Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 maja 2018 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego

W rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r.

w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. poz. 841, z późn. zm.

1)

odnośnik nr 2 otrzymuje brzmienie

„

”

;

2)

§ 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

1.

Pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli stanu technicznego podlega

wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

2.

Drogowa kontrola stanu technicznego obejmuje identyfikację pojazdu oraz badanie techniczne

co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów

1)

układ hamulcowy;

2)

układ kierowniczy;

3)

widoczność;

4)

urządzenia oświetlenia i wyposażenie elektryczne;

5)

osie, koła, opony i zawieszenie;

6)

podwozie i elementy przymocowane do podwozia;

7)

inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości;

8)

uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju;

9)

badania dodatkowe dla pojazdów kategorii M2 i M3.

3.

W przypadku pojazdu kategorii M2, M3, N2 lub N3, przyczepy kategorii O3 lub O4 oraz ciągnika kołowego kategorii T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy, jeżeli

dokumentacja dotycząca dopuszczenia pojazdu do ruchu lub protokół, o którym mowa w

ust. 10, potwierdzają, że kontrola jednej lub kilku pozycji z obszaru określonego

w ust. 2 została przeprowadzona w okresie poprzednich trzech miesięcy, kontroli w

tym zakresie można nie przeprowadzać, chyba że nieprawidłowości są oczywiste dla kontrolującego.

4.

Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz

kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania są określone w załączniku

nr 1a do rozporządzenia. Usterki niewymienione w tym załączniku ocenia się pod względem

zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

5.

Badanie stanu technicznego pojazdu przeprowadza się z wykorzystaniem dostępnych technik

i sprzętu, bez demontażu czy usuwania jakichkolwiek części pojazdu za pomocą narzędzi.

Badanie może także obejmować sprawdzenie, czy odpowiednie części i elementy pojazdu

odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska,

które obowiązywały w momencie homologacji lub, w stosownych przypadkach, w momencie

modernizacji pojazdu. W celu przeprowadzenia badania kontrolujący może korzystać z

dodatkowego sprzętu, w szczególności podnośnika lub kanału przeglądowego.

6.

Usterki stwierdzone podczas badania stanu technicznego pojazdu dzieli się na trzy

kategorie

1)

usterki drobne - usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania

ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;

2)

usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać

wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę

do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania;

3)

usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa

ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym

używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania

pojazdu.

7.

W przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej usterek zaliczanych

do więcej niż jednej kategorii wynik badania pojazdu klasyfikuje się na podstawie

najpoważniejszej kategorii usterki.

8.

W przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej kilku usterek w tych

samych obszarach kontroli, o których mowa w ust. 2, wynik badania pojazdu może być

zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek, jeżeli ich skumulowany

wpływ skutkuje wzrostem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stwarzanego

przez pojazd.

9.

Drogowa kontrola stanu technicznego obejmuje również kontrolę zabezpieczenia ładunku.

Metody kontroli zabezpieczenia ładunku oraz klasyfikację i kryteria oceny usterek

stwierdzonych w jej trakcie są określone w załączniku nr 1b do rozporządzenia.

10.

Z przeprowadzonej drogowej kontroli stanu technicznego pojazdu, o którym mowa w ust.

3, kontrolujący sporządza protokół zawierający wykaz kontrolny. Protokół sporządza

się w dwóch egzemplarzach. Pierwszy egzemplarz protokołu pozostaje w archiwum organu

przeprowadzającego kontrolę, natomiast drugi egzemplarz kontrolujący niezwłocznie

przekazuje kierowcy kontrolowanego pojazdu.

11.

Wzór protokołu drogowej kontroli technicznej zawierającego wykaz kontrolny jest określony

w załączniku nr 1c do rozporządzenia.

”

;

3)

po § 6 dodaje się § 6a i 6b w brzmieniu

„

§ 6a.

1.

Podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący

1)

sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego,

a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni

protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem

posiada go przy sobie;

2)

przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu;

3)

może przeprowadzić wzrokową ocenę zabezpieczenia ładunku;

4)

może przeprowadzić badanie techniczne za pomocą właściwych metod, w tym z użyciem

przyrządu kontrolno-pomiarowego będącego w jego dyspozycji, służące ocenie konieczności

poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej lub zobowiązania do niezwłocznego

usunięcia usterek;

5)

w przypadku pojazdu, o którym mowa w § 6 ust. 3, jeżeli w trakcie poprzedniej drogowej

kontroli technicznej ujawniono usterki, sprawdza, czy zostały one usunięte.

2.

Na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, kontrolujący decyduje,

czy pojazd poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczegółową drogową

kontrolę techniczną przeprowadza się w szczególności, w przypadku gdy zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że pojazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania

ochrony środowiska.

3.

Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się

1)

przy użyciu przenośnego lub zainstalowanego na pojeździe systemu przyrządów, niezbędnego

do przeprowadzenia takiej kontroli, zwanego dalej „mobilną stacją kontroli drogowej”;

2)

w miejscu wyposażonym w przyrządy pomiarowo-kontrolne do przeprowadzania badań technicznych

pojazdów, w tym przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego,

zawieszenia oraz uciążliwości, zwanym dalej „wyznaczonym punktem przeprowadzania kontroli

drogowej”;

3)

w stacji kontroli pojazdów.

4.

W przypadku skierowania pojazdu do poddania go szczegółowej drogowej kontroli technicznej

w stacji kontroli pojazdów lub w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej,

kontrola ta jest przeprowadzana w możliwie najkrótszym czasie i w najbliższej stacji

kontroli pojazdów lub w najbliższym wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej.

5.

Jeżeli mobilna stacja kontroli drogowej lub wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli

drogowej nie są wyposażone w odpowiednie przyrządy kontrolno-pomiarowe do sprawdzenia

stanu technicznego pojazdu w zakresie wskazanym we wstępnej drogowej kontroli technicznej,

pojazd kieruje się do stacji kontroli pojazdów lub punktu przeprowadzania kontroli

drogowej, w którym jest możliwe to sprawdzenie.

6.

Zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która ma być przeprowadzona w stacji

kontroli pojazdów lub w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej, określa

się w części „10. Różne/uwagi” protokołu, o którym mowa w § 6 ust. 10.

§ 6b.

1.

Wstępną drogową kontrolę techniczną pojazdu może przeprowadzić każdy kontrolujący.

2.

Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza kontrolujący, który spełnia wymagania

w zakresie wykształcenia, praktyki i szkolenia dla diagnostów określone w ustawie

z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz co dwa lata uczestniczy w

warsztatach doskonalenia zawodowego.

”

;

4)

uchyla się § 7;

5)

po załączniku nr 1 do rozporządzenia dodaje się załączniki nr 1a-1c w brzmieniu określonym

w załącznikach nr 1-3 do niniejszego rozporządzenia;

6)

uchyla się załączniki nr 2 i 3 do rozporządzenia.

1.

Usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej klasyfikuje się do jednej

z kategorii

1)

usterki drobne - w przypadku gdy ładunek został odpowiednio zabezpieczony, ale wskazane

byłoby oznaczenie dotyczące zachowania bezpieczeństwa;

2)

usterki poważne - w przypadku gdy ładunek nie został wystarczająco zabezpieczony i

jest możliwe znaczące przesunięcie lub przewrócenie ładunku lub jego części;

3)

usterki niebezpieczne - w przypadku gdy dochodzi do

a)

bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego w wyniku zagrożenia utratą

ładunku lub jego części, lub

b)

zagrożenia wynikającego bezpośrednio z ładunku, lub

c)

bezpośredniego narażenia ludzi na niebezpieczeństwo.

2.

Przewóz, w którym stwierdzone usterki zaliczono do więcej niż jednej kategorii, klasyfikuje

się do wyższej kategorii usterek.

3.

Przewóz, w którym stwierdzono kilka usterek w tej samej kategorii, klasyfikuje się

do wyższej kategorii usterek.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 20 maja 2018 r.

Kontrola zabezpieczenia ładunku polega w szczególności na wzrokowym sprawdzeniu zastosowania

odpowiednich środków zabezpieczających, pomiarze sił rozciągających, wyliczeniu skuteczności

zabezpieczenia oraz w uzasadnionych przypadkach sprawdzeniu świadectw środków zabezpieczających.

Oceny usterek zabezpieczenia ładunku dokonuje się na podstawie nieprawidłowości zawartych

w tabeli

Pozycja

Nieprawidłowości

Kategoria usterki

drobna

poważna

niebezpieczna

A

Opakowanie transportowe nie pozwala na właściwe zabezpieczenie ładunku

w zależności od uznania kontrolującego

B

Co najmniej jedna sztuka ładunku nie jest właściwie ustawiona

w zależności od uznania kontrolującego

C

Pojazd nie jest odpowiedni do umieszczonego na nim ładunku (usterka inna niż wymienione

w pozycji 10)

w zależności od uznania kontrolującego

D

Oczywiste wady nadbudowy pojazdu (usterka inna niż wymienione w pozycji 10)

w zależności od uznania kontrolującego

10

Dostosowanie pojazdu

10.1.

Ściana przednia (jeżeli jest wykorzystywana do mocowania ładunku)

10.1.1.

Uszkodzenia spowodowane korozją lub odkształcenia powodujące osłabienie części

X

Pęknięcie części grożące naruszeniem integralności przedziału ładunkowego

X

10.1.2.

Zbyt mała wytrzymałość (świadectwo lub etykieta w stosownych przypadkach)

X

Zbyt mała wysokość w stosunku do przewożonego ładunku

X

10.2.

Ściany burtowe (jeżeli są wykorzystywane do mocowania ładunku

)

10.2.1.

Uszkodzenia spowodowane korozją lub odkształcenia powodujące osłabienie części, zły

stan zawiasów lub zamków

X

Pęknięcie części; brakujące lub niedziałające zawiasy lub zamki

X

10.2.2.

Zbyt mała wytrzymałość (świadectwo lub etykieta w stosownych przypadkach)

X

Zbyt mała wysokość w stosunku do przewożonego ładunku

X

10.2.3.

Płyty burty w złym stanie

X

Pęknięcie części

X

10.3.

Tylna ściana (jeżeli jest wykorzystywana do mocowania ładunku)

10.3.1.

Uszkodzenia spowodowane korozją lub odkształcenia powodujące osłabienie części, zły

stan zawiasów lub zamków

X

Pęknięcie części; brakujące lub niedziałające zawiasy lub zamki

X

10.3.2.

Zbyt mała wytrzymałość (świadectwo lub etykieta w stosownych przypadkach)

X

Zbyt mała wysokość w stosunku do przewożonego ładunku

X

10.4.

Kłonice (jeżeli są wykorzystywane do mocowania ładunku)

10.4.1.

Uszkodzenia spowodowane korozją lub odkształcenia powodujące osłabienie części, lub

zły stan mocowania do pojazdu

X

Pęknięcie części; mocowanie do pojazdu niestabilne

X

10.4.2.

Zbyt mała wytrzymałość lub nieodpowiednia budowa

X

Zbyt mała wysokość w stosunku do przewożonego ładunku

X

10.5.

Punkty mocowania ładunku (jeżeli są wykorzystywane do mocowania ładunku)

10.5.1.

Zły stan lub nieodpowiednia budowa

X

Niezdolne do przenoszenia wymaganych sił mocowania

X

10.5.2.

Zbyt mała liczba

X

Zbyt mała liczba do przeniesienia wymaganych sił mocowania

X

10.6.

Wymagane konstrukcje specjalne (jeżeli są wykorzystywane do mocowania ładunku)

10.6.1.

Zły stan, uszkodzenie

X

Pęknięcie części; niezdolne do przenoszenia sił mocujących

X

10.6.2.

Nieodpowiednie do przewożonego ładunku

X

Brakujące

X

10.7.

Podłoga (jeżeli jest wykorzystywana do mocowania ładunku)

10.7.1.

Zły stan, uszkodzenie

X

Pęknięcie części; ładunek zbyt ciężki

X

10.7.2.

Zbyt małe obciążenie

X

Ładunek zbyt ciężki

X

20

Metody mocowania ładunku

20.1.

Zamykanie, blokowanie i bezpośrednie mocowanie pasami

20.1.1.

Bezpośrednie przymocowanie ładunku (blokowanie)

20.1.1.1.

Zbyt duża odległość od ściany przedniej, jeżeli jest ona wykorzystywana do bezpośredniego

mocowania ładunku

X

Ponad 15 cm i niebezpieczeństwo przebicia ściany

X

20.1.1.2.

Zbyt duża odległość boczna od ściany burtowej, jeżeli jest ona wykorzystywana do bezpośredniego

mocowania ładunku

X

Ponad 15 cm i niebezpieczeństwo przebicia ściany

X

20.1.1.3.

Zbyt duża odległość od ściany tylnej, jeżeli jest ona wykorzystywana do bezpośredniego

mocowania ładunku

X

Ponad 15 cm i niebezpieczeństwo przebicia ściany

X

20.1.2.

Urządzenia do mocowania ładunku takie jak szyny mocujące, belki blokujące, listwy

i kliny z przodu, z boku i z tyłu

20.1.2.1.

Nieodpowiednie mocowanie do pojazdu

X

Zbyt słabe mocowanie do pojazdu

X

Urządzenia niezdolne do przenoszenia sił unieruchamiających, obluzowane

X

20.1.2.2.

Nieodpowiednie zabezpieczenie ładunku

X

Niewystarczające zabezpieczenie ładunku

X

Całkowicie nieskuteczne

X

20.1.2.3.

Systemy mocujące nie są wystarczające

X

Całkowicie nieodpowiednie systemy mocujące

X

20.1.2.4.

Nieoptymalna metoda zabezpieczenia ładunku

X

Wybrana metoda jest całkowicie nieodpowiednia

X

20.1.3.

Bezpośrednie mocowanie przy użyciu siatek i pokryć

20.1.3.1.

Stan siatek i pokryć (brak lub uszkodzenie oznakowania, ale sprzęt w dobrym stanie)

X

Uszkodzenie urządzeń do unieruchamiania ładunku

X

Poważnie zużyte i nienadające się do wykorzystania urządzenia do unieruchamiania ładunku

X

20.1.3.2.

Niewystarczająca wytrzymałość siatek i pokryć

X

Wytrzymałość mniejsza niż 2/3 wymaganych sił mocujących

X

20.1.3.3.

Niewystarczające mocowanie siatek i pokryć

X

Wytrzymałość mocowania mniejsza niż 2/3 wymaganych sił mocujących

X

20.1.3.4.

Niewłaściwy dobór siatek i pokryć do zabezpieczenia ładunku

X

Sprzęt całkowicie nieodpowiedni

X

20.1.4.

Oddzielenie jednostek ładunku i wypełnienie przestrzeni między nimi lub odstępów od

innych elementów

20.1.4.1.

Stopień adekwatności oddzielenia jednostek i wypełnienia pustych przestrzeni

X

Zbyt duże odległości między jednostkami lub odstępy od stałych elementów

X

20.1.5.

Bezpośrednie mocowanie (poziome, poprzeczne, skośne, mieszane i wiązania)

20.1.5.1.

Zbyt małe siły mocujące

X

Mniej niż 2/3 wymaganej siły

X

20.2.

Zabezpieczenie przez zwiększenie tarcia

20.2.1.

Uzyskanie wymaganych sił zabezpieczających

20.2.1.1.

Zbyt małe siły mocujące

X

Mniej niż 2/3 wymaganej siły

X

20.3.

Zastosowane urządzenia do mocowania ładunku

20.3.1.

Nieodpowiedni dobór urządzeń do unieruchamiania ładunku

X

Urządzenie całkowicie nieodpowiednie

X

20.3.2.

Brak/uszkodzenie oznakowania (np. etykiety lub zawieszki), ale urządzenie jest w dobrym

stanie

X

Brak/uszkodzenie oznakowania (np. etykiety lub zawieszki) i urządzenie wykazuje duże

zużycie

X

20.3.3.

Uszkodzenie urządzeń do unieruchamiania ładunku

X

Poważnie zużyte i nienadające się do wykorzystania urządzenia do unieruchamiania ładunku

X

20.3.4.

Niewłaściwe zastosowanie napinaczy pasów

X

Uszkodzone napinacze pasów

X

20.3.5.

Niewłaściwe użycie urządzeń unieruchamiających ładunek (np. brak narożników zabezpieczających

ładunek)

X

Wadliwe użycie urządzeń unieruchamiających ładunek (np. węzły)

X

20.3.6.

Nieodpowiednie mocowanie urządzeń do unieruchamiania ładunku

X

Mniej niż 2/3 wymaganej siły

X

20.4.

Wyposażenie dodatkowe (np. maty przeciwpoślizgowe, zabezpieczenie krawędzi, ślizgi

krawędziowe)

20.4.1.

Zastosowano nieodpowiedni sprzęt

X

Zastosowano zły lub wadliwy sprzęt

X

Zastosowano całkowicie nieodpowiedni sprzęt

X

20.5.

Transport materiałów sypkich, lekkich i luzem

20.5.1.

Zwiewanie materiału sypkiego podczas jazdy pojazdu może powodować zakłócenia ruchu

X

Stwarza zagrożenie dla ruchu

X

20.5.2.

Nieodpowiednie zabezpieczenie materiałów luzem

X

Utrata ładunku stwarza zagrożenie dla ruchu

X

20.5.3.

Brak przykrycia towarów lekkich

X

Utrata ładunku stwarza zagrożenie dla ruchu

X

20.6.

Transport pni drzew

20.6.1.

Przewożony materiał (pnie) są częściowo obluzowane

X

20.6.2.

Siły mocujące jednostki ładunkowej są niewystarczające

X

Mniej niż 2/3 wymaganej siły

X

30

Ładunek w ogóle niezabezpieczony

X

W przypadku przewozu towarów niebezpiecznych, o których mowa w Umowie europejskiej

dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej

w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1119), wraz ze zmianami

obowiązującymi od dnia ich wejścia w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej,

ogłoszonymi we właściwy sposób mogą mieć zastosowanie bardziej szczegółowe wymagania.

1.

Pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli stanu technicznego podlega

wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej.

2.

Drogowa kontrola stanu technicznego obejmuje identyfikację pojazdu oraz badanie techniczne

co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów

1)

układ hamulcowy;

2)

układ kierowniczy;

3)

widoczność;

4)

urządzenia oświetlenia i wyposażenie elektryczne;

5)

osie, koła, opony i zawieszenie;

6)

podwozie i elementy przymocowane do podwozia;

7)

inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości;

8)

uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju;

9)

badania dodatkowe dla pojazdów kategorii M2 i M3.

3.

W przypadku pojazdu kategorii M2, M3, N2 lub N3, przyczepy kategorii O3 lub O4 oraz ciągnika kołowego kategorii T5 użytkowanego na drodze publicznej do wykonywania zarobkowego przewozu rzeczy, jeżeli

dokumentacja dotycząca dopuszczenia pojazdu do ruchu lub protokół, o którym mowa w

ust. 10, potwierdzają, że kontrola jednej lub kilku pozycji z obszaru określonego

w ust. 2 została przeprowadzona w okresie poprzednich trzech miesięcy, kontroli w

tym zakresie można nie przeprowadzać, chyba że nieprawidłowości są oczywiste dla kontrolującego.

4.

Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz

kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania są określone w załączniku

nr 1a do rozporządzenia. Usterki niewymienione w tym załączniku ocenia się pod względem

zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.

5.

Badanie stanu technicznego pojazdu przeprowadza się z wykorzystaniem dostępnych technik

i sprzętu, bez demontażu czy usuwania jakichkolwiek części pojazdu za pomocą narzędzi.

Badanie może także obejmować sprawdzenie, czy odpowiednie części i elementy pojazdu

odpowiadają wymogom w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska,

które obowiązywały w momencie homologacji lub, w stosownych przypadkach, w momencie

modernizacji pojazdu. W celu przeprowadzenia badania kontrolujący może korzystać z

dodatkowego sprzętu, w szczególności podnośnika lub kanału przeglądowego.

6.

Usterki stwierdzone podczas badania stanu technicznego pojazdu dzieli się na trzy

kategorie

1)

usterki drobne - usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania

ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;

2)

usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać

wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę

do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania;

3)

usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa

ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym

używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania

pojazdu.

7.

W przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej usterek zaliczanych

do więcej niż jednej kategorii wynik badania pojazdu klasyfikuje się na podstawie

najpoważniejszej kategorii usterki.

8.

W przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej kilku usterek w tych

samych obszarach kontroli, o których mowa w ust. 2, wynik badania pojazdu może być

zaklasyfikowany na podstawie poważniejszej kategorii usterek, jeżeli ich skumulowany

wpływ skutkuje wzrostem zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego stwarzanego

przez pojazd.

9.

Drogowa kontrola stanu technicznego obejmuje również kontrolę zabezpieczenia ładunku.

Metody kontroli zabezpieczenia ładunku oraz klasyfikację i kryteria oceny usterek

stwierdzonych w jej trakcie są określone w załączniku nr 1b do rozporządzenia.

10.

Z przeprowadzonej drogowej kontroli stanu technicznego pojazdu, o którym mowa w ust.

3, kontrolujący sporządza protokół zawierający wykaz kontrolny. Protokół sporządza

się w dwóch egzemplarzach. Pierwszy egzemplarz protokołu pozostaje w archiwum organu

przeprowadzającego kontrolę, natomiast drugi egzemplarz kontrolujący niezwłocznie

przekazuje kierowcy kontrolowanego pojazdu.

11.

Wzór protokołu drogowej kontroli technicznej zawierającego wykaz kontrolny jest określony

w załączniku nr 1c do rozporządzenia.

1.

Podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący

1)

sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego,

a w szczególności dowód poddania pojazdu wymaganemu badaniu okresowemu, oraz ostatni

protokół kontroli drogowej, o którym mowa w § 6 ust. 10, jeżeli kierujący pojazdem

posiada go przy sobie;

2)

przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu;

3)

może przeprowadzić wzrokową ocenę zabezpieczenia ładunku;

4)

może przeprowadzić badanie techniczne za pomocą właściwych metod, w tym z użyciem

przyrządu kontrolno-pomiarowego będącego w jego dyspozycji, służące ocenie konieczności

poddania pojazdu szczegółowej kontroli technicznej lub zobowiązania do niezwłocznego

usunięcia usterek;

5)

w przypadku pojazdu, o którym mowa w § 6 ust. 3, jeżeli w trakcie poprzedniej drogowej

kontroli technicznej ujawniono usterki, sprawdza, czy zostały one usunięte.

2.

Na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej, kontrolujący decyduje,

czy pojazd poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczegółową drogową

kontrolę techniczną przeprowadza się w szczególności, w przypadku gdy zachodzi uzasadnione

podejrzenie, że pojazd zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub narusza wymagania

ochrony środowiska.

3.

Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza się

1)

przy użyciu przenośnego lub zainstalowanego na pojeździe systemu przyrządów, niezbędnego

do przeprowadzenia takiej kontroli, zwanego dalej „mobilną stacją kontroli drogowej”;

2)

w miejscu wyposażonym w przyrządy pomiarowo-kontrolne do przeprowadzania badań technicznych

pojazdów, w tym przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego,

zawieszenia oraz uciążliwości, zwanym dalej „wyznaczonym punktem przeprowadzania kontroli

drogowej”;

3)

w stacji kontroli pojazdów.

4.

W przypadku skierowania pojazdu do poddania go szczegółowej drogowej kontroli technicznej

w stacji kontroli pojazdów lub w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej,

kontrola ta jest przeprowadzana w możliwie najkrótszym czasie i w najbliższej stacji

kontroli pojazdów lub w najbliższym wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej.

5.

Jeżeli mobilna stacja kontroli drogowej lub wyznaczony punkt przeprowadzania kontroli

drogowej nie są wyposażone w odpowiednie przyrządy kontrolno-pomiarowe do sprawdzenia

stanu technicznego pojazdu w zakresie wskazanym we wstępnej drogowej kontroli technicznej,

pojazd kieruje się do stacji kontroli pojazdów lub punktu przeprowadzania kontroli

drogowej, w którym jest możliwe to sprawdzenie.

6.

Zakres szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która ma być przeprowadzona w stacji

kontroli pojazdów lub w wyznaczonym punkcie przeprowadzania kontroli drogowej, określa

się w części „10. Różne/uwagi” protokołu, o którym mowa w § 6 ust. 10.

1.

Wstępną drogową kontrolę techniczną pojazdu może przeprowadzić każdy kontrolujący.

2.

Szczegółową drogową kontrolę techniczną przeprowadza kontrolujący, który spełnia wymagania

w zakresie wykształcenia, praktyki i szkolenia dla diagnostów określone w ustawie

z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, oraz co dwa lata uczestniczy w

warsztatach doskonalenia zawodowego.