Umowa międzynarodowa Poprawka do Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, przyjęta w Wiedniu dnia 8 lipca 2005 r.

Niniejsza konwencja ma na celu osiągnięcie i utrzymanie na całym świecie skutecznej

ochrony fizycznej materiałów jądrowych stosowanych w celach pokojowych oraz obiektów

jądrowych wykorzystywanych w celach pokojowych; zapobieganie i zwalczanie przestępstw

dotyczących takich materiałów i obiektów na całym świecie, jak również ułatwienie

współpracy w tym zakresie pomiędzy Państwami-Stronami.

1.

Każde z Państw-Stron ustanowi, wdroży i utrzyma odpowiedni krajowy system ochrony

fizycznej odpowiedni do materiałów jądrowych i obiektów jądrowych znajdujących się

pod jego jurysdykcją, mając na celu

(a)

ochronę przed kradzieżą i innym bezprawnym zawładnięciem materiałów jądrowych podczas

jego stosowania, przechowywania i transportu;

(b)

zapewnienie wdrożenia szybkich i kompleksowych rozwiązań umożliwiających lokalizację

i, o ile jest to właściwe, odzyskanie zaginionych lub skradzionych materiałów jądrowych;

jeśli materiały te znajdują się poza jego terytorium, Państwo-Strona dzida zgodnie

z postanowieniami artykułu 5;

(c)

ochronę materiałów jądrowych i obiektów jądrowych przed sabotażem; oraz

(d)

łagodzenie lub minimalizowanie radiologicznych skutków sabotażu.

2.

Wdrażając ustęp 1, każde z Państw-Stron

(a)

ustanowi i utrzyma ramy prawne i regulacyjne w zakresie ochrony fizycznej;

(b)

ustanowi lub wyznaczy właściwy organ lub organy odpowiedzialne za wdrożenie ram prawnych

i regulacyjnych; oraz

(c)

podejmie inne właściwe kroki niezbędne dla ochrony fizycznej materiałów jądrowych

i obiektów jądrowych.

3.

Realizując zobowiązania wynikające z ustępów 1 i 2, każde Państwo-Strona, bez uszczerbku

dla jakichkolwiek innych postanowień niniejszej konwencji, zastosuje w rozsądnym i

możliwym do realizacji zakresie następujące podstawowe zasady ochrony fizycznej materiałów

jądrowych i obiektów jądrowych.

ZASADA PODSTAWOWA A: Odpowiedzialność państwa

Odpowiedzialność za ustanowienie, wdrożenie i utrzymanie krajowego systemu ochrony

fizycznej na terytorium danego państwa spoczywa wyłącznie na tym państwie.

ZASADA PODSTAWOWA B: Odpowiedzialność podczas transportu międzynarodowego

Odpowiedzialność państwa za zapewnienie, by materiały jądrowe były odpowiednio chronione,

rozciąga się na międzynarodowy transport tych materiałów aż do momentu właściwego

i należytego przekazania tej odpowiedzialności innemu państwu.

ZASADA PODSTAWOWA C: Ramy prawne i regulacyjne

Państwo jest odpowiedzialne za ustanowienie i utrzymywanie ram prawnych i regulacyjnych

w zakresie ochrony fizycznej. Ramy te powinny przewidywać ustanowienie odpowiednich

wymogów ochrony fizycznej oraz obejmować system oceny i wydawania zezwoleń lub innych

procedur nadających uprawnienia. Ramy te powinny obejmować system kontroli obiektów

jądrowych i transportu w celu weryfikacji spełniania odpowiednich wymogów i warunków

zezwolenia lub innego dokumentu uprawniającego, oraz w celu ustanowienia sposobów

egzekwowania przestrzegania odpowiednich wymogów i warunków, włącznie ze skutecznymi

karami.

ZASADA PODSTAWOWA D: Właściwy organ

Państwo powinno ustanowić lub wyznaczyć właściwy organ, który odpowiada za wdrożenie

ram prawnych i regulacyjnych, i jest wyposażony w uprawnienia, kompetencje oraz środki

finansowe i kadrowe stosowne do wypełniania nałożonych nań obowiązków. Państwo powinno

podjąć działania zapewniające rzeczywistą niezależność pomiędzy działaniem właściwego

organu tego państwa i działaniem jakiegokolwiek innego organu zajmującego się promocją

lub wykorzystaniem energii jądrowej.

ZASADA PODSTAWOWA E: Odpowiedzialność posiadacza zezwolenia

Należy wyraźnie określić zakres odpowiedzialności za wdrażanie poszczególnych elementów

ochrony fizycznej w obrębie danego państwa. Państwo powinno zapewnić, że główna odpowiedzialność

za zapewnienie ochrony fizycznej materiałów

jądrowych lub obiektów jądrowych spoczywa na posiadaczach stosownych zezwoleń lub

innych dokumentów uprawniających (np. na operatorach lub przewoźnikach).

ZASADA PODSTAWOWA F: Kultura bezpieczeństwa

Wszystkie organizacje zaangażowane we wdrażanie ochrony fizycznej powinny nadać należyty

priorytet kulturze bezpieczeństwa, jej rozwijaniu i utrzymywaniu, niezbędnym dla zapewnienia

jej skutecznego wprowadzenia w życie w całej strukturze organizacyjnej.

ZASADA PODSTAWOWA G: Zagrożenie

Ochrona fizyczna w danym państwie powinna się opierać na aktualnej ocenie zagrożenia.

ZASADA PODSTAWOWA H: Podejście stopniowane

Wymogi ochrony fizycznej należy oprzeć na podejściu stopniowanym, uwzględniając aktualną

ocenę zagrożenia, względną atrakcyjność i rodzaj materiałów, a także potencjalne skutki

związane z nieuprawnionym zawładnięciem materiałami jądrowymi oraz z sabotażem wymierzonym

w materiały jądrowe lub obiekty jądrowe.

ZASADA PODSTAWOWA I: Obrona w głąb

Wymogi w zakresie ochrony fizycznej w danym państwie powinny odzwierciedlać koncepcję

kilku poziomów i metod ochrony (strukturalne i inne techniczne, osobowe i organizacyjne),

które przeciwnik musiałby przezwyciężyć lub obejść dla zrealizowania swoich celów.

ZASADA PODSTAWOWA J: Zapewnienie jakości

W celu uzyskania pewności, iż spełnione zostały określone wymogi dotyczące wszystkich

działań istotnych z punktu widzenia ochrony fizycznej, należy ustanowić i wdrożyć

politykę zapewnienia jakości i programy zapewnienia jakości.

ZASADA PODSTAWOWA K: Plany awaryjne

Plany awaryjne opisujące postępowanie w przypadku nieuprawnionego zawładnięcia materiałem

jądrowym, sabotażu wymierzonego w materiały jądrowe lub obiekt jądrowy lub próby dokonania

takich czynów, powinny być opracowane oraz przećwiczone przez posiadaczy zezwoleń

oraz odpowiedni organy.

ZASADA PODSTAWOWA L: Poufność

Państwo powinno określić wymogi dotyczące ochrony poufności informacji, których nieuprawnione

ujawnienie mogłoby być niekorzystne z punktu widzenia ochrony fizycznej materiałów

jądrowych i obiektów jądrowych.

4.

(a)

Przepisy niniejszego artykułu nie znajdują zastosowania do jakichkolwiek materiałów

jądrowych, co do których Państwo-Strona w uzasadniony sposób stwierdza, że nie wymagają

objęcia krajowym systemem ochrony fizycznej wprowadzonym stosownie do ustępu 1, przy

uwzględnieniu rodzaju tych materiałów, ich ilości i względnej atrakcyjności oraz potencjalnych

skutków radiologicznych i innych, związanych z jakimkolwiek nieuprawnionym działaniem

wymierzonym w takie materiały oraz z aktualną oceną zagrożenia takich materiałów.

(b)

Materiały jądrowe, które nie są objęte postanowieniami niniejszego artykułu na mocy

litery (a), powinny być chronione zgodnie z praktyką roztropnego zarządzania.

Żadne z przestępstw przytoczonych w artykule 7 nie może być dla potrzeb ekstradycji

lub wzajemnej pomocy prawnej uznane za przestępstwo polityczne lub za mające związek

z przestępstwem politycznym, czy też za przestępstwo wynikające z motywów politycznych.

Skutkiem tego, wniosku o ekstradycję lub wzajemną pomoc prawną, opartego na takim

przestępstwie, nie można odrzucić powołując się wyłącznie na to, że dotyczy on przestępstwa

politycznego lub przestępstwa związanego z przestępstwem politycznym, czy też przestępstwa

wynikającego z motywów politycznych.

Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie może być interpretowane, jako nakładające

obowiązek dokonania ekstradycji lub udzielenia wzajemnej pomocy prawnej, jeśli Państwo

- Strona, do którego zwrócono się z wnioskiem, ma istotne powody, by uważać, że wniosek

o ekstradycję za przestępstwo określone w artykule 7, lub wniosek o udzielenie wzajemnej

pomocy prawnej w odniesieniu do takiego przestępstwa został złożony w celu oskarżenia

lub ukarania osoby ze względu na jej rasę, religię, narodowość, pochodzenie etniczne

lub poglądy polityczne, lub że przychylenie się do wniosku pogorszyłoby sytuację takiej

osoby ze względu na wymienione przyczyny.

Żadne z postanowień niniejszej konwencji nie wpływa na transfer technologii jądrowych

w celach pokojowych, podejmowany dla wzmocnienia ochrony fizycznej materiałów jądrowych

i obiektów jądrowych.