Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 maja 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

1.

Ustawa określa warunki wykonywania

1)

działalności w zakresie ubezpieczeń osobowych i ubezpieczeń majątkowych;

2)

działalności reasekuracyjnej.

2.

Ustawa określa także zasady

1)

wykonywania zawodu aktuariusza;

2)

sprawowania nadzoru ubezpieczeniowego;

3)

sprawowania nadzoru nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji w grupach;

4)

organizacji i funkcjonowania ubezpieczeniowego samorządu gospodarczego.

1.

Ustawy nie stosuje się do świadczenia przez podmiot inny niż zakład ubezpieczeń pomocy,

która łącznie spełnia następujące warunki

1)

pomoc świadczona jest w razie wypadku lub awarii pojazdu mechanicznego w rozumieniu

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 473) na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej przedsiębiorstwa udzielającego

ochrony;

2)

odpowiedzialność z tytułu świadczonej pomocy ogranicza się do

a)

usuwania awarii na miejscu z wykorzystaniem, w większości przypadków, przez przedsiębiorstwo

udzielające ochrony, własnego personelu i sprzętu,

b)

przewiezienia pojazdu mechanicznego do najbliższego lub najbardziej odpowiedniego

miejsca, w którym mogą być wykonane naprawy, oraz ewentualnego przewiezienia kierowcy

i pasażerów, w normalnych okolicznościach za pomocą tego samego środka transportu,

do najbliższego miejsca, z którego osoby te mogą kontynuować podróż innymi środkami,

c)

transportowania pojazdu mechanicznego, ewentualnie wraz z kierowcą i pasażerami, do

miejsca zamieszkania kierowcy lub pasażerów, miejsca rozpoczęcia podróży lub pierwotnego

celu podróży w tym samym państwie.

2.

Pomoc, o której mowa w ust. 1, może świadczyć zakład ubezpieczeń, który otrzymał zezwolenie

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczeń, o których mowa

w dziale II w grupie 18 załącznika do ustawy. W tym przypadku stosuje się przepisy

ustawy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

biuro narodowe - biuro narodowe w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych;

2)

bliskie powiązania - sytuację, w której

a)

dwa lub więcej podmiotów jest ze sobą powiązanych przez kontrolę lub przez udział

kapitałowy lub

b)

dwa lub więcej podmiotów jest trwale powiązanych przez kontrolę z tą samą osobą;

3)

cedent - zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, który w związku z wykonywaną

działalnością ubezpieczeniową lub reasekuracyjną ceduje ryzyko na zakład reasekuracji

lub zakład ubezpieczeń wykonujący działalność reasekuracyjną;

4)

dominujący podmiot nieregulowany - dominujący podmiot nieregulowany w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1252);

5)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy - jednostkę dominującą niebędącą dominującym podmiotem

nieregulowanym

a)

która posiada udziały kapitałowe w jednostkach zależnych oraz

b)

której jednostkami zależnymi są wyłącznie lub w większości zakłady ubezpieczeń lub

zakłady reasekuracji, a przynajmniej jednym z tych zakładów jest krajowy zakład ubezpieczeń

lub krajowy zakład reasekuracji lub zagraniczny zakład ubezpieczeń, który uzyskał

zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, lub zagraniczny zakład

reasekuracji, który uzyskał zezwolenie w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej;

6)

duże ryzyka - ryzyka, o których mowa w dziale II załącznika do ustawy

a)

w grupach 4-7, 11 i 12,

b)

w grupach 14 i 15 - w przypadku gdy ubezpieczający wykonuje działalność gospodarczą

lub wolny zawód, a ryzyko wiąże się z tą działalnością,

c)

w grupach 3, 8, 9, 10, 13 i 16 - w przypadku gdy ubezpieczający przekracza co najmniej

dwa z następujących progów w roku obrotowym

-

sumę aktywów bilansu w wysokości równowartości w złotych 6,2 mln euro,

-

łączne przychody netto ze sprzedaży towarów i usług oraz operacji finansowych w wysokości

równowartości w złotych 12,8 mln euro,

-

średnioroczne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty w liczbie 250 osób;

7)

efekty dywersyfikacji - ograniczenie ekspozycji na ryzyko zakładów ubezpieczeń i zakładów

reasekuracji oraz grup związane z dywersyfikacją ich działalności, wynikające z faktu,

że strata z tytułu realizacji jednego rodzaju ryzyka może zostać skompensowana brakiem

realizacji lub niepełną realizacją innego rodzaju ryzyka, w przypadku gdy ryzyka te

nie są w pełni skorelowane;

8)

EIOPA - Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych,

ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010

z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego

Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji

nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz. Urz. UE L 331 z 15.12.2001,

s. 48, z późn. zm.);

9)

firma inwestycyjna - firmę inwestycyjną w rozumieniu art. 3 pkt 3 lit. a-f ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym

nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami

inwestycyjnymi wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego;

10)

funkcja należąca do systemu zarządzania - zdolność zakładu ubezpieczeń lub zakładu

reasekuracji do wykonywania poszczególnych zadań w ramach systemu zarządzania;

11

główny oddział - oddział w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. poz. 649) zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej lub zakładu reasekuracji mającego siedzibę w państwie niebędącym

państwem członkowskim Unii Europejskiej;

12)

grupa - grupę podmiotów

a)

w skład której wchodzi podmiot posiadający udziały kapitałowe w innych podmiotach,

jednostki zależne tego podmiotu, oraz podmioty, w których ten podmiot lub jego jednostki

zależne posiadają udziały kapitałowe, a także grupę podmiotów powiązanych ze sobą

umową, o której mowa w art. 7 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398 i 650),

b)

opartą na ustanowieniu, w drodze umowy lub w inny sposób, silnych i trwałych powiązań

finansowych do celów nadzoru nad grupą, w skład której mogą wchodzić towarzystwa ubezpieczeń

wzajemnych, towarzystwa reasekuracji wzajemnej lub inne zakłady ubezpieczeń oparte

na zasadzie wzajemności, spełniającą poniższe warunki

-

jeden z podmiotów wchodzących w skład grupy, uznawany za jednostkę dominującą, jest

uprawniony do kierowania polityką finansową i operacyjną innych podmiotów wchodzących

w skład grupy, uznawanych za jednostki zależne,

-

ustanowienie i rozwiązanie powiązań finansowych do celów nadzoru nad grupą podlega

zatwierdzeniu przez organ sprawujący nadzór nad grupą;

13)

instytucja kredytowa - instytucję kredytową w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami

kredytowymi, zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi

wchodzącymi w skład konglomeratu finansowego;

14)

jednostka dominująca - podmiot, który sprawuje nad innym podmiotem kontrolę w rozumieniu

art. 3 ust. 1 pkt 37 lit. a-d ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2018 r. poz. 395, 398 i 650), lub podmiot który w ocenie organu nadzoru w inny sposób sprawuje kontrolę nad innym

podmiotem;

15)

jednostka zależna - podmiot kontrolowany przez jednostkę dominującą;

16)

koasekuracja - umowę ubezpieczenia, na podstawie której co najmniej dwa zakłady ubezpieczeń,

działając w porozumieniu, zobowiązują się do spełnienia określonego świadczenia w

przypadku wystąpienia zdarzenia losowego przewidzianego w umowie;

16a

koasekurator wiodący - zakład ubezpieczeń wybrany spośród uczestników umowy koasekuracyjnej

do realizacji czynności określonych w tej umowie w imieniu własnym i pozostałych zakładów

ubezpieczeń współubezpieczających;

17)

kolegium organów nadzoru - stałą, elastyczną strukturę współpracy, koordynacji i ułatwiania

wydawania rozstrzygnięć dotyczących nadzoru nad grupą;

18

krajowy zakład ubezpieczeń - przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

19

krajowy zakład reasekuracji - przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie

działalności reasekuracyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

20)

miara ryzyka - funkcję matematyczną, która przyporządkowuje kwotę pieniężną danej

prognozie rozkładu prawdopodobieństwa i rośnie monotonicznie wraz z poziomem ekspozycji

na ryzyko stanowiącym podstawę danej prognozy rozkładu prawdopodobieństwa;

21)

mieszany dominujący podmiot ubezpieczeniowy - inną niż Skarb Państwa jednostkę dominującą,

której przynajmniej jedną z jednostek zależnych jest zakład ubezpieczeń lub zakład

reasekuracji, niebędącą

a)

zakładem ubezpieczeń,

b)

zakładem reasekuracji,

c)

dominującym podmiotem ubezpieczeniowym,

d)

dominującym podmiotem nieregulowanym;

22

oddział - każdą formę stałej obecności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu

ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub zakładu

reasekuracji mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, w tym oddział,

w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

23)

organ nadzoru - Komisję Nadzoru Finansowego;

24)

organ nadzorczy - organ nadzoru lub organ właściwy w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie do sprawowania nadzoru nad działalnością ubezpieczeniową lub reasekuracyjną;

25)

organ sprawujący nadzór nad grupą - organ odpowiedzialny za nadzór nad grupą, wyznaczony

zgodnie z art. 404;

26)

osoby pełniące kluczowe funkcje

a)

członków zarządu i członków rady nadzorczej zakładu ubezpieczeń albo zakładu reasekuracji

oraz osoby nadzorujące w takim zakładzie inne kluczowe funkcje, w szczególności funkcję

zarządzania ryzykiem, funkcję zgodności z przepisami, funkcję audytu wewnętrznego

i funkcję aktuarialną,

b)

członków rady administrującej spółki europejskiej, w której przyjęto system monistyczny,

oraz osoby nadzorujące w takiej spółce inne kluczowe funkcje, w szczególności funkcję

zarządzania ryzykiem, funkcję zgodności z przepisami, funkcję audytu wewnętrznego

i funkcję aktuarialną;

27)

outsourcing - umowę między zakładem ubezpieczeń albo zakładem reasekuracji a dostawcą

usług, na podstawie której dostawca usług wykonuje proces, usługę lub działanie, które

w innym przypadku zostałyby wykonane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji,

a także umowę, na podstawie której dostawca usług powierza wykonanie takiego procesu,

usługi lub działania innym podmiotom, za pośrednictwem których wykonuje on dany proces,

usługę lub działanie;

28)

państwo członkowskie Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka - państwo członkowskie

Unii Europejskiej, w którym

a)

znajduje się nieruchomość wraz z częściami składowymi i przynależnościami oraz znajdującym

się w niej mieniem, o ile mienie to jest objęte tą samą umową ubezpieczenia co nieruchomość,

b)

pojazd jest zarejestrowany, w przypadku gdy umowa ubezpieczenia dotyczy pojazdu podlegającego

rejestracji, z zastrzeżeniem lit. c,

c)

pojazd mechaniczny ma być zarejestrowany, w przypadku gdy pojazd mechaniczny został

nabyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż to, w którym ma być zarejestrowany,

ale nie dłużej niż przez okres 30 dni od dnia objęcia pojazdu mechanicznego w posiadanie

przez jego nabywcę,

d)

została zawarta umowa ubezpieczenia, na okres nie dłuższy niż 4 miesiące, dotycząca

ubezpieczenia związanego z podróżą, niezależnie od grupy określonej w załączniku do

ustawy,

e)

ubezpieczający będący osobą fizyczną ma stałe miejsce zamieszkania albo ubezpieczający

będący osobą prawną ma siedzibę jednostki organizacyjnej objętej umową ubezpieczenia

- w przypadkach innych niż określone w lit. a-d;

29)

pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą - organ nadzorczy, który w

przypadku, o którym mowa w art. 374 ust. 1 pkt 3, byłby organem sprawującym nadzór

nad grupą zgodnie z art. 404 ust. 2 - do czasu wydania rozstrzygnięcia w sprawie weryfikacji,

czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego jednostka dominująca ma siedzibę

na terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, podlega

nadzorowi wykonywanemu przez organ nadzorczy państwa niebędącego państwem członkowskim

Unii Europejskiej równoważnemu z nadzorem sprawowanym na podstawie rozdziału 15 nad

zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji, o których mowa w art. 374 ust. 1

pkt 1 i 2;

29a

podmiot finansowy

a)

instytucję kredytową,

b)

instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, z późn. zm.,

c)

przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,

d)

zakład ubezpieczeń,

e)

zakład reasekuracji,

f)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy,

g)

firmę inwestycyjną,

h)

dominujący podmiot nieregulowany;

30)

podmiot posiadający udziały kapitałowe w innym podmiocie - podmiot, który jest jednostką

dominującą albo podmiot niebędący jednostką dominującą, posiadający udział kapitałowy

w innym podmiocie;

31)

podmiot powiązany - podmiot, który jest jednostką zależną albo podmiot niebędący jednostką

zależną, w którym inny podmiot posiada udział kapitałowy;

32)

podmiot regulowany - podmiot regulowany w rozumieniu ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o nadzorze uzupełniającym nad instytucjami kredytowymi,

zakładami ubezpieczeń, zakładami reasekuracji i firmami inwestycyjnymi wchodzącymi

w skład konglomeratu finansowego;

33)

powiązanie przez kontrolę - związek między jednostką dominującą a jednostką zależną

lub podobny związek między jakimkolwiek podmiotem a zakładem ubezpieczeń lub zakładem

reasekuracji;

34)

prognoza rozkładu prawdopodobieństwa - funkcję matematyczną, która zbiorowi możliwych

przyszłych zdarzeń wzajemnie wykluczających się przyporządkowuje prawdopodobieństwo

ich wystąpienia;

35)

przyjmujące państwo członkowskie Unii Europejskiej - państwo członkowskie Unii Europejskiej,

w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma oddział lub świadczy usługi,

inne niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym ten zakład ma siedzibę,

przy czym państwem członkowskim Unii Europejskiej, w którym zakład ubezpieczeń lub

zakład reasekuracji świadczy usługi, jest państwo członkowskie Unii Europejskiej umiejscowienia

ryzyka, jeżeli ryzyko pokrywa zakład ubezpieczeń lub oddział położony w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej;

36)

reprezentant do spraw roszczeń - pełnomocnika zakładu ubezpieczeń wykonującego na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej

działalność w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych, z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, umocowanego w państwie

członkowskim Unii Europejskiej innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, w

którym ten zakład ma siedzibę, zgodnie z prawem państwa, w którym jest ustanowiony,

do reprezentowania zakładu ubezpieczeń oraz rozpatrywania i zaspokajania roszczeń

w imieniu i na rachunek reprezentowanego zakładu ubezpieczeń;

37)

rodzaje reasekuracji

a)

reasekurację ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy,

b)

reasekurację pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których

mowa w dziale II załącznika do ustawy;

38)

ryzyko koncentracji - ekspozycje na ryzyko, w przypadku których wysokość potencjalnej

straty może zagrażać wypłacalności lub sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń lub

zakładu reasekuracji;

39)

ryzyko kredytowe - możliwość poniesienia straty lub niekorzystnej zmiany sytuacji

finansowej wynikającą z wahań zdolności kredytowej emitentów papierów wartościowych,

kontrahentów i dłużników, na które narażone są zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji,

w postaci ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, ryzyka spreadu lub ryzyka

koncentracji aktywów;

40)

ryzyko operacyjne - możliwość poniesienia straty wynikającą z niewłaściwych lub błędnych

procesów wewnętrznych, z działań personelu lub systemów lub ze zdarzeń zewnętrznych;

41)

ryzyko płynności - możliwość niezrealizowania przez zakład ubezpieczeń lub zakład

reasekuracji lokat i innych aktywów w celu uregulowania swoich zobowiązań finansowych

w momencie, gdy stają się one wymagalne;

42)

ryzyko rynkowe - możliwość poniesienia straty lub niekorzystnej zmiany sytuacji finansowej

wynikającą bezpośrednio lub pośrednio z wahań poziomu i wahań zmienności rynkowych

cen aktywów, zobowiązań i instrumentów finansowych;

43)

ryzyko aktuarialne - możliwość poniesienia straty lub niekorzystnej zmiany wartości

zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z zawartych umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych,

w związku z niewłaściwymi założeniami dotyczącymi wyceny składek i tworzenia rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych;

44)

spółka celowa - podmiot niebędący zakładem ubezpieczeń ani zakładem reasekuracji,

który przejmuje ryzyka od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji oraz w pełni

finansuje ekspozycję z tytułu takich ryzyk z wpływów z emisji dłużnych papierów wartościowych

lub innego mechanizmu finansowania, w którym prawa spłaty dostawców finansowania dłużnego

lub innego mechanizmu finansowania są podporządkowane zobowiązaniom reasekuracyjnym

tego podmiotu;

45)

spółka publiczna - spółkę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 512);

46)

system zarządzania - system obejmujący funkcję zarządzania ryzykiem, funkcję zgodności

z przepisami, funkcję audytu wewnętrznego i funkcję aktuarialną, który zapewnia prawidłowe

i ostrożne zarządzanie zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji;

47)

techniki przenoszenia ryzyka - techniki, które umożliwiają zakładom ubezpieczeń lub

zakładom reasekuracji przeniesienie na inny podmiot części lub wszystkich ponoszonych

ryzyk;

48)

transakcja wewnątrz grupy - transakcję przeprowadzoną przez zakład ubezpieczeń lub

zakład reasekuracji, której stronami są bezpośrednio lub pośrednio inne podmioty wchodzące

w skład tej samej grupy lub osoba fizyczna lub prawna mająca bliskie powiązania z

podmiotami wchodzącymi w skład grupy, której celem jest realizacja zobowiązania, bez

względu na to, czy transakcja ma charakter umowny, oraz bez względu na to, czy transakcja

ma charakter odpłatny;

49)

trwały nośnik - trwały nośnik w rozumieniu ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 683 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 650);

50)

ubezpieczeniowy fundusz kapitałowy - w ubezpieczeniu, o którym mowa w dziale I w grupie

3 załącznika do ustawy, wydzielony fundusz aktywów stanowiący rezerwę tworzoną ze

składek ubezpieczeniowych, inwestowany w sposób określony w umowie ubezpieczenia;

51)

udział kapitałowy - posiadanie, bezpośrednio lub w wyniku powiązania przez kontrolę,

co najmniej 20% praw głosu lub kapitału zakładowego innego podmiotu;

52)

uprawniony z umowy ubezpieczenia - uprawnionego do żądania spełnienia przez zakład

ubezpieczeń świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia; za uprawnionego z umowy ubezpieczenia

uważa się również poszkodowanego w przypadku ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej;

53)

Urząd - Urząd Komisji Nadzoru Finansowego;

53a

wewnętrzny zakład ubezpieczeń - zakład ubezpieczeń, którego akcjonariuszem lub udziałowcem

jest

a)

podmiot finansowy niebędący zakładem ubezpieczeń albo zakładem reasekuracji albo niewchodzący

w skład grupy, w skład której wchodzą zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji,

albo

b)

podmiot niebędący podmiotem finansowym

- którego celem jest ubezpieczanie wyłącznie ryzyk podmiotu lub podmiotów będących

jego akcjonariuszami lub udziałowcami lub podmiotów grupy, w skład której wchodzi;

53b

wewnętrzny zakład reasekuracji - zakład reasekuracji, którego akcjonariuszem lub udziałowcem

jest

a)

podmiot finansowy niebędący zakładem ubezpieczeń albo zakładem reasekuracji albo niewchodzący

w skład grupy, w skład której wchodzą zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji,

albo

b)

podmiot niebędący podmiotem finansowym

- którego celem jest przyjmowanie do reasekuracji wyłącznie ryzyka podmiotu lub podmiotów

będących jego akcjonariuszami lub udziałowcami lub podmiotów grupy, w skład której

wchodzi;

54)

zagraniczny ubezpieczeniowy fundusz gwarancyjny - podmiot, którego siedziba znajduje

się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gwarantujący zaspokojenie roszczeń

z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych w przypadku niespełnienia obowiązku ubezpieczenia lub nieustalenia sprawcy

szkody;

55

zagraniczny zakład ubezpieczeń - przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wykonującego działalność ubezpieczeniową;

56

zagraniczny zakład reasekuracji - przedsiębiorcę zagranicznego w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych

i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej wykonującego działalność reasekuracyjną;

57)

zdarzenie losowe - niezależne od woli ubezpieczającego lub ubezpieczonego zdarzenie

przyszłe i niepewne, którego wystąpienie powoduje uszczerbek w dobrach osobistych

lub w dobrach majątkowych albo zwiększenie potrzeb majątkowych po stronie ubezpieczającego

lub innej osoby objętej ochroną ubezpieczeniową;

58)

zewnętrzna instytucja oceny wiarygodności kredytowej - agencję ratingową zarejestrowaną

lub certyfikowaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16 września

2009 r. w sprawie agencji ratingowych

(Dz. Urz. UE L 302 z 17.11.2009, s. 1) lub bank centralny sporządzający ratingi kredytowe wyłączone z zakresu stosowania

tego rozporządzenia.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwach członkowskich Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć także państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 lit. c, jeżeli ubezpieczający wchodzi w

skład grupy kapitałowej, dla której przygotowywane jest skonsolidowane sprawozdanie

finansowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, oceny, czy progi, o których mowa w tym przepisie, są przekroczone, dokonuje się

na podstawie skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

4.

Równowartość w złotych wyrażonych w euro kwot, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit.

c, ustala się zgodnie z art. 272 ust. 6.

5.

Funkcje należące do systemu zarządzania wykonują osoby wykonujące czynności należące

do tych funkcji oraz osoby nadzorujące te funkcje.

6.

Na potrzeby przepisów rozdziału 15 przez podmiot posiadający udziały kapitałowe w

innym podmiocie rozumie się także podmiot, który w ocenie organu nadzoru w inny sposób

sprawuje kontrolę nad innym podmiotem lub w inny sposób wywiera znaczący wpływ na

inny podmiot.

7.

Na potrzeby przepisów rozdziału 15 przez podmiot powiązany rozumie się podmiot, w

którym inny podmiot posiada udziały kapitałowe.

1.

Przez działalność ubezpieczeniową rozumie się wykonywanie czynności ubezpieczeniowych

związanych z oferowaniem i udzielaniem ochrony na wypadek ryzyka wystąpienia skutków

zdarzeń losowych.

2.

Przez działalność reasekuracyjną rozumie się wykonywanie czynności związanych z przyjmowaniem

ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze

cedowanie przyjętego ryzyka, w szczególności

1

zawieranie i wykonywanie umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji;

1

zawieranie i wykonywanie umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji lub zlecanie

zawierania umów retrocesji brokerom reasekuracyjnym w rozumieniu ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń

(Dz. U. poz. 2486 oraz z 2018 r. poz. 378 i 650), zwanej dalej „ustawą o dystrybucji ubezpieczeń”, a także wykonywanie tych umów;

2)

składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia

należne z tytułu umów, o których mowa w pkt 1;

3)

ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu umów, o których mowa w pkt 1;

4)

prowadzenie kontroli przestrzegania przez cedentów warunków umów, o których mowa w

pkt 1.

3.

Zakład ubezpieczeń nie może wykonywać innej działalności poza działalnością ubezpieczeniową

i bezpośrednio z nią związaną, z zastrzeżeniem ust. 6 i 11 oraz art. 43 ust. 1.

4.

Zakład reasekuracji nie może wykonywać innej działalności poza działalnością reasekuracyjną

i czynnościami bezpośrednio z nią związanymi.

5.

Czynnościami bezpośrednio związanymi z działalnością reasekuracyjną są w szczególności

czynności wykonywane w zakresie doradztwa statystycznego, doradztwa aktuarialnego,

analizy ryzyka, badań na rzecz klientów, lokowania środków zakładu reasekuracji, a

także czynności zapobiegania powstawaniu lub zmniejszenia skutków wypadków ubezpieczeniowych

lub finansowanie tych działań z funduszu prewencyjnego.

6.

Zakład działający jako zakład ubezpieczeń i reasekuracji może wykonywać również działalność,

o której mowa w ust. 2 i 5.

7.

Czynnościami ubezpieczeniowymi, o których mowa w ust. 1, są

1

zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania

uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2077, z 2017 r. poz. 60 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 650), a także wykonywanie tych umów;

1

zawieranie umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub zlecanie ich zawierania

uprawnionym pośrednikom ubezpieczeniowym w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, a także wykonywanie tych umów;

2

zawieranie umów reasekuracji lub zlecanie ich zawierania brokerom reasekuracyjnym

w rozumieniu ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym, a także wykonywanie tych umów, w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia

lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (reasekuracja bierna);

2

zawieranie umów reasekuracji lub zlecanie ich zawierania brokerom reasekuracyjnym

w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, a także wykonywanie tych umów, w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia

lub umów gwarancji ubezpieczeniowych (reasekuracja bierna);

3)

składanie oświadczeń woli w sprawach roszczeń o odszkodowania lub inne świadczenia

należne z tytułu umów, o których mowa w pkt 1 i 2;

4)

ustalanie składek i prowizji należnych z tytułu umów, o których mowa w pkt 1 i 2;

5)

ustanawianie, w drodze czynności cywilnoprawnych, zabezpieczeń rzeczowych lub osobistych,

jeżeli są one bezpośrednio związane z zawieraniem umów, o których mowa w pkt 1 i 2.

8.

Czynnościami ubezpieczeniowymi są również

1)

ocena ryzyka w ubezpieczeniach osobowych i ubezpieczeniach majątkowych oraz w umowach

gwarancji ubezpieczeniowych;

2)

wypłacanie odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa

w ust. 7 pkt 1 i 2;

3)

przejmowanie i zbywanie przedmiotów lub praw nabytych przez zakład ubezpieczeń w związku

z wykonywaniem umowy ubezpieczenia lub umowy gwarancji ubezpieczeniowej;

4)

prowadzenie kontroli przestrzegania przez ubezpieczających lub ubezpieczonych, zastrzeżonych

w umowie lub w ogólnych warunkach ubezpieczeń, obowiązków i zasad bezpieczeństwa odnoszących

się do przedmiotów objętych ochroną ubezpieczeniową;

5)

prowadzenie postępowań regresowych oraz postępowań windykacyjnych związanych z wykonywaniem

a)

umów ubezpieczenia i umów gwarancji ubezpieczeniowych,

b)

umów reasekuracji w zakresie cedowania ryzyka z umów ubezpieczenia i umów gwarancji

ubezpieczeniowych;

6)

lokowanie środków zakładu ubezpieczeń;

7)

wykonywanie innych czynności przewidzianych dla zakładu ubezpieczeń w odrębnych ustawach.

9.

Czynnościami ubezpieczeniowymi są także następujące czynności, jeżeli są wykonywane

przez zakład ubezpieczeń

1)

ustalanie przyczyn i okoliczności zdarzeń losowych;

2)

ustalanie wysokości szkód oraz rozmiaru odszkodowań oraz innych świadczeń należnych

uprawnionym z umów ubezpieczenia lub umów gwarancji ubezpieczeniowych;

3)

ustalanie wartości przedmiotu ubezpieczenia;

4)

zapobieganie powstawaniu albo zmniejszenie skutków zdarzeń losowych oraz finansowanie

tych działań z funduszu prewencyjnego.

10.

Czynności, o których mowa w ust. 8 pkt 5 oraz ust. 9 pkt 1 i 2, a także wypłacanie

odszkodowań i innych świadczeń należnych z tytułu umów, o których mowa w ust. 7 pkt

1 i 2, uważa się za czynności ubezpieczeniowe także wtedy, gdy ich wykonywania podejmuje

się zakład ubezpieczeń na wniosek innego zakładu ubezpieczeń, Ubezpieczeniowego Funduszu

Gwarancyjnego, Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych lub uprawnionego z

umowy ubezpieczenia i umowy gwarancji ubezpieczeniowej, także w przypadku gdy umowy

te zawarte są z innym zakładem ubezpieczeń.

11.

Zakład ubezpieczeń może bezpośrednio lub przez pośredników ubezpieczeniowych

1

pośredniczyć w imieniu lub na rzecz podmiotów wykonujących czynności bankowe określone

w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe przy zawieraniu umów w ramach wykonywania tych czynności, na zasadach określonych

w tej ustawie;

2)

pośredniczyć w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych

lub tytułów uczestnictwa funduszy zagranicznych oraz funduszy inwestycyjnych otwartych

z siedzibą w państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EEA), na

zasadach określonych w ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 56, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o funduszach inwestycyjnych”.

3)

wykonywać działalność akwizycyjną na rzecz dobrowolnych funduszy emerytalnych, o których

mowa w ustawie z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 870 i 1321 oraz z 2018 r. poz. 138 i 730).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

10, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

Ustala się podział ubezpieczeń według działów, grup i rodzajów ryzyka określony w

załączniku do ustawy.

1.

Zakład ubezpieczeń może wykonywać działalność ubezpieczeniową wyłącznie w formie spółki

akcyjnej, towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych albo spółki europejskiej określonej w

rozporządzeniu Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu

spółki europejskiej (SE)

(Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, s. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, s. 251).

2.

Zakład reasekuracji może wykonywać działalność reasekuracyjną wyłącznie w formie spółki

akcyjnej, towarzystwa reasekuracji wzajemnej albo spółki europejskiej określonej w

rozporządzeniu Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w sprawie statutu

spółki europejskiej (SE).

3.

Do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wykonujących działalność ubezpieczeniową

lub reasekuracyjną w formie spółki europejskiej przepisy ustawy dotyczące wykonywania

takiej działalności w formie spółki akcyjnej stosuje się odpowiednio, o ile ustawa

nie stanowi inaczej.

1.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej wymaga

uzyskania zezwolenia organu nadzoru.

2.

Działalność ubezpieczeniową wykonuje zakład ubezpieczeń działający jako zakład ubezpieczeń

albo zakład ubezpieczeń i reasekuracji.

3.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w formie spółki akcyjnej ma obowiązek i

wyłączne prawo używania w firmie wyrazów „towarzystwo ubezpieczeń”, „zakład ubezpieczeń”,

„towarzystwo ubezpieczeń i reasekuracji” albo „zakład ubezpieczeń i reasekuracji”.

Dopuszczalne jest używanie w obrocie odpowiednio skrótów „TU”, „ZU”, „TUiR” albo „ZUiR”.

4.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w formie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych

ma obowiązek i wyłączne prawo używania w firmie wyrazów „towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych”.

Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu „TUW”.

5.

Zakład reasekuracji wykonujący działalność w formie spółki akcyjnej ma obowiązek i

wyłączne prawo używania w firmie wyrazów „towarzystwo reasekuracji”, „towarzystwo

reasekuracyjne” albo „zakład reasekuracji”. Dopuszczalne jest używanie w obrocie odpowiednio

skrótów „TR” albo „ZR”.

6.

Zakład reasekuracji wykonujący działalność w formie towarzystwa reasekuracji wzajemnej

ma obowiązek i wyłączne prawo używania w firmie wyrazów „towarzystwo reasekuracji

wzajemnej”. Dopuszczalne jest używanie w obrocie skrótu „TRW”.

1.

Organ nadzoru może być uczestnikiem postępowania rejestrowego dotyczącego zakładu

ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji niezwłocznie zawiadamiają organ nadzoru o

wniosku składanym do sądu rejestrowego.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 2 lit. a tiret drugie, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od

dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 3 i art. 7, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

3)

art. 3, który wchodzi w życie z dniem 20 października 2017 r.

1.

Zakład ubezpieczeń nie może wykonywać jednocześnie działalności, o której mowa w dziale

I oraz w dziale II załącznika do ustawy.

2.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność, o której mowa w dziale I załącznika do

ustawy, używa w nazwie lub firmie wyrazów wyróżniających ten rodzaj działalności.

1.

Powództwo o roszczenie wynikające z umowy ubezpieczenia można wytoczyć według przepisów

o właściwości ogólnej albo przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby

ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

2.

Powództwo o roszczenie wynikające z umowy ubezpieczenia można wytoczyć według przepisów

o właściwości ogólnej albo przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania spadkobiercy

ubezpieczonego lub spadkobiercy uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

Wskazanie w piśmie procesowym oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń jako strony

postępowania dotyczącego roszczenia wynikającego z działalności zagranicznego zakładu

ubezpieczeń wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział jest

jednoznaczne ze wskazaniem jako strony tego postępowania zagranicznego zakładu ubezpieczeń.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń i zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujące działalność

ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów

mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów stają się członkami

1)

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego - z dniem zawarcia pierwszej umowy w tej

grupie ubezpieczenia, oraz

2)

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

a)

z dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej - w przypadku

krajowego zakładu ubezpieczeń,

b)

z dniem złożenia deklaracji członkowskiej - w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń

mającego siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

c)

z dniem uzyskania zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez główny oddział - w przypadku zagranicznego zakładu

ubezpieczeń mającego siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej.

2.

Krajowy zakład ubezpieczeń i zagraniczny zakład ubezpieczeń wykonujące działalność

ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego stają się członkami Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego z dniem zawarcia pierwszej umowy tego rodzaju ubezpieczenia.

1.

Reprezentantem do spraw roszczeń może być osoba prawna lub osoba fizyczna dająca rękojmię

należytego wykonywania czynności likwidacyjnych i regulowania płatności odszkodowawczych.

2.

Dane dotyczące ustanowionych reprezentantów do spraw roszczeń zakład ubezpieczeń przekazuje,

w terminie 30 dni od dnia ich ustanowienia, Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu.

3.

Dane, o których mowa w ust. 2, obejmują

1)

nazwę i adres siedziby zakładu ubezpieczeń, który ustanowił reprezentanta do spraw

roszczeń;

2)

imię i nazwisko lub nazwę reprezentanta do spraw roszczeń;

3)

państwo członkowskie Unii Europejskiej, w którym ustanowiony jest reprezentant do

spraw roszczeń;

4)

adres zamieszkania lub adres siedziby reprezentanta do spraw roszczeń;

5)

adres do korespondencji reprezentanta do spraw roszczeń, jeżeli jest inny niż adres,

o którym mowa w pkt 4;

6)

numer telefonu, numer faksu i adres elektroniczny reprezentanta do spraw roszczeń.

1.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez krajowy zakład ubezpieczeń i zagraniczny

zakład ubezpieczeń mające siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii

Europejskiej, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez główny oddział, podlega nadzorowi organu

nadzoru.

2.

Wykonywanie działalności reasekuracyjnej przez krajowy zakład reasekuracji i zagraniczny

zakład reasekuracji mające siedzibę w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii

Europejskiej, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez główny oddział, podlega nadzorowi organu

nadzoru.

1.

Zakład ubezpieczeń udziela ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy ubezpieczenia

zawartej z ubezpieczającym.

2.

Umowa ubezpieczenia ma charakter dobrowolny, z zastrzeżeniem przepisów ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

3.

Umowa ubezpieczenia, ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy są formułowane

jednoznacznie i w sposób zrozumiały.

4.

Ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy zakład ubezpieczeń zamieszcza

na swojej stronie internetowej.

5.

Postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców

umowy sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczającego,

ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.

Ogólne warunki ubezpieczenia określają w szczególności

1)

rodzaj ubezpieczenia i jego przedmiot;

2)

warunki zmiany sumy ubezpieczenia lub sumy gwarancyjnej, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia

taką zmianę przewidują;

3)

prawa i obowiązki stron umowy ubezpieczenia;

4)

zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń;

5)

sposób ustalania rozmiaru szkody - przy ubezpieczeniach majątkowych;

6)

sposób określania sumy odszkodowania lub innego świadczenia, jeżeli ogólne warunki

ubezpieczenia przewidują odstępstwa od zasad przewidzianych w przepisach prawa;

7)

sposób ustalania i opłacania składki ubezpieczeniowej;

8)

metodę i sposób indeksacji składek ubezpieczeniowych, jeżeli ogólne warunki ubezpieczenia

przewidują indeksację składek;

9)

tryb i warunki dokonania zmiany umowy ubezpieczenia zawartej na czas nieokreślony;

10)

przesłanki, sposób oraz termin wypowiedzenia umowy ubezpieczenia, jeżeli ogólne warunki

ubezpieczenia przewidują taką możliwość, a także przesłanki, sposób oraz termin wystąpienia

z umowy ubezpieczenia grupowego;

11)

termin i sposób odstąpienia od umowy ubezpieczenia.

1.

Zakład ubezpieczeń zawiera w stosowanych przez siebie wzorcach umów, w szczególności

w ogólnych warunkach ubezpieczenia, informacje, które postanowienia określają

1)

przesłanki wypłaty odszkodowania i innych świadczeń lub wartości wykupu ubezpieczenia;

2)

ograniczenia oraz wyłączenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń uprawniające do

odmowy wypłaty odszkodowania i innych świadczeń lub ich obniżenia;

3)

koszty oraz wszelkie inne obciążenia potrącane ze składek ubezpieczeniowych, z aktywów

ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych lub poprzez umorzenie jednostek uczestnictwa

ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych;

4)

wartość wykupu ubezpieczenia w poszczególnych okresach trwania ochrony ubezpieczeniowej

oraz okres, w którym roszczenie o wypłatę wartości wykupu nie przysługuje.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, zakład ubezpieczeń przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, za pośrednictwem

ubezpieczającego, osobie zainteresowanej, przed przystąpieniem do takiej umowy, na

piśmie, lub, jeżeli osoba zainteresowana wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób sporządzania informacji, o których mowa w ust. 1, mając na uwadze zapewnienie

czytelności i przejrzystości przekazywanych informacji.

1.

W ubezpieczeniu na cudzy rachunek, w szczególności w ubezpieczeniu grupowym, ubezpieczający

nie może otrzymywać wynagrodzenia lub innych korzyści w związku z oferowaniem możliwości

skorzystania z ochrony ubezpieczeniowej lub czynnościami związanymi z wykonywaniem

umowy ubezpieczenia. Nie wyklucza to możliwości zobowiązania się przez ubezpieczonego

wobec ubezpieczającego do finansowania kosztu składki ubezpieczeniowej.

2.

Zakaz otrzymywania wynagrodzenia lub innych korzyści, o którym mowa w ust. 1, obejmuje

również osoby działające na rzecz lub w imieniu ubezpieczającego.

3.

Przepisy ust. 1 zdanie pierwsze oraz ust. 2 nie dotyczą umów ubezpieczenia grupowego,

zawartych na rachunek pracowników lub osób wykonujących pracę na podstawie umów cywilnoprawnych

oraz członków ich rodzin, a także umów zawartych na rachunek członków stowarzyszeń,

samorządów zawodowych lub związków zawodowych.

4

Przed przystąpieniem do umowy ubezpieczenia grupowego, o której mowa w ust. 3, ubezpieczający

przekazuje osobie zainteresowanej przystąpieniem do takiej umowy informacje o

1)

firmie zakładu ubezpieczeń oraz adresie jego siedziby;

2)

charakterze wynagrodzenia, w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, otrzymywanego w związku z proponowanym przystąpieniem do umowy ubezpieczenia grupowego;

3)

możliwości złożenia reklamacji, wniesienia skargi oraz pozasądowego rozwiązywania

sporów.

5

W zakresie umów ubezpieczenia grupowego, o których mowa w ust. 3, do ubezpieczającego stosuje się odpowiednio przepis art. 7 ustawy o dystrybucji

ubezpieczeń.

W umowie ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, jeżeli konieczna jest zgoda ubezpieczonego na udzielenie ochrony ubezpieczeniowej

lub ubezpieczony zgadza się na finansowanie kosztu składki ubezpieczeniowej, w przypadku

niedoręczenia ubezpieczonemu warunków umowy przed wyrażeniem takiej zgody, zakład

ubezpieczeń nie może powoływać się na postanowienia ograniczające lub wyłączające

odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń, a także przewidujące skutki naruszeń powinności

ubezpieczonego lub obciążające go obowiązkami.

1.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

zawiera w umowie ubezpieczenia

1)

definicje poszczególnych świadczeń;

2)

określenie wysokości składek odpowiadających poszczególnym świadczeniom podstawowym

i dodatkowym, o ile w umowie występuje podział świadczeń na świadczenie podstawowe

i dodatkowe;

3)

zasady ustalania świadczeń należnych z tytułu umowy, w szczególności sposób kalkulacji

i przyznawania premii, rabatów i udziału w zyskach ubezpieczonego, określenie stopy

technicznej, wskazanie wartości wykupu oraz wysokości sumy ubezpieczenia w przypadku

zmiany umowy ubezpieczenia na bezskładkową, o ile są one gwarantowane, określenie

kosztów oraz innych obciążeń pobieranych przez zakład ubezpieczeń przy wypłacie świadczeń;

4)

opis tych czynników w metodach kalkulacji rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla

celów rachunkowości, które mogą mieć wpływ na zmianę wysokości świadczenia zakładu

ubezpieczeń lub wartości wykupu ubezpieczenia;

5)

wskazanie przepisów regulujących opodatkowanie świadczeń zakładu ubezpieczeń;

6)

wskazanie miejsca ujawnienia sprawozdania o wypłacalności i kondycji finansowej zakładu

ubezpieczeń.

2.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, przed wyrażeniem

przez strony zgody na zmianę warunków umowy lub zmianę prawa właściwego dla zawartej

umowy zakład ubezpieczeń przekazuje ubezpieczającemu, na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający

wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, informacje w tym zakresie wraz z określeniem

wpływu tych zmian na wartość świadczeń przysługujących z tytułu zawartej umowy.

3.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń,

na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku,

informuje ubezpieczającego, nie rzadziej niż raz w roku, z zastrzeżeniem ust. 8, o

wysokości świadczeń przysługujących z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia, jeżeli

wysokość świadczeń ulega zmianie w trakcie obowiązywania umowy ubezpieczenia, a także

o wartości wykupu ubezpieczenia, jeżeli z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia przysługuje

wykup ubezpieczenia. W przypadku gdy z umowy ubezpieczenia przysługuje świadczenie

ustalane na podstawie sumy ubezpieczenia wyrażonej w ustalonej kwocie, zakład ubezpieczeń

informuje ubezpieczającego o zmianie w zakresie sumy ubezpieczenia.

3a

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń zobowiązał się do przekazywania, w określonych

okresach, oceny, o której mowa w art. 22 ust. 2 pkt 7, informacja, o której mowa w

ust. 3, zawiera również ocenę odpowiedniości umowy ubezpieczenia na życie, jeżeli

jest związana z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, do potrzeb ubezpieczającego.

4.

W zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń,

na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku,

informuje ubezpieczającego, nie rzadziej niż raz w roku, z zastrzeżeniem ust. 8, o

wartości premii, jeżeli umowa ubezpieczenia uwzględnia udział w zysku z inwestowania

rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów rachunkowości.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 2-4, zakład ubezpieczeń może, za zgodą ubezpieczającego,

przekazać również za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

6.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, ubezpieczający przekazuje ubezpieczonemu, na piśmie lub, jeżeli ubezpieczony

wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, informacje określone w ust. 2-4. Informacje

te przekazuje się ubezpieczonemu

1)

przed wyrażeniem przez ubezpieczającego zgody na zmianę warunków umowy lub prawa właściwego

dla umowy ubezpieczenia - w przypadku informacji, o których mowa w ust. 2;

2)

niezwłocznie po ich przekazaniu przez zakład ubezpieczeń ubezpieczającemu - w przypadku

informacji, o których mowa w ust. 3 i 4.

7.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, zakład ubezpieczeń, na żądanie ubezpieczonego, przekazuje informacje określone

w ust. 2-4.

8.

Zakład ubezpieczeń przekazuje ubezpieczającemu informacje, o których mowa w ust. 3

i 4, po raz pierwszy nie wcześniej niż w terminie 10 miesięcy i nie później niż w

terminie 14 miesięcy od dnia zawarcia umowy.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale

I w grupie 3 załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń uzyskuje od ubezpieczającego,

w formie ankiety, informacje dotyczące jego potrzeb, wiedzy i doświadczenia w dziedzinie

ubezpieczeń na życie oraz jego sytuacji finansowej, tak aby zakład ubezpieczeń mógł

dokonać oceny, jaka umowa ubezpieczenia jest odpowiednia do potrzeb ubezpieczającego.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawieranej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, o którym mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

uzyskuje, w formie ankiety, informacje dotyczące ubezpieczonego, o których mowa w

ust. 1, przed wyrażeniem przez ubezpieczonego zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową

w ramach umowy ubezpieczenia zawartej przez ubezpieczającego, tak aby zakład ubezpieczeń

mógł dokonać oceny, czy umowa ubezpieczenia jest odpowiednia do potrzeb ubezpieczonego.

3.

Na podstawie analizy informacji, o których mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń przedstawia

ubezpieczającemu propozycje ubezpieczenia odpowiednie do potrzeb ubezpieczającego

wraz z uzasadnieniem, które obejmuje w szczególności zidentyfikowanie potrzeb ubezpieczającego

oraz wyjaśnienie, w jaki sposób przedstawione propozycje zaspokajają te potrzeby.

4.

W przypadku gdy z analizy informacji, o których mowa w ust. 1, wynika, że potrzeby

ubezpieczającego są nieadekwatne do jego doświadczenia, wiedzy w dziedzinie ubezpieczeń

na życie lub sytuacji finansowej lub brak jest ubezpieczenia odpowiedniego do potrzeb

ubezpieczającego, zakład ubezpieczeń przekazuje ubezpieczającemu tę informację z jednoczesnym

ostrzeżeniem, że wynik analizy lub oferta zakładu ubezpieczeń uniemożliwia zaoferowanie

odpowiedniego ubezpieczenia. Ubezpieczający pisemnie potwierdza otrzymanie tej informacji

oraz składa pisemne oświadczenie o zapoznaniu się z ostrzeżeniem. W takim przypadku

umowa ubezpieczenia może zostać zawarta tylko na podstawie pisemnego żądania ubezpieczającego.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, zakład ubezpieczeń przedstawia ubezpieczonemu

przed wyrażeniem przez niego zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową w ramach umowy

ubezpieczenia zawartej przez ubezpieczającego rekomendację wraz z uzasadnieniem w

zakresie skorzystania przez ubezpieczonego z tej ochrony. Uzasadnienie obejmuje w

szczególności zidentyfikowanie potrzeb ubezpieczonego oraz wyjaśnienie, w jaki sposób

ochrona ubezpieczeniowa udzielana na podstawie umowy ubezpieczenia zaspokaja te potrzeby.

Do ubezpieczonego i zakładu ubezpieczeń stosuje się odpowiednio przepisy ust. 3 i

4.

5a

Informacje, o których mowa w ust. 3-5, przed zawarciem umowy ubezpieczenia lub wyrażeniem

przez ubezpieczonego zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową, zakład ubezpieczeń

przekazuje ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający

lub ubezpieczony wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku.

5b

W przypadku zawarcia umowy ubezpieczenia lub wyrażenia przez ubezpieczonego zgody

na objęcie ochroną ubezpieczeniową za pomocą środków porozumiewania się na odległość,

które uniemożliwiają uprzednie dostarczenie informacji, o których mowa w ust. 3-5,

zakład ubezpieczeń może przekazać te informacje ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu

na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający lub ubezpieczony wyrazi na to zgodę, na innym

trwałym nośniku, niezwłocznie po zawarciu umowy ubezpieczenia lub wyrażeniu zgody

na objęcie ochroną ubezpieczeniową, jeżeli

1)

ubezpieczający lub ubezpieczony wyraził zgodę na otrzymanie tych informacji niezwłocznie

po zawarciu umowy lub wyrażeniu zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową oraz

2)

zakład ubezpieczeń umożliwił ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu późniejsze zawarcie

umowy lub wyrażenie zgody na objęcie ochroną ubezpieczeniową, aby mógł on otrzymać

te informacje przed takim zawarciem umowy lub wyrażeniem takiej zgody.

5c

W przypadku, o którym mowa w ust. 5b, ubezpieczający lub ubezpieczony może odstąpić

od umowy ubezpieczenia bez podania przyczyn, a jeżeli umowa ubezpieczenia została

zawarta na cudzy rachunek - ubezpieczony może wystąpić z umowy ubezpieczenia ze skutkiem

odstąpienia od tej umowy bez podania przyczyn, składając oświadczenie na piśmie, w

terminie 30 dni od dnia potwierdzenia otrzymania informacji, o których mowa w ust.

3-5. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem oświadczenie zostało

wysłane. Ubezpieczający lub ubezpieczony nie ponosi kosztów związanych z odstąpieniem

od umowy ubezpieczenia.

6.

W przypadku odmowy wypełnienia przez ubezpieczającego lub ubezpieczonego ankiety,

o której mowa w ust. 1 lub 2, przepisów ust. 3 i 5 nie stosuje się.

7.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do pracowniczych programów emerytalnych prowadzonych

w formie umowy grupowego ubezpieczenia na życie, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1449).

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

minimalny zakres danych zamieszczanych w ankiecie, o której mowa w ust. 1 i 2, mając

na uwadze zapewnienie, aby informacje gromadzone w formie ankiety pozwalały na zidentyfikowanie

potrzeb ubezpieczającego lub ubezpieczonego.

1.

Przed zawarciem umowy ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym, o której mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, zakład

ubezpieczeń przekazuje osobie zainteresowanej zawarciem takiej umowy, na piśmie lub,

jeżeli ubezpieczający wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, podstawowe informacje

dotyczące tej umowy.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności

1)

cel i charakter umowy;

2)

wykaz przysługujących świadczeń z umowy oraz wykaz oferowanych ubezpieczeniowych funduszy

kapitałowych w ramach umowy;

3)

tytuły oraz wysokość opłat pobieranych przez zakład ubezpieczeń;

4)

określenie profilu ryzyka ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych;

5)

rekomendowany minimalny okres trwania umowy wraz z uzasadnieniem rekomendacji uwzględniającym

horyzont inwestycyjny ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

6)

informację o ryzyku inwestycyjnym ubezpieczającego lub ubezpieczonego, o ile takie

ryzyko występuje;

7

informację, czy zakład ubezpieczeń będzie przekazywał ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu,

w określonych okresach, ocenę odpowiedniości ubezpieczenia do jego potrzeb.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, określają miejsce i sposób uzyskania dodatkowych

informacji na temat ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1, są formułowane w sposób zrozumiały i niewprowadzający

w błąd oraz przekazywane w sposób niebudzący wątpliwości.

5.

W przypadku umowy ubezpieczenia, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, o której mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, zawieranej

na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia grupowego, ubezpieczający przekazuje

osobie zainteresowanej przystąpieniem do takiej umowy, na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający

wyrazi na to zgodę, na innym trwałym nośniku, informacje, o których mowa w ust. 1.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

W umowie ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, o której mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń

określa

1)

wykaz oferowanych w ramach umowy ubezpieczenia ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych;

2)

zasady ustalania wartości świadczeń z umowy ubezpieczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego

i dożycia ubezpieczonego do końca okresu ochrony ubezpieczeniowej, a także zasady

ustalania wartości całkowitego i częściowego wykupu ubezpieczenia;

3)

regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

4)

zasady i terminy wyceny jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

5)

tytuły i wysokość opłat pobieranych ze składek ubezpieczeniowych, z aktywów ubezpieczeniowych

funduszy kapitałowych lub przez umorzenie jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowych

funduszy kapitałowych;

6)

zasady alokacji środków pochodzących ze składek ubezpieczeniowych w jednostki uczestnictwa

ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego, terminy zamiany składek ubezpieczeniowych

na jednostki uczestnictwa oraz zasady umorzenia jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowego

funduszu kapitałowego i ich zamiany na środki pieniężne.

2.

Regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego określa

1)

cel inwestycyjny ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

2)

typy i rodzaje papierów wartościowych i innych praw majątkowych będących przedmiotem

lokat ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego;

3)

charakterystykę aktywów wchodzących w skład ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego,

kryteria doboru aktywów oraz zasady ich dywersyfikacji i inne ograniczenia inwestycyjne;

4)

informację o ryzyku inwestycyjnym ubezpieczającego lub ubezpieczonego.

3.

Zakład ubezpieczeń w umowie ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym, określa terminy, w jakich najpóźniej nastąpi

1)

alokacja w jednostki uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego po dokonaniu

wpłaty składek ubezpieczeniowych;

2)

umorzenie jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego po złożeniu

wniosku o wypłatę świadczenia z umowy ubezpieczenia i wypłata świadczenia, a także

wniosku o wypłatę wartości całkowitego lub częściowego wykupu ubezpieczenia i wypłata

wartości całkowitego lub częściowego wykupu ubezpieczenia.

4.

W zakresie umowy ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, zakład ubezpieczeń

1)

dokonuje wyceny jednostek uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego nie

rzadziej niż raz w miesiącu;

2)

ogłasza, nie rzadziej niż raz w roku, na stronie internetowej zakładu ubezpieczeń,

wartość jednostki uczestnictwa ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego ustaloną w

miesiącu poprzedzającym miesiąc, w którym jest ogłaszana;

3)

sporządza i publikuje roczne i półroczne sprawozdania ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego.

5.

W umowie ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, zawartej na okres nie dłuższy niż 5 lat zakład ubezpieczeń w zakresie

wynagrodzenia pośrednika ubezpieczeniowego kieruje się zasadą równomiernego rozłożenia

w czasie wydatków z tytułu prowizji pośrednika ubezpieczeniowego w okresie ubezpieczenia

określonym w umowie ubezpieczenia.

6.

W umowie ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, zawartej na okres dłuższy niż 5 lat lub na czas nieokreślony zakład ubezpieczeń

w zakresie wynagrodzenia pośrednika ubezpieczeniowego kieruje się zasadą równomiernego

rozłożenia w czasie wydatków z tytułu prowizji pośrednika ubezpieczeniowego w okresie

nie krótszym niż 5 lat.

7.

Przepisów ust. 5 i 6 nie stosuje się do umowy ubezpieczenia, w której gwarantowana

wysokość świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego z dowolnej przyczyny jest wyższa

niż dziesięciokrotność rocznej składki należnej z tytułu tej umowy w każdym z pierwszych

5 lat ubezpieczenia.

8.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres danych wykazywanych w sprawozdaniach, o których mowa w ust. 4 pkt

3, a także formę i sposób sporządzania oraz termin i sposób publikowania tych sprawozdań,

uwzględniając konieczność właściwego i pełnego poinformowania ubezpieczających, ubezpieczonych

lub uprawnionych z umów ubezpieczenia, o ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym.

1.

W umowie ubezpieczenia na życie, w której wysokość świadczenia jest ustalana w oparciu

o określone indeksy lub inne wartości bazowe, o której mowa w dziale I w grupie 3

załącznika do ustawy, zakład ubezpieczeń informuje o

1)

aktywach, w które jest lub będzie inwestowana składka ubezpieczeniowa, oraz proporcji,

w jakiej części składki inwestowane są lub będą w poszczególne aktywa;

2)

indeksach lub innych wartościach bazowych, w oparciu o które jest ustalana wysokość

świadczeń, w sposób pozwalający na ich identyfikację;

3)

zasadach ustalania wartości świadczeń z umowy ubezpieczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego

i dożycia ubezpieczonego do końca okresu ochrony ubezpieczeniowej, a także zasadach

ustalania wartości całkowitego i częściowego wykupu ubezpieczenia;

4)

gwarantowanej wysokości świadczeń z umowy ubezpieczenia, jeżeli warunki umowy ubezpieczenia

przewidują gwarantowaną wysokość świadczeń;

5)

terminach, w których są ustalane wartości indeksów lub inne wartości bazowe stosowane

do ustalania wartości świadczeń z umowy ubezpieczenia;

6)

źródłach informacji o wartościach indeksów lub innych wartościach bazowych stosowanych

do ustalania wartości świadczeń z umowy ubezpieczenia;

7)

tytułach oraz wysokości opłat pobieranych przez zakład ubezpieczeń;

8)

sposobie rozliczania się stron umowy ubezpieczenia, w przypadku gdy

a)

ustalenie wartości świadczenia nie jest możliwe z powodu niemożliwości ustalenia w

czasie trwania umowy ubezpieczenia wartości indeksu lub innej wartości bazowej, albo

b)

w ocenie zakładu ubezpieczeń w czasie trwania umowy ubezpieczenia istotnie została

zmieniona metoda ustalania wartości indeksu lub innej wartości bazowej;

9)

terminach i sposobie udostępniania informacji o wartościach indeksów lub innych wartościach

bazowych, w oparciu o które jest ustalana wysokość świadczeń.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia na życie, w której wysokość świadczenia jest ustalana

w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe, zawieranej na cudzy rachunek,

w szczególności ubezpieczenia grupowego, ubezpieczający przekazuje osobie zainteresowanej

przed przystąpieniem do takiej umowy, na piśmie lub, jeżeli ubezpieczający wyrazi

na to zgodę, na innym trwałym nośniku, informacje, o których mowa w ust. 1.

3.

W umowie ubezpieczenia na życie, w której wysokość świadczenia jest ustalana w oparciu

o określone indeksy lub inne wartości bazowe, zawartej na okres nie dłuższy niż 5

lat zakład ubezpieczeń w zakresie wynagrodzenia pośrednika ubezpieczeniowego kieruje

się zasadą równomiernego rozłożenia w czasie wydatków z tytułu prowizji pośrednika

ubezpieczeniowego w okresie ubezpieczenia określonym w umowie ubezpieczenia.

4.

W umowie ubezpieczenia na życie, w której wysokość świadczenia jest ustalana w oparciu

o określone indeksy lub inne wartości bazowe, zawartej na okres dłuższy niż 5 lat

lub na czas nieokreślony zakład ubezpieczeń w zakresie wynagrodzenia pośrednika ubezpieczeniowego

kieruje się zasadą równomiernego rozłożenia w czasie wydatków z tytułu prowizji pośrednika

ubezpieczeniowego w okresie nie krótszym niż 5 lat.

Zakład ubezpieczeń przed zawarciem umowy ubezpieczenia informuje ubezpieczającego

będącego osobą fizyczną o

1)

prawie właściwym dla umowy - gdy strony nie mają swobody wyboru prawa;

2)

prawie właściwym, którego wybór proponuje zakład ubezpieczeń - gdy strony mają swobodę

wyboru prawa;

3)

sposobie i trybie rozpatrywania skarg i zażaleń zgłaszanych przez ubezpieczającego

lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia, a także organu właściwego do ich rozpatrzenia.

1.

Ubezpieczający może odstąpić od umowy ubezpieczenia na życie, o której mowa w dziale

I w grupie 3 załącznika do ustawy, oraz umowy ubezpieczenia na życie lub dożycie,

w której świadczenie zakładu ubezpieczeń z tytułu dożycia jest równe składce ubezpieczeniowej

powiększonej o określony w umowie ubezpieczenia wskaźnik, w terminie 60 dni od dnia

otrzymania po raz pierwszy rocznej informacji, o której mowa w art. 20 ust. 3.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia na życie zawartej na cudzy rachunek, o której mowa

w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, oraz zawartej na cudzy rachunek umowy

ubezpieczenia na życie lub dożycie, w której świadczenie zakładu ubezpieczeń z tytułu

dożycia jest równe składce ubezpieczeniowej powiększonej o określony w umowie ubezpieczenia

wskaźnik, ubezpieczony może wystąpić z umowy ubezpieczenia ze skutkiem odstąpienia

od tej umowy, w terminie 60 dni od dnia otrzymania po raz pierwszy, zgodnie z art.

20 ust. 6 pkt 2, rocznej informacji, o których mowa w art. 20 ust. 3 i 4.

3.

W przypadku odstąpienia lub wystąpienia z umowy ubezpieczenia na życie, w której wysokość

świadczenia jest ustalana w oparciu o określone indeksy lub inne wartości bazowe,

o której mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy, oraz umowy ubezpieczenia

na życie lub dożycie, w której świadczenie zakładu ubezpieczeń z tytułu dożycia jest

równe składce ubezpieczeniowej powiększonej o określony w umowie ubezpieczenia wskaźnik,

zakład ubezpieczeń wypłaca wartość opłaconych składek pomniejszonych nie więcej niż

o 4%. Zakład ubezpieczeń może pomniejszyć wypłacane kwoty o koszt udzielanej ochrony

ubezpieczeniowej, chyba że koszty te zostały rozliczone wcześniej. Jeżeli ubezpieczony

finansował koszt składki ubezpieczeniowej, ubezpieczający niezwłocznie zwraca ubezpieczonemu

kwoty wypłacone przez zakład ubezpieczeń.

4.

W przypadku odstąpienia lub wystąpienia z umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym

funduszem kapitałowym, zakład ubezpieczeń wypłaca wartość jednostek ubezpieczeniowych

funduszy kapitałowych według stanu na dzień otrzymania informacji o odstąpieniu lub

wystąpieniu z umowy pomniejszoną nie więcej niż o 4%. Zakład ubezpieczeń może pomniejszyć

wypłacane kwoty o koszt udzielanej ochrony ubezpieczeniowej, chyba że koszty te zostały

rozliczone wcześniej. Jeżeli ubezpieczony finansował koszt składki ubezpieczeniowej,

ubezpieczający niezwłocznie zwraca ubezpieczonemu kwoty wypłacone przez zakład ubezpieczeń.

5.

W przypadku umowy ubezpieczenia na życie, o której mowa w dziale I w grupie 3 załącznika

do ustawy, oraz umowy ubezpieczenia na życie lub dożycie, w której świadczenie zakładu

ubezpieczeń z tytułu dożycia jest równe składce ubezpieczeniowej powiększonej o określony

w umowie ubezpieczenia wskaźnik, w rocznej informacji, o której mowa w art. 20 ust.

3, przekazywanej po raz pierwszy zakład ubezpieczeń dodatkowo informuje o

1)

prawie ubezpieczającego albo ubezpieczonego odpowiednio do odstąpienia od umowy ubezpieczenia

albo wystąpienia z umowy ubezpieczenia ze skutkiem odstąpienia od umowy ubezpieczenia;

2)

wartości jednostek ubezpieczeniowych funduszy kapitałowych według stanu na dzień pierwszej

informacji;

3)

wysokości ewentualnego pomniejszenia opłaconych składek albo wartości jednostek ubezpieczeniowych

funduszy kapitałowych w przypadku odstąpienia od umowy albo wystąpienia z umowy ubezpieczenia.

1.

Ubezpieczenie ochrony prawnej, o którym mowa w dziale II w grupie 17 załącznika do

ustawy, polega na zobowiązaniu się zakładu ubezpieczeń w zamian za opłacenie składki

ubezpieczeniowej do poniesienia kosztów postępowania sądowego oraz wykonania innych

usług związanych bezpośrednio z ochroną ubezpieczeniową, w szczególności w celu

1)

zapewnienia odszkodowania z tytułu poniesionej przez ubezpieczonego straty, szkody

lub uszkodzenia ciała przez ugodę pozasądową lub w postępowaniu cywilnym lub karnym;

2)

obrony w postępowaniu karnym lub reprezentowania ubezpieczonego w postępowaniu cywilnym,

karnym, administracyjnym lub innym postępowaniu lub w związku z roszczeniem zgłoszonym

wobec tej osoby.

2.

W przypadku ubezpieczenia ochrony prawnej, o którym mowa w dziale II w grupie 17 załącznika

do ustawy, umowa ubezpieczenia nie może obejmować dodatkowo innych grup ubezpieczeń,

chyba że ubezpieczenia te uwzględnione zostały w odrębnej części umowy ubezpieczenia

oraz została dla nich ustalona odrębna składka ubezpieczeniowa.

3.

W ramach ubezpieczenia ochrony prawnej, o którym mowa w dziale II w grupie 17 załącznika

do ustawy, ubezpieczonemu przysługuje prawo swobodnego wyboru adwokata lub radcy prawnego

w zakresie obrony, reprezentowania lub wspierania jego interesów w postępowaniu sądowym

lub administracyjnym.

4.

Zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w zakresie ubezpieczeń ochrony prawnej,

o których mowa w dziale II w grupie 17 załącznika do ustawy, zapewnia, aby pracownik

zakładu ubezpieczeń zajmujący się obsługą roszczeń z tytułu umowy ubezpieczenia w

tym zakresie nie wykonywał podobnej działalności

1)

w zakresie innej grupy ubezpieczeń prowadzonej przez ten zakład ubezpieczeń;

2)

w innym zakładzie ubezpieczeń, który jest jednostką dominującą lub jednostką zależną

tego zakładu ubezpieczeń wykonującą działalność ubezpieczeniową, o której mowa w dziale

II załącznika do ustawy.

5.

W przypadku ubezpieczenia ochrony prawnej, o którym mowa w dziale II w grupie 17 załącznika

do ustawy, umowa ubezpieczenia zawiera informację o wymagającej umowy stron możliwości

poddania sporu między zakładem ubezpieczeń udzielającym ochrony w zakresie ochrony

prawnej a ubezpieczonym pod rozstrzygnięcie sądu polubownego lub o możliwości rozstrzygnięcia

takiego sporu w inny, zapewniający porównywalną gwarancję obiektywności sposób.

6.

W przypadku ubezpieczenia ochrony prawnej, o którym mowa w dziale II w grupie 17 załącznika

do ustawy, w sytuacji wystąpienia sprzeczności interesów lub różnicy zdań w sprawie

rozstrzygnięcia sporu zakład ubezpieczeń udzielający ochrony w zakresie ochrony prawnej

lub odpowiednio jednostka zajmująca się likwidacją szkód informuje ubezpieczonego

o prawie swobodnego wyboru adwokata lub radcy prawnego w zakresie obrony, reprezentowania

lub wspierania jego interesów w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, a także

o wymagającej umowy stron możliwości poddania sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego

lub o możliwości rozstrzygnięcia takiego sporu w inny, zapewniający porównywalną gwarancję

obiektywności sposób.

7.

Przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do

1)

ubezpieczenia ochrony prawnej, w przypadku gdy takie ubezpieczenie dotyczy sporów

lub ryzyka wynikających z użytkowania statków żeglugi morskiej lub z nim związanych;

2)

działalności prowadzonej przez zakład ubezpieczeń zapewniający ochronę od odpowiedzialności

cywilnej w zakresie obrony, reprezentowania lub wspierania interesów ubezpieczonego

w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, jeżeli działalność ta jest równocześnie

prowadzona we własnym interesie zakładu ubezpieczeń w ramach takiej ochrony;

3)

działalności w zakresie ubezpieczenia ochrony prawnej podejmowanej przez zakład ubezpieczeń

udzielający ochrony w zakresie pomocy, która spełnia następujące warunki

a)

działalność jest prowadzona w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż to,

w którym znajduje się miejsce zamieszkania ubezpieczonego,

b)

działalność stanowi część umowy dotyczącej wyłącznie pomocy na korzyść osób, które

popadły w trudności w czasie podróży lub podczas nieobecności w miejscu zamieszkania.

8.

W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 3, zakład ubezpieczeń informuje, że dane ubezpieczenie

ogranicza się do okoliczności, o których mowa w ust. 7 pkt 3, oraz że ma charakter

dodatkowy w stosunku do pomocy.

Zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie lub świadczenie na podstawie uznania roszczenia

uprawnionego z umowy ubezpieczenia w wyniku ustaleń dokonanych w przeprowadzonym przez

siebie postępowaniu, o którym mowa w art. 29, zawartej z nim ugody lub prawomocnego

orzeczenia sądu.

1.

Po otrzymaniu zawiadomienia o wystąpieniu zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową,

w terminie 7 dni od dnia otrzymania tego zawiadomienia, zakład ubezpieczeń informuje

o tym ubezpieczającego lub ubezpieczonego, jeżeli nie są oni osobami występującymi

z tym zawiadomieniem, oraz podejmuje postępowanie dotyczące ustalenia stanu faktycznego

zdarzenia losowego, zasadności zgłoszonych roszczeń i wysokości świadczenia, a także

informuje osobę występującą z roszczeniem, na piśmie lub w inny sposób, na który osoba

ta wyraziła zgodę, jakie dokumenty są potrzebne do ustalenia odpowiedzialności zakładu

ubezpieczeń lub wysokości świadczenia, jeżeli jest to niezbędne do dalszego prowadzenia

postępowania.

2.

W przypadku umowy ubezpieczenia zawartej na cudzy rachunek, w szczególności ubezpieczenia

grupowego, zawiadomienie o wystąpieniu zdarzenia losowego może zgłosić również ubezpieczony

albo jego spadkobiercy. W tym przypadku spadkobierca jest traktowany tak jak uprawniony

z umowy ubezpieczenia.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zdarzeń objętych ochroną ubezpieczeniową na

podstawie umów ubezpieczenia, o których mowa w dziale II w grupach 2 i 18 załącznika

do ustawy, oraz umowy ubezpieczenia chorobowego, o której mowa w dziale I w grupie

5 załącznika do ustawy, jeżeli świadczenie jest spełnione bezpośrednio po zgłoszeniu

zdarzenia losowego objętego ochroną ubezpieczeniową lub bez przeprowadzania postępowania

dotyczącego ustalenia stanu faktycznego zdarzenia losowego, zasadności zgłoszonych

roszczeń i wysokości świadczenia.

4.

Jeżeli w terminach określonych w ustawie lub w umowie zakład ubezpieczeń nie wypłaci

odszkodowania lub świadczenia, zawiadamia na piśmie

1)

osobę zgłaszającą roszczenie oraz

2)

ubezpieczonego, w przypadku umowy ubezpieczenia zawartej na cudzy rachunek, w szczególności

ubezpieczenia grupowego, jeżeli nie jest on osobą zgłaszającą roszczenie

- o przyczynach niemożności zaspokojenia ich roszczeń w całości lub w części, a także

wypłaca bezsporną część świadczenia.

5.

Jeżeli odszkodowanie lub świadczenie nie przysługuje lub przysługuje w innej wysokości

niż określona w zgłoszonym roszczeniu, zakład ubezpieczeń informuje o tym na piśmie

1)

osobę występującą z roszczeniem oraz

2)

ubezpieczonego, w przypadku umowy ubezpieczenia zawartej na cudzy rachunek, w szczególności

ubezpieczenia grupowego, jeżeli nie jest on osobą zgłaszającą roszczenie

- wskazując na okoliczności oraz na podstawę prawną uzasadniające całkowitą lub częściową

odmowę wypłaty świadczenia. Informacja ta zawiera pouczenie o możliwości dochodzenia

roszczeń na drodze sądowej.

6.

Zakład ubezpieczeń udostępnia ubezpieczającemu, ubezpieczonemu, osobie występującej

z roszczeniem lub uprawnionemu z umowy ubezpieczenia informacje i dokumenty gromadzone

w celu ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń lub wysokości odszkodowania

lub świadczenia. Osoby te mogą żądać pisemnego potwierdzenia przez zakład ubezpieczeń

udostępnionych informacji, a także sporządzenia na swój koszt kserokopii dokumentów

i potwierdzenia ich zgodności z oryginałem przez zakład ubezpieczeń.

7.

Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 6, zakład ubezpieczeń udostępnia, na

żądanie, w postaci elektronicznej.

8.

Sposób

1)

udostępniania informacji i dokumentów, o których mowa w ust. 6,

2)

zapewniania możliwości pisemnego potwierdzania udostępnianych zgodnie z ust. 6 informacji,

3)

zapewniania możliwości sporządzania kserokopii dokumentów i potwierdzania ich zgodności

z oryginałem zgodnie z ust. 6

- nie może wiązać się z nadmiernymi utrudnieniami dla osób, o których mowa w ust.

6.

9.

Koszty sporządzenia kserokopii oraz udostępniania informacji i dokumentów w postaci

elektronicznej, ponoszone przez osoby, o których mowa w ust. 6, nie mogą odbiegać

od przyjętych w obrocie zwykłych kosztów wykonywania tego rodzaju usług.

10.

Zakład ubezpieczeń przechowuje informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 6, do

czasu upływu terminu przedawnienia roszczeń z umowy ubezpieczenia.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia składane w związku z zawartą umową ubezpieczenia agentowi

ubezpieczeniowemu uznaje się za złożone zakładowi ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz

którego agent ubezpieczeniowy działa, o ile zostały złożone na piśmie lub na innym

trwałym nośniku.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wyłączyć ani ograniczyć upoważnienia agenta ubezpieczeniowego

do odbierania zawiadomień i oświadczeń, o których mowa w ust. 1.

1.

Zawiadomienia i oświadczenia składane w związku z zawartą umową ubezpieczenia lub

umową gwarancji ubezpieczeniowej agentowi ubezpieczeniowemu lub agentowi oferującemu

ubezpieczenia uzupełniające w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń uznaje się za złożone zakładowi ubezpieczeń, w imieniu lub na rzecz którego agent

działa, o ile zostały złożone na piśmie lub na innym trwałym nośniku.

2.

Zakład ubezpieczeń nie może wyłączyć ani ograniczyć upoważnienia agenta ubezpieczeniowego

i agenta oferującego ubezpieczenia uzupełniające do odbierania zawiadomień i oświadczeń,

o których mowa w ust. 1.

1.

Posiadacz pojazdu mechanicznego informuje zakład ubezpieczeń o przeprowadzeniu dodatkowego

badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 11 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm..

2.

Badanie techniczne uznaje się za normalne następstwo szkody i jego koszty pokrywa

zakład ubezpieczeń w ramach ubezpieczenia casco oraz ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej sprawcy.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji, które zawierają umowy reasekuracji finansowej,

właściwie określają, mierzą, monitorują i kontrolują ryzyka wynikające z tych umów,

a także zarządzają tymi ryzykami i prowadzą sprawozdawczość w ich zakresie.

2.

Reasekuracja finansowa oznacza długoterminową umowę reasekuracji, której charakterystyczną

cechą jest ograniczony transfer ryzyka ubezpieczeniowego oraz która posiada co najmniej

jedną z następujących cech

1)

uwzględnia wartość pieniądza w czasie;

2)

zobowiązuje zakład ubezpieczeń do pokrywania ujemnego salda reasekuratora.

1.

Zakład ubezpieczeń ustala wysokość składek ubezpieczeniowych po dokonaniu oceny ryzyka

ubezpieczeniowego.

2.

Składkę ubezpieczeniową ustala się w wysokości, która zapewnia co najmniej wykonanie

wszystkich zobowiązań z umów ubezpieczenia i pokrycie kosztów wykonywania działalności

ubezpieczeniowej zakładu ubezpieczeń.

3.

Zakład ubezpieczeń gromadzi odpowiednie dane statystyczne w celu ustalania na ich

podstawie wysokości składek ubezpieczeniowych, składek reasekuracyjnych oraz rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów rachunkowości.

4.

Składkę ubezpieczeniową ustala się według kryteriów przedstawionych w ogólnych warunkach

ubezpieczenia, w szczególności w zakresie zniżek lub podwyższeń kwot zasadniczych.

5.

Zakład ubezpieczeń może dokonywać indeksacji składki ubezpieczeniowej oraz innych

opłat pobieranych od ubezpieczającego lub należnych ubezpieczającemu z tytułu zawartej

umowy ubezpieczenia, pod warunkiem przedstawienia w niej metod, według których dokonuje

się indeksacji, i terminów, w których się jej dokonuje.

6.

Składkę reasekuracyjną ustala się w wysokości, która zapewnia co najmniej wykonanie

wszystkich zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji i pokrycie kosztów wykonywania

działalności reasekuracyjnej przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji.

7.

Zakład reasekuracji gromadzi odpowiednie dane statystyczne w celu ustalania na ich

podstawie wysokości składek reasekuracyjnych oraz rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów rachunkowości.

1.

Zastosowanie przez zakład ubezpieczeń kryterium płci w kalkulowaniu składek ubezpieczeniowych

i świadczeń nie może prowadzić do różnicowania składek ubezpieczeniowych i świadczeń

poszczególnych osób.

2.

Różnicowanie składek ubezpieczeniowych i świadczeń do celów ubezpieczeń z działu I

i II załącznika do ustawy i związanych z nimi usług finansowych ze względu na ciążę

i macierzyństwo jest zakazane.

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione, a także osoby i podmioty, za pomocą

których zakład ubezpieczeń wykonuje czynności ubezpieczeniowe, są obowiązane do zachowania

tajemnicy dotyczącej poszczególnych umów ubezpieczenia.

2.

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy informacji udzielanych

na wniosek

1)

sądu lub prokuratury, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu;

2)

Policji, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu lub na potrzeby wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,

na zasadach i w trybie określonych w art. 20 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm.;

2a

Inspektora Nadzoru Wewnętrznego, o ile są niezbędne na potrzeby wykonywania czynności

operacyjno-rozpoznawczych, na zasadach i w trybie określonych w art. 11p ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania nadzoru

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. poz. 491, z późn. zm.;

3)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu

lub na potrzeby wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych na zasadach określonych

w ustawie z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji

Wywiadu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1920 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 138, 650, 723 i 730);

3a)

Żandarmerii Wojskowej, o ile są niezbędne w toczącym się postępowaniu lub na potrzeby

wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, a także wykrycia i identyfikacji

przedmiotów i innych korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa albo ich równowartości,

na zasadach i w trybie określonych w art. 40b ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach

porządkowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 430 i 650);

4

komornika sądowego, w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

4

komornika sądowego, w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu

inwentarza;

5)

administracyjnego organu egzekucyjnego oraz centralnego biura łącznikowego, o którym

mowa w art. 9 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków,

należności celnych i innych należności pieniężnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 425), w zakresie wykonywania ich ustawowych zadań;

6)

organu nadzoru, w zakresie wykonywania jego ustawowych zadań;

7)

Najwyższej Izby Kontroli, o treści umów ubezpieczenia zawartych przez jednostki objęte

kontrolą;

8)

organów Krajowej Administracji Skarbowej, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650 i 723);

9

Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, w zakresie wykonywania przez niego zadań

określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1049 oraz z 2018 r. poz. 650);

9

Generalnego Inspektora Informacji Finansowej, w zakresie wykonywania przez niego zadań

określonych w przepisach o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

10)

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w zakresie wykonywania przez niego

zadań określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723);

11)

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w zakresie wykonywania przez niego

zadań określonych w przepisach o ochronie konkurencji i konsumentów;

12)

komisji do rozpatrywania roszczeń z tytułu szkód wyrządzonych przez wojska obce, w

zakresie wykonywania przez nią zadań określonych w ustawie z dnia 23 września 1999 r. o zasadach pobytu wojsk obcych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz zasadach ich przemieszczania się przez to terytorium

(Dz. U. z 2018 r. poz. 35 i 529);

13)

(uchylony)

14)

Rzecznika Praw Obywatelskich, w zakresie wykonywania przez niego ustawowych zadań,

w związku z podjętą interwencją;

15)

Rzecznika Finansowego, w zakresie wykonywania przez niego ustawowych zadań;

16)

Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, w zakresie wykonywania ustawowych zadań;

17)

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, w zakresie wykonywania ustawowych

zadań;

18)

Polskiej Izby Ubezpieczeń, w zakresie wykonywania zadania, o którym mowa w art. 426

ust. 2 pkt 9, z wyłączeniem danych osobowych;

19)

biegłego rewidenta, w zakresie wykonywania ustawowych zadań;

20)

ubezpieczającego, ubezpieczonego, a w przypadku zgłoszenia wystąpienia zdarzenia losowego,

z którym umowa wiąże odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń - także uprawnionego z umowy

ubezpieczenia;

21)

innego zakładu ubezpieczeń, z którym zawarto umowę reasekuracji lub koasekuracji,

w zakresie umów ubezpieczenia ryzyka objętych tą umową;

22)

zakładu reasekuracji, z którym zawarto umowę reasekuracji, w zakresie umów ubezpieczenia

ryzyka objętych tą umową;

23)

innego zakładu ubezpieczeń, w celu i zakresie niezbędnym do przeciwdziałania przestępstwom

popełnianym na szkodę zakładu ubezpieczeń;

24)

innego zakładu ubezpieczeń, w zakresie stosowania taryfy w zależności od długości

okresu bezszkodowego lub ustalania proporcjonalnej odpowiedzialności, w przypadku

zawarcia umów ubezpieczenia obowiązkowego na ten sam okres w co najmniej dwóch zakładach

ubezpieczeń, lub na potrzeby ustalenia odpowiedzialności, jeżeli ten sam przedmiot

ubezpieczenia w tym samym czasie jest ubezpieczony od tego samego ryzyka w dwóch lub

więcej zakładach ubezpieczeń na sumy, które łącznie przewyższają jego wartość ubezpieczeniową;

25)

podmiotu przetwarzającego na zlecenie zakładu ubezpieczeń dane dotyczące ubezpieczających,

ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz administrujących indywidualnymi

kontami jednostek uczestnictwa w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym;

26)

zleceniobiorców czynności ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz funkcji należących

do systemu zarządzania powierzanych w drodze outsourcingu, w zakresie, w jakim dotyczą

one zleconych czynności i funkcji;

27)

innego podmiotu, którego uprawnienie do żądania informacji wynika z przepisów odrębnej

ustawy.

3.

Przetwarzanie danych oraz wykonywanie czynności i funkcji przez podmioty, o których

mowa w ust. 2 pkt 25 i 26, nie ogranicza odpowiedzialności wynikającej z obowiązku

zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1.

4

Obowiązek zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy danych w zakresie

umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za

szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów oraz danych w zakresie szkód istotnych

w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, przekazywanych do centralnej ewidencji pojazdów w rozumieniu tej ustawy.

5.

Zakład ubezpieczeń może udostępniać dane dotyczące umów ubezpieczenia na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 470, 650, 723, 730 i 771).

6.

Nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w ust. 1, złożenie zawiadomienia

o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę zakładu ubezpieczeń albo o tym, że

działalność zakładu ubezpieczeń jest wykorzystywana w celu ukrycia przestępstwa lub

przestępstwa skarbowego lub dla celów mających związek z przestępstwem lub przestępstwem

skarbowym.

7.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do Polskiej Izby Ubezpieczeń i

osób w niej zatrudnionych w zakresie wykonywania ustawowych zadań.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 8

a)

pkt 2 - w zakresie art. 18 ust. 4 i 6,

b)

pkt 3

- które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

2)

art. 8 pkt 4 lit. c oraz lit. d tiret czwarte, które wchodzą w życie z dniem 3 lipca

2019 r.;

3)

art. 1 pkt 76 i 93, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Zakład ubezpieczeń i osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za pośrednictwem których

zakład ubezpieczeń wykonuje czynności ubezpieczeniowe, zachowują w tajemnicy informację

o przekazaniu Policji danych, na zasadach określonych w art. 20 ust. 4-10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

2.

Zachowanie tajemnicy, o której mowa w ust. 1, obowiązuje wobec strony umowy ubezpieczenia

oraz osób trzecich.

1.

Zakład ubezpieczeń może zażądać, aby ubezpieczony lub osoba, na rachunek której ma

zostać zawarta umowa ubezpieczenia, poddali się badaniom lekarskim lub badaniom diagnostycznym

z minimalnym ryzykiem, z wyłączeniem badań genetycznych, w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego,

ustalenia prawa do świadczenia i wysokości tego świadczenia.

2.

Koszty badań, o których mowa w ust. 1, pokrywa zakład ubezpieczeń.

3.

Na żądanie ubezpieczonego lub osoby, z którą lub na rachunek której nie została zawarta

umowa ubezpieczenia na skutek odmowy zawarcia tej umowy przez zakład ubezpieczeń lub

rezygnacji tej osoby z zawarcia umowy, zakład ubezpieczeń udostępnia wyniki badań,

o których mowa w ust. 1. W przypadku śmierci ubezpieczonego zakład ubezpieczeń udostępnia

wyniki badań ubezpieczonego także na żądanie uprawnionego z umowy ubezpieczenia, jeżeli

wyniki badań ubezpieczonego miały wpływ na całkowitą lub częściową odmowę wypłaty

świadczenia.

4.

W przypadku gdy z żądaniem udostępnienia wyników badań, o których mowa w ust. 1, występuje

osoba, z którą lub na rachunek której nie została zawarta umowa ubezpieczenia wskutek

rezygnacji tej osoby z zawarcia tej umowy, koszt tych badań pokrywa osoba występująca

z żądaniem.

1.

Zakład ubezpieczeń może uzyskać odpłatnie od podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, które udzielały świadczeń zdrowotnych

ubezpieczonemu lub osobie, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

informacje o okolicznościach związanych z oceną ryzyka ubezpieczeniowego i weryfikacją

podanych przez tę osobę danych o jej stanie zdrowia, ustaleniem prawa tej osoby do

świadczenia z zawartej umowy ubezpieczenia i wysokością tego świadczenia.

2.

Zakres informacji o stanie zdrowia ubezpieczonego lub osoby, na rachunek której ma

zostać zawarta umowa ubezpieczenia, obejmuje następujące informacje o

1)

przyczynach hospitalizacji, wykonanych w jej trakcie badaniach diagnostycznych i ich

wynikach, innych udzielonych świadczeniach zdrowotnych, wynikach leczenia i rokowaniach

oraz o wynikach sekcji zwłok, jeżeli została przeprowadzona;

2)

przyczynach leczenia ambulatoryjnego, wykonanych w jego trakcie badaniach diagnostycznych

i ich wynikach, innych udzielonych świadczeniach zdrowotnych, wynikach leczenia i

rokowaniach;

3)

wynikach przeprowadzonych konsultacji;

4)

przyczynie śmierci ubezpieczonego.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, udzielane są z wyłączeniem wyników badań genetycznych.

4.

Informacje o przyczynach hospitalizacji i leczenia zawierają kod jednostki chorobowej

zgodnie z Międzynarodową Statystyczną Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych

Rewizja Dziesiąta.

5.

Z żądaniem przekazania informacji, o których mowa w ust. 2, występuje lekarz upoważniony

przez zakład ubezpieczeń.

6.

Wystąpienie zakładu ubezpieczeń o informacje, o których mowa w ust. 2, wymaga pisemnej

zgody ubezpieczonego lub osoby, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

albo jej przedstawiciela ustawowego.

7.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą przekazuje posiadane informacje o stanie

zdrowia ubezpieczonego lub osoby, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

zakładowi ubezpieczeń, który o te informacje występuje, w terminie nie dłuższym niż

14 dni, licząc od dnia otrzymania wystąpienia o przekazanie informacji.

8.

Zakład ubezpieczeń może uzyskać odpłatnie od Narodowego Funduszu Zdrowia dane o nazwach

i adresach świadczeniodawców, którzy udzielili świadczeń opieki zdrowotnej w związku

z wypadkiem lub zdarzeniem losowym będącym podstawą ustalenia jego odpowiedzialności

oraz wysokości odszkodowania lub świadczenia. Wystąpienie zakładu ubezpieczeń o te

informacje wymaga pisemnej zgody ubezpieczonego albo jego przedstawiciela ustawowego.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

instytucji finansowych, określi, w drodze rozporządzenia, tryb udzielania zakładom

ubezpieczeń przez podmioty wykonujące działalność leczniczą informacji o stanie zdrowia

ubezpieczonych lub osób, na rachunek których ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia,

tryb udzielania zakładom ubezpieczeń przez Narodowy Fundusz Zdrowia danych, o których

mowa w ust. 8, oraz sposób ustalania wysokości opłat za ich udzielenie, uwzględniając

potrzebę zapewnienia poufności przy ich udzielaniu oraz koszty związane z ich udzielaniem.

1.

Zakład ubezpieczeń może, za pisemną zgodą osoby, której dane dotyczą, albo jej przedstawiciela

ustawowego, na pisemne żądanie innego zakładu ubezpieczeń, udostępnić temu zakładowi

ubezpieczeń przetwarzane przez siebie dane osobowe w zakresie potrzebnym do oceny

ryzyka ubezpieczeniowego i weryfikacji danych podanych przez ubezpieczającego, ubezpieczonego

lub osobę, na rachunek której ma zostać zawarta umowa ubezpieczenia, ustalenia prawa

ubezpieczonego do świadczenia z zawartej umowy ubezpieczenia i wysokości tego świadczenia,

a także do udzielenia posiadanych przez siebie informacji o przyczynie śmierci ubezpieczonego

lub informacji niezbędnych do ustalenia prawa uprawnionego z umowy ubezpieczenia do

świadczenia i jego wysokości.

2.

Zakład ubezpieczeń, na żądanie ubezpieczającego lub ubezpieczonego, przekazuje informacje

o oświadczeniach złożonych przez nich na etapie zawierania umowy ubezpieczenia na

potrzeby oceny ryzyka ubezpieczeniowego lub kopie dokumentów sporządzonych na tym

etapie.

1.

Przepisy art. 37-39 stosuje się odpowiednio do pozyskiwania przez zakłady ubezpieczeń

danych osoby poszkodowanej w zdarzeniu losowym objętym ubezpieczeniem odpowiedzialności

cywilnej. Udostępnianie danych może dotyczyć informacji niezbędnych zakładowi ubezpieczeń

do ustalenia prawa osoby zgłaszającej roszczenie do odszkodowania lub świadczenia

z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a także określenia ich wysokości.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego

i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

1.

Zakład ubezpieczeń może zbierać dane ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia,

zawarte w umowach ubezpieczenia lub oświadczeniach ubezpieczających składanych przed

zawarciem umowy ubezpieczenia, odpowiednio w celu oceny ryzyka ubezpieczeniowego lub

wykonania umowy ubezpieczenia.

2.

Zbieranie przez zakład ubezpieczeń danych, o których mowa w ust. 1, nie powoduje po

stronie zakładu ubezpieczeń obowiązku powiadomienia, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

1.

Sąd, prokuratura, Policja oraz inne organy i instytucje, na wniosek zakładu ubezpieczeń,

w zakresie zadań przez ten zakład ubezpieczeń wykonywanych i w celu ich wykonania,

w związku z wypadkiem lub zdarzeniem losowym będącym podstawą ustalania odpowiedzialności,

udzielają informacji o stanie sprawy oraz udostępniają zebrane materiały, jeżeli są

one niezbędne do ustalenia okoliczności tych wypadków i zdarzeń losowych oraz wysokości

odszkodowania lub świadczenia.

2.

Sąd, prokuratura, Policja oraz inne organy i instytucje, na wniosek Ubezpieczeniowego

Funduszu Gwarancyjnego, Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych lub Rzecznika

Finansowego, w zakresie zadań przez nie wykonywanych i w celu ich wykonania, udzielają

informacji o stanie sprawy oraz udostępniają zebrane materiały.

3.

Zakład ubezpieczeń, na żądanie ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia,

udostępnia posiadane przez siebie informacje związane z wypadkiem lub zdarzeniem losowym

będącym podstawą ustalenia jego odpowiedzialności oraz ustalenia okoliczności wypadków

i zdarzeń losowych, jak również wysokości odszkodowania lub świadczenia.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego

i Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

1.

Dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów ubezpieczenia mogą być sporządzane

w postaci elektronicznej, jeżeli będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przechowywane

i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane

przez zakład ubezpieczeń lub spółkę utworzoną przez zakład ubezpieczeń lub przez inne

podmioty.

2.

Podpis osoby reprezentującej zakład ubezpieczeń na dokumencie potwierdzającym zawarcie

umowy ubezpieczenia może być odtworzony mechanicznie.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób tworzenia, utrwalania, przechowywania i zabezpieczania, w tym przy

zastosowaniu podpisu elektronicznego, dokumentów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając

konieczność odpowiedniego zabezpieczenia zawartych w tych dokumentach danych.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności przez spółkę celową z siedzibą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wydaje, w drodze decyzji, po rozpatrzeniu wniosku założycieli

spółki celowej, organ nadzoru.

2.

Organ nadzoru może cofnąć spółce celowej zezwolenie na wykonywanie działalności, jeżeli

spółka celowa

1)

przestała spełniać warunki wymagane do uzyskania zezwolenia;

2)

wykonuje działalność z naruszeniem prawa lub nie zapewnia zdolności do wykonywania

zobowiązań;

3)

złożyła wniosek o cofnięcie zezwolenia na wykonywanie działalności.

1.

W zakładzie ubezpieczeń i zakładzie reasekuracji funkcjonuje system zarządzania.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zapewniają proporcjonalność systemu zarządzania

do charakteru, skali i złożoności ich działalności.

3.

System zarządzania obejmuje co najmniej

1)

strukturę organizacyjną, w której zakresy odpowiedzialności są jasno i odpowiednio

podzielone;

2)

skuteczny system przekazywania informacji;

3)

zgodność z innymi wymaganiami określonymi w niniejszym rozdziale.

4.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji dokonują regularnego przeglądu funkcjonowania

systemu zarządzania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji sporządzają na piśmie zasady dotyczące co

najmniej

1)

zarządzania ryzykiem, obejmujące zasady związane z obszarami, o których mowa w art.

57 ust. 2, oraz zasady dotyczące kryteriów stosowania korekty z tytułu zmienności

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której

mowa w art. 229, w przypadku jej stosowania;

2)

kontroli wewnętrznej;

3)

audytu wewnętrznego;

4)

outsourcingu, w przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje lub

zamierza go stosować, obejmujące w szczególności

a)

wykaz funkcji należących do systemu zarządzania oraz czynności ubezpieczeniowych lub

reasekuracyjnych, które zakład zamierza powierzać w drodze outsourcingu ze wskazaniem,

które z tych czynności zakład uznaje za podstawowe lub ważne,

b)

kryteria wyboru podmiotu, któremu zakład zamierza powierzać wykonywanie czynności

ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych oraz funkcji należących do systemu zarządzania,

c)

sposób realizacji warunków, o których mowa w art. 74 i art. 75,

d)

zasady zarządzania ryzykiem związanym z powierzeniem, w drodze outsourcingu, wykonywania

czynności oraz funkcji należących do systemu zarządzania;

5

spełniania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, i wymogów określonych w art. 19 ust. 1-3 i 5 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, przez osoby, o których mowa w tych przepisach;

6

spełniania obowiązków, o których mowa w art. 12 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, i wymogów określonych w art. 19 ust. 1 ustawy o dystrybucji ubezpieczeń, przez osoby wykonujące w tym zakładzie czynności dystrybucyjne zakładu reasekuracji

w rozumieniu ustawy o dystrybucji ubezpieczeń.

2

Zasady, o których mowa w ust. 1, określają również stanowiska nadzorujące w zakładzie

ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji inne kluczowe funkcje, w tym co najmniej funkcje

należące do systemu zarządzania.

2

Zasady, o których mowa w ust. 1, określają również

1)

stanowiska nadzorujące w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji inne kluczowe

funkcje, w tym co najmniej funkcje należące do systemu zarządzania;

2)

stanowisko odpowiedzialne za wprowadzenie w życie zasad, o których mowa w ust. 1 pkt

5 i 6.

3.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji, co najmniej raz w roku, dokonują przeglądu

zasad, o których mowa w ust. 1. Zasady te są dostosowywane do istotnych zmian w systemie

zarządzania lub obszarze, którego dotyczą.

4.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji informują organ nadzoru o zamiarze wprowadzenia

zasad dotyczących outsourcingu oraz o istotnej zmianie tych zasad, przekazując organowi

nadzoru treść tych zasad.

5.

Zarząd zakładu ubezpieczeń i zarząd zakładu reasekuracji zatwierdzają zasady, o których

mowa w ust. 1, i zapewniają wprowadzenie ich w życie.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji stosują odpowiednie oraz współmierne systemy,

zasoby i procedury pozwalające na zachowanie ciągłości i regularności działania, w

tym opracowują plany awaryjne.

1.

Członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń, członkiem zarządu zakładu reasekuracji, a w

przypadku zakładu wykonującego działalność ubezpieczeniową lub reasekuracyjną w formie

spółki europejskiej, w której przyjęto system monistyczny - członkiem rady administrującej,

z zastrzeżeniem art. 50 ust. 4-7, może być osoba, która spełnia łącznie następujące

wymagania

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wyższe wykształcenie uzyskane w Rzeczypospolitej Polskiej lub uzyskane w innym

państwie wykształcenie będące wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych przepisów

tego państwa;

3)

nie była skazana za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe prawomocnym

wyrokiem sądu;

4)

daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu w sposób należyty.

2.

Członkiem rady nadzorczej zakładu ubezpieczeń lub członkiem rady nadzorczej zakładu

reasekuracji może być osoba, która spełnia łącznie wymagania, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 3, oraz daje rękojmię należytego wykonywania swojej funkcji.

3.

Osobą nadzorującą inną kluczową funkcję w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji

może być osoba, która spełnia łącznie wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3,

oraz

1)

posiada doświadczenie zawodowe niezbędne do wykonywania nadzorowanej kluczowej funkcji;

2)

daje rękojmię wykonywania zadań w sposób należyty.

4.

Organ nadzoru, na wniosek zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, może odstąpić,

w drodze decyzji, od wymogu posiadania wyższego wykształcenia w stosunku do danej

osoby, uwzględniając w szczególności doświadczenie zawodowe kandydata na stanowisko

osoby pełniącej kluczową funkcję.

5.

Równoczesne zajmowanie przez tę samą osobę analogicznych stanowisk osób pełniących

kluczowe funkcje w zakładach ubezpieczeń lub zakładach reasekuracji wykonujących działalność

w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I i dziale II załącznika do ustawy,

nie może być uznane za naruszenie wymagania dotyczącego rękojmi.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji informują organ nadzoru o zmianach w składzie

zarządu lub rady nadzorczej, a w przypadku zakładu wykonującego działalność ubezpieczeniową

lub reasekuracyjną w formie spółki europejskiej, w której przyjęto system monistyczny

- rady administrującej, w terminie 7 dni od dnia podjęcia uchwały o powołaniu lub

odwołaniu członka zarządu, członka rady nadzorczej lub członka rady administrującej,

a także powzięcia informacji o innym zdarzeniu powodującym zmianę składu zarządu,

rady nadzorczej lub rady administrującej.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji informują organ nadzoru o zmianach na stanowiskach

osób nadzorujących inne kluczowe funkcje, w terminie 7 dni od dnia dokonania zmiany.

3.

W informacji przekazywanej organowi nadzoru zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji

wskazują przyczyny zmiany danej osoby na stanowisku osoby pełniącej kluczową funkcję,

jeżeli zmiana ta nastąpiła z powodu niespełnienia przez tę osobę wymagań ustawowych.

4.

Do informacji przekazywanej organowi nadzoru dołącza się

1)

życiorysy osób mających pełnić kluczowe funkcje;

2)

zgody osób mających pełnić kluczowe funkcje na objęcie stanowisk w zakładzie ubezpieczeń

lub zakładzie reasekuracji;

3)

poświadczenia posiadania odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia zawodowego przez

osoby mające pełnić kluczowe funkcje;

4)

zaświadczenia albo oświadczenia o niekaralności osób mających pełnić kluczowe funkcje;

5)

oświadczenia osób mających pełnić kluczowe funkcje o toczących się przeciwko nim postępowaniach

sądowych w związku ze sprawą gospodarczą;

6)

oświadczenia osób mających pełnić kluczowe funkcje o uczestnictwie w organach zarządzających

i nadzorujących spółek handlowych.

5.

Zaświadczenie o niekaralności, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, przedstawia się nie później

niż 3 miesiące od dnia jego wydania.

6.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie zawiera w nim klauzulę

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

7.

Zawiadomienia i dokumenty sporządza się w języku polskim lub tłumaczy na język polski.

Tłumaczenie może być sporządzone wyłącznie przez tłumacza przysięgłego lub konsula

Rzeczypospolitej Polskiej.

8.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem wymagają zalegalizowania przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

9.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo państwa właściwego nie przewiduje

sporządzenia wymaganych dokumentów, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może,

w miejsce tych dokumentów, złożyć oświadczenie osoby mającej pełnić kluczową funkcję

zawierające wymagane informacje.

1.

Zarząd krajowego zakładu ubezpieczeń, z wyłączeniem towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych,

składa się z co najmniej dwóch członków.

2.

Zarząd krajowego zakładu reasekuracji, z wyłączeniem towarzystwa reasekuracji wzajemnej,

składa się z co najmniej dwóch członków.

3.

W skład zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego zakładu reasekuracji wchodzi

prezes.

4.

Co najmniej połowa członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego zakładu

reasekuracji, w tym prezes zarządu oraz członek zarządu odpowiedzialny za zarządzanie

ryzykiem, posiada udowodnioną znajomość języka polskiego.

5.

Organ nadzoru, na wniosek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji,

odstąpi, w drodze decyzji, od stosowania wymogu znajomości języka polskiego w stosunku

do danej osoby, jeżeli nie będzie to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego,

biorąc w szczególności pod uwagę zakres działalności tego zakładu.

6.

Co najmniej połowa członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego zakładu

reasekuracji, w tym prezes zarządu oraz członek zarządu odpowiedzialny za zarządzanie

ryzykiem, posiada doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń

lub zakładem reasekuracji.

7.

W przypadku jednoosobowego zarządu towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych lub towarzystwa

reasekuracji wzajemnej prezes zarządu posiada udowodnioną znajomość języka polskiego

oraz doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania zakładem ubezpieczeń lub zakładem

reasekuracji. Przepisu ust. 5 nie stosuje się.

1.

Powołanie dwóch członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji, w tym prezesa zarządu oraz członka zarządu odpowiedzialnego za zarządzanie

ryzykiem, następuje za zgodą organu nadzoru, wyrażoną w drodze decyzji wydawanej na

wniosek tego zakładu, chyba że powołanie dotyczy osoby, która uzyskała taką zgodę

w poprzedniej kadencji.

2.

W przypadku gdy wniosek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

o wyrażenie zgody organu nadzoru dotyczy członka zarządu wykonującego mandat, członek

ten do czasu wydania decyzji przez organ nadzoru może wykonywać mandat członka zarządu

w dotychczasowym zakresie.

3.

Organ nadzoru może odmówić, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na powołanie członka

zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, jeżeli nie

spełnia on wymagań określonych w ustawie.

4.

Z dniem doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 3, akt powołania członka zarządu,

którego dotyczy decyzja, nie wywołuje skutków prawnych, a mandat członka zarządu wygasa.

1.

W przypadku gdy osoba pełniąca kluczową funkcję nie spełnia wymagań określonych w

przepisach ustawy, organ nadzoru może, w drodze decyzji, stwierdzić niespełnienie

przez daną osobę wymagań dotyczących pełnienia kluczowej funkcji.

2.

Z dniem doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1, akt powołania członka zarządu

lub członka rady nadzorczej, którego dotyczy decyzja, nie wywołuje skutków prawnych,

a mandat członka zarządu lub członka rady nadzorczej wygasa.

3.

Z dniem doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1, dyrektor głównego oddziału lub

jego zastępca nie może pełnić swojej funkcji.

4.

Z dniem doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1, osoba, której zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji powierzył pełnienie innej niż określona w ust. 2 i 3 kluczowej

funkcji, nie może pełnić swojej funkcji.

1.

Członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji nie może być osoba

będąca członkiem organu zarządzającego

1)

towarzystwa funduszy inwestycyjnych lub zarządzającego ASI w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych prowadzącego działalność na podstawie zezwolenia;

2)

podmiotu prowadzącego działalność maklerską w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm. lub inną działalność w zakresie obrotu instrumentami finansowymi w rozumieniu tej

ustawy;

3)

powszechnego towarzystwa emerytalnego;

4)

banku.

2.

Członkiem zarządu zakładu ubezpieczeń nie może być osoba będąca członkiem zarządu

zakładu reasekuracji.

Jeżeli wymagania określone w przepisach ustawy nie są spełnione w związku z wygaśnięciem

mandatu członka zarządu wskutek rezygnacji, śmierci, odwołania go ze składu zarządu

albo decyzji organu nadzoru o odmowie wyrażenia zgody na powołanie albo o stwierdzeniu

niespełnienia wymagań dotyczących pełnienia kluczowej funkcji, zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji, w terminie 6 miesięcy, dostosowuje swoją działalność do wymagań

określonych w przepisach ustawy.

Osoby wykonujące czynności należące do innych kluczowych funkcji spełniają wymagania

kompetencji i rękojmi proporcjonalnie do wykonywanych czynności.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji wprowadzają efektywny system zarządzania

ryzykiem obejmujący strategie, procesy i procedury sprawozdawcze konieczne do określenia,

pomiaru i monitorowania ryzyk, na które są lub mogą być narażone, oraz współzależności

między nimi, zarządzania tymi rodzajami ryzyka i sprawozdawczości w ich zakresie,

w sposób ciągły, zarówno na poziomie indywidualnym, jak i zagregowanym.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zapewniają efektywność i właściwe zintegrowanie

systemu zarządzania ryzykiem ze strukturą organizacyjną oraz z procesami decyzyjnymi,

z uwzględnieniem osób pełniących kluczowe funkcje.

1.

System zarządzania ryzykiem obejmuje ryzyka, które należy uwzględnić w obliczeniach

kapitałowego wymogu wypłacalności, oraz ryzyka, które są uwzględniane jedynie częściowo

lub są w tych obliczeniach pomijane.

2.

System zarządzania ryzykiem obejmuje co najmniej

1)

ocenę ryzyka przyjmowanego do ubezpieczenia i tworzenie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności;

2)

zarządzanie aktywami i zobowiązaniami;

3)

lokaty, w szczególności w instrumenty pochodne;

4)

zarządzanie płynnością i ryzykiem koncentracji;

5)

zarządzanie ryzykiem operacyjnym;

6)

reasekurację i inne techniki przenoszenia ryzyka.

3.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka lub korektę

z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej

od ryzyka, opracowuje plan płynności prognozujący wpływy pieniężne i wypływy pieniężne

związane z aktywami i zobowiązaniami podlegającymi tym korektom.

1.

W zakresie zarządzania aktywami i zobowiązaniami zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji

regularnie oceniają

1)

wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności i dopuszczonych

środków własnych na założenia stanowiące podstawę ekstrapolacji odpowiedniej struktury

terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka;

2)

w przypadku gdy stosują korektę dopasowującą do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka

a)

wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności i dopuszczonych

środków własnych na założenia stanowiące podstawę obliczania korekty dopasowującej

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, w tym obliczania

spreadu bazowego, oraz możliwy wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych

środków własnych,

b)

wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności i dopuszczonych

środków własnych na zmiany składu wyznaczonego portfela aktywów,

c)

wpływ obniżenia korekty dopasowującej do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka do zera;

3)

w przypadku gdy stosują korektę z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka

a)

wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności i dopuszczonych

środków własnych na założenia stanowiące podstawę obliczania korekty z tytułu zmienności

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka oraz możliwy

wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych środków własnych,

b)

wpływ obniżenia korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy

procentowej wolnej od ryzyka do zera.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji co roku przedstawiają organowi nadzoru wyniki

ocen, o których mowa w ust. 1.

3.

W przypadku gdy obniżenie korekty dopasowującej do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka albo korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej

struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka do zera skutkowałoby niezgodnością

z kapitałowym wymogiem wypłacalności, zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji przedstawiają

organowi nadzoru analizę środków, które mogłyby podjąć w celu przywrócenia poziomu

dopuszczonych środków własnych pokrywających kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia

profilu ryzyka, aby przywrócić zgodność z kapitałowym wymogiem wypłacalności.

W zakresie zarządzania ryzykiem inwestycyjnym zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji

wykazują, że spełniają wymagania, o których mowa w art. 276.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji ustanawiają funkcję zarządzania ryzykiem,

zorganizowaną w sposób ułatwiający wdrożenie systemu zarządzania ryzykiem.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji wykorzystują zewnętrzną ocenę

wiarygodności kredytowej przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności i przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności, w celu

uniknięcia nadmiernego polegania na zewnętrznych instytucjach oceny wiarygodności

kredytowej, w miarę możliwości, weryfikują odpowiedniość tych zewnętrznych ocen wiarygodności

kredytowej w ramach zarządzania ryzykiem, dokonując dodatkowych ocen oraz uwzględniając

wykonawcze standardy techniczne Komisji Europejskiej wydane na podstawie art. 44 ust. 4a dyrektywy 2009/138/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada

2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Wypłacalność II)

(Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2009, s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „dyrektywą 2009/138/WE”.

W przypadku zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji stosujących zatwierdzony przez

organ nadzoru pełny albo częściowy model wewnętrzny funkcja zarządzania ryzykiem obejmuje

dodatkowo następujące zadania

1)

opracowanie i wdrożenie modelu wewnętrznego;

2)

weryfikację i walidację modelu wewnętrznego;

3)

opracowanie dokumentacji modelu wewnętrznego i dokumentacji późniejszych zmian wprowadzanych

w modelu wewnętrznym;

4)

analizę działania modelu wewnętrznego i opracowywanie w tym zakresie raportów podsumowujących;

5)

informowanie zarządu o działaniu modelu wewnętrznego, ze wskazaniem obszarów wymagających

poprawy, oraz bieżące powiadamianie zarządu o działaniach podejmowanych w celu usprawnienia

poprzednio stwierdzonych przypadków, w których model wewnętrzny nie działał prawidłowo.

1.

W ramach systemu zarządzania ryzykiem zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji przeprowadzają

własną ocenę ryzyka i wypłacalności, która obejmuje co najmniej

1)

ogólne potrzeby w zakresie wypłacalności przy uwzględnieniu specyficznego profilu

ryzyka, zatwierdzonych limitów tolerancji ryzyka oraz strategii działalności zakładu;

2)

ciągłą zgodność z kapitałowym wymogiem wypłacalności i minimalnym wymogiem kapitałowym

oraz wymogami odnoszącymi się do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności;

3)

stopień odchylenia profilu ryzyka danego zakładu od założeń stanowiących podstawę

kapitałowego wymogu wypłacalności obliczonego według formuły standardowej lub przy

zastosowaniu częściowego albo pełnego modelu wewnętrznego zakładu.

2.

W przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych uznanych za małe własna ocena ryzyka

i wypłacalności obejmuje co najmniej potrzeby, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz

1)

ciągłą zgodność z wymogami odnoszącymi się do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności;

2)

sporządzenie prognozy wartości składki przypisanej brutto w kolejnych 5 latach obrotowych

działalności.

3.

Na potrzeby stosowania ust. 1 pkt 1 zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji posiadają

procedury odpowiednie do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla jego

działalności, umożliwiające im właściwe określenie i ocenę ryzyk napotykanych w perspektywie

krótkoterminowej i długoterminowej, na jakie są lub mogą być narażone. Zakłady przedstawiają

metody stosowane do dokonania tej oceny.

4.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka lub korektę

z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej

od ryzyka, zakład przeprowadza ocenę ciągłej zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności

i minimalnym wymogiem kapitałowym z uwzględnieniem i bez uwzględnienia tych korekt.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli stosowany jest model wewnętrzny,

ocenę przeprowadza się wraz z przekalibrowaniem przekształcającym wewnętrzne dane

dotyczące ryzyka na miarę ryzyka i kalibrację kapitałowego wymogu wypłacalności.

6.

Własna ocena ryzyka i wypłacalności stanowi integralną część strategii działalności

i jest uwzględniana przy podejmowaniu strategicznych decyzji przez zakład ubezpieczeń

i zakład reasekuracji.

7.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji przeprowadzają własną ocenę ryzyka i wypłacalności

co najmniej raz w roku, a także bezzwłocznie po wystąpieniu istotnych zmian w profilu

ryzyka zakładu.

8.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji informują organ nadzoru o wynikach przeprowadzonej

własnej oceny ryzyka i wypłacalności zgodnie z przepisami art. 304 i art. 306 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października

2014 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie

podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność

II)

(Dz. Urz. UE L 12 z 17.01.2015, s. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/35”.

9.

Własna ocena ryzyka i wypłacalności nie służy do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności

i minimalnego wymogu kapitałowego.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zapewniają efektywny system kontroli wewnętrznej,

który obejmuje w szczególności procedury administracyjne i księgowe, organizację kontroli

wewnętrznej, odpowiednie ustalenia w zakresie sporządzania raportów na wszystkich

szczeblach struktury organizacyjnej zakładu oraz funkcję zgodności z przepisami.

2.

Funkcja zgodności z przepisami obejmuje

1)

doradzanie zarządowi i radzie nadzorczej zakładu w zakresie zgodności wykonywania

działalności ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej z przepisami prawa;

2)

ocenę możliwego wpływu wszelkich zmian stanu prawnego na operacje zakładu;

3)

określenie i ocenę ryzyka związanego z nieprzestrzeganiem przepisów prawa, regulacji

wewnętrznych oraz przyjętych przez zakład standardów postępowania.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zapewniają skuteczną funkcję audytu wewnętrznego,

która obejmuje ocenę adekwatności i efektywności systemu kontroli wewnętrznej i innych

elementów systemu zarządzania.

2.

Funkcja audytu wewnętrznego jest obiektywna i niezależna od funkcji operacyjnych.

3.

Osoba lub komórka organizacyjna wykonująca funkcję audytu wewnętrznego, z zastrzeżeniem

art. 271 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35, nie może wykonywać tej

funkcji łącznie z innymi funkcjami należącymi do systemu zarządzania.

4.

O wynikach i zaleceniach audytu wewnętrznego jest informowany zarząd zakładu ubezpieczeń

i zarząd zakładu reasekuracji, które określają, jakie działania mają zostać podjęte

w odniesieniu do wyników i zaleceń audytu wewnętrznego, oraz zapewniają wykonanie

tych działań.

5.

Rada nadzorcza zakładu ubezpieczeń i rada nadzorcza zakładu reasekuracji odpowiadają

za weryfikację realizacji działań zarządu podjętych w związku z wynikami i zaleceniami

audytu wewnętrznego.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zapewniają skuteczną funkcję aktuarialną.

2.

Do celów funkcji aktuarialnej należy w szczególności

1)

koordynacja ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności;

2)

zapewnienie adekwatności metodyki stosowanych modeli, jak również założeń przyjętych

do ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności;

3)

ocena, czy dane wykorzystane do ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności są wystarczające i czy są odpowiedniej jakości;

4)

porównywanie najlepszych oszacowań z danymi wynikającymi ze zgromadzonych doświadczeń;

5)

informowanie zarządu i rady nadzorczej zakładu ubezpieczeń oraz zarządu i rady nadzorczej

zakładu reasekuracji o wiarygodności i adekwatności ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności;

6)

nadzorowanie ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności

w przypadkach stosowania przybliżeń, w tym podejścia indywidualnego;

7)

wyrażanie opinii na temat ogólnej polityki przyjmowania ryzyka do ubezpieczenia;

8)

wyrażanie opinii na temat adekwatności rozwiązań w zakresie reasekuracji;

9)

współpracowanie przy efektywnym wdrażaniu systemu zarządzania ryzykiem, w szczególności

w zakresie

a)

modelowania ryzyka stanowiącego podstawę obliczeń kapitałowego wymogu wypłacalności

i minimalnego wymogu kapitałowego,

b)

własnej oceny ryzyka i wypłacalności zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, o

której mowa w art. 63;

10)

ustalanie wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów rachunkowości.

1.

Osobą nadzorującą funkcję aktuarialną w zakładzie ubezpieczeń i zakładzie reasekuracji

może być wyłącznie aktuariusz.

2.

Aktuariusza nadzorującego funkcję aktuarialną powołuje i odwołuje zarząd, a jeżeli

aktuariusz nadzorujący funkcję aktuarialną jest członkiem zarządu - organ właściwy

w sprawie powołania lub odwołania zarządu.

3.

Organ właściwy w sprawie powołania aktuariusza nadzorującego funkcję aktuarialną powołuje

nowego aktuariusza nadzorującego funkcję aktuarialną nie później niż w terminie 30

dni od dnia odwołania poprzedniego aktuariusza.

4.

W razie naruszenia przez organ właściwy w sprawie powołania aktuariusza nadzorującego

funkcję aktuarialną obowiązku, o którym mowa w ust. 3, organ nadzoru jest uprawniony

do wskazania, w drodze natychmiast wykonalnej decyzji, aktuariusza nadzorującego funkcję

aktuarialną na okres nieprzekraczający 6 miesięcy.

5.

Aktuariusz nadzorujący funkcję aktuarialną niezwłocznie informuje zarząd zakładu ubezpieczeń

i zarząd zakładu reasekuracji o ujawnieniu podczas realizacji celów funkcji aktuarialnej

faktów wskazujących na popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego lub naruszenie

przepisów prawa.

6.

Aktuariusz nadzorujący funkcję aktuarialną, w terminie 30 dni od dnia poinformowania

zarządu zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji o ujawnieniu faktów, o których

mowa w ust. 5, informuje organ nadzoru o ujawnionych faktach oraz podjętych przez

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji działaniach w związku z ich ujawnieniem.

1.

Aktuariuszem jest osoba fizyczna wykonująca czynności w zakresie matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki, wpisana do rejestru aktuariuszy.

2.

Organ nadzoru prowadzi rejestr aktuariuszy.

3.

Do rejestru aktuariuszy może być wpisana osoba fizyczna, która spełnia następujące

wymagania

1)

ukończyła studia wyższe;

2)

przez okres co najmniej roku wykonywała czynności z zakresu matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki, pod kierunkiem aktuariusza;

3)

złożyła z pozytywnym wynikiem egzamin aktuarialny;

4)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

5)

korzysta z pełni praw publicznych;

6)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

przestępstwo przeciwko mieniu lub za przestępstwo skarbowe.

4.

Wymogu złożenia egzaminu aktuarialnego nie stosuje się do osoby fizycznej, która

1)

uzyskała zwolnienie z egzaminu aktuarialnego, o którym mowa w ust. 5;

2)

posiada pozytywną opinię aktuariusza, pod kierunkiem którego wykonywała czynności,

o których mowa w ust. 3 pkt 2.

5.

Komisja Egzaminacyjna dla Aktuariuszy, zwana dalej „Komisją”, na wniosek kandydata

na aktuariusza, zwalnia go z wymogu złożenia egzaminu aktuarialnego, jeżeli ukończył

on uznane przez Komisję studia wyższe, o których mowa w art. 70 ust. 5 pkt 4, oraz

złożył z wynikiem pozytywnym egzaminy na tych studiach przeprowadzone w formie pisemnej,

a od ukończenia studiów nie upłynęło więcej niż 3 lata.

6.

Organ nadzoru, w drodze decyzji wydanej na wniosek zainteresowanej osoby, dokonuje

wpisu do rejestru aktuariuszy.

7.

Wpis aktuariusza do rejestru aktuariuszy obejmuje

1)

imię i nazwisko, datę urodzenia i miejsce zamieszkania;

2)

numer zaświadczenia Komisji o złożeniu egzaminu aktuarialnego albo informację o zwolnieniu

z wymogu złożenia egzaminu;

3)

datę wpisu.

8.

Aktuariusz niezwłocznie zgłasza organowi nadzoru zmianę danych podlegających wpisowi.

9.

Rejestr aktuariuszy jest ogłaszany przez ministra właściwego do spraw instytucji finansowych

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

10.

Organ nadzoru, po uzyskaniu opinii ogólnopolskich organizacji aktuariuszy, może zwolnić

od wymogu złożenia egzaminu aktuarialnego osobę, która uzyskała uprawnienia aktuarialne

w innym państwie oraz która spełnia warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 4-6.

1.

Organ nadzoru, w drodze decyzji, skreśla aktuariusza z rejestru aktuariuszy w przypadku

1)

wniosku aktuariusza;

2)

utraty przez aktuariusza pełnej zdolności do czynności prawnych;

3)

prawomocnego orzeczenia wobec aktuariusza utraty praw publicznych;

4)

skazania aktuariusza prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów, przestępstwo przeciwko mieniu lub za przestępstwo skarbowe;

5)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu aktuariusza.

2.

Organ nadzoru skreśla aktuariusza z rejestru aktuariuszy również w przypadku śmierci

aktuariusza.

1.

Tworzy się Komisję.

2.

Osoby wchodzące w skład Komisji powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw instytucji

finansowych na wniosek organu nadzoru.

3.

Komisja składa się z

1)

przewodniczącego Komisji;

2)

zastępcy przewodniczącego Komisji;

3)

sekretarza Komisji;

4)

siedmiu członków Komisji.

4.

W skład Komisji wchodzą osoby posiadające wiedzę z zakresu matematyki ubezpieczeniowej,

finansowej i statystyki.

5.

Do zadań Komisji należy w szczególności

1)

przygotowywanie testów egzaminacyjnych;

2)

przeprowadzanie egzaminów aktuarialnych;

3)

rozpatrywanie odwołań od wyników egzaminów, składanych przez jego uczestników;

4)

uznawanie, na wniosek jednostek organizacyjnych uczelni uprawnionych do nadawania

stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych, matematycznych lub fizycznych, po zasięgnięciu

opinii ogólnopolskich organizacji aktuariuszy, studiów wyższych ukończonych w Rzeczypospolitej

Polskiej lub zagranicznych studiów wyższych uznawanych w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędne, które zakresem kształcenia obejmują zakres egzaminu aktuarialnego

lub częściowy zakres egzaminu aktuarialnego, oraz cofanie tego uznania.

6.

Za udział w przeprowadzeniu egzaminu aktuarialnego, udział w posiedzeniu Komisji oraz

za przygotowanie zadań egzaminacyjnych osobom wchodzącym w skład Komisji przysługuje

wynagrodzenie.

7.

Obsługę Komisji zapewnia Urząd.

8.

W przypadku uznania przez Komisję studiów wyższych, o którym mowa w ust. 5 pkt 4,

Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego zawiera z uczelnią umowę, o której mowa

w art. 168b ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 138, 398, 650 i 730).

1.

Tematy egzaminów aktuarialnych dotyczą w szczególności zagadnień z zakresu matematyki

ubezpieczeniowej, finansowej i statystyki.

2.

Warunkiem przystąpienia do egzaminu aktuarialnego jest złożenie w Urzędzie pisemnego

wniosku o przystąpienie do egzaminu oraz wniesienie opłaty egzaminacyjnej.

3.

Urząd jest odpowiedzialny za przechowywanie testów egzaminacyjnych.

4.

Urząd nie ponosi kosztów uczestnika związanych z przystąpieniem do egzaminu aktuarialnego.

5.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości co do trybu przeprowadzenia egzaminu aktuarialnego

lub merytorycznych błędów popełnionych przez osoby wchodzące w skład Komisji organ

nadzoru może unieważnić egzamin aktuarialny i zarządzić jego powtórzenie.

1.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w drodze rozporządzenia

1)

nadaje Komisji regulamin, uwzględniając konieczność zapewnienia działania Komisji

w sposób sprawny i skuteczny;

2)

ustala wysokość opłat egzaminacyjnych dla osób składających egzaminy aktuarialne przed

Komisją i sposób ich uiszczania, uwzględniając koszty przeprowadzenia egzaminu i zasady

dostępu do zawodu aktuariusza oraz mając na względzie, aby opłata ta nie była wyższa

niż 25% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej ogłoszonego przez prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego za poprzedni rok kalendarzowy;

3)

ustala wysokość wynagrodzenia dla osób wchodzących w skład Komisji oraz przypadki,

gdy wynagrodzenie to nie przysługuje, uwzględniając nakład pracy i zakres obowiązków

osób wchodzących w skład Komisji.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres obowiązujących tematów egzaminu aktuarialnego,

2)

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu aktuarialnego,

3)

sposób kontroli przeprowadzenia egzaminu aktuarialnego,

4)

sposób i tryb uznawania studiów wyższych, o których mowa w art. 70 ust. 5 pkt 4, oraz

cofania tego uznania,

5)

sposób i tryb zwalniania kandydata z egzaminu aktuarialnego

- uwzględniając konieczność sprawdzenia wiedzy, umiejętności i kompetencji kandydatów,

sprawnego przeprowadzenia egzaminów oraz działania Komisji w sposób sprawny i skuteczny.

1.

Zakład ubezpieczeń może, w drodze outsourcingu, powierzyć, w formie pisemnej, wykonywanie

czynności ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 4 ust. 7 pkt 3, ust. 8 i 9.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą, w drodze outsourcingu, powierzyć, w

formie pisemnej, wykonywanie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i 4 oraz

ust. 5.

3.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą, w drodze outsourcingu, powierzyć, w

formie pisemnej, innym podmiotom wykonywanie funkcji należących do systemu zarządzania.

Outsourcing czynności ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych oraz funkcji należących

do systemu zarządzania może odbywać się, pod warunkiem że

1)

dostawca usług będzie współpracował z organem nadzoru w zakresie powierzonych czynności

lub funkcji;

2

zakład ubezpieczeń, zakład reasekuracji, firma audytorska badająca sprawozdania finansowe

zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, firma audytorska badająca sprawozdania

o wypłacalności i kondycji finansowej zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji oraz

organ nadzoru będą posiadać dostęp do danych związanych z powierzonymi czynnościami

lub funkcjami;

3)

organ nadzoru będzie miał możliwość przeprowadzania kontroli działalności i stanu

majątkowego dostawcy usług w zakresie powierzonych czynności lub funkcji.

1.

Outsourcing funkcji należących do systemu zarządzania oraz podstawowych lub ważnych

czynności nie może odbywać się w sposób prowadzący do

1)

przekazania zarządzania zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji, o którym mowa

w art. 368 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych;

2)

przekazania wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej w sposób

powodujący brak faktycznego wykonywania działalności przez zakład ubezpieczeń lub

zakład reasekuracji;

3)

pogorszenia jakości systemu zarządzania zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

4)

zwiększenia ryzyka operacyjnego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

5)

pogorszenia możliwości monitorowania przez organ nadzoru przestrzegania przez zakład

ubezpieczeń lub zakład reasekuracji jego obowiązków;

6)

pogorszenia jakości świadczenia usług ubezpieczającym, ubezpieczonym lub uprawnionym

z umów ubezpieczenia oraz cedentom.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zawiadamiają organ nadzoru co najmniej na

30 dni przed wdrożeniem outsourcingu funkcji należących do systemu zarządzania oraz

podstawowych lub ważnych czynności, a także o istotnej zmianie w outsourcingu tych

funkcji lub czynności.

1.

Odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkody wyrządzone ubezpieczającym, ubezpieczonym

lub uprawnionym z umów ubezpieczenia wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania

outsourcingu nie można wyłączyć ani ograniczyć.

2.

Odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji za szkody wyrządzone

cedentom wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania outsourcingu nie można wyłączyć

ani ograniczyć.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji prowadzą ewidencję umów outsourcingu zawierającą

co najmniej

1)

dane identyfikujące przedsiębiorców, z którymi zostały zawarte umowy powierzające

wykonywanie czynności oraz funkcji należących do systemu zarządzania;

2)

zakres powierzonych czynności i funkcji należących do systemu zarządzania oraz miejsce

ich wykonywania;

3)

okres obowiązywania umów.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego

zakładu reasekuracji wykonujących działalność w formie spółki akcyjnej stosuje się

przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

1.

Statut krajowego zakładu ubezpieczeń i statut krajowego zakładu reasekuracji wymagają

przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru.

2.

Zmiany w statucie w zakresie

1)

siedziby lub firmy,

2)

podwyższenia lub obniżenia kapitału zakładowego,

3)

w przypadku

a)

zakładu ubezpieczeń - zasięgu terytorialnego lub rzeczowego zakresu działalności,

b)

zakładu reasekuracji - zakresu działalności,

4)

dotyczącym uprzywilejowania akcji lub uprawnień przyznanych akcjonariuszom osobiście,

5)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów

rachunkowości i innych rezerw,

6)

zasad reprezentacji,

7)

gospodarowania majątkiem i aktywami zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, w

tym w zakresie określenia kompetencji organów zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji,

8)

funduszu organizacyjnego

- wymagają przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru.

1.

Kapitał zakładowy krajowego zakładu ubezpieczeń nie może być niższy niż nieprzekraczalny

dolny próg minimalnego wymogu kapitałowego wymaganego dla grup ubezpieczeń, o których

mowa w załączniku do ustawy, w zakresie których krajowy zakład ubezpieczeń posiada

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

Kapitał zakładowy krajowego zakładu reasekuracji nie może być niższy niż nieprzekraczalny

dolny próg minimalnego wymogu kapitałowego wymaganego dla tego zakładu.

3.

Kapitał zakładowy jest pokrywany wkładem pieniężnym i podlega wpłaceniu w całości

przed zarejestrowaniem krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego zakładu reasekuracji

w Krajowym Rejestrze Sądowym.

4.

Wpłaty na akcje nie mogą pochodzić z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz nie

mogą mieć związku z finansowaniem terroryzmu.

1.

Akcje zakładu ubezpieczeń i zakładu reasekuracji, z wyłączeniem akcji zdematerializowanych

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, mogą być tylko akcjami imiennymi.

2.

Zbycie akcji imiennych wymaga, wydanej w drodze decyzji, zgody organu nadzoru, jeżeli

następuje w okresie do 12 miesięcy od dnia dokonania wpisu krajowego zakładu ubezpieczeń

i krajowego zakładu reasekuracji do Krajowego Rejestru Sądowego. Zbycie tych akcji

bez zgody organu nadzoru jest nieważne.

3.

W celu ustalenia składu akcjonariuszy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji

Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych S.A., spółka, której Krajowy Depozyt Papierów

Wartościowych S.A. przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa

w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, firmy inwestycyjne i banki powiernicze w rozumieniu tej ustawy przekazują, na żądanie

zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego spółką publiczną i na jego koszt,

w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia żądania, zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi

reasekuracji informację o posiadaniu przez poszczególnych akcjonariuszy akcji tego

zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w liczbie zapewniającej co najmniej 5%

ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu.

4.

Przekazanie zakładowi ubezpieczeń i zakładowi reasekuracji informacji, o których mowa

w ust. 3, nie narusza obowiązku zachowania tajemnicy zawodowej określonej w przepisach

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

5.

W przypadku wykluczenia akcji zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji z obrotu

na rynku regulowanym lub zniesienia dematerializacji jego akcji, zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji dokonują, w terminie 3 miesięcy od dnia

doręczenia decyzji w tej sprawie, zamiany akcji na okaziciela na akcje imienne. W

okresie od dnia doręczenia decyzji do dnia dokonania zamiany nie można dokonywać obrotu

akcjami na okaziciela.

1.

Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, nabyć lub objąć akcje lub prawa

z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji w liczbie

zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio jednej dziesiątej, jednej

piątej, jednej trzeciej, jednej drugiej ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu

lub udziału w kapitale zakładowym, zawiadamia organ nadzoru o zamiarze ich nabycia

albo objęcia. Podmiot, który zamierza, bezpośrednio lub pośrednio, stać się jednostką

dominującą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w sposób inny niż przez nabycie

albo objęcie akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji w liczbie zapewniającej większość ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu,

zawiadamia o tym zamiarze organ nadzoru.

2.

Za pośrednio stającego się jednostką dominującą krajowego zakładu ubezpieczeń lub

krajowego zakładu reasekuracji albo pośrednio nabywającego lub obejmującego akcje

lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

uważa się jednostkę dominującą w stosunku do podmiotu, który nabywa albo obejmuje

akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

bezpośrednio, jak również podmiot, który podejmuje działania powodujące, że stanie

się on jednostką dominującą w stosunku do podmiotu, który jest jednostką dominującą

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji albo posiada akcje

lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji.

3.

W przypadku gdy podmiot, który zamierza

1)

bezpośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji lub stać się jednostką dominującą krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, jest jednostką zależną - zawiadomienie

składa tylko ten podmiot łącznie z jego pierwotną jednostką dominującą;

2)

pośrednio nabyć albo objąć akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub

krajowego zakładu reasekuracji lub stać się jednostką dominującą krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, jest jednostką zależną - zawiadomienie

składa tylko jego pierwotna jednostka dominująca.

4.

Obowiązek zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także

1)

zastawnika i użytkownika akcji, jeżeli zgodnie z art. 340 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych są oni uprawnieni do wykonywania prawa głosu z akcji;

2)

podmiotu, który uzyskał prawo głosu na walnym zgromadzeniu na poziomach określonych

w ust. 1 w wyniku zdarzeń innych niż objęcie lub nabycie akcji lub praw z akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, w szczególności w wyniku zmiany

statutu lub w następstwie wygaśnięcia uprzywilejowania lub ograniczenia akcji co do

prawa głosu, a także nabycia akcji lub praw z akcji zakładu ubezpieczeń lub zakładu

reasekuracji w liczbie zapewniającej osiągnięcie albo przekroczenie poziomów określonych

w ust. 1 w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału w kapitale zakładowym

w wyniku dziedziczenia.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, obowiązek złożenia zawiadomienia powstaje przed

przystąpieniem do wykonywania prawa głosu z akcji albo wykonywania uprawnień jednostki

dominującej wobec zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji. Przepisy art. 83-98

stosuje się odpowiednio.

6.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 4, przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

7.

Przepisy ust. 1-6 i 9 stosuje się odpowiednio w przypadku, w którym dwa lub więcej

podmiotów działa w porozumieniu, którego przedmiotem jest wykonywanie prawa głosu

z akcji na poziomach określonych w ust. 1 lub wykonywanie uprawnień jednostki dominującej

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji.

8.

W przypadku działania w porozumieniu, o którym mowa w ust. 7, zawiadomienie składają

wszystkie strony porozumienia łącznie.

9.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadku gdy nabycie albo objęcie akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji dokonywane jest przez instytucję

kredytową lub firmę inwestycyjną mającą siedzibę na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w wykonaniu umowy o subemisję inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów

finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, jeżeli

1)

prawa z akcji nie są wykonywane w celu ingerencji w zarządzanie krajowym zakładem

ubezpieczeń lub krajowym zakładem reasekuracji oraz

2)

akcje krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji zostaną zbyte

w ciągu roku od dnia ich nabycia albo objęcia.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, przekazuje wraz

z zawiadomieniem informację o posiadanych bezpośrednio lub pośrednio akcjach lub prawach

z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, o którym

mowa w art. 82 ust. 1, o jednostkach dominujących tego podmiotu i zawartych przez

ten podmiot porozumieniach oraz o pozostawaniu przez ten podmiot w stanach faktycznych

lub prawnych pozwalających innym podmiotom na wykonywanie praw z akcji krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji lub wykonywanie uprawnień jednostki

dominującej krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji.

2.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, wskazuje w zawiadomieniu

sposób realizacji zamiaru, którego dotyczy zawiadomienie, oraz przedkłada dowody wskazujące

na istnienie zamiaru objętego zawiadomieniem, w szczególności stosowną umowę lub porozumienie,

a w przypadku gdy zamiar ma zostać zrealizowany na rynku regulowanym - oświadczenie

w tym zakresie.

3.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1,

jest

1)

zakładem ubezpieczeń, zakładem reasekuracji, instytucją kredytową, zagraniczną firmą

inwestycyjną w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, lub

2)

jednostką dominującą lub podmiotem pozostającym w podobnym stosunku do zakładu ubezpieczeń,

zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej, firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej

lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej

- zawiadomienie zawiera odpowiednią informację w tym zakresie, wskazującą w szczególności

nazwę i siedzibę zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej,

firmy inwestycyjnej, spółki zarządzającej lub zarządzającego z UE, o których mowa

w pkt 2. Jeżeli nie zachodzą okoliczności wymienione w pkt 1 i 2, zawiadomienie zawiera

oświadczenie w tym zakresie.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, przedstawia wraz

z zawiadomieniem informacje dotyczące

1)

identyfikacji podmiotu składającego zawiadomienie, osób zarządzających jego działalnością

oraz osób przewidzianych do objęcia funkcji członków zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji - o ile podmiot składający zawiadomienie planuje

zmiany w tym zakresie;

2)

identyfikacji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, o

którym mowa w art. 82 ust. 1;

3)

działalności zawodowej, gospodarczej lub statutowej podmiotu składającego zawiadomienie

i osób, o których mowa w pkt 1, a w szczególności przedmiotu tej działalności, zakresu

i miejsca jej prowadzenia oraz dotychczasowego jej przebiegu, a także wykształcenia

posiadanego przez podmiot składający zawiadomienie, będący osobą fizyczną, i osób,

o których mowa w pkt 1;

4)

grupy, w skład której wchodzi podmiot składający zawiadomienie, a w szczególności

jej struktury, wchodzących w jej skład podmiotów, prawnych i faktycznych powiązań

kapitałowych, finansowych i osobowych z innymi podmiotami;

5)

sytuacji ekonomiczno-finansowej podmiotu składającego zawiadomienie;

6)

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, postępowań

warunkowo umorzonych oraz zakończonych ukaraniem postępowań dyscyplinarnych, jak również

innych zakończonych postępowań administracyjnych i cywilnych, dotyczących podmiotu

składającego zawiadomienie lub osób, o których mowa w pkt 1, mogące mieć wpływ na

ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów określonych w art. 90

ust. 2;

7)

toczących się postępowań karnych o przestępstwo umyślne, z wyłączeniem przestępstw

ściganych z oskarżenia prywatnego, lub postępowań w sprawie o przestępstwo skarbowe,

jak również innych toczących się postępowań administracyjnych, dyscyplinarnych i cywilnych,

mogące mieć wpływ na ocenę podmiotu składającego zawiadomienie w świetle kryteriów

określonych w art. 90 ust. 2, prowadzonych przeciwko podmiotowi składającemu zawiadomienie

lub osobom, o których mowa w pkt 1, lub postępowań związanych z działalnością tego

podmiotu lub tych osób;

8)

działań zmierzających do nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji w liczbie zapewniającej

osiągnięcie lub przekroczenie poziomów określonych w art. 82 ust. 1 albo stania się

jednostką dominującą krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji,

a w szczególności docelowego udziału w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, związanych z tym

udziałem uprawnień, sposobu i źródeł finansowania nabycia albo objęcia akcji lub praw

z akcji, zawartych w związku z tymi działaniami umów oraz działania w porozumieniu

z innymi podmiotami;

9)

zamiarów podmiotu składającego zawiadomienie w odniesieniu do przyszłej działalności

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, w szczególności

w zakresie planów marketingowych, operacyjnych, finansowych oraz dotyczących organizacji

i zarządzania, z uwzględnieniem zobowiązań, o których mowa w art. 90 ust. 3.

2.

Informacje w zakresie kwalifikacji i doświadczenia zawodowego, a także informacje

w zakresie określonym w ust. 1 pkt 6 i 7, nie są wymagane w odniesieniu do podmiotu

składającego zawiadomienie i osób zarządzających jego działalnością, jeżeli podmiot

składający zawiadomienie jest instytucją kredytową, zakładem ubezpieczeń, zakładem

reasekuracji, firmą inwestycyjną, spółką zarządzającą lub zarządzającym z UE w rozumieniu

ustawy o funduszach inwestycyjnych, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie działalności w państwie członkowskim Unii

Europejskiej, o ile okoliczność ta zostanie wykazana w zawiadomieniu.

3.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy załączyć do zawiadomienia w celu przedstawienia informacji

określonych w ust. 1, mając na względzie zapewnienie proporcjonalności wymaganych

informacji w zależności od zamierzonego wpływu podmiotu składającego zawiadomienie

na zarządzanie krajowym zakładem ubezpieczeń lub krajowym zakładem reasekuracji.

1.

Zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, i załączane do niego dokumenty sporządza

się w języku polskim lub tłumaczy na język polski. Tłumaczenie może być sporządzone

wyłącznie przez tłumacza przysięgłego lub właściwego konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem wymagają zalegalizowania przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo państwa właściwego nie przewiduje

sporządzania wymaganych dokumentów, podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa

w art. 82 ust. 1, lub osoba, której sprawa dotyczy, może, w miejsce tych dokumentów,

złożyć oświadczenie zawierające wymagane informacje.

1.

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, niemający miejsca

zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

ustanawia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń w toku

postępowania w przedmiocie zawiadomienia.

2.

W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, pisma w toku postępowania

pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. O skutku tym organ nadzoru

informuje na piśmie podmiot składający zawiadomienie.

W przypadku gdy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1,

jest podmiotem, o którym mowa w art. 83 ust. 3 pkt 1 lub 2, organ nadzoru występuje

na piśmie do organów nadzorczych państw członkowskich Unii Europejskiej o przekazanie

informacji w zakresie określonym w art. 90 ust. 2 w celu ustalenia, czy zachodzi przesłanka,

o której mowa w art. 90 ust. 1 pkt 3.

1.

Organ nadzoru niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 82 ust.

1, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie pisemnej

jego otrzymanie.

2.

W przypadku gdy zostały stwierdzone braki w zawiadomieniu lub gdy nie zostały załączone

do niego wymagane informacje lub dokumenty, organ nadzoru wzywa podmiot składający

zawiadomienie do uzupełnienia tych braków w wyznaczonym terminie.

3.

Organ nadzoru niezwłocznie po otrzymaniu informacji lub dokumentów stanowiących uzupełnienie

zawiadomienia, nie później jednak niż w terminie 2 dni roboczych, potwierdza w formie

pisemnej ich otrzymanie.

4.

Organ nadzoru wraz z potwierdzeniem otrzymania zawiadomienia i wymaganych informacji

i dokumentów informuje podmiot składający zawiadomienie o dacie upływu terminu na

doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art. 90 ust. 1.

5.

Organ nadzoru może, przed upływem 50. dnia roboczego terminu na doręczenie decyzji

w przedmiocie sprzeciwu, pisemnie wezwać podmiot składający zawiadomienie do przekazania

dodatkowych, niezbędnych informacji lub dokumentów, w terminie 20 dni roboczych od

dnia otrzymania wezwania, a w przypadku gdy

1)

miejsce zamieszkania lub siedziba podmiotu składającego zawiadomienie znajduje się

w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej lub nadzór nad nim sprawują

organy nadzorcze państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej, lub

2)

podmiot składający zawiadomienie nie jest podmiotem podlegającym nadzorowi ubezpieczeniowemu,

nadzorowi nad rynkiem kapitałowym lub nadzorowi bankowemu sprawowanemu przez organy

nadzorcze państwa członkowskiego Unii Europejskiej

- w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 20 i nie dłuższym niż 30 dni roboczych,

licząc od dnia otrzymania wezwania, wskazując zakres żądanych informacji lub dokumentów.

6.

W przypadku wezwania, o którym mowa w ust. 5, następuje zawieszenie biegu terminu

na doręczenie decyzji w przedmiocie sprzeciwu od dnia wysłania wezwania do dnia otrzymania

informacji lub dokumentów, nie dłużej jednak niż do upływu terminu na przekazanie

informacji lub dokumentów.

7.

Organ nadzoru w formie pisemnej potwierdza otrzymanie informacji lub dokumentów, o

których mowa w ust. 5, w terminie nie dłuższym niż 2 dni robocze, licząc od dnia ich

otrzymania.

8.

W przypadku kolejnych wezwań organu nadzoru do przekazania dodatkowych informacji

lub dokumentów nie stosuje się terminów przekazania informacji lub dokumentów, o których

mowa w ust. 5. Wezwania te nie powodują zawieszenia biegu terminu na doręczenie decyzji

w przedmiocie sprzeciwu.

1.

Organ nadzoru zgłasza, w drodze decyzji, sprzeciw co do nabycia albo objęcia akcji

lub praw z akcji lub co do stania się jednostką dominującą krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji, jeżeli

1)

podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, nie uzupełnił w

wyznaczonym terminie braków w zawiadomieniu lub załączanych do zawiadomienia dokumentów

i informacji;

2)

podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, nie przekazał w

terminie dodatkowych informacji lub dokumentów żądanych przez organ nadzoru;

3)

uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowym zakładem

ubezpieczeń lub krajowym zakładem reasekuracji z uwagi na możliwy wpływ podmiotu składającego

zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, na krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy

zakład reasekuracji lub z uwagi na ocenę sytuacji finansowej podmiotu składającego

zawiadomienie.

2.

W ramach oceny istnienia przesłanki, o której mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru bada,

czy podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, wykazał, że

1)

daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia;

2)

daje rękojmię wykonywania swoich praw i obowiązków w sposób należycie zabezpieczający

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających

reasekuracji oraz cedentów;

3)

osoby, które będą kierować działalnością zakładu ubezpieczeń, dają rękojmię prowadzenia

spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia oraz posiadają odpowiednie doświadczenie

zawodowe;

4)

osoby, które będą kierować działalnością zakładu reasekuracji, dają rękojmię prowadzenia

spraw zakładu reasekuracji w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji oraz

cedentów;

5)

jest w dobrej kondycji finansowej, w szczególności w odniesieniu do aktualnego zakresu

prowadzonej działalności, jak również wpływu realizacji planów inwestycyjnych na przyszłą

sytuację finansową podmiotu składającego zawiadomienie i przyszłą sytuację finansową

zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji;

6)

zapewni przestrzeganie przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wymogów ostrożnościowych

wynikających z przepisów prawa, w tym wypłacalności, kontroli wewnętrznej, zarządzania

ryzykiem, a w szczególności że struktura grupy, w której skład wejdzie zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji, umożliwiać będzie sprawowanie efektywnego nadzoru oraz skuteczną

wymianę informacji pomiędzy organami nadzorczymi i ustalenie zakresów właściwości

tych organów;

7)

środki finansowe związane z nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem

innych działań zmierzających do stania się jednostką dominującą, powodujących, że

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stanie się jednostką zależną, nie pochodzą

z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz nie mają związku z finansowaniem terroryzmu,

ani w związku z zamierzonym nabyciem albo objęciem akcji lub praw z akcji lub podjęciem

innych działań zmierzających do stania się jednostką dominującą nie zachodzi zwiększone

ryzyko popełnienia przestępstwa, a także wystąpienia innych działań związanych z wprowadzaniem

do obrotu środków finansowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł

lub finansowaniem terroryzmu.

3.

Dokonując oceny, o której mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru uwzględnia w szczególności

złożone w związku z postępowaniem zobowiązania podmiotu dotyczące krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji oraz ostrożnego i stabilnego nim zarządzania.

4.

Organ nadzoru może, w terminie określonym w art. 91 ust. 1, wydać decyzję o stwierdzeniu

braku podstaw do zgłoszenia sprzeciwu, jeżeli stwierdzi, że nie zachodzą okoliczności

wskazane w ust. 1.

5.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 4, organ nadzoru może ustalić termin nabycia

albo objęcia akcji lub praw z akcji albo uzyskania uprawnień jednostki dominującej

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji. Termin ten może

być wydłużony z urzędu lub na wniosek podmiotu składającego zawiadomienie.

1.

Organ nadzoru doręcza decyzję w przedmiocie sprzeciwu, o której mowa w art. 90 ust.

1, w terminie 60 dni roboczych od dnia otrzymania zawiadomienia i wymaganych informacji

i dokumentów, nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia jej wydania.

2.

Terminy przewidziane dla doręczenia decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie zawiadomienia

uważa się za zachowane, jeżeli przed ich upływem decyzja została nadana w placówce

pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 650).

Podmiot składający zawiadomienie, o którym mowa w art. 82 ust. 1, może zrealizować

zamiar objęty zawiadomieniem, jeżeli organ nadzoru nie doręczy decyzji w przedmiocie

sprzeciwu w terminie 60 dni roboczych, o którym mowa w art. 91 ust. 1, albo jeżeli

przed upływem tego terminu organ nadzoru wyda decyzję o stwierdzeniu braku podstaw

do zgłoszenia sprzeciwu.

W przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji w przedmiocie sprzeciwu termin

60 dni roboczych, o którym mowa w art. 91 ust. 1, biegnie od dnia, w którym organowi

nadzoru doręczono prawomocny wyrok sądu administracyjnego.

1.

W przypadku nabycia albo objęcia akcji lub praw z akcji

1)

z naruszeniem przepisu art. 82 ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu na zgłoszenie przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w

art. 90 ust. 1, albo

4)

po wyznaczonym przez organ nadzoru terminie na nabycie albo objęcie akcji lub praw

z akcji, o którym mowa w art. 90 ust. 5

- z akcji tych nie może być wykonywane prawo głosu, z zastrzeżeniem art. 95 i art.

96.

2.

W przypadku wykonywania uprawnień jednostki dominującej krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji

1)

z naruszeniem przepisu art. 82 ust. 1 albo

2)

pomimo zgłoszenia przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w art. 90 ust. 1, albo

3)

przed upływem terminu na zgłoszenie przez organ nadzoru sprzeciwu, o którym mowa w

art. 90 ust. 1, albo

4)

uzyskanych po upływie terminu, o którym mowa w art. 90 ust. 5

- członkowie zarządu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

powołani przez jednostkę dominującą lub będący członkami zarządu, prokurentami lub

osobami pełniącymi kierownicze funkcje w jednostce dominującej nie mogą uczestniczyć

w czynnościach z zakresu reprezentacji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji.

3.

W przypadku gdy nie można ustalić, którzy członkowie zarządu zostali powołani przez

jednostkę dominującą, powołanie zarządu jest bezskuteczne od dnia uzyskania przez

ten podmiot uprawnień jednostki dominującej krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji, z zastrzeżeniem art. 95 i art. 96.

4.

Uchwały walnego zgromadzenia krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

podjęte z naruszeniem przepisu ust. 1 są nieważne, chyba że spełniają wymogi kworum

oraz większości głosów bez uwzględnienia głosów nieważnych. W przypadkach, o których

mowa w ust. 1, prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego

zgromadzenia przysługuje również organowi nadzoru. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

5.

Czynności z zakresu reprezentacji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji podejmowane z udziałem członków zarządu z naruszeniem przepisów ust. 2 i 3 są nieważne. Przepis art. 58 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks

cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132 oraz z 2018 r. poz. 398 i 650) stosuje się odpowiednio.

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, 2 lub 3, organ nadzoru może, w drodze decyzji,

nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

7.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 6, organ nadzoru może

nałożyć na akcjonariusza krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł, ustanowić w krajowym zakładzie ubezpieczeń

lub krajowym zakładzie reasekuracji zarząd komisaryczny lub cofnąć zezwolenie na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej lub wykonywanie działalności reasekuracyjnej.

8

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 82 ust. 1, nabył lub objął akcje lub prawa z

akcji, o których mowa w art. 82 ust. 1, i nie dochowuje zobowiązania, o którym mowa

w art. 90 ust. 3, organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na ten podmiot karę

pieniężną do wysokości odpowiadającej wartości tych akcji lub praw z akcji. Wartość

akcji lub praw z akcji ustalana jest na dzień ich nabycia albo objęcia według wartości

godziwej, o której mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

9

Decyzja, o której mowa w ust. 8, jest natychmiast wykonalna.

10

Organ nadzoru może określić w decyzji, o której mowa w ust. 8, że kara pieniężna jest

płatna w miesięcznych ratach.

11

Jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 82 ust. 1, wypełni zobowiązanie, o którym mowa

w art. 90 ust. 3, przed upływem terminu wskazanego w decyzji, o której mowa w ust.

7, organ nadzoru wydaje decyzję o umorzeniu kary pieniężnej, o której mowa w ust.

8

1)

w całości albo

2)

w części odpowiadającej niezapłaconym przyszłym ratom - w przypadku określonym w ust.

10.

W przypadku zaległej kary pieniężnej, o której mowa w art. 94 ust. 7 i 8, organ nadzoru

może nakazać krajowemu zakładowi ubezpieczeń lub krajowemu zakładowi reasekuracji,

którego akcjonariuszem jest podmiot, na który została nałożona kara, przekazanie na

poczet zaległej kary pieniężnej wraz z odsetkami wszelkich płatności dokonywanych

przez krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji na rzecz tego akcjonariusza,

w kwocie odpowiadającej tej karze wraz z odsetkami.

W przypadku gdy wymagają tego interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia, a wnioskodawca wykaże, że nie zachodzi przesłanka, o której

mowa w art. 90 ust. 1 pkt 3, organ nadzoru może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach,

w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza lub jednostki dominującej krajowego

zakładu ubezpieczeń, uchylić zakazy, o których mowa w art. 94 ust. 1, 2 lub 3. Do

wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których mowa w art. 84 ust. 1.

W przypadku gdy wymagają tego interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji oraz cedentów, a wnioskodawca wykaże,

że nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 90 ust. 1 pkt 3, organ nadzoru może,

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, w drodze decyzji, wydanej na wniosek akcjonariusza

lub jednostki dominującej krajowego zakładu reasekuracji, uchylić zakazy, o których

mowa w art. 94 ust. 1, 2 lub 3. Do wniosku wnioskodawca dołącza informacje, o których

mowa w art. 84 ust. 1.

Podmiot nabywający albo obejmujący akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji, w trybie art. 82 ust. 1, informuje o nabyciu lub

objęciu krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji, którego akcji

nabycie albo objęcie dotyczy, w terminie 14 dni od dnia nabycia albo objęcia.

1.

Jeżeli uzasadnione jest to potrzebą ostrożnego i stabilnego zarządzania krajowym zakładem

ubezpieczeń lub krajowym zakładem reasekuracji, z uwagi na ocenę sytuacji finansowej

podmiotu, który uzyskał bezpośrednio lub pośrednio prawo wykonywania głosu na walnym

zgromadzeniu na poziomach określonych w art. 82 ust. 1 albo stał się bezpośrednio

lub pośrednio jednostką dominującą krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji, lub z uwagi na możliwy wpływ tego podmiotu na krajowy zakład ubezpieczeń

lub krajowy zakład reasekuracji, a w szczególności w przypadku stwierdzenia, że podmiot

ten nie wykonuje zobowiązań, o których mowa w art. 90 ust. 3, organ nadzoru może,

w drodze decyzji, zakazać wykonywania prawa głosu z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji posiadanych przez ten podmiot lub wykonywania uprawnień

jednostki dominującej przysługujących temu podmiotowi. Przy dokonywaniu oceny, czy

zachodzi przesłanka do wydania tego zakazu, przepisy art. 90 ust. 2 i 3 stosuje się

odpowiednio.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, jest natychmiast wykonalna.

3.

Uchwała walnego zgromadzenia krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

jest nieważna, jeżeli przy jej podejmowaniu wykonano prawo głosu z akcji, w stosunku

do których organ nadzoru wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, chyba że uchwała spełnia

wymogi kworum oraz większości głosów oddanych bez uwzględnienia głosów nieważnych.

Prawo wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały przysługuje również

organowi nadzoru. Przepisy art. 425 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych stosuje się odpowiednio.

4.

Jeżeli organ nadzoru wydał na podstawie ust. 1 decyzję w przedmiocie zakazu wykonywania

uprawnień jednostki dominującej, przepisy art. 94 ust. 2, 3 i 5 stosuje się odpowiednio.

5.

W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru może, w drodze

decyzji, nakazać zbycie akcji w wyznaczonym terminie.

6.

Jeżeli akcje nie zostaną zbyte w terminie, o którym mowa w ust. 5, organ nadzoru może

nałożyć na akcjonariusza krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

karę pieniężną do wysokości 10 000 000 zł, ustanowić w krajowym zakładzie ubezpieczeń

lub krajowym zakładzie reasekuracji zarząd komisaryczny lub cofnąć zezwolenie na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej lub wykonywanie działalności reasekuracyjnej.

7.

Na wniosek akcjonariusza lub jednostki dominującej organ nadzoru uchyla decyzję, o

której mowa w ust. 1, jeżeli ustały okoliczności uzasadniające wydanie tej decyzji.

8.

W przypadku gdy dwa lub więcej podmiotów działa w porozumieniu, o którym mowa w art.

82 ust. 7, przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiot, który zamierza zbyć bezpośrednio lub pośrednio akcje lub prawa z akcji krajowego

zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, powiadamia o zamiarze ich

zbycia organ nadzoru, nie później niż na 14 dni przed planowanym zbyciem, jeżeli w

wyniku zbycia

1)

jego udział w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu lub w kapitale zakładowym

spadłby odpowiednio poniżej jednej dziesiątej, jednej piątej, jednej trzeciej, jednej

drugiej lub

2)

krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji przestałby być jego jednostką

zależną.

2.

Zamiar zbycia lub zbycie akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub

krajowego zakładu reasekuracji przez jednostkę zależną uważa się za zamiar ich zbycia

lub zbycie przez jednostkę dominującą.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, gdy jednostką dominującą jest Skarb Państwa.

4.

Podmiot zbywający akcje lub prawa z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji informuje o zbyciu krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład

reasekuracji, którego akcji zbycie dotyczy, w terminie 14 dni, licząc od dnia zbycia.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji zawiadamiają, po uzyskaniu informacji, organ

nadzoru o nabyciu lub objęciu albo zbyciu akcji lub praw z akcji przez akcjonariusza,

jeżeli powoduje to powstanie sytuacji, o których mowa w art. 82 ust. 1 lub art. 99

ust. 1.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji dołączają do rocznego sprawozdania finansowego

przedstawianego organowi nadzoru informację o posiadaniu przez akcjonariusza akcji

dających mu minimum 5% głosów na walnym zgromadzeniu lub minimum 5% kapitału zakładowego.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko lub nazwę albo firmę akcjonariusza;

2)

miejsce zamieszkania i adres zamieszkania lub siedzibę i adres siedziby akcjonariusza;

3)

liczbę posiadanych akcji i procent odpowiadających im głosów na walnym zgromadzeniu.

1.

Zakład ubezpieczeń, w okresie od dnia 3 stycznia 2018 r. do dnia 22 lutego 2018 r.,

zawierający umowy ubezpieczenia, o których mowa w grupie 3 działu I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej, w inny sposób niż za pośrednictwem pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu ustawy

zmienianej w art. 92

1)

postępuje uczciwie, rzetelnie i profesjonalnie, zgodnie z najlepiej pojętym interesem

osób poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów;

2)

przekazuje informacje dotyczące tych umów, w tym informacje o charakterze reklamowym

i marketingowym, osobom poszukującym ochrony ubezpieczeniowej lub klientom w sposób

jasny, dokładny i zrozumiały, przy czym informacje o charakterze reklamowym lub marketingowym

są wyraźnie oznaczone;

3)

stosuje rozwiązania organizacyjne służące zapobieganiu konfliktom interesów, tak aby

nie miały one negatywnego wpływu na interesy klientów.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń podejmuje działania w celu identyfikacji

konfliktów interesów między nim, w tym członkami jego zarządu, jego prokurentem, pracownikiem,

pośrednikiem ubezpieczeniowym albo inną powiązaną z nim osobą, a jego klientami, lub

między jego klientami, powstających w trakcie wykonywania czynności związanych z zawarciem,

w inny sposób niż za pośrednictwem pośredników ubezpieczeniowych, umów ubezpieczenia,

o których mowa w ust. 1. Jeżeli takie rozwiązania organizacyjne nie są wystarczające,

aby zapewnić uniknięcie ryzyka naruszenia interesów klienta, zakład ubezpieczeń przed

zawarciem umowy ubezpieczenia ujawnia osobom poszukującym ochrony ubezpieczeniowej

lub klientom ogólny charakter lub źródła konfliktów interesów, w tym informuje osoby

poszukujące ochrony ubezpieczeniowej lub klientów o tym, czy uzyskiwana prowizja z

tytułu umowy ubezpieczenia jest uzależniona od wolumenu zawartych umów ubezpieczenia.

1.

Organ nadzoru może uznać zakład ubezpieczeń wykonujący działalność w formie spółki

akcyjnej za małą spółkę akcyjną, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące

warunki

1)

roczna składka przypisana brutto zakładu nie przekracza równowartości w złotych 5

mln euro;

2)

łączne rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe brutto zakładu dla celów wypłacalności nie

przekraczają równowartości w złotych 25 mln euro;

3)

łączne rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe brutto grupy dla celów wypłacalności nie

przekraczają równowartości w złotych 25 mln euro - jeżeli zakład wchodzi w skład grupy;

4)

zakład nie wykonuje działalności w zakresie ubezpieczenia lub reasekuracji odpowiedzialności

cywilnej, kredytu i gwarancji ubezpieczeniowej, chyba że stanowią one ryzyka dodatkowe;

5)

roczna składka przypisana brutto zakładu z reasekuracji czynnej nie przekracza równowartości

w złotych 0,5 mln euro oraz 10% łącznej składki przypisanej brutto;

6)

rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe brutto zakładu dla celów wypłacalności z reasekuracji

czynnej nie przekraczają równowartości w złotych 2,5 mln euro oraz 10% łącznych rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych brutto dla celów wypłacalności.

2.

Równowartość w złotych wyrażonych w euro kwot, o których mowa w ust. 1, ustala się

zgodnie z art. 272 ust. 6.

3.

Do zakładu ubezpieczeń uznanego za małą spółkę akcyjną nie stosuje się art. 80 ust.

1 i art. 272 ust. 1 pkt 1-3.

4.

Jeżeli którakolwiek z kwot, o których mowa w ust. 1, zostanie przekroczona w 3 kolejnych

latach obrotowych, zakład ubezpieczeń traci status małej spółki akcyjnej. Zakład ubezpieczeń

dostosowuje swoją działalność do wymogów określonych w ustawie, począwszy od 4. kolejnego

roku obrotowego. Zakład ubezpieczeń informuje o tym organ nadzoru.

Zakład ubezpieczeń, który ubezpiecza swoich członków na zasadzie wzajemności, jest

towarzystwem ubezpieczeń wzajemnych.

Do umów ubezpieczenia zawieranych z towarzystwem ubezpieczeń wzajemnych przez podmioty

będące członkami tego towarzystwa nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

Zakład reasekuracji, który przyjmuje ryzyko cedowane przez swoich członków na zasadzie

wzajemności, jest towarzystwem reasekuracji wzajemnej.

1.

Towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych oraz towarzystwo reasekuracji wzajemnej, zwane

dalej „towarzystwem”, podlegają wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

2.

Towarzystwo uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.

1.

Statut towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych określa w szczególności

1)

nazwę i siedzibę towarzystwa;

2)

terytorialny zasięg działalności;

3)

liczbę członków zarządu i rady nadzorczej;

4)

zakres rzeczowy działalności, z określeniem działu, grup i rodzajów ubezpieczeń;

5)

zakres działalności reasekuracyjnej;

6)

wysokość kapitału zakładowego;

7)

zasady wykorzystania nadwyżki bilansowej oraz sposób pokrycia strat;

8)

zasady umarzania udziałów;

9)

zasady uzyskania i utraty członkostwa oraz rodzaje członkostwa;

10)

sposób rozwiązania towarzystwa;

11)

zasady dokonywania ogłoszeń towarzystwa, w tym oznaczenie pisma do ogłoszeń;

12)

organ uprawniony do zatwierdzania ogólnych warunków ubezpieczenia.

2.

Do statutu towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych mogą być włączone ogólne warunki ubezpieczenia.

3.

Statut towarzystwa reasekuracji wzajemnej określa w szczególności elementy, o których

mowa w ust. 1 pkt 1, 3 i 5-11 oraz zakres działalności reasekuracyjnej, o którym mowa

w art. 165 ust. 2.

4.

Statut towarzystwa jest sporządzany w formie aktu notarialnego.

5.

Statut towarzystwa wymaga przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru.

Zmiany w statucie towarzystwa w zakresie

1)

zmiany siedziby lub nazwy,

2)

zmiany rzeczowego zakresu działalności oraz zmiany terytorialnego zasięgu działalności

- w przypadku towarzystw ubezpieczeń wzajemnych,

3)

obniżenia kapitału zakładowego,

4)

tworzenia w ciężar kosztów funduszy, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów

rachunkowości i innych rezerw,

5)

zmiany zasad reprezentacji towarzystwa,

6)

zmian w gospodarowaniu majątkiem i aktywami towarzystwa, w tym w zakresie określenia

kompetencji organów towarzystwa oraz spłat z tytułu zobowiązań wobec członków towarzystwa,

7)

zmian w funduszu organizacyjnym, z zastrzeżeniem art. 162 ust. 2 pkt 6

- wymagają przed zarejestrowaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru.

W towarzystwie mogą być tworzone związki wzajemności członkowskiej, jeżeli tak stanowi

statut towarzystwa.

1.

Organ nadzoru może, w drodze decyzji, uznać towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych za

małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki

1)

towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych posiada ograniczony zakres działalności ze względu

na małą liczbę członków oraz niewielką liczbę lub niskie sumy zawieranych umów ubezpieczenia

lub niewielki terytorialny zasięg działalności;

2)

towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych ubezpiecza jedynie swoich członków;

3)

członkami towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych jest zdefiniowany w statucie krąg

a)

osób fizycznych wykonujących określony zawód lub działalność, a także członkowie ich

rodzin,

b)

osób prawnych, których cel działalności odnosi się do zawodu lub działalności, o których

mowa w lit. a, z wyłączeniem spółek prawa handlowego;

4)

roczna składka przypisana brutto w 3 ostatnich latach obrotowych, a w przypadku towarzystwa

wykonującego działalność w krótszym okresie - od początku wykonywania działalności,

nie przekracza równowartości w złotych 5 mln euro, ustalonej zgodnie z art. 272 ust.

6, oraz towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych przedstawi wiarygodną prognozę, że powyższa

wartość nie zostanie przekroczona w ciągu kolejnych 5 lat obrotowych;

5)

towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych nie wykonuje działalności w zakresie ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej, ubezpieczenia kredytu ani gwarancji ubezpieczeniowej,

chyba że stanowią one ryzyka dodatkowe.

2.

Decyzja o uznaniu towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych za małe towarzystwo ubezpieczeń

wzajemnych podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego.

3.

Jeżeli kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 4, zostanie przekroczona w 3 kolejnych latach

obrotowych, towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych traci status małego towarzystwa ubezpieczeń

wzajemnych. Towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych dostosowuje swoją działalność do wymogów

określonych w ustawie począwszy od 4. kolejnego roku obrotowego. Towarzystwo ubezpieczeń

wzajemnych informuje o tym organ nadzoru.

4.

Małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych nie może wykonywać działalności w zakresie

reasekuracji czynnej.

5.

Do towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych uznanego za małe towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych

nie stosuje się przepisów art. 113 ust. 1, art. 114 i art. 285 ust. 1 pkt 5 oraz przepisów

ustawy dotyczących kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego.

1.

Za zgodą organu nadzoru do towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, które łącznie spełnia

warunki, o których mowa w art. 101 ust. 1, nie stosuje się przepisów art. 114 ust.

1 i art. 272 ust. 1 pkt 1-3.

2.

Jeżeli którakolwiek z kwot, o których mowa w art. 101 ust. 1, zostanie przekroczona

w 3 kolejnych latach obrotowych, zakład ubezpieczeń dostosowuje swoją działalność

do wymogów określonych w ustawie począwszy od 4. kolejnego roku obrotowego.

1.

Jeżeli statut towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie stanowi inaczej, uzyskanie członkostwa

w towarzystwie ubezpieczeń wzajemnych jest związane z zawarciem umowy ubezpieczenia,

a jego utrata - z wygaśnięciem stosunku ubezpieczenia.

2.

Statut towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych może przewidywać, że towarzystwo ubezpieczeń

wzajemnych będzie ubezpieczało także osoby niebędące członkami towarzystwa. Osoby

te nie mogą być zobowiązane do udziału w pokrywaniu straty towarzystwa przez wnoszenie

dodatkowej składki ubezpieczeniowej.

3.

Składki od osób, o których mowa w ust. 2, nie mogą stanowić więcej niż 10% składki

przypisanej brutto towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem

1)

art. 94 pkt 1-5 i 7-10, art. 95, art. 102 oraz art. 109, które wchodzą w życie z dniem

następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 96 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

3)

art. 92, art. 101 i art. 110, które wchodzą w życie z dniem 3 stycznia 2018 r.

Jeżeli statut towarzystwa reasekuracji wzajemnej nie stanowi inaczej, uzyskanie członkostwa

w towarzystwie reasekuracji wzajemnej jest związane z zawarciem umowy reasekuracji,

a jego utrata - z wygaśnięciem stosunku reasekuracji.

1.

Kapitał zapasowy i kapitał rezerwowy towarzystwa są tworzone według zasad, o których

mowa w art. 396 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych, z tym że obniżenie kapitału zapasowego może nastąpić wyłącznie przez pokrycie straty

bilansowej.

2.

Statut towarzystwa określa system świadczeń członków na rzecz towarzystwa. Przysługujące

członkowi należności majątkowe od towarzystwa nie zwalniają tego członka z obowiązku

opłacania składek.

3.

Członkowie towarzystwa nie odpowiadają za jego zobowiązania.

4.

Statut towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych może przewidywać zmniejszenie świadczeń

towarzystwa na rzecz członków z tytułu ubezpieczeń, chyba że przewiduje on nieograniczony

udział członków w pokryciu straty w technicznym rachunku ubezpieczeń.

1.

Kapitał zakładowy towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie może być niższy niż nieprzekraczalny

dolny próg minimalnego wymogu kapitałowego wymaganego dla grup ubezpieczeń, o których

mowa w załączniku do ustawy, w zakresie których towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych

posiada zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2

Kapitał zakładowy towarzystwa reasekuracji wzajemnej nie może być niższy niż nieprzekraczalny

dolny próg minimalnego wymogu kapitałowego wymaganego dla zakładu reasekuracji, o

którym mowa odpowiednio w art. 272 ust. 1 pkt 4 lub 5.

3.

Kapitał zakładowy towarzystwa jest pokrywany w całości wkładem pieniężnym w terminie

30 dni od dnia zarejestrowania towarzystwa.

4.

Statut towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych może przewidywać spłacanie kapitału zakładowego

tylko z nadwyżek rocznych i w okresie tworzenia kapitału zapasowego osobom, które

wniosły kapitał zakładowy, lub niespłacanie kapitału zakładowego określonym osobom.

5.

Towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych może obniżyć kapitał zakładowy przez zmniejszenie

nominalnej wartości udziałów lub przez umorzenie części udziałów.

6.

Osoby, które wniosły kapitał zakładowy, mogą być członkami zarządu lub rady nadzorczej

towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych w zakresie określonym w statucie do czasu spłacenia

kapitału.

7.

Spłata kapitału zakładowego powoduje nabycie udziałów własnych przez towarzystwo ubezpieczeń

wzajemnych.

8.

Jeżeli udziały własne towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych nie zostaną zbyte w terminie

12 miesięcy od dnia nabycia, podlegają umorzeniu w drodze obniżenia kapitału zakładowego.

9.

Udziały własne towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych w bilansie dla celów rachunkowości

umieszcza się jako osobną pozycję pod nazwą „Udziały własne do zbycia”.

10.

Towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych nie może wykonywać samo albo przez pełnomocników

uprawnień wynikających z udziałów własnych.

11.

Towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych może przeznaczyć nadwyżkę roczną na spłatę kapitału

zakładowego, o którym mowa w ust. 4, albo na zwiększenie kapitałów własnych i funduszy

członkowskich tworzonych w tym towarzystwie.

Do towarzystwa innego niż towarzystwo ubezpieczeń wzajemnych uznane za małe towarzystwo

ubezpieczeń wzajemnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 82-99.

Organami towarzystwa są

1)

zarząd towarzystwa, zwany dalej w niniejszym rozdziale „zarządem”;

2)

rada nadzorcza towarzystwa, zwana dalej w niniejszym rozdziale „radą nadzorczą”;

3)

walne zgromadzenie członków towarzystwa, zwane dalej w niniejszym rozdziale „walnym

zgromadzeniem”.

1.

Zarząd prowadzi sprawy towarzystwa i reprezentuje towarzystwo.

2.

W skład zarządu mogą być powołane osoby spośród członków towarzystwa lub spoza ich

grona.

3.

Członków zarządu powołuje i odwołuje walne zgromadzenie, chyba że statut towarzystwa

stanowi inaczej.

Mandat członka zarządu wygasa najpóźniej z dniem odbycia walnego zgromadzenia zatwierdzającego

sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu,

a także wskutek śmierci członka zarządu, jego rezygnacji albo odwołania go ze składu

zarządu. Do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy

o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie.

Członek zarządu może być w każdym czasie odwołany lub zawieszony w czynnościach. Nie

pozbawia go to roszczeń ze stosunku pracy lub innego stosunku prawnego dotyczącego

pełnienia funkcji członka zarządu.

1.

Prawo członka zarządu do prowadzenia spraw towarzystwa i jego reprezentowania dotyczy

czynności sądowych i pozasądowych towarzystwa, z wyjątkiem spraw, które wymagają uchwały

walnego zgromadzenia.

2.

Prawa członka zarządu do prowadzenia spraw towarzystwa i jego reprezentowania nie

można ograniczyć ze skutkiem wobec osób trzecich.

1.

Sposób reprezentowania towarzystwa określa jego statut. Jeżeli statut towarzystwa

nie zawiera postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń woli i podpisywania

pism w imieniu towarzystwa jest wymagane współdziałanie dwóch członków zarządu albo

jednego członka zarządu łącznie z prokurentem.

2.

Przepis ust. 1 nie wyłącza ustanowienia prokury jednoosobowej lub łącznej ani nie

ogranicza praw prokurentów wynikających z przepisów o prokurze.

3.

Oświadczenia pisemne kierowane do towarzystwa, złożone w jego lokalu albo jednemu

z członków zarządu lub prokurentowi mają skutek względem towarzystwa.

1.

W oświadczeniach pisemnych towarzystwa kierowanych do oznaczonej osoby zamieszcza

się

1)

nazwę towarzystwa, jego siedzibę i adres;

2)

oznaczenie sądu rejestrowego i numeru, pod którym towarzystwo jest wpisane do rejestru;

3)

imiona i nazwiska członków zarządu.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy oświadczeń woli kierowanych do osób

pozostających z towarzystwem w stałych stosunkach umownych.

W umowach między towarzystwem a członkami zarządu, a także w sporach z nimi, towarzystwo

reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik wybrany przez walne zgromadzenie.

1.

Członek zarządu nie może bez zgody towarzystwa zajmować się interesami konkurencyjnymi

ani uczestniczyć w podmiocie konkurencyjnym. Jeżeli statut towarzystwa nie stanowi

inaczej, zgody udziela organ uprawniony do powołania zarządu.

2.

W przypadku sprzeczności interesów towarzystwa z osobistymi interesami członka zarządu,

jego współmałżonka, krewnych i powinowatych do drugiego stopnia oraz osób, z którymi

jest on powiązany osobiście, członek zarządu wstrzymuje się od udziału w rozstrzygnięciu

takich spraw i żąda zaznaczenia tego w protokole posiedzenia zarządu.

Posiedzenia zarządu są protokołowane. Protokoły zawierają porządek obrad, imiona i

nazwiska obecnych członków zarządu, liczbę głosów oddanych na poszczególne uchwały

oraz zdania odrębne. Protokoły podpisują obecni na posiedzeniu członkowie zarządu.

W protokole zamieszcza się podjęte uchwały.

1.

Rada nadzorcza składa się co najmniej z pięciu członków powoływanych i odwoływanych

przez walne zgromadzenie.

2.

Statut towarzystwa może przewidywać inny sposób powoływania lub odwoływania członków

rady nadzorczej.

3.

Członek zarządu, likwidator i pracownik towarzystwa zajmujący stanowisko głównego

księgowego, radcy prawnego lub inne podlegające bezpośrednio członkowi zarządu nie

mogą być równocześnie członkami rady nadzorczej.

1.

Rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością towarzystwa we wszystkich dziedzinach

jego działalności.

2.

Do kompetencji rady nadzorczej należy w szczególności ocena sprawozdania finansowego,

co do zgodności zarówno z księgami i dokumentami, jak i ze stanem faktycznym, badanie

sprawozdania zarządu z działalności towarzystwa, badanie wniosków zarządu co do podziału

nadwyżki bilansowej albo pokrycia straty bilansowej oraz składanie walnemu zgromadzeniu

corocznego sprawozdania pisemnego z wyników powyższej oceny.

3.

W celu wykonania obowiązków, o których mowa w ust. 2, rada nadzorcza może badać czynności

towarzystwa, żądać od zarządu i pracowników towarzystwa sprawozdań i wyjaśnień, dokonywać

rewizji stanu majątku oraz sprawdzać księgi i dokumenty.

1.

Do kompetencji rady nadzorczej należy również zawieszanie w czynnościach poszczególnych

lub wszystkich członków zarządu oraz delegowanie członków rady nadzorczej do czasowego

wykonywania czynności członków zarządu, którzy nie mogą sprawować swoich czynności.

2.

W przypadku długotrwałej niemożności sprawowania czynności przez członka zarządu rada

nadzorcza niezwłocznie podejmuje odpowiednie działania w celu dokonania zmiany w składzie

zarządu.

1.

Towarzystwo może rozszerzyć uprawnienia rady nadzorczej w statucie, który w szczególności

może przewidywać obowiązek uzyskania przez zarząd uprzedniej zgody rady nadzorczej

na dokonanie określonych czynności.

2.

W przypadku niewyrażenia przez radę nadzorczą zgody na dokonanie określonej czynności,

zarząd może zwrócić się do walnego zgromadzenia, aby podjęło uchwałę udzielającą zgody

na dokonanie tej czynności.

Rada nadzorcza wykonuje swoje obowiązki kolegialnie. Rada nadzorcza może delegować

swoich członków do samodzielnego pełnienia określonych czynności nadzorczych.

1.

Uchwały rady nadzorczej mogą być podjęte, jeżeli wszyscy jej członkowie zostali zawiadomieni

o posiedzeniu rady nadzorczej. Uchwały zapadają bezwzględną większością głosów, w

obecności co najmniej połowy członków rady nadzorczej, chyba że statut towarzystwa

stanowi inaczej.

2.

Do protokołów rady nadzorczej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące protokołów

zarządu.

3.

Walne zgromadzenie uchwala regulamin dla rady nadzorczej określający jej organizację

i sposób wykonywania przez nią czynności.

Najwyższym organem towarzystwa jest walne zgromadzenie. W sprawach niezastrzeżonych

w ustawie lub statucie do właściwości innych organów towarzystwa podejmowanie uchwał

należy do walnego zgromadzenia.

1.

Zwyczajne walne zgromadzenie odbywa się w terminie 6 miesięcy po upływie roku obrotowego.

2.

Przedmiotem obrad zwyczajnego walnego zgromadzenia, poza sprawami wymienionymi w statucie,

jest

1)

rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdania zarządu z działalności towarzystwa, bilansu

dla celów rachunkowości oraz rachunku zysków i strat za rok ubiegły;

2)

podjęcie uchwały o podziale nadwyżki bilansowej albo o pokryciu straty bilansowej;

3)

udzielenie członkom organów towarzystwa absolutorium z wykonania przez nich obowiązków.

Walne zgromadzenie odbywa się w siedzibie towarzystwa. Statut towarzystwa może zawierać

odmienne postanowienia dotyczące określenia miejsca zwołania walnego zgromadzenia,

jednakże walne zgromadzenie może odbywać się wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Walne zgromadzenie zwołuje zarząd.

2.

Rada nadzorcza ma prawo zwołania zwyczajnego walnego zgromadzenia, jeżeli zarząd nie

zwoła go w terminie określonym w art. 133 ust. 1, oraz nadzwyczajnego walnego zgromadzenia,

jeżeli zwołanie go uzna za wskazane, a zarząd nie zwoła walnego zgromadzenia w terminie

14 dni od dnia zgłoszenia odpowiedniego żądania przez radę nadzorczą.

3.

Statut towarzystwa może przyznać uprawnienie, o którym mowa w ust. 2, także innym

osobom.

1.

Członkowie towarzystwa uprawnieni do udziału w walnym zgromadzeniu reprezentujący

przynajmniej jedną dziesiątą udziałów lub głosów na walnym zgromadzeniu, mogą żądać

zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, jak również umieszczenia określonych

spraw w porządku obrad najbliższego walnego zgromadzenia. Żądanie takie należy złożyć

na piśmie do zarządu najpóźniej na 30 dni przed proponowanym terminem walnego zgromadzenia.

2.

Statut towarzystwa może przyznać uprawnienia, o których mowa w ust. 1, członkom towarzystwa

uprawnionym do udziału w walnym zgromadzeniu reprezentującym mniej niż jedną dziesiątą

udziałów lub głosów na walnym zgromadzeniu.

3.

Jeżeli w terminie 14 dni od dnia przedstawienia żądania zarządowi nadzwyczajne walne

zgromadzenie nie będzie zwołane, sąd rejestrowy może, po wezwaniu zarządu do złożenia

oświadczenia, upoważnić do zwołania nadzwyczajnego walnego zgromadzenia członków towarzystwa

uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu, występujących z tym żądaniem. Sąd wyznacza

przewodniczącego tego walnego zgromadzenia. Walne zgromadzenie podejmuje uchwałę rozstrzygającą,

czy koszty zwołania i odbycia walnego zgromadzenia ma ponieść towarzystwo.

4.

W ogłoszeniach i zawiadomieniach o zwołaniu nadzwyczajnego walnego zgromadzenia, o

którym mowa w ust. 3, należy powołać się na postanowienie sądu rejestrowego.

5.

Zawiadomienia, o których mowa w ust. 4, wysyłane są przesyłką poleconą, za zwrotnym

potwierdzeniem odbioru.

1.

Walne zgromadzenie zwołuje się przez ogłoszenie dokonane co najmniej na 14 dni przed

terminem walnego zgromadzenia.

2.

W ogłoszeniu należy oznaczyć datę, godzinę i miejsce odbycia walnego zgromadzenia

oraz szczegółowy porządek obrad. W przypadku zamierzonej zmiany statutu towarzystwa

należy powołać dotychczas obowiązujące postanowienia oraz treść projektowanej zmiany.

Jeżeli statut towarzystwa nie stanowi inaczej, walne zgromadzenie jest ważne bez względu

na liczbę reprezentowanych na nim udziałów.

Jeżeli statut towarzystwa nie stanowi inaczej, walne zgromadzenie otwiera przewodniczący

rady nadzorczej albo jego zastępca, a następnie spośród osób uprawnionych do uczestnictwa

w walnym zgromadzeniu wybiera się przewodniczącego.

1.

Podczas obrad walnego zgromadzenia jest wyłożona, podpisana przez jego przewodniczącego,

lista obecności zawierająca spis jego uczestników z wymienieniem liczby udziałów na

walnym zgromadzeniu, które każdy z nich reprezentuje, i służących im głosów.

2.

Na wniosek członków towarzystwa uprawnionych do udziału w walnym zgromadzeniu, reprezentujących

przynajmniej jedną dziesiątą udziałów lista obecności jest sprawdzana przez wybraną

w tym celu komisję złożoną co najmniej z trzech osób. Wnioskodawcy mają prawo wyboru

jednego członka komisji.

1.

Członkowie towarzystwa uprawnieni do udziału w walnym zgromadzeniu mogą uczestniczyć

w walnym zgromadzeniu oraz wykonywać prawo głosu osobiście lub przez pełnomocników.

2.

Pełnomocnictwa udziela się pod rygorem nieważności na piśmie i dołącza się do protokołu

walnego zgromadzenia.

3.

Członek zarządu lub pracownik towarzystwa nie mogą być pełnomocnikami na walnym zgromadzeniu.

Członek towarzystwa uprawniony do udziału w walnym zgromadzeniu nie może osobiście,

przez pełnomocnika, ani jako pełnomocnik innej osoby głosować przy podejmowaniu uchwały

dotyczącej jego odpowiedzialności wobec towarzystwa z jakiegokolwiek tytułu, przyznania

mu wynagrodzenia, umowy między nim a towarzystwem oraz sporu między nim a towarzystwem.

1.

Uchwały walnego zgromadzenia zapadają bezwzględną większością głosów oddanych, jeżeli

statut towarzystwa lub przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Głosowanie jest jawne. Tajne głosowanie zarządza się przy wyborach organów towarzystwa

lub likwidatorów oraz przy głosowaniach nad wnioskami o odwołanie członków organów

towarzystwa lub likwidatorów, o pociągnięcie ich do odpowiedzialności, jak również

w sprawach osobowych. Tajne głosowanie zarządza się również na żądanie choćby jednego

z obecnych.

3.

Obrady walnego zgromadzenia są protokołowane przez notariusza.

4.

W protokole należy stwierdzić prawidłowość zwołania walnego zgromadzenia i jego zdolność

do podejmowania uchwał, wymienić podjęte uchwały, liczbę głosów oddanych za każdą

uchwałą i zgłoszone sprzeciwy. W protokole zamieszcza się podjęte uchwały. Do protokołu

dołącza się odpowiednie dokumenty, w tym dowody zwołania walnego zgromadzenia i listę

obecności z podpisami uczestników zgromadzenia.

5.

Odpis protokołu zarząd umieszcza w księdze protokołów. Członkowie towarzystwa uprawnieni

do udziału w walnym zgromadzeniu mogą przeglądać księgę protokołów oraz żądać wydania

poświadczonych przez zarząd odpisów uchwał.

1.

Uchwała walnego zgromadzenia sprzeczna ze statutem towarzystwa lub dobrymi obyczajami

może być zaskarżona w drodze powództwa o uchylenie uchwały wytoczonego przeciwko towarzystwu.

2.

Prawo do wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia przysługuje

1)

zarządowi, radzie nadzorczej oraz poszczególnym członkom tych organów;

2)

członkowi towarzystwa uprawnionemu do udziału w walnym zgromadzeniu, który głosował

przeciwko uchwale, a po jej podjęciu zażądał zaprotokołowania sprzeciwu;

3)

członkowi towarzystwa uprawnionemu do udziału w walnym zgromadzeniu, bezzasadnie niedopuszczonemu

do udziału w walnym zgromadzeniu;

4)

innym członkom towarzystwa uprawnionym do udziału w walnym zgromadzeniu, którzy nie

byli obecni na walnym zgromadzeniu, jedynie w przypadku wadliwego zwołania zgromadzenia

lub podjęcia uchwały w sprawie nieobjętej porządkiem obrad.

3.

Uchwała walnego zgromadzenia może być zaskarżona przez członka towarzystwa uprawnionego

do udziału w walnym zgromadzeniu nawet w przypadku zgodności uchwały z przepisami

prawa i statutem towarzystwa, jeżeli jest sprzeczna z interesem towarzystwa lub ma

na celu pokrzywdzenie członka towarzystwa uprawnionego do udziału w walnym zgromadzeniu.

4.

Powództwo o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia wytacza się w terminie 30 dni od

dnia otrzymania wiadomości o uchwale, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy

od dnia podjęcia uchwały.

1.

Uchwała walnego zgromadzenia sprzeczna z prawem może być zaskarżona w drodze powództwa

wytoczonego przeciwko towarzystwu o stwierdzenie nieważności uchwały. Przepisu art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm. nie stosuje się.

2.

Prawo do wytoczenia powództwa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia przysługuje

osobom, o których mowa w art. 144 ust. 2.

3.

Prawo do wytoczenia powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia

wygasa z upływem 6 miesięcy od dnia, w którym uprawniony powziął wiadomość o uchwale,

nie później jednak niż z upływem 2 lat od dnia podjęcia uchwały.

1.

W sporze dotyczącym uchylenia lub stwierdzenia nieważności uchwały walnego zgromadzenia

pozwane towarzystwo reprezentuje zarząd, jeżeli na mocy uchwały walnego zgromadzenia

nie został ustanowiony w tym celu pełnomocnik.

2.

Jeżeli zarząd nie może działać za towarzystwo, a walne zgromadzenie nie podjęło uchwały

o ustanowieniu pełnomocnika, sąd właściwy do rozstrzygnięcia powództwa wyznacza kuratora

towarzystwa.

1.

Prawomocny wyrok uchylający uchwałę ma moc obowiązującą w stosunkach między towarzystwem

a członkami towarzystwa uprawnionymi do udziału w walnym zgromadzeniu.

2.

W przypadkach, w których ważność czynności dokonanej przez towarzystwo jest zależna

od uchwały walnego zgromadzenia, uchylenie takiej uchwały nie ma skutku wobec osób

trzecich działających w dobrej wierze.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do wyroku, który zapadł w wyniku powództwa

o stwierdzenie nieważności uchwały.

1.

Zmiana statutu towarzystwa wymaga uchwały walnego zgromadzenia podjętej większością

co najmniej trzech czwartych oddanych głosów.

2.

Walne zgromadzenie może upoważnić radę nadzorczą do dokonania w jego uchwałach zmian

o charakterze redakcyjnym.

3.

Zmiany statutu towarzystwa nie mogą ograniczać praw wynikających z zawartych umów

ubezpieczenia.

Uchwała o rozwiązaniu towarzystwa lub połączeniu z innym towarzystwem jest podejmowana

większością co najmniej trzech czwartych oddanych głosów.

1.

Towarzystwo może zostać przekształcone w spółkę akcyjną. Do przekształcenia towarzystwa

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych dotyczące powstania spółki akcyjnej.

2.

Do przekształcenia towarzystwa wymaga się

1)

sporządzenia planu przekształcenia towarzystwa wraz z opinią biegłego rewidenta;

2)

podjęcia uchwały o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną i jej zatwierdzenia

przez organ nadzoru;

3)

powołania członków organów spółki akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia towarzystwa;

4)

podpisania przez członków towarzystwa statutu spółki akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia

towarzystwa;

5)

wykreślenia towarzystwa z rejestru i dokonania wpisu do rejestru spółki akcyjnej powstałej

w wyniku przekształcenia towarzystwa.

3.

Do przygotowania planu przekształcenia towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych.

1.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną jest podejmowana większością

co najmniej trzech czwartych oddanych głosów przez walne zgromadzenie.

2.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną zawiera

1)

nazwę i siedzibę towarzystwa przekształcanego oraz firmę i siedzibę spółki akcyjnej,

która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa;

2)

zasady ustalenia wartości udziałów towarzystwa określonych na podstawie sprawozdania

finansowego sporządzanego dla celów przekształcenia;

3)

określenie wysokości kapitału zakładowego spółki akcyjnej, która powstanie w wyniku

przekształcenia towarzystwa;

4)

sposób objęcia akcji oraz zakres praw przyznanych akcjonariuszom uczestniczącym w

spółce akcyjnej, która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa, jeżeli przyznanie

takich praw jest przewidziane;

5)

zasięg terytorialny i rzeczowy zakres działalności spółki akcyjnej, która powstanie

w wyniku przekształcenia towarzystwa;

6)

zgodę na treść statutu spółki akcyjnej, która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa;

7)

imiona i nazwiska członków zarządu oraz rady nadzorczej spółki akcyjnej, która powstanie

w wyniku przekształcenia towarzystwa.

1.

Towarzystwo, na 30 dni przed planowanym podjęciem uchwały o przekształceniu towarzystwa

w spółkę akcyjną, wzywa członków w sposób przewidziany dla ich zawiadamiania do złożenia

oświadczeń o uczestnictwie w powstającej spółce akcyjnej w zakresie

1)

zamiaru objęcia akcji spółki, która powstanie w wyniku przekształcenia towarzystwa;

2)

kontynuowania umowy ubezpieczenia w zakładzie ubezpieczeń, który powstanie w wyniku

przekształcenia towarzystwa - w przypadku towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych.

2.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, składa się, pod rygorem nieważności, w formie

pisemnej.

3.

Członkowi, który nie złożył oświadczenia o uczestnictwie w powstającej spółce akcyjnej,

przysługuje

1)

roszczenie o zapłatę kwoty odpowiadającej wartości jego udziału w towarzystwie, zgodnie

ze sprawozdaniem finansowym sporządzonym dla celów przekształcenia;

2)

prawo wypowiedzenia umowy ubezpieczenia.

4.

Towarzystwo jest obowiązane do zapłaty kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 1, nie później

niż w terminie 6 miesięcy od dnia przekształcenia towarzystwa w spółkę akcyjną.

5.

Roszczenie o zapłatę kwoty, o której mowa w ust. 3 pkt 1, przedawnia się z upływem

2 lat od dnia podjęcia uchwały o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną.

Oświadczenia członków towarzystwa o nieuczestniczeniu w powstającej spółce akcyjnej

przedstawia się na walnym zgromadzeniu, które ma podjąć uchwałę o przekształceniu

towarzystwa w spółkę akcyjną.

1.

Członkowie towarzystwa przystępujący do spółki akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia

obejmują akcje proporcjonalnie do ich udziałów.

2.

Jeżeli kapitał zakładowy nie został w całości objęty w sposób, o którym mowa w ust.

1, uzupełnia się go nowymi akcjami do pełnej wysokości. Akcje te są w całości obejmowane

za wkłady pieniężne.

1.

Uchwała o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną jest zatwierdzana, w drodze

decyzji, przez organ nadzoru.

2.

Wniosek o zatwierdzenie uchwały o przekształceniu zawiera

1)

plan przekształcenia towarzystwa, o którym mowa w art. 150 ust. 2 pkt 1;

2)

uchwałę o przekształceniu towarzystwa w spółkę akcyjną;

3)

sprawozdanie finansowe przekształcanego towarzystwa;

4)

dokumenty potwierdzające posiadanie środków finansowych wolnych od obciążeń w wysokości

równej kapitałowi zakładowemu wraz z oświadczeniem o przeznaczeniu ich na pokrycie

kapitału zakładowego;

5)

informacje o obejmujących akcje osobach, które nie były członkami przekształcanego

towarzystwa;

6)

oświadczenia członków towarzystwa o nieuczestniczeniu w powstającej spółce akcyjnej.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, uchwałę o przekształceniu towarzystwa

w spółkę akcyjną, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

został złożony wniosek spełniający warunki określone w art. 155 ust. 2;

2)

przekształcenie towarzystwa w spółkę akcyjną jest zgodne z przepisami prawa;

3)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia są

należycie zabezpieczone;

4)

interesy ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia podlegających

reasekuracji oraz cedentów są należycie zabezpieczone.

1.

Zarząd zgłasza do rejestru przekształcenie towarzystwa w spółkę akcyjną.

2.

Towarzystwo staje się spółką akcyjną z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego.

Jednocześnie sąd rejestrowy z urzędu wykreśla z rejestru towarzystwo przekształcane.

1.

Majątek przekształconego towarzystwa staje się majątkiem powstałej spółki akcyjnej.

2.

Do majątku powstałej spółki akcyjnej i do akcji wydawanych akcjonariuszom stosuje

się przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych dotyczące wkładów niepieniężnych i akcji wydawanych za te wkłady.

1.

Spółce akcyjnej powstałej w wyniku przekształcenia przysługują wszystkie prawa i obowiązki,

które przysługiwały towarzystwu przed przekształceniem.

2.

Spółka akcyjna staje się podmiotem zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej, które zostało wydane towarzystwu przed jego przekształceniem.

1.

Powstała spółka akcyjna trzykrotnie ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim o

przekształceniu i informuje na piśmie ubezpieczonych, którzy nie byli członkami przekształcanego

towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, o przysługującym im prawie do wypowiedzenia umowy

ubezpieczenia w okresie 3 miesięcy od dnia ostatniego ogłoszenia.

2.

Pierwszego ogłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 7 dni od dnia

przekształcenia, a pozostałych - w odstępach nie krótszych niż 7 dni i nie dłuższych

niż 14 dni.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale, jeżeli statut towarzystwa nie

stanowi inaczej, do towarzystwa stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych dotyczące spółki akcyjnej.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej i zezwolenie na wykonywanie

działalności reasekuracyjnej, dla krajowego zakładu ubezpieczeń i dla krajowego zakładu

reasekuracji, wydaje, w drodze decyzji, po rozpatrzeniu wniosku założycieli, organ

nadzoru.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

określenie nazwy lub firmy, siedziby i adresu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji;

2)

określenie zasięgu terytorialnego i rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu

ubezpieczeń lub zakresu działalności krajowego zakładu reasekuracji;

3)

określenie wysokości kapitału zakładowego;

4)

wskazanie założycieli;

5)

wskazanie formy prawnej, w jakiej ma być wykonywana działalność;

6)

określenie wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji

krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji i zorganizowanie

sieci przedstawicielstw;

7)

wskazanie imion i nazwisk osób proponowanych na stanowiska osób pełniących kluczowe

funkcje;

8)

wskazanie imion i nazwisk osoby, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych,

oraz doradcy inwestycyjnego - w przypadku, gdy obowiązek zatrudnienia doradcy inwestycyjnego

wynika z ustawy.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

projekt statutu krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji;

2)

w przypadku krajowego zakładu ubezpieczeń - projekty ogólnych warunków ubezpieczenia

ryzyk, w zakresie których ma być wydane zezwolenie;

3)

sprawozdania finansowe założycieli obejmujące bilanse dla celów rachunkowości, rachunki

zysków i strat, rachunki przepływów pieniężnych za ostatnie 3 lata przed dniem złożenia

wniosku lub z całego okresu działalności, jeżeli założyciel wykonuje działalność gospodarczą

przez czas krótszy niż okres 3 lat - w przypadku gdy obowiązek sporządzania takich

sprawozdań finansowych założycieli z prowadzonej przez nich działalności gospodarczej

wynika z odrębnych przepisów;

4)

informacje dodatkowe do sprawozdań, o których mowa w pkt 3;

5)

bilans dla celów wypłacalności za ostatnie 3 lata przed dniem złożenia wniosku lub

z całego okresu działalności, jeżeli założyciel wykonuje działalność ubezpieczeniową

lub działalność reasekuracyjną przez czas krótszy niż okres 3 lat - w przypadku gdy

założycielem jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

6)

obliczenie kapitałowego wymogu wypłacalności i obliczenie wysokości dopuszczonych

środków własnych stanowiących pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności - w przypadku

gdy założycielem jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

7)

obliczenie minimalnego wymogu kapitałowego i obliczenie wysokości dopuszczonych podstawowych

środków własnych stanowiących pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego - w przypadku

gdy założycielem jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

8)

sprawozdania bankowe z przepływu środków pieniężnych na rachunkach bankowych obejmujące

okres roku przed dniem złożenia wniosku;

9)

zeznania podatkowe składane na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych,

za ostatnie 3 lata podatkowe przed dniem złożenia wniosku;

10)

oświadczenie o pochodzeniu środków pieniężnych przeznaczonych na pokrycie kapitału

zakładowego i funduszu organizacyjnego - w przypadku założycieli będących osobami

fizycznymi, które nie mają obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych;

11)

oświadczenia założycieli o kapitale zakładowym, ze wskazaniem podmiotów obejmujących

akcje lub udziały, sposobu objęcia akcji lub udziałów, liczby obejmowanych akcji lub

udziałów oraz rodzaju akcji lub udziałów;

12)

dowód posiadania przez założycieli środków finansowych wolnych od obciążeń w wysokości

równej kapitałowi zakładowemu i funduszowi organizacyjnemu wraz z oświadczeniem o

przeznaczeniu ich na pokrycie kapitału zakładowego i funduszu organizacyjnego;

13)

dowód posiadania przez założycieli dopuszczonych podstawowych środków własnych na

pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego w wysokości równej co najmniej nieprzekraczalnemu

dolnemu progowi minimalnego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 272 ust. 1;

14)

plan działalności, obejmujący okres pierwszych 3 lat obrotowych działalności;

15)

zaświadczenie albo oświadczenie o wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego lub odpis

ze stosownego rejestru wystawiony poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, wydany

nie później niż na 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku - w przypadku gdy założycielem

jest osoba prawna;

16)

zaświadczenie organu nadzorczego właściwego dla siedziby zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji, dotyczące wykonywanej przez wnioskodawcę działalności

oraz spełnienia wymogów w zakresie wypłacalności;

17)

poświadczone notarialnie kopie stron dowodu osobistego, zawierające serię i numer

dowodu osobistego, imię i nazwisko, numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego

Systemu Ewidencji Ludności (PESEL), oznaczenie organu wydającego dowód osobisty oraz

datę wydania dowodu osobistego albo poświadczoną notarialnie kopię paszportu - w przypadku

założycieli będących osobami fizycznymi;

18)

życiorysy założycieli będących osobami fizycznymi oraz osób proponowanych na stanowiska

osób pełniących kluczowe funkcje;

19)

zgody osób proponowanych na stanowiska osób pełniących kluczowe funkcje na objęcie

stanowisk w krajowym zakładzie ubezpieczeń lub krajowym zakładzie reasekuracji;

20)

poświadczenie odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia zawodowego osób proponowanych

na stanowiska osób pełniących kluczowe funkcje, w tym kopie dokumentów potwierdzających

wykształcenie;

21)

poświadczoną kopię decyzji o wpisie osoby proponowanej na stanowisko aktuariusza nadzorującego

funkcję aktuarialną do rejestru aktuariuszy;

22)

dane o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym osoby proponowanej na stanowisko aktuariusza

nadzorującego funkcję aktuarialną, w tym kopie dokumentów potwierdzających wykształcenie;

23)

zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności założycieli - w przypadku założycieli

będących osobami fizycznymi, oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności

osób proponowanych na stanowiska osób pełniących kluczowe funkcje;

24)

oświadczenia założycieli oraz osób proponowanych na stanowiska osób pełniących kluczowe

funkcje o toczących się przeciwko nim postępowaniach sądowych w związku ze sprawą

gospodarczą;

25)

oświadczenia założycieli oraz osób proponowanych na stanowiska osób pełniących kluczowe

funkcje o uczestnictwie w organach zarządzających i nadzorujących spółek handlowych;

26)

oświadczenie doradcy inwestycyjnego o wyrażeniu zgody na zatrudnienie - w przypadku

wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

ubezpieczeń, o których mowa w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy;

27)

listę reprezentantów do spraw roszczeń, którzy zostaną ustanowieni w każdym państwie

członkowskim Unii Europejskiej - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w

grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

przewoźnika;

28)

oświadczenie założycieli, czy krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji

będzie jednostką zależną

a)

zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej,

które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,

b)

jednostki dominującej w stosunku do zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji

kredytowej lub firmy inwestycyjnej, które uzyskały odpowiednie zezwolenia na wykonywanie

działalności w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,

c)

osoby fizycznej lub prawnej posiadającej udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń,

zakładzie reasekuracji, instytucji kredytowej lub firmie inwestycyjnej, które uzyskały

odpowiednie zezwolenia na wykonywanie działalności w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej

- lub czy którykolwiek z podmiotów, o których mowa w lit. a-c, będzie posiadał w krajowym

zakładzie ubezpieczeń lub w krajowym zakładzie reasekuracji udziały kapitałowe, zawierające

informacje o nazwach i adresach siedziby podmiotów, o których mowa w lit. a-c.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 2 pkt 6, nie dotyczy przypadku, gdy akwizycja na rzecz

zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność w formie towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych

będzie prowadzona przez struktury własne założycieli krajowego zakładu ubezpieczeń.

5.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 15 i 23, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie zawiera w nim klauzulę

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za składanie fałszywych zeznań.

6.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3, sporządza się w języku polskim lub tłumaczy na

język polski. Tłumaczenie może być sporządzone wyłącznie przez tłumacza przysięgłego

lub konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

7.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem wymagają zalegalizowania przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej.

8.

W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy prawo państwa właściwego nie przewiduje

sporządzania określonych dokumentów, o których mowa w ust. 3, wnioskodawca lub osoba,

której sprawa dotyczy, może w miejsce tych dokumentów złożyć oświadczenie zawierające

wymagane informacje.

9.

Organ nadzoru może żądać od założycieli informacji dotyczących ich

1)

struktury własnościowej;

2)

sytuacji finansowej;

3)

dotychczasowej działalności.

1.

Plan działalności, o którym mowa w art. 162 ust. 3 pkt 14, określa dane i warunki,

jakie ze względu na rodzaj i rozmiar prowadzonej działalności ubezpieczeniowej lub

działalności reasekuracyjnej są niezbędne do zapewnienia zdolności krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji do wykonywania zobowiązań.

2.

Plan działalności, o którym mowa w art. 162 ust. 3 pkt 14, zawiera w szczególności

1)

określenie rodzajów ryzyka, które krajowy zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać,

lub określenie rodzajów ryzyka, które krajowy zakład reasekuracji zamierza przyjmować;

2)

program reasekuracji zakładu ubezpieczeń określający formę i zakres reasekuracji oraz

reasekuratorów;

3)

określenie umów reasekuracji, które zakład reasekuracji zamierza zawierać z cedentami;

4)

program retrocesji zakładu reasekuracji określający formę i zakres retrocesji oraz

retrocesjonariuszy;

5)

określenie źródeł finansowania środków w wysokości kapitałowego wymogu wypłacalności

i minimalnego wymogu kapitałowego;

6)

oszacowanie kosztów utworzenia administracji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji i organizacji działalności z określeniem źródeł finansowania

tych kosztów;

7)

określenie środków będących w posiadaniu krajowego zakładu ubezpieczeń, które są niezbędne

do wykonania usług świadczenia pomocy, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń zamierza

ubezpieczać ryzyka określone w dziale II w grupie 18 załącznika do ustawy;

8)

określenie organizacji działalności ubezpieczeniowej, a w przypadku zakładu reasekuracji

- działalności reasekuracyjnej, w tym

a)

systemu zarządzania,

b)

sposobu zawierania umów ubezpieczenia,

c)

zasad akceptacji ryzyka,

d)

sposobu ustalania stawek ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych,

e)

zasad ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności,

f)

zasad ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów rachunkowości,

g)

przyjętych zasad rachunkowości, w szczególności zasad rozliczania kosztów, w tym kosztów

administracyjnych i kosztów akwizycji,

h)

systemu ustalania wartości odszkodowań lub świadczeń przez zakład ubezpieczeń.

3.

Do planu działalności, o którym mowa w art. 162 ust. 3 pkt 14, dołącza się rachunek

symulacyjny pierwszych 3 lat obrotowych działalności obejmujący

1)

oszacowanie kosztów działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej,

w tym kosztów administracyjnych i kosztów akwizycji;

2)

oszacowanie składki, odszkodowań i świadczeń, z wyróżnieniem działalności bezpośredniej

i reasekuracji czynnej;

3)

oszacowanie liczby zawieranych umów ubezpieczenia, stopy wypowiedzeń umów i wartości

sum ubezpieczenia, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać ryzyka,

o których mowa w dziale I załącznika do ustawy;

4)

oszacowanie i wskazanie źródeł finansowania środków niezbędnych do pokrycia rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności, dopuszczonych środków własnych

w wysokości kapitałowego wymogu wypłacalności i dopuszczonych podstawowych środków

własnych w wysokości minimalnego wymogu kapitałowego;

5)

prognozę

a)

bilansu dla celów rachunkowości,

b)

ogólnego rachunku zysków i strat,

c)

zbiorczego technicznego rachunku ubezpieczeń,

d)

technicznych rachunków ubezpieczeń dla grup ubezpieczeń - w przypadku zakładu ubezpieczeń,

e)

bilansu dla celów wypłacalności,

f)

obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności wraz z opisem stosowanej metody obliczeń

oraz wartości dopuszczonych środków własnych stanowiących pokrycie kapitałowego wymogu

wypłacalności,

g)

obliczenia minimalnego wymogu kapitałowego wraz z opisem stosowanej metody obliczeń

oraz wartości dopuszczonych podstawowych środków własnych stanowiących pokrycie minimalnego

wymogu kapitałowego;

6)

uzasadnienie oszacowanych wartości, o których mowa w pkt 1-4.

4.

W przypadku gdy krajowy zakład reasekuracji składa wniosek o wydanie zezwolenia na

wykonywanie działalności reasekuracyjnej w zakresie obu rodzajów reasekuracji, prognozę

zbiorczego technicznego rachunku ubezpieczeń, o której mowa w ust. 3 pkt 5 lit. c,

sporządza się oddzielnie dla każdego rodzaju reasekuracji.

Jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji będzie jednostką

zależną któregokolwiek z podmiotów, o których mowa w art. 162 ust. 3 pkt 28 lit. a-c,

lub gdy którykolwiek z podmiotów, o których mowa w art. 162 ust. 3 pkt 28 lit. a-c

będzie posiadał w krajowym zakładzie ubezpieczeń lub w krajowym zakładzie reasekuracji

udziały kapitałowe, przed wydaniem zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej organ nadzoru występuje na piśmie do organu nadzorczego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji dotyczących

1)

nadzorowanego przez ten organ zakładu ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, instytucji

kredytowej lub firmy inwestycyjnej,

2)

założycieli, akcjonariuszy lub udziałowców podmiotów, o których mowa w pkt 1,

3)

jednostek dominujących w stosunku do podmiotów, o których mowa w pkt 1,

4)

osób fizycznych lub prawnych sprawujących kontrolę nad podmiotami, o których mowa

w pkt 1

- które mogą być przydatne do oceny, czy założyciele, akcjonariusze, udziałowcy lub

osoby przewidziane na członków zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji dają rękojmię prowadzenia spraw krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji w sposób należyty, a także czy osoby

proponowane na stanowiska osób nadzorujących inne kluczowe funkcje dają rękojmię wykonywania

zadań w sposób należyty.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej jest wydawane w zakresie jednej

lub więcej grup ubezpieczeń, o których mowa w załączniku do ustawy. Zezwolenie obejmuje

całą grupę, chyba że wnioskodawca występuje o zezwolenie obejmujące jedynie niektóre

rodzaje ryzyka należące do danej grupy ubezpieczeń.

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej jest wydawane, zgodnie z wnioskiem

o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej, w zakresie reasekuracji

1)

ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy;

2)

pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy;

3)

ubezpieczeń, o których mowa w pkt 1 i 2.

W zezwoleniu, o którym mowa w art. 162 ust. 1, wskazuje się

1)

nazwę lub firmę, siedzibę i adres krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji;

2)

zasięg terytorialny i rzeczowy zakres działalności krajowego zakładu ubezpieczeń lub

rzeczowy zakres działalności krajowego zakładu reasekuracji;

3)

wysokość kapitału zakładowego;

4)

założycieli;

5)

formę organizacyjną działalności krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji;

6)

imiona i nazwiska osób przewidzianych na członków pierwszego zarządu;

7)

imiona i nazwiska osób przewidzianych na członków rady nadzorczej.

1.

Zakład ubezpieczeń, który uzyskał zezwolenie na przyjmowanie do ubezpieczenia ryzyka

podstawowego zaliczanego do jednej lub więcej grup ubezpieczeń, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy, może ubezpieczać ryzyka zaliczane do innych grup, bez konieczności

uzyskania zezwolenia dotyczącego takich ryzyk, pod warunkiem że ryzyka te spełniają

łącznie następujące warunki

1)

są związane z ryzykiem podstawowym;

2)

dotyczą przedmiotu objętego ubezpieczeniem od ryzyka podstawowego;

3)

są objęte umową ubezpieczenia dotyczącą ryzyka podstawowego.

2.

Ryzyk, o których mowa w dziale II w grupach 14, 15 i 17 załącznika do ustawy, nie

uważa się za ryzyka dodatkowe w stosunku do innych grup ubezpieczeń.

3.

Ryzyka, o których mowa w dziale II w grupie 17 załącznika do ustawy, przyjmowane do

ubezpieczenia można uważać za ryzyko dodatkowe w stosunku do ubezpieczeń, o których

mowa w dziale II w grupie 18 załącznika do ustawy, jeżeli spełnione są warunki, o

których mowa w ust. 1, oraz jeden z następujących warunków

1)

ryzyko podstawowe jest związane wyłącznie ze świadczeniem pomocy na korzyść osób,

które popadły w trudności w czasie podróży lub podczas nieobecności w miejscu zamieszkania;

2)

ubezpieczenie dotyczy sporów lub ryzyka wynikających z użytkowania statków żeglugi

morskiej lub z nim związanych.

1.

Na wniosek założycieli zakładu ubezpieczeń, który będzie wykonywał działalność w formie

towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, organ nadzoru może wydać promesę zezwolenia na

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

W promesie organ nadzoru określa okres jej ważności, który nie może być krótszy niż

6 miesięcy.

3.

W okresie ważności promesy organ nadzoru nie może odmówić wydania zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej, chyba że nastąpią zmiany danych zawartych we wniosku,

wymaganych dokumentów lub informacji, o których mowa w art. 162.

4.

Odmowa wydania promesy może nastąpić z przyczyn, o których mowa w art. 170 ust. 1

pkt 1-5 i 10.

1.

Zmiana zasięgu terytorialnego lub rzeczowego zakresu działalności krajowego zakładu

ubezpieczeń oraz zmiana zakresu działalności krajowego zakładu reasekuracji wymaga

zezwolenia organu nadzoru.

2.

Zezwolenie jest wydawane na wniosek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera informacje, o których mowa w art. 162 ust.

2 pkt 1 i 2.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dowód posiadania dopuszczonych środków własnych w wysokości co najmniej kapitałowego

wymogu wypłacalności;

2)

dowód posiadania dopuszczonych podstawowych środków własnych w wysokości co najmniej

minimalnego wymogu kapitałowego;

3)

dokumenty, o których mowa w art. 162 ust. 3.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

nie może być wydane, jeżeli

1)

wniosek o wydanie zezwolenia i dołączone do niego dokumenty nie spełniają wymagań

określonych w ustawie;

2)

w skład zarządu lub rady nadzorczej krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji wchodzą osoby, które nie spełniają wymagań określonych w ustawie;

3)

osoby proponowane na osoby nadzorujące w krajowym zakładzie ubezpieczeń lub krajowym

zakładzie reasekuracji inne kluczowe funkcje nie spełniają wymagań określonych w ustawie;

4)

założyciele byli skazani za umyślne przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu;

5)

założyciele nie dają rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia lub umów ubezpieczenia podlegających

reasekuracji oraz cedentów;

6)

podmiot obejmujący lub posiadający, bezpośrednio lub pośrednio, akcje lub prawa z

akcji krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji w liczbie zapewniającej

osiągnięcie albo przekroczenie odpowiednio jednej dziesiątej, jednej piątej, jednej

trzeciej, jednej drugiej ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu lub udziału

w kapitale zakładowym lub podmiot, który jest lub będzie, bezpośrednio lub pośrednio,

jednostką dominującą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w sposób inny niż

przez objęcie lub posiadanie akcji lub praw z akcji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji w liczbie zapewniającej większość ogólnej liczby

głosów na walnym zgromadzeniu, lub podmiot działający w porozumieniu, o którym mowa

w art. 82 ust. 7, nie daje rękojmi prowadzenia spraw krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji w sposób należycie zabezpieczający interesy ubezpieczających,

ubezpieczonych lub uprawnionych z umów ubezpieczenia lub umów ubezpieczenia podlegających

reasekuracji oraz cedentów;

7)

założyciele nie udowodnią posiadania środków finansowych w wysokości równej co najmniej

funduszowi organizacyjnemu i ustalonym w planie działalności wartościom emisji akcji

(udziałów) krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji;

8)

założyciele nie udowodnią posiadania dopuszczonych podstawowych środków własnych na

pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego w wysokości równej co najmniej nieprzekraczalnemu

dolnemu progowi minimalnego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 272 ust. 1;

9)

założyciele posługują się wartościami majątkowymi pochodzącymi z nielegalnych lub

nieujawnionych źródeł lub mogącymi mieć związek z finansowaniem terroryzmu;

10)

plan działalności krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

nie zapewnia zdolności krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji

do wykonywania zobowiązań;

11)

bliskie powiązania między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji i inną osobą

fizyczną lub prawną stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę w sprawowaniu nadzoru;

12)

przepisy obowiązujące w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

a także trudności w stosowaniu tych przepisów, mające zastosowanie do osoby fizycznej

lub prawnej, z którą zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji posiada bliskie powiązania,

stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę w sprawowaniu nadzoru.

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczeń, o

których mowa w dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, nie może być wydane, jeżeli krajowy zakład

ubezpieczeń nie przedłoży listy reprezentantów do spraw roszczeń.

3.

Przez podmiot pośrednio obejmujący lub posiadający akcje lub prawa z akcji lub pośrednio

będący lub stający się jednostką dominującą, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, rozumie

się podmiot, o którym mowa w art. 82 ust. 2.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń i krajowy zakład reasekuracji rozpoczynają wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej w terminie nieprzekraczającym

12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia.

2.

Za dzień rozpoczęcia wykonywania działalności ubezpieczeniowej uważa się dzień zawarcia

pierwszej umowy ubezpieczenia.

3.

Za dzień rozpoczęcia wykonywania działalności reasekuracyjnej uważa się dzień zawarcia

pierwszej umowy reasekuracji.

4.

Krajowy zakład ubezpieczeń zawiadamia organ nadzoru o zaprzestaniu wykonywania działalności

ubezpieczeniowej lub zawierania umów ubezpieczenia w danej grupie ubezpieczeń w terminie

7 dni.

5.

Krajowy zakład reasekuracji zawiadamia organ nadzoru o zaprzestaniu wykonywania działalności

reasekuracyjnej lub zawierania umów reasekuracji w danym rodzaju reasekuracji w terminie

7 dni.

1.

Organ nadzoru cofa, w drodze decyzji, krajowemu zakładowi ubezpieczeń zezwolenie na

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń,

a krajowemu zakładowi reasekuracji - zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

w zakresie jednego lub obu rodzajów reasekuracji, jeżeli krajowy zakład ubezpieczeń

lub krajowy zakład reasekuracji

1)

nie spełnia wymogu zgodności z minimalnym wymogiem kapitałowym, a przedstawiony krótkoterminowy

plan finansowy nie został zaakceptowany przez organ nadzoru, lub

2)

nie zrealizował w terminie 3 miesięcy od dnia stwierdzenia niezgodności z minimalnym

wymogiem kapitałowym krótkoterminowego planu finansowego.

2.

Organ nadzoru może cofnąć, w drodze decyzji, krajowemu zakładowi ubezpieczeń zezwolenie

na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń,

a krajowemu zakładowi reasekuracji - zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

w zakresie jednego lub obu rodzajów reasekuracji, jeżeli

1)

krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji

a)

przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania zezwolenia,

b)

wykonuje działalność z naruszeniem przepisów prawa, statutu, planu działalności lub

nie zapewnia zdolności do wykonywania zobowiązań,

c)

zaprzestanie wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

przez okres dłuższy niż 6 miesięcy,

d)

złoży wniosek o cofnięcie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej,

e)

nie rozpoczął wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

w terminie, o którym mowa w art. 171 ust. 1;

2)

w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji zaistniały przesłanki określone w art. 170 ust.

1 pkt 4-9;

3)

bliskie powiązania między zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji i akcjonariuszami

lub udziałowcami stanowią dla organu nadzoru przeszkodę w sprawowaniu nadzoru;

4)

przepisy obowiązujące w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

a także trudności w stosowaniu tych przepisów, mające zastosowanie do akcjonariuszy

lub udziałowców zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji stanowią dla organu nadzoru

przeszkodę w sprawowaniu nadzoru.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 lit. e, organ nadzoru może cofnąć zezwolenie

w zakresie grup ubezpieczeń, w których wykonywanie działalności ubezpieczeniowej nie

zostało rozpoczęte, lub rodzaju reasekuracji, w zakresie którego wykonywanie działalności

reasekuracyjnej nie zostało rozpoczęte.

4.

Organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, w przypadku stwierdzenia braku

reprezentanta do spraw roszczeń w państwie członkowskim Unii Europejskiej.

5.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

jednej lub więcej grup ubezpieczeń organ nadzoru może zakazać krajowemu zakładowi

ubezpieczeń prawa swobodnego rozporządzania jego aktywami oraz zaciągania zobowiązań

lub je ograniczyć, wskazując zakres zakazu lub ograniczenia, lub przekazać zarząd

majątkiem tego zakładu wyznaczonej osobie.

6.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej w zakresie

jednego lub obu rodzajów reasekuracji organ nadzoru może zakazać krajowemu zakładowi

ubezpieczeń prawa swobodnego rozporządzania jego aktywami oraz zaciągania zobowiązań

lub je ograniczyć, wskazując zakres zakazu lub ograniczenia, lub przekazać zarząd

majątkiem tego zakładu wyznaczonej osobie.

7.

Z dniem przekazania zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji wyznaczonej osobie prawo reprezentacji krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji w zakresie praw i obowiązków, których przedmiotem

jest majątek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, przechodzi

na wyznaczoną osobę.

8.

Z dniem przekazania zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji wyznaczonej osobie kompetencje organów krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji w zakresie praw i obowiązków, których przedmiotem

jest majątek krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji, ulegają

zawieszeniu do dnia upływu terminu sprawowania zarządu przez wyznaczoną osobę.

9.

Organ nadzoru ustala wynagrodzenie za sprawowanie zarządu majątkiem krajowego zakładu

ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji przez wyznaczoną osobę. Koszty zarządu

majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu reasekuracji przez wyznaczoną

osobę ponosi krajowy zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji.

10.

Osobom wyznaczonym do sprawowania zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji, w przypadku złożenia wniosku zgodnie z art. 174 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357), udziela się urlopu bezpłatnego na okres pełnienia tej funkcji. Okres urlopu bezpłatnego

jest wliczany do okresu pracy, od którego zależy nabycie uprawnień pracowniczych.

11.

Organ nadzoru w decyzji o przekazaniu zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń

lub krajowego zakładu reasekuracji wyznaczonej osobie określa

1)

osobę, której przekazuje się zarząd majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji;

2)

okres, na który jest ustanawiany zarząd majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub

krajowego zakładu reasekuracji;

3)

szczegółowe zadania w zakresie zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub

krajowego zakładu reasekuracji;

4)

sposób wykonywania zarządu majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego zakładu

reasekuracji;

5)

wysokość wynagrodzenia za zarząd majątkiem krajowego zakładu ubezpieczeń lub krajowego

zakładu reasekuracji.

12.

Decyzje organu nadzoru, o których mowa w ust. 1, 2, 5 i 6, są natychmiast wykonalna.

13.

Organ nadzoru trzykrotnie ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim informację o

cofnięciu krajowemu zakładowi ubezpieczeń zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

Pierwszego ogłoszenia dokonuje się w terminie 7 dni od dnia cofnięcia zezwolenia,

a pozostałych - w odstępach nie krótszych niż 7 dni i nie dłuższych niż 14 dni.

14.

Organ nadzoru przesyła do właściwego sądu rejestrowego odpis decyzji, o których mowa

w ust. 1-4.

15.

W przypadku wydania decyzji, o których mowa w ust. 1-4, organ nadzoru informuje o

nich organy nadzorcze innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej krajowy

zakład ubezpieczeń nie może

1)

zawierać umów ubezpieczenia;

2)

przedłużać zawartych umów ubezpieczenia;

3)

obejmować ochroną ubezpieczeniową nowych ryzyk na podstawie zawartych umów ubezpieczenia;

4)

podwyższać sum ubezpieczenia w zawartych umowach ubezpieczenia;

5)

dokonywać zmian umów ubezpieczenia zwiększających odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń,

innych niż podwyższanie sum ubezpieczenia.

2.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności reasekuracyjnej krajowy

zakład ubezpieczeń lub krajowy zakład reasekuracji nie może

1)

zawierać umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

2)

przedłużać zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

3)

przyjmować nowych cesji w ramach zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji

czynnej;

4)

zwiększać odpowiedzialności w ramach zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji

czynnej.

3.

W przypadku cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej umowy

ubezpieczenia zawarte na czas nieokreślony ulegają przekształceniu w umowy ubezpieczenia

zawarte na czas określony wynoszący 12 miesięcy, licząc od dnia cofnięcia zezwolenia,

przy czym

1)

krajowy zakład ubezpieczeń i ubezpieczający mogą rozwiązać umowę ubezpieczenia w drodze

porozumienia przed upływem tego terminu;

2)

ubezpieczający może wypowiedzieć umowę ubezpieczenia przed upływem tego terminu ze

skutkiem natychmiastowym.

Organ nadzoru powiadamia EIOPA o wydaniu zezwolenia, o którym mowa w art. 162 ust.

1 i art. 169 ust. 1, oraz o cofnięciu zezwolenia, o którym mowa w art. 172 ust. 1-4.

1.

Organ nadzoru może na wniosek założycieli albo zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji,

w drodze decyzji, uznać zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji za wewnętrzny zakład

ubezpieczeń lub wewnętrzny zakład reasekuracji, jeżeli spełnione są przesłanki określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b.

2.

Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przestał spełniać wymogi określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji

informuje o tym organ nadzoru i dostosowuje swoją działalność do wymogów określonych

w ustawie dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji niebędącego wewnętrznym

zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji.

Przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do głównych oddziałów zagranicznych zakładów

ubezpieczeń i głównych oddziałów zagranicznych zakładów reasekuracji, o ile przepisy

niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji z siedzibą w państwie

niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej może podejmować i wykonywać działalność

ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadzie wzajemności.

2.

Zasady wzajemności nie stosuje się do państw należących do Światowej Organizacji Handlu.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej może podejmować i wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie przez główny oddział.

2.

Zagraniczny zakład reasekuracji z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim

Unii Europejskiej może podejmować i wykonywać działalność reasekuracyjną na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

1)

przez główny oddział;

2)

bezpośrednio z terytorium państwa, w którym ma siedzibę, jeżeli system wypłacalności

tego państwa, zgodnie z art. 172 dyrektywy 2009/138/WE, został uznany za równoważny

lub czasowo równoważny z systemem wypłacalności ustanowionym w Unii Europejskiej;

3)

bezpośrednio z terytorium państwa, w którym ma siedzibę, jeżeli z państwem tym została

zawarta umowa, o której mowa w art. 175 dyrektywy 2009/138/WE.

3.

Podjęcie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej przez główny

oddział wymaga uzyskania zezwolenia organu nadzoru.

4.

W przypadku gdy system wypłacalności państwa niebędącego państwem członkowskim Unii

Europejskiej został uznany za równoważny lub czasowo równoważny z systemem wypłacalności

ustanowionym w Unii Europejskiej, umowy reasekuracji zawarte z zakładami, których

siedziba znajduje się w tym państwie, są traktowane w taki sam sposób, jak umowy reasekuracji

zawarte z zakładem, który posiada zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

wydane dla krajowego zakładu reasekuracji.

1.

Główny oddział wykonuje działalność na podstawie przepisów prawa polskiego i statutu

głównego oddziału sporządzanego przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny

zakład reasekuracji w formie aktu notarialnego.

2.

Statut głównego oddziału i jego zmiany podlegają zatwierdzeniu przez organ nadzoru.

3.

Statut głównego oddziału określa w szczególności

1)

strukturę organizacyjną głównego oddziału;

2)

zasady tworzenia jednostek terenowych oraz zasady ich reprezentacji;

3)

rodzaje rezerw techniczno-ubezpieczeniowych tworzonych przez główny oddział dla celów

rachunkowości i metody ich tworzenia;

4)

zasady rozliczeń z centralą zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu

reasekuracji.

4.

Główny oddział podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego i może rozpocząć wykonywanie

działalności z chwilą dokonania wpisu.

5.

Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego może zostać dokonany po uzyskaniu zezwolenia organu

nadzoru na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

lub działalności reasekuracyjnej przez zagraniczny zakład reasekuracji na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Główny oddział może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany.

2.

Głównym oddziałem kieruje dyrektor.

3.

Prawo reprezentacji głównego oddziału przysługuje łącznie dyrektorowi i jednemu z

jego zastępców lub łącznie dwóm zastępcom dyrektora głównego oddziału.

4.

Dyrektor głównego oddziału oraz jego zastępcy są ujawniani w Krajowym Rejestrze Sądowym.

5.

Główny oddział przechowuje dokumenty dotyczące jego działalności w siedzibie głównego

oddziału.

6.

Główny oddział ma siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości

wskazanej w zezwoleniu.

1.

Dyrektorem głównego oddziału i jego zastępcą może być osoba, która spełnia łącznie

następujące wymagania

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada wyższe wykształcenie uzyskane w Polsce lub uzyskane w innym państwie wykształcenie

będące wykształceniem wyższym w rozumieniu właściwych przepisów tego państwa;

3)

nie była skazana za umyślne przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

daje rękojmię prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji w sposób

należyty.

2.

Osobą nadzorującą inną kluczową funkcję w głównym oddziale może być osoba, która spełnia

łącznie wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3, oraz

1)

posiada doświadczenie zawodowe niezbędne do wykonywania nadzorowanej kluczowej funkcji;

2)

daje rękojmię wykonywania zadań w sposób należyty.

3.

Równoczesne pełnienie przez tę samą osobę funkcji dyrektora głównego oddziału, jego

zastępcy lub osoby nadzorującej inną kluczową funkcję w głównym oddziale zagranicznego

zakładu ubezpieczeń lub w głównym oddziale zagranicznego zakładu reasekuracji wykonujących

działalność w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale I i dziale II załącznika

do ustawy, nie może być uznane za naruszenie wymagania dotyczącego rękojmi.

4.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń i dyrektor głównego oddziału

zagranicznego zakładu reasekuracji oraz przynajmniej jeden z jego zastępców posiadają

udowodnioną znajomość języka polskiego.

5.

Organ nadzoru, na wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu

reasekuracji, może odstąpić, w drodze decyzji, od stosowania wymogu znajomości języka

polskiego, jeżeli nie jest to niezbędne ze względów nadzoru ostrożnościowego, biorąc

w szczególności pod uwagę zakres działalności zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub

zagranicznego zakładu reasekuracji.

6.

Organ nadzoru, na wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu

reasekuracji, może odstąpić, w drodze decyzji, od stosowania wymogu posiadania wyższego

wykształcenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uwzględniając w szczególności doświadczenie

zawodowe kandydatów na stanowiska dyrektora głównego oddziału zagranicznego zakładu

ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji, jego zastępcy lub osób nadzorujących

inne kluczowe funkcje.

7.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń i dyrektor głównego oddziału

zagranicznego zakładu reasekuracji oraz przynajmniej jeden z jego zastępców posiadają

udowodnioną znajomość języka polskiego doświadczenie zawodowe niezbędne do zarządzania

zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji.

8.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń i zagraniczny zakład reasekuracji informują organ nadzoru

o zmianach na stanowiskach dyrektora głównego oddziału, jego zastępcy lub osób nadzorujących

inne kluczowe funkcje, w terminie 7 dni od dnia dokonania zmiany. Przepisy art. 49

ust. 3-9 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli wymagania określone w przepisach ustawy nie są spełnione w związku z rezygnacją,

śmiercią, odwołaniem dyrektora głównego oddziału lub jego zastępcy albo decyzją organu

nadzoru o odmowie wyrażenia zgody na powołanie albo o stwierdzeniu niespełnienia wymagań

dotyczących pełnienia funkcji dyrektora głównego oddziału lub jego zastępcy, zagraniczny

zakład ubezpieczeń i zagraniczny zakład reasekuracji dostosowują działalność do wymogów

określonych w ustawie, w terminie 6 miesięcy.

1.

Organ nadzoru wydaje, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

przez główny oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek zagranicznego

zakładu ubezpieczeń.

2.

Organ nadzoru wydaje, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej

przez główny oddział na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek zagranicznego

zakładu reasekuracji.

3.

Wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji zawiera

1)

nazwę i siedzibę zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji

oraz nazwę państwa, w którym znajduje się jego siedziba;

2)

siedzibę oraz rzeczowy zakres działalności głównego oddziału;

3)

imiona i nazwiska osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału, jego

zastępców, osób nadzorujących inne kluczowe funkcje, osoby odpowiedzialnej za prowadzenie

ksiąg rachunkowych oraz doradcy inwestycyjnego, w przypadku gdy obowiązek zatrudnienia

doradcy inwestycyjnego wynika z ustawy.

4.

Do wniosku zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji

dołącza się

1)

statut zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji;

2)

informacje o wymogach wypłacalności, którym podlega zagraniczny zakład ubezpieczeń

lub zagraniczny zakład reasekuracji na podstawie odpowiednich przepisów obowiązujących

w państwie siedziby tego zakładu;

3)

informacje o spełnieniu przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład

reasekuracji wymogów wypłacalności, o których mowa w pkt 2;

4)

plan działalności spełniający warunki, o których mowa w art. 163, określający sposób

prowadzenia głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obejmujący

okres pierwszych 3 lat obrotowych działalności;

5)

projekt statutu głównego oddziału;

6)

zaświadczenie organu nadzorczego państwa, w którym znajduje się siedziba zagranicznego

zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji, o posiadaniu przez ten

zakład zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

oraz o spełnianiu przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji

wymogów wypłacalności, o których mowa w pkt 2, zawierające informację o sytuacji finansowej

tego zakładu;

7

sprawozdanie finansowe za okres ostatnich 3 lat przed dniem złożenia wniosku działalności

zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji wraz ze sprawozdaniem

z jego badania;

8)

bilans dla celów wypłacalności za okres ostatnich 3 lat przed dniem złożenia wniosku

działalności zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji;

9)

w przypadku wniosku zagranicznego zakładu ubezpieczeń - dowód, że krajowe zakłady

ubezpieczeń mogą wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium państwa, w którym

zagraniczny zakład ubezpieczeń ma siedzibę;

10)

w przypadku wniosku zagranicznego zakładu reasekuracji - dowód, że krajowe zakłady

reasekuracji mogą wykonywać działalność reasekuracyjną na terytorium państwa, w którym

zagraniczny zakład reasekuracji ma siedzibę;

11)

informacje o wysokości funduszu organizacyjnego przeznaczonego na utworzenie administracji

głównego oddziału i zorganizowanie jego jednostek terenowych;

12)

wskazanie źródeł środków finansowych niezbędnych do wypłacenia odszkodowań i świadczeń

z tytułu zawartych umów ubezpieczenia, pokrycia kapitałowego wymogu wypłacalności

i minimalnego wymogu kapitałowego;

13)

zgodę osoby proponowanej na stanowisko dyrektora głównego oddziału oraz osób proponowanych

na stanowiska jego zastępców, a także zgodę osób mających nadzorować inne kluczowe

funkcje na wykonywanie obowiązków w głównym oddziale;

14)

życiorysy osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców

oraz osób nadzorujących inne kluczowe funkcje;

15)

dokumenty potwierdzające posiadanie odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia zawodowego

niezbędnego do zarządzania zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji osoby proponowanej

na stanowisko dyrektora i osób proponowanych na stanowiska jego zastępców;

16)

dokumenty potwierdzające posiadanie odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia zawodowego

osób przewidzianych do nadzorowania innych kluczowych funkcji;

17)

dane o wykształceniu i doświadczeniu zawodowym osoby proponowanej na stanowisko aktuariusza

nadzorującego funkcję aktuarialną, w tym kopie dokumentów potwierdzających posiadane

wykształcenie oraz kopię decyzji o wpisie do rejestru aktuariuszy;

18)

zaświadczenia albo oświadczenia o niekaralności osób proponowanych na stanowiska dyrektora

głównego oddziału i jego zastępców oraz osób przewidzianych do nadzorowania innych

kluczowych funkcji;

19)

oświadczenia osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców

oraz osób przewidzianych do nadzorowania innych kluczowych funkcji o toczących się

przeciwko nim postępowaniach sądowych w związku ze sprawą gospodarczą;

20)

oświadczenia osób proponowanych na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców

oraz osób przewidzianych do nadzorowania innych kluczowych funkcji o uczestnictwie

w organach zarządzających i nadzorujących spółek handlowych.

5.

Do wniosku zagranicznego zakładu ubezpieczeń dołącza się również

1)

projekty ogólnych warunków ubezpieczeń, w zakresie których ma być wydane zezwolenie;

2)

oświadczenie doradcy inwestycyjnego o wyrażeniu zgody na zatrudnienie - w przypadku

wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w zakresie

ubezpieczeń na życie, jeżeli są związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym;

3)

listę ustanowionych w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej reprezentantów

do spraw roszczeń - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w grupie 10 załącznika

do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 4 pkt 9 i 10, nie dotyczy państw, z którymi Rzeczpospolitą

Polską wiążą umowy międzynarodowe zapewniające zasadę wzajemności.

7.

Oświadczenie o niekaralności, o którym mowa w ust. 4 pkt 18, składa się pod rygorem

odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie zawiera

w nim klauzulę następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych zeznań.

8.

Dokumenty, o których mowa w ust. 4 i 5, sporządza się w języku polskim lub tłumaczy

na język polski. Tłumaczenie może być sporządzone wyłącznie przez tłumacza przysięgłego

lub konsula Rzeczypospolitej Polskiej.

9.

Dokumenty urzędowe przed tłumaczeniem wymagają zalegalizowania przez konsula Rzeczypospolitej

Polskiej. Obowiązku legalizacji nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której

Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej, o którym mowa w art. 182

ust. 1, jest wydawane w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń, o których mowa

w załączniku do ustawy.

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej, o którym mowa w art. 182 ust.

2, jest wydawane w zakresie

1)

reasekuracji ubezpieczeń na życie, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy;

2)

reasekuracji pozostałych ubezpieczeń osobowych oraz ubezpieczeń majątkowych, o których

mowa w dziale II załącznika do ustawy;

3)

reasekuracji ubezpieczeń, o których mowa w pkt 1 i 2.

3.

Zezwolenie może być wydane, jeżeli w państwie, w którym znajduje się siedziba zagranicznego

zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji, zakład ten posiada odpowiednie

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

we wnioskowanym zakresie i wykonuje działalność w formie organizacyjno-prawnej odpowiadającej

spółce akcyjnej albo towarzystwu ubezpieczeń wzajemnych lub towarzystwu reasekuracji

wzajemnej.

4.

Wymóg co do formy, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy podmiotów zagranicznych wykonujących

działalność ubezpieczeniową lub reasekuracyjną, których siedziba znajduje się w państwach

należących do Światowej Organizacji Handlu, lub jeżeli wynika to z umów międzynarodowych

zawartych przez Unię Europejską.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń, który złożył wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej przez główny oddział lub uzyskał takie zezwolenie na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, może złożyć wniosek o przyznanie mu łącznie następujących uprawnień

do

1)

obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności w odniesieniu do wyników całej działalności

ubezpieczeniowej, którą zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje

przez główne oddziały mające siedziby na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej;

2)

złożenia kaucji, o której mowa w art. 187, jedynie na terytorium jednego spośród państw

członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń

zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały;

3)

umiejscowienia aktywów odpowiadających minimalnemu wymogowi kapitałowemu na terytorium

jednego spośród państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny

zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową przez

główne oddziały.

2.

Przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zagraniczny zakład ubezpieczeń uwzględnia

wyłącznie działalność ubezpieczeniową i działalność reasekuracyjną wykonywane przez

główne oddziały mające siedziby w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

3.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń występuje o przyznanie uprawnień, o których mowa w

ust. 1, do organu nadzoru oraz organów nadzorczych innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich Unii Europejskiej, w których zamierza wykonywać lub wykonuje

działalność ubezpieczeniową przez główny oddział.

4.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, zagraniczny zakład ubezpieczeń wskazuje organ

nadzorczy jednego spośród państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których

zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową

przez główne oddziały.

5.

Nadzór nad wypłacalnością zagranicznego zakładu ubezpieczeń w odniesieniu do jego

działalności wykonywanej przez główne oddziały na terytorium państw członkowskich

Unii Europejskiej sprawuje organ nadzorczy wskazany we wniosku, o którym mowa w ust.

1.

6.

Kaucję, o której mowa w art. 187, składa się w państwie członkowskim Unii Europejskiej,

w którym ma siedzibę organ nadzorczy wskazany we wniosku, o którym mowa w ust. 1.

7.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, mogą być przyznane, gdy wyrażą na to zgodę organy

nadzorcze wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których

zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje działalność ubezpieczeniową

przez główne oddziały i na terytorium których złożył wniosek o przyznanie uprawnień.

Organ nadzoru udziela zgody, w drodze decyzji, po dokonaniu w szczególności oceny

sytuacji finansowej zagranicznego zakładu ubezpieczeń, w tym jego wypłacalności.

8.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, przysługują po wyrażeniu zgody, o której mowa

w ust. 7, od dnia przekazania informacji przez wskazany organ nadzorczy, o którym

mowa w ust. 4, organom nadzorczym pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej,

na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje

działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały, o zamiarze sprawowania nadzoru

nad wypłacalnością tego zakładu ubezpieczeń.

9.

Organ nadzoru przekazuje organom nadzorczym państw członkowskich Unii Europejskiej,

na terytorium których zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać lub wykonuje

działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały informacje niezbędne do sprawowania

nadzoru nad wypłacalnością zagranicznego zakładu ubezpieczeń w odniesieniu do jego

działalności wykonywanej przez główny oddział na terytorium państw członkowskich Unii

Europejskiej, lub występuje do nich o te informacje.

10.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń traci uprawnienia, o których mowa w ust. 1, z chwilą

cofnięcia zgody na ich przyznanie przez organ nadzorczy, który takiej zgody udzielił.

11.

Nadzór sprawowany przez wskazany organ nadzorczy, o którym mowa w ust. 4, jest traktowany

tak jak nadzór, o którym mowa w rozdziale 8.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń rozpoczyna wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

w terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej przez główny oddział.

2.

Zagraniczny zakład reasekuracji rozpoczyna wykonywanie działalności reasekuracyjnej

w terminie nieprzekraczającym 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia na wykonywanie

działalności reasekuracyjnej przez główny oddział.

Zmiana rzeczowego zakresu działalności głównego oddziału wymaga uzyskania zezwolenia

organu nadzoru.

1.

Wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub

działalności reasekuracyjnej przez zagraniczny zakład reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej może być rozpoczęte po złożeniu kaucji w celu zabezpieczenia przyszłych zobowiązań

z tytułu umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji zawartych przez główny oddział na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Kaucja jest równa co najmniej równowartości w złotych 25% nieprzekraczalnego dolnego

progu minimalnego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 272 ust. 1.

3.

Kaucja jest utrzymywana przez cały okres działalności głównego oddziału na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Kaucja podlega zdeponowaniu na wyodrębnionym, oprocentowanym rachunku w banku mającym

siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który posiada fundusze własne w

wysokości stanowiącej równowartość w złotych co najmniej 100 mln euro, ustaloną zgodnie

z art. 272 ust. 6.

5.

Kaucja wraz z odsetkami jest zaliczana na poczet dopuszczonych podstawowych środków

własnych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego.

6.

Kaucja wraz z odsetkami podlega zwrotowi zagranicznemu zakładowi ubezpieczeń lub zagranicznemu

zakładowi reasekuracji po zaspokojeniu wszystkich roszczeń wynikających z umów ubezpieczenia

lub umów reasekuracji zawartych za pośrednictwem głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

7.

Kaucja nie podlega egzekucji. Zaspokojenie z kaucji za zgodą organu nadzoru, wydaną

w drodze decyzji, może nastąpić jedynie w trakcie likwidacji głównego oddziału.

1.

Zezwolenie na wykonywanie przez główny oddział działalności ubezpieczeniowej przez

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub działalności reasekuracyjnej przez zagraniczny

zakład reasekuracji nie może być wydane, jeżeli

1)

wniosek zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji nie

spełnia wymagań określonych w ustawie;

2)

osoby proponowane na stanowiska dyrektora głównego oddziału i jego zastępców lub osoby

przewidziane do nadzorowania innych kluczowych funkcji nie spełniają wymagań określonych

w ustawie;

3)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie daje rękojmi

prawidłowego wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie spełnia wymogów

wypłacalności, o których mowa w art. 182 ust. 4 pkt 2;

5)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie posiada środków

finansowych w wysokości równej co najmniej funduszowi organizacyjnemu i środków własnych

głównego oddziału ustalonych w planie działalności;

6)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie posiada środków

finansowych niezbędnych do zapewnienia pokrycia kapitałowego wymogu wypłacalności

głównego oddziału lub środków finansowych niezbędnych do zapewnienia pokrycia minimalnego

wymogu kapitałowego głównego oddziału;

7)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji posługuje się wartościami

majątkowymi pochodzącymi z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł lub mającymi związek

z finansowaniem terroryzmu;

8)

plan działalności nie zapewnia zdolności do wykonywania zobowiązań głównego oddziału;

9)

w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji zaistnieją następujące przesłanki

a)

bliskie powiązania między zagranicznym zakładem ubezpieczeń lub zagranicznym zakładem

reasekuracji i inną osobą fizyczną lub prawną stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę

w sprawowaniu nadzoru,

b)

przepisy obowiązujące w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

a także trudności w stosowaniu tych przepisów, mające zastosowanie do osoby fizycznej

lub prawnej, z którą zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji

posiada bliskie powiązania, stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę w sprawowaniu

nadzoru.

2.

Zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy,

z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, nie może być wydane,

jeżeli zagraniczny zakład ubezpieczeń nie przedłoży listy reprezentantów do spraw

roszczeń.

1.

Główny oddział tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów wypłacalności przeznaczone

na pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z zawartych przez

główny oddział umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub umów reasekuracji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Główny oddział tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów rachunkowości przeznaczone

na pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z zawartych przez

główny oddział umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Główny oddział posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszczone środki

własne w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności.

2.

Główny oddział posiada dopuszczone podstawowe środki własne w wysokości nie niższej

niż minimalny wymóg kapitałowy. Dopuszczone podstawowe środki własne głównego oddziału

nie mogą być niższe niż 50% nieprzekraczalnego dolnego progu minimalnego wymogu kapitałowego,

o którym mowa w art. 272 ust. 1.

3.

Przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego

uwzględnia się wyłącznie działalność ubezpieczeniową i działalność reasekuracyjną

wykonywane przez główny oddział.

4.

Aktywa odpowiadające kapitałowemu wymogowi wypłacalności są lokowane przez główny

oddział zgodnie z następującymi zasadami

1)

aktywa do wysokości minimalnego wymogu kapitałowego są lokowane na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

nadwyżka aktywów ponad minimalny wymóg kapitałowy jest lokowana na terytorium państw

członkowskich Unii Europejskiej.

Przepisy określające uprawnienia organu nadzoru w stosunku do organów zakładu ubezpieczeń

i zakładu reasekuracji stosuje się odpowiednio do dyrektora głównego oddziału i jego

zastępców.

1.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Decyzja zatwierdzająca umowę, o której mowa w ust. 1, może być wydana, jeżeli zakład

ubezpieczeń przejmujący portfel ubezpieczeń posiada dopuszczone środki własne w wysokości

nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności.

3.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej po uzyskaniu

od właściwych organów nadzorczych tego państwa

1)

informacji w zakresie dopuszczalności, według prawa tego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, przeniesienia portfela ubezpieczeń;

2)

pozytywnej opinii lub zgody na dokonanie przeniesienia portfela ubezpieczeń;

3)

informacji w zakresie posiadania przez zakład ubezpieczeń przejmujący portfel ubezpieczeń

dopuszczonych środków własnych w wysokości kapitałowego wymogu wypłacalności.

4.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela ubezpieczeń posiadanego przez główny oddział zagranicznego zakładu ubezpieczeń

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz głównego oddziału, który uzyskał

zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, po uzyskaniu od właściwych organów

nadzorczych tego państwa informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 3.

5.

W przypadku gdy ryzyko objęte umową ubezpieczenia zawartą przez główny oddział zagranicznego

zakładu ubezpieczeń na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej umiejscowione jest w innym

niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka,

organ nadzoru zatwierdza przeniesienie portfela ubezpieczeń, o którym mowa w ust.

1, 3 lub 4, po uzyskaniu zgody właściwych organów nadzorczych państwa członkowskiego

Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka.

6.

Do umów o przeniesienie portfela ubezpieczeń, o których mowa w ust. 1, 3 i 4, przepisy

art. 300-304 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ nadzoru zatwierdza, w drodze decyzji, umowę o przeniesienie całości lub części

portfela reasekuracji posiadanego przez główny oddział zagranicznego zakładu reasekuracji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz zakładu reasekuracji lub zakładu

ubezpieczeń mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Decyzja zatwierdzająca umowę, o której mowa w ust. 1, może być wydana, jeżeli zakład

reasekuracji lub zakład ubezpieczeń przejmujący portfel reasekuracji posiada dopuszczone

środki własne w wysokości kapitałowego wymogu wypłacalności.

3.

Do umów o przeniesienie portfela reasekuracji przepisy art. 307-309 stosuje się odpowiednio.

1.

Organ nadzoru cofa, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie przez główny oddział

działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub działalności

reasekuracyjnej przez zagraniczny zakład reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli zakład ten w państwie, w którym znajduje się jego siedziba

1)

utracił zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej;

2)

został postawiony w stan likwidacji lub ogłoszono jego upadłość.

2.

Organ nadzoru może cofnąć, w drodze decyzji, zezwolenie na wykonywanie działalności

w zakresie jednej lub więcej grup ubezpieczeń albo jednego lub kilku rodzajów ubezpieczeń

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń bądź jednego lub obu rodzajów reasekuracji przez

zagraniczny zakład reasekuracji, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji

gdy

1)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji przestał spełniać

warunki uzyskania zezwolenia;

2)

główny oddział wykonuje działalność z naruszeniem przepisów prawa, statutu lub nie

zapewnia zdolności zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji

do wykonywania zobowiązań;

3)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji wystąpił do organu

nadzoru z wnioskiem o cofnięcie zezwolenia, pod warunkiem

a)

zagwarantowania zabezpieczenia interesów ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia, w szczególności w zakresie spełnienia świadczeń i wypłaty odszkodowań

- w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń,

b)

zagwarantowania zabezpieczenia interesów ubezpieczających, ubezpieczonych lub uprawnionych

z umów ubezpieczenia podlegających reasekuracji oraz cedentów - w przypadku zagranicznego

zakładu reasekuracji;

4)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie rozpoczął wykonywania

działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w terminie, o którym mowa w art. 185;

5)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie wykonuje działalności

ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy;

6)

zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie zrealizował

w terminie planu naprawczego albo krótkoterminowego planu finansowego;

7)

w stosunku odpowiednio do akcjonariuszy albo udziałowców zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji zaistnieją następujące przesłanki

a)

bliskie powiązania między zagranicznym zakładem ubezpieczeń lub zagranicznym zakładem

reasekuracji i inną osobą fizyczną lub prawną stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę

w sprawowaniu nadzoru,

b)

przepisy obowiązujące w państwie niebędącym państwem członkowskim Unii Europejskiej,

a także trudności w stosowaniu tych przepisów, mające zastosowanie do osoby fizycznej

lub prawnej, z którą zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji

posiada bliskie powiązania, stanowiłyby dla organu nadzoru przeszkodę w sprawowaniu

nadzoru.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 4, organ nadzoru może cofnąć zezwolenie

1)

w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń - w zakresie grup ubezpieczeń, w których

wykonywanie działalności ubezpieczeniowej nie zostało rozpoczęte;

2)

w przypadku zagranicznego zakładu reasekuracji - w zakresie rodzaju reasekuracji,

w którym wykonywanie działalności reasekuracyjnej nie zostało rozpoczęte.

4.

Organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny

zakład ubezpieczeń w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w grupie 10

załącznika do ustawy, z wyjątkiem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika,

w przypadku stwierdzenia braku reprezentanta do spraw roszczeń w państwie członkowskim

Unii Europejskiej.

5.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń zawiadamia organ nadzoru w terminie 7 dni o zaprzestaniu

wykonywania działalności ubezpieczeniowej lub zawierania umów ubezpieczenia w danej

grupie ubezpieczeń.

6.

Zagraniczny zakład reasekuracji zawiadamia organ nadzoru w terminie 7 dni o zaprzestaniu

wykonywania działalności reasekuracyjnej lub zawierania umów reasekuracji w zakresie

jednego rodzaju reasekuracji.

1.

Cofnięcie zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej przez główny oddział

zagranicznemu zakładowi ubezpieczeń, dla którego organ nadzoru jest wskazanym właściwym

organem, o którym mowa w art. 184 ust. 4, wymaga powiadomienia organów nadzorczych

pozostałych państw członkowskich Unii Europejskiej, na terytorium których zagraniczny

zakład ubezpieczeń wykonuje działalność ubezpieczeniową przez główne oddziały.

2.

W przypadku gdy organ nadzorczy, będący wskazanym właściwym organem, o którym mowa

w art. 184 ust. 4, poinformuje organ nadzoru o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie

działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń na jego terytorium

przez główny oddział, organ nadzoru zastosuje wobec tego zagranicznego zakładu ubezpieczeń

odpowiednie środki przewidziane w ustawie.

3.

W przypadku gdy powodem cofnięcia zezwolenia, o którym mowa w ust. 2, jest niedobór

wymaganych dopuszczonych środków własnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności

lub niedobór dopuszczonych podstawowych środków własnych na pokrycie minimalnego wymogu

kapitałowego, organ nadzoru cofa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń przez główny oddział na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

„1. Do postępowań w sprawach przedsiębiorców wszczętych na podstawie przepisów dotychczasowych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1 ust.

1, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Rozwiązanie głównego oddziału następuje po przeprowadzeniu jego likwidacji.

1.

Organ nadzoru może zarządzić likwidację głównego oddziału, w przypadku gdy

1)

działalność głównego oddziału jest wykonywana z naruszeniem przepisów prawa, statutu,

planu działalności lub nie zapewnia zdolności zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub

zagranicznego zakładu reasekuracji do wykonywania zobowiązań;

2)

główny oddział nie spełnia świadczeń ubezpieczeniowych lub świadczeń z tytułu zawartych

umów reasekuracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo spełnia je z opóźnieniem

lub częściowo;

3)

zostało wszczęte postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne wobec zagranicznego zakładu

ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji w państwie jego siedziby;

4)

zachodzą okoliczności określone w art. 322 ust. 1.

2.

W przypadku zarządzenia likwidacji głównego oddziału organ nadzoru wyznacza likwidatora.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem rozdziału

6, art. 194 i art. 195, które wchodzą w życie po upływie 18 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Likwidator składa sprawozdanie o przebiegu likwidacji co 3 miesiące od dnia otwarcia

likwidacji. Organ nadzoru może żądać przedstawiania sprawozdań o przebiegu likwidacji

w terminach krótszych oraz przekazywania dodatkowych informacji.

2.

W przypadku zarządzenia likwidacji głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń

główny oddział nie może

1)

zawierać umów ubezpieczenia;

2)

przedłużać zawartych umów ubezpieczenia;

3)

obejmować ochroną ubezpieczeniową nowych ryzyk na podstawie zawartych umów ubezpieczenia;

4)

podwyższać sum ubezpieczenia w zawartych umowach ubezpieczenia;

5)

dokonywać zmian umów ubezpieczenia zwiększających odpowiedzialność głównego oddziału.

3.

W przypadku likwidacji głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń przepis

art. 173 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku zarządzenia likwidacji głównego oddziału główny oddział nie może

1)

zawierać umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

2)

przedłużać zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji czynnej;

3)

przyjmować nowych cesji w ramach zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji

czynnej;

4)

zwiększać odpowiedzialności w ramach zawartych umów reasekuracji czynnej i umów retrocesji

czynnej.

5.

W przypadku likwidacji dobrowolnej głównego oddziału na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub utraty zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności

reasekuracyjnej w państwie, w którym znajduje się siedziba zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji, likwidatorem głównego oddziału jest jego dyrektor.

6.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń powiadamia organ nadzoru

o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 194 ust. 1-4, w terminie 3 dni od

dnia powzięcia informacji o zaistnieniu tych okoliczności, oraz trzykrotnie ogłasza

o ich zaistnieniu w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym. Ogłoszenia są dokonywane w

odstępach nie krótszych niż 7 dni i nie dłuższych niż 14 dni. Pierwszego ogłoszenia

dokonuje się w terminie 7 dni od dnia powiadomienia organu nadzoru.

7.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który nie powiadomi

organu nadzoru oraz nie dokona wymaganych ogłoszeń o okolicznościach, o których mowa

w art. 194 ust. 1-4, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z zagranicznym zakładem

ubezpieczeń za szkodę wyrządzoną z tego tytułu wierzycielom.

8.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu reasekuracji powiadamia organ nadzoru

o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 194 ust. 1-4, w terminie 3 dni od

dnia powzięcia informacji o zaistnieniu tych okoliczności.

9.

Dyrektor głównego oddziału zagranicznego zakładu reasekuracji, który nie powiadomi

organu nadzoru o okolicznościach, o których mowa w art. 194 ust. 1-4, odpowiada całym

swoim majątkiem solidarnie z zagranicznym zakładem reasekuracji za szkodę wyrządzoną

z tego tytułu wierzycielom.

Jeżeli środki stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności

nie wystarczą na pokrycie wszystkich zobowiązań głównego oddziału, za zgodą organu

nadzoru, wydaną w drodze decyzji, zaspokojenie niepokrytej części zobowiązań następuje

z kaucji, o której mowa w art. 187.

Do likwidacji głównego oddziału stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych dotyczące likwidacji spółki akcyjnej.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń i zagraniczny zakład reasekuracji odpowiadają za zobowiązania

głównego oddziału całym swoim majątkiem.

1.

Z dniem przeniesienia przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład

reasekuracji siedziby do państwa członkowskiego Unii Europejskiej

1)

główny oddział, który uzyskał zezwolenia na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, staje się

oddziałem;

2)

wygasa zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej lub działalności reasekuracyjnej

przez główny oddział;

3)

kaucja, o której mowa w art. 187, wraz z odsetkami, podlega zwrotowi.

2.

Z dniem przeniesienia siedziby głównego oddziału do powstałego oddziału stosuje się

przepisy rozdziału 8.

3.

Organ nadzoru, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania informacji od organu nadzorczego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, do którego została przeniesiona siedziba

zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji, o przeniesieniu

siedziby zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub zagranicznego zakładu reasekuracji

do tego państwa, przekazuje temu zakładowi informację o warunkach, na jakich działalność

ta jest wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Powstały oddział do czasu uzyskania od organu nadzoru informacji, o której mowa w

ust. 3, albo upływu terminu, o którym mowa w ust. 3, może wykonywać działalność ubezpieczeniową

i działalność reasekuracyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez główny

oddział.

5.

W przypadku nieprzekazania przez organ nadzorczy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

do którego została przeniesiona siedziba zagranicznego zakładu ubezpieczeń lub siedziba

zagranicznego zakładu reasekuracji, organowi nadzoru informacji, o której mowa w ust.

3, organ nadzoru może zakazać wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

działalności ubezpieczeniowej przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub działalności

reasekuracyjnej przez zagraniczny zakład reasekuracji.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń może wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej w ramach swobody świadczenia usług lub przez

oddział, w zakresie objętym zezwoleniem na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej.

2.

Krajowy zakład reasekuracji może wykonywać działalność reasekuracyjną na terytorium

państwa członkowskiego Unii Europejskiej w ramach swobody świadczenia usług lub przez

oddział, w zakresie objętym zezwoleniem na wykonywanie działalności reasekuracyjnej.

3.

Działalność krajowego zakładu ubezpieczeń i krajowego zakładu reasekuracji w zakresie,

o którym mowa w ust. 1 i 2, podlega nadzorowi organu nadzoru.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej może wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli uzyskał odpowiednie zezwolenie na wykonywanie tej działalności w

państwie, w którym ma swoją siedzibę.

2.

Zagraniczny zakład reasekuracji z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej może wykonywać działalność reasekuracyjną na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, jeżeli uzyskał odpowiednie zezwolenie na wykonywanie tej działalności w

państwie, w którym ma swoją siedzibę.

3.

Wyłączny nadzór nad gospodarką finansową zagranicznego zakładu ubezpieczeń z innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub zagranicznego

zakładu reasekuracji z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, wykonującego działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sprawuje

organ nadzorczy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zakład ma swoją

siedzibę.

1

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej wykonujący działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej stosuje przepisy prawa polskiego w zakresie niezbędnym dla ochrony nadrzędnego

interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców

zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, chyba że co innego wynika z umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska

jest stroną, z zastrzeżeniem art. 204 ust. 3.

2.

Za zobowiązania z tytułu wykonywanej działalności ubezpieczeniowej lub działalności

reasekuracyjnej zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji

odpowiada całym swoim majątkiem.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej może wykonywać działalność ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przez oddział po otrzymaniu

1)

przez organ nadzoru od organu nadzorczego państwa, w którym znajduje się siedziba

zagranicznego zakładu ubezpieczeń, odpowiednich danych i informacji zawierających

a)

zaświadczenie potwierdzające, że zagraniczny zakład ubezpieczeń posiada dopuszczone

środki własne w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności i dopuszczone

podstawowe środki własne w wysokości nie niższej niż minimalny wymóg kapitałowy,

b)

wskazanie Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa, na terytorium którego zagraniczny

zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową,

c)

plan działalności, w tym rodzaje ryzyka, które zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza

ubezpieczać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, i strukturę organizacyjną oddziału,

d)

adres oddziału na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

e)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami zakładu

ubezpieczeń w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu reprezentacji,

f)

oświadczenie, że zakład ubezpieczeń jest członkiem Polskiego Biura Ubezpieczycieli

Komunikacyjnych, w przypadku gdy zamierza on wykonywać działalność w zakresie ubezpieczeń,

o której mowa w dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyłączeniem odpowiedzialności

cywilnej przewoźnika;

2)

od organu nadzoru informacji o warunkach, na których działalność ta jest wykonywana

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Organ nadzoru przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 2, organowi nadzorczemu

państwa, w którym znajduje się siedziba zagranicznego zakładu ubezpieczeń, w terminie

2 miesięcy od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1.

3.

W przypadku gdy organ nadzoru nie przekaże informacji, o których mowa w ust. 1 pkt

2, organowi nadzorczemu państwa, w którym znajduje się siedziba zagranicznego zakładu

ubezpieczeń, w terminie określonym w ust. 2, zagraniczny zakład ubezpieczeń może rozpocząć

wykonywanie działalności przez oddział po upływie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez

organ nadzoru informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, chyba że organ nadzoru wskaże

wcześniejszy dzień, od którego działalność może być podjęta.

4.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. c-e, zagraniczny

zakład ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej informuje organ nadzoru co najmniej na miesiąc przed planowanym wprowadzeniem

tych zmian.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej może wykonywać działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, po otrzymaniu

przez organ nadzoru od organów nadzorczych państwa, w którym znajduje się siedziba

zagranicznego zakładu ubezpieczeń

1)

zaświadczenia potwierdzającego, że zagraniczny zakład ubezpieczeń posiada dopuszczone

środki własne na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności oraz dopuszczone podstawowe

środki własne na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego;

2)

informacji o grupach ubezpieczeń, w których zagraniczny zakład ubezpieczeń posiada

zezwolenie na wykonywanie działalności;

3)

informacji o rodzajach ryzyka, które zagraniczny zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej może rozpocząć wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w inny sposób niż przez oddział, w ramach

swobody świadczenia usług, w dniu, w którym otrzyma informację od organu nadzorczego

państwa, w którym znajduje się jego siedziba, o wysłaniu do organu nadzoru zaświadczenia

i informacji, o których mowa w ust. 1.

3.

O zamiarze zmiany informacji, o których mowa w ust. 1, zagraniczny zakład ubezpieczeń

z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej informuje

organ nadzoru co najmniej na miesiąc przed planowanym wprowadzeniem tych zmian.

1.

Zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej, który zamierza wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale

II w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika,

w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, przekazuje organowi

nadzoru, za pośrednictwem organu nadzorczego państwa, w którym znajduje się jego siedziba

1)

imiona i nazwiska lub nazwy, a także adresy przedstawicieli do spraw roszczeń upoważnionych

do jego reprezentowania w zakresie niezbędnym do

a)

podejmowania i zaspokajania zgłaszanych roszczeń oraz

b)

zapewnienia zastępstwa prawnego zakładu w sporach przed polskimi sądami powszechnymi;

2)

oświadczenie, że jest członkiem Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

2.

W przypadku gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń nie wyznaczy przedstawiciela do spraw

roszczeń, organ nadzoru może wyrazić zgodę na reprezentowanie zakładu ubezpieczeń

w zakresie, o którym mowa w ust. 1, przez ustanowionego przez ten zakład na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej reprezentanta do spraw roszczeń.

W przypadku gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zamierza zawierać umowy koasekuracji

dużych ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyko jest umiejscowione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący lub uczestniczy w umowie koasekuracji

przez oddział ustanowiony w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż państwo,

w którym koasekurator wiodący ma siedzibę,

4)

koasekurator wiodący ustala wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia

- przepisy art. 207 i art. 208 stosuje się wyłącznie do zagranicznego zakładu ubezpieczeń

będącego koasekuratorem wiodącym, mającego siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń, który zamierza rozpocząć wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

przez oddział, zawiadamia o tym organ nadzoru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na

terytorium którego krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową

przez oddział;

2)

plan działalności, w tym rodzaje ryzyka, które krajowy zakład ubezpieczeń zamierza

ubezpieczać w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej,

i strukturę organizacyjną oddziału;

3)

adres oddziału w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami krajowego

zakładu ubezpieczeń w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu

reprezentacji;

5)

oświadczenie, że krajowy zakład ubezpieczeń jest członkiem biura narodowego i zagranicznego

ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego przyjmującego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej, w przypadku gdy zamierza on wykonywać działalność ubezpieczeniową w

zakresie ubezpieczeń, o których mowa dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy, z

wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika.

3.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia organ nadzoru przekazuje informacje,

o których mowa w ust. 2, wraz z oświadczeniem, że krajowy zakład ubezpieczeń posiada

dopuszczone środki własne w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności

i dopuszczone podstawowe środki własne w wysokości nie niższej niż minimalny wymóg

kapitałowy, organom nadzorczym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową przez oddział,

oraz informuje o tym zakład ubezpieczeń, którego to dotyczy.

4.

W terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia organ nadzoru może odmówić,

w drodze decyzji, przekazania organom nadzorczym państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową

przez oddział, informacji oraz oświadczenia, o których mowa w ust. 2, jeżeli

1)

sytuacja finansowa krajowego zakładu ubezpieczeń nie pozwala na utworzenie oddziału;

2)

struktura organizacyjna oddziału nie zapewnia prawidłowego wykonywania działalności;

3)

osoby mające kierować oddziałem nie posiadają odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia

zawodowego niezbędnego do zarządzania krajowym zakładem ubezpieczeń lub nie dają rękojmi

prowadzenia spraw zakładu ubezpieczeń w sposób należyty lub były skazane za umyślne

przestępstwo prawomocnym wyrokiem sądu;

4)

przedstawiony plan działalności nie zapewnia zdolności krajowego zakładu ubezpieczeń

do wykonywania zobowiązań.

5.

Krajowy zakład ubezpieczeń może ustanowić oddział

1)

jeżeli po przekazaniu informacji i oświadczenia zgodnie z ust. 3 otrzyma od organów

nadzorczych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zakład zamierza wykonywać

działalność ubezpieczeniową przez oddział, informację o warunkach, na jakich działalność

ta będzie wykonywana, albo

2)

w przypadku nieotrzymania od organów nadzorczych państwa członkowskiego Unii Europejskiej

informacji, o której mowa w pkt 1 - po upływie 2 miesięcy od dnia otrzymania przez

zakład ubezpieczeń od organu nadzoru informacji o przekazaniu do organu nadzorczego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza

wykonywać działalność ubezpieczeniową przez oddział, informacji i oświadczenia zgodnie

z ust. 3.

6.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2-4, krajowy

zakład ubezpieczeń informuje organ nadzoru oraz organy nadzorcze państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym znajduje się siedziba oddziału krajowego zakładu ubezpieczeń,

co najmniej na miesiąc przed planowanym wprowadzeniem tych zmian. Przepisy ust. 3-5

stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowy zakład reasekuracji, który zamierza rozpocząć wykonywanie działalności reasekuracyjnej

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

przez oddział, przekazuje organowi nadzoru następujące informacje

1)

nazwę i adres krajowego zakładu reasekuracji;

2)

nazwę innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, na

terytorium którego krajowy zakład reasekuracji zamierza wykonywać działalność reasekuracyjną

przez oddział;

3)

zakres planowanej działalności reasekuracyjnej w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej;

4)

adres oddziału w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej;

5)

imiona i nazwiska osób upoważnionych do reprezentowania oraz kierowania sprawami krajowego

zakładu reasekuracji w zakresie jego działalności przez oddział, ze wskazaniem sposobu

reprezentacji.

2.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, organ

nadzoru przekazuje je organom nadzorczym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład reasekuracji zamierza rozpocząć

wykonywanie działalności reasekuracyjnej przez oddział, wraz z oświadczeniem dotyczącym

posiadania przez krajowy zakład reasekuracji dopuszczonych środków własnych w wysokości

nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności i dopuszczonych podstawowych środków

własnych w wysokości nie niższej niż minimalny wymóg kapitałowy.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń, który zamierza wykonywać działalność ubezpieczeniową na

terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, zawiadamia o

tym organ nadzoru.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie rodzajów ryzyka, jakie krajowy

zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać, a w przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń

zamierza wykonywać działalność w zakresie ubezpieczeń, o których mowa w dziale II

w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika,

także

1)

imiona i nazwiska lub nazwy oraz adresy przedstawicieli do spraw roszczeń upoważnionych

do jego reprezentowania w zakresie niezbędnym do

a)

podejmowania i zaspokajania zgłaszanych roszczeń oraz

b)

zapewnienia zastępstwa prawnego zakładu w sporach przed sądami powszechnymi;

2)

oświadczenie, że krajowy zakład ubezpieczeń jest członkiem biura narodowego i zagranicznego

ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego.

3.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, organ

nadzoru przekazuje organowi nadzorczemu państwa innego niż Rzeczpospolita Polska członkowskiego

Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność

w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług

1)

zaświadczenie potwierdzające, że krajowy zakład ubezpieczeń posiada dopuszczone środki

własne na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i dopuszczone podstawowe środki

własne na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego;

2)

informację o grupach ubezpieczeń, w których krajowy zakład ubezpieczeń posiada zezwolenie

na wykonywanie działalności;

3)

informację o rodzajach ryzyka, które krajowy zakład ubezpieczeń zamierza ubezpieczać

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej;

4)

w przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń zamierza wykonywać działalność w zakresie

ubezpieczeń, o których mowa w dziale II w grupie 10 załącznika do ustawy, z wyjątkiem

odpowiedzialności cywilnej przewoźnika - dane osobowe przedstawicieli krajowego zakładu

ubezpieczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 1, oraz oświadczenie, że krajowy zakład ubezpieczeń

jest członkiem biura narodowego i zagranicznego ubezpieczeniowego funduszu gwarancyjnego.

4.

Organ nadzoru informuje krajowy zakład ubezpieczeń o przekazaniu informacji, o których

mowa w ust. 3. Po otrzymaniu tej informacji krajowy zakład ubezpieczeń może wykonywać

działalność ubezpieczeniową na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody

świadczenia usług.

5.

O zamiarze zmiany danych lub informacji, o których mowa w ust. 2, krajowy zakład ubezpieczeń

informuje organ nadzoru co najmniej na miesiąc przed wprowadzeniem tych zmian. Przepisy

ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń zamierza zawierać umowy koasekuracji dużych

ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyka są umiejscowione na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący albo uczestniczy w umowie

koasekuracji przez oddział ustanowiony w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym

niż państwo, w którym koasekurator wiodący ma siedzibę,

4)

koasekurator wiodący ustala wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia

- przepisy art. 211 stosuje się wyłącznie do krajowego zakładu ubezpieczeń będącego

koasekuratorem wiodącym.

2.

Krajowy zakład ubezpieczeń będący koasekuratorem wiodącym tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

dla celów wypłacalności z tytułu umów koasekuracji, o których mowa w ust. 1, zgodnie

z art. 224 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 225-237, z uwzględnieniem warunków umów koasekuracji.

1.

Organ nadzoru przekazuje informacje, oświadczenia i zaświadczenia organom nadzorczym

innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w języku

urzędowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym krajowy zakład ubezpieczeń

zamierza wykonywać działalność przez oddział lub w inny sposób niż przez oddział w

ramach swobody świadczenia usług, chyba że organy nadzorcze tego państwa nie zgłoszą

takiego wymogu.

2.

Organ nadzoru może zgłosić wymóg przekazania mu w języku polskim informacji, oświadczeń

i zaświadczeń dotyczących zagranicznego zakładu ubezpieczeń z innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który zamierza wykonywać działalność

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób niż przez

oddział w ramach swobody świadczenia usług.

Organ nadzoru informuje Komisję Europejską i EIOPA o liczbie i powodach odmów przekazania

informacji, oświadczeń lub zaświadczeń organom nadzorczym innych niż Rzeczpospolita

Polska państw członkowskich Unii Europejskiej, dotyczących krajowych zakładów ubezpieczeń,

niezbędnych do wykonywania na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej działalności ubezpieczeniowej przez oddział lub wykonywania

takiej działalności w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia

usług.

1.

Organ nadzoru może żądać przedstawienia przez zagraniczny zakład ubezpieczeń z innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej wykonujący działalność

ubezpieczeniową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej umów ubezpieczenia oraz innych

dokumentów w celu zbadania ich zgodności z przepisami prawa polskiego dotyczącymi

umowy ubezpieczenia.

2.

Jeżeli organ nadzoru stwierdzi, że zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny

zakład reasekuracji z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii

Europejskiej wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność przez

oddział lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, przy

wykonywaniu tej działalności nie przestrzega przepisów prawa polskiego, zobowiązuje

ten zakład, w drodze zalecenia, do usunięcia takiej nieprawidłowości. W przypadku

gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie wykonuje

tego zalecenia, organ nadzoru może zobowiązać go do jego wykonania w drodze decyzji.

3.

Jeżeli zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji nie podejmie

koniecznych działań, o których mowa w ust. 2, organ nadzoru informuje o tym organy

nadzorcze innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym zakład ten ma siedzibę.

4.

Jeżeli pomimo zastosowania środków przez organy nadzorcze innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej wobec zagranicznego zakładu ubezpieczeń

lub zagranicznego zakładu reasekuracji środki te okażą się niedostateczne lub nie

zostaną zastosowane a zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji

w dalszym ciągu narusza przepisy prawa polskiego, organ nadzoru, po poinformowaniu

właściwych organów nadzorczych państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

zakład ten ma siedzibę, może

1)

zastosować wszystkie uprawnienia przysługujące mu zgodnie z ustawą w stosunku do krajowych

zakładów ubezpieczeń lub krajowych zakładów reasekuracji, aby zapobiec dalszym naruszeniom

prawa;

2)

złożyć wniosek o pomoc do EIOPA.

5.

Organ nadzoru w ramach czynności, o których mowa w ust. 4 pkt 1, może również zakazać

wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności ubezpieczeniowej

przez zagraniczny zakład ubezpieczeń lub działalności reasekuracyjnej przez zagraniczny

zakład reasekuracji.

6.

Organ nadzoru informuje Komisję Europejską i EIOPA o przypadkach i powodach zastosowania

środków, o których mowa w ust. 4 pkt 1.

1.

Dokument potwierdzający zawarcie umowy ubezpieczenia przez zagraniczny zakład ubezpieczeń

z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej wykonujący

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność ubezpieczeniową przez oddział

lub w inny sposób niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, zawiera informacje

dotyczące

1)

adresu siedziby zagranicznego zakładu ubezpieczeń, który udziela ochrony ubezpieczeniowej,

a w przypadku zagranicznego zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział - adresu oddziału oraz adresu do doręczeń,

jeżeli jest inny niż adres oddziału;

2)

miejsca zawarcia umowy ubezpieczenia;

3)

właściwości sądu, w przypadku sporu między stronami umowy ubezpieczenia;

4)

daty zawarcia umowy ubezpieczenia i terminu jej obowiązywania;

5)

przedmiotu umowy ubezpieczenia i warunków jej wykonania;

6)

oznaczenia stron umowy ubezpieczenia;

7)

wysokości składki ubezpieczeniowej;

8)

wskazania ogólnych warunków ubezpieczenia, w oparciu o które została zawarta umowa

ubezpieczenia, oraz ich dostarczenia ubezpieczającemu;

9)

imienia i nazwiska lub nazwy, a także adresu przedstawiciela do spraw roszczeń.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do dużych ryzyk.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń wykonujący działalność na terytorium innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej informuje organ nadzoru, oddzielnie

dla transakcji przeprowadzanych w zakresie działalności oddziału oraz dla transakcji

przeprowadzanych w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług,

o wysokości składki przypisanej, odszkodowań, świadczeń i prowizji, niepomniejszonych

o udział reasekuratorów i spółek celowych, w podziale na państwa członkowskie Unii

Europejskiej i linie biznesowe, a także - w odniesieniu do działu II grupy 10 załącznika

do ustawy, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika - o częstotliwości

występowania szkód i średniej wysokości odszkodowania.

2.

Organ nadzoru przekazuje informacje, o których mowa w ust. 1, na wniosek, organom

nadzorczym innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

w którym krajowy zakład ubezpieczeń wykonuje działalność ubezpieczeniową przez oddział

lub w inny sposób niż przez oddział w ramach swobody świadczenia usług.

1.

Krajowy zakład ubezpieczeń może zawrzeć umowę o przeniesienie portfela ubezpieczeń

z zagranicznym zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

2.

Organ nadzoru zatwierdza umowę, o której mowa w ust. 1, jeżeli zostały spełnione warunki

przeniesienia portfela ubezpieczeń określone w art. 298-304 oraz

1)

po otrzymaniu od organu nadzorczego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

przejmujący portfel ubezpieczeń zakład ubezpieczeń ma siedzibę, potwierdzenia, że

zakład ten po przejęciu portfela ubezpieczeń będzie posiadać dopuszczone środki własne

w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności;

2)

po zasięgnięciu opinii

a)

w przypadku ubezpieczeń, o których mowa w dziale I załącznika do ustawy - organu nadzorczego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym ubezpieczający ma stałe miejsce

zamieszkania lub siedzibę,

b)

w przypadku ubezpieczeń, o których mowa w dziale działu II załącznika do ustawy -

organu nadzorczego państwa członkowskiego Unii Europejskiej umiejscowienia ryzyka.

1.

Przeniesienie portfela ubezpieczeń zawartych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przez zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie

członkowskim Unii Europejskiej wymaga pozytywnej opinii organu nadzoru przekazanej

organowi nadzorczemu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zagraniczny

zakład ubezpieczeń ma siedzibę.

2.

W przypadku gdy przeniesienie portfela ubezpieczeń, o którym mowa w ust. 1, ma nastąpić

na rzecz krajowego zakładu ubezpieczeń, organ nadzoru przekazuje organowi nadzorczemu

państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zagraniczny zakład ubezpieczeń

ma siedzibę, informację, czy krajowy zakład ubezpieczeń po przeniesieniu portfela

ubezpieczeń będzie posiadał dopuszczone środki własne w wysokości nie niższej niż

kapitałowy wymóg wypłacalności.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, organ nadzoru przekazuje w terminie 3 miesięcy

od dnia wystąpienia o przekazanie tych informacji.

1.

Jeżeli w przypadkach, o których mowa w art. 217 i art. 218, przenoszony portfel ubezpieczeń

obejmuje umowy ubezpieczenia, z których ryzyka są umiejscowione na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, ubezpieczający ma prawo wypowiedzenia takiej umowy.

2.

Zakład ubezpieczeń, który przejął portfel ubezpieczeń, z których ryzyka są umiejscowione

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 30 dni od dnia przejęcia portfela

ubezpieczeń, ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim o przeniesieniu portfela

ubezpieczeń i informuje ubezpieczających o możliwości wypowiedzenia przez nich umowy

ubezpieczenia w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zakład ubezpieczeń, w terminie

14 dni od dnia ogłoszenia, przekazuje kopię tego ogłoszenia organowi nadzoru.

3.

Zakład ubezpieczeń może odstąpić od ogłoszenia, o którym mowa w ust. 2, jeżeli powiadomi

przesyłką poleconą ubezpieczających o przeniesieniu portfela ubezpieczeń i możliwości

wypowiedzenia przez nich umowy ubezpieczenia w terminie 3 miesięcy od dnia powiadomienia.

Zakład ubezpieczeń, w terminie 30 dni od dnia doręczenia przesyłki poleconej, przekazuje

organowi nadzoru kopię tej przesyłki oraz kopie potwierdzeń odbioru.

1.

Krajowy zakład reasekuracji może zawrzeć umowę o przeniesienie portfela reasekuracji

z zakładem reasekuracji lub zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej.

2.

Organ nadzoru zatwierdza umowę, o której mowa w ust. 1, jeżeli zostały spełnione warunki

odnoszące się do przeniesienia portfela reasekuracji, o których mowa w art. 305-309,

po otrzymaniu od organu nadzorczego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

przejmujący zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma siedzibę, potwierdzenia,

że zakład ten po przejęciu portfela reasekuracji będzie posiadał dopuszczone środki

własne w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności.

1.

W przypadku przeniesienia portfela reasekuracji przez zagraniczny zakład reasekuracji

mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej na rzecz krajowego zakładu

reasekuracji lub krajowego zakładu ubezpieczeń organ nadzoru przekazuje właściwemu

organowi nadzorczemu państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym zagraniczny

zakład reasekuracji ma siedzibę, informację, czy krajowy zakład reasekuracji lub krajowy

zakład ubezpieczeń po przeniesieniu portfela reasekuracji będzie posiadał dopuszczone

środki własne w wysokości nie niższej niż kapitałowy wymóg wypłacalności.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru przekazuje w terminie 3 miesięcy

od dnia wystąpienia o przekazanie tej informacji.

1.

Do likwidacji oddziału krajowego zakładu ubezpieczeń wykonującego działalność ubezpieczeniową

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

stosuje się odpowiednio przepisy art. 318-328.

2.

Do likwidacji oddziału zagranicznego zakładu ubezpieczeń z państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 319 i art. 327.

3.

Do likwidacji oddziału krajowego zakładu reasekuracji wykonującego działalność reasekuracyjną

na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

stosuje się odpowiednio przepisy art. 318-328.

4.

Do likwidacji oddziału zagranicznego zakładu reasekuracji z państwa członkowskiego

Unii Europejskiej stosuje się odpowiednio przepisy art. 319 ust. 2 i art. 327 ust.

3.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji wyceniają aktywa dla celów wypłacalności

w wartości godziwej.

2.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji wyceniają zobowiązania dla celów wypłacalności,

inne niż rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów wypłacalności, w wartości godziwej.

3.

Przy wycenie zobowiązań dla celów wypłacalności, innych niż rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

dla celów wypłacalności, zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji nie dokonują dostosowań

w celu uwzględnienia własnej zdolności kredytowej.

1.

Zakład ubezpieczeń tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów wypłacalności,

przeznaczone na pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z

zawartych umów ubezpieczenia, umów gwarancji ubezpieczeniowych lub umów reasekuracji.

2.

Zakład reasekuracji tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe dla celów wypłacalności,

przeznaczone na pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą wyniknąć z

zawartych umów reasekuracji.

3.

Wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności jest równa bieżącej

kwocie, którą zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zapłaciłby przy natychmiastowym

przeniesieniu zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji

na inny zakład ubezpieczeń lub inny zakład reasekuracji.

4.

Wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności ustala się w sposób

ostrożny, wiarygodny i obiektywny. Obliczenia dokonywane są zgodnie z danymi dostępnymi

na rynkach finansowych oraz ogólnodostępnymi danymi na temat ryzyk aktuarialnych.

1.

Wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności stanowi sumę najlepszego

oszacowania oraz marginesu ryzyka.

2.

Najlepsze oszacowanie jest równe oczekiwanej wartości obecnej przyszłych przepływów

pieniężnych ważonych prawdopodobieństwem ich realizacji, obliczonej przy zastosowaniu

odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka. Obliczenie najlepszego

oszacowania jest dokonywane na podstawie aktualnych i wiarygodnych informacji i realistycznych

założeń. Prognozy przepływów pieniężnych stosowane w obliczeniu najlepszego oszacowania

uwzględniają wpływy i wypływy pieniężne wymagane do rozliczenia zobowiązań z tytułu

zawartych umów ubezpieczenia lub umów reasekuracji w okresie trwania tych zobowiązań.

Najlepsze oszacowanie oblicza się w wysokości brutto, bez pomniejszania o kwoty należne

z umów reasekuracji i od spółek celowych.

3.

Margines ryzyka ma wysokość zapewniającą, aby wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności odpowiadała kwocie, której zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji

zażądałyby za przejęcie zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub umów

reasekuracji i wywiązanie się z zobowiązań.

4.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji obliczają najlepsze oszacowanie i margines

ryzyka oddzielnie.

5.

Jeżeli przyszłe przepływy pieniężne związane z zobowiązaniami z tytułu zawartych umów

ubezpieczenia lub umów reasekuracji mogą być odwzorowane przy wykorzystaniu dostępnych

instrumentów finansowych, których wartość rynkową można wiarygodnie określić, zakład

ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą ustalić wartość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

dla celów wypłacalności łącznie, w oparciu o wartość rynkową tych instrumentów finansowych.

6.

Jeżeli zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji obliczają najlepsze oszacowanie i

margines ryzyka oddzielnie, margines ryzyka oblicza się przy użyciu metody kosztu

kapitału. Stosowana stopa kosztu kapitału jest równa dodatkowej stopie procentowej

ponad odpowiednią stopę procentową wolną od ryzyka, którą zapłaciłby zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji posiadający dopuszczone środki własne w wysokości kapitałowego

wymogu wypłacalności, niezbędną do pokrycia zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

lub umów reasekuracji przez okres trwania tych zobowiązań.

7.

Stopa kosztu kapitału stosowana do obliczania marginesu ryzyka, określona w art. 39

rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35, jest równa dla wszystkich zakładów

ubezpieczeń i zakładów reasekuracji i jest poddawana okresowemu przeglądowi.

1.

W przypadku niewydania przez Komisję Europejską aktów wykonawczych, o których mowa

w art. 230 ust. 1, oraz nieopublikowania przez EIOPA danych i informacji technicznych,

o których mowa w art. 230 ust. 1, zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji wyznaczają

dla każdej odpowiedniej waluty odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej

od ryzyka zgodnie z ust. 2-6.

2.

Przy wyznaczaniu odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka

zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji uwzględniają odpowiednie instrumenty finansowe

o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla tych instrumentów finansowych

oraz rynki obligacji są głębokie, płynne i przejrzyste.

3.

Jeżeli przy wyznaczaniu odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej

od ryzyka zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji uwzględniają instrumenty finansowe

o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla danych instrumentów

finansowych lub rynki obligacji nie są głębokie, płynne i przejrzyste, odpowiednia

struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka podlega ekstrapolacji.

4.

Ekstrapolacja odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka

jest oparta na stopach forward.

5.

Stopy forward, o których mowa w ust. 4, począwszy od stóp forward powiązanych z instrumentami

finansowymi o najdłuższych terminach zapadalności, dla których można zaobserwować

odpowiednie instrumenty finansowe i obligacje na głębokim, płynnym i przejrzystym

rynku, stopniowo zbiegają do ostatecznej stopy forward.

6.

W przypadku opublikowania przez EIOPA zasad opracowywania danych i informacji technicznych,

o których mowa w art. 230 ust. 1, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przy

wyznaczaniu odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosuje

również te zasady.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą stosować korektę dopasowującą do odpowiedniej

struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka mającej zastosowanie przy

obliczaniu najlepszego oszacowania portfela zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji o charakterze zobowiązań z tytułu

umów ubezpieczenia na życie lub umów reasekuracji ubezpieczeń na życie, w tym zobowiązań

z tytułu świadczeń rentowych wynikających z umów ubezpieczeń, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy lub reasekuracji umów ubezpieczeń, o których mowa w dziale

II załącznika do ustawy, gdy spełnione są następujące warunki

1)

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyznaczył portfel aktywów złożony z obligacji

i innych aktywów o podobnych właściwościach pod względem przepływów pieniężnych w

celu pokrycia najlepszego oszacowania portfela zobowiązań z tytułu zawartych umów

ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji;

2)

portfel zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych

umów reasekuracji, do którego stosowana jest korekta dopasowująca, oraz portfel aktywów

będący przedmiotem wyznaczenia są zidentyfikowane, organizowane i zarządzane niezależnie

od pozostałej działalności zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, a wyznaczony

portfel aktywów nie może być wykorzystywany do pokrywania strat wynikłych z pozostałej

działalności danego zakładu;

3)

oczekiwane przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów odtwarzają każdy z

oczekiwanych przepływów pieniężnych portfela zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji w tej samej walucie, a niedopasowania

nie pociągają za sobą znaczącego ryzyka w stosunku do ryzyka przyjętego przez zakład

ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, związanego z portfelem zobowiązań, do którego

stosuje się korektę dopasowującą;

4)

umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji stanowiące podstawę portfela zobowiązań

z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji

nie pociągają za sobą możliwości opłacenia przyszłych składek;

5)

ryzyko aktuarialne związane z portfelem zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji może obejmować wyłącznie ryzyko

długowieczności, ryzyko kosztów, ryzyko rewizji wysokości rent i ryzyko śmiertelności;

6)

najlepsze oszacowanie portfela zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub

zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji nie może wzrosnąć o więcej niż 5%

przy zastosowaniu szoku dla ryzyka śmiertelności obliczanego zgodnie z art. 249 ust.

2-8, jeżeli ryzyko aktuarialne związane z portfelem zobowiązań z tytułu zawartych

umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji obejmuje ryzyko

śmiertelności;

7)

umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji stanowiące podstawę portfela zobowiązań

z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji

nie obejmują opcji umownych przysługujących ubezpieczającym z umów ubezpieczenia lub

cedentom z umów reasekuracji albo obejmują wyłącznie opcję wykupu, w której wartość

wykupu nie przekracza wartości aktywów wycenionych zgodnie z art. 223 ust. 1, pokrywających

zobowiązania z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązania z tytułu zawartych

umów reasekuracji w momencie realizacji opcji wykupu;

8)

przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów są ustalone i nie mogą zostać

zmienione przez emitentów aktywów lub osoby trzecie, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5;

9)

zobowiązania z tytułu zawartej umowy ubezpieczenia lub zobowiązania z tytułu zawartej

umowy reasekuracji nie zostały podzielone na poszczególne części przy tworzeniu portfela

zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych

umów reasekuracji.

2.

Wyznaczenie portfela aktywów obowiązuje przez cały okres trwania zobowiązań, z wyjątkiem

działań mających na celu odtworzenie przepływów pieniężnych pomiędzy aktywami a zobowiązaniami

w przypadku, gdy przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom.

3.

Stosowanie przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji korekty dopasowującej,

o której mowa w ust. 1, wymaga zgody organu nadzoru, wydanej w drodze decyzji.

4.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą kwalifikować do wyznaczonego portfela

aktywa, z których przepływy pieniężne są ustalone, z wyjątkiem zależności od inflacji,

pod warunkiem że aktywa te odtwarzają przepływy pieniężne portfela zobowiązań z tytułu

zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji,

które są zależne od inflacji.

5.

Jeżeli emitenci aktywów lub osoby trzecie mają prawo do zmiany przepływów pieniężnych

z danego aktywa w taki sposób, aby inwestor otrzymał wystarczającą rekompensatę umożliwiającą

mu uzyskanie takiego samego przepływu pieniężnego w wyniku reinwestycji w aktywa o

równoważnej lub lepszej jakości kredytowej, prawo do zmiany przepływów pieniężnych

nie wyklucza możliwości zakwalifikowania aktywa do wyznaczonego portfela.

6.

Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosujący korektę dopasowującą do odpowiedniej

struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka do portfela zobowiązań z tytułu

zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji nie

może powrócić do podejścia, które nie uwzględnia korekty dopasowującej.

7.

W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosujący korektę dopasowującą

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stwierdzi,

że warunki, o których mowa w ust. 1, nie są spełnione, niezwłocznie informuje o tym

organ nadzoru i podejmuje odpowiednie środki celem przywrócenia zgodności z tymi warunkami.

Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie przywróci zgodności z tymi warunkami

w terminie 2 miesięcy od dnia stwierdzenia niezgodności z tymi warunkami, zakład zaprzestaje

stosowania korekty dopasowującej do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka i nie może jej stosować przez okres kolejnych 24 miesięcy.

8.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji nie mogą stosować korekty dopasowującej do

odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka do zobowiązań

z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji,

w przypadku gdy odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka

stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela tych zobowiązań obejmuje

korektę z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji obliczają korektę dopasowującą do odpowiedniej

struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla każdej waluty zgodnie

z następującymi zasadami

1)

korekta dopasowująca jest równa różnicy

a)

efektywnej rocznej stopy oprocentowania odpowiadającej pojedynczej stopie dyskontowej,

dla której oczekiwana wartość obecna przepływów pieniężnych portfela zobowiązań z

tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji

jest równa wartości wyznaczonego portfela aktywów wycenionego zgodnie z art. 223 ust.

1, oraz

b)

efektywnej rocznej stopy oprocentowania odpowiadającej pojedynczej stopie dyskontowej,

dla której oczekiwana wartość obecna przepływów pieniężnych portfela zobowiązań z

tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji

jest równa wartości najlepszego oszacowania portfela zobowiązań z tytułu zawartych

umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji, obliczonego

z uwzględnieniem zmian wartości pieniądza w czasie, przy zastosowaniu podstawowej

struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka;

2)

korekta dopasowująca nie może obejmować spreadu bazowego odzwierciedlającego ryzyko

zatrzymane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

3)

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zwiększa spread bazowy w celu zapewnienia,

aby korekta dopasowująca dla aktywów, których ocena jakości kredytowej jest niższa

niż inwestycyjna, nie przekraczała wartości korekt dopasowujących dla aktywów o inwestycyjnej

ocenie jakości kredytowej, takim samym czasie trwania i takiej samej klasie;

4)

sposób wykorzystania zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej przy obliczaniu korekty

dopasowującej jest zgodny z art. 3-6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35.

2.

Spread bazowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

1)

jest równy sumie

a)

spreadu kredytowego odpowiadającego prawdopodobieństwu niewykonania zobowiązania przez

emitenta aktywów,

b)

spreadu kredytowego odpowiadającego oczekiwanej stracie wynikającej z obniżenia jakości

kredytowej aktywów;

2)

w przypadku ekspozycji wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw członkowskich

Unii Europejskiej - nie może być niższy niż 30% długoterminowej średniej wartości

spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie trwania,

takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, obserwowanych na rynkach finansowych;

3)

w przypadku ekspozycji innej niż wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw

członkowskich Unii Europejskiej - nie może być niższy niż 35% długoterminowej średniej

wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie

trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, obserwowanych na rynkach

finansowych.

3.

Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez emitenta aktywów, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1 lit. a, ustala się w oparciu o długoterminowe statystyki przypadków

niewykonania zobowiązań przez emitenta aktywów, które są odpowiednie dla aktywów pod

względem czasu trwania aktywów, jakości kredytowej i klasy aktywów.

4.

Jeżeli nie jest możliwe wyznaczenie wiarygodnego spreadu kredytowego na podstawie

długoterminowych statystyk, o których mowa w ust. 3, spread bazowy jest równy części

długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów

o takim samym czasie trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie,

obserwowanych na rynkach finansowych.

1.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą stosować korektę z tytułu zmienności

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej

przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 225 ust. 2.

2.

Organ nadzoru wyraża, w drodze decyzji, zgodę na stosowanie przez zakład ubezpieczeń

lub zakład reasekuracji korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka, aby zapobiec procyklicznemu zachowaniu inwestycyjnemu

zakładu.

3.

Dla każdej odpowiedniej waluty korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury

terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka jest oparta na spreadzie pomiędzy stopą

procentową możliwą do uzyskania z aktywów wchodzących w skład portfela referencyjnego

dla tej waluty a stopą odpowiedniej podstawowej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka dla tej waluty.

4.

Portfel referencyjny dla każdej odpowiedniej waluty, o którym mowa w ust. 3, jest

reprezentatywny dla aktywów, które są denominowane w tej walucie i w które zakład

ubezpieczeń lub zakład reasekuracji lokuje środki w celu pokrycia najlepszego oszacowania

zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia lub zobowiązań z tytułu zawartych

umów reasekuracji denominowanych w tej walucie.

5.

Wartość korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka odpowiada 65% spreadu dla danej waluty skorygowanego o ryzyko.

6.

Spread dla danej waluty skorygowany o ryzyko stanowi różnicę pomiędzy spreadem, o

którym mowa w ust. 3, oraz częścią tego spreadu, która jest bezpośrednio powiązana

z realistyczną oceną oczekiwanych strat lub nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub

innym ryzykiem związanym z aktywami.

7.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji mogą stosować korektę z tytułu zmienności

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka wyłącznie

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, która nie

jest wyznaczana za pomocą ekstrapolacji zgodnie z art. 226 ust. 3 i 4. Ekstrapolacja

odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka jest oparta na

skorygowanych stopach procentowych wolnych od ryzyka.

8.

Dla każdego odpowiedniego państwa korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury

terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka odnosząca się do waluty tego państwa

odpowiada 65% sumy

1)

spreadu dla waluty tego państwa skorygowanego o ryzyko oraz

2)

różnicy między spreadem dla danego państwa skorygowanym o ryzyko a dwukrotnością spreadu

dla waluty tego państwa skorygowanego o ryzyko, jeżeli spełnione są następujące warunki

a)

różnica jest dodatnia,

b)

spread dla danego państwa skorygowany o ryzyko jest wyższy niż 100 punktów bazowych.

9.

Jeżeli jeden z warunków, o których mowa w ust. 8 pkt 2, nie jest spełniony, korekta

z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej

od ryzyka odnosząca się do waluty danego państwa odpowiada 65% spreadu dla waluty

tego państwa skorygowanego o ryzyko.

10.

Korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej

wolnej od ryzyka, o której mowa w ust. 8, jest stosowana do obliczania najlepszego

oszacowania zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia i zobowiązań z tytułu

zawartych umów reasekuracji dla produktów ubezpieczeniowych sprzedawanych na rynku

ubezpieczeń w danym państwie.

11.

Spread dla danego państwa skorygowany o ryzyko jest wyznaczany w oparciu o portfel

referencyjny dla danego państwa jako różnica pomiędzy spreadem, o którym mowa w ust.

3, dla waluty tego państwa oraz częścią tego spreadu, która jest bezpośrednio powiązana

z realistyczną oceną oczekiwanych strat, nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub innym

ryzykiem związanym z aktywami.

12.

Portfel referencyjny dla danego państwa, o którym mowa w ust. 11, jest reprezentatywny

dla aktywów, w które zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji lokują środki w

celu pokrycia najlepszego oszacowania zobowiązań z tytułu zawartych umów ubezpieczenia

lub zobowiązań z tytułu zawartych umów reasekuracji dla produktów ubezpieczeniowych

sprzedawanych na rynku ubezpieczeniowym tego państwa i denominowanych w walucie tego

państwa.

13.

Zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji nie mogą stosować korekty z tytułu zmienności

do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka do zobowiązań

z tytułu zawartych umów ubezpieczenia, jeżeli odpowiednia struktura terminowa stopy

procentowej wolnej od ryzyka stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela

tych zobowiązań obejmuje korektę dopasowującą do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka.

14.

Kapitałowy wymóg wypłacalności nie obejmuje ryzyka zmiany podstawowych środków własnych

wynikającego ze zmian korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej

stopy procentowej wolnej od ryzyka.

1.

W przypadku opracowania i opublikowania przez EIOPA, na podstawie art. 77e ust. 1

dyrektywy 2009/138/WE, danych i informacji technicznych dotyczących

1)

odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy