Ustawa z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040) wprowadza się następujące zmiany

1)

art. 11

„

Art. 11

Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności

ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania

polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną,

zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym

wymiarze czasu pracy - jest niedopuszczalna.

”

;

2)

w art. 18

„

§ 1.

Pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku

pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia

kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność,

rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie

etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony,

zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

”

;

3)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia

wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano

z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu

macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy

to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem - ojcem wychowującym

dziecko lub pracownikiem - innym członkiem najbliższej rodziny, o którym mowa w art.

175

”

;

4)

w art. 50 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Przepisu § 3 nie stosuje się w razie wypowiedzenia umowy o pracę pracownikowi, o którym

mowa w art. 39, pracownicy w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, pracownikowi

- ojcu wychowującemu dziecko lub pracownikowi - innemu członkowi najbliższej rodziny,

o którym mowa w art. 175ustawy o związkach zawodowych. W tych przypadkach stosuje się odpowiednio przepisy art. 45.

”

;

5)

w art. 57 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Jeżeli umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą

w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas

pozostawania bez pracy; dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z

pracownikiem - ojcem wychowującym dziecko lub pracownikiem - innym członkiem najbliższej

rodziny, o którym mowa w art. 175

”

;

6)

w art. 94

„

§ 4.

Pracownik, który doznał mobbingu lub wskutek mobbingu rozwiązał umowę o pracę, ma

prawo dochodzić od pracodawcy odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne

wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

”

;

7)

w art. 97

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany

wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy,

jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia

rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Jeżeli z przyczyn obiektywnych

wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie

nie jest możliwe, pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo

pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu

ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) albo doręcza je w inny sposób. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia,

za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy.

”

,

b)

§ 2

„

§ 2

Pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem

do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi

przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy,

prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia

przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa

pracy wnosi się do sądu pracy.

”

;

8)

po art. 97 dodaje się art. 97

„

Art. 97

§ 1.

W przypadku niewydania przez pracodawcę świadectwa pracy pracownikowi przysługuje

prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa

pracy.

§ 2.

Jeżeli pracodawca nie istnieje albo z innych przyczyn wytoczenie przeciwko niemu powództwa

o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy jest niemożliwe, pracownikowi

przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem ustalenia uprawnienia do otrzymania

świadectwa pracy.

§ 3.

Z żądaniem, o którym mowa w § 1 i 2, można wystąpić w każdym czasie przed upływem

terminu przedawnienia.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do żądania sprostowania świadectwa pracy.

”

;

9)

w art. 163 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Na wniosek pracownicy udziela się jej urlopu bezpośrednio po urlopie macierzyńskim;

dotyczy to także pracownika - ojca wychowującego dziecko lub pracownika - innego członka

najbliższej rodziny, o którym mowa w art. 175

”

;

10)

w art. 177 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Przepisy § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio także do pracownika - ojca wychowującego

dziecko lub pracownika - innego członka najbliższej rodziny, w okresie korzystania

z urlopu macierzyńskiego.

”

;

11)

w art. 282 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

nie wydaje pracownikowi w terminie świadectwa pracy,

”

;

12)

art. 292 otrzymuje brzmienie

„

Art. 292.

Po upływie terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku pracy ten, przeciwko komu

przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się

korzystania z zarzutu przedawnienia. Zrzeczenie się zarzutu przedawnienia dokonane

przed upływem terminu przedawnienia jest nieważne.

”

.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 477

„

Art. 477

W przypadku wystąpienia z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy,

o którym mowa w art. 97

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 i 1043), jeżeli okaże się, że pracodawca nie istnieje albo z innych przyczyn wytoczenie przeciwko

niemu powództwa jest niemożliwe, sąd rozpozna żądanie w postępowaniu nieprocesowym

jako żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy.

Art. 477

§ 1.

W wyroku uwzględniającym żądanie zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy,

o którym mowa w art. 97, sąd określa treść świadectwa pracy zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i przepisami wydanymi na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli określenie wszystkich

faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w wyroku określa się co najmniej

okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz tryb

rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy określenie

trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również jest niemożliwe

- wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym

przez pracodawcę.

§ 2.

Prawomocny wyrok zobowiązujący pracodawcę do wydania świadectwa pracy zastępuje to

świadectwo.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do żądania sprostowania świadectwa pracy.

”

;

2)

po art. 691

„

Dział IVb

Sprawy z zakresu prawa pracy

Art. 691

§ 1.

We wniosku zawierającym żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy

wskazuje się

1)

okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz miejsce

wykonywania pracy;

2)

tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy - jeżeli pracownik posiada

te informacje, a w przypadku ich nieposiadania - okoliczności zaprzestania świadczenia

pracy przez pracownika;

3)

pracodawcę, który był obowiązany do wydania świadectwa pracy, oraz przyczynę, z powodu

której wystąpienie przeciwko niemu z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa

pracy jest niemożliwe.

§ 2.

Jeżeli wytoczenie powództwa o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy

jest możliwe, sąd rozpozna żądanie w procesie jako żądanie zobowiązania pracodawcy

do wydania świadectwa pracy.

§ 3.

W postanowieniu uwzględniającym żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa

pracy sąd określa treść świadectwa pracy zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i przepisami wydanymi na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli określenie wszystkich

faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w postanowieniu określa się

co najmniej okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska

oraz tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy

określenie trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również

jest niemożliwe - wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem

dokonanym przez pracodawcę.

§ 4.

Prawomocne postanowienie ustalające uprawnienie do otrzymania świadectwa pracy zastępuje

to świadectwo.

Art. 691

Przepis art. 691

”

;

3)

w art. 1050 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

W sprawach z zakresu prawa pracy wierzyciel może złożyć wniosek, o którym mowa w §

1, do sądu właściwości ogólnej dłużnika albo do sądu, w którego okręgu praca jest,

była lub miała być wykonywana, albo do sądu, w okręgu którego znajduje się zakład

pracy.

”

.

W ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1915) w art. 48 w ust. 1

1)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Przepisy określone w art. 2 pkt 1, art. 7 ust. 6, art. 20 ust. 4, art. 21 ust. 3,

art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2, art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4, art.

36 ust. 7 i art. 47

”

;

2)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

zarządzenia - w odniesieniu do pracowników Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej;

”

;

3)

dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

rozporządzenia - w odniesieniu do pracowników Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

uwzględniając

a)

charakter wykonywanych zadań, w przypadku wydania przepisów, o których mowa w art.

2 pkt 1,

b)

charakter i efektywność wykonywania zadań oraz potrzebę sprawnego wypłacania świadczeń

przysługujących pracownikom, w przypadku wydania przepisów, o których mowa w art.

21 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 2, art. 24 ust. 2 oraz art. 47

c)

potrzebę sprawnego przeprowadzenia aplikacji administracyjnej oraz konieczność nabycia

w jej toku odpowiedniej wiedzy i umiejętności wymaganych na stanowisku objętym aplikacją,

w przypadku wydania przepisów, o których mowa w art. 7 ust. 6,

d)

potrzebę stałego doskonalenia jakości wykonywania zadań, odpowiedniego doboru pracowników

na poszczególne stanowiska oraz obiektywizmu dokonywanych ocen kwalifikacyjnych, w

przypadku wydania przepisów, o których mowa w art. 20 ust. 4,

e)

potrzebę zapewnienia sprawnej pracy urzędu oraz charakter zadań wykonywanych przez

pracowników, w przypadku wydania przepisów, o których mowa w art. 30 ust. 1,

f)

potrzebę ujednolicenia wniosków o nadanie odznaki honorowej „Zasłużony Pracownik Państwowy”

oraz przedstawienia przez wnioskodawcę uzasadnienia nadania odznaki ‒ w przypadku

wydania przepisów, o których mowa w art. 31 ust. 4,

g)

w szczególności przebieg postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, a także zapewnienie

należytego działania komisji i rzeczników dyscyplinarnych, w przypadku wydania przepisów,

o których mowa w art. 36 ust. 7.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2019 r. poz. 785) w art. 96 w ust. 1 w pkt 4 po wyrazach „pracownik wnoszący powództwo” dodaje się wyrazy „albo składający wniosek o wszczęcie postępowania nieprocesowego”.

Do terminów określonych w art. 97 § 2

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art.

3, który wchodzi w życie po upływie miesiąca od dnia ogłoszenia.

Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności

ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania

polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną,

zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym

wymiarze czasu pracy - jest niedopuszczalna.

Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie

za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres wypowiedzenia

wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli umowę o pracę rozwiązano

z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z pracownicą w okresie ciąży lub urlopu

macierzyńskiego, wynagrodzenie przysługuje za cały czas pozostawania bez pracy; dotyczy

to także przypadku, gdy rozwiązano umowę o pracę z pracownikiem - ojcem wychowującym

dziecko lub pracownikiem - innym członkiem najbliższej rodziny, o którym mowa w art.

175

§ 1.

W przypadku niewydania przez pracodawcę świadectwa pracy pracownikowi przysługuje

prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa

pracy.

§ 2.

Jeżeli pracodawca nie istnieje albo z innych przyczyn wytoczenie przeciwko niemu powództwa

o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy jest niemożliwe, pracownikowi

przysługuje prawo wystąpienia do sądu pracy z żądaniem ustalenia uprawnienia do otrzymania

świadectwa pracy.

§ 3.

Z żądaniem, o którym mowa w § 1 i 2, można wystąpić w każdym czasie przed upływem

terminu przedawnienia.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do żądania sprostowania świadectwa pracy.

Po upływie terminu przedawnienia roszczenia ze stosunku pracy ten, przeciwko komu

przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się

korzystania z zarzutu przedawnienia. Zrzeczenie się zarzutu przedawnienia dokonane

przed upływem terminu przedawnienia jest nieważne.

W przypadku wystąpienia z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy,

o którym mowa w art. 97

(Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 i 1043), jeżeli okaże się, że pracodawca nie istnieje albo z innych przyczyn wytoczenie przeciwko

niemu powództwa jest niemożliwe, sąd rozpozna żądanie w postępowaniu nieprocesowym

jako żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy.

§ 1.

W wyroku uwzględniającym żądanie zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa pracy,

o którym mowa w art. 97, sąd określa treść świadectwa pracy zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i przepisami wydanymi na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli określenie wszystkich

faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w wyroku określa się co najmniej

okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz tryb

rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy określenie

trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również jest niemożliwe

- wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym

przez pracodawcę.

§ 2.

Prawomocny wyrok zobowiązujący pracodawcę do wydania świadectwa pracy zastępuje to

świadectwo.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do żądania sprostowania świadectwa pracy.

§ 1.

We wniosku zawierającym żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa pracy

wskazuje się

1)

okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska oraz miejsce

wykonywania pracy;

2)

tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy - jeżeli pracownik posiada

te informacje, a w przypadku ich nieposiadania - okoliczności zaprzestania świadczenia

pracy przez pracownika;

3)

pracodawcę, który był obowiązany do wydania świadectwa pracy, oraz przyczynę, z powodu

której wystąpienie przeciwko niemu z żądaniem zobowiązania pracodawcy do wydania świadectwa

pracy jest niemożliwe.

§ 2.

Jeżeli wytoczenie powództwa o zobowiązanie pracodawcy do wydania świadectwa pracy

jest możliwe, sąd rozpozna żądanie w procesie jako żądanie zobowiązania pracodawcy

do wydania świadectwa pracy.

§ 3.

W postanowieniu uwzględniającym żądanie ustalenia uprawnienia do otrzymania świadectwa

pracy sąd określa treść świadectwa pracy zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy i przepisami wydanymi na podstawie art. 97 § 4 tej ustawy. Jeżeli określenie wszystkich

faktów wymienionych w tych przepisach jest niemożliwe, w postanowieniu określa się

co najmniej okres i rodzaj wykonywanej pracy, wymiar czasu pracy, zajmowane stanowiska

oraz tryb rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a w sytuacji gdy

określenie trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy również

jest niemożliwe - wskazuje się, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło za wypowiedzeniem

dokonanym przez pracodawcę.

§ 4.

Prawomocne postanowienie ustalające uprawnienie do otrzymania świadectwa pracy zastępuje

to świadectwo.

Przepis art. 691