Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 kwietnia 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o języku polskim

Przepisy ustawy dotyczą

1)

ochrony języka polskiego;

2)

używania języka polskiego w realizacji zadań publicznych;

3)

używania języka polskiego w obrocie oraz przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa

pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa nie narusza

1)

przepisów ustaw o stosunku państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych, w

szczególności dotyczących uprawiania kultu i praktyk religijnych;

2)

praw mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem

regionalnym.

Do postępowań w sprawie wydania urzędowego poświadczenia znajomości języka polskiego

jako obcego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Ochrona języka polskiego polega w szczególności na

1)

dbaniu o poprawne używanie języka i doskonaleniu sprawności językowej jego użytkowników

oraz na stwarzaniu warunków do właściwego rozwoju języka jako narzędzia międzyludzkiej

komunikacji;

2)

przeciwdziałaniu jego wulgaryzacji;

3)

szerzeniu wiedzy o nim i jego roli w kulturze;

4)

upowszechnianiu szacunku dla regionalizmów i gwar, a także przeciwdziałaniu ich zanikowi;

5)

promocji języka polskiego w świecie;

6)

wspieraniu nauczania języka polskiego w kraju i za granicą.

2.

Do ochrony języka polskiego są obowiązane wszystkie organy władzy publicznej oraz

instytucje i organizacje uczestniczące w życiu publicznym.

3.

(uchylony)

1.

Powołuje się Państwową Komisję do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego

jako Obcego.

2.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego powoła wszystkich członków Państwowej

Komisji do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego w terminie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Z chwilą powołania wszystkich członków Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajomości

Języka Polskiego jako Obcego odwołuje się Państwową Komisję Poświadczania Znajomości

Języka Polskiego jako Obcego.

4.

Do czasu powołania wszystkich członków Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajomości

Języka Polskiego jako Obcego jej zadania, wynikające z przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, wykonuje Państwowa Komisja Poświadczania

Znajomości Języka Polskiego jako Obcego.

5.

Państwowa Komisja do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego przejmuje

dokumentację Państwowej Komisji Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego.

Język polski jest językiem urzędowym

1)

konstytucyjnych organów państwa;

2)

organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji w zakresie,

w jakim wykonują zadania publiczne;

3)

terenowych organów administracji publicznej;

4)

instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych;

5)

organów, instytucji i urzędów podległych organom wymienionym w pkt 1 i pkt 3, powołanych

w celu realizacji zadań tych organów, a także organów państwowych osób prawnych w

zakresie, w jakim wykonują zadania publiczne;

6)

organów samorządu innego niż samorząd terytorialny oraz organów organizacji społecznych,

zawodowych, spółdzielczych i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują

wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba

że przepisy szczególne stanowią inaczej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych

organom, o których mowa w art. 4.

Umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję

językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie z udziałem konsumentów oraz przy

wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli

1)

konsument lub osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w chwili zawarcia umowy oraz

2)

umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w obrocie bez udziału konsumentów używa się

języka polskiego, jeżeli obrót ten jest wykonywany przez podmioty, o których mowa

w art. 4.

3.

Przepisy ustawy stosuje się do dokumentów i informacji, których obowiązek sporządzenia

lub podania wynika z odrębnych przepisów.

1.

Obowiązek używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7, dotyczy w

szczególności nazewnictwa towarów i usług, ofert, warunków gwarancji, faktur, rachunków

i pokwitowań, jak również ostrzeżeń i informacji dla konsumentów wymaganych na podstawie

innych przepisów, instrukcji obsługi oraz informacji o właściwościach towarów i usług,

z zastrzeżeniem ust. 3. Obowiązek używania języka polskiego w informacjach o właściwościach

towarów i usług dotyczy też reklam.

2.

Obcojęzyczne opisy towarów i usług oraz obcojęzyczne oferty, ostrzeżenia i informacje

dla konsumentów wymagane na podstawie innych przepisów w zakresie, o którym mowa w

art. 7, muszą być jednocześnie sporządzone w polskiej wersji językowej, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Nie wymagają opisu w języku polskim ostrzeżenia i informacje dla konsumentów wymagane

na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi oraz informacje o właściwościach

towarów, jeżeli są wyrażone w powszechnie zrozumiałej formie graficznej; jeżeli formie

graficznej towarzyszy opis, to opis ten powinien być sporządzony w języku polskim.

Kontrolę używania języka polskiego w zakresie, o którym mowa w art. 7 i 7a, sprawuje,

odpowiednio do zakresu swoich zadań, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów,

Inspekcja Handlowa oraz powiatowy (miejski) rzecznik konsumentów, jak również Państwowa

Inspekcja Pracy.

1.

Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, w tym w szczególności umowy z udziałem

konsumentów i umowy z zakresu prawa pracy, sporządza się w języku polskim, z zastrzeżeniem

ust. 1b.

1a.

Dokumenty w zakresie, o którym mowa w art. 7, mogą być jednocześnie sporządzone w

wersji lub wersjach obcojęzycznych. Podstawą ich wykładni jest wersja w języku polskim,

jeżeli osoba świadcząca pracę lub konsument są obywatelami Rzeczypospolitej Polskiej.

1b.

Umowa o pracę lub inny dokument wynikający z zakresu prawa pracy, a także umowa, której

stroną jest konsument lub inne niż umowa dokumenty stosowane w obrocie z udziałem

konsumentów, mogą być sporządzone w języku obcym na wniosek osoby świadczącej pracę

lub konsumenta, władających tym językiem, niebędących obywatelami polskimi, pouczonych

uprzednio o prawie do sporządzenia umowy lub innego dokumentu w języku polskim.

2.

(utracił moc)

3.

(utracił moc)

4.

Do umów z udziałem konsumentów zawartych w następstwie ich sporządzenia z naruszeniem

ust. 1 stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 zdanie pierwsze oraz art. 74 § 2 Kodeksu

cywilnego.

5.

Umowa o świadczenie usług drogą elektroniczną, określonych w ustawie z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219 oraz z 2018 r. poz. 650), sporządzona w języku obcym, zawarta z usługodawcą, który nie jest osobą fizyczną

mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub osobą prawną

bądź jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność

gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, może stanowić uprawdopodobnienie

faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu cywilnego.

Język polski jest językiem nauczania oraz językiem egzaminów i prac dyplomowych w

szkołach publicznych i niepublicznych wszystkich typów oraz w placówkach oświatowych

i innych instytucjach edukacyjnych, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

1.

Napisy i informacje w urzędach i instytucjach użyteczności publicznej, a także przeznaczone

do odbioru publicznego oraz w środkach transportu publicznego sporządza się w języku

polskim.

2.

Nazwom i tekstom w języku polskim mogą towarzyszyć wersje w przekładzie na język obcy

w wypadkach i granicach określonych w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw

administracji publicznej.

Przepisy art. 5-10 nie dotyczą

1)

nazw własnych;

2)

obcojęzycznych dzienników, czasopism, książek oraz programów komputerowych, z wyjątkiem

ich opisów i instrukcji;

3

działalności dydaktycznej i naukowej szkół wyższych, szkół i klas z obcym językiem

wykładowym lub dwujęzycznych, nauczycielskich kolegiów języków obcych, nauczania innych

przedmiotów oraz studiów doktoranckich i działalności naukowej w jednostkach naukowych,

jeżeli jest to zgodne z przepisami szczególnymi;

4)

twórczości naukowej i artystycznej;

5)

zwyczajowo stosowanej terminologii naukowej i technicznej;

6)

znaków towarowych, nazw handlowych oraz oznaczeń pochodzenia towarów i usług;

7)

norm wprowadzanych w języku oryginału zgodnie z przepisami o normalizacji.

1.

Cudzoziemiec lub obywatel polski na stałe zamieszkały za granicą może uzyskać urzędowe

poświadczenie znajomości języka polskiego jako obcego po zdaniu egzaminu z języka

polskiego jako obcego, zwanego dalej „egzaminem”.

2.

Urzędowym poświadczeniem znajomości języka polskiego jako obcego jest certyfikat znajomości

języka polskiego, zwany dalej „certyfikatem”, wydawany przez Państwową Komisję do

spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Obcego, zwaną dalej „Komisją”.

3.

Certyfikat poświadcza znajomość języka polskiego jako obcego na jednym z następujących

poziomów biegłości językowej

1)

A1, A2, B1, B2, C1 i C2 - w grupie dostosowanej do potrzeb osób dorosłych,

2)

A1, A2, B1 i B2 - w grupie dostosowanej do potrzeb dzieci i młodzieży

- przy czym poziom oznaczony jako A1 jest najniższym poświadczanym poziomem biegłości

językowej, a poziom oznaczony jako C2 jest najwyższym poświadczanym poziomem biegłości

językowej.

4

Osoba, o której mowa w ust. 1, będąca absolwentem szkoły wyższej, która ukończyła

studia w języku polskim, albo szkoły ponadgimnazjalnej lub szkoły ponadpodstawowej,

która posiada świadectwo dojrzałości, działających w systemie edukacji Rzeczypospolitej

Polskiej, po złożeniu wniosku i uiszczeniu opłaty za wydanie certyfikatu otrzymuje

certyfikat bez konieczności zdawania egzaminu.

5.

W celu wydania certyfikatu osobie, o której mowa w ust. 4, przetwarza się następujące

dane

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

płeć;

4)

adres do korespondencji;

5)

adres poczty elektronicznej, jeżeli posiada.

6.

Poziom biegłości językowej określa się zgodnie z poziomem zdanego egzaminu, a w przypadku

absolwentów, o których mowa w ust. 4, zgodnie z poświadczonym poziomem znajomości

języka polskiego jako obcego.

1.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego po zasięgnięciu opinii Komisji nadaje,

w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienie do organizowania egzaminów z języka

polskiego jako obcego na określonym poziomie biegłości językowej na wniosek

1)

polskiej albo zagranicznej szkoły wyższej prowadzącej studia w zakresie filologii

polskiej;

2)

polskiego albo zagranicznego podmiotu, który od co najmniej trzech lat prowadzi lektoraty

lub zajęcia w zakresie nauczania języka polskiego lub języka polskiego jako obcego

albo inne zajęcia dydaktyczne w języku polskim.

2.

Uprawnienie do organizowania egzaminu na określonym poziomie biegłości językowej nadaje

się na okres dwóch lat.

3.

Na wniosek podmiotu uprawnionego do organizowania egzaminu na określonym poziomie

biegłości językowej, zwanego dalej „podmiotem uprawnionym”, minister właściwy do spraw

szkolnictwa wyższego może nadawać uprawnienia do organizowania egzaminu na tym poziomie

na kolejne okresy nie dłuższe niż pięć lat.

4.

Listę podmiotów uprawnionych oraz informacje o terminach i miejscach przeprowadzania

egzaminów publikuje się w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego.

Podmiot uprawniony jest obowiązany do

1)

zapewnienia odpowiedniego składu komisji egzaminacyjnej;

2)

zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do przeprowadzenia egzaminu

bez zakłóceń, umożliwiających samodzielne rozwiązywanie zadań przez osoby przystępujące

do egzaminów i sprawdzenie umiejętności rozumienia ze słuchu, z uwzględnieniem potrzeb

osób niepełnosprawnych;

3)

zabezpieczenia materiałów związanych z egzaminem przed nieuprawnionym ujawnieniem;

4)

poddania się wizytacji, o której mowa w art. 11l;

5)

ponownego przeprowadzenia egzaminu w innym terminie na własny koszt, w przypadku gdy

egzamin został przerwany na skutek zakłócenia prawidłowego przebiegu egzaminu przez

członków komisji egzaminacyjnej;

6)

zapewnienia, na wniosek osoby, która przystąpiła do egzaminu, wglądu do sprawdzonej

i ocenionej pracy egzaminacyjnej;

7)

upowszechniania informacji o zasadach poświadczania znajomości języka polskiego jako

obcego, a także o terminach przeprowadzania egzaminów.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego może na wniosek Komisji cofnąć, w

drodze decyzji administracyjnej, uprawnienie do organizowania egzaminu w przypadku

1)

naruszenia przez podmiot uprawniony zasad lub warunków organizowania i przeprowadzania

egzaminu;

2)

niewykonania przez podmiot uprawniony zaleceń wydanych przez Komisję;

3)

odmowy poddania się przez podmiot uprawniony wizytacji, o której mowa w art. 11l.

1.

W celu przeprowadzenia egzaminu na określonym poziomie biegłości językowej podmiot

uprawniony powołuje komisję egzaminacyjną.

2.

W skład komisji egzaminacyjnej wchodzi

1)

przewodniczący będący egzaminatorem wpisanym na listę, o której mowa w art. 11f ust.

1;

2)

co najmniej dwóch członków posiadających

a)

dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej ze specjalnością

nauczanie języka polskiego jako obcego, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego

stopnia, lub równorzędny lub

b)

dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej lub neofilologii,

potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny oraz ukończone

studia podyplomowe w zakresie nauczania języka polskiego jako obcego, lub

c)

dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie neofilologii, potwierdzający uzyskanie

kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny oraz co najmniej dwuletnie doświadczenie

w nauczaniu języka polskiego lub języka polskiego jako obcego.

3.

W przypadku gdy liczba osób przystępujących do egzaminu na danym poziomie biegłości

językowej przekracza dwadzieścia, w skład komisji egzaminacyjnej powołuje się dodatkowego

członka na każde rozpoczęte kolejne dziesięć osób.

1.

Komisja prowadzi listę egzaminatorów uprawnionych do sprawowania funkcji przewodniczącego

komisji egzaminacyjnej.

2.

Na wniosek osoby, która

1)

posiada dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii polskiej ze specjalnością

nauczanie języka polskiego jako obcego, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego

stopnia, lub równorzędny lub dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie filologii

polskiej lub neofilologii, potwierdzający uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia,

lub równorzędny i ukończone studia podyplomowe w zakresie nauczania języka polskiego

jako obcego,

2)

posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie w nauczaniu języka polskiego jako obcego

uzyskane w okresie pięciu lat przed dniem złożenia wniosku,

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie lub umyślne

przestępstwo skarbowe,

4)

ukończyła szkolenie dla kandydatów na egzaminatorów

- Komisja dokonuje wpisu na listę, o której mowa w ust. 1.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

adres do korespondencji;

4)

numer telefonu;

5)

numer PESEL - a w przypadku jego braku - rodzaj, serię i numer dokumentu potwierdzającego

tożsamość;

6)

wskazanie zasięgu terytorialnego działalności.

4.

Komisja skreśla egzaminatora z listy, o której mowa w ust. 1

1)

na jego wniosek;

2)

w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

3)

w przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na egzaminie;

4)

w przypadku naruszenia przez egzaminatora warunków lub trybu przeprowadzania egzaminu

mającego wpływ na wynik egzaminu.

5.

Imiona, nazwiska oraz zasięg terytorialny działalności egzaminatorów wpisanych na

listę, o której mowa w ust. 1, publikuje się w Biuletynie Informacji Publicznej na

stronie podmiotowej ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego.

1.

Podmiot uprawniony dokonuje rejestracji osób zamierzających przystąpić do egzaminu.

2.

Podmiot uprawniony jest obowiązany do wprowadzenia danych osób zamierzających przystąpić

do egzaminu do elektronicznej bazy prowadzonej przez Komisję. Podmiot uprawniony ma

dostęp do wprowadzonych przez siebie danych w celu zapewnienia odpowiedniego składu

komisji egzaminacyjnych oraz warunków lokalowych odpowiednich do przeprowadzenia egzaminu.

3.

W celu dokonania rejestracji przetwarza się następujące dane osób zamierzających przystąpić

do egzaminu

1)

imię i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

płeć;

4)

adres do korespondencji;

5)

adres poczty elektronicznej, jeżeli osoba zamierzająca przystąpić do egzaminu go posiada.

4.

Warunkiem rejestracji jest uiszczenie podmiotowi uprawnionemu opłaty za przystąpienie

do egzaminu.

5.

Opłata za przystąpienie do egzaminu nie może być wyższa niż równowartość w walucie

kraju, w którym egzamin jest przeprowadzany

1)

90 euro - w odniesieniu do poziomów A1, A2, B1 i B2 w grupie dostosowanej do potrzeb

dzieci i młodzieży;

2)

120 euro - w odniesieniu do poziomów A1 i A2 w grupie dostosowanej do potrzeb osób

dorosłych;

3)

150 euro - w odniesieniu do poziomów B1 i B2 w grupie dostosowanej do potrzeb osób

dorosłych;

4)

180 euro - w odniesieniu do poziomów C1 i C2 w grupie dostosowanej do potrzeb osób

dorosłych.

6.

Opłata za wydanie certyfikatu osobie, o której mowa w art. 11a ust. 4, stanowi równowartość

w złotych 20 euro.

7.

Podmiot uprawniony przekazuje Komisji za każdą zarejestrowaną osobę 20% maksymalnej

wysokości opłaty określonej w ust. 5 oraz równowartość w złotych 20 euro za wydanie

certyfikatu. Przekazane opłaty stanowią dochód budżetu państwa i podlegają zwrotowi,

jeżeli egzamin nie odbył się z przyczyn niezawinionych przez podmiot uprawniony.

8.

W przypadku uiszczania opłat, o których mowa w ust. 4 i 6, w złotych, równowartość

danej kwoty w euro oblicza się przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego

przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym

opłata jest uiszczana.

9.

W przypadku organizowania egzaminu przez podmiot uprawniony za granicą opłaty, o których

mowa w ust. 7, są przekazywane w euro.

10.

W przypadku odstąpienia podmiotu uprawnionego od przeprowadzenia egzaminu, podmiot

uprawniony informuje Komisję oraz osoby zarejestrowane do udziału w tym egzaminie

o odstąpieniu od przeprowadzenia egzaminu oraz zwraca opłaty, o których mowa w ust.

4.

11.

W przypadku gdy egzamin nie odbył się z przyczyn niezawinionych przez podmiot uprawniony,

podmiot ten zwraca opłaty przekazane przez osoby zarejestrowane do udziału w tym egzaminie.

1.

Egzamin jest przeprowadzany w terminie określonym w harmonogramie sesji egzaminacyjnych

ustalonym przez Komisję.

2.

Egzamin jest przeprowadzany po otrzymaniu opłat, o których mowa w art. 11g ust. 7,

na podstawie zestawów zadań egzaminacyjnych ustalonych przez Komisję.

3.

Egzamin składa się z części pisemnej i części ustnej. Wynik egzaminu jest ustalany

na podstawie liczby uzyskanych punktów z części pisemnej i ustnej i przedstawiany

jest w procentach w suplemencie do certyfikatu.

4.

Osoba, która przystąpiła do egzaminu, może w terminie 21 dni od dnia otrzymania informacji

o wyniku egzaminu złożyć do Komisji wniosek o ponowne sprawdzenie części pisemnej

egzaminu. Wysokość opłaty za rozpatrzenie wniosku wynosi 20 euro albo równowartość

tej kwoty w złotych. Przepis art. 11g ust. 8 stosuje się odpowiednio.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres informacji objętych wnioskiem o nadanie uprawnienia do organizowania egzaminu

na określonym poziomie biegłości językowej oraz wykaz dokumentów, które dołącza się

do wniosku, uwzględniając dane niezbędne do zweryfikowania, czy wnioskodawca spełnia

wymagania dotyczące nadania tego uprawnienia;

2)

sposób rejestracji osób zamierzających przystąpić do egzaminu, uwzględniając konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa przetwarzanych danych;

3)

sposób przekazywania zestawów zadań egzaminacyjnych, uwzględniając konieczność ich

zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych;

4)

szczegółowe warunki, sposób i tryb przeprowadzania egzaminów oraz sposób dokonywania

oceny egzaminów i jej weryfikacji, uwzględniając konieczność zapewnienia jednolitego

standardu przeprowadzania egzaminów i wiarygodności ich wyników;

5)

szczegółowe warunki lokalowe i techniczne niezbędne do przeprowadzenia egzaminu, uwzględniając

konieczność zapewnienia sprawnego i niezakłóconego przebiegu egzaminu, w tym osobom

niepełnosprawnym;

6)

organizację pracy komisji egzaminacyjnych, uwzględniając konieczność zapewnienia bezstronności

komisji egzaminacyjnej i ustalania wyników egzaminu bez zbędnej zwłoki;

7)

standardy wymagań odnoszących się do poszczególnych poziomów biegłości językowej w

zakresie języka polskiego jako obcego, uwzględniając zróżnicowanie poziomów biegłości

językowej zgodne z zasadami praktyki międzynarodowej;

8)

poziomy biegłości językowej poświadczane osobom, o których mowa w art. 11a ust. 4,

uwzględniając rodzaj ukończonej szkoły;

9)

zakres informacji objętych wnioskiem, o którym mowa w art. 11a ust. 4, uwzględniając

dane niezbędne do zweryfikowania, czy wnioskodawca spełnia wymagania do otrzymania

certyfikatu bez konieczności zdawania egzaminu;

10)

wzór certyfikatu oraz wzór suplementu do certyfikatu, uwzględniając konieczność zawarcia

w nich danych niezbędnych do poświadczenia znajomości języka polskiego jako obcego

na określonym poziomie biegłości językowej.

1.

W skład Komisji wchodzi czternastu członków powoływanych przez ministra właściwego

do spraw szkolnictwa wyższego na czteroletnią kadencję, w tym

1)

dziewięciu specjalistów w zakresie nauczania języka polskiego lub języka polskiego

jako obcego;

2)

specjalista w zakresie nauczania języka polskiego lub języka polskiego jako obcego

zgłoszony przez Radę Języka Polskiego;

3)

po jednym przedstawicielu ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, ministra

właściwego do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw kultury i ochrony

dziedzictwa narodowego oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych.

2.

Członkiem Komisji nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo

popełnione umyślnie lub umyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Ta sama osoba nie może sprawować funkcji członka Komisji dłużej niż przez dwie kolejne

kadencje.

4.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego odwołuje członka Komisji w przypadku

1)

złożenia przez niego rezygnacji;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione umyślnie lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

3)

utraty zdolności do pełnienia obowiązków na skutek długotrwałej choroby trwającej

co najmniej 6 miesięcy;

4)

niewypełniania albo nienależytego wypełniania obowiązków.

5.

W przypadku konieczności uzupełnienia składu Komisji minister właściwy do spraw szkolnictwa

wyższego powołuje nowego członka Komisji na okres do końca danej kadencji. Przepisy

ust. 1 stosuje się odpowiednio. Do sprawowania funkcji członka Komisji przez niepełną

kadencję nie stosuje się przepisu ust. 3.

6.

Członek Komisji

1)

podlega wyłączeniu z postępowania w sprawie nadania uprawnienia do organizowania egzaminu,

w przypadku gdy to postępowanie dotyczy podmiotu, w którym ten członek, jego małżonek,

krewny lub powinowaty do drugiego stopnia lub osoba, z którą ten członek pozostaje

faktycznie we wspólnym pożyciu, są zatrudnieni albo pozostają z tym podmiotem w takim

stosunku prawnym, że wynik postępowania może mieć wpływ na prawa i obowiązki tych

osób;

2)

nie może pełnić funkcji wizytatora.

7.

Przewodniczącemu i sekretarzowi Komisji przysługuje miesięczne wynagrodzenie. Pozostałym

członkom Komisji przysługuje wynagrodzenie za udział w posiedzeniach Komisji.

8.

Wynagrodzenie

1)

miesięczne przewodniczącego i sekretarza Komisji nie może być wyższe niż 50%,

2)

za udział w posiedzeniach pozostałych członków Komisji nie może być wyższe niż 15%

- stawki wynagrodzenia zasadniczego profesora zwyczajnego zatrudnionego w uczelni

publicznej, określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 151 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 138, 398 i 650).

9.

Wynagrodzenie nie przysługuje członkom Komisji będącym członkami korpusu służby cywilnej,

którzy sprawują funkcję członka Komisji w ramach obowiązków służbowych.

10.

Członkom Komisji przysługuje zwrot kosztów podróży na zasadach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357).

1.

Do zadań Komisji należy koordynowanie i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu

poświadczania znajomości języka polskiego jako obcego, w tym

1)

opiniowanie wniosków o nadanie uprawnień do organizowania egzaminów;

2)

występowanie do ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego z wnioskiem o cofnięcie

uprawnień do organizowania egzaminów;

3)

dokonywanie wpisów na listę egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust. 1;

4)

organizowanie szkoleń dla kandydatów ubiegających się o wpis na listę egzaminatorów,

o której mowa w art. 11f ust. 1;

5)

ustalanie harmonogramu sesji egzaminacyjnych;

6)

ustalanie zestawów zadań egzaminacyjnych;

7)

badanie prawidłowości oceny prac egzaminacyjnych dokonanej przez członków komisji

egzaminacyjnych;

8)

nadzór nad zapewnieniem prawidłowego przebiegu egzaminów, w tym ocena przebiegu egzaminów

i działalności komisji egzaminacyjnych, oraz zapewnienie wizytacji egzaminów;

9)

wydawanie certyfikatów;

10)

dokonywanie okresowej analizy funkcjonowania systemu poświadczania znajomości języka

polskiego jako obcego i formułowanie dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego rekomendacji - z własnej inicjatywy albo na wniosek tego ministra;

11)

rozpatrywanie wniosków o ponowne sprawdzenie części pisemnej egzaminu.

2.

Komisja przeprowadza szkolenia dla osób ubiegających się o wpis na listę egzaminatorów,

o której mowa w art. 11f ust. 1. Szkolenie może zostać przeprowadzone z wykorzystaniem

metod i technik kształcenia na odległość.

3.

Działalność Komisji jest finansowana z części budżetu państwa, której dysponentem

jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego.

1.

Komisja może zlecić wizytację egzaminu, która obejmuje weryfikację prawidłowości przeprowadzenia

egzaminu, w tym zabezpieczenia zestawów zadań egzaminacyjnych przed dostępem osób

nieuprawnionych, zapewnienia niezbędnych do przeprowadzenia egzaminu warunków lokalowych

i technicznych, warunków oceniania prac egzaminacyjnych i pracy komisji egzaminacyjnej,

oraz weryfikację realizacji zaleceń wydanych przez Komisję.

2.

Wizytatorem może być osoba, która posiada dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie

filologii polskiej ze specjalnością nauczanie języka polskiego jako obcego, potwierdzający

uzyskanie kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny albo dyplom ukończenia studiów

wyższych w zakresie filologii polskiej lub neofilologii, potwierdzający uzyskanie

kwalifikacji drugiego stopnia, lub równorzędny i ukończone studia podyplomowe w zakresie

nauczania języka polskiego jako obcego.

3.

Komisja może przeprowadzać szkolenia dla wizytatorów. Szkolenia mogą zostać przeprowadzone

z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.

4.

Wizytator jest uprawniony do

1)

wizytowania pomieszczeń, w których są przeprowadzane egzaminy;

2)

obserwowania przebiegu egzaminów, w tym pracy członków komisji egzaminacyjnej;

3)

przerwania egzaminu w przypadku naruszenia przez przewodniczącego, członków komisji

egzaminacyjnej lub przez osoby przystępujące do egzaminu warunków lub trybu przeprowadzania

egzaminu, mogącego mieć wpływ na wynik tego egzaminu;

4)

żądania informacji, wyjaśnień i udostępnienia dokumentacji związanych z przeprowadzanym

egzaminem.

5.

Z wizytacji jest sporządzany protokół, zawierający

1)

imiona i nazwiska osób przeprowadzających wizytację;

2)

imiona i nazwiska członków komisji egzaminacyjnej;

3)

oznaczenie podmiotu uprawnionego i jego adres;

4)

opis przebiegu egzaminu, w tym stwierdzonych nieprawidłowości, a także wnioski i rekomendacje

w tym zakresie;

5)

datę rozpoczęcia i zakończenia wizytacji;

6)

datę i miejsce sporządzenia protokołu.

6.

Wizytator przedstawia protokół wizytacji podmiotowi uprawnionemu oraz Komisji w terminie

nie dłuższym niż 14 dni od dnia wizytacji.

7.

Na podstawie protokołu wizytacji Komisja może wydać podmiotowi uprawnionemu zalecenia,

które ten podmiot jest obowiązany wykonać.

Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb wyłaniania kandydatów na członków Komisji, biorąc pod uwagę konieczność sprawnego

powołania wszystkich członków Komisji;

2)

tryb działania oraz sposób zapewnienia obsługi administracyjnej i finansowej Komisji,

biorąc pod uwagę konieczność wykonywania zadań przez Komisję w czasie umożliwiającym

terminowe przeprowadzenie egzaminów, a także zapewnienia sprawnego funkcjonowania

i wykonywania jej zadań, w szczególności w zakresie wydawania opinii w sprawie nadania

uprawnienia do organizowania egzaminu, przekazywania zestawów zadań egzaminacyjnych

podmiotom uprawnionym oraz wydawania certyfikatów;

3)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego Komisji, członków Komisji oraz sekretarza

Komisji, biorąc pod uwagę zróżnicowanie sprawowanych funkcji i nakładu pracy;

4)

sposób badania prawidłowości oceny prac egzaminacyjnych dokonanej przez członków komisji

egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia wiarygodności wyników egzaminów;

5)

tryb wyłaniania wizytatorów oraz tryb przeprowadzania wizytacji egzaminu, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia sprawnego i bezstronnego przeprowadzania wizytacji;

6)

tryb organizowania szkoleń dla kandydatów na egzaminatorów, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia jednolitego standardu przeprowadzania egzaminu;

7)

wzór wniosku o wpis na listę egzaminatorów, o której mowa w art. 11f ust. 1, uwzględniając

dane niezbędne do identyfikacji wnioskodawcy oraz zweryfikowania warunków, o których

mowa w art. 11f ust. 2, uwzględniając możliwość elektronicznego składania wniosków.

1.

Instytucją opiniodawczo-doradczą w sprawach używania języka polskiego jest Rada Języka

Polskiego, zwana dalej „Radą”, działająca jako komitet problemowy w rozumieniu art. 34 ustawy z dnia 25 kwietnia 1997 r. o Polskiej Akademii Nauk

(Dz. U. poz. 469, z późn. zm.

2.

Nie rzadziej niż co dwa lata Rada przedstawia Sejmowi i Senatowi sprawozdanie o stanie

ochrony języka polskiego w rozumieniu art. 3.

1.

Rada, na wniosek ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego,

ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, ministra właściwego do spraw szkolnictwa

wyższego, Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Prezesa Polskiej Akademii

Nauk lub z własnej inicjatywy, wyraża, w drodze uchwały, opinie o używaniu języka

polskiego w działalności publicznej oraz w obrocie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z udziałem konsumentów i przy wykonywaniu na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przepisów z zakresu prawa pracy oraz ustala zasady ortografii i interpunkcji

języka polskiego.

2.

Towarzystwa naukowe, stowarzyszenia twórców i szkoły wyższe mogą zwracać się do Rady

w sprawach używania języka polskiego.

1.

Każdy organ, o którym mowa w art. 4, może zasięgnąć opinii Rady w wypadku wystąpienia

w toku czynności urzędowych istotnych wątpliwości dotyczących użycia języka polskiego.

2.

Producent, importer oraz dystrybutor towaru lub usługi, dla których w języku polskim

brak jest odpowiedniej nazwy, może wystąpić z wnioskiem do Rady o udzielenie opinii

co do odpowiedniej formy językowej dla oznaczenia tego towaru lub usługi.

1.

Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom art. 7a, w obrocie z

udziałem konsumentów stosuje wyłącznie obcojęzyczne nazewnictwo towarów lub usług

albo sporządza wyłącznie w języku obcym oferty, ostrzeżenia i informacje dla konsumentów

wymagane na podstawie innych przepisów, instrukcje obsługi, informacje o właściwościach

towarów lub usług, warunki gwarancji, faktury, rachunki lub pokwitowania,

podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisom

art. 7 i art. 8, w obrocie lub przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy sporządza

umowę lub inny dokument wyłącznie w języku obcym.

(pominięty)

(pominięty)

Traci moc dekret z dnia 30 listopada 1945 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych

i samorządowych władz administracyjnych

(Dz. U. poz. 324).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2011 r., z wyjątkiem

1)

przepisów art. 1 pkt 68-70, pkt 71 w zakresie dotyczącym art. 94b i 94c, pkt 73-79,

pkt 81 w zakresie dotyczącym art. 103 ust. 2, pkt 106, pkt 147, pkt 154 w zakresie

dotyczącym art. 209 ust. 6, art. 4 pkt 1 lit. b i d oraz pkt 2 lit. b, które wchodzą

w życie z dniem 1 stycznia 2012 r.;

2)

przepisów art. 1 pkt 71 w zakresie dotyczącym art. 94a, pkt 82, pkt 119, pkt 122 w

zakresie dotyczącym art. 173 ust. 1 pkt 4 i 5, pkt 127, pkt 129 w zakresie dotyczącym

art. 181 ust. 2, pkt 131 lit. b tiret drugie, pkt 133, pkt 144 w zakresie dotyczącym

art. 199 ust. 3 i pkt 145, które wchodzą w życie z dniem 1 października 2012 r.;

3)

przepisu art. 20 ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2012 r.;

4)

przepisu art. 1 pkt 83 w zakresie dotyczącym art. 105, który wchodzi w życie z dniem

1 stycznia 2013 r.;

5)

przepisu art. 1 pkt 92, który wchodzi w życie z dniem 1 października 2013 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.