrębnych w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń

czynników szkodliwych dla zdrowia, powinno być oczyszczone przed wprowadzeniem do

wentylowanych pomieszczeń, z uwzględnieniem zanieczyszczeń występujących w pomieszczeniu.

Wymaganie to nie dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej

i rekreacji indywidualnej.

4.

W pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w sposób mechaniczny

lub klimatyzowanych, wartości temperatury, wilgotności względnej i prędkości ruchu

powietrza w pomieszczeniach należy przyjmować do obliczeń zgodnie z Polską Normą dotyczącą

parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.

5.

Dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wentylowanych w sposób naturalny,

wartości temperatury wewnętrznej w okresach ogrzewczych należy przyjmować do obliczeń

zgodnie z tabelą w § 134 ust. 2.

1.

W przypadku zastosowania w budynku przepływu powietrza wentylacyjnego między pomieszczeniami

lub strefami wentylacyjnymi, w pomieszczeniu należy zapewnić kierunek przepływu od

pomieszczenia o mniejszym do pomieszczenia o większym stopniu zanieczyszczenia powietrza.

2

Przepływ powietrza wentylacyjnego w mieszkaniach powinien odbywać się z pokoi do kuchni

lub aneksu kuchennego oraz do pomieszczeń higienicznosanitarnych.

3.

W instalacjach wentylacji i klimatyzacji nie należy łączyć ze sobą przewodów z pomieszczeń

o różnych wymaganiach użytkowych i sanitarno-zdrowotnych. Nie dotyczy to budynków

jednorodzinnych i rekreacji indywidualnej oraz wydzielonych lokali mieszkalnych lub

użytkowych z indywidualną zorganizowaną wentylacją nawiewno-wywiewną.

4.

W instalacjach wentylacji i klimatyzacji przewody z pomieszczenia zagrożonego wybuchem

nie mogą łączyć się z przewodami z innych pomieszczeń.

5.

Dopuszcza się wentylowanie garaży oraz innych pomieszczeń nieprzeznaczonych na pobyt

ludzi powietrzem o mniejszym stopniu zanieczyszczenia, niezawierającym substancji

szkodliwych dla zdrowia lub uciążliwych zapachów, odprowadzanym z pomieszczeń niebędących

pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

6.

W pomieszczeniach w budynkach użyteczności publicznej i produkcyjnych, których przeznaczenie

wiąże się z ich okresowym użytkowaniem, instalacja wentylacji mechanicznej powinna

zapewniać możliwość ograniczenia intensywności działania lub jej wyłączenia poza okresem

użytkowania pomieszczeń, z zachowaniem warunku normalnej pracy przez co najmniej jedną

godzinę przed i po ich użytkowaniu.

7.

W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 6, w przypadku występowania źródeł zanieczyszczeń

szkodliwych dla zdrowia lub źródeł pary wodnej, należy zapewnić stałą, co najmniej

półkrotną wymianę powietrza w okresie przerw w ich wykorzystywaniu, przyjmując do

obliczania wentylowanej kubatury nominalną wysokość pomieszczeń, lecz nie większą

niż 4 m, lub zapewnić okresową wymianę powietrza sterowaną poziomem stężenia zanieczyszczeń.

8.

Instalowane w pomieszczeniu urządzenia, w szczególności zużywające powietrze, nie

mogą wywoływać zakłóceń ograniczających skuteczność funkcjonowania wentylacji.

9.

W pomieszczeniu z paleniskami na paliwo stałe, płynne lub z urządzeniami gazowymi

pobierającymi powietrze do spalania z pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowadzeniem

spalin przewodem od urządzenia stosowanie mechanicznej wentylacji wyciągowej jest

zabronione.

10.

Przepisu ust. 9 nie stosuje się do pomieszczeń, w których zastosowano wentylację nawiewno-wywiewną

zrównoważoną lub nadciśnieniową.

11

W pomieszczeniach, które należy chronić przed wpływem zanieczyszczeń lub uciążliwych

zapachów z pomieszczeń sąsiadujących i z otoczenia zewnętrznego, należy stosować wentylację

mechaniczną nadciśnieniową.

1.

W instalacjach wentylacji mechanicznej ogólnej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji

komfortowej o wydajności 500 m

2.

Urządzenia do odzyskiwania ciepła powinny mieć zabezpieczenia ograniczające przenikanie

między wymieniającymi ciepło strumieniami powietrza do

1)

0,25% objętości strumienia powietrza wywiewanego z pomieszczenia - w przypadku wymiennika

płytowego oraz wymiennika z rurek cieplnych,

2)

5% objętości strumienia powietrza wywiewanego z pomieszczenia - w przypadku wymiennika

obrotowego,

w odniesieniu do różnicy ciśnienia 400 Pa.

3.

Recyrkulację powietrza można stosować wówczas, gdy przeznaczenie wentylowanych pomieszczeń

nie wiąże się z występowaniem bakterii chorobotwórczych, z emisją substancji szkodliwych

dla zdrowia, uciążliwych zapachów, przy zachowaniu wymagań § 149 ust. 1 oraz wymagań

dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

4.

W budynku opieki zdrowotnej recyrkulacja powietrza może być stosowana tylko za zgodą

i na warunkach określonych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.

5.

W przypadku stosowania recyrkulacji powietrza w instalacjach wentylacji mechanicznej

nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji należy stosować układy regulacji umożliwiające

w korzystnych warunkach pogodowych zwiększanie udziału powietrza zewnętrznego do 100%.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się w przypadkach, gdy zwiększanie strumienia powietrza

wentylacyjnego uniemożliwiałoby dotrzymanie poziomu czystości powietrza wymaganego

przez względy technologiczne.

7.

Wymagań ust. 1 można nie stosować w przypadku instalacji używanych krócej niż przez

1000 godzin w roku.

1.

Czerpnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone

przed opadami atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w sposób

umożliwiający pobieranie w danych warunkach jak najczystszego i, w okresie letnim,

najchłodniejszego powietrza.

2.

Czerpni powietrza nie należy lokalizować w miejscach, w których istnieje niebezpieczeństwo

napływu powietrza wywiewanego z wyrzutni oraz powietrza z rozpyloną wodą pochodzącą

z chłodni kominowej lub innych podobnych urządzeń.

3

Czerpnie powietrza sytuowane na poziomie terenu lub na ścianie dwóch najniższych kondygnacji

nadziemnych budynku powinny znajdować się w odległości co najmniej 8 m w rzucie poziomym

od ulic i parkingów powyżej 20 stanowisk postojowych, miejsc gromadzenia odpadów stałych,

wywiewek kanalizacyjnych oraz innych źródeł zanieczyszczenia powietrza. Odległość

dolnej krawędzi otworu wlotowego czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co najmniej

2 m.

4.

Czerpnie powietrza sytuowane na dachu budynku powinny być tak lokalizowane, aby dolna

krawędź otworu wlotowego znajdowała się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na

której są zamontowane, oraz aby została zachowana odległość co najmniej 6 m od wywiewek

kanalizacyjnych.

5.

Powietrze wywiewane z budynków lub pomieszczeń, zanieczyszczone w stopniu przekraczającym

wymagania określone w przepisach odrębnych, dotyczących dopuszczalnych rodzajów i

ilości substancji zanieczyszczających powietrze zewnętrzne, powinno być oczyszczone

przed wprowadzeniem do atmosfery.

6.

Wyrzutnie powietrza w instalacjach wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone

przed opadami atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w miejscach

umożliwiających odprowadzenie wywiewanego powietrza bez powodowania zagrożenia zdrowia

użytkowników budynku i ludzi w jego otoczeniu oraz wywierania szkodliwego wpływu na

budynek.

7.

Dolna krawędź otworu wyrzutni z poziomym wylotem powietrza, usytuowanej na dachu budynku,

powinna znajdować się co najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na której wyrzutnia jest

zamontowana, oraz 0,4 m powyżej linii łączącej najwyższe punkty wystających ponad

dach części budynku, znajdujących się w odległości do 10 m od wyrzutni, mierząc w

rzucie poziomym.

8.

Usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie terenu jest dopuszczalne tylko za zgodą

i na warunkach określonych przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego.

9.

Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza w ścianie budynku, pod warunkiem że

1

powietrze wywiewane nie zawiera uciążliwych zapachów;

1a

powietrze wywiewane nie zawiera zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia;

2)

przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości co najmniej

10 m lub bez okien w odległości co najmniej 8 m;

3)

okna znajdujące się w tej samej ścianie są oddalone w poziomie od wyrzutni co najmniej

3 m, a poniżej lub powyżej wyrzutni - co najmniej 2 m;

4)

czerpnia powietrza, usytuowana w tej samej ścianie budynku, znajduje się poniżej lub

na tym samym poziomie co wyrzutnia, w odległości co najmniej 1,5 m.

10.

Czerpnie i wyrzutnie powietrza na dachu budynku należy sytuować poza strefami zagrożenia

wybuchem, zachowując między nimi odległość nie mniejszą niż 10 m przy wyrzucie poziomym

i 6 m przy wyrzucie pionowym, przy czym wyrzutnia powinna być usytuowana co najmniej

1 m ponad czerpnią.

11.

Odległość, o której mowa w ust. 10, może nie być zachowana w przypadku zastosowania

zblokowanych urządzeń wentylacyjnych, obejmujących czerpnię i wyrzutnię powietrza,

zapewniających skuteczny rozdział strumienia powietrza świeżego od wywiewanego z urządzenia

wentylacyjnego. Nie dotyczy to przypadku usuwania powietrza zawierającego zanieczyszczenia

szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe zapachy lub substancje palne.

12.

Odległość wyrzutni dachowych, mierząc w rzucie poziomym, nie powinna być mniejsza

niż 3 m od

1)

krawędzi dachu, poniżej której znajdują się okna;

2)

najbliższej krawędzi okna w połaci dachu;

3)

najbliższej krawędzi okna w ścianie ponad dachem.

13.

Jeżeli odległość, o której mowa w ust. 12 pkt 2 i 3, wynosi od 3 m do 10 m, dolna

krawędź wyrzutni powinna znajdować się co najmniej 1 m ponad najwyższą krawędzią okna.

14.

W przypadku usuwania przez wyrzutnię dachową powietrza zawierającego zanieczyszczenia

szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe zapachy, z zastrzeżeniem ust. 5, odległości, o

których mowa w ust. 12 i 13, należy zwiększyć o 100%.

1.

Przewody i urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być zaprojektowane

i wykonane w taki sposób, aby zminimalizować odkładanie się zanieczyszczeń na ich

powierzchniach wewnętrznych kontaktujących się z powietrzem wentylacyjnym.

2.

Przewody powinny mieć przekrój poprzeczny właściwy dla przewidywanych przepływów powietrza

oraz konstrukcję przystosowaną do maksymalnego ciśnienia i wymaganej szczelności instalacji,

z uwzględnieniem Polskich Norm dotyczących wytrzymałości i szczelności przewodów.

3.

Właściwości materiałów przewodów lub sposób zabezpieczania ich powierzchni powinny

być dobrane odpowiednio do parametrów przepływającego powietrza oraz do warunków występujących

w miejscu ich zamontowania.

4.

Przewody instalowane w miejscach, w których mogą być narażone na uszkodzenia mechaniczne,

powinny być zabezpieczone przed tymi uszkodzeniami.

5.

Przewody powinny być wyposażone w otwory rewizyjne spełniające wymagania Polskiej

Normy dotyczącej elementów przewodów ułatwiających konserwację, umożliwiające oczyszczenie

wnętrza tych przewodów, a także innych urządzeń i elementów instalacji, o ile ich

konstrukcja nie pozwala na czyszczenie w inny sposób niż poprzez te otwory, przy czym

nie należy ich sytuować w pomieszczeniach o podwyższonych wymaganiach higienicznych.

6

Przewody prowadzone przez pomieszczenia lub przestrzenie nieogrzewane, a w przypadku

instalacji klimatyzacji - również niechłodzone, powinny mieć izolację cieplną, z uwzględnieniem

wymagań określonych w § 267 ust. 1.

7.

Przewody instalacji klimatyzacji, przewody stosowane do recyrkulacji powietrza oraz

prowadzące do urządzeń do odzyskiwania ciepła, a także przewody prowadzące powietrze

zewnętrzne przez ogrzewane pomieszczenia, powinny mieć izolację cieplną i przeciwwilgociową.

1.

Urządzenia i elementy wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być stosowane

w sposób umożliwiający uzyskanie zakładanej jakości środowiska w pomieszczeniu przy

racjonalnym zużyciu energii do ogrzewania i chłodzenia oraz energii elektrycznej.

2.

Instalacje klimatyzacji powinny być wyposażone w odpowiednie urządzenia pomiarowe

służące do sprawdzania warunków pracy i kontroli zużycia energii.

3.

Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, takie jak centrale, klimakonwektory

wentylatorowe, klimatyzatory, aparaty ogrzewcze i chłodząco-wentylacyjne, powinny

być tak instalowane, aby była zapewniona możliwość ich okresowej kontroli, konserwacji,

naprawy lub wymiany.

4.

Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne usytuowane na zewnątrz budynku powinny mieć

odpowiednią obudowę lub inne zabezpieczenie przed wpływem czynników atmosferycznych.

5.

W przypadku pomieszczeń o specjalnych wymaganiach higienicznych należy stosować centrale

wentylacyjne i klimatyzacyjne umożliwiające utrzymanie podwyższonej czystości wewnątrz

obudowy, wyposażone w oświetlenie wewnętrzne i wzierniki do kontroli stanu centrali

z zewnątrz.

6.

Urządzenia wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed

zanieczyszczeniami znajdującymi się w powietrzu zewnętrznym, a w szczególnych przypadkach

w powietrzu obiegowym (recyrkulacyjnym), za pomocą filtrów

1)

nagrzewnice, chłodnice i urządzenia do odzyskiwania ciepła - co najmniej klasy G4,

2)

nawilżacze - co najmniej klasy F6,

określonych w Polskiej Normie dotyczącej klasyfikacji filtrów powietrza.

7.

Nawilżacze w instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być zabezpieczone

przed przeciekaniem wody na zewnątrz oraz przed przenoszeniem kropel wody przez powietrze

wentylacyjne do dalszych części instalacji.

8.

Połączenia wentylatorów z przewodami wentylacyjnymi powinny być wykonane za pomocą

elastycznych elementów łączących, z zachowaniem wymagań określonych w § 267 ust. 7.

9.

Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacji powinny być wyposażone w przepustnice

zlokalizowane w miejscach umożliwiających regulację instalacji, a także odcięcie dopływu

powietrza zewnętrznego i wypływu powietrza wewnętrznego. Wymaganie to nie dotyczy

instalacji mechanicznej wywiewnej, przewidzianej do okresowej pracy jako wentylacja

grawitacyjna.

10

Moc właściwą wentylatorów stosowanych w instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych

określa poniższa tabela

Lp.

Rodzaj i zastosowanie wentylatora

Maksymalna mocwłaściwa wentylatora[kW/(m

1

2

3

1

Wentylator nawiewny

a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła

1,60

b) instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odzysku ciepła oraz wentylacji nawiewnej

1,25

2

Wentylator wywiewny

a) instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła

1,00

b) instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odzysku ciepła

1,00

c) instalacja wywiewna

0,80

11

Dopuszcza się zwiększenie mocy właściwej wentylatora, w przypadku zastosowania wybranych

elementów instalacji, do wartości określonej w poniższej tabeli

Lp.

Dodatkowe elementy instalacji wentylacyjnej lub klimatyzacyjnej

Dodatkowa mocwłaściwa wentylatora[kW/(m

1

2

3

1

Dodatkowy stopień filtracji powietrza

0,3

2

Dodatkowy stopień filtracji powietrza z filtrami klasy H10 i wyższej

0,6

3

Filtry do usuwania gazowych zanieczyszczeń powietrza

0,3

4

Wysoko skuteczne urządzenie do odzysku ciepła (sprawność temperaturowa większa niż67%)

0,3

12.

Temperatury zasilania i powrotu czynnika chłodzącego belek chłodzących i elementów

chłodzących płaszczyznowych powinny być tak dobrane, aby nie występowała kondensacja

pary wodnej na powierzchniach tych urządzeń.

13.

Pompy obiegowe w obiegach chłodzących i ogrzewczych instalacji klimatyzacji powinny

być regulowane według obciążenia cieplnego.

1.

W budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego, oświaty, wychowania, opieki zdrowotnej

i opieki społecznej, a także w pomieszczeniach biurowych przeznaczonych na pobyt ludzi,

niewyposażonych w wentylację mechaniczną lub klimatyzację, okna, w celu okresowego

przewietrzania, powinny mieć konstrukcję umożliwiającą otwieranie co najmniej 50%

powierzchni wymaganej zgodnie z § 57 dla danego pomieszczenia.

2.

Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki okienne, wykorzystywane do przewietrzania

pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, powinny być zaopatrzone w urządzenia pozwalające

na łatwe ich otwieranie i regulowanie wielkości otwarcia z poziomu podłogi lub pomostu,

także przez osoby niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się korzystania z pomocy

innych współużytkowników.

3.

W przypadku zastosowania w pomieszczeniach innego rodzaju wentylacji niż wentylacja

mechaniczna nawiewna lub nawiewno-wywiewna, dopływ powietrza zewnętrznego, w ilości

niezbędnej dla potrzeb wentylacyjnych, należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczane

w oknach, drzwiach balkonowych lub w innych częściach przegród zewnętrznych.

4.

Urządzenia nawiewne, o których mowa w ust. 3, powinny być stosowane zgodnie z wymaganiami

określonymi w Polskiej Normie dotyczącej wentylacji w budynkach mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego i użyteczności publicznej.

1.

Zaopatrzenie budynków w gaz oraz instalacje gazowe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym

i warunkom wynikającym z własności fizykochemicznych gazu oraz warunkom technicznym

przyłączenia do sieci gazowej, określonym przez dostawcę gazu.

2.

Instalację gazową zasilaną z sieci gazowej stanowi układ przewodów za kurkiem głównym,

prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym

wyposażeniem, a także urządzeniami do pomiaru zużycia gazu, urządzeniami gazowymi

oraz przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli są one elementem wyposażenia

urządzeń gazowych.

3.

Instalację gazową zasilaną gazem płynnym ze stałych zbiorników lub baterii butli,

znajdujących się na działce budowlanej na zewnątrz budynku, stanowi układ przewodów

za głównym zaworem odcinającym instalację zbiornikową, butle lub kolektor butli prowadzonych

na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem,

a także urządzenia do pomiaru zużycia gazu, urządzenia gazowe z wyposażeniem oraz

przewody spalinowe lub powietrzno-spalinowe odprowadzające spaliny bezpośrednio poza

budynek lub do przewodów w ścianach.

4.

Instalację gazową zasilaną gazem płynnym z indywidualnej butli, znajdującej się wewnątrz

budynku, stanowi butla gazowa, urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą,

kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami spalinowymi

lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli stanowią one element składowy urządzeń gazowych.

5.

Instalację zbiornikową gazu płynnego stanowi zespół urządzeń składający się ze zbiornika

albo grupy zbiorników z armaturą i osprzętem oraz z przyłącza gazowego z głównym zaworem

odcinającym.

6.

Wymagania dla instalacji gazowych, o których mowa w rozporządzeniu, nie dotyczą instalacji

przeznaczonych dla celów rolniczych i produkcyjno-przemysłowych (technologicznych).

1.

W przewodach gazowych, doprowadzających gaz do zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego,

zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i rekreacji indywidualnej, nie powinno

być ciśnienia wyższego niż 500 kPa, a do ścian zewnętrznych pozostałych budynków wyższego

niż 1600 kPa.

2.

Instalacja gazowa w budynku powinna zapewniać doprowadzenie paliwa gazowego w ilości

odpowiadającej potrzebom użytkowym oraz odpowiednią wartość ciśnienia przed urządzeniami

gazowymi, zależną od rodzaju paliwa gazowego zastosowanego do zasilania budynku, określoną

Polską Normą dotyczącą paliw gazowych, przy czym ciśnienie to nie powinno być wyższe

niż 5 kPa.

3.

Instalacja gazowa w budynku o wysokości większej niż 35 m ponad poziomem terenu może

być doprowadzona tylko do pomieszczeń technicznych, w których są zainstalowane urządzenia

gazowe, usytuowanych w piwnicy lub na najniższej kondygnacji nadziemnej, a także na

najwyższej kondygnacji budynku lub nad tą kondygnacją, pod warunkiem zastosowania

urządzeń stabilizujących ciśnienie gazu.

4.

Zastosowanie instalacji gazowej w budynkach o wysokości ponad 25 m wymaga uzyskania

pozytywnej opinii wydanej przez właściwego komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży

Pożarnej.

5.

Instalacje gazowe zasilane gazem płynnym mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich.

6.

Zabrania się stosowania w jednym budynku gazu płynnego i gazu z sieci gazowej.

7.

W budynku niskim, mającym w mieszkaniach instalację zasilaną gazem płynnym, dopuszcza

się usytuowanie kotłowni gazowej zasilanej z sieci gazowej.

8.

Instalacje gazowe zasilane gazem o gęstości większej od gęstości powietrza nie mogą

być stosowane w pomieszczeniach, których poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego

terenu oraz w których znajdują się studzienki lub kanały instalacyjne i rewizyjne

poniżej podłogi.

1.

Instalacje sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu mogą być stosowane w

budynkach, w których jest ustanowiony stały nadzór, zapewniający podejmowanie działań

zaradczych, a także w budynkach jednorodzinnych.

2.

Czujki sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia gazu w budynkach, o których mowa

w ust. 1, powinny być instalowane w piwnicach i suterenach oraz w pomieszczeniach,

w których istnieje możliwość nagromadzenia gazu przy stanach awaryjnych instalacji

lub przyłącza gazowego.

3.

Sygnały alarmowe stanu zagrożenia wybuchem w budynkach, z wyłączeniem budynków jednorodzinnych,

powinny być kierowane do służb lub osób zobowiązanych do podjęcia skutecznej akcji

zapobiegawczej.

4.

Zabrania się instalowania urządzeń sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do części

mieszkalnej budynku wielorodzinnego. Nie dotyczy to indywidualnych urządzeń sygnalizacyjno-odcinających

dopływ gazu do odrębnych mieszkań.

5.

Urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ gazu należy stosować w tych pomieszczeniach,

w których łączna nominalna moc cieplna zainstalowanych urządzeń gazowych jest większa

niż 60 kW.

6.

Zawór odcinający dopływ gazu do budynku, będący elementem składowym urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego,

powinien być instalowany poza budynkiem, między kurkiem głównym a wprowadzeniem przewodu

do budynku.

7.

Instalacja gazowa przyłączona do sieci gazowej wykonanej z przewodów metalowych powinna

być zabezpieczona przed wpływem prądów błądzących przez zainstalowanie wstawki izolacyjnej

na wprowadzeniu metalowej rury gazowej do budynku.

1.

Instalacja gazowa budynku zasilanego z sieci gazowej powinna mieć zainstalowany na

przyłączu kurek główny, umożliwiający odcięcie dopływu gazu.

2.

Kurek główny powinien być zainstalowany na zewnątrz budynku w wentylowanej szafce

co najmniej z materiału trudno zapalnego przy ścianie, we wnęce ściennej lub w odległości

nieprzekraczającej 10 m od zasilanego budynku, w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczonym

przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i dostępem osób niepowołanych.

3.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej dopuszcza się instalowanie

kurka głównego w odległości większej niż 10 m od zasilanego budynku, w wentylowanej

szafce, usytuowanej w linii ogrodzenia od ulicy lub ogólnego ciągu pieszego z dostępem

do niej od strony zewnętrznej działki budowlanej.

4.

W budynkach o charakterze monumentalnym dopuszcza się instalowanie kurków głównych

w miejscach łatwo dostępnych z zewnątrz, niebędących pomieszczeniami, np. w podcieniach,

prześwitach, bramach, w odległości nie większej niż 2 m od lica zewnętrznego budynku.

5.

Odległość kurka głównego, montowanego przy ścianie lub we wnęce ściany budynku, od

poziomu terenu oraz najbliższej krawędzi okna, drzwi lub innego otworu w budynku powinna

wynosić co najmniej 0,5 m.

6.

W uzasadnionych przypadkach, wynikających z rozwiązania funkcjonalno-przestrzennego

budynku, może być zainstalowany więcej niż jeden kurek główny. W takim przypadku instalacje

zasilane z oddzielnych przyłączy nie mogą być ze sobą połączone.

7

W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się instalowanie kurka głównego przed budynkiem,

poniżej poziomu terenu, pod warunkiem zachowania wymagań właściwych dla armatury zaporowej

montowanej na gazociągach sieci gazowych.

8.

Miejsce usytuowania kurka głównego powinno być jednoznacznie oznakowane. Na budynku

mającym więcej niż jeden kurek główny należy umieścić informację o liczbie i miejscach

ich zainstalowania.

1.

W przypadku gdy z jednego przyłącza jest zasilany więcej niż jeden budynek, oprócz

kurka głównego, należy zastosować odrębne zawory niebędące kurkami głównymi, odcinające

dopływ gazu do każdego z tych budynków.

2.

W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej, gdy kurek główny

jest zainstalowany w linii ogrodzenia w odległości większej niż 10 m, należy na ścianie

budynku dodatkowo zastosować zawór odcinający.

3.

Zawory odcinające, o których mowa w ust. 1 i 2, powinny spełniać wymagania określone

w § 158 ust. 6.

1.

W przypadku instalacji gazowej, zasilanej z sieci gazowej o ciśnieniu do 500 kPa,

z której korzysta więcej niż jeden odbiorca lub w której nominalne zużycie gazu jest

większe niż 10 m

2.

W przypadku instalacji gazowej, zasilanej ze wspólnej sieci o ciśnieniu do 500 kPa,

z której korzysta jeden odbiorca, a nominalne zużycie gazu jest mniejsze niż 10 m

Urządzenia redukcyjne mogą być instalowane wyłącznie na zewnątrz budynku i powinny

być zabezpieczone przed dostępem osób niepowołanych i uszkodzeniami mechanicznymi.

1.

Przewody instalacji gazowej, prowadzone poniżej poziomu terenu, poza budynkiem w odległości

większej niż 0,5 m od jego ściany zewnętrznej, powinny spełniać wymagania określone

w przepisach odrębnych dotyczących sieci gazowych.

1a.

Przewody instalacji gazowej powinny być wykonane w sposób zapewniający spełnienie

wymagań szczelności i trwałości określonych w Polskiej Normie dotyczącej przewodów

gazowych dla budynków.

2.

Przewody instalacji gazowej, począwszy od 0,5 m przed zewnętrzną ścianą budynku do

kurków odcinających przed gazomierzami w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych lub

do odgałęzień lokali użytkowych w budynkach użyteczności publicznej, powinny być wykonane

z rur stalowych bez szwu bądź z rur stalowych ze szwem przewodowych, zgodnych z wymaganiami

przedmiotowych Polskich Norm, łączonych przez spawanie.

3.

Przewody instalacji gazowej w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, zagrodowych

i rekreacji indywidualnej, począwszy od 0,5 m przed zewnętrzną ścianą budynku do wyprowadzenia

poza lico wewnętrzne tej ściany, powinny być wykonane z rur, o których mowa w ust.

2.

4.

W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, budynkach w zabudowie zagrodowej i budynkach

rekreacji indywidualnej przewody instalacji gazowej, a w pozostałych budynkach tylko

przewody za gazomierzami lub odgałęzieniami prowadzącymi do odrębnych mieszkań lub

lokali użytkowych, powinny być wykonane z rur, o których mowa w ust. 2, łączonych

również z zastosowaniem połączeń gwintowanych lub z rur miedzianych łączonych przez

lutowanie lutem twardym. Dopuszcza się stosowanie innych sposobów łączenia rur, jeżeli

spełniają one wymagania szczelności i trwałości określone w Polskiej Normie dotyczącej

przewodów gazowych dla budynków.

5.

Po zewnętrznej stronie ścian budynku nie mogą być prowadzone przewody gazowe wykonane

1)

z rur stalowych, jeżeli służą do rozprowadzania paliw gazowych zawierających parę

wodną lub inne składniki ulegające kondensacji w warunkach eksploatacyjnych;

2)

z rur miedzianych.

6.

Przewody instalacji gazowej dla gazu płynnego mogą być prowadzone powyżej poziomu

terenu między zbiornikiem, butlą lub baterią butli a budynkiem, a także po zewnętrznej

ścianie budynku, jeżeli długość tego przewodu nie jest większa niż 10 m, a składniki

gazu nie podlegają kondensacji w warunkach eksploatacyjnych.

1.

Przewodów instalacji gazowych nie należy prowadzić przez pomieszczenia mieszkalne

oraz pomieszczenia, których sposób użytkowania może spowodować naruszenie stanu technicznego

instalacji lub wpływać na parametry eksploatacyjne gazu.

2.

Zabrania się prowadzenia przez pomieszczenia mieszkalne przewodów instalacji gazowej

z zastosowaniem połączeń gwintowanych, a także z zastosowaniem innych sposobów łączenia

rur, jeżeli mogą one stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców.

3.

Przewody instalacji gazowej, w stosunku do przewodów innych instalacji stanowiących

wyposażenie budynku (ogrzewczej wodociągowej, kanalizacyjnej, elektrycznej, piorunochronnej

itp.), należy lokalizować w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich użytkowania. Odległość

między przewodami instalacji gazowej a innymi przewodami powinna umożliwiać wykonywanie

prac konserwacyjnych.

4.

Poziome odcinki instalacji gazowych powinny być usytuowane w odległości co najmniej

0,1 m powyżej innych przewodów instalacyjnych, natomiast jeżeli gęstość gazu jest

większa od gęstości powietrza - poniżej przewodów elektrycznych i urządzeń iskrzących.

5.

Przewody instalacji gazowej krzyżujące się z innymi przewodami instalacyjnymi powinny

być od nich oddalone co najmniej o 0,02 m.

6.

Dopuszcza się prowadzenie przewodów gazowych z rur stalowych bez szwu i rur stalowych

ze szwem przewodowych, łączonych za pomocą spawania przez jedną kondygnację garażu,

znajdującą się bezpośrednio pod kondygnacją nadziemną budynku, pod warunkiem zabezpieczenia

tych przewodów przed uszkodzeniem mechanicznym.

1.

Rozwiązania techniczne instalacji gazowej powinny umożliwiać samokompensację wydłużeń

cieplnych oraz eliminować ewentualne odkształcenia instalacji, wywołane deformacją

lub osiadaniem budynku.

2.

Przewody instalacji gazowych w piwnicach i suterenach należy prowadzić na powierzchni

ścian lub pod stropem, natomiast na pozostałych kondygnacjach nadziemnych dopuszcza

się prowadzenie ich także w bruzdach osłoniętych nieuszczelnionymi ekranami lub wypełnionych

- po uprzednim wykonaniu próby szczelności instalacji - łatwo usuwalną masą tynkarską,

niepowodującą korozji przewodów. Wypełnianie bruzd, w których są prowadzone przewody

z rur miedzianych, jest zabronione.

3.

Przewody gazowe z rur stalowych, po wykonaniu próby szczelności, powinny być zabezpieczone

przed korozją.

1.

Urządzenia pomiarowe zużycia gazu, zwane dalej „gazomierzami”, spełniające wymagania

określone w Polskiej Normie dotyczącej gazomierzy, powinny być zainstalowane oddzielnie

dla każdego z odbiorców i zabezpieczone przed dostępem osób nieupoważnionych.

2.

Lokalizacja gazomierzy powinna zapewniać łatwy dostęp do ich kontroli lub wymiany.

3.

Przed każdym gazomierzem należy zainstalować zawór odcinający. Jeżeli gazomierz jest

instalowany w jednej szafce z kurkiem głównym, uznaje się, że wymaganie to jest spełnione.

4.

Gazomierze mogą być instalowane

1)

w szafkach z materiałów co najmniej trudno zapalnych, z otworami wentylacyjnymi

a)

na klatkach schodowych lub korytarzach ogólnych,

b)

na zewnątrz budynku, razem z kurkiem głównym instalacji gazowej, z zachowaniem warunków

określonych w § 159 i 160;

2)

w szybach wentylowanych przeznaczonych dla pionów instalacyjnych, z drzwiczkami bez

otworów wentylacyjnych, dostępnymi od strony pomieszczeń niemieszkalnych.

5.

Dopuszcza się instalowanie gazomierzy, także bez szafek, w kuchniach stanowiących

samodzielne pomieszczenie oraz w przedpokojach w istniejących budynkach mieszkalnych,

podlegających przebudowie lub w których następuje remont instalacji gazowej.

6

Gazomierze mogą być ponadto instalowane w wydzielonych i zamykanych pomieszczeniach

piwnicznych, jeżeli mają one okno oraz przewód wentylacji grawitacyjnej wyprowadzony

ponad dach lub przez ścianę zewnętrzną na wysokość co najmniej 2,5 m powyżej terenu,

w odległości nie mniejszej niż 0,5 m od bocznej krawędzi okien, drzwi i innych otworów.

Gazomierzy nie można instalować

1)

w pomieszczeniach mieszkalnych, łazienkach lub innych, w których występuje zagrożenie

korozyjne (wilgoć, opary związków chemicznych itp.);

2)

we wspólnych wnękach z licznikami elektrycznymi;

3)

w odległości mniejszej w rzucie poziomym niż 1 m od palnika gazowego lub innego paleniska;

4)

w odległości mniejszej niż 3 m od urządzenia gazowego, mierząc w rozwinięciu długości

przewodu.

1.

Gazomierze należy instalować w przedziale wysokości od 0,3 m do 1,8 m od poziomu podłogi

do spodu gazomierza lub co najmniej 0,5 m od poziomu terenu.

2.

Gazomierze do pomiaru przepływu gazu o gęstości mniejszej od gęstości powietrza powinny

być umieszczone powyżej licznika elektrycznego i innych urządzeń mogących iskrzyć,

a do gazu o gęstości większej od gęstości powietrza - o co najmniej 0,3 m poniżej

licznika i takich urządzeń.

3.

Gazomierze instalowane bez szafek, na tym samym poziomie co liczniki elektryczne lub

inne mogące iskrzyć urządzenia, powinny być od nich oddalone co najmniej o 1 m.

4.

Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o której jest mowa w ust. 3, jeżeli między

tymi urządzeniami zostanie wykonana przegroda z materiału niepalnego o wysokości co

najmniej 0,5 m powyżej i poniżej gazomierza oraz wysięgu większym o co najmniej 0,1

m od odległości lica gazomierza od ściany, na której jest zainstalowany.

Rozwiązania techniczne połączeń gazomierzy i urządzeń gazowych z instalacją powinny

umożliwiać ich odłączenie bez konieczności demontażu części instalacji.

1.

Urządzenia gazowe mogą być instalowane wyłącznie w pomieszczeniach spełniających warunki

dotyczące ich wysokości, kubatury, wentylacji i odprowadzenia spalin, a także dopływu

powietrza do spalania określone w rozporządzeniu, w Polskich Normach i przepisach

odrębnych.

2

Urządzenia gazowe z otwartą komorą spalania, przez co rozumie się urządzenia typu

A i B, nie mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych, z zastrzeżeniem §

93 ust. 2, 4 i 5.

3.

Urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania, przez co rozumie się urządzenia typu

C, mogą być instalowane w pomieszczeniach mieszkalnych, niezależnie od rodzaju występującej

w nich wentylacji, pod warunkiem zastosowania koncentrycznych przewodów powietrzno-spalinowych,

z zachowaniem wymagań § 175.

Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego dozoru w czasie ich użytkowania, takie

jak kotły gazowe lub ogrzewacze pomieszczeń, powinny być wyposażone w samoczynnie

działające zabezpieczenia przed skutkami spadku ciśnienia lub przerwą w dopływie gazu.

1

Maksymalne, łączne obciążenie cieplne przypadające na 1 m

Rodzaje pomieszczeń

Maksymalne obciążenie cieplne urządzeń gazowych na 1 m

typ A - bez odprowadzenia spalin

typ B z odprowadzeniem spalin

1

2

3

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi oraz wnęki kuchenne połączone z przedpokojem

175 W (150 kcal/h)

350 W (300 kcal/h)

Pomieszczenia nieprzeznaczone na stały pobyt ludzi, w tym pomieszczenia kuchenne w

mieszkaniach

930 W (800 kcal/h)

4650 W (4000 kcal/h)

2.

W przypadku instalowania w jednym pomieszczeniu urządzeń gazowych bez odprowadzenia

spalin i z odprowadzeniem spalin, łączne obciążenie cieplne pochodzące od tych urządzeń

przypadające na 1 m

3.

Kubatura pomieszczeń, w których instaluje się urządzenia gazowe, nie powinna być mniejsza

niż

1)

8 m

2)

6,5 m

4.

Pomieszczenia, w których instaluje się urządzenia gazowe, powinny mieć wysokość co

najmniej 2,2 m.

5.

W budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej,

wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, dopuszcza się instalowanie

gazowych kotłów grzewczych w pomieszczeniach technicznych o wysokości co najmniej

1,9 m, z zachowaniem warunków określonych w ust. 1 i § 170 ust. 1 i 2.

1.

Przy instalowaniu urządzeń gazowych należy spełnić następujące warunki

1)

urządzenia gazowe należy połączyć ze stalowymi lub miedzianymi przewodami instalacji

gazowej na stałe lub z zastosowaniem elastycznych przewodów metalowych;

2)

zawór odcinający dopływ gazu do urządzenia należy umieścić w pomieszczeniu, w którym

jest zainstalowane urządzenie gazowe, w miejscu łatwo dostępnym, w odległości nie

większej niż 1 m od króćca przyłączeniowego;

3)

kuchnie i kuchenki gazowe należy instalować w odległości co najmniej 0,5 m od okien

do boku urządzenia, licząc w rzucie poziomym;

4)

ogrzewacze pomieszczeń, których temperatura osłon może przekroczyć 60°C, należy instalować

w odległości co najmniej 0,3 m od ścian z materiałów łatwo zapalnych, otynkowanych

oraz w odległości 0,6 m od elementów ścian z materiałów łatwo zapalnych, nieosłoniętych

tynkiem;

5)

grzejniki gazowe wody przepływowej należy instalować na ścianach z materiałów niepalnych

bądź odizolować je od ściany z materiałów palnych płytą z materiału niepalnego.

2.

Urządzenia gazowe, wymagające przemieszczania, takie jak palniki, kolby, lutownice,

mogą być instalowane za pomocą przewodów elastycznych przeznaczonych do takich celów.

1.

Grzewcze urządzenia gazowe, takie jak: kotły ogrzewcze, grzejniki wody przepływowej,

niezależnie od ich obciążeń cieplnych, powinny być podłączone na stałe z indywidualnymi

kanałami spalinowymi, z uwzględnieniem instrukcji technicznej producenta urządzenia,

o której mowa w przepisach dotyczących zasadniczych wymagań dla urządzeń spalających

paliwa gazowe.

2.

Przewody i kanały spalinowe odprowadzające spaliny od urządzeń gazowych na zasadzie

ciągu naturalnego powinny posiadać przekroje wynikające z obliczeń oraz zapewniać

podciśnienie ciągu w wysokości odpowiedniej dla typu urządzenia i jego mocy cieplnej.

3.

Dopuszcza się stosowanie zbiorczych przewodów systemów powietrzno-spalinowych przystosowanych

do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, wyposażonymi w zabezpieczenia

przed zanikiem ciągu kominowego.

4.

Dopuszcza się stosowanie indywidualnych przewodów powietrznych i spalinowych jako

zestawu wyrobów służących do doprowadzenia powietrza do urządzenia gazowego i odprowadzenia

spalin na zewnątrz.

5.

Dopuszcza się w pomieszczeniu kotłowni przyłączenie kilku kotłów do wspólnego kanału

spalinowego w przypadku

1)

kotłów pobierających powietrze do spalania z pomieszczenia, pod warunkiem zastosowania

skrzyniowego przerywacza ciągu lub wyposażenia kotłów w czujniki zaniku ciągu kominowego

wyłączających równocześnie wszystkie kotły;

2)

wykonania dla kotłów z palnikami nadmuchowymi przewodu spalinowego o przekroju poprzecznym

nie mniejszym niż 1,6 sumy przekrojów przewodów odprowadzających spaliny z poszczególnych

kotłów, a także wyposażenie wylotu przewodu spalinowego w czujnik zaniku ciągu kominowego,

wyłączającego równocześnie wszystkie kotły.

6.

Przewody i kanały spalinowe, odprowadzające spaliny od grzewczych urządzeń gazowych,

powinny być dostosowane do warunków pracy danego typu urządzenia.

7.

Przewody i kanały spalinowe odprowadzające spaliny od urządzeń gazowych, z wyłączeniem

kotłów, powinny spełniać następujące wymagania

1)

przekroje poprzeczne przewodu, a także kanału spalinowego powinny być stałe na całej

długości;

2)

długość pionowych przewodów spalinowych powinna być nie mniejsza niż 0,22 m, a przewodów

poziomych ułożonych ze spadkiem co najmniej 5% w kierunku urządzenia - nie większa

niż 2 m;

3)

długość kanału spalinowego mierzona od osi wlotu przewodu spalinowego do krawędzi

wylotu kanału nad dachem powinna być nie mniejsza niż 2 m;

4)

wyloty kanałów spalinowych, jeżeli wynika to z warunków pracy urządzeń, powinny być

zaopatrzone w wywietrzniki dobrane do ilości spalin, długości odcinków pionowych,

położenia w określonej strefie wiatrowej i warunków lokalnych.

8.

Dopuszcza się instalowanie przepustnic w przewodach odprowadzających spaliny z poszczególnych

urządzeń, jeżeli ich działanie nie zakłóca przepływu spalin.

9.

Urządzenia gazowe wyposażone w palniki nadmuchowe powinny być połączone przewodami

z kanałami spalinowymi, których przekroje należy dobierać z uwzględnieniem nadciśnień

występujących w komorach spalania tych urządzeń.

10.

Nad urządzeniami gazowymi typu restauracyjnego z odprowadzeniem spalin do pomieszczenia

należy umieszczać okapy odprowadzające te spaliny do kanałów spalinowych, przy czym

dla urządzeń o mocy cieplnej większej niż 30 kW należy instalować czujniki, wyłączające

urządzenie w przypadku zaniku ciągu kominowego.

1.

Indywidualne koncentryczne przewody powietrzno-spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne

i spalinowe od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania mogą być wyprowadzone

przez zewnętrzną ścianę budynku, jeżeli urządzenia te mają nominalną moc cieplną nie

większą niż

1)

21 kW - w wolno stojących budynkach jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej;

2)

5 kW - w pozostałych budynkach mieszkalnych.

2.

Wyloty przewodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, powinny znajdować się wyżej niż 2,5

m ponad poziomem terenu. Dopuszcza się sytuowanie tych wylotów poniżej 2,5 m, lecz

nie mniej niż 0,5 m ponad poziomem terenu, jeżeli w odległości do 8 m nie znajduje

się plac zabaw dla dzieci lub inne miejsca rekreacyjne.

3.

Odległość między wylotami przewodów, o których mowa w ust. 1, powinna być nie mniejsza

niż 3 m, a odległość tych wylotów od najbliższej krawędzi okien otwieranych i ryzalitów

przesłaniających nie mniejsza niż 0,5 m.

4.

W budynkach produkcyjnych i magazynowych oraz halach sportowych i widowiskowych nie

ogranicza się nominalnej mocy cieplnej urządzeń z zamkniętą komorą spalania, od których

indywidualne koncentryczne przewody powietrzno-spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne

i spalinowe są wyprowadzone przez zewnętrzną ścianę budynku, jeżeli odległość tej

ściany od granicy działki budowlanej wynosi co najmniej 8 m, a od ściany innego budynku

z oknami nie mniej niż 12 m, a także jeżeli wyloty przewodów znajdują się wyżej niż

3 m ponad poziomem terenu.

1.

Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na paliwa gazowe powinny odpowiadać

wymaganiom § 172 oraz innym przepisom rozporządzenia, a także odpowiadać wymaganiom

określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwa gazowe o gęstości

względnej mniejszej niż 1.

2.

Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej do 30 kW mogą być instalowane w pomieszczeniach

nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz w miejscach, o których mowa w ust. 3.

3.

Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW do 60 kW należy instalować

w pomieszczeniu technicznym lub w przewidzianym wyłącznie na kotłownię budynku wolno

stojącym.

4.

Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej powyżej 60 kW do 2000 kW należy instalować

w służącym wyłącznie do tego celu pomieszczeniu technicznym lub w budynku wolno stojącym

przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.

5.

Kotły na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej powyżej 2000 kW mogą być instalowane

wyłącznie w budynku wolno stojącym przeznaczonym na kotłownię.

6.

Kubatura pomieszczeń z kotłami na paliwa gazowe o łącznej mocy cieplnej do 60 kW oraz

z kotłami o mocy cieplnej powyżej 60 kW pobierającymi powietrze z pomieszczeń powinna

odpowiadać wymaganiom określonym w § 172.

7.

Kubatura pomieszczeń z kotłami, o których mowa w ust. 4 i 5, z zamkniętą komorą spalania,

powinna być określana indywidualnie, przy uwzględnieniu warunków technicznych i technologicznych,

a także wymagań eksploatacyjnych.

8.

W pomieszczeniu z zainstalowanymi kotłami, o których mowa w ust. 4 i 5, zabrania się

instalowania urządzeń przeznaczonych do pomiaru zużycia gazu.

9.

Do pomieszczeń technicznych z zainstalowanymi kotłami o łącznej mocy cieplnej powyżej

60 kW do 2000 kW, zlokalizowanych w budynku o innym przeznaczeniu niż kotłownia, należy

doprowadzić odrębny przewód gazowy, z którego nie mogą być zasilane pozostałe urządzenia

gazowe w tym budynku.

Urządzenia gazowe instalowane w budynku mogą być zasilane gazem płynnym z indywidualnych

butli o nominalnej zawartości gazu do 11 kg, pod warunkiem spełnienia następujących

wymagań

1)

w jednym mieszkaniu, warsztacie lub lokalu użytkowym nie należy instalować więcej

niż dwóch butli;

2)

w pomieszczeniu, w którym instaluje się butlę, należy zachować temperaturę niższą

niż 35°C;

3)

butlę należy instalować wyłącznie w pozycji pionowej;

4)

butlę należy zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi;

5)

między butlą a urządzeniem promieniującym ciepło, z wyłączeniem zestawów urządzeń

gazowych z butlami, należy zachować odległość co najmniej 1,5 m;

6)

butli nie należy umieszczać w odległości mniejszej niż 1 m od urządzeń mogących powodować

iskrzenie;

7)

urządzenia gazowe należy łączyć z reduktorem ciśnienia gazu na butli za pomocą elastycznego

przewodu o długości nieprzekraczającej 3 m i wytrzymałości na ciśnienie co najmniej

300 kPa, odpornego na składniki gazu płynnego, uszkodzenia mechaniczne oraz temperaturę

do 60°C;

8)

urządzenie gazowe o mocy cieplnej przekraczającej 10 kW należy łączyć z przewodem

elastycznym, o którym mowa w pkt 7, rurą stalową o długości co najmniej 0,5 m.

Instalacje gazowe w budynku lub w zespole budynków mogą być zasilane gazem płynnym

z butli gazowej o nominalnej zawartości gazu do 33 kg lub z baterii takich butli,

pod warunkiem spełnienia następujących wymagań

1)

butle powinny być umieszczone na zewnątrz budynku, w miejscu oznakowanym, na utwardzonym

podłożu, pod zadaszeniem chroniącym od wpływu czynników atmosferycznych;

2)

liczba butli w baterii nie może przekraczać 10;

3)

butle w baterii powinny być podłączone do kolektora wykonanego z rury stalowej bez

szwu lub rury przewodowej łączonej przez spawanie;

4)

odległość butli od najbliższych otworów okiennych lub drzwiowych w ścianie zewnętrznej

budynku nie powinna być mniejsza niż 2 m;

5)

butle nie mogą być sytuowane w zagłębieniach terenu.

1.

Instalacje gazowe w budynku lub w zespole budynków mogą być zasilane z jednego zbiornika

z gazem płynnym lub grupy takich zbiorników.

2.

Liczba zbiorników naziemnych w grupie nie powinna przekraczać 6 sztuk, a ich łączna

pojemność 100 m

1)

7,5 m - w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorników w grupie nie przekracza 30 m

2)

15 m - w przypadku, gdy łączna pojemność zbiorników w grupie przekracza 30 m

3.

Zbiorniki gazu płynnego nie mogą być sytuowane w zagłębieniach terenu, w miejscach

podmokłych oraz w odległości mniejszej niż 5 m od rowów, studzienek lub wpustów kanalizacyjnych.

4.

Dopuszczalną odległość zbiorników z gazem płynnym od budynków mieszkalnych, budynków

zamieszkania zbiorowego oraz budynków użyteczności publicznej, a także między zbiornikami,

określa poniższa tabela

Nominalna pojemność zbiornika w m

Odległość budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego i budynków użyteczności

publicznej od

Odległość od sąsiedniego zbiornika naziemnego lub podziemnego w m

zbiornika naziemnego w m

zbiornika podziemnego w m

1

2

3

4

do 3

3

1

1

powyżej 3 do 5

5

2,5

1

powyżej 5 do 7

7,5

3

1,5

powyżej 7 do 10

10

5

1,5

powyżej 10 do 40

20

10

4sumy średnic dwóch sąsiednich zbiorników

powyżej 40 do 65

30

15

powyżej 65 do 100

40

20

5.

Dopuszczalna odległość zbiorników z gazem płynnym od budynków produkcyjnych i magazynowych

powinna wynosić dla zbiorników o pojemności

1)

do 10 m

2)

powyżej 10 m

6

Odległość zbiorników z gazem płynnym od granicy działki budowlanej z tymi zbiornikami

powinna być nie mniejsza niż połowa odległości określonej w tabeli w ust. 4 w kolumnach

2 i 3, przy zachowaniu wymaganej odległości od budynku danego rodzaju.

7.

Odległości określone w tabeli w ust. 4 w kolumnie 2 mogą być zmniejszone do 50% w

przypadku zastosowania wolno stojącej ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie

odporności ogniowej co najmniej R E I 120, usytuowanej pomiędzy zbiornikiem z gazem

płynnym a budynkiem. Wymiary wolno stojącej ściany oraz jej odległość od zbiornika

powinny być tak dobrane, aby osłonić zbiornik od tej części budynku, która znajduje

się w odległości mniejszej niż określona w tabeli w ust. 4 w kolumnie 2 od dowolnego

punktu zbiornika.

8.

Dla zbiornika z gazem płynnym o pojemności do 10 m

9.

Odległość zbiornika z gazem płynnym od rzutu poziomego skrajnego przewodu elektroenergetycznej

linii napowietrznej, a także od szyny zelektryfikowanej linii kolejowej lub tramwajowej

powinna wynosić co najmniej

1)

3 m - przy napięciu linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej do 1 kV;

2)

15 m - przy napięciu linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej równym lub większym

od 1 kV.

Instalacja i urządzenia elektryczne, przy zachowaniu przepisów rozporządzenia, przepisów

odrębnych dotyczących dostarczania energii, ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska

oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, a także wymagań Polskich Norm odnoszących się

do tych instalacji i urządzeń, powinny zapewniać

1)

dostarczanie energii elektrycznej o odpowiednich parametrach technicznych do odbiorników,

stosownie do potrzeb użytkowych;

2)

ochronę przed porażeniem prądem elektrycznym, przepięciami łączeniowymi i atmosferycznymi,

powstaniem pożaru, wybuchem i innymi szkodami;

3)

ochronę przed emisją drgań i hałasu powyżej dopuszczalnego poziomu oraz przed szkodliwym

oddziaływaniem pola elektromagnetycznego.

W budynku użyteczności publicznej, o którym mowa w poniższej tabeli, wartość mocy

jednostkowej oświetlenia nie może przekraczać określonych wielkości dopuszczalnych

Typ budynku

Maksymalna wartość mocy jednostkowej [W/m

Klasa kryteriów

A

B

C

Biura

15

20

25

Szkoły

15

20

25

Szpitale

15

25

35

Restauracje

10

25

35

Sportowo-rekreacyjne

10

20

30

Handlowo-usługowe

15

25

35

A - spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu podstawowymB - spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu rozszerzonymC - spełnienie kryteriów oświetlenia w stopniu pełnym z uwzględnieniem komunikacji

wizualnej

1.

Budynek, w którym zanik napięcia w elektroenergetycznej sieci zasilającej może spowodować

zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowiska, a także znaczne

straty materialne, należy zasilać co najmniej z dwóch niezależnych, samoczynnie załączających

się źródeł energii elektrycznej oraz wyposażać w samoczynnie załączające się oświetlenie

awaryjne (zapasowe lub ewakuacyjne). W budynku wysokościowym jednym ze źródeł zasilania

powinien być zespół prądotwórczy.

2.

Awaryjne oświetlenie zapasowe należy stosować w pomieszczeniach, w których po zaniku

oświetlenia podstawowego istnieje konieczność kontynuowania czynności w niezmieniony

sposób lub ich bezpiecznego zakończenia, przy czym czas działania tego oświetlenia

powinien być dostosowany do uwarunkowań wynikających z wykonywanych czynności oraz

warunków występujących w pomieszczeniu.

3.

Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne należy stosować

1)

w pomieszczeniach

a)

widowni kin, teatrów i filharmonii oraz innych sal widowiskowych,

b)

audytoriów, sal konferencyjnych, czytelni, lokali rozrywkowych oraz sal sportowych,

przeznaczonych dla ponad 200 osób,

c)

wystawowych w muzeach,

d)

o powierzchni netto ponad 1000 m

e)

o powierzchni netto ponad 2000 m

2)

na drogach ewakuacyjnych

a)

z pomieszczeń wymienionych w pkt 1,

b)

oświetlonych wyłącznie światłem sztucznym,

c)

w szpitalach i innych budynkach przeznaczonych przede wszystkim do użytku osób o ograniczonej

zdolności poruszania się,

d)

w wysokich i wysokościowych budynkach użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego.

4.

Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne nie jest wymagane w pomieszczeniach, w których awaryjne

oświetlenie zapasowe spełnia warunek określony w ust. 5 dla awaryjnego oświetlenia

ewakuacyjnego.

5.

Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne powinno działać przez co najmniej 1 godzinę od zaniku

oświetlenia podstawowego.

6.

W pomieszczeniu, które jest użytkowane przy wyłączonym oświetleniu podstawowym, należy

stosować oświetlenie dodatkowe, zasilane napięciem nieprzekraczającym napięcia dotykowego

dopuszczalnego długotrwale, służące uwidocznieniu przeszkód wynikających z układu

budynku, dróg komunikacji ogólnej lub sposobu jego użytkowania, a także podświetlane

znaki wskazujące kierunki ewakuacji.

7.

Oświetlenie awaryjne należy wykonywać zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi wymagań

w tym zakresie.

Pomieszczenie stacji transformatorowej może być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu,

jeżeli są spełnione warunki określone w § 96 oraz

1)

zostanie zachowana odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały

pobyt ludzi co najmniej 2,8 m;

2)

ściany i stropy będą stanowiły oddzielenia przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia

przed przedostawaniem się cieczy i gazów.

1.

W instalacjach elektrycznych należy stosować

1)

złącza instalacji elektrycznej budynku, umożliwiające odłączenie od sieci zasilającej

i usytuowane w miejscu dostępnym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone przed uszkodzeniami,

wpływami atmosferycznymi, a także ingerencją osób niepowołanych;

2)

oddzielny przewód ochronny i neutralny, w obwodach rozdzielczych i odbiorczych;

3)

urządzenia ochronne różnicowoprądowe uzupełniające podstawową ochronę przeciwporażeniową

i ochronę przed powstaniem pożaru, powodujące w warunkach uszkodzenia samoczynne wyłączenie

zasilania;

4)

wyłączniki nadprądowe w obwodach odbiorczych;

5)

zasadę selektywności (wybiórczości) zabezpieczeń;

6)

przeciwpożarowe wyłączniki prądu;

7)

połączenia wyrównawcze główne i miejscowe, łączące przewody ochronne z częściami przewodzącymi

innych instalacji i konstrukcji budynku;

8)

zasadę prowadzenia tras przewodów elektrycznych w liniach prostych, równoległych do

krawędzi ścian i stropów;

9)

przewody elektryczne z żyłami wykonanymi wyłącznie z miedzi, jeżeli ich przekrój nie

przekracza 10 mm

10)

urządzenia ochrony przeciwprzepięciowej.

1a.

Połączeniami wyrównawczymi, o których mowa w ust. 1 pkt 7, należy objąć

1)

instalację wodociągową wykonaną z przewodów metalowych;

2)

metalowe elementy instalacji kanalizacyjnej;

3)

instalację ogrzewczą wodną wykonaną z przewodów metalowych;

4)

metalowe elementy instalacji gazowej;

5)

metalowe elementy szybów i maszynowni dźwigów;

6)

metalowe elementy przewodów i wkładów kominowych;

7)

metalowe elementy przewodów i urządzeń do wentylacji i klimatyzacji;

8)

metalowe elementy obudowy urządzeń instalacji telekomunikacyjnej.

2.

Przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający dopływ prądu do wszystkich obwodów, z

wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest

niezbędne podczas pożaru, należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej

1000 m

3.

Przeciwpożarowy wyłącznik prądu powinien być umieszczony w pobliżu głównego wejścia

do obiektu lub złącza i odpowiednio oznakowany.

4.

Odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym wyłącznikiem nie może powodować samoczynnego

załączenia drugiego źródła energii elektrycznej, w tym zespołu prądotwórczego, z wyjątkiem

źródła zasilającego oświetlenie awaryjne, jeżeli występuje ono w budynku.

1.

Jako uziomy instalacji elektrycznej należy wykorzystywać metalowe konstrukcje budynków,

zbrojenia fundamentów oraz inne metalowe elementy umieszczone w niezbrojonych fundamentach

stanowiące sztuczny uziom fundamentowy.

2.

Dopuszcza się wykorzystywanie jako uziomy instalacji elektrycznej metalowych przewodów

sieci wodociągowej, pod warunkiem zachowania wymagań Polskiej Normy dotyczącej uziemień

i przewodów ochronnych oraz uzyskania zgody jednostki eksploatującej tę sieć.

3.

Instalacja piorunochronna, o której mowa w § 53 ust. 2, powinna być wykonana zgodnie

z wymaganiami Polskich Norm dotyczących ochrony odgromowej obiektów budowlanych.

1.

Instalacja odbiorcza w budynku i w samodzielnym lokalu powinna być wyposażona w urządzenia

do pomiaru zużycia energii elektrycznej, usytuowane w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczone

przed uszkodzeniami i ingerencją osób niepowołanych.

2.

W budynku wielorodzinnym liczniki pomiaru zużycia energii elektrycznej należy umieszczać

poza lokalami mieszkalnymi, w zamykanych szafkach.

1.

Prowadzenie instalacji i rozmieszczenie urządzeń elektrycznych w budynku powinno zapewniać

bezkolizyjność z innymi instalacjami w zakresie odległości i ich wzajemnego usytuowania

oraz uwzględniać warunki określone w § 164.

2.

Główne ciągi instalacji elektrycznej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, budynku

zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej należy prowadzić poza mieszkaniami

i pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, w wydzielonych kanałach lub szybach

instalacyjnych, zgodnie z Polską Normą dotyczącą wymagań w tym zakresie.

1.

Przewody i kable elektryczne należy prowadzić w sposób umożliwiający ich wymianę bez

potrzeby naruszania konstrukcji budynku.

2.

Dopuszcza się prowadzenie przewodów elektrycznych wtynkowych, pod warunkiem pokrycia

ich warstwą tynku o grubości co najmniej 5 mm.

3.

Przewody i kable elektryczne oraz światłowodowe wraz z ich zamocowaniami, zwane dalej

„zespołami kablowymi”, stosowane w systemach zasilania i sterowania urządzeniami służącymi

ochronie przeciwpożarowej, powinny zapewniać ciągłość dostawy energii elektrycznej

lub przekazu sygnału przez czas wymagany do uruchomienia i działania urządzenia, z

zastrzeżeniem ust. 7. Ocena zespołów kablowych w zakresie ciągłości dostawy energii

elektrycznej lub przekazu sygnału, z uwzględnieniem rodzaju podłoża i przewidywanego

sposobu mocowania do niego, powinna być wykonana zgodnie z warunkami określonymi w

Polskiej Normie dotyczącej badania odporności ogniowej.

4.

Zespoły kablowe umieszczone w pomieszczeniach chronionych stałymi wodnymi urządzeniami

gaśniczymi powinny być odporne na oddziaływanie wody. Jeżeli przewody i kable ułożone

są w ognioochronnych kanałach kablowych, to wówczas wymaganie odporności na działanie

wody uznaje się za spełnione.

5.

Przewody i kable elektryczne w obwodach urządzeń alarmu pożaru, oświetlenia awaryjnego

i łączności powinny mieć klasę PH odpowiednią do czasu wymaganego do działania tych

urządzeń, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej metody badań palności cienkich

przewodów i kabli bez ochrony specjalnej stosowanych w obwodach zabezpieczających.

6.

Zespoły kablowe powinny być tak zaprojektowane i wykonane, aby w wymaganym czasie,

o którym mowa w ust. 3 i 5, nie nastąpiła przerwa w dostawie energii elektrycznej

lub przekazie sygnału spowodowana oddziaływaniami elementów budynku lub wyposażenia.

7.

Czas zapewnienia ciągłości dostawy energii elektrycznej lub sygnału do urządzeń, o

których mowa w ust. 3, może być ograniczony do 30 minut, o ile zespoły kablowe znajdują

się w obrębie przestrzeni chronionych stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi

wodnymi.

1.

Obwody odbiorcze instalacji elektrycznej w budynku wielorodzinnym należy prowadzić

w obrębie każdego mieszkania lub lokalu użytkowego.

2.

W instalacji elektrycznej w mieszkaniu należy stosować wyodrębnione obwody: oświetlenia,

gniazd wtyczkowych ogólnego przeznaczenia, gniazd wtyczkowych w łazience, gniazd wtyczkowych

do urządzeń odbiorczych w kuchni oraz obwody do odbiorników wymagających indywidualnego

zabezpieczenia.

1.

Pomieszczenia w mieszkaniu należy wyposażać w wypusty oświetleniowe oraz w niezbędną

liczbę odpowiednio rozmieszczonych gniazd wtyczkowych.

2.

Instalacja oświetleniowa w pokojach powinna umożliwiać załączanie źródeł światła za

pomocą łączników wieloobwodowych.

W budynku wielorodzinnym oświetlenie i odbiorniki w pomieszczeniach komunikacji ogólnej

oraz technicznych i gospodarczych powinny być zasilane z tablic administracyjnych.

(uchylony).

(uchylony).

Mieszkania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym należy wyposażyć w instalację wejściowej

sygnalizacji dzwonkowej oraz w odpowiednią sygnalizację alarmowo-przyzywową dostosowaną

do potrzeb osób niepełnosprawnych.

Instalacją telekomunikacyjną, o której mowa w § 56, zwaną dalej „instalacją telekomunikacyjną”,

jest zainstalowany i połączony pod względem technicznym i funkcjonalnym układ jej

elementów wykonany zgodnie z Polską Normą dotyczącą planowania i wykonywania instalacji

wewnątrz budynków.

Instalację telekomunikacyjną budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności

publicznej, z zastrzeżeniem § 192d, stanowi w szczególności

1)

kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających

wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi

przepustów kablowych, rur instalacyjnych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów

instalacyjnych;

2)

elementy infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kable i przewody wraz z osprzętem

instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy zlokalizowanej

w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną lub od urządzenia systemu

radiowego do wyjścia gniazda abonenckiego.

Instalację telekomunikacyjną budynku użyteczności publicznej przeznaczonego na potrzeby

publicznej oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i wychowania, stanowi w szczególności

1)

kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających

wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi

przepustów kablowych, rur instalacyjnych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów

instalacyjnych;

2)

światłowodowa infrastruktura telekomunikacyjna budynku, w tym kable światłowodowe,

wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy

światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną

do wyjścia gniazda światłowodowego zlokalizowanego w każdym lokalu użytkowym.

Instalację telekomunikacyjną budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowią w szczególności

1)

kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających

wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi

przepustów kablowych, rur instalacyjnych, szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów

instalacyjnych;

2)

telekomunikacyjne skrzynki mieszkaniowe, zlokalizowane w pobliżu drzwi wejściowych

do mieszkania, służące w szczególności umieszczeniu doprowadzonych do nich zakończeń

kabli, umieszczeniu urządzeń aktywnych lub pasywnych oraz, w razie potrzeby, z doprowadzeniem

zasilania elektrycznego, a także umożliwiające dystrybucję sygnału w mieszkaniu;

3)

światłowodowa infrastruktura telekomunikacyjna budynku, w tym kable światłowodowe,

wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy

światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną

do zakończeń kabli w każdej telekomunikacyjnej skrzynce mieszkaniowej;

4)

antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych

i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy naziemny;

5)

antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych

i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy satelitarny;

6)

okablowanie wykonane z parowych kabli symetrycznych wraz z osprzętem instalacyjnym

i urządzeniami telekomunikacyjnymi;

7)

okablowanie wykonane z kabli współosiowych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami

telekomunikacyjnymi od przełącznicy kablowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z

publiczną siecią telekomunikacyjną do zakończeń kabli w telekomunikacyjnej skrzynce

mieszkaniowej;

8)

maszt usytuowany na dachu budynku, wraz z odpowiednim przepustem kablowym do budynku,

lub w uzasadnionych przypadkach usytuowany poza budynkiem, przystosowany do umieszczenia

anten przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi telekomunikacyjne drogą

radiową oraz umieszczenia odpowiednich elementów instalacji, o których mowa w pkt

4 i 5.

1.

Punkt połączenia instalacji telekomunikacyjnej z publiczną siecią telekomunikacyjną

(punkt styku) powinien

1)

być usytuowany w odrębnym pomieszczeniu technicznym, zgodnym z warunkami technicznymi

określonymi w § 96-98, na pierwszej kondygnacji podziemnej lub pierwszej kondygnacji

nadziemnej budynku, a w przypadku braku możliwości zapewnienia takiego pomieszczenia

- w szafce telekomunikacyjnej wyposażonej w odpowiednią instalację i urządzenia elektryczne;

2)

zapewniać przełącznice wyposażone w funkcjonalne pola krosowe, zapewniające pełne

możliwości wielokrotnego podłączania i odłączania pomiędzy zewnętrzną siecią telekomunikacyjną

i instalacjami wewnętrznymi;

3)

być odpowiednio zabezpieczony przed wpływem niekorzystnych czynników zewnętrznych

oraz dostępem osób nieupoważnionych;

4)

być łatwo dostępny dla obsługi technicznej;

5)

być oznakowany w sposób jednoznacznie określający przedsiębiorców telekomunikacyjnych

korzystających z tego punktu;

6)

umożliwiać montaż szafek telekomunikacyjnych, urządzeń i osprzętu instalacyjnego;

7)

zapewniać możliwość przyłączenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych do instalacji

telekomunikacyjnej budynku, na zasadzie równego dostępu.

2.

Prowadzenie instalacji telekomunikacyjnej i rozmieszczenie urządzeń telekomunikacyjnych

w budynku powinno zapewniać bezkolizyjność z innymi instalacjami w zakresie ich wzajemnego

usytuowania i niekorzystnego oddziaływania oraz zapewniać bezpieczeństwo osób korzystających

z części wspólnych budynku.

3.

W instalacji telekomunikacyjnej należy zastosować urządzenia ochrony przed przepięciami,

a gdy instalacja może być narażona na przetężenie - również w urządzenia ochrony przed

przetężeniami, natomiast elementy instalacji wyprowadzone ponad dach należy umieścić

w strefie chronionej przez instalację piorunochronną, o której mowa w § 184 ust. 3,

lub bezpośrednio uziemić w przypadku braku instalacji piorunochronnej. Instalacje

antenowe wychodzące ponad dach oraz dłuższe ciągi instalacji antenowych w budynkach

(przekraczające 10 m) powinny być chronione ochronnikami zabezpieczającymi od przepięć

od wyładowań bezpośrednich i pośrednich.

4.

Instalacja telekomunikacyjna powinna

1)

umożliwiać świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym usług transmisji danych poprzez

szerokopasmowy dostęp do Internetu oraz usług rozprowadzania programów telewizyjnych

i radiofonicznych, w tym programów telewizji cyfrowej wysokiej rozdzielczości, przez

różnych dostawców tych usług;

2)

zapewniać kompatybilność i możliwość podłączenia tej instalacji do publicznych sieci

telekomunikacyjnych, przy zachowaniu zasady neutralności technologicznej;

3)

być wykonana w sposób gwarantujący możliwość wymiany lub instalowania odpowiedniej

ilości jej elementów, o których mowa w § 192c, § 192d i § 192e, a także instalację

dodatkowej infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym anten i kabli, wraz z osprzętem

instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, bez naruszania konstrukcji budynku;

4)

umożliwiać przyłączenie i zapewnienie poprawnej transmisji sygnału urządzenia telekomunikacyjnego

systemu radiowego umożliwiającego świadczenie usług telekomunikacyjnych.

5.

W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192d pkt 2 oraz § 192e pkt 3

1)

od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią

telekomunikacyjną odpowiednio do wyjścia z gniazda lub zakończeń kabli, powinny być

doprowadzone i zakończone co najmniej dwa jednomodowe włókna światłowodowe o następujących

parametrach

a)

tłumienność dla długości fali w paśmie 1310 nm-1625 nm nie większa niż 0,4 dB/km,

b)

tłumienność dla długości fali 1550 nm nie większa niż 0,25 dB/km,

c)

tłumienność w paśmie 1383 ± 3 nm nie większa niż 0,4 dB/km,

d)

długość fali zerowej dyspersji chromatycznej λ0nie mniejsza niż 1300 nm i nie większa niż 1324 nm,

e)

współczynnik dyspersji chromatycznej D nie większy niż 0,092 ps/nm

f)

nominalna średnica pola modu (dla λ = 1310 nm) od 8,6 do 9,5 µm przy tolerancji średnicy

pola modu ± 0,6 µm,

g)

długość fali odcięcia dla włókna w kablu nie większa niż 1260 nm,

h)

tłumienność 100 zwojów o średnicy 60 mm dla długości fali 1625 nm nie większa niż

0,1 dB;

2)

należy wykorzystywać złącza światłowodowe jednomodowe typu SC/APC;

3)

tłumienie toru optycznego od punktu połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną

do wyjścia z gniazda lub zakończeń kabli nie powinno przekraczać wartości 1,2 dB przy

długości fali 1310 nm i 1550 nm.

6.

W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 4, należy stosować

1)

kable współosiowe kategorii RG-6 lub wyższej, wykonane w klasie A, zawierające podwójny

ekran - folię aluminiową i oplot o gęstości co najmniej 77% oraz miedzianą żyłę wewnętrzną

o średnicy nie mniejszej niż jeden milimetr, przy czym tłumienie każdego z torów utworzonych

z kabli współosiowych nie powinno przekraczać wartości 12 dB przy częstotliwości 860

MHz, albo

2)

kable światłowodowe spełniające wymogi określone w ust. 5, przy czym dopuszcza się

wykorzystanie pojedynczego włókna światłowodowego;

3)

zestaw antenowy zapewniający

a)

pasmo przenoszenia od 87,5 do 108 MHz, od 174 do 230 MHz oraz od 470 do 862 MHz przy

odpowiednio równomiernych charakterystykach częstotliwościowych,

b)

zysk kierunkowy nie mniejszy niż 14 dBi dla zakresów od 174 do 230 MHz oraz od 470

do 862 MHz,

c)

impedancję wyjściową 75 Ω;

4)

wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswitche) oraz pozostały osprzęt aktywny

i pasywny służący do odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych

w sposób rozsiewczy naziemny.

7.

W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 5, należy stosować

1)

okablowanie zgodnie z wymogami określonymi w ust. 6 pkt 1 i 2;

2)

anteny paraboliczne lub offsetowe o średnicy nie mniejszej niż 1,20 m zapewniające

a)

pasmo przenoszenia od 10,7 do 12,75 GHz przy odpowiednio równomiernej charakterystyce

częstotliwościowej,

b)

impedancję wyjściową 75 Ω lub umożliwienie montażu konwerterów z wyjściem światłowodowym,

c)

możliwość odbioru sygnału z co najmniej dwóch satelitów,

d)

możliwość odbioru sygnału o dwóch ortogonalnych polaryzacjach

- przy czym możliwe jest zastosowanie pojedynczej anteny dwuogniskowej;

3)

wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswitche) oraz pozostały osprzęt aktywny

i pasywny służący do odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych

w sposób rozsiewczy satelitarny.

8.

Okablowanie w instalacjach, o których mowa w ust. 6 i 7, powinno być doprowadzone

od anten do telekomunikacyjnych skrzynek mieszkaniowych.

9.

Wszystkie urządzenia aktywne i pasywne w instalacji telewizyjnej powinny być uziemione

i spełniać wymóg ekranowania w klasie A.

10.

W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 6, do każdej telekomunikacyjnej

skrzynki mieszkaniowej powinny być doprowadzone co najmniej dwa parowe kable symetryczne

UTP kategorii 5 lub wyższej oraz powinny być zakończone na odpowiednim osprzęcie połączeniowym

tak, aby zapewnić dla łącza lub kanału minimum charakterystykę klasy D, przy czym

jedno z tych łączy powinno być przeznaczone na potrzeby instalacji, o których mowa

w § 192a, lub podobnych, natomiast drugie łącze doprowadzone z punktu połączenia z

publiczną siecią telekomunikacyjną powinno być przeznaczone w szczególności na potrzeby

świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym usług szerokopasmowego dostępu do Internetu.

11.

W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 7, należy stosować kable

współosiowe zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 6 pkt 1.

12.

Główne ciągi instalacji telekomunikacyjnej powinny być prowadzone poza mieszkaniami

i lokalami użytkowymi oraz innymi pomieszczeniami, których sposób użytkowania może

spowodować przerwy lub zakłócenia przekazywanego sygnału.

13.

W dostępnych dla ludzi miejscach, w których znajdują się zakończenia włókien światłowodowych,

powinno być umieszczone, w widocznym miejscu, odpowiednie oznakowanie ostrzegające

przed niewidzialnym promieniowaniem optycznym.

1.

W budynkach, o których mowa w § 54 ust. 1 i 2, liczbę i parametry techniczno-użytkowe

dźwigów należy ustalać z uwzględnieniem przeznaczenia budynku, jego wysokości oraz

liczby i rodzaju użytkowników.

2.

Co najmniej jeden z dźwigów służących komunikacji ogólnej w budynku z pomieszczeniami

przeznaczonymi na pobyt ludzi, a także w każdej wydzielonej w pionie, odrębnej części

(segmencie) takiego budynku, powinien być przystosowany do przewozu mebli, chorych

na noszach i osób niepełnosprawnych.

2a.

Kabina dźwigu osobowego dostępna dla osób niepełnosprawnych powinna mieć szerokość

co najmniej 1,1 m i długość 1,4 m, poręcze na wysokości 0,9 m oraz tablicę przyzywową

na wysokości od 0,8 m do 1,2 m w odległości nie mniejszej niż 0,5 m od naroża kabiny

z dodatkowym oznakowaniem dla osób niewidomych i informacją głosową.

3

W zabudowie śródmiejskiej w średniowysokim budynku mieszkalnym wielorodzinnym, mającym

nie więcej niż 3 mieszkania dostępne z klatki schodowej na kondygnacji, dopuszcza

się instalowanie dźwigu niespełniającego wymagań określonych w ust. 2, poza przystosowaniem

go do potrzeb osób niepełnosprawnych.

4.

Dźwigi przeznaczone dla ekip ratowniczych powinny spełniać wymagania określone w §

253 oraz w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

1.

Dostęp do dźwigu powinien być zapewniony z każdej kondygnacji użytkowej. Nie dotyczy

to kondygnacji nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne

lub inne cele użytkowe.

2.

Różnica poziomów podłogi kabiny dźwigu, zatrzymującego się na kondygnacji użytkowej,

i posadzki tej kondygnacji przy wyjściu z dźwigu nie powinna być większa niż 0,02

m.

Odległość pomiędzy zamkniętymi drzwiami przystankowymi dźwigu a przeciwległą ścianą

lub inną przegrodą powinna wynosić co najmniej

1)

dla dźwigów osobowych - 1,6 m;

2)

dla dźwigów towarowych małych - 1,8 m;

3)

dla dźwigów szpitalnych i towarowych - 3 m.

1.

Szyby dźwigów z napędem elektrycznym w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i zamieszkania

zbiorowego powinny być oddylatowane od ścian i stropów budynku.

2.

W budynkach, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się instalowanie dźwigów z napędem

elektrycznym bez wykonywania dylatacji szybów dźwigowych, pod warunkiem ich oddzielenia

od pomieszczeń mieszkalnych pomieszczeniami nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi

oraz zastosowania w nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpieczeń przed przenoszeniem

drgań z prowadnic jezdnych na konstrukcję budynku, tak aby poziomy hałasu i drgań

przenikających do pomieszczeń mieszkalnych nie przekraczały wartości określonych w

Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach

oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach.

3.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy dźwigów z napędem hydraulicznym, dźwigów

towarowych małych, dźwigów z maszynownią dolną lub boczną oraz dźwigów z wciągarkami

bezreduktorowymi, z zastrzeżeniem § 96 ust. 1, w szczególności zastosowania w nieoddylatowanym

szybie dźwigowym zabezpieczeń przed przenoszeniem drgań z prowadnic jezdnych na konstrukcję

budynku, tak aby poziomy hałasu i drgań przenikających do pomieszczeń mieszkalnych

nie przekraczały wartości określonych w Polskich Normach, o których mowa w ust. 2.

1.

Zespoły napędowe dźwigu powinny być zamocowane w sposób uniemożliwiający przenoszenie

się drgań na konstrukcję budynku.

2.

Sytuowanie maszynowni dźwigów obok pokojów mieszkalnych jest zabronione. Nie dotyczy

to kondygnacji nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne,

z zachowaniem warunków określonych w § 96.

3.

Maszynownia dźwigów powinna być wyposażona w urządzenia umożliwiające podnoszenie

elementów instalacji dźwigowych.

1.

Szyby i maszynownie dźwigów mogą być umieszczane poza obrębem budynków, pod warunkiem

zapewnienia w nich minimalnej temperatury +5°C.

2.

Szyby dźwigu powinny być wykonane z materiałów niepylących lub być zabezpieczone powłoką

niepylącą.

3.

(uchylony).

Prowadzenie bezpośrednio pod szybami dźwigowymi dróg komunikacyjnych oraz sytuowanie

pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione. Nie dotyczy to przypadków,

gdy strop pod szybem dźwigu wytrzymuje obciążenie zmienne co najmniej 5000 N/m

W szpitalach i budynkach opieki społecznej każdy dźwig powinien być umieszczony w

odrębnym szybie. W innych budynkach w jednym szybie można umieszczać nie więcej niż

3 dźwigi.

W szybach dźwigowych można umieszczać wyłącznie urządzenia i przewody związane z pracą

i konserwacją dźwigu.

Szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać dźwigi, inne urządzenia podnoszące,

schody ruchome oraz pochylnie ruchome, określają przepisy odrębne.

Budynki i urządzenia z nimi związane powinny być projektowane i wykonywane w taki

sposób, aby obciążenia mogące na nie działać w trakcie budowy i użytkowania nie prowadziły

do

1)

zniszczenia całości lub części budynku;

2)

przemieszczeń i odkształceń o niedopuszczalnej wielkości;

3)

uszkodzenia części budynków, połączeń lub zainstalowanego wyposażenia w wyniku znacznych

przemieszczeń elementów konstrukcji;

4)

zniszczenia na skutek wypadku, w stopniu nieproporcjonalnym do jego przyczyny.

1.

Konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów

granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym

z jego elementów i w całej konstrukcji.

2.

Stany graniczne nośności uważa się za przekroczone, jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie

bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a także zniszczenie

wyposażenia lub przechowywanego mienia.

3.

Stany graniczne przydatności do użytkowania uważa się za przekroczone, jeżeli wymagania

użytkowe dotyczące konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w konstrukcji budynku

nie mogą wystąpić

1)

lokalne uszkodzenia, w tym również rysy, które mogą ujemnie wpływać na przydatność

użytkową, trwałość i wygląd konstrukcji, jej części, a także przyległych do niej niekonstrukcyjnych

części budynku;

2)

odkształcenia lub przemieszczenia ujemnie wpływające na wygląd konstrukcji i jej przydatność

użytkową, włączając w to również funkcjonowanie maszyn i urządzeń, oraz uszkodzenia

części niekonstrukcyjnych budynku i elementów wykończenia;

3)

drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszkodzenia budynku, jego wyposażenia

oraz przechowywanych przedmiotów, a także ograniczające jego użytkowanie zgodnie z

przeznaczeniem.

4.

Warunki bezpieczeństwa konstrukcji, o których mowa w ust. 1, uznaje się za spełnione,

jeżeli konstrukcja ta odpowiada Polskim Normom dotyczącym projektowania i obliczania

konstrukcji.

5.

Wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować

zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności

do użytkowania.

6.

W zakresie stanów granicznych przydatności do użytkowania budynków projektowanych

na terenach podlegających wpływom eksploatacji górniczej, wymaganie określone w ust.

4 nie dotyczy tych odkształceń, uszkodzeń oraz drgań konstrukcji, które wynikają z

oddziaływań powodowanych eksploatacją górniczą.

7.

Budynki użyteczności publicznej z pomieszczeniami przeznaczonymi do przebywania znacznej

liczby osób, takie jak: hale widowiskowe, sportowe, wystawowe, targowe, handlowe,

dworcowe powinny być wyposażone, w zależności od potrzeb, w urządzenia do stałej kontroli

parametrów istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji, takich jak: przemieszczenia,

odkształcenia i naprężenia w konstrukcji.

Na terenach podlegających wpływom eksploatacji górniczej powinny być stosowane zabezpieczenia

konstrukcji budynków, odpowiednie do stanu zagrożenia, wynikającego z prognozowanych

oddziaływań powodowanych eksploatacją górniczą, przez które rozumie się wymuszone

przemieszczenia i odkształcenia oraz drgania podłoża.

1.

W przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą

techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i

przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego

budynku.

2

Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana sposobu użytkowania budynku powinny być

poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem

stanu podłoża gruntowego.

1.

Budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający

możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający

1)

zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas;

2)

ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku;

3)

ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny

przyległe;

4)

możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób;

5)

uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych.

2.

Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których

mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje

się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które

na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi.

1.

Przepisy niniejszego działu określają wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego

budynków lub ich części, wynikające z ich przeznaczenia i sposobu użytkowania, wysokości

lub liczby kondygnacji, a także położenia w stosunku do poziomu terenu oraz do innych

obiektów budowlanych.

2.

Stosowanie przepisów rozporządzenia wymaga uwzględnienia

1)

przepisów odrębnych dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określających w szczególności

a)

zasady oceny zagrożenia wybuchem i wyznaczania stref zagrożenia wybuchem,

b)

warunki wyposażania budynków lub ich części w instalacje sygnalizacyjno-alarmowe i

stałe urządzenia gaśnicze,

c)

zasady przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego,

d)

wymagania dotyczące dróg pożarowych;

2

wymagań Polskich Norm i warunków określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia,

dotyczących w szczególności zasad ustalania

a)

gęstości obciążenia ogniowego pomieszczeń i stref pożarowych,

b)

klas odporności ogniowej i dymoszczelności elementów budynku oraz elementów stosowanych

w instalacjach, w tym zamknięć otworów,

c)

klas odporności dachów na ogień zewnętrzny,

d)

właściwości funkcjonalnych urządzeń służących do wentylacji pożarowej,

e)

stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany zewnętrzne od strony zewnętrznej,

f)

klas reakcji na ogień wyrobów (materiałów) budowlanych,

g)

toksyczności produktów rozkładu spalania materiałów.

1.

Określeniom użytym w rozporządzeniu: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo zapalny,

niekapiący, samogasnący, intensywnie dymiący odpowiadają klasy reakcji na ogień zgodnie

z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia.

2.

Elementy budynku określone w rozporządzeniu jako nierozprzestrzeniające ognia, słabo

rozprzestrzeniające ogień lub silnie rozprzestrzeniające ogień powinny spełniać, z

zastrzeżeniem ust. 3, wymagania zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia.

3.

W przypadku ścian zewnętrznych budynku, w tym z ociepleniem i okładziną zewnętrzną

lub tylko z okładziną zewnętrzną, przez elementy budynku

1)

nierozprzestrzeniające ognia - rozumie się elementy budynku nierozprzestrzeniające

ognia zarówno przy działaniu ognia wewnątrz, jak i od zewnątrz budynku,

2)

słabo rozprzestrzeniające ogień - rozumie się elementy budynku, które z jednej strony

są słabo rozprzestrzeniające ogień, natomiast przy działaniu ognia z drugiej strony

są słabo rozprzestrzeniające ogień lub nierozprzestrzeniające ognia,

3)

silnie rozprzestrzeniające ogień - rozumie się elementy budynku, które przy działaniu

ognia z jednej strony sklasyfikowane są jako silnie rozprzestrzeniające ogień, niezależnie

od klasyfikacji uzyskanej przy działaniu ognia z drugiej strony

- dla których wymagania przy działaniu ognia wewnątrz budynku określa się zgodnie

z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia, a przy działaniu ognia od zewnątrz budynku

określa się zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody badania stopnia rozprzestrzeniania

ognia przez ściany.

4.

Występująca w rozporządzeniu klasa E I odporności ogniowej drzwi lub innych zamknięć

otworów oznacza klasę E I1lub E I2zgodnie z Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej ustalanej na podstawie badań

odporności ogniowej, z wyłączeniem instalacji wentylacyjnej; dla drzwi przystankowych

do dźwigu dopuszcza się określenie odporności ogniowej zgodnie z Polską Normą dotyczącą

wykonywania próby odporności ogniowej drzwi przystankowych.

5

Klasy dymoszczelności drzwi Sa i S200określa się zgodnie z Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej ustalanej na podstawie

badań odporności ogniowej, z wyłączeniem instalacji wentylacyjnej.

1.

Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226,

z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na

1)

mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią

zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL;

2)

produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM;

3)

inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.

2.

Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL,

zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia

ludzi

1)

ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50

osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do

użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się;

2)

ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania

się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych;

3)

ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II;

4)

ZL IV - mieszkalne;

5)

ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II.

3.

Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących

odrębne strefy pożarowe, określanych jako PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni,

kotłowni, węzłów ciepłowniczych, rozdzielni elektrycznych, stacji transformatorowych,

central telefonicznych oraz innych o podobnym przeznaczeniu.

4.

Wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków oraz części budynków stanowiących

odrębne strefy pożarowe, określanych jako IN, odnoszą się również do takich budynków

w zabudowie zagrodowej o kubaturze brutto nieprzekraczającej 1500 m

5.

Strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, do więcej

niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny spełniać wymagania określone dla każdej

z tych kategorii.

Części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu

do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki.

1.

Przepisów § 242 ust. 1, § 243 ust. 1, § 245 pkt 2 oraz § 256 ust. 3, w zakresie kategorii

ZL V, nie stosuje się do budynków i pomieszczeń przeznaczonych do zakwaterowania osób

osadzonych.

2.

Przepisów § 236 ust. 4 oraz § 239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje się do budynków zlokalizowanych

na terenie zakładów karnych i aresztów śledczych.

3.

Przepisów § 239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje się do zakładów poprawczych i schronisk

dla nieletnich.

1.

Ustanawia się pięć klas odporności pożarowej budynków lub ich części, podanych w kolejności

od najwyższej do najniższej i oznaczonych literami: „A”, „B”, „C”, „D” i „E”, a scharakteryzowanych

w § 216.

2.

Wymaganą klasę odporności pożarowej dla budynku, zaliczonego do jednej kategorii ZL,

określa poniższa tabela

Budynek

ZL I

ZLII

ZLIII

ZL IV

ZL V

1

2

3

4

5

6

niski (N)

„B”

„B”

„C”

„D”

„C”

średniowysoki (SW)

„B”

„B”

„B”

„C”

„B”

wysoki (W)

„B”

„B”

„B”

„B”

„B”

wysokościowy (WW)

„A”

„A”

„A”

„B”

„A”

3.

Dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy odporności pożarowej w budynkach wymienionych

w poniższej tabeli do poziomu w niej określonego.

Liczba kondygnacji nadziemnych

ZL I

ZL II

ZL III

1

2

3

4

1

„D”

„D”

„D”

2

„C”

„C”

„D”

4.

Wymaganą klasę odporności pożarowej dla budynku PM oraz IN, z zastrzeżeniem § 282,

określa poniższa tabela

Maksymalna gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej w budynku Q [MJ/m

Budynek o jednej kondygnacji nadziemnej (bez ograniczenia wysokości)

Budynek wielokondygnacyjny

niski(N)

średniowysoki (SW)

wysoki (W)

wysokościowy (WW)

1

2

3

4

5

6

Q ≤ 500

„E”

„D”

„C”

„B”

„B”

500 < Q ≤ 1000

„D”

„D”

„C”

„B”

„B”

1000 < Q ≤ 2000

„C”

„C”

„C”

„B”

„B”

2000 < Q ≤ 4000

„B”

„B”

„B”

*

*

Q > 4000

„A”

„A”

„A”

*

*

5.

Jeżeli część podziemna budynku jest zaliczona do ZL, klasę odporności pożarowej budynku

ustala się, przyjmując jako liczbę jego kondygnacji lub jego wysokość odpowiednio

sumę kondygnacji lub wysokości części podziemnej i nadziemnej, przy czym do tego ustalenia

nie bierze się pod uwagę tych części podziemnych budynku, które są oddzielone elementami

oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 120,

zgodnie z oznaczeniem pod tabelą w § 216 ust. 1, i mają bezpośrednie wyjścia na zewnątrz.

6.

W budynku wielokondygnacyjnym, którego kondygnacje są zaliczone do różnych kategorii

ZL lub PM, klasy odporności pożarowej określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie,

zgodnie z zasadami określonymi w ust. 2-4.

7.

Klasa odporności pożarowej części budynku nie powinna być niższa od klasy odporności

pożarowej części budynku położonej nad nią, przy czym dla części podziemnej nie powinna

być ona niższa niż „C”.

8.

Jeżeli w budynku znajdują się pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub techniczne,

niepowiązane funkcjonalnie z częścią budynku zaliczoną do ZL, pomieszczenia te powinny

stanowić odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie ustala się klasę odporności

pożarowej, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 4, z zastrzeżeniem § 220.

9.

Pomieszczenia, w których są umieszczone przeciwpożarowe zbiorniki wody lub innych

środków gaśniczych, pompy wodne instalacji przeciwpożarowych, maszynownie wentylacji

do celów przeciwpożarowych oraz rozdzielnie elektryczne, zasilające, niezbędne podczas

pożaru, instalacje i urządzenia, powinny stanowić odrębną strefę pożarową.

Wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 oraz dotyczące

klas odporności ogniowej elementów budynków i rozprzestrzeniania ognia przez te elementy

określone w § 216, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8a, nie dotyczą budynków

1)

do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie

a)

mieszkalnych: jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, z zastrzeżeniem

§ 217 ust. 2,

b)

mieszkalnych i administracyjnych w gospodarstwach leśnych;

2)

wolnostojących do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie

a)

o kubaturze brutto do 1500 m

b)

gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach leśnych,

c)

o kubaturze brutto do 1000 m

3)

wolnostojących garaży o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2;

4)

inwentarskich o kubaturze brutto do 1500 m

W budynkach wyposażonych w stałe samoczynne urządzenia gaśnicze wodne, z wyjątkiem

budynków ZL II oraz wielokondygnacyjnych budynków wysokich (W) i wysokościowych (WW),

dopuszcza się

1)

obniżenie klasy odporności pożarowej budynku o jedną w stosunku do wynikającej z §

212;

2)

przyjęcie klasy „E” odporności pożarowej dla budynku jednokondygnacyjnego.

1.

Dopuszcza się przyjęcie klasy „E” odporności pożarowej dla jednokondygnacyjnego budynku

PM o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m

1)

wszystkich elementów budynku nierozprzestrzeniających ognia;

2)

samoczynnych urządzeń oddymiających w strefach pożarowych o powierzchni przekraczającej

1000 m

2.

Obniżenie klasy odporności pożarowej budynku, w przypadkach wymienionych w ust. 1

oraz w § 214, nie zwalnia z zachowania wymaganej pierwotnie klasy odporności ogniowej

elementów oddzielenia przeciwpożarowego, określonej w § 232.

1.

Elementy budynku, odpowiednio do jego klasy odporności pożarowej, powinny spełniać,

z zastrzeżeniem § 213 oraz § 237 ust. 9, co najmniej wymagania określone w poniższej

tabeli

Klasa odporności pożarowej budynku

Klasa odporności ogniowej elementów budynku

główna konstrukcja nośna

konstrukcja dachu

strop

ściana zewnętrzna

ściana wewnętrzna

przekrycie dachu

1

2

3

4

5

6

7

„A”

R 240

R 30

R E I 120

E I 120(o<->i)

E I 60

R E 30

„B”

R 120

R 30

R E I 60

E I 60(o<->i)

E I 30

R E 30

„C”

R 60

R 15

R E I 60

E I 30(o<->i)

E I 15

R E 15

„D”

R 30

(-)

R E I 30

E I 30(o<->i)

(-)

(-)

„F”

(-)

(-)

(-)

(-)

(-)

(-)

Oznaczenia w tabeli

R

-

nośność ogniowa (w minutach), określona zgodnie z Polską Normą dotyczącą zasad ustalania

klas odporności ogniowej elementów budynku,

E

-

szczelność ogniowa (w minutach), określona jw.,

I

-

izolacyjność ogniowa (w minutach), określona jw.,

(-)

-

nie stawia się wymagań.

2.

Elementy budynku, o których mowa w ust. 1, powinny być nierozprzestrzeniające ognia,

przy czym dopuszcza się zastosowanie słabo rozprzestrzeniających ogień

1)

elementów budynku o jednej kondygnacji nadziemnej ZL IV oraz PM, o maksymalnej gęstości

obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 500 MJ/m

2)

ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz elementów konstrukcji dachu i jego przekrycia

w budynku PM niskim o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do

1000 MJ/m

3)

ścian zewnętrznych w budynku niskim ZL IV.

3.

Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian zewnętrznych klasy D z rdzeniem klasy

E z uwagi na reakcję na ogień, jeżeli okładzina wewnętrzna jest niepalna, a ściana

jest nierozprzestrzeniająca ognia przy działaniu ognia od strony elewacji.

4.

Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian wewnętrznych klasy D z uwagi na reakcję

na ogień.

5.

W ścianach zewnętrznych budynku ZL II dopuszcza się, z zastrzeżeniem ust. 8, zastosowanie

izolacji cieplnej palnej, jeżeli osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest niepalna

i ma klasę odporności ogniowej co najmniej

1)

w budynku klasy odporności pożarowej „B” - E I 60;

2)

w budynku klasy odporności pożarowej „C” i „D” - E I 30.

6.

Dopuszcza się stosowanie klap dymowych z materiałów łatwo zapalnych w dachach i stropodachach.

7.

Strop tworzący w pomieszczeniu dodatkowy poziom - antresolę, przeznaczoną do użytku

dla więcej niż 10 osób, a także jej konstrukcja nośna, powinny odpowiadać wymaganiom

wynikającym z klasy odporności pożarowej budynku, lecz nie mniejszym niż dla klasy

„D”, z zastrzeżeniem § 214.

8.

W budynku, na wysokości powyżej 25 m od poziomu terenu, okładzina elewacyjna i jej

zamocowanie mechaniczne, a także izolacja cieplna ściany zewnętrznej, powinny być

wykonane z materiałów niepalnych.

9.

Dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej budynku mieszkalnego, wzniesionego przed

dniem 1 kwietnia 1995 r., o wysokości do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego

polistyrenu spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

1.

W budynkach ZL IV i ZL V klasa odporności ogniowej przegród wewnętrznych oddzielających

mieszkania lub samodzielne pomieszczenia mieszkalne od dróg komunikacji ogólnej oraz

od innych mieszkań i samodzielnych pomieszczeń mieszkalnych, z zastrzeżeniem § 216

ust. 1, powinna wynosić co najmniej

1)

dla ścian w budynku

a)

niskim i średniowysokim - E I 30,

b)

wysokim i wysokościowym - E I 60;

2)

dla stropów w budynku zawierającym 2 mieszkania - R E I 30.

2.

Klasa odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL

IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych, powinna wynosić co najmniej - R E I

60.

3.

W mieszkaniach oraz w samodzielnych pomieszczeniach mieszkalnych dopuszcza się wykonywanie

ścian wewnętrznych nierozprzestrzeniających ognia, bez wymaganej w § 216 ust. 1 w

kolumnie 6 tabeli klasy odporności ogniowej.

1.

Przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do

ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273 ust.

1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia

oraz w pasie tym

1)

konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30;

2)

przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30.

2.

Warunki określone w ust. 1 nie mają zastosowania, jeżeli najbliżej położony otwór

w ścianie budynku wyższego znajduje się w odległości nie mniejszej niż 10 m od dachu

budynku niższego, a gęstość obciążenia ogniowego w budynku niższym nie przekracza

2000 MJ/m

3.

Postanowienia ust. 1 i 2 odnoszą się również do części niższej budynku, jeżeli część

ta stanowi odrębną strefę pożarową.

4.

Dopuszcza się sytuowanie wylotów kanałów wentylacyjnych i spalinowych od urządzeń

gazowych oraz rur wentylujących piony kanalizacyjne w części połaci dachu lub stropodachu

budynku niższego, o której mowa w ust. 1.

1.

Przekrycie dachu o powierzchni większej niż 1000 m

2.

W budynkach ZL III, ZL IV i ZL V poddasze użytkowe przeznaczone na cele mieszkalne

lub biurowe powinno być oddzielone od palnej konstrukcji i palnego przekrycia dachu

przegrodami o klasie odporności ogniowej

1)

w budynku niskim - E I 30;

2)

w budynku średniowysokim i wysokim - E I 60.

1.

Ściany wewnętrzne i stropy wydzielające kotłownie, składy paliwa stałego, żużlownie

i magazyny oleju opałowego, a także zamknięcia otworów w tych elementach, powinny

mieć klasę odporności ogniowej nie mniejszą niż określona w tabeli

Rodzaj pomieszczenia

Klasa odporności ogniowej

ścian wewnętrznych

stropów

drzwi lub innych zamknięć

1

2

3

4

Kotłownia z kotłami na paliwo stałe, o łącznej mocy cieplnej powyżej 25 kW

E I 60

R E I 60

E I 30

Kotłownia z kotłami na olej opałowy, o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW

E I 60

R E I 60

E I 30

Kotłownia z kotłami na paliwo gazowe, o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW

- w budynku niskim (N) i średniowysokim (SW)

E I 60

R E I 60

E I 30

- w budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW)

E I 120

R E I 120

E I 60

Skład paliwa stałego i żużlownia

E I 120

R E I 120

E I 60

Magazyn oleju opałowego

E I 120

R E I 120

E I 60

2.

Dla pomieszczeń, o których mowa w ust. 1, klasę odporności ogniowej ścian zewnętrznych

należy przyjmować zgodnie z § 216.

3.

Nie stawia się wymagań w zakresie klasy odporności ogniowej dla przegród zewnętrznych

kotłowni z kotłami na paliwo gazowe, zlokalizowanej ponad dachem budynku, przy zachowaniu

warunku, iż przegrody te powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

1.

Nad pomieszczeniem zagrożonym wybuchem należy stosować lekki dach, wykonany z materiałów

co najmniej trudno zapalnych, o masie nieprzekraczającej 75 kg/m

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy pomieszczenia, w którym łączna powierzchnia urządzeń odciążających

(przeciwwybuchowych), jak przepony, klapy oraz otwory oszklone szkłem zwykłym, jest

większa niż 0,065 m

3.

Ściany oddzielające pomieszczenie zagrożone wybuchem od innych pomieszczeń powinny

być odporne na parcie o wartości 15 kN/m

1.

Pomieszczenie zagrożone wybuchem należy sytuować na najwyższej kondygnacji budynku.

Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.

2.

Dopuszcza się inne usytuowanie pomieszczeń, o których mowa w ust. 1, pod warunkiem

zastosowania odpowiednich instalacji i urządzeń przeciwwybuchowych, uzgodnionych z

właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

1.

W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego, z zastrzeżeniem § 224, powinny

być pasy międzykondygnacyjne o wysokości co najmniej 0,8 m.

2.

Za równorzędne rozwiązania uznaje się oddzielenia poziome w formie daszków, gzymsów

i balkonów o wysięgu co najmniej 0,5 m lub też inne oddzielenia poziome i pionowe

o sumie wysięgu i wymiaru pionowego co najmniej 0,8 m.

3

Elementy poziome wymienione w ust. 2 powinny spełniać wymagania szczelności ogniowej

i izolacyjności ogniowej, również w obrębie połączenia ze ścianami zewnętrznymi, przez

okres odpowiadający czasowi klasyfikacyjnemu wymaganemu w stosunku do ścian zewnętrznych

budynku i być nierozprzestrzeniające ognia.

4.

Warunki określone w ust. 1 i 2 nie dotyczą ścian holu i dróg komunikacji ogólnej.

1.

W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego nad strefą pożarową PM, o gęstości

obciążenia ogniowego powyżej 1000 MJ/m

2.

Za równorzędne rozwiązanie uznaje się oddzielenie poziome w formie daszków, gzymsów

i balkonów o wysięgu co najmniej 0,8 m lub też inne oddzielenie poziome i pionowe

o sumie wymiaru pionowego i wysięgu co najmniej 1,2 m, z zachowaniem warunków określonych

w § 223 ust. 3.

Elementy okładzin elewacyjnych powinny być mocowane do konstrukcji budynku w sposób

uniemożliwiający ich odpadanie w przypadku pożaru w czasie krótszym niż wynikający

z wymaganej klasy odporności ogniowej dla ściany zewnętrznej, określonej w § 216 ust.

1, odpowiednio do klasy odporności pożarowej budynku, w którym są one zamocowane.

1.

Strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub

innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w §

232 ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne

odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1-7.

2.

Częścią budynku, o której mowa w ust. 1, jest także jego kondygnacja, jeżeli klatki

schodowe i szyby dźwigowe w tym budynku spełniają co najmniej wymagania określone

w § 256 ust. 2 dla klatek schodowych.

3.

Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana jako powierzchnia wewnętrzna budynku

lub jego części, przy czym wlicza się do niej także powierzchnię antresoli.

1.

Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych ZL określa poniższa tabela

Kategoria zagrożenia ludzi

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m

w budynku o jednej kondygnacji nadziemnej (bez ograniczenia wysokości)

w budynku wielokondygnacyjnym

niskim(N)

średniowysokim (SW)

wysokim i wysokościowym(W) i (WW)

1

2

3

4

5

ZL I, ZL III, ZL IV, ZL V

10 000

8000

5000

2500

ZL II

8000

5000

3500

2000

2.

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej ZL, obejmującej podziemną część budynku,

nie powinna przekraczać 50% dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej tej samej kategorii

zagrożenia ludzi, określonej w ust. 1 dla pierwszej nadziemnej kondygnacji tego budynku.

3.

Zmniejszenie dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej, o której mowa w ust. 2, nie

dotyczy przypadku, gdy wyjścia ewakuacyjne z kondygnacji podziemnej prowadzą bezpośrednio

na zewnątrz budynku.

4.

Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych, o których mowa w ust. 1,

z wyjątkiem stref pożarowych w wielokondygnacyjnych budynkach wysokich (W) i wysokościowych

(WW), pod warunkiem zastosowania

1

stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych - o 100%;

2)

samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu

- o 100%.

Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w pkt 1 i 2 dopuszcza się powiększenie

powierzchni stref pożarowych o 200%.

5.

Ze strefy pożarowej ZL II o powierzchni przekraczającej 750 m

1.

Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, określa poniższa

tabela

Rodzaj stref pożarowych

Gęstość obciążenia ogniowego Q [MJ/m

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m

w budynku o jednej kondygnacji nadziemnej (bez ograniczenia wysokości)

w budynku wielokondygnacyjnym

niskim i średniowysokim (N) i (SW)

wysokim i wysokościowym (W) i (WW)

1

2

3

4

5

Strefy pożarowe z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem

Q > 4000

1000

*

*

2000 < Q 4000

2000

*

*

1000 < Q ≤ 2000

4000

1000

*

500 < Q ≤ 1000

6000

2000

500

Q ≤ 500

8000

3000

1000

Strefy pożarowe pozostałe

Q > 4000

2000

1000

*

2000 < Q ≤ 4000

4000

2000

*

1000 < Q ≤ 2000

8000

4000

1000

500 < Q ≤ 1000

15 000

8000

2500

Q ≤ 500

20 000

10 000

5000

2.

Strefy pożarowe, o których mowa w ust. 1, w podziemnej części budynków nie powinny

przekraczać 50% powierzchni określonych w tabeli.

1.

Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych, o których mowa w § 228, pod

warunkiem ich ochrony

1)

stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi - o 100%;

2)

samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi - o 50%.

2.

Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w ust. 1 dopuszcza się powiększenie

stref pożarowych o 150%.

1.

W budynku jednokondygnacyjnym lub na ostatniej kondygnacji budynku wielokondygnacyjnego

wielkości stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, można powiększyć o 100%, jeżeli

budynek nie zawiera pomieszczenia zagrożonego wybuchem i jest wykonany z elementów

nierozprzestrzeniających ognia oraz zastosowano samoczynne urządzenia oddymiające.

2.

W budynku jednokondygnacyjnym wielkości stref pożarowych PM, z wyjątkiem garażu, nie

ogranicza się, pod warunkiem zastosowania stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych

wodnych i samoczynnych urządzeń oddymiających.

1.

Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych IN określa poniższa tabela

Liczba kondygnacji budynku

Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej w m

przy hodowli ściółkowej

przy hodowli bezściółkowej

1

2

3

Jedna

5000

nie ogranicza się

Dwie

2500

5000

Powyżej dwóch

1000

2500

2.

W przypadku stosowania w budynku ścian silnie rozprzestrzeniających ogień, strefę

pożarową należy zmniejszyć do 25% wartości podanej w ust. 1, a w przypadku jednokondygnacyjnego

budynku przeznaczonego do hodowli bezściółkowej, strefę ogranicza się do 5000 m

1.

Ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wykonane

z materiałów niepalnych, a występujące w nich otwory - obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi

lub zamykane za pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia przeciwpożarowego.

2.

W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego łączna powierzchnia otworów, o których mowa

w ust. 1, nie powinna przekraczać 15% powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia

przeciwpożarowego - 0,5% powierzchni stropu. Ograniczenia nie stosuje się do otworów

w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego w garażu, które znajdują się na drogach manewrowych.

3

Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć wymiary rzutu poziomego nie mniejsze niż

1,4 x 1,4 m, ściany i strop, a także osłony lub obudowy przewodów i kabli elektrycznych

z wyjątkiem wykorzystywanych w przedsionku oraz z wyjątkiem zespołów kablowych, o

których mowa w § 187 ust. 3 - o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 60 wykonane

z materiałów niepalnych oraz powinien być zamykany drzwiami i wentylowany co najmniej

grawitacyjnie, z zastrzeżeniem § 246 ust. 2 i 3.

4.

Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć

znajdujących się w nich otworów określa poniższa tabela

Klasa odporności pożarowej budynku

Klasa odporności ogniowej

elementów oddzielenia przeciwpożarowego

drzwi przeciwpożarowych lub innych zamknięć przeciwpożarowych

drzwi z przedsionka przeciwpożarowego

ścian i stropów, z wyjątkiem stropów w ZL

stropów w ZL

na korytarz i do pomieszczenia

na klatkę schodową

1

2

3

4

5

6

„A”

R E I 240

R E I 120

E I 120

E I 60

E 60

„B” i „C”

R E I 120

R E I 60

E I 60

E I 30

E 30

„D”i „E”

R E I 60

R E I 30

E I 30

E I 15

E 15

5.

Klasa odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących

się w nich otworów w budynkach, o których mowa w § 213, powinna być nie mniejsza od

określonej w ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej „D” i „E”.

6.

W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem

przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie,

jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy

czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż

Wymagana klasa odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego

Klasa odporności ogniowej wypełnienia otworu w ścianie

będącej obudową drogi ewakuacyjnej

innej

1

2

3

R E I 240

E I 120

E 120

R E I 120

E I 60

E 60

R E I 60

E I 30

E 30

7.

Dopuszcza się stosowanie w strefach pożarowych PM otworu w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego,

służącego przeprowadzeniu urządzeń technologicznych, chronionego w sposób równoważny

wymaganym dla tej ściany drzwiom przeciwpożarowym pod względem możliwości przeniesienia

się przez ten otwór ognia lub dymu, w przypadku pożaru.

1.

Stosowanie kurtyny przeciwpożarowej jest wymagane do oddzielenia

1)

widowni, o liczbie miejsc przekraczającej 600, od sceny teatralnej o powierzchni wewnętrznej

przekraczającej 150 m

2)

kieszeni scenicznej, o powierzchni przekraczającej 100 m

2.

Sceny, o których mowa w ust. 1, powinny być wyposażone w samoczynne urządzenia oddymiające

uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.

1.

Przepusty instalacyjne w elementach oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć klasę

odporności ogniowej (E I) wymaganą dla tych elementów.

2.

Dopuszcza się nieinstalowanie przepustów, o których mowa w ust. 1, dla pojedynczych

rur instalacji wodnych, kanalizacyjnych i ogrzewczych, wprowadzanych przez ściany

i stropy do pomieszczeń higienicznosanitarnych.

3.

Przepusty instalacyjne o średnicy większej niż 0,04 m w ścianach i stropach pomieszczenia

zamkniętego, dla których wymagana klasa odporności ogniowej jest nie niższa niż E

I 60 lub R E I 60, a niebędących elementami oddzielenia przeciwpożarowego, powinny

mieć klasę odporności ogniowej (E I) ścian i stropów tego pomieszczenia.

4.

Przejścia instalacji przez zewnętrzne ściany budynku, znajdujące się poniżej poziomu

terenu, powinny być zabezpieczone przed możliwością przenikania gazu do wnętrza budynku.

1.

Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wznosić na własnym fundamencie lub na

stropie, opartym na konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od

odporności ogniowej tej ściany.

2.

Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico

ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy

pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej

E I 60.

3.

W budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego

należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować

wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności

ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej szerokości powinno

być nierozprzestrzeniające ognia.

4.

W budynku, z wyjątkiem zabudowy jednorodzinnej, w dachu którego znajdują się świetliki

lub klapy dymowe, ściany oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane od nich w odległości

poziomej mniejszej niż 5 m, należy wyprowadzić ponad górną ich krawędź na wysokość

co najmniej 0,3 m, przy czym wymaganie to nie dotyczy świetlików nieotwieranych o

klasie odporności ogniowej co najmniej E 30.

1.

Z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji

w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio

albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej „drogami ewakuacyjnymi”.

2.

Ze strefy pożarowej, o której mowa w ust. 1, powinno być wyjście bezpośrednio na zewnątrz

budynku lub przez inną strefę pożarową, z zastrzeżeniem § 227 ust. 5.

3.

Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne powinny być zamykane drzwiami.

4.

Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z budynku przeznaczonego dla więcej niż 50 osób

powinny otwierać się na zewnątrz. Wymaganie to nie dotyczy budynku wpisanego do rejestru

zabytków.

5.

W wyjściu ewakuacyjnym z budynku dopuszcza się stosowanie drzwi rozsuwanych spełniających

wymagania określone w § 240 ust. 4.

6.

Określając wymaganą szerokość i liczbę przejść, wyjść oraz dróg ewakuacyjnych w budynku,

w którym z przeznaczenia i sposobu zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie

maksymalna liczba ich użytkowników, liczbę tę należy przyjmować w odniesieniu do powierzchni

tych pomieszczeń, dla

1)

sal konferencyjnych, lokali gastronomiczno-rozrywkowych, poczekalni, holi, świetlic

itp. - 1 m

2)

pomieszczeń handlowo-usługowych - 4 m

3)

pomieszczeń administracyjno-biurowych - 5 m

4)

archiwów, bibliotek itp. - 7 m

5)

magazynów - 30 m

1.

W pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia

ewakuacyjnego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz

budynku, powinno być zapewnione przejście, zwane dalej „przejściem ewakuacyjnym”,

o długości nieprzekraczającej

1)

w strefach pożarowych ZL - 40 m;

2)

w strefach pożarowych PM o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m

3)

w strefach pożarowych PM, o obciążeniu ogniowym nieprzekraczającym 500 MJ/m

2.

W pomieszczeniu zagrożonym wybuchem długość przejścia ewakuacyjnego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 i 3, nie powinna przekraczać 40 m.

3.

Dopuszcza się prowadzenie przez pomieszczenie zagrożone wybuchem przejścia ewakuacyjnego

z innego pomieszczenia, jeżeli pomieszczenia te są powiązane funkcjonalnie.

4.

Jeżeli z przewidywanego przeznaczenia pomieszczenia nie wynika jednoznacznie sposób

jego zagospodarowania, projektowa długość przejścia ewakuacyjnego nie może być większa

niż 80% długości określonej w ust. 1 i 2.

5.

W pomieszczeniach o wysokości przekraczającej 5 m długość przejść, o których mowa

w ust. 1 i 2, może być powiększona o 25%.

6.

Długości przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być powiększone pod warunkiem

zastosowania

1)

stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych - o 50%;

2)

samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu

- o 50%.

7.

Powiększenia, o których mowa w ust. 5 i 6 pkt 1 i 2, podlegają sumowaniu.

8.

Przejście, o którym mowa w ust. 1, nie powinno prowadzić łącznie przez więcej niż

trzy pomieszczenia.

9.

Ścianek działowych oddzielających od siebie pomieszczenia, dla których określa się

łącznie długość przejścia ewakuacyjnego, nie dotyczą wymagania określone w § 216 ust.

1.

10.

Szerokość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, z

zastrzeżeniem § 261, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji

ono służy, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m, a w

przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób - nie mniej niż 0,8 m.

Pomieszczenie powinno mieć co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne oddalone od siebie

o co najmniej 5 m w przypadkach, gdy

1)

jest przeznaczone do jednoczesnego przebywania w nim ponad 50 osób, a w strefie pożarowej

ZL II - ponad 30 osób;

2)

znajduje się w strefie pożarowej ZL, a jego powierzchnia przekracza 300 m

3)

znajduje się w strefie pożarowej PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m

4)

znajduje się w strefie pożarowej PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m

5)

jest zagrożone wybuchem, a jego powierzchnia przekracza 100 m

1.

Łączną szerokość drzwi w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia,

należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w nim równocześnie,

przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość

drzwi w świetle ościeżnicy powinna wynosić 0,9 m, a w przypadku drzwi służących do

ewakuacji do 3 osób - 0,8 m.

2.

Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczeń

1)

zagrożonych wybuchem;

2)

do których jest możliwe niespodziewane przedostanie się mieszanin wybuchowych lub

substancji trujących, duszących bądź innych, mogących utrudnić ewakuację;

3)

przeznaczonych do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób;

4)

przeznaczonych dla ponad 6 osób o ograniczonej zdolności poruszania się.

3.

Wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia zagrożonego wybuchem na drogę ewakuacyjną powinny

prowadzić przez przedsionki przeciwpożarowe odpowiadające wymaganiom § 232.

4.

Szerokość drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z budynku, z zastrzeżeniem ust. 1,

a także szerokość drzwi na drodze ewakuacyjnej z klatki schodowej, prowadzących na

zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej, powinna być nie mniejsza niż szerokość

biegu klatki schodowej, określona zgodnie z § 68 ust. 1 i 2.

5.

Szerokość drzwi w świetle na drodze ewakuacyjnej, niewymienionych w ust. 4, należy

obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji są one przeznaczone,

przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość

drzwi powinna wynosić 0,9 m w świetle ościeżnicy.

6.

Wysokość drzwi, o których mowa w ust. 1, 4 i 5, powinna odpowiadać wymaganiom § 62

ust. 1.

1.

Drzwi wieloskrzydłowe, stanowiące wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia oraz na drodze

ewakuacyjnej, powinny mieć co najmniej jedno, nieblokowane skrzydło drzwiowe o szerokości

nie mniejszej niż 0,9 m.

2.

Szerokość skrzydła drzwi wahadłowych, stanowiących wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia

oraz na drodze ewakuacyjnej, powinna wynosić co najmniej dla drzwi jednoskrzydłowych

- 0,9 m, a dla drzwi dwuskrzydłowych - 0,6 m, przy czym oba skrzydła drzwi dwuskrzydłowych

muszą mieć tę samą szerokość.

3.

Zabrania się stosowania do celów ewakuacji drzwi obrotowych i podnoszonych.

4.

Drzwi rozsuwane mogą stanowić wyjścia na drogi ewakuacyjne, a także być stosowane

na drogach ewakuacyjnych, jeżeli są przeznaczone nie tylko do celów ewakuacji, a ich

konstrukcja zapewnia

1)

otwieranie automatyczne i ręczne bez możliwości ich blokowania;

2)

samoczynne ich rozsunięcie i pozostanie w pozycji otwartej w wyniku zasygnalizowania

pożaru przez system wykrywania dymu chroniący strefę pożarową, do ewakuacji z której

te drzwi są przeznaczone, a także w przypadku awarii drzwi.

5.

W bramach i ścianach przesuwanych na drogach ewakuacyjnych powinny znajdować się drzwi

otwierane ręcznie albo w bezpośrednim sąsiedztwie tych bram i ścian powinny być umieszczone

i wyraźnie oznakowane drzwi przeznaczone do celów ewakuacji.

6.

Drzwi, bramy i inne zamknięcia otworów o wymaganej klasie odporności ogniowej lub

dymoszczelności powinny być zaopatrzone w urządzenia, zapewniające samoczynne zamykanie

otworu w razie pożaru. Należy też zapewnić możliwość ręcznego otwierania drzwi służących

do ewakuacji.

7.

Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia, w którym może przebywać jednocześnie

więcej niż 300 osób, oraz drzwi na drodze ewakuacyjnej z tego pomieszczenia, powinny

być wyposażone w urządzenia przeciwpaniczne.

1.

Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych powinna mieć klasę odporności ogniowej wymaganą

dla ścian wewnętrznych, nie mniejszą jednak niż E I 15, z uwzględnieniem § 217. Wymaganie

klasy odporności ogniowej dla obudowy poziomych dróg ewakuacyjnych nie dotyczy obudowy

krytego ciągu pieszego - pasażu, o którym mowa w § 247 ust. 2.

2.

W ścianach wewnętrznych, stanowiących obudowę dróg ewakuacyjnych w strefach pożarowych

ZL III i PM, dopuszcza się umieszczenie nieotwieranych naświetli powyżej 2 m od poziomu

posadzki, jeżeli przylegające pomieszczenia nie są zagrożone wybuchem i jeżeli gęstość

obciążenia ogniowego w tych pomieszczeniach nie przekracza 1000 MJ/m

3.

W ścianach zewnętrznych budynków, przy których znajduje się galeria, będąca jedyną

drogą ewakuacyjną, dopuszcza się umieszczenie naświetli powyżej 2 m od posadzki tej

galerii.

1.

Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób

mogących przebywać jednocześnie na danej kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej

0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 1,4 m.

2.

Dopuszcza się zmniejszenie szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli

jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób.

3

Wysokość drogi ewakuacyjnej powinna wynosić co najmniej 2,2 m, natomiast wysokość

lokalnego obniżenia 2 m, przy czym długość obniżonego odcinka drogi nie może być większa

niż 1,5 m na każdym odcinku drogi ewakuacyjnej o długości 10 m.

4

Skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym

otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Wymagania nie stosuje się do

drzwi wyposażonych w urządzenia samoczynnie je zamykające.

1.

Korytarze stanowiące drogę ewakuacyjną w strefach pożarowych ZL powinny być podzielone

na odcinki nie dłuższe niż 50 m przy zastosowaniu przegród z drzwiami dymoszczelnymi

lub innych urządzeń technicznych, zapobiegających rozprzestrzenianiu się dymu.

2.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy korytarzy, na których zastosowano rozwiązania

techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem.

3.

Przegrody, o których mowa w ust. 1, nad sufitami podwieszonymi i pod podłogami podniesionymi

powyżej poziomu stropu lub podłoża, powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

1.

Na drogach ewakuacyjnych jest zabronione stosowanie

1)

spoczników ze stopniami;

2)

schodów ze stopniami zabiegowymi, jeżeli schody te są jedyną drogą ewakuacyjną.

2.

Na drogach ewakuacyjnych dopuszcza się stosowanie schodów wachlarzowych, pod warunkiem

zachowania najmniejszej szerokości stopni określonych w § 69 ust. 6.

3.

Na drogach ewakuacyjnych miejsca, w których zastosowano pochylnie lub stopnie umożliwiające

pokonanie różnicy poziomów, powinny być wyraźnie oznakowane.

Klatki schodowe przeznaczone do ewakuacji ze strefy pożarowej

1)

ZL II w budynku niskim (N),

2)

ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V w budynku średniowysokim (SW),

3)

PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m

- powinny być obudowane i zamykane drzwiami dymoszczelnymi oraz wyposażone w urządzenia

zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu, uruchamiane samoczynnie za

pomocą systemu wykrywania dymu.

1

W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW), z zastrzeżeniem ust. 4, należy zapewnić

możliwość ewakuacji do co najmniej dwóch klatek schodowych, które powinny być obudowane

i oddzielone od poziomych dróg komunikacyjnych lub ewakuacyjnych oraz pomieszczeń,

przedsionkiem przeciwpożarowym, odpowiadającym wymaganiom określonym w § 232.

2.

Klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe, stanowiące drogę ewakuacyjną w budynku

wysokim (W) dla stref pożarowych innych niż ZL IV i PM oraz w budynku wysokościowym

(WW), powinny być wyposażone w urządzenia zapobiegające ich zadymieniu.

3.

Klatki schodowe i przedsionki przeciwpożarowe, stanowiące drogę ewakuacyjną w budynku

wysokim (W) dla strefy pożarowej PM, powinny być wyposażone w urządzenia zapobiegające

zadymieniu lub samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania

dymu.

4

Prowadzenie ewakuacji tylko do jednej klatki schodowej dopuszcza się w przypadku

1)

budynku wysokiego (W) niezawierającego strefy pożarowej ZL II, jeżeli powierzchnia

wewnętrzna kondygnacji nie przekracza 750 m

2)

strefy pożarowej ZL IV, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna mieszkań na kondygnacji

lub jej części nie przekracza 750 m

5.

W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW) dopuszcza się wykonywanie klatek schodowych,

stanowiących drogę ewakuacyjną wyłącznie dla stref pożarowych ZL IV, bez przedsionków

oddzielających je od poziomych dróg komunikacji ogólnej, jeżeli

1)

każde mieszkanie lub pomieszczenie jest oddzielone od poziomej drogi komunikacji ogólnej

drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30;

2)

klatki schodowe są zamykane drzwiami dymoszczelnymi;

3)

klatki schodowe są wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub w samoczynne

urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.

6.

W budynku średniowysokim (SW) i wyższym, w strefie pożarowej ZL V, drzwi z pomieszczeń,

z wyjątkiem higienicznosanitarnych, prowadzące na drogi komunikacji ogólnej, powinny

mieć klasę odporności ogniowej co najmniej E I 30.

1.

W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW), w strefach pożarowych innych niż ZL IV,

należy zastosować rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed zadymieniem

poziomych dróg ewakuacyjnych.

2.

W krytym ciągu pieszym (pasażu), do którego przylegają lokale handlowe i usługowe,

oraz w przekrytym dziedzińcu wewnętrznym, należy zastosować rozwiązania techniczno-budowlane

zabezpieczające przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych.

3.

W podziemnej kondygnacji budynku, w której znajduje się pomieszczenie przeznaczone

dla ponad 100 osób, oraz budowli podziemnej z takim pomieszczeniem, należy zastosować

rozwiązania techniczno-budowlane zapewniające usuwanie dymu z tego pomieszczenia i

z dróg ewakuacyjnych.

Schody wewnętrzne w mieszkaniach w budynku wielorodzinnym oraz w budynku jednorodzinnym,

zagrodowym i rekreacji indywidualnej, a także budynku tymczasowym nieprzeznaczonym

na cele widowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, mogą nie spełniać wymagań stawianych

drogom ewakuacyjnym.

1.

Ściany wewnętrzne i stropy stanowiące obudowę klatki schodowej lub pochylni powinny

mieć klasę odporności ogniowej określoną zgodnie z § 216, jak dla stropów budynku.

2.

(uchylony).

3.

Biegi i spoczniki schodów oraz pochylnie służące do ewakuacji powinny być wykonane

z materiałów niepalnych i mieć klasę odporności ogniowej co najmniej

1)

w budynkach o klasie odporności pożarowej „A”, „B” i „C” - R 60;

2)

w budynkach o klasie odporności pożarowej „D” i „E” - R 30.

4.

Wymaganie klasy odporności ogniowej, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy klatek schodowych

wydzielonych na każdej kondygnacji przedsionkami przeciwpożarowymi oraz schodów na

antresolę w pomieszczeniu, w którym się ona znajduje, jeżeli antresola ta jest przeznaczona

do użytku nie więcej niż 10 osób.

5.

W budynku niskim o klasie odporności pożarowej „D” lub „E” w obudowanych klatkach

schodowych, zamykanych drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30, dopuszcza

się wykonanie biegów i spoczników schodów z materiałów palnych.

6

Odległość między ścianą zewnętrzną, stanowiącą obudowę klatki schodowej przeznaczonej

do ewakuacji, o której mowa w § 245, 246 i 256 ust. 2, a inną ścianą zewnętrzną tego

samego lub innego budynku powinna być ustalona zgodnie z § 271. Przepisu nie stosuje

się, jeżeli co najmniej jedna z tych ścian posiada co najmniej klasę odporności ogniowej

zgodnie z § 216, jak dla stropu budynku z tą klatką schodową, w pasie terenu określonym

zgodnie z § 271.

1.

Piwnice powinny być oddzielone od pozostałej części budynku, z wyjątkiem budynków

ZL IV niskich (N) i średniowysokich (SW) stropami i ścianami o klasie odporności ogniowej

co najmniej R E I 60 i zamknięte drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej

E I 30. Jeżeli drzwi do piwnic znajdują się poniżej poziomu terenu, schody prowadzące

z tego poziomu powinny być zabezpieczone w sposób uniemożliwiający omyłkowe zejście

ludzi do piwnic w przypadku ewakuacji (np. ruchomą barierą).

2.

W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW) piwnice powinny być oddzielone od klatki

schodowej przedsionkiem przeciwpożarowym.

Wyjście z klatki schodowej na strych lub poddasze powinno być zamykane drzwiami lub

klapą wyjściową o klasie odporności ogniowej co najmniej

1)

w budynkach niskich (N) - E I 15;

2)

w budynkach średniowysokich (SW) i wyższych - E I 30.

Schodów i pochylni ruchomych nie zalicza się do dróg ewakuacyjnych.

1

W budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V, mającym kondygnację z posadzką na wysokości

powyżej 25 m ponad poziomem terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku oraz

w budynku wysokościowym (WW) ZL IV przynajmniej jeden dźwig powinien być przystosowany

do potrzeb ekip ratowniczych, spełniając wymagania Polskiej Normy dotyczącej dźwigów

dla straży pożarnej. Dźwig dla ekip ratowniczych powinien zapewniać dostęp do każdej

strefy pożarowej na kondygnacji bezpośrednio lub drogami komunikacji ogólnej.

2.

Dojście do dźwigu dla ekip ratowniczych powinno prowadzić przez przedsionek przeciwpożarowy

spełniający wymagania określone w § 232.

3.

Ściany i stropy szybu dźwigu dla ekip ratowniczych powinny mieć klasę odporności ogniowej

wymaganą jak dla stropów budynku, zgodnie z § 216.

4.

Szyb dźwigu dla ekip ratowniczych powinien być wyposażony w urządzenia zapobiegające

zadymieniu.

(uchylony).

(uchylony).

1.

Długość drogi ewakuacyjnej od wyjścia z pomieszczenia na tę drogę do wyjścia do innej

strefy pożarowej lub na zewnątrz budynku, zwanej dalej „dojściem ewakuacyjnym”, mierzy

się wzdłuż osi drogi ewakuacyjnej. W przypadku zakończenia dojścia ewakuacyjnego przedsionkiem

przeciwpożarowym, długość tę mierzy się do pierwszych drzwi tego przedsionka.

2.

Za równorzędne wyjściu do innej strefy pożarowej, o którym mowa w ust. 1, uważa się

wyjście do obudowanej klatki schodowej, zamykanej drzwiami o klasie odporności ogniowej

co najmniej E I 30, wyposażonej w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące

do usuwania dymu, a w przypadku, o którym mowa w § 246 ust. 5 - zamykanej drzwiami

dymoszczelnymi.

3

Dopuszczalne długości dojść ewakuacyjnych w strefach pożarowych określa poniższa tabela

Rodzaj strefy pożarowej

Długość dojścia w m

przy jednym dojściu

przy co najmniej 2 dojściach

1

2

3

Z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem

10

40

PM o gęstości obciążenia ogniowego Q > 500 MJ/m

30

60

PM o gęstości obciążenia ogniowego Q ≤ 500 MJ/m

60

100

ZL I, II i V

10

40

ZL III

30

60

ZL IV

60

100

4.

Długości dojść ewakuacyjnych, o których mowa w ust. 3, mogą być powiększone pod warunkiem

ochrony

1)

strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi - o 50%;

2)

drogi ewakuacyjnej samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi uruchamianymi za pomocą

systemu wykrywania dymu - o 50%.

Przy jednoczesnym stosowaniu tych urządzeń długość dojścia może być powiększona o

100%.

5.

Wyjście z klatki schodowej, o której mowa w ust. 2, powinno prowadzić na zewnątrz

budynku, bezpośrednio lub poziomymi drogami komunikacji ogólnej, których obudowa odpowiada

wymaganiom § 249 ust. 1, a otwory w obudowie mają zamknięcia o klasie odporności ogniowej

co najmniej E I 30.

6.

Dopuszcza się przeprowadzenie drogi ewakuacyjnej do wyjścia na zewnątrz budynku z

klatki schodowej oraz z poziomych dróg komunikacji ogólnej przez hol, mogący spełniać

także funkcje uzupełniające do funkcji wynikających z przeznaczenia budynku, takie

jak: recepcyjna, ochrony budynku, drobnej sprzedaży, pod warunkiem że

1)

przez jeden hol możliwe jest przeprowadzenie drogi ewakuacyjnej tylko z jednej klatki

schodowej, przy czym ograniczenie to nie odnosi się do klatek schodowych z odrębnym,

nieprowadzącym przez ten hol, wyjściem ewakuacyjnym;

2)

hol nie znajduje się w strefie pożarowej PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej

500 MJ/m

3)

hol jest oddzielony od poziomych dróg komunikacji ogólnej, tak jak jest to wymagane

dla klatki schodowej, o której mowa w pkt 1;

4)

wolna szerokość drogi ewakuacyjnej jest co najmniej o 50% większa od szerokości poziomej

drogi ewakuacyjnej w budynku, prowadzącej do tego wyjścia, określonej zgodnie z §

242 ust. 1, dla kondygnacji budynku o największej liczbie przewidywanych osób, znajdujących

się tam jednocześnie;

5)

wysokość holu w miejscu, w którym przebiega droga ewakuacyjna, jest nie mniejsza niż

3,3 m;

6)

szerokość drzwi wyjściowych na zewnątrz budynku jest większa o 50% od minimalnej szerokości

drzwi wyjściowych określonej zgodnie z § 239 ust. 4.

7.

Dopuszczalną długość drogi od wyjścia z klatki schodowej, o której mowa w ust. 2,

do wyjścia na zewnątrz budynku określa się zgodnie z ust. 3.

1.

W budynku PM, w którym jest wymagana druga droga ewakuacyjna dla ludzi z wyższej kondygnacji,

dopuszcza się stosowanie na tej drodze drabiny ewakuacyjnej, prowadzącej na dach nad

niższą kondygnacją lub na poziom terenu, jeżeli liczba osób przebywających jednocześnie

na wyższej kondygnacji nie przekracza 50, a w budynku z pomieszczeniem zagrożonym

wybuchem - 15. Nie dotyczy to zakładów pracy chronionej.

2.

Drabiny ewakuacyjne należy umieszczać w miejscach łatwo dostępnych. Sytuowanie drabin

naprzeciw świetlików i okien jest zabronione.

3.

Dopuszcza się wykonywanie drabin ewakuacyjnych bez obręczy ochronnych, gdy różnica

wysokości nie przekracza 3 m, z uwzględnieniem wymagań § 101.

1.

W strefach pożarowych ZL I, ZL II, ZL III i ZL V stosowanie do wykończenia wnętrz

materiałów i wyrobów łatwo zapalnych, których produkty rozkładu termicznego są bardzo

toksyczne lub intensywnie dymiące, jest zabronione.

1a.

W przypadku stosowania materiałów wykończeniowych luźno zwisających, w szczególności

w kurtynach, zasłonach, draperiach, kotarach oraz żaluzjach, za łatwo zapalne uważa

się materiały, których właściwości określone w badaniach zgodnych z Polskimi Normami

odnoszącymi się do zapalności i rozprzestrzeniania płomienia przez wyroby włókiennicze

nie spełniają co najmniej jednego z kryteriów

1)

ti ≥ 4 s;

2)

ts ≤ 30 s;

3)

nie następuje przepalenie trzeciej nitki;

4)

nie występują płonące krople.

2.

Na drogach komunikacji ogólnej, służących celom ewakuacji, stosowanie materiałów i

wyrobów budowlanych łatwo zapalnych jest zabronione.

1.

Podłogi podniesione o więcej niż 0,2 m ponad poziom stropu lub innego podłoża powinny

mieć

1)

niepalną konstrukcję nośną oraz co najmniej niezapalne płyty podłogi od strony przestrzeni

podpodłogowej, mające klasę odporności ogniowej co najmniej R E I 30, a w budynku

wysokościowym (WW) lub ze strefą pożarową o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000

MJ/m

2)

przestrzeń podpodłogową podzieloną na sektory o powierzchni nie większej niż 1000

m

2.

Przewody i kable elektryczne oraz inne instalacje wykonane z materiałów palnych, prowadzone

w przestrzeni podpodłogowej podłogi podniesionej i w przestrzeni ponad sufitami podwieszonymi,

wykorzystywanej do wentylacji lub ogrzewania pomieszczenia, powinny mieć osłonę lub

obudowę o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30, a w budynku wysokościowym

(WW) lub w budynkach ze strefą pożarową o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000

MJ/m

3.

Na drogach ewakuacyjnych wykonywanie w podłodze podniesionej otworów do wentylacji

lub ogrzewania jest zabronione.

1.

W pomieszczeniach, przeznaczonych do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób oraz

w pomieszczeniach produkcyjnych, stosowanie łatwo zapalnych przegród, stałych elementów

wyposażenia i wystroju wnętrz oraz wykładzin podłogowych jest zabronione.

2.

W pomieszczeniach stref pożarowych ZL II, pomieszczeniach magazynowych oraz w pomieszczeniach

z podłogami podniesionymi, stosowanie wykładzin podłogowych łatwo zapalnych jest zabronione.

Pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 200 osób dorosłych lub

100 dzieci, w których miejsca do siedzenia są ustawione w rzędach, powinny mieć

1)

fotele i inne siedzenia trudno zapalne oraz niewydzielające produktów rozkładu i spalania,

określonych jako bardzo toksyczne, zgodnie z Polską Normą dotyczącą badań wydzielania

produktów toksycznych; określenie trudno zapalny przypisuje się fotelom i innym siedzeniom,

które nie ulegają postępującemu tleniu i spalaniu płomieniowemu w warunkach określonych

Polską Normą dotyczącą badania zapalności mebli tapicerowanych;

2)

szerokość przejść pomiędzy rzędami siedzeń nie mniejszą niż 0,45 m, przy czym odległość

tę należy ustalać, biorąc pod uwagę odstęp między stałymi elementami siedzeń;

3)

liczbę siedzeń w rzędzie nie większą niż 16 pomiędzy przejściami oraz 8 w rzędzie

przyściennym, przy czym dopuszcza się zwiększenie liczby miejsc w rzędach odpowiednio

do 40 i 20 pod warunkiem zwiększenia odstępu między rzędami siedzeń o 1 cm na każde

dodatkowe siedzenie odpowiednio powyżej 16 lub 8;

4)

szerokość przejść komunikacyjnych nie mniejszą niż 1,2 m przy liczbie osób do 150,

a przy większej ich liczbie szerokość tę należy zwiększyć proporcjonalnie o 0,6 m

na 100 osób;

5)

rzędy siedzeń lub ławek trwale umocowane do podłogi albo siedzenia sztywno łączone

ze sobą w rzędy oraz między rzędami.

1.

Okładziny sufitów oraz sufity podwieszone należy wykonywać z materiałów niepalnych

lub niezapalnych, niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia. Wymaganie to nie

dotyczy mieszkań.

2.

Przestrzeń między sufitem podwieszonym i stropem powinna być podzielona na sektory

o powierzchni nie większej niż 1000 m

1.

W łazienkach i saunach z piecykami gazowymi oraz termami gazowymi i elektrycznymi

dopuszcza się stosowanie okładzin ściennych z materiałów palnych, z tym że odległość

tych urządzeń od okładzin powinna wynosić co najmniej 0,3 m.

2.

Stosowanie okładzin ściennych z materiałów łatwo zapalnych w łazienkach i saunach

z piecem na paliwo stałe jest zabronione.

Palne elementy wystroju wnętrz budynku, przez które lub obok których są prowadzone

przewody ogrzewcze, wentylacyjne, dymowe lub spalinowe, powinny być zabezpieczone

przed możliwością zapalenia lub zwęglenia.

1.

Palenisko powinno być umieszczone na podłożu niepalnym o grubości co najmniej 0,15

m, a przy piecach metalowych bez nóżek - 0,3 m. Podłoga łatwo zapalna przed drzwiczkami

palenisk powinna być zabezpieczona pasem materiału niepalnego o szerokości co najmniej

0,3 m, sięgającym poza krawędzie drzwiczek co najmniej po 0,3 m.

2.

Palenisko otwarte może być stosowane tylko w pomieszczeniu, w którym nie występuje

zagrożenie wybuchem, w odległości co najmniej 0,6 m od łatwo zapalnych części budynku.

W pomieszczeniach ze stropem drewnianym palenisko otwarte powinno mieć okap wykonany

z materiałów niepalnych, wystający co najmniej 0,3 m poza krawędź paleniska.

3.

Piec metalowy lub w ramach metalowych, rury przyłączeniowe oraz otwory do czyszczenia

powinny być oddalone od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku

co najmniej 0,6 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm lub inną równorzędną

okładziną - co najmniej 0,3 m.

4.

Piec z kamienia, cegły, kafli i podobnych materiałów niepalnych oraz przewody spalinowe

i dymowe powinny być oddalone od łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych

budynku co najmniej 0,3 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm na

siatce albo równorzędną okładziną - co najmniej 0,15 m.

1.

Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z wyrobów niepalnych.

2.

Przewody lub obudowa przewodów spalinowych i dymowych powinny spełniać wymagania określone

w Polskiej Normie dotyczącej badań ogniowych małych kominów.

3.

Dopuszcza się wykonanie obudowy, o której mowa w ust. 2, z cegły pełnej grubości 12

cm, murowanej na zaprawie cementowo-wapiennej, z zewnętrznym tynkiem lub spoinowaniem.

4.

Między wylotem przewodu spalinowego i dymowego a najbliższym skrajem korony drzew

dorosłych należy zapewnić zachowanie odległości co najmniej 6 m, z zastrzeżeniem §

271 ust. 8.

1.

Przewody wentylacyjne powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a palne izolacje

cieplne i akustyczne oraz inne palne okładziny przewodów wentylacyjnych mogą być stosowane

tylko na zewnętrznej ich powierzchni w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

2.

Dopuszcza się w budynkach PM, z wyjątkiem garaży, wykonanie przewodów wentylacyjnych

nierozprzestrzeniających ognia, pod warunkiem że nie są one prowadzone przez drogi

ewakuacyjne oraz nie przepływa nimi powietrze o temperaturze powyżej 85°C lub zanieczyszczenia

mogące się odkładać.

3.

Odległość nieizolowanych przewodów wentylacyjnych od wykładzin i powierzchni palnych

powinna wynosić co najmniej 0,5 m.

4.

Drzwiczki rewizyjne stosowane w kanałach i przewodach wentylacyjnych powinny być wykonane

z materiałów niepalnych.

5

W kuchni lub w aneksie kuchennym w mieszkaniu dopuszcza się stosowanie przewodów wentylacji

wywiewnej z materiałów co najmniej trudno zapalnych.

6.

Elastyczne elementy łączące, służące do połączenia sztywnych przewodów wentylacyjnych

z elementami instalacji lub urządzeniami, z wyjątkiem wentylatorów, powinny być wykonane

z materiałów co najmniej trudno zapalnych, posiadać długość nie większą niż 4 m, przy

czym nie powinny być prowadzone przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego.

7.

Elastyczne elementy łączące wentylatory z przewodami wentylacyjnymi powinny być wykonane

z materiałów co najmniej trudno zapalnych, przy czym ich długość nie powinna przekraczać

0,25 m.

8.

Izolacje cieplne i akustyczne zastosowane w instalacjach: wodociągowej, kanalizacyjnej

i ogrzewczej powinny być wykonane w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

1.

Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacji w budynkach, z wyjątkiem budynków

jednorodzinnych i rekreacji indywidualnej, powinny spełniać następujące wymagania

1)

przewody wentylacyjne powinny być wykonane i prowadzone w taki sposób, aby w przypadku

pożaru nie oddziaływały siłą większą niż 1 kN na elementy budowlane, a także aby przechodziły

przez przegrody w sposób umożliwiający kompensacje wydłużeń przewodu;

2)

zamocowania przewodów do elementów budowlanych powinny być wykonane z materiałów niepalnych,

zapewniających przejęcie siły powstającej w przypadku pożaru w czasie nie krótszym

niż wymagany dla klasy odporności ogniowej przewodu lub klapy odcinającej;

3)

w przewodach wentylacyjnych nie należy prowadzić innych instalacji;

4)

filtry i tłumiki powinny być zabezpieczone przed przeniesieniem się do ich wnętrza

palących się cząstek;

5)

maszynownie wentylacyjne i klimatyzacyjne w budynkach mieszkalnych średniowysokich

(SW) i wyższych oraz w innych budynkach o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych

powinny być wydzielone ścianami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 60 i

zamykane drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30; nie dotyczy to

obudowy urządzeń instalowanych ponad dachem budynku.

2.

Dopuszcza się instalowanie w przewodzie wentylacyjnym nagrzewnic elektrycznych oraz

nagrzewnic na paliwo ciekłe lub gazowe, których temperatura powierzchni grzewczych

przekracza 160°C, pod warunkiem zastosowania ogranicznika temperatury, automatycznie

wyłączającego ogrzewanie po osiągnięciu temperatury powietrza 110°C oraz zabezpieczenia

uniemożliwiającego pracę nagrzewnicy bez przepływu powietrza.

3.

Dopuszcza się zainstalowanie w przewodzie wentylacyjnym wentylatorów i urządzeń do

uzdatniania powietrza pod warunkiem wykonania ich obudowy o klasie odporności ogniowej

E I 60.

4.

Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne w miejscu przejścia przez elementy oddzielenia

przeciwpożarowego powinny być wyposażone w przeciwpożarowe klapy odcinające o klasie

odporności ogniowej równej klasie odporności ogniowej elementu oddzielenia przeciwpożarowego

z uwagi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S), z zastrzeżeniem

ust. 5.

5.

Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne samodzielne lub obudowane prowadzone przez

strefę pożarową, której nie obsługują, powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą

dla elementów oddzielenia przeciwpożarowego tych stref pożarowych z uwagi na szczelność

ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S) lub powinny być wyposażone

w przeciwpożarowe klapy odcinające zgodnie z ust. 4.

6.

W strefach pożarowych, w których jest wymagana instalacja sygnalizacyjno- -alarmowa,

przeciwpożarowe klapy odcinające powinny być uruchamiane przez tę instalację, niezależnie

od zastosowanego wyzwalacza termicznego.

1.

W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy stosować urządzenia wstrzymujące automatycznie

pracę wentylatorów w razie powstania pożaru i sygnalizujące ich wyłączenie, jeżeli

działanie wentylatorów mogłoby przyczynić się do jego rozprzestrzeniania.

2.

W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem należy stosować oddzielną dla każdego pomieszczenia

instalację wyciągową.

3.

Usytuowanie wentylacyjnych otworów wyciągowych powinno uwzględniać gęstość względną

par cieczy i gazów występujących w pomieszczeniu w stosunku do powietrza oraz przewidywany

kierunek ruchu zanieczyszczonego powietrza.

4.

W pomieszczeniach, w których mogą występować palne pyły, tworzące z powietrzem mieszaniny

wybuchowe, otwory wentylacji nawiewnej powinny być usytuowane oraz wykonane tak, aby

nie powodowały unoszenia pyłów osiadłych.

5.

Filtry, komory pyłowe i cyklony do palnych pyłów powinny być zlokalizowane w pomieszczeniach

wydzielonych elementami oddzielenia przeciwpożarowego lub też na zewnątrz budynku,

w miejscu bezpiecznym dla tych urządzeń oraz dla otoczenia.

6.

Wymagania, o których mowa w ust. 5, nie dotyczą przypadków uzasadnionych względami

technologicznymi, w których filtry, komory pyłowe i cyklony stanowią bezpośrednie

wyposażenie urządzeń i agregatów produkcyjnych.

7.

Przewody wentylacyjne przed miejscem wprowadzenia do komór pyłowych i cyklonów powinny

być wyposażone w urządzenia zapobiegające przeniesieniu się ognia.

8.

Komory pyłowe i cyklony dla pyłów tworzących z powietrzem mieszaniny wybuchowe powinny

być wyposażone w klapy lub przepony przeciwwybuchowe, zabezpieczające konstrukcję

cyklonu i komory, a także konstrukcję budynku przed skutkami wybuchu.

1.

Instalacja wentylacji oddymiającej powinna

1)

usuwać dym z intensywnością zapewniającą, że w czasie potrzebnym do ewakuacji ludzi

na chronionych przejściach i drogach ewakuacyjnych nie wystąpi zadymienie lub temperatura

uniemożliwiające bezpieczną ewakuację;

2)

mieć stały dopływ powietrza zewnętrznego uzupełniającego braki tego powietrza w wyniku

jego wypływu wraz z dymem.

2.

Przewody wentylacji oddymiającej, obsługujące

1)

wyłącznie jedną strefę pożarową, powinny mieć klasę odporności ogniowej z uwagi na

szczelność ogniową i dymoszczelność - E600S, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona w § 216, przy czym

dopuszcza się stosowanie klasy E300S, jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu powstającego w czasie pożaru nie

przekracza 300°C;

2)

więcej niż jedną strefę pożarową, powinny mieć klasę odporności ogniowej E I S, co

najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona w § 216.

3.

Klapy odcinające do przewodów wentylacji oddymiającej, obsługujące

1)

wyłącznie jedną strefę pożarową, powinny być uruchamiane automatycznie i mieć klasę

odporności ogniowej z uwagi na szczelność ogniową i dymoszczelność - E600S AA, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona w § 216, przy

czym dopuszcza się stosowanie klasy E300S AA, jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu powstającego w czasie pożaru nie

przekracza 300°C;

2)

więcej niż jedną strefę pożarową, powinny być uruchamiane automatycznie i mieć klasę

odporności ogniowej E I S AA, co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu

określona w § 216.

4.

Wentylatory oddymiające powinny mieć klasę

1)

F60060, jeżeli przewidywana temperatura dymu przekracza 400°C;

2)

F400120 w pozostałych przypadkach, przy czym dopuszcza się inne klasy, jeżeli z analizy

obliczeniowej temperatury dymu oraz zapewnienia bezpieczeństwa ekip ratowniczych wynika

taka możliwość.

5.

Klapy dymowe w grawitacyjnej wentylacji oddymiającej powinny mieć klasę

1)

B30030 - dla klap otwieranych automatycznie;

2)

B60030 - dla klap otwieranych wyłącznie w sposób ręczny.

1.

Odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego,

a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną

w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza

niż odległość w metrach określona w poniższej tabeli

Rodzaj budynku oraz dla budynku PM maksymalna gęstość obciążenia ogniowego strefy

pożarowej PM Q w MJ/m

Rodzaj budynku oraz dla budynku PM maksymalna gęstość obciążenia ogniowego strefy

pożarowej PM Q w MJ/m

ZL

IN

PM

Q ≤ 1000

1000 < Q ≤ 4000

Q > 4000

1

2

3

4

5

6

ZL

8

8

8

15

20

IN

8

8

8

15

20

PM Q ≤ 1000

8

8

8

15

20

PM 1000 < Q ≤ 4000

15

15

15

15

20

PM Q > 4000

20

20

20

20

20

2.

Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie

dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną

w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia

dachu obu budynków - o 100%.

3.

Jeżeli co najmniej w jednym z budynków znajduje się pomieszczenie zagrożone wybuchem,

wówczas odległość między ich zewnętrznymi ścianami nie powinna być mniejsza niż 20

m.

4.

Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni nie większej niż 65%, lecz nie

mniejszej niż 30%, klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie

tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią a ścianą zewnętrzną drugiego

budynku należy zwiększyć w stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 50%.

5.

Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na powierzchni mniejszej niż 30% klasę odporności

ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między

tą ścianą lub jej częścią a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć w

stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 100%.

6.

Odległość między ścianami zewnętrznymi budynków lub częściami tych ścian może być

zmniejszona o 50%, w stosunku do określonej w ust. 1-5, jeżeli we wszystkich strefach

pożarowych budynków, przylegających odpowiednio do tych ścian lub ich części, są stosowane

stałe urządzenia gaśnicze wodne.

7.

Odległość od ściany zewnętrznej budynku lub jej części do ściany zewnętrznej drugiego

budynku może być zmniejszona o 25%, w stosunku do określonej w ust. 1-5, jeżeli we

wszystkich strefach pożarowych budynku, przylegających odpowiednio do tej ściany lub

jej części, są stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne.

8

Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako

grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym

planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian

tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień.

8a

Najmniejsza odległość budynków wymienionych w § 213, wykonanych z elementów nierozprzestrzeniających

ognia, niezawierających pomieszczeń zagrożonych wybuchem oraz posiadających klasę

odporności pożarowej wyższą niż wymagana zgodnie z § 212, od granicy (konturu) lasu

zlokalizowanej na

1)

sąsiedniej działce - wynosi 4 m,

2)

działce, na której sytuuje się budynek - nie określa się

- jeżeli teren, na którym znajduje się granica (kontur) lasu, przeznaczony jest w

miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę niezwiązaną z produkcją

leśną, a w przypadku braku planu miejscowego - grunty leśne są objęte zgodą na zmianę

przeznaczenia na cele nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania

przestrzennego, które utraciły moc na podstawie art. 1 lit. a ustawy z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym

(Dz. U. poz. 1804) oraz art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 oraz z 2019 r. poz. 60, 235, 730 i 1009).

9.

Odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń

zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami

i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów.

10.

W pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku,

niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku

powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego

obu budynków.

11.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, dotyczy pasa terenu o szerokości zmniejszonej

o 50% w odniesieniu do tych ścian zewnętrznych obu budynków, które tworzą między sobą

kąt 60° lub większy, lecz mniejszy niż 120°.

12.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które

1)

są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu

budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub

2)

mają ściany zewnętrzne tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°.

13.

Otwarte składowisko, ze względu na usytuowanie, należy traktować jak budynek PM.

1.

Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej

działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271

ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu

określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków

PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej

Q większą od 1000 MJ/m

2.

Budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne

zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi

ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej

działki, niż jest to określone w § 12.

3.

Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej

działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej

w § 232 ust. 4 i 5.

1.

Odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej

nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna

tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej

wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków.

2.

Odległość zbiornika naziemnego oleju opałowego zasilającego kotłownię od budynku ZL

powinna wynosić co najmniej 10 m.

3.

Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o których mowa w ust. 2, do 3 m, pod warunkiem

wykonania ściany zewnętrznej budynku od strony zbiornika jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego

o klasie odporności ogniowej co najmniej R E I 120 lub wykonania takiej ściany pomiędzy

budynkiem a zbiornikiem.

4.

Zbiorniki, o których mowa w ust. 3, powinny być wykonane jako stalowe dwupłaszczowe

lub być lokalizowane na terenie ukształtowanym w formie niecki, o pojemności większej

od pojemności zbiornika, z izolacją uniemożliwiającą przedostawanie się oleju do gruntu.

5.

Odległość budynku ZL od zbiornika podziemnego oleju opałowego, przykrytego warstwą

ziemi o grubości nie mniejszej niż 0,5 m, powinna wynosić co najmniej 3 m, a od urządzenia

spustowego, oddechowego i pomiarowego tego zbiornika - co najmniej 10 m.

6.

Odległości budynków PM i IN wykonanych z materiałów niepalnych od zbiorników i ich

urządzeń, o których mowa w ust. 5, powinny wynosić co najmniej 3 m.

1.

Wymagania przeciwpożarowe, określone w niniejszym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych

i otwartych, o których mowa w § 102-108.

2.

W przypadku gdy przepis rozporządzenia nie określa rodzaju garażu, należy rozumieć,

że dotyczy on garaży zamkniętych i otwartych.

3

Jednokondygnacyjny, nadziemny garaż otwarty, mający formę zadaszenia stanowisk postojowych

z odkrytymi drogami manewrowymi, powinien mieć elementy konstrukcji i przekrycia dachu

niekapiące pod wpływem wysokiej temperatury.

1.

Klasę odporności pożarowej garażu należy przyjmować, jak dla budynku PM o gęstości

obciążenia ogniowego do 500 MJ/m

2

Dopuszcza się, z zastrzeżeniem § 277 ust. 5, wykonanie nad najwyższą kondygnacją garażu

otwartego, będącego budynkiem niskim (N), dodatkowego poziomu stanowisk postojowych

bez zadaszenia lub z zadaszeniem spełniającym wymagania określone w § 274 ust. 3.

3.

Garaż otwarty, którego najwyższy poziom parkowania znajduje się nie wyżej niż 25 m

nad poziomem otaczającego terenu, może być wykonany w klasie D odporności pożarowej,

jeżeli nad kondygnacją przeznaczoną do parkowania samochodów nie znajdują się inne

pomieszczenia.

1.

Usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powinno odpowiadać warunkom określonym

w § 271 jak dla budynków PM o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do garażu o liczbie stanowisk postojowych nie większej

niż 3, w zabudowie jednorodzinnej i rekreacji indywidualnej.

1.

Powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub podziemnym garażu zamkniętym nie powinna

przekraczać 5000 m

2.

Powierzchnia, o której mowa w ust. 1, może być powiększona o 100%, jeżeli jest spełniony

jeden z poniższych warunków

1)

zastosowano ochronę strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi

wodnymi;

2)

wykonano, oddzielające od siebie nie więcej niż po 2 stanowiska postojowe, ściany

o klasie odporności ogniowej, w części pełnej co najmniej E I 30, od posadzki do poziomu

zapewniającego pozostawienie prześwitu pod stropem o wysokości 0,1 do 0,5 m na całej

ich długości.

3

W garażu zamkniętym obejmującym więcej niż dwie kondygnacje podziemne lub znajdującym

się poniżej drugiej kondygnacji podziemnej należy stosować stałe samoczynne urządzenia

gaśnicze wodne. Wymagania nie stosuje się do strefy pożarowej garażu, która posiada

bezpośredni wjazd lub wyjazd z budynku.

4

W strefie pożarowej garażu zamkniętego należy stosować instalację wentylacji oddymiającej

uruchamianą za pomocą systemu wykrywania dymu, w przypadku gdy ta strefa nie posiada

bezpośredniego wjazdu lub wyjazdu z budynku lub gdy jej powierzchnia przekracza 1500

m

5.

W przypadku zastosowania rozwiązania, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, klasa odporności

ogniowej przewodów wentylacji oddymiającej powinna odpowiadać wymaganiom określonym

w § 270 ust. 2 - jedynie z uwagi na kryterium szczelności ogniowej (E).

1.

Ze strefy pożarowej garażu, która posiada więcej niż 25 stanowisk postojowych i nie

jest wyposażona w instalację wentylacji oddymiającej lub ma powierzchnię przekraczającą

1500 m

2.

W przypadku strefy pożarowej garażu obejmującej więcej niż dwie kondygnacje wyjścia

ewakuacyjne należy zapewnić na poziomie każdej kondygnacji. Długość przejścia od stanowiska

postojowego do najbliższego wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać

1)

w garażu zamkniętym - 40 m;

2)

w garażu otwartym - 60 m.

3.

Długość przejścia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może być powiększona zgodnie z zasadami

określonymi w § 237 ust. 6 i 7. W przypadku zastosowania instalacji wentylacji oddymiającej

strumieniowej nie stosuje się § 237 ust. 6 pkt 2.

4.

Wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne także w przypadku zamknięcia wjazdu lub wyjazdu

z garażu lub bramy między strefami pożarowymi.

5.

Jeżeli poziom parkowania leży nie wyżej niż 3 m nad poziomem terenu urządzonego przy

budynku, za wyjście ewakuacyjne mogą służyć nieobudowane schody zewnętrzne.

6.

W garażu podziemnym strefy pożarowe o powierzchni powyżej 1500 m

1.

W garażu zamkniętym, znajdującym się w budynku ZL, odległość w pionie między wrotami

garażu a oknami tego budynku powinna wynosić co najmniej 1,5 m. Odległość ta może

wynosić 1,1 m, jeżeli wykonano nad wjazdem do garażu daszek z materiałów niepalnych

o wysięgu co najmniej 0,6 m od lica ściany, wysunięty obustronnie 0,8 m poza boczne

krawędzie wrót garażu, lub jeżeli wrota garażu są cofnięte o 0,8 m od lica ściany.

2.

W budynku, o którym mowa w ust. 1, odległość wrót garażu wbudowanego lub przybudowanego

od najbliższej krawędzi okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym samym

budynku nie może być mniejsza niż 1,5 m w rzucie poziomym.

1.

Połączenie garażu z budynkiem wymaga zastosowania przedsionka przeciwpożarowego zamykanego

drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30.

2.

Nie wymaga się zastosowania przedsionka, o którym mowa w ust. 1, przed dźwigiem oddzielonym

od garażu drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 60.

3.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych

i rekreacji indywidualnej.

Instalowanie w garażu studzienek rewizyjnych, urządzeń i przewodów gazowych, z zastrzeżeniem

§ 164 ust. 6, oraz umieszczanie otworów od palenisk lub otworów rewizyjnych przeznaczonych

do czyszczenia kanałów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, jest zabronione.

Od wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej budynków, określonych w § 212, zwalnia

się budynki IN o kubaturze brutto do 1500 m

Paszarnie, kotłownie i inne pomieszczenia wyposażone w paleniska lub trzony kuchenne,

znajdujące się w budynkach IN, powinny mieć podłogi, ściany i stropy wykonane z materiałów

niepalnych.

Budynek IN powinien spełniać następujące wymagania ewakuacyjne

1)

odległość od najdalszego stanowiska dla zwierząt do wyjścia ewakuacyjnego nie powinna

przekraczać przy ściółkowym utrzymaniu zwierząt - 50 m, a przy bezściółkowym - 75

m;

2)

w bezściółkowym chowie bydła, trzody chlewnej i owiec, jeżeli liczba bydła i trzody

chlewnej nie przekracza 15 sztuk, a owiec - 200 sztuk, należy stosować co najmniej

jedno wyjście ewakuacyjne;

3)

w budynku przeznaczonym dla większej liczby zwierząt aniżeli wymieniona w pkt 2 należy

stosować co najmniej dwa wyjścia, a z pomieszczeń podzielonych na sekcje - co najmniej

jedno wyjście ewakuacyjne z każdej sekcji;

4)

wrota i drzwi w budynku inwentarskim powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia.

Dopuszcza się umieszczenie w jednym budynku części mieszkalnej i gospodarczej pod

następującymi warunkami

1)

część mieszkalna oraz część gospodarcza mają odrębne wejścia;

2)

między częścią mieszkalną a gospodarczą zostanie wykonana ściana o klasie odporności

ogniowej co najmniej R E I 60.

1.

Budynek tymczasowy przeznaczony na stały pobyt ludzi powinien być wykonany co najmniej

w klasie „E” odporności pożarowej. Budynek taki nie powinien mieć kondygnacji podziemnych

i więcej niż 2 kondygnacje nadziemne.

2.

Do wyznaczania minimalnej odległości budynku tymczasowego od innego budynku mają zastosowanie

przepisy określające odległości między budynkami ZL, PM lub IN, o których mowa w §

271 i § 273 ust. 1.

3.

Tymczasowy budynek wykonany z materiałów palnych lub z palną izolacją należy przegradzać

w odstępach nieprzekraczających 24 m ścianami oddzieleń przeciwpożarowych o klasie

odporności ogniowej co najmniej R E I 60; nie dotyczy to przypadków określonych w

§ 287 i 288.

4.

Ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna być wysunięta co najmniej o 0,6 m poza

lico ścian zewnętrznych i ponad palne pokrycie dachu.

5.

Dostęp do poddasza tymczasowego budynku wykonanego z materiałów palnych powinien być

umożliwiony za pomocą wewnętrznego wyłazu z klapą, o której mowa w § 251 pkt 1, o

wymiarach co najmniej 0,6 x 0,6 m, lub przez drabinę i drzwi zewnętrzne o wymiarach

co najmniej 0,6 x 1,6 m, umieszczone w szczytowej ścianie budynku.

6.

Stosowanie instalacji elektrycznych lub gazowych na strychu tymczasowego budynku wykonanego

z materiałów palnych jest zabronione.

Budynek tymczasowy może być przeznaczony na cele widowiskowe lub inne zgromadzenia

ludzi, jeżeli

1)

jest jednokondygnacyjny;

2)

widownia jest dostępna z poziomu terenu;

3)

dach lub stropodach mają przekrycie co najmniej trudno zapalne;

4)

ma wyjścia, przejścia i dojścia ewakuacyjne o liczbie i wymiarach określonych w przepisach

rozporządzenia, oznakowane - zgodnie z Polskimi Normami - znakami bezpieczeństwa;

5)

ma oświetlenie awaryjne;

6)

ma instalację elektryczną wykonaną zgodnie z Polskimi Normami.

Pomieszczenie z obudową pneumatyczną może być wykorzystywane jako tymczasowy budynek

PM o gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej nie wyższej od 1000 MJ/ m

1)

zachowania odległości co najmniej 20 m od innych obiektów budowlanych;

2)

użycia powłoki z materiału co najmniej trudno zapalnego;

3)

zastosowania wyłącznie ogrzewania powietrznego;

4)

zapewnienia liczby i wymiarów wyjść, dojść i przejść ewakuacyjnych, określonych w

przepisach rozporządzenia;

5)

oznakowania wyjść ewakuacyjnych - zgodnie z Polskimi Normami - znakami bezpieczeństwa;

6)

wyposażenia w oświetlenie awaryjne;

7)

wyposażenia w instalację elektryczną wykonaną zgodnie z Polskimi Normami.

Pomieszczenie, o którym mowa w § 288, przeznaczone do celów widowiskowych, wystawowych,

rekreacyjnych lub sportowych, powinno być dodatkowo wyposażone w

1)

konstrukcje umieszczone wewnątrz lub na zewnątrz budynku do awaryjnego podwieszenia

powłoki pneumatycznej;

2)

awaryjne urządzenie do utrzymania ciśnienia w powłoce, zasilane z niezależnego źródła

energii;

3)

awaryjną wentylację mechaniczną do wymiany powietrza, zasilaną z niezależnego źródła

energii;

4)

wyjścia ewakuacyjne rozmieszczone możliwie równomiernie na obwodzie;

5)

krzesła połączone ze sobą w sposób trwały i unieruchomione w rzędach co najmniej po

8 sztuk, ustawione zgodnie z wymaganiami określonymi w § 261.

Tymczasowy budynek typu namiotowego przeznaczony do celów widowiskowych powinien spełniać

wymagania określone w § 288 i 289, z wyjątkiem wymagań dotyczących urządzeń do utrzymywania

ciśnienia w powłoce.

Budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający

niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności

przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu.

1.

Wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia

przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o

szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości

nie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych. Wymaganie

to nie dotyczy budynków na terenie zakładów karnych, aresztów śledczych oraz zakładów

poprawczych i schronisk dla nieletnich.

2.

Daszek, o którym mowa w ust. 1, powinien mieć konstrukcję umożliwiającą przeniesienie

ewentualnych obciążeń, jakie w prawdopodobnym zakresie może spowodować upadek okładzin

elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub szyb.

1.

Tablice informacyjne, reklamy i podobne urządzenia oraz dekoracje powinny być tak

usytuowane, wykonane i zamocowane, aby nie stanowiły zagrożenia bezpieczeństwa dla

użytkowników budynku i osób trzecich.

2.

Daszki, balkony oraz stałe i ruchome osłony przeciwsłoneczne mogą być umieszczane

na wysokości co najmniej 2,4 m nad poziomem chodnika, z pozostawieniem nieosłoniętego

pasma ruchu od strony jezdni o szerokości co najmniej 1 m.

3.

Wystawy sklepowe, gabloty reklamowe, a także obudowy urządzeń technicznych nie mogą

być wysunięte poza płaszczyznę ściany zewnętrznej budynku o więcej niż 0,5 m - przy

zachowaniu użytkowej szerokości chodnika nie mniejszej niż 2 m oraz zapewnieniu bezpieczeństwa

ruchu dla osób z dysfunkcją narządu wzroku.

4.

Skrzydła drzwiowe i okienne oraz kraty, okiennice lub inne osłony, w pozycji otwartej

lub zamkniętej, nie mogą zawężać szerokości użytkowej chodnika usytuowanego bezpośrednio

przy ścianie zewnętrznej budynku, w której się znajdują.