Ustawa z dnia 14 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, 1089, 1926, 2102 i 2486) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3 w ust. 1

a)

po pkt 16 dodaje się pkt 16a w brzmieniu

„

16a)

koasekurator wiodący - zakład ubezpieczeń wybrany spośród uczestników umowy koasekuracyjnej

do realizacji czynności określonych w tej umowie w imieniu własnym i pozostałych zakładów

ubezpieczeń współubezpieczających;

”

,

b)

po pkt 29 dodaje się pkt 29a w brzmieniu

„

29a)

podmiot finansowy

a)

instytucję kredytową,

b)

instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, 2361 i 2491),

c)

przedsiębiorstwo pomocniczych usług bankowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe,

d)

zakład ubezpieczeń,

e)

zakład reasekuracji,

f)

dominujący podmiot ubezpieczeniowy,

g)

firmę inwestycyjną,

h)

dominujący podmiot nieregulowany;

”

,

c)

po pkt 53 dodaje się pkt 53a i 53b w brzmieniu

„

53a)

wewnętrzny zakład ubezpieczeń - zakład ubezpieczeń, którego akcjonariuszem lub udziałowcem

jest

a)

podmiot finansowy niebędący zakładem ubezpieczeń albo zakładem reasekuracji albo niewchodzący

w skład grupy, w skład której wchodzą zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji,

albo

b)

podmiot niebędący podmiotem finansowym

- którego celem jest ubezpieczanie wyłącznie ryzyk podmiotu lub podmiotów będących

jego akcjonariuszami lub udziałowcami lub podmiotów grupy, w skład której wchodzi;

53b)

wewnętrzny zakład reasekuracji - zakład reasekuracji, którego akcjonariuszem lub udziałowcem

jest

a)

podmiot finansowy niebędący zakładem ubezpieczeń albo zakładem reasekuracji albo niewchodzący

w skład grupy, w skład której wchodzą zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji,

albo

b)

podmiot niebędący podmiotem finansowym

- którego celem jest przyjmowanie do reasekuracji wyłącznie ryzyka podmiotu lub podmiotów

będących jego akcjonariuszami lub udziałowcami lub podmiotów grupy, w skład której

wchodzi;

”

;

2)

w art. 4 w ust. 11 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

pośredniczyć w imieniu lub na rzecz podmiotów wykonujących czynności bankowe określone

w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe przy zawieraniu umów w ramach wykonywania tych czynności, na zasadach określonych

w tej ustawie;

”

;

3)

w art. 114 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Kapitał zakładowy towarzystwa reasekuracji wzajemnej nie może być niższy niż nieprzekraczalny

dolny próg minimalnego wymogu kapitałowego wymaganego dla zakładu reasekuracji, o

którym mowa odpowiednio w art. 272 ust. 1 pkt 4 lub 5.

”

;

4)

po art. 174 dodaje się art. 174a w brzmieniu

„

Art. 174a.

1.

Organ nadzoru może na wniosek założycieli albo zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji,

w drodze decyzji, uznać zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji za wewnętrzny zakład

ubezpieczeń lub wewnętrzny zakład reasekuracji, jeżeli spełnione są przesłanki określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b.

2.

Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przestał spełniać wymogi określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji

informuje o tym organ nadzoru i dostosowuje swoją działalność do wymogów określonych

w ustawie dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji niebędącego wewnętrznym

zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji.

”

;

5)

po art. 208 dodaje się art. 208a w brzmieniu

„

Art. 208a.

W przypadku gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zamierza zawierać umowy koasekuracji

dużych ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyko jest umiejscowione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący lub uczestniczy w umowie koasekuracji

przez oddział ustanowiony w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż państwo,

w którym koasekurator wiodący ma siedzibę,

4)

koasekurator wiodący ustala wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia

- przepisy art. 207 i art. 208 stosuje się wyłącznie do zagranicznego zakładu ubezpieczeń

będącego koasekuratorem wiodącym, mającego siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

”

;

6)

po art. 211 dodaje się art. 211a w brzmieniu

„

Art. 211a.

1.

W przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń zamierza zawierać umowy koasekuracji dużych

ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyka są umiejscowione na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący albo uczestniczy w umowie

koasekuracji przez oddział ustanowiony w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym

niż państwo, w którym koasekurator wiodący ma siedzibę, 4) koasekurator wiodący ustala

wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia - przepisy art. 211

stosuje się wyłącznie do krajowego zakładu ubezpieczeń będącego koasekuratorem wiodącym.

2. Krajowy zakład ubezpieczeń będący koasekuratorem wiodącym tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

dla celów wypłacalności z tytułu umów koasekuracji, o których mowa w ust. 1, zgodnie

z art. 224 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 225-237, z uwzględnieniem warunków umów koasekuracji.

”

;

7)

w art. 272 w ust. 1

a)

pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

równowartości w złotych 3 600 000 euro - dla zakładów reasekuracji innych niż wewnętrzne

zakłady reasekuracji;

”

,

b)

dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

równowartości w złotych 1 200 000 euro - dla wewnętrznych zakładów reasekuracji.

”

;

8)

po art. 313 dodaje się art. 313a w brzmieniu

„

Art. 313a.

W przypadku gdy organ nadzorczy z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

ma siedzibę zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji wykonujący

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, podejmie środki mające na celu

ograniczenie lub zakaz swobodnego rozporządzania aktywami po stwierdzeniu, że ten

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie przestrzega przepisów tego państwa

dotyczących tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności

lub nie spełnia kapitałowego wymogu wypłacalności, lub nie spełnia minimalnego wymogu

kapitałowego, organ nadzoru, w drodze decyzji, na wniosek tego organu nadzorczego

ogranicza lub zakazuje swobodnego rozporządzania aktywami takiego zagranicznego zakładu

umiejscowionymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazanymi we wniosku tego

organu nadzorczego.

”

;

9)

w art. 339 w ust. 5 w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 w

brzmieniu

„

11)

czy zakład jest wewnętrznym zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji.

”

;

10)

w art. 366 uchyla się ust. 5;

11)

po art. 366 dodaje się art. 366a w brzmieniu

„

Art. 366a.

W przypadku gdy organ nadzorczy z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

ma siedzibę zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji wykonujący

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, cofnie temu zakładowi ubezpieczeń

lub zakładowi reasekuracji zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej, organ nadzoru, w drodze decyzji, na wniosek tego

organu nadzorczego, ogranicza lub zakazuje swobodnego rozporządzania aktywami takiego

zagranicznego zakładu umiejscowionymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazanymi

we wniosku tego organu nadzorczego.

”

;

12)

w art. 490

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35 wydane na podstawie upoważnienia

zawartego w art. 135 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE stosuje się w odniesieniu do zakładów

ubezpieczeń i zakładów reasekuracji lokujących środki finansowe w zbywalne papiery

wartościowe i inne instrumenty finansowe oparte na pożyczkach przekształconych wyemitowane

przed dniem 1 stycznia 2011 r., w przypadku gdy po dniu 31 grudnia 2014 r. zostały

dodane nowe ekspozycje bazowe lub ekspozycje zostały zastąpione.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

W okresie do dnia 31 grudnia 2023 r. zakład ubezpieczeń i zakład reasekuracji obliczające

kapitałowy wymóg wypłacalności według formuły standardowej obliczają standardowe parametry

podmodułu ryzyka cen akcji dla akcji typu 1, o których mowa w art. 168 rozporządzenia

delegowanego Komisji (UE) 2015/35, nabytych do dnia 1 stycznia 2016 r. i nieobjętych

ryzykiem cen akcji opartym na czasie trwania, o którym mowa w art. 304 dyrektywy 2009/138/WE,

zgodnie z następującymi zasadami

1)

standardowy parametr stosowany do obliczania podmodułu ryzyka cen akcji stanowi średnią

ważoną

a)

parametru stosowanego do obliczania podmodułu ryzyka cen akcji zgodnie z art. 170

ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35, b) parametru stosowanego

do obliczania podmodułu ryzyka cen akcji zgodnie z art. 169 ust. 1 rozporządzenia

delegowanego Komisji (UE) 2015/35;

2)

waga parametru, o którym mowa w pkt 1 lit. b, jest zwiększana co najmniej liniowo

na koniec każdego roku kalendarzowego, od 0% w roku 2016 do 100% w dniu 1 stycznia

2023 r.

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o gwarantowanych przez Skarb Państwa ubezpieczeniach

eksportowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 826) w art. 5

1)

ust. 2a otrzymuje brzmienie

„

2a.

Zarząd Korporacji składa się z nie więcej niż 4 członków.

”

;

2)

uchyla się ust. 3a i 3b.

W ustawie z dnia 15 stycznia 2015 r. o obligacjach

(Dz. U. poz. 238 oraz z 2017 r. poz. 1089 i 1199) w art. 22 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

W przypadku gdy emitentem jest bank krajowy, spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa,

Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa, dom maklerski, o którym mowa

w art. 98 ust. 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, wartość nominalna jednej obligacji,

o której mowa w ust. 1, nie może być niższa niż 400 000 zł lub równowartość tej kwoty

wyrażona w innej walucie, ustalona przy zastosowaniu średniego kursu tej waluty ogłaszanego

przez Narodowy Bank Polski w dniu podjęcia decyzji emitenta o emisji.

”

.

Przepisu art. 22 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, nie stosuje się do obligacji, o których mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy,

jeżeli dzień udostępnienia propozycji ich nabycia lub udostępnienia do publicznej

wiadomości prospektu emisyjnego albo memorandum informacyjnego przypada przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

10, który wchodzi w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Organ nadzoru może na wniosek założycieli albo zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji,

w drodze decyzji, uznać zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji za wewnętrzny zakład

ubezpieczeń lub wewnętrzny zakład reasekuracji, jeżeli spełnione są przesłanki określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b.

2.

Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przestał spełniać wymogi określone

odpowiednio w art. 3 ust. 1 pkt 53a lub 53b, zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji

informuje o tym organ nadzoru i dostosowuje swoją działalność do wymogów określonych

w ustawie dla zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji niebędącego wewnętrznym

zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji.

W przypadku gdy zagraniczny zakład ubezpieczeń mający siedzibę w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej zamierza zawierać umowy koasekuracji

dużych ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyko jest umiejscowione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący lub uczestniczy w umowie koasekuracji

przez oddział ustanowiony w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej niż państwo,

w którym koasekurator wiodący ma siedzibę,

4)

koasekurator wiodący ustala wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia

- przepisy art. 207 i art. 208 stosuje się wyłącznie do zagranicznego zakładu ubezpieczeń

będącego koasekuratorem wiodącym, mającego siedzibę w innym niż Rzeczpospolita Polska

państwie członkowskim Unii Europejskiej.

1.

W przypadku gdy krajowy zakład ubezpieczeń zamierza zawierać umowy koasekuracji dużych

ryzyk spełniające łącznie poniższe warunki

1)

ryzyka są umiejscowione na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej,

2)

wyłącznie koasekurator wiodący jest odpowiedzialny przed ubezpieczającym za całość

ryzyka,

3)

co najmniej jeden zakład ubezpieczeń współubezpieczający ma siedzibę w innym państwie

członkowskim Unii Europejskiej niż koasekurator wiodący albo uczestniczy w umowie

koasekuracji przez oddział ustanowiony w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym

niż państwo, w którym koasekurator wiodący ma siedzibę, 4) koasekurator wiodący ustala

wysokość składek ubezpieczeniowych i warunki umowy ubezpieczenia - przepisy art. 211

stosuje się wyłącznie do krajowego zakładu ubezpieczeń będącego koasekuratorem wiodącym.

2. Krajowy zakład ubezpieczeń będący koasekuratorem wiodącym tworzy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

dla celów wypłacalności z tytułu umów koasekuracji, o których mowa w ust. 1, zgodnie

z art. 224 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 225-237, z uwzględnieniem warunków umów koasekuracji.

W przypadku gdy organ nadzorczy z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

ma siedzibę zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji wykonujący

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, podejmie środki mające na celu

ograniczenie lub zakaz swobodnego rozporządzania aktywami po stwierdzeniu, że ten

zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji nie przestrzega przepisów tego państwa

dotyczących tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dla celów wypłacalności

lub nie spełnia kapitałowego wymogu wypłacalności, lub nie spełnia minimalnego wymogu

kapitałowego, organ nadzoru, w drodze decyzji, na wniosek tego organu nadzorczego

ogranicza lub zakazuje swobodnego rozporządzania aktywami takiego zagranicznego zakładu

umiejscowionymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazanymi we wniosku tego

organu nadzorczego.

W przypadku gdy organ nadzorczy z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym

ma siedzibę zagraniczny zakład ubezpieczeń lub zagraniczny zakład reasekuracji wykonujący

działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez oddział lub w inny sposób

niż przez oddział, w ramach swobody świadczenia usług, cofnie temu zakładowi ubezpieczeń

lub zakładowi reasekuracji zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej

lub działalności reasekuracyjnej, organ nadzoru, w drodze decyzji, na wniosek tego

organu nadzorczego, ogranicza lub zakazuje swobodnego rozporządzania aktywami takiego

zagranicznego zakładu umiejscowionymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazanymi

we wniosku tego organu nadzorczego.