Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo atomowe

1.

Ustawa określa

1)

działalność w zakresie pokojowego wykorzystywania energii atomowej związaną z rzeczywistym

i potencjalnym narażeniem na promieniowanie jonizujące od sztucznych źródeł promieniotwórczych,

materiałów jądrowych, urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego;

2)

obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej tę działalność;

3)

organy właściwe w sprawach bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

zasady odpowiedzialności cywilnej za szkody jądrowe;

5)

zasady wypełniania zobowiązań międzynarodowych, w tym w ramach Unii Europejskiej,

dotyczących bezpieczeństwa jądrowego, ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz

zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych.

2.

Ustawa określa także kary pieniężne za naruszenie przepisów dotyczących bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz tryb ich nakładania.

3.

Ustawę stosuje się również do działalności wykonywanej w warunkach zwiększonego, w

wyniku działania człowieka, narażenia na naturalne promieniowanie jonizujące.

4.

Ustawa ponadto określa zasady monitorowania skażeń promieniotwórczych i reguluje działania

podejmowane w przypadku zdarzeń radiacyjnych, jak również w przypadku długotrwałego

narażenia w następstwie zdarzenia radiacyjnego lub działalności wykonywanej w przeszłości.

5.

Ustawa określa również szczególne zasady ochrony osób przed zagrożeniami wynikającymi

ze stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych.

Wykonywanie działalności, o której mowa w art. 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, jest dopuszczalne

po zastosowaniu określonych w przepisach środków dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz

ochrony życia i zdrowia ludzi, jak również bezpieczeństwa mienia i ochrony środowiska.

W rozumieniu niniejszej ustawy użyte określenia oznaczają

1)

audyt kliniczny - systematyczną kontrolę lub przegląd medycznych procedur radiologicznych,

mające na celu polepszenie jakości udzielanych pacjentowi świadczeń zdrowotnych poprzez

usystematyzowaną analizę, w ramach której praktyka, procedury i wyniki radiologiczne

są porównywane z uznanymi standardami oraz, w razie konieczności, modyfikację dotychczasowego

postępowania lub wprowadzenie nowych standardów;

1a)

awaria projektowa - warunki awaryjne obiektu jądrowego uwzględnione w projekcie obiektu

jądrowego zgodnie z ustalonymi wymaganiami projektowania, w których uszkodzenie paliwa

oraz uwolnienia substancji promieniotwórczych są utrzymywane w ustalonych granicach;

2)

bezpieczeństwo jądrowe - osiągnięcie odpowiednich warunków eksploatacji, zapobieganie

awariom i łagodzenie ich skutków, czego wynikiem jest ochrona pracowników i ludności

przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego z obiektów jądrowych;

2a)

ciężka awaria - warunki awaryjne obiektu jądrowego, poważniejsze niż awarie projektowe,

prowadzące do znaczącej degradacji rdzenia reaktora i mogące prowadzić do znaczących

uwolnień substancji promieniotwórczych;

3)

dawka graniczna - wartość dawki promieniowania jonizującego, wyrażoną jako dawka skuteczna

lub równoważna, dla określonych osób, pochodzącą od kontrolowanej działalności zawodowej,

której, poza przypadkami przewidzianymi w ustawie, nie wolno przekroczyć;

4)

dawka pochłonięta - dawkę pochłoniętą określoną w załączniku nr 1 do ustawy;

5)

dawka równoważna - dawkę równoważną określoną w załączniku nr 1 do ustawy;

6)

dawka skuteczna (efektywna) - dawkę skuteczną (efektywną) określoną w załączniku nr

1 do ustawy;

7)

działania interwencyjne - działania, które zapobiegają narażeniu lub zmniejszają narażenie

ludzi w wyniku zdarzenia radiacyjnego, polegające na oddziaływaniu na źródło promieniowania

jonizującego, źródło skażeń promieniotwórczych, drogi rozprzestrzeniania tych skażeń

oraz na ludzi;

7

funkcja bezpieczeństwa - funkcję, którą dla zapewnienia bezpieczeństwa wypełnia system,

element konstrukcji lub element wyposażenia obiektu jądrowego;

7a)

jednostka ochrony zdrowia - podmiot leczniczy wykonujący działalność leczniczą w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

8)

jednostka organizacyjna - każdy podmiot wykonujący działalność związaną z narażeniem;

9)

likwidacja obiektu jądrowego - doprowadzenie obiektu lub urządzenia do stanu niewymagającego

ograniczeń z punktu widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w wykonywaniu

dowolnej działalności;

10)

(uchylony)

10a)

limity i warunki eksploatacyjne - określony w zezwoleniu na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na rozruchu lub eksploatacji obiektu jądrowego

zbiór wymagań, ustalający graniczne wartości parametrów eksploatacyjnych obiektu jądrowego,

wymaganą dyspozycyjność funkcjonalną i wydajność urządzeń tego obiektu oraz obsadę

pracownikami;

11)

materiał jądrowy - rudy, materiały wyjściowe (źródłowe) lub specjalne materiały rozszczepialne,

o których mowa w art. 197 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej,

zwanego dalej „Traktatem Euratom”;

12)

medycyna nuklearna - wszelką działalność diagnostyczną związaną z podawaniem pacjentom

produktów radiofarmaceutycznych, a także z zabiegami terapeutycznymi przy użyciu produktów

radiofarmaceutycznych;

13)

medyczna procedura radiologiczna - opis czynności niezbędnych do przeprowadzenia badania

lub zabiegu z wykorzystaniem promieniowania jonizującego w celu postawienia diagnozy

bądź leczenia;

14)

medyczny wypadek radiologiczny - niezamierzone wydarzenie, takie jak błąd w obsłudze

urządzenia radiologicznego, awaria urządzenia radiologicznego lub przerwa w jego działaniu,

a także inne nieszczęśliwe zdarzenie, którego konsekwencje nie mogą być pominięte

z punktu widzenia ochrony radiologicznej pacjenta;

15)

narażenie - proces, w którym organizm ludzki podlega działaniu promieniowania jonizującego;

16)

narażenie wyjątkowe - narażenie osoby uczestniczącej w usuwaniu skutków zdarzenia

radiacyjnego lub w działaniach interwencyjnych, w czasie których może ona otrzymać

dawkę przekraczającą wartość rocznej dawki granicznej dla pracowników;

16a)

normalna eksploatacja - eksploatację obiektu jądrowego w zakresie limitów i warunków

eksploatacyjnych;

17)

obiekt jądrowy - elektrownię jądrową, reaktor badawczy, zakład wzbogacania izotopowego,

zakład wytwarzania paliwa jądrowego, zakład przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego, a także bezpośrednio związany z którymkolwiek

z tych obiektów i znajdujący się na jego terenie obiekt służący do przechowywania

odpadów promieniotwórczych;

18)

objętość tarczowa - objętość guza nowotworowego lub innych tkanek, które są napromieniane

w celu osiągnięcia planowanego efektu terapeutycznego;

19)

ochrona fizyczna - całokształt przedsięwzięć organizacyjnych i technicznych, mających

na celu skuteczne zabezpieczenie materiałów jądrowych i obiektów jądrowych przed aktami

terroru, dywersji, sabotażu i kradzieży;

20)

ochrona radiologiczna - zapobieganie narażeniu ludzi i skażeniu środowiska, a w przypadku

braku możliwości zapobieżenia takim sytuacjom - ograniczenie ich skutków do poziomu

tak niskiego, jak tylko jest to rozsądnie osiągalne, przy uwzględnieniu czynników

ekonomicznych, społecznych i zdrowotnych;

21)

ochrona radiologiczna pacjenta - zespół czynności i ograniczeń zmierzających do zminimalizowania

narażenia pacjenta na promieniowanie jonizujące, które nie będzie nadmiernie utrudniało

lub uniemożliwiało uzyskania pożądanych i uzasadnionych informacji diagnostycznych

lub efektów leczniczych;

22)

odpady promieniotwórcze - materiały stałe, ciekłe lub gazowe, zawierające substancje

promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami, których wykorzystanie nie jest przewidywane

ani rozważane, zakwalifikowane do kategorii odpadów wymienionych w art. 47, w tym

wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do składowania; niniejsza definicja nie ma zastosowania

do rozdziału 8a;

23)

ogranicznik dawki (limit użytkowy dawki) - ograniczenie przewidywanych dawek indywidualnych,

które mogą pochodzić od określonego źródła promieniowania jonizującego, uwzględnione

podczas planowania ochrony radiologicznej w celach związanych z optymalizacją;

24)

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi - działania związane z przetwarzaniem,

przemieszczaniem, przechowywaniem lub składowaniem odpadów promieniotwórczych, włącznie

z odprowadzaniem odpadów promieniotwórczych do środowiska, z wyłączeniem transportu

odpadów promieniotwórczych poza terenem jednostki organizacyjnej;

25)

postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym - działania związane z przerobem, przemieszczaniem

lub przechowywaniem wypalonego paliwa jądrowego, z wyłączeniem transportu wypalonego

paliwa jądrowego poza terenem jednostki organizacyjnej;

25a)

postulowane zdarzenie inicjujące - zdarzenie zidentyfikowane przy projektowaniu obiektu

jądrowego jako mogące prowadzić do przewidywanego zdarzenia eksploatacyjnego lub warunków

awaryjnych;

26)

poziom interwencyjny - liczbową wartość dawki skutecznej lub równoważnej możliwej

do uniknięcia albo poziom zawartości izotopów promieniotwórczych w żywności, wodzie

przeznaczonej do spożycia przez ludzi i środkach żywienia zwierząt, których możliwość

przekroczenia oznacza konieczność rozważenia podjęcia określonych działań interwencyjnych;

27)

poziomy referencyjne - dawki promieniowania jonizującego na powierzchnię skóry w badaniach

rentgenodiagnostycznych lub poziomy aktywności - w przypadku podawania pacjentom produktów

radiofarmaceutycznych, dotyczące badań typowych pacjentów, dla poszczególnych kategorii

urządzeń radiologicznych; poziomy referencyjne nie mogą być przekraczane w przypadku

powszechnie stosowanych medycznych procedur radiologicznych, jeżeli stosuje się właściwe

sposoby postępowania i urządzenia techniczne; poziomy referencyjne mogą być przekraczane

w przypadku istnienia istotnych wskazań klinicznych;

28)

pracodawca zewnętrzny - pracodawcę zatrudniającego pracowników, o których mowa w art.

17 ust. 1 pkt 1, prowadzących dowolną działalność na terenie kontrolowanym u innego

pracodawcy;

29)

pracownik - pracownika w rozumieniu przepisów Prawa pracy, osobę wykonującą pracę

na podstawie innej niż stosunek pracy, jak również osobę wykonującą działalność na

własny rachunek, którzy w warunkach narażenia na promieniowanie jonizujące mogą otrzymać

dawki przekraczające wartości dawek granicznych określonych dla osób z ogółu ludności;

30)

pracownik zewnętrzny - pracownika, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1, zatrudnionego

przez pracodawcę zewnętrznego lub wykonującego działalność na własny rachunek, prowadzącego

dowolną działalność na terenie kontrolowanym, za który nie jest odpowiedzialny ani

on, ani jego pracodawca;

31)

praktykant - osobę odbywającą szkolenie lub praktykę w jednostce organizacyjnej w

celu uzyskania określonych umiejętności;

32)

program zapewnienia jakości - system działań gwarantujący spełnienie określonych wymagań

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, w zależności od prowadzonej działalności,

a w przypadku działalności z materiałami jądrowymi lub obiektami jądrowymi także wymagań

ochrony fizycznej;

33)

promieniowanie jonizujące - promieniowanie składające się z cząstek bezpośrednio lub

pośrednio jonizujących albo z obu rodzajów tych cząstek lub fal elektromagnetycznych

o długości do 100 nm (nanometrów);

34)

promieniowanie naturalne - promieniowanie jonizujące emitowane ze źródeł pochodzenia

naturalnego ziemskiego i kosmicznego;

35)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego - obiekt jądrowy przeznaczony do bezpiecznego,

stabilnego i chronionego przechowywania wypalonego paliwa jądrowego po jego wyładowaniu

z reaktora lub basenu przy reaktorze, a przed przekazaniem do przerobu lub składowania

w charakterze odpadu promieniotwórczego;

36)

przechowywanie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego - magazynowanie

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z zamiarem ponownego ich

wydobycia;

37)

przerób wypalonego paliwa jądrowego - proces lub działanie zmierzające do wydobycia

części lub wszystkich izotopów promieniotwórczych z wypalonego paliwa jądrowego w

celu ich dalszego wykorzystania;

38)

przetwarzanie materiałów jądrowych - proces lub działanie zmierzające do zmiany postaci

fizycznej lub chemicznej (konwersja) materiału jądrowego, począwszy od konwersji rudy

uranu lub toru, aż do uzyskania materiału w postaci paliwa jądrowego lub dowolnej

postaci, nadającej się do innych zastosowań tych materiałów, w tym przerób wypalonego

paliwa jądrowego oraz przetwarzanie odpadów promieniotwórczych zawierających materiały

jądrowe;

39)

przetwarzanie odpadów promieniotwórczych - proces lub działanie zmierzające do minimalizacji

objętości odpadów, segregację odpadów według kategorii lub podkategorii oraz przygotowanie

ich do transportu lub składowania;

39a)

przewidywane zdarzenie eksploatacyjne - proces eksploatacyjny odbiegający od normalnej

eksploatacji, którego wystąpienie jest przewidywane co najmniej jeden raz podczas

okresu eksploatacji obiektu jądrowego, ale który - dzięki zastosowaniu odpowiednich

rozwiązań projektowych - nie spowoduje znaczącego uszkodzenia systemów lub elementów

konstrukcji lub wyposażenia ważnych dla bezpieczeństwa obiektu jądrowego, a także

nie doprowadzi do powstania warunków awaryjnych;

40)

radiologia zabiegowa - wszelkie procedury lecznicze i diagnostyczne dokonywane poprzez

skórę pacjenta lub w inny sposób, wykonywane w znieczuleniu miejscowym lub znieczuleniu

ogólnym oraz przy użyciu obrazowania fluoroskopowego dla lokalizacji zmiany chorobowej

i dla monitorowania medycznej procedury radiologicznej, a także kontroli i dokumentowania

terapii;

41)

radioterapia - wszelką działalność terapeutyczną związaną z wykorzystaniem urządzeń

radiologicznych, w tym

a)

terapię powierzchniową dla leczenia nowotworów położonych w skórze człowieka oraz

terapię głęboką dla leczenia nowotworów i ewentualnie niektórych innych zmian chorobowych

położonych w narządach i tkankach o innej lokalizacji (teleradioterapia),

b)

wprowadzanie źródła izotopowego bezpośrednio do narządów wewnętrznych śródtkankowo,

dojamowo, lub umieszczanie go na powierzchni ciała pacjenta (brachyterapia),

c)

zamierzone wprowadzenie do ustroju terapeutycznych ilości produktów radiofarmaceutycznych;

42)

rentgenodiagnostyka - wszelką działalność diagnostyczną związaną z wykorzystaniem

aparatów rentgenowskich;

43)

skażenie promieniotwórcze - skażenie przedmiotów, pomieszczeń, środowiska lub osób

przez niepożądaną obecność substancji promieniotwórczych, przy czym w szczególnym

przypadku ciała ludzkiego obejmuje zarówno skażenie zewnętrzne, jak i skażenie wewnętrzne,

niezależnie od drogi wniknięcia substancji promieniotwórczej do organizmu;

44)

składowanie odpadów promieniotwórczych - złożenie odpadów promieniotwórczych w składowisku

odpadów promieniotwórczych bez zamiaru ponownego ich wydobycia;

45)

substancja promieniotwórcza - substancję zawierającą jeden lub więcej izotopów promieniotwórczych

o takiej aktywności lub stężeniu promieniotwórczym, które nie mogą być pominięte z

punktu widzenia ochrony radiologicznej;

46)

system zarządzania jakością - zespół systematycznie planowanych i wykonywanych działań,

koniecznych dla wystarczającego zapewnienia, że dana struktura, układ lub ich części

składowe bądź procedury będą działać w sposób zadowalający, spełniając wymagania określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 33c ust. 9 pkt 2;

47)

szkoda dla zdrowia człowieka - oszacowane ryzyko skrócenia długości i pogorszenia

jakości życia ludzi w następstwie narażenia na promieniowanie jonizujące; obejmuje

straty wynikające ze skutków somatycznych, nowotworów i poważnych zaburzeń genetycznych;

48)

teren kontrolowany - teren o kontrolowanym dostępie, objęty specjalnymi przepisami

mającymi na celu ochronę przed promieniowaniem jonizującym lub rozprzestrzenianiem

się skażeń promieniotwórczych;

49)

teren nadzorowany - teren objęty specjalnym nadzorem, w celu ochrony przed promieniowaniem

jonizującym;

49a)

typ zamkniętego źródła promieniotwórczego - oznaczenie katalogowe źródła lub zespół

cech konstrukcyjnych i parametrów fizycznych charakteryzujących punktowe, powierzchniowe

oraz liniowe źródło promieniotwórcze, w tym rodzaj wykorzystywanego promieniowania

jonizującego;

50)

urządzenia radiologiczne - źródła promieniowania jonizującego lub urządzenia służące

do detekcji promieniowania jonizującego, wykorzystywane do celów leczniczych lub diagnostycznych;

50a)

warunki awaryjne - odchylenia od normalnej eksploatacji obiektu jądrowego poważniejsze

niż przewidywane zdarzenia eksploatacyjne;

50b)

warunki projektowe - warunki występujące przy normalnej eksploatacji obiektu jądrowego,

przewidywanych zdarzeniach eksploatacyjnych i podczas awarii projektowych, uwzględnione

w projekcie obiektu jądrowego, zgodnie z ustalonymi kryteriami projektowania i przy

zachowawczym podejściu;

51)

wypalone paliwo jądrowe - paliwo jądrowe, które zostało napromieniowane w rdzeniu

reaktora oraz na stałe usunięte z rdzenia;

52)

wzbogacanie izotopowe - proces polegający na rozdzielaniu izotopów uranu w celu zwiększenia

zawartości uranu 235 w produkcie wyjściowym;

53)

zagrożenie (narażenie potencjalne) - narażenie, które może nastąpić, przy czym prawdopodobieństwo

jego wystąpienia może być wcześniej oszacowane;

54)

zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych - zaprzestanie dostarczania odpadów

promieniotwórczych do składowiska, na podstawie decyzji właściwego organu, oraz wykonanie

prac koniecznych do zapewnienia bezpieczeństwa składowiska;

54a)

zamknięte źródło promieniotwórcze - źródło promieniotwórcze o takiej budowie, która

w warunkach określonych dla jego stosowania uniemożliwia przedostanie się do środowiska

zawartej w nim substancji promieniotwórczej;

55)

zdarzenie radiacyjne - sytuację związaną z zagrożeniem, wymagającą podjęcia pilnych

działań w celu ochrony pracowników lub ludności;

55

zintegrowany system zarządzania - system zarządzania obejmujący elementy związane

z bezpieczeństwem, zdrowiem, środowiskiem, zapewnieniem jakości, kwestiami ekonomicznymi

oraz ochroną fizyczną, dający priorytet bezpieczeństwu jądrowemu przez zapewnienie,

że wszystkie decyzje są podejmowane po analizie ich wpływu na bezpieczeństwo jądrowe,

ochronę radiologiczną, ochronę fizyczną i zabezpieczenia materiałów jądrowych;

55a)

źródło niekontrolowane - zamknięte źródło promieniotwórcze zawierające izotop promieniotwórczy,

którego aktywność w chwili wykrycia źródła przekracza wartość poziomu progowego aktywności

P1 podaną w załączniku nr 2 do ustawy, a które nie zostało objęte nadzorem i kontrolą

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przez organy dozoru jądrowego

albo zostało nimi objęte, ale kontrola i nadzór nad tym źródłem zostały utracone,

w szczególności z powodu porzucenia, zaginięcia, kradzieży albo niezgodnego z prawem

przekazania źródła;

56)

źródło promieniotwórcze - substancję promieniotwórczą przygotowaną do wykorzystywania

jej promieniowania jonizującego;

57)

źródło promieniowania jonizującego - źródło promieniotwórcze, urządzenie zawierające

takie źródło, urządzenie wytwarzające promieniowanie jonizujące lub urządzenie emitujące

substancje promieniotwórcze;

58)

źródło wysokoaktywne - zamknięte źródło promieniotwórcze zawierające izotop promieniotwórczy,

którego aktywność w momencie wytworzenia źródła albo, jeżeli wartość ta nie jest znana,

w momencie jego wprowadzenia do obrotu jest równa wartości poziomu progowego aktywności

P2 podanej w załączniku nr 2 do ustawy lub wyższa od niej; zamknięte źródło promieniotwórcze

przestaje być źródłem wysokoaktywnym, jeżeli jego aktywność spadnie poniżej poziomu

progowego aktywności P1 podanej w załączniku nr 2 do ustawy.

1.

Wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na

1)

wytwarzaniu, przetwarzaniu, przechowywaniu, transporcie, stosowaniu materiałów jądrowych

lub źródeł promieniotwórczych i obrocie tymi materiałami lub źródłami,

1a)

przechowywaniu, transporcie, przetwarzaniu lub składowaniu odpadów promieniotwórczych,

1b)

przechowywaniu, transporcie lub przerobie wypalonego paliwa jądrowego i obrocie tym

paliwem,

1c)

wzbogacaniu izotopowym,

2)

budowie, rozruchu, eksploatacji oraz likwidacji obiektów jądrowych,

3)

budowie, eksploatacji i zamknięciu składowisk odpadów promieniotwórczych,

4)

produkowaniu, instalowaniu, stosowaniu i obsłudze urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze

oraz obrocie tymi urządzeniami,

5)

uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące,

6)

uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego,

w tym pracowni rentgenowskich,

7)

zamierzonym dodawaniu substancji promieniotwórczych w procesie produkcyjnym wyrobów

powszechnego użytku i wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro,

wyposażenia wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro,

aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211), obrocie tymi wyrobami oraz przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie

z tego terytorium tych wyrobów i wyrobów powszechnego użytku, do których dodano substancje

promieniotwórcze,

8)

zamierzonym podawaniu substancji promieniotwórczych ludziom i zwierzętom w celu medycznej

lub weterynaryjnej diagnostyki, leczenia lub badań naukowych

- wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej, z zastrzeżeniem art. 6 pkt 1.

2.

Działalność polegająca na dodawaniu substancji promieniotwórczych do żywności, zabawek,

osobistych ozdób lub kosmetyków oraz przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywozie z tego terytorium takich wyrobów jest zabroniona.

3.

Działalność polegająca na obrocie odpadami promieniotwórczymi jest zabroniona.

1.

Wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust.

1, zawiera

1)

oznaczenie jednostki organizacyjnej ubiegającej się o wydanie zezwolenia, jej siedzibę

i adres;

2)

w przypadku przedsiębiorców - numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze

Sądowym oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP), o ile podmiot takie numery posiada;

3)

określenie rodzaju, zakresu i miejsca wykonywania działalności związanej z narażeniem.

1a.

Do wniosku dołącza się dokumenty wymienione w przepisach wydanych na podstawie art.

6 pkt 2.

2.

Złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w

art. 4 ust. 1, albo zgłoszenia wykonywania tej działalności dokonuje kierownik jednostki

organizacyjnej.

3.

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki, zwany dalej „Prezesem Agencji”, wydaje zezwolenia

i przyjmuje zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Zezwolenie na uruchamianie i stosowanie aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych oraz uruchamianie pracowni stosujących takie aparaty wydaje państwowy

wojewódzki inspektor sanitarny, a dla jednostek organizacyjnych

1)

podległych lub podporządkowanych Ministrowi Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez

niego albo dla których jest on organem założycielskim - komendant wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej;

2)

podległych lub podporządkowanych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez

niego nadzorowanych albo dla których jest on organem założycielskim - państwowy inspektor

sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji.

5.

Wydanie zezwolenia albo przyjęcie zgłoszenia następuje po stwierdzeniu, że spełnione

zostały wymagane prawem warunki wykonywania działalności związanej z narażeniem, wymagającej

zezwolenia albo zgłoszenia.

5a.

Warunkiem wydania zezwolenia na wykonywanie działalności ze źródłem wysokoaktywnym

jest ponadto zawarcie przez jednostkę organizacyjną składającą wniosek o wydanie zezwolenia

1)

umowy z wytwórcą lub dostawcą źródła wysokoaktywnego zawierającej zobowiązanie wytwórcy

lub dostawcy do odbioru źródła po zakończeniu działalności z nim i zapewnienia dalszego

postępowania z tym źródłem oraz regulującej sposób zabezpieczenia finansowego kosztów

odbioru źródła i postępowania ze źródłem albo

2)

umowy z państwowym przedsiębiorstwem użyteczności publicznej, o którym mowa w art.

114 ust. 1, zawierającej zobowiązanie tego przedsiębiorstwa do odbioru źródła po zakończeniu

działalności z nim i zapewnienia dalszego postępowania z tym źródłem oraz regulującej

sposób zabezpieczenia finansowego kosztów odbioru źródła i postępowania ze źródłem.

5b.

Zabezpieczenie finansowe, o którym mowa w ust. 5a pkt 2, może polegać na

1)

dokonaniu przez jednostkę organizacyjną wykonującą działalność ze źródłem wysokoaktywnym

jednorazowej wpłaty albo dokonywaniu przez nią systematycznych wpłat przeznaczonych

na pokrycie kosztów odbioru źródła i postępowania z takim źródłem na wydzielony, oprocentowany

rachunek państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, o którym mowa w art.

114 ust. 1, służący wyłącznie do gromadzenia środków przeznaczonych na pokrycie takich

kosztów lub

2)

złożeniu przez jednostkę organizacyjną wykonującą działalność ze źródłem wysokoaktywnym

państwowemu przedsiębiorstwu użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 114 ust.

1 - poręczenia bankowego, gwarancji bankowej, gwarancji ubezpieczeniowej lub weksla

z poręczeniem wekslowym banku.

5c.

Wysokość zabezpieczenia nie może przekraczać kosztów odbioru i postępowania ze źródłem

wysokoaktywnym danego typu określonych w cenniku, o którym mowa w art. 118 ust. 2.

5d.

Przepisu ust. 5a nie stosuje się do działalności polegającej na składowaniu i przechowywaniu

źródła wysokoaktywnego przez państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o

którym mowa w art. 114 ust. 1, oraz do działalności polegającej na transporcie takiego

źródła.

6.

(uchylony)

7.

Zezwolenie wydaje się na czas nieoznaczony, chyba że jednostka organizacyjna ubiegająca

się o wydanie zezwolenia złoży wniosek o wydanie zezwolenia na czas oznaczony.

7a.

Wydanie, odmowa wydania oraz cofnięcie zezwolenia, a także przyjęcie i odmowa przyjęcia

zgłoszenia, następują w drodze decyzji administracyjnej.

7b.

Zezwolenie zawiera, jeżeli jest to niezbędne, określenie warunków wykonywania działalności

związanej z narażeniem.

8.

Organy, o których mowa w ust. 3 i 4, prowadzą rejestr jednostek organizacyjnych, których

działalność wymaga co najmniej zgłoszenia.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zgłaszać organowi wydającemu zezwolenie

wszelkie zmiany danych określonych w zezwoleniu.

10.

Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio do zgłoszenia.

11.

Organ wydający zezwolenie cofa zezwolenie, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące jednostce organizacyjnej wykonywania objętej

zezwoleniem działalności związanej z narażeniem;

2)

jednostka organizacyjna przestała spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane

do prowadzenia działalności określonej w zezwoleniu;

3)

jednostka organizacyjna nie usunęła, w wyznaczonym przez organ wydający zezwolenie

terminie, stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w zezwoleniu

lub z przepisami regulującymi działalność objętą zezwoleniem;

4)

jednostka organizacyjna nie wykonała sankcji nałożonych na nią przez Komisję Europejską

na podstawie art. 83 Traktatu Euratom;

5)

jednostka organizacyjna nie zastosowała się do nakazu lub zakazu, o którym mowa w

art. 68 ust. 1, lub nie wykonała decyzji, o której mowa w art. 68b ust. 1.

12.

W decyzji o cofnięciu zezwolenia należy określić sposób postępowania z posiadanymi

przez jednostkę organizacyjną materiałami jądrowymi, źródłami promieniotwórczymi,

odpadami promieniotwórczymi oraz wypalonym paliwem jądrowym.

13.

Koszty postępowania, o którym mowa w ust. 12, ponosi jednostka organizacyjna, której

cofnięto zezwolenie.

14.

Za wydanie zezwolenia pobiera się opłatę skarbową w wysokości określonej w przepisach

o opłacie skarbowej.

15.

Prezes Agencji przekazuje niezwłocznie Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego

kopie wydanych decyzji administracyjnych w sprawie wydania, odmowy wydania albo cofnięcia

zezwolenia na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1.

1.

Jednostka organizacyjna wykonująca działalność wymagającą zezwolenia nie może przekazać

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, urządzeń zawierających takie źródła,

odpadów promieniotwórczych ani wypalonego paliwa jądrowego jednostce organizacyjnej

nieposiadającej zezwolenia na wykonywanie z nimi działalności.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do działalności, której wykonywanie wymaga

zgłoszenia.

1.

Zawartość naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226 i toru

Th-228 w surowcach i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych na pobyt ludzi

i inwentarza żywego, a także w odpadach przemysłowych stosowanych w budownictwie,

nie może przekraczać wartości określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

6 pkt 3.

2.

Kontrolę zawartości naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40, radu Ra-226

i toru Th-228 w surowcach i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych na

pobyt ludzi i inwentarza żywego, a także w odpadach przemysłowych stosowanych w budownictwie,

prowadzą laboratoria, które posiadają system zapewnienia jakości wykonywanych badań,

niezbędne wyposażenie, warunki lokalowe i środowiskowe oraz uczestniczą, na koszt

własny, w międzylaboratoryjnych pomiarach porównawczych organizowanych przez Prezesa

Agencji, a także laboratoria posiadające akredytację w zakresie prowadzenia takiej

kontroli.

3.

Laboratoria prowadzące kontrolę informują organy nadzoru budowlanego o przekroczeniu

wartości określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 6 pkt 3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

przypadki, w których wykonywanie działalności określonej w art. 4 ust. 1 nie podlega

obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia, oraz przypadki, w których działalność

może być wykonywana na podstawie zgłoszenia, ustalając graniczne wartości aktywności

całkowitej i stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych jako kryteria

zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia;

2)

dokumenty wymagane przy składaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

określonej w art. 4 ust. 1 albo przy zgłoszeniu wykonywania tej działalności, konieczne

dla potwierdzenia przez wnioskodawcę spełnienia warunków bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych rodzajów wykonywanej

działalności, a także czynności organu wydającego zezwolenie albo przyjmującego zgłoszenie

w przypadku, gdy treść dokumentów jest niewystarczająca dla wykazania, że warunki

te zostały spełnione;

3)

wymagania dotyczące zawartości naturalnych izotopów promieniotwórczych potasu K-40,

radu Ra-226 i toru Th-228 w surowcach i materiałach stosowanych w budynkach przeznaczonych

na pobyt ludzi i inwentarza żywego, a także w odpadach przemysłowych stosowanych w

budownictwie, oraz kontroli zawartości tych izotopów, w tym w szczególności warunki,

jakie muszą spełniać laboratoria prowadzące kontrolę, odnośnie do systemu zapewnienia

jakości wykonywanych badań, wyposażenia, warunków lokalowych i środowiskowych oraz

częstotliwości uczestniczenia w międzylaboratoryjnych pomiarach porównawczych, sposób

pobierania próbek i ich pomiaru oraz czynniki uwzględniane przy interpretacji wyników

pomiaru - kierując się koniecznością zapewnienia skutecznej ochrony ludzi przed skutkami

promieniowania jonizującego pochodzącego od naturalnych izotopów promieniotwórczych.

1.

Za przestrzeganie wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej odpowiada

kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą zezwolenia opracowuje

i wdraża program zapewnienia jakości.

3.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność wymagającą zezwolenia sprawuje osoba, która posiada uprawnienia

inspektora ochrony radiologicznej. W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektów jądrowych osoba posiadająca uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej

sprawuje także wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań bezpieczeństwa jądrowego.

4.

Wymaganie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność z aparatami rentgenowskimi do celów weterynaryjnych, pracującymi w systemie

zdjęciowym, oraz jednostki organizacyjnej wykonującej działalność z urządzeniami rentgenowskimi

przeznaczonymi do kontroli osób, przesyłek i bagażu.

5.

Wewnętrzny nadzór nad przestrzeganiem wymagań ochrony radiologicznej w pracowniach

stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej,

radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych sprawuje osoba,

która posiada uprawnienia inspektora ochrony radiologicznej w tych pracowniach.

6.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 3 lub 5, nadaje się osobie, która

1)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe;

3)

zdała egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 12b ust. 1 lub 2;

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357);

5)

posiada odpowiedni do typu nadanych uprawnień staż pracy w warunkach narażenia, określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 12b ust. 1 lub 2.

7.

Z wymogu odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 6 pkt 3, zwalnia się osoby, które

1)

w dniu złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu posiadały uprawnienia inspektora

ochrony radiologicznej i ubiegają się o uprawnienia tego samego typu lub

2)

ukończyły w okresie ostatnich 5 lat studia wyższe na kierunkach zawierających w programach

studiów zagadnienia z zakresu dozymetrii i ochrony radiologicznej wraz z zajęciami

praktycznymi w warunkach narażenia, w minimalnym wymiarze 30 godzin wykładów i 30

godzin zajęć praktycznych, poprzedzonych wykładem i zajęciami praktycznymi z fizyki,

łącznie z fizyką współczesną, lub

3)

posiadają wykształcenie wyższe i co najmniej trzyletni staż pracy w warunkach narażenia

nabyte w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność na podstawie zezwolenia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, w okresie 5 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie

do egzaminu.

8.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, może wystąpić zainteresowana

osoba lub kierownik jednostki organizacyjnej.

9.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 3 lub 5, nadaje się na okres 5 lat.

10.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 3, nadaje Prezes Agencji w drodze decyzji administracyjnej.

W zależności od rodzaju działalności związanej z narażeniem, do której nadzorowania

będzie uprawniony inspektor ochrony radiologicznej, nadaje się odpowiedni typ uprawnień

inspektora ochrony radiologicznej.

11.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkoleń dla

osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w ust. 3.

12.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 5, nadaje Główny Inspektor Sanitarny w drodze decyzji

administracyjnej. W zależności od rodzaju działalności związanej z narażeniem, do

której nadzorowania będzie uprawniony inspektor ochrony radiologicznej, nadaje się

odpowiedni typ uprawnień inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących

aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii

powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych.

13.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia

szkoleń dla osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w ust. 5.

14.

Rejestry, o których mowa w ust. 11 i 13, zawierają

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

15.

Organ prowadzący rejestr udostępnia dane zgromadzone w rejestrach, o których mowa

w ust. 11 i 13, na swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

16.

Organ właściwy do nadania uprawnień, o których mowa w ust. 3 lub 5, cofa te uprawnienia

osobie je posiadającej w drodze decyzji administracyjnej w przypadku

1)

utraty przez tę osobę pełnej zdolności do czynności prawnych;

2)

stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w art. 63 ust. 1, niewykonywania albo

nienależytego wykonywania obowiązków określonych w ustawie lub w przepisach wydanych

na jej podstawie.

1.

Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 6 pkt 3, przewodniczący komisji

każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny w liczbie od 3 do 5 osób. Prezes Agencji

powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie od 12 do 14 osób spośród specjalistów

z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Dwóch członków komisji

egzaminacyjnej Prezes Agencji powołuje w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej,

a kolejnych dwóch - w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

2.

Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 6 pkt 3, Główny Inspektor

Sanitarny powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie 3 osób spośród specjalistów

z zakresu ochrony radiologicznej.

3.

Członkom komisji egzaminacyjnej, o której mowa w ust. 1, za uczestnictwo w składzie

egzaminacyjnym przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i

noclegów, według zasad określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

4.

Jeżeli egzaminowanym jest żołnierz zawodowy, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art.

7 ust. 3, uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej.

5.

Jeżeli egzaminowanym jest funkcjonariusz służb podległych albo nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej dla osób ubiegających się o nadanie uprawnień, o których mowa w art.

7 ust. 3, uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych.

6.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie.

1.

Do zakresu obowiązków inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii

zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych

należy nadzór nad przestrzeganiem przez jednostkę organizacyjną wymagań ochrony radiologicznej,

w tym w szczególności

1)

nadzór nad przestrzeganiem prowadzenia działalności według instrukcji pracy oraz nad

prowadzeniem dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej,

w tym dotyczącej pracowników i innych osób, przebywających w jednostce w warunkach

narażenia, z wyjątkiem ochrony radiologicznej pacjentów poddanych terapii i diagnostyce

z wykorzystaniem promieniowania jonizującego;

2)

nadzór nad spełnianiem warunków dopuszczających pracowników do zatrudnienia na danym

stanowisku pracy, w tym dotyczących szkolenia pracowników na stanowisku pracy w zakresie

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

opracowanie programu pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i pomiarów oraz ewidencji

dawek indywidualnych i przedstawienie ich do zatwierdzenia kierownikowi jednostki

organizacyjnej;

4)

dokonywanie wstępnej oceny narażenia pracowników na podstawie wyników pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy i przedstawianie jej

kierownikowi jednostki organizacyjnej;

5)

ustalanie wyposażenia jednostki organizacyjnej w środki ochrony indywidualnej, aparaturę

dozymetryczną i pomiarową oraz inne wyposażenie służące do ochrony pracowników przed

promieniowaniem jonizującym, a także nadzór nad działaniem aparatury dozymetrycznej,

sygnalizacji ostrzegawczej i prawidłowym oznakowaniem miejsc pracy ze źródłami promieniowania

jonizującego;

6)

współpraca z zakładowymi służbami bezpieczeństwa i higieny pracy, osobami wdrażającymi

program zapewnienia jakości, służbami przeciwpożarowymi i ochrony środowiska w zakresie

ochrony przed promieniowaniem jonizującym;

7)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii w zakresie ochrony przed promieniowaniem

jonizującym, stosownie do charakteru działalności i typu posiadanych uprawnień;

8)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wstrzymywanie prac

w warunkach narażenia, gdy są naruszone warunki zezwolenia lub wymagania bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej, oraz informowanie o tym organu, który wydał zezwolenie;

9)

nadzór nad postępowaniem wynikającym z zakładowego planu postępowania awaryjnego,

jeżeli na terenie jednostki organizacyjnej zaistnieje zdarzenie radiacyjne;

10)

nadzór nad postępowaniem ze źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi oraz

odpadami promieniotwórczymi w sytuacji przekształcenia jednostki organizacyjnej lub

zakończenia przez nią działalności oraz informowanie organu, który wydał zezwolenie,

o naruszeniu wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w tym zakresie.

2.

Do zakresu uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz inspektora ochrony radiologicznej

w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki medycznej, radiologii

zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych

należy

1)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o zmianę warunków

pracy pracowników, w szczególności w sytuacji, gdy wyniki pomiarów dawek indywidualnych

uzasadniają taki wniosek;

2)

wydawanie kierownikowi jednostki organizacyjnej opinii, w ramach badania i sprawdzania

urządzeń ochronnych i przyrządów pomiarowych, w zakresie skuteczności stosowanych

środków i technik ochrony przed promieniowaniem jonizującym oraz sprawności i właściwego

użytkowania przyrządów pomiarowych;

3)

sprawdzanie kwalifikacji pracowników w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej i występowanie z wynikającymi z tego wnioskami do kierownika jednostki

organizacyjnej;

4)

występowanie do kierownika jednostki organizacyjnej z wnioskiem o wprowadzenie zmian

w instrukcjach pracy, jeżeli wnioskowane zmiany nie zwiększają limitów użytkowych

dawki określonych w zezwoleniu.

Ilekroć w ustawie jest mowa o inspektorze ochrony radiologicznej, należy przez to

rozumieć osobę posiadającą uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 3, a także osobę

posiadającą uprawnienia, o których mowa w art. 7 ust. 5.

Kierownik jednostki organizacyjnej zasięga opinii inspektora ochrony radiologicznej

na temat badania i sprawdzania urządzeń ochronnych i przyrządów pomiarowych, obejmującej

w szczególności

1)

ocenę urządzeń mających wpływ na ochronę radiologiczną - przed dopuszczeniem do ich

stosowania;

2)

dopuszczenie do stosowania nowych lub zmodyfikowanych źródeł promieniowania jonizującego,

z punktu widzenia ochrony radiologicznej;

3)

częstotliwość sprawdzania skuteczności stosowanych środków i technik ochrony przed

promieniowaniem;

4)

częstotliwość wzorcowania przyrządów pomiarowych, sprawdzanie ich sprawności i właściwego

użytkowania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej przed podjęciem działalności związanej z wprowadzeniem

nowych rodzajów zastosowań promieniowania jonizującego sporządza uzasadnienie, które

powinno wykazać, że spodziewane w wyniku wykonywania tej działalności korzyści naukowe,

ekonomiczne, społeczne i inne będą większe niż możliwe, powodowane przez tę działalność,

szkody dla zdrowia człowieka i stanu środowiska.

2.

W przypadku zaistnienia nowych istotnych okoliczności dotyczących skutków wykonywanej

działalności kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany dokonać weryfikacji

uzasadnienia, uwzględniając te same czynniki, których uwzględnienie jest wymagane

przy sporządzaniu uzasadnienia.

Kierownik jednostki organizacyjnej zawiadamia pisemnie organ, który wydał zezwolenie

albo przyjął zgłoszenie, o przewidywanym przekształceniu jednostki organizacyjnej

lub zakończeniu przez nią działalności i uzgadnia z nim, na piśmie, sposób postępowania

z posiadanymi źródłami promieniotwórczymi, materiałami jądrowymi lub odpadami promieniotwórczymi

oraz przeprowadza na koszt jednostki organizacyjnej kontrolę dozymetryczną oraz dekontaminację

miejsca wykonywania działalności i jego otoczenia po zakończeniu działalności.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej zapewnia wykonywanie działalności zgodnie z zasadą

optymalizacji, wymagającą, aby - przy rozsądnym uwzględnieniu czynników ekonomicznych

i społecznych - liczba narażonych pracowników i osób z ogółu ludności była jak najmniejsza,

a otrzymywane przez nich dawki promieniowania jonizującego były możliwie małe, z zastrzeżeniem

art. 33c.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej przeprowadza ocenę narażenia pracowników, a jeżeli

z analizy optymalizacyjnej wynika taka konieczność, ustala dla nich dalsze ograniczenia

narażenia, tak, żeby otrzymane przez nich dawki promieniowania jonizującego były nie

wyższe niż ustalone dla nich ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek).

3.

Jeżeli ograniczniki dawek (limity użytkowe dawek) zostaną ustalone w zezwoleniu, to

możliwość ich przekroczenia podlega zgłoszeniu przez kierownika jednostki organizacyjnej

organowi, który wydał zezwolenie.

1.

Prezes Agencji może w zezwoleniu nałożyć na jednostkę organizacyjną obowiązek utworzenia

wyspecjalizowanej, wyodrębnionej organizacyjnie służby ochrony radiologicznej, wspomagającej

inspektora ochrony radiologicznej w wykonywaniu zadań z zakresu ochrony radiologicznej.

2.

Wyspecjalizowana służba ochrony radiologicznej, o której mowa w ust. 1, może być wspólna

dla kilku jednostek organizacyjnych, jeżeli kierownicy tych jednostek tak postanowią

w zawartej umowie.

1.

Pracownik może być zatrudniony w warunkach narażenia po orzeczeniu braku przeciwwskazań

do takiego zatrudnienia wydanym przez lekarza posiadającego odpowiednie kwalifikacje,

zwanego dalej „uprawnionym lekarzem”.

2.

Kwalifikacje uprawnionego lekarza, tryb wydawania i przechowywania orzeczeń oraz rodzaje

i częstotliwość badań stanu zdrowia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia

określają przepisy prawa pracy, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Do pracy przy materiale jądrowym, źródle promieniowania jonizującego, odpadach promieniotwórczych

lub wypalonym paliwie jądrowym, a także do pracy w obiekcie jądrowym, można dopuścić

pracownika, który posiada odpowiednią do stanowiska pracy znajomość wymagań bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej oraz niezbędne umiejętności w zakresie określonym

przez programy szkoleń, o których mowa w ust. 2.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić prowadzenie wstępnych

i okresowych - nie rzadziej niż co 5 lat, a w przypadku obiektów jądrowych w terminach

określonych w zezwoleniu na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej

na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji takich obiektów - szkoleń pracowników

w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, zgodnie z opracowanym

przez siebie programem. Szkoleniem są również objęci pracownicy uczestniczący w transporcie

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego

paliwa jądrowego.

3.

Szkolenia, o których mowa w ust. 2, obejmują w szczególności

1)

ogólne procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane

z działalnością wykonywaną przez jednostkę organizacyjną;

2)

procedury ochrony radiologicznej i podejmowane środki ostrożności związane z konkretnym

stanowiskiem pracy;

3)

procedury wykonywania czynności roboczych na konkretnym stanowisku pracy;

4)

informację o możliwych skutkach utraty kontroli nad materiałem jądrowym, źródłem promieniowania

jonizującego lub odpadem promieniotwórczym, z którym jest wykonywana działalność;

5)

w przypadku kobiet - także informację o konieczności niezwłocznego powiadomienia kierownika

jednostki organizacyjnej o ciąży oraz informację o ryzyku skażenia promieniotwórczego

dziecka karmionego piersią przez matkę, w przypadku gdy istnieje możliwość skażenia

promieniotwórczego ciała matki;

6)

w przypadku elektrowni jądrowej - szkolenia przewidujące wykonywanie czynności roboczych

na symulatorach rzeczywistych urządzeń jądrowych takiej elektrowni, a w przypadku

reaktora badawczego - szkolenia na specjalistycznym oprogramowaniu odwzorowującym

urządzenia i działanie reaktora badawczego.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych powołuje komisję

do spraw kontroli kwalifikacji zawodowych pracowników, która w drodze egzaminu sprawdza

wiedzę pracowników nabytą w trakcie szkolenia, o którym mowa w art. 11 ust. 2.

2.

Do pracy w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektów jądrowych nie może zostać

dopuszczona osoba, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, o którym mowa w ust. 1.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego opracowuje co

najmniej raz na 3 lata krótkookresowe plany szkoleniowe pracowników oraz co najmniej

raz na 10 lat długookresowe plany szkolenia pracowników.

2.

Plany, o których mowa w ust. 1, zatwierdza Prezes Agencji.

1.

W jednostce organizacyjnej na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w ramach określonej specjalności

może być zatrudniona wyłącznie osoba posiadająca uprawnienia do zajmowania stanowiska

o tej specjalności nadane przez Prezesa Agencji.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes

Agencji osobom, które

1)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiadają orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

3)

posiadają wykształcenie i staż pracy odpowiednie dla danej specjalności w zakresie

stanowiska mającego istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej;

4)

zdały egzamin z zakresu odbytego szkolenia, o którym mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 12b.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje się na okres 5 lat, z tym że uprawnienia

dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w obiekcie jądrowym, nadaje się

na okres 3 lat.

4.

Obowiązku odbycia szkolenia, o którym mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 12b, nie stosuje się do osób, które przez ostatnie 12 miesięcy przed dniem złożenia

wniosku o dopuszczenie do egzaminu były zatrudnione na stanowisku mającym istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i ubiegają

się ponownie o uprawnienie do zatrudnienia na stanowisku mającym istotne znaczenie

dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej o tej samej specjalności lub

specjalności, dla której jest wymagany ten sam zakres szkolenia.

5.

Osoba, o której mowa w ust. 1, przedstawia corocznie kierownikowi jednostki organizacyjnej

orzeczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień, o których mowa w art. 12 ust. 1, występuje kierownik

jednostki organizacyjnej, w której ma być zatrudniona osoba na stanowisku wymagającym

posiadania takich uprawnień, lub kierownik jednostki nadrzędnej.

2.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie.

3.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkolenia dla

osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w art. 12 ust. 1.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

5.

Prezes Agencji udostępnia dane zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, na

swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

6.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie od 12 do 14 osób

spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Dwóch członków komisji egzaminacyjnej Prezes Agencji powołuje w porozumieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, a kolejnych dwóch - w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

wewnętrznych. Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4, przewodniczący

komisji każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny w liczbie od 3 do 5 osób.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym przysługuje

wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i noclegów, według zasad określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

8.

Jeżeli egzaminowanym jest żołnierz zawodowy, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z

Ministrem Obrony Narodowej.

9.

Jeżeli egzaminowanym jest funkcjonariusz służb podległych albo nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w pracach składu egzaminacyjnego komisji

egzaminacyjnej uczestniczy członek powołany przez Prezesa Agencji w porozumieniu z

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

specjalności w zakresie stanowiska, o którym mowa w art. 12 ust. 1, i szczegółowe

warunki nadawania uprawnień do zajmowania stanowiska o danej specjalności,

2)

typy uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz rodzaje działalności, do których

nadzorowania uprawniają, i szczegółowe warunki nadawania tych uprawnień,

3)

tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień inspektora ochrony radiologicznej oraz

uprawnień dla osób, które mogą być zatrudnione na stanowisku określonym w art. 12

ust. 1,

4)

tryb pracy komisji egzaminacyjnej i składów egzaminacyjnych komisji egzaminacyjnej,

sposób i tryb przygotowania i przeprowadzania egzaminów, sposób wnoszenia opłaty za

egzamin, jej wysokość oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

5)

wymagane zakresy szkoleń i formy organizowania szkoleń, warunki, jakie muszą spełniać

jednostki przeprowadzające szkolenie, a także tryb uzyskiwania wpisu do rejestru,

o którym mowa w art. 7 ust. 11, oraz do rejestru, o którym mowa w art. 12a ust. 3

- w celu zapewnienia przestrzegania wymagań bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej, a także zapewnienia wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności

osób, które nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia

egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób

ubiegających się o nadanie uprawnień, a także mając na względzie, iż wysokość opłaty

za egzamin nie może przekraczać 15% kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce

narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym złożenie wniosku o dopuszczenie do egzaminu,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120 oraz z 2018 r. poz. 138 i 357).

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Głównego Inspektora Sanitarnego uprawnień

inspektora ochrony radiologicznej w pracowniach stosujących aparaty rentgenowskie

do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej

i radioterapii schorzeń nienowotworowych, typy tych uprawnień, rodzaje działalności,

do których nadzorowania uprawniają, tryb pracy komisji egzaminacyjnej, sposób i tryb

przeprowadzania egzaminu, sposób wnoszenia opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wysokość

wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

2)

wymagany zakres szkolenia, warunki, jakie muszą spełniać jednostki przeprowadzające

szkolenie, formy przeprowadzania szkoleń, a także tryb uzyskiwania wpisu do rejestru,

o którym mowa w art. 7 ust. 13

- mając na celu zapewnienie przestrzegania wymagań ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej oraz zapewnienie wysokiego poziomu wiedzy i umiejętności osób, które

nabędą uprawnienia, wysokiego poziomu prowadzonych szkoleń oraz przeprowadzenia egzaminu

w sposób pozwalający na efektywną weryfikację wiedzy i umiejętności osób ubiegających

się o nadanie uprawnień.

1.

W jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą

na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej do wykonywania czynności,

mających istotne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

dopuszcza się osoby, które posiadają uprawnienia do wykonywania tych czynności. Przepisu

art. 12 nie stosuje się.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, obejmują czynności bezpośrednio związane z zarządzaniem

elektrownią jądrową, eksploatacją elektrowni jądrowej oraz gospodarką paliwem jądrowym

i odpadami promieniotwórczymi w elektrowni jądrowej.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje, w drodze decyzji administracyjnej, Prezes

Agencji osobom, które

1)

posiadają pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

posiadają orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

3)

posiadają zaświadczenie o niewykazywaniu zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 882, 2245 i 2439 oraz z 2018 r. poz. 138), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego;

4)

posiadają wykształcenie i staż pracy niezbędny do wykonywania w elektrowni jądrowej

czynności objętej uprawnieniem;

5)

zdały egzamin z zakresu odbytego szkolenia teoretycznego i praktycznego, o którym

mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 12d ust. 8.

4.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nadaje się na okres 3 lat.

5.

Z wymogu odbycia szkolenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 5, zwalnia się osoby, które

w dniu złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu posiadały uprawnienia do wykonywania

czynności objętych wnioskiem.

6.

Osoba, o której mowa w ust. 1, przedstawia corocznie kierownikowi jednostki organizacyjnej

orzeczenie i zaświadczenie, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3.

1.

Z wnioskiem o nadanie uprawnień do wykonywania czynności mających istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji

lub likwidacji elektrowni jądrowej występuje kierownik jednostki organizacyjnej, w

której ma być zatrudniona osoba wykonująca te czynności, lub kierownik jednostki nadrzędnej.

2.

Koszty szkolenia, przeprowadzenia egzaminu oraz wymaganych badań ponosi występujący

z wnioskiem o ich nadanie, który zapewnia także szkolenie praktyczne.

3.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek uprawnionych do prowadzenia szkoleń teoretycznych

dla osób ubiegających się o uprawnienia, o których mowa w art. 12c ust. 1.

4.

W rejestrze, o którym mowa w ust. 3, gromadzi się następujące dane

1)

nazwę i adres jednostki;

2)

adres do korespondencji, numer telefonu, faksu oraz adres poczty elektronicznej jednostki;

3)

informacje o rodzajach szkoleń prowadzonych przez jednostkę.

5.

Prezes Agencji udostępnia dane zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 3, na

swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

6.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisję egzaminacyjną w składzie od 12 do 14 osób

spośród specjalistów z zakresu bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

Do przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5, przewodniczący

komisji każdorazowo wyznacza skład egzaminacyjny w liczbie 5 osób.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnej za uczestnictwo w składzie egzaminacyjnym przysługuje

wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i noclegów, według zasad określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 77.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz czynności, o których mowa w art. 12c ust. 2,

2)

szczegółowe warunki i tryb nadawania przez Prezesa Agencji uprawnień do wykonywania

tych czynności, tryb pracy komisji egzaminacyjnej i składów egzaminacyjnych komisji

egzaminacyjnej, sposób i tryb przygotowania i przeprowadzania egzaminów, sposób wnoszenia

opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wysokość wynagrodzenia członków komisji egzaminacyjnej,

3)

wymagane zakresy szkoleń, w tym szkoleń praktycznych, warunki, jakie muszą spełniać

jednostki przeprowadzające szkolenia, formy organizowania szkoleń, a także tryb uzyskiwania

wpisu do rejestru, o którym mowa w ust. 3

- mając na celu osiągnięcie niezbędnego dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i

ochrony radiologicznej poziomu umiejętności osób wykonujących czynności mających istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w jednostce

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu,

eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zakres badań

psychiatrycznych i psychologicznych, koniecznych do uzyskania zaświadczenia, o którym

mowa w art. 12c ust. 3 pkt 3, wykaz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego

uniemożliwiających uzyskanie uprawnień do wykonywania czynności mających istotne znaczenie

dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, a także kwalifikacje

lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych

osób ubiegających się o nadanie uprawnień, kierując się koniecznością zapewnienia,

że osoby, którym nadaje się uprawnienia, nie wykazują zaburzeń psychicznych lub istotnych

zaburzeń funkcjonowania psychologicznego.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji elektrowni jądrowej zawiadamia

Prezesa Agencji o wystąpieniu przerwy w wykonywaniu przez pracownika czynności objętych

uprawnieniem, o którym mowa w art. 12c ust. 1, trwającej dłużej niż 6 miesięcy.

2.

W przypadku wystąpienia przerwy w wykonywaniu czynności objętych uprawnieniem, o którym

mowa w art. 12c ust. 1, trwającej dłużej niż

1)

6 miesięcy - przed ponownym dopuszczeniem pracownika do wykonywania tych czynności

kierownik jednostki organizacyjnej kieruje go do odbycia szkolenia praktycznego, o

którym mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5;

2)

12 miesięcy - przed ponownym dopuszczeniem pracownika do wykonywania tych czynności

kierownik jednostki organizacyjnej kieruje go do odbycia szkolenia teoretycznego i

praktycznego, o których mowa w art. 12c ust. 3 pkt 5.

Prezes Agencji, w drodze decyzji administracyjnej, cofa uprawnienia, o których mowa

w art. 12 ust. 1, oraz uprawnienia, o których mowa w art. 12c ust. 1, osobie je posiadającej

w przypadku

1)

utraty przez tę osobę pełnej zdolności do czynności prawnych;

2)

utraty przez tę osobę odpowiednich warunków zdrowotnych lub psychicznych;

3)

stwierdzenia wykonywania obowiązków na stanowisku mającym istotne znaczenie dla zapewnienia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej albo czynności objętych uprawnieniem

w sposób zagrażający bezpieczeństwu jądrowemu lub ochronie radiologicznej.

1.

Dawki graniczne obejmują sumę dawek pochodzących od narażenia zewnętrznego i wewnętrznego.

2.

Dawki graniczne nie obejmują narażenia na promieniowanie naturalne, jeżeli narażenie

to nie zostało zwiększone w wyniku działalności człowieka, w szczególności nie obejmują

narażenia pochodzącego od radonu w budynkach mieszkalnych, od naturalnych nuklidów

promieniotwórczych wchodzących w skład ciała ludzkiego, od promieniowania kosmicznego

na poziomie ziemi, jak również narażenia nad powierzchnią ziemi od nuklidów promieniotwórczych

znajdujących się w nienaruszonej skorupie ziemskiej.

1.

Suma dawek promieniowania jonizującego dla pracowników oraz ogółu ludności, pochodzących

od wszystkich rodzajów wykonywanej działalności łącznie, nie może, z zastrzeżeniem

art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 i 3, przekraczać dawek granicznych określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1.

2.

Dawek granicznych nie stosuje się do osób poddawanych działaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych, o których mowa w art. 33a ust. 1.

(uchylony)

1.

W sytuacji narażenia na skutek przypadku ocenie podlegają dawki promieniowania jonizującego

otrzymane przez narażoną osobę. Narażenie to nie dotyczy sytuacji, o której mowa w

art. 20 ust. 1.

2.

Oceny narażenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której nastąpiło narażenie, albo Prezes Agencji, jeżeli ustalenie takiej

jednostki nie jest możliwe.

1.

W celu dostosowania sposobu oceny zagrożenia pracowników w jednostkach organizacyjnych

do jego spodziewanego poziomu, w zależności od wielkości zagrożenia, wprowadza się

dwie kategorie pracowników

1)

kategorię A obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

6 mSv (milisiwertów) w ciągu roku lub na dawkę równoważną przekraczającą trzy dziesiąte

wartości dawek granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 25 pkt 1;

2)

kategorię B obejmującą pracowników, którzy mogą być narażeni na dawkę skuteczną przekraczającą

1 mSv w ciągu roku lub na dawkę równoważną przekraczającą jedną dziesiątą wartości

dawek granicznych dla soczewek oczu, skóry i kończyn, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 pkt 1, i którzy nie zostali zaliczeni do kategorii A.

2.

Ocena narażenia pracowników prowadzona jest na podstawie kontrolnych pomiarów dawek

indywidualnych lub pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

3.

Pracownicy kategorii A podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie systematycznych

pomiarów dawek indywidualnych, a jeżeli mogą być narażeni na skażenie wewnętrzne mające

wpływ na poziom dawki skutecznej dla tej kategorii pracowników, podlegają również

pomiarom skażeń wewnętrznych.

4.

Pracownicy kategorii B podlegają ocenie narażenia prowadzonej na podstawie pomiarów

dozymetrycznych w środowisku pracy w sposób pozwalający stwierdzić prawidłowość zaliczenia

pracowników do tej kategorii, chyba że kierownik jednostki organizacyjnej zadecyduje

o objęciu ich systematycznymi pomiarami dawek indywidualnych. Zezwolenie może zawierać

warunek prowadzenia oceny narażenia pracowników kategorii B wykonujących prace określone

w tym zezwoleniu na podstawie pomiarów dawek indywidualnych.

5.

W przypadku gdy pomiar dawki indywidualnej jest niemożliwy lub niewłaściwy, ocena

dawki indywidualnej otrzymanej przez pracownika kategorii A może być dokonana na podstawie

wyników pomiarów dawek indywidualnych przeprowadzonych dla innych narażonych pracowników

tej kategorii albo na podstawie wyników pomiarów dozymetrycznych w środowisku pracy.

6.

Zaliczenia pracowników zatrudnionych w warunkach narażenia do kategorii A lub B dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej, w zależności od przewidywanego poziomu narażenia

tych pracowników.

7.

Ze względu na zdolność do wykonywania pracy w grupie pracowników kategorii A ustala

się następującą klasyfikację medyczną: zdolny, zdolny pod pewnymi warunkami, niezdolny.

7a.

Klasyfikacji medycznej pracownika kategorii A dokonuje uprawniony lekarz, który sprawuje

nadzór medyczny nad tym pracownikiem.

8.

Pracownik nie może być zatrudniony na określonym stanowisku w kategorii A, jeżeli

uprawniony lekarz wydał orzeczenie, że jest on niezdolny do wykonywania takiej pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

1.

W celu dostosowania działań i środków ochrony radiologicznej pracowników do wielkości

i rodzajów zagrożeń, kierownik jednostki organizacyjnej wprowadza podział lokalizacji

miejsc pracy na

1)

tereny kontrolowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii A, istnieje możliwość rozprzestrzeniania się skażeń promieniotwórczych

lub mogą występować duże zmiany mocy dawki promieniowania jonizującego;

2)

tereny nadzorowane, tam, gdzie istnieje możliwość otrzymania dawek określonych dla

pracowników kategorii B i które nie zostały zaliczone do terenów kontrolowanych.

2.

Za spełnienie wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 2

dla terenów kontrolowanych i nadzorowanych jest odpowiedzialny kierownik jednostki

organizacyjnej, który podejmuje określone działania w celu spełnienia tych wymagań

po zasięgnięciu opinii inspektora ochrony radiologicznej i lekarza medycyny pracy.

1.

W szczególnych przypadkach, z wyłączeniem zdarzeń radiacyjnych, pracownicy kategorii

A, za ich zgodą i za zgodą Prezesa Agencji, mogą otrzymać określone przez Prezesa

Agencji dawki przekraczające wartości dawek granicznych, jeżeli jest to konieczne

dla wykonania określonego zadania w określonym miejscu pracy i w określonym czasie.

2.

Niedopuszczalne jest narażenie, o którym mowa w ust. 1, praktykantów, uczniów, studentów

oraz kobiet w ciąży, a kobiet karmiących piersią, jeżeli w wyniku narażenia jest prawdopodobne

powstanie skażeń promieniotwórczych ciała.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany uzasadnić konieczność narażenia,

o którym mowa w ust. 1, i z wyprzedzeniem szczegółowo omówić związane z tym kwestie

z zainteresowanymi pracownikami - ochotnikami lub ich przedstawicielami, oraz z uprawnionym

lekarzem i inspektorem ochrony radiologicznej, a także poinformować zainteresowanych

pracowników - ochotników o ryzyku związanym z narażeniem, o którym mowa w ust. 1,

i o niezbędnych środkach ostrożności.

4.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 3, wymaga udokumentowania w formie

pisemnej.

5.

Otrzymane przez pracownika dawki, o których mowa w ust. 1, są oddzielnie rejestrowane

w dokumentacji określonej w art. 30 ust. 3. Otrzymanie tych dawek nie może powodować

odsunięcia pracownika od normalnych zajęć lub przesunięcia go na inne stanowisko bez

jego zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 2 i 3.

1.

Osoba uczestnicząca w usuwaniu skutków zdarzenia radiacyjnego oraz w działaniach interwencyjnych

nie może otrzymać w czasie trwania tych działań dawki przekraczającej wartość rocznej

dawki granicznej dla pracowników, z wyjątkiem sytuacji narażenia wyjątkowego, o którym

mowa w ust. 2 i 3.

2.

W sytuacji narażenia wyjątkowego wynikającego z działań mających na celu

1)

zapobieżenie poważnej utracie zdrowia,

2)

uniknięcie dużego napromieniowania znacznej liczby osób,

3)

zapobieżenie katastrofie na większą skalę

- należy dołożyć wszelkich starań, żeby osoba uczestnicząca w takich działaniach nie

otrzymała dawki skutecznej przekraczającej 100 mSv.

3.

Osoba uczestnicząca w ratowaniu życia ludzkiego może otrzymać dawkę skuteczną przekraczającą

100 mSv, jednakże należy dołożyć wszelkich starań, żeby nie otrzymała dawki skutecznej

przekraczającej 500 mSv.

4.

Osobami podejmującymi działania, o których mowa w ust. 2 i 3, mogą być wyłącznie ochotnicy,

którzy przed podjęciem tych działań zostali poinformowani o związanym z ich działaniem

ryzyku dla zdrowia, a następnie dobrowolnie podjęli decyzję o udziale w działaniach.

Rezygnacja z udziału w działaniach nie może stanowić podstawy do rozwiązania stosunku

pracy.

5.

Podczas działań, o których mowa w ust. 1-3, podejmuje się wszelkie środki w celu zapewnienia

odpowiedniej ochrony osób biorących udział w działaniach oraz dokonania oceny i udokumentowania

dawek otrzymywanych przez te osoby. Po zakończeniu działań osoby te są informowane

o otrzymanych dawkach i wynikającym z tego ryzyku dla zdrowia.

6.

Osoby, które otrzymały dawki określone w ust. 1 i 2, nie mogą być odsunięte od dalszej

pracy zawodowej w warunkach narażenia bez ich zgody, z zastrzeżeniem art. 31 ust.

2 i 3.

7.

Osobę, która otrzymała dawkę określoną w ust. 3, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować na badania lekarskie. Art. 31 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej obowiązany jest prowadzić rejestr dawek indywidualnych

otrzymywanych przez pracowników zaliczonych do kategorii A na podstawie wyników pomiarów

i ocen, o których mowa w ust. 2.

2.

Pomiary dawek indywidualnych oraz pomiary służące ocenie dawek od narażenia wewnętrznego

są dokonywane przez podmioty posiadające akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych

przepisów, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

3.

Centralny rejestr dawek, o których mowa w ust. 1, prowadzi Prezes Agencji na podstawie

wyników pomiarów i ocen, o których mowa w ust. 2, otrzymywanych od kierownika jednostki

organizacyjnej.

4.

Inspektor ochrony radiologicznej, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonuje wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych

przez pracowników zewnętrznych wykonujących działalność na terenie kontrolowanym w

jednostce organizacyjnej.

5.

Inspektor ochrony radiologicznej może, do czasu dokonania pomiarów dawek indywidualnych

oraz pomiarów służących ocenie dawek od narażenia wewnętrznego przez podmiot posiadający

akredytację, dokonać wstępnej operacyjnej oceny dawek indywidualnych otrzymanych przez

innych niż pracownicy zewnętrzni pracowników wykonujących pracę w jednostce organizacyjnej.

1.

Przed zatrudnieniem pracownika w warunkach narażenia kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany wystąpić do Prezesa Agencji z wnioskiem o informację z centralnego

rejestru dawek o dawkach otrzymanych przez tego pracownika w roku kalendarzowym, w

którym występuje z wnioskiem, oraz w okresie czterech poprzednich lat kalendarzowych.

2.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, Prezes Agencji przekazuje informację o dawkach

otrzymanych przez pracownika

1)

przed dniem zarejestrowania pracownika w centralnym rejestrze dawek - na podstawie

informacji uzyskanych od jednostek badawczo-rozwojowych

2)

w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek - na podstawie informacji uzyskanych

od kierownika jednostki organizacyjnej, w której pracownik był w tym roku zatrudniony.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, informacje o narażeniu pracownika dyrektor

jednostki badawczo-rozwojowej

1.

Działalność zawodowa związana z występowaniem promieniowania naturalnego prowadzącego

do wzrostu narażenia pracowników lub ludności, istotnego z punktu widzenia ochrony

radiologicznej, wymaga oceny tego narażenia.

2.

Ocena narażenia dokonywana jest na podstawie pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy.

3.

Do działalności, o której mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności działalność związaną

z wykonywaniem prac

1)

w zakładach górniczych, jaskiniach i innych miejscach pod powierzchnią ziemi oraz

w uzdrowiskach;

2)

w lotnictwie, z wyłączeniem prac wykonywanych przez personel naziemny.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia

1)

inne niż wymienione w ust. 3 rodzaje działalności zawodowej związanej z występowaniem

promieniowania naturalnego prowadzącego do wzrostu narażenia pracowników lub ludności

istotnego z punktu widzenia ochrony radiologicznej,

2)

sposoby dokonywania oceny narażenia powstałego w związku z wykonywaniem działalności,

o której mowa w ust. 1, tryb postępowania mającego na celu zmniejszenie tego narażenia

oraz inne działania mające na celu ochronę radiologiczną narażonych pracowników i

ludności

- uwzględniając zalecenia Unii Europejskiej, przepisy wydane na podstawie art. 25

pkt 1, specyfikę wykonywanej działalności zawodowej i specyfikę pracy osoby narażonej.

Jeżeli w następstwie działalności wykonywanej w przeszłości, w szczególności polegającej

na wydobyciu i przerobie rud uranu oraz na gromadzeniu osadów promieniotwórczych wód

kopalnianych, utrzymuje się skażenie promieniotwórcze środowiska istotne z punktu

widzenia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, użytkownik terenu, na

którym utrzymuje się to skażenie, wyznacza granice tego terenu, prowadzi na nim pomiary

kontrolne narażenia, a jeżeli jest to uzasadnione, także reguluje dostęp do tego terenu

oraz wykorzystanie ziemi i położonych na nim budynków.

Narażenie ogółu ludności w wyniku stosowania promieniowania jonizującego podlega regularnej

ocenie dokonywanej przez Prezesa Agencji i jest przedstawiane w sprawozdaniu, o którym

mowa w art. 110 pkt 13.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

dawki graniczne promieniowania jonizującego i wskaźniki pozwalające na wyznaczenie

tych dawek stosowane przy ocenie narażenia oraz sposób i częstotliwość dokonywania

oceny narażenia pracowników i ogółu ludności, uwzględniając - przy ustalaniu dawek

granicznych dla pracowników - dawki dla uczniów, studentów, praktykantów, kobiet karmiących

piersią, a w przypadku kobiet w ciąży ograniczenia wynikające z możliwości napromienienia

płodu;

2)

podstawowe wymagania dotyczące terenów kontrolowanych i nadzorowanych, w tym w szczególności

a)

sposób oznakowania tych terenów, z uwzględnieniem wzorów znaków ostrzegawczych dla

oznakowania granic terenu kontrolowanego i nadzorowanego,

b)

warunki dostępu i opuszczania tych terenów dla pracowników i innych osób,

c)

warunki, jakie muszą być spełnione dla wykonywania pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy na tych terenach, w szczególności odnośnie do zakresu programu pomiarów i wymagań,

jakie muszą spełniać osoby wykonujące pomiary

- kierując się koniecznością zapewnienia ochrony radiologicznej pracownikom i osobom

z ogółu ludności przebywającym na tych terenach.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatrudniającej pracowników w warunkach narażenia

jest obowiązany zapewnić

1)

opiekę medyczną pracownikom oraz niezbędne środki ochrony indywidualnej i sprzęt dozymetryczny,

stosownie do warunków narażenia;

2)

prowadzenie pomiarów dawek indywidualnych albo pomiarów dozymetrycznych w środowisku

pracy zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 oraz rejestrowanie danych w tym zakresie.

1.

Przyrządy dozymetryczne stosowane do kontroli i oceny narażenia, niepodlegające obowiązkowi

kontroli metrologicznej określonej w przepisach o miarach, powinny posiadać świadectwo

wzorcowania.

2.

Świadectwo wzorcowania, o którym mowa w ust. 1, wydaje laboratorium pomiarowe posiadające

akredytację otrzymaną na podstawie odrębnych przepisów.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące

1)

rejestracji dawek indywidualnych, uwzględniając w szczególności

a)

zawartość i sposób prowadzenia rejestru dawek indywidualnych prowadzonego przez kierownika

jednostki organizacyjnej oraz centralnego rejestru dawek indywidualnych, długość okresu

rejestracyjnego, okres przechowywania danych w tych rejestrach, okres przechowywania

dokumentów stanowiących podstawę dokonywania wpisów do rejestrów, tryb sporządzania

kopii danych zawartych w rejestrach oraz okres ich przechowywania, a także wzór karty

zgłoszeniowej do centralnego rejestru dawek indywidualnych i wzór karty ewidencyjnej

centralnego rejestru dawek indywidualnych,

b)

podmioty, którym mogą być przekazywane dane z rejestru dawek indywidualnych prowadzonego

przez kierownika jednostki organizacyjnej oraz z centralnego rejestru dawek indywidualnych,

terminy przekazywania danych, a także zawartość wniosku o udostępnienie danych z centralnego

rejestru dawek indywidualnych,

c)

narażenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 1 i art. 20 ust. 2 pkt 1,

w tym wyniki pomiarów dozymetrycznych,

d)

wykaz jednostek badawczo-rozwojowych

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia aktualnej informacji o dawkach indywidualnych

otrzymanych przez pracowników i inne osoby narażone na promieniowanie jonizujące;

2)

sprzętu dozymetrycznego, uwzględniając wymagania techniczne przy stosowaniu sprzętu

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić pracownikom zewnętrznym

ochronę radiologiczną równoważną ochronie, jaką zapewnia pracownikom zatrudnionym

w jednostce organizacyjnej.

2.

Każdemu pracownikowi zewnętrznemu Prezes Agencji wydaje indywidualny dokument narażenia

pracownika zewnętrznego (paszport dozymetryczny), w którym pracodawca zewnętrzny i

kierownik jednostki organizacyjnej umieszczają informacje określone w przepisach wydanych

na podstawie ust. 3 pkt 2.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe obowiązki kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcy zewnętrznego

i pracownika zewnętrznego w zakresie ochrony radiologicznej pracowników zewnętrznych

narażonych podczas pracy na terenie kontrolowanym, uwzględniając sposoby ochrony stosowane

wobec pracowników jednostki organizacyjnej;

2)

informacje umieszczane przez kierownika jednostki organizacyjnej, pracodawcę zewnętrznego

i uprawnionego lekarza w paszporcie dozymetrycznym, mając na uwadze dostarczenie informacji

zapewniających objęcie pracownika ochroną przed promieniowaniem;

3)

tryb wydawania oraz wzór paszportu dozymetrycznego, uwzględniając konieczność nadania

każdemu paszportowi indywidualnego numeru, a także zapewnienie umieszczenia informacji,

o których mowa w pkt 2.

1.

Za nadzór medyczny nad pracownikami kategorii A odpowiedzialny jest kierownik jednostki

organizacyjnej oraz uprawniony lekarz, któremu zapewnia się dostęp do informacji niezbędnych

do wydania orzeczenia o zdolności tych pracowników do wykonywania określonej pracy,

łącznie z informacją o warunkach środowiskowych w miejscu pracy.

2.

Nadzór medyczny, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wstępne badania lekarskie pracownika

przed jego zatrudnieniem dla określenia, czy pracownik może być zatrudniony w kategorii

A, oraz okresowe badania lekarskie przeprowadzane co najmniej raz w roku, które pozwalają

stwierdzić, czy pracownik może nadal wykonywać swoje obowiązki.

3.

Dla każdego pracownika kategorii A uprawniony lekarz zakłada dokumentację medyczną,

prowadzoną i aktualizowaną przez cały okres zaliczenia do tej kategorii. Dokumentacja

jest przechowywana do dnia osiągnięcia przez pracownika wieku 75 lat, jednak nie krócej

niż przez 30 lat od dnia zakończenia przez niego pracy w warunkach narażenia.

4.

Dokumentacja medyczna obejmuje informacje o rodzaju wykonywanej pracy, wynikach badań

lekarskich przeprowadzonych przed podjęciem zatrudnienia w kategorii A i o wynikach

badań okresowych oraz rejestr dawek, o którym mowa w art. 21 ust. 1.

5.

Po ustaniu zatrudnienia w warunkach narażenia uprawniony lekarz może zalecić kontynuację

nadzoru medycznego, jeżeli uzna to za konieczne dla ochrony zdrowia pracownika.

1.

W przypadku stwierdzonego przekroczenia którejkolwiek z dawek granicznych, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 25 pkt 1, kierownik jednostki organizacyjnej

jest obowiązany skierować pracownika na badania lekarskie.

2.

Dalsza praca w warunkach narażenia wymaga zgody uprawnionego lekarza.

3.

W przypadku braku zgody uprawnionego lekarza na dalsze zatrudnienie pracownika w warunkach

narażenia stosuje się odpowiednio przepisy prawa pracy odnoszące się do pracownika,

u którego stwierdzono objawy wskazujące na powstanie choroby zawodowej.

Od orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 17 ust. 7a i 8 oraz w art. 31 ust. 2,

pracownikowi służy odwołanie do sądu pracy.

Przepisy art. 10, 11, 14, 17, 21, 22, 26 i 29-32 - stosuje się odpowiednio do uczniów,

studentów i praktykantów.

1.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej kraju przy stosowaniu

promieniowania jonizującego w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych

minister właściwy do spraw energii może udzielać dotacji celowych na wykonywanie działalności,

o której mowa w ust. 2.

2.

Dotacja może być przeznaczona na

1)

eksploatację badawczych reaktorów jądrowych;

2)

likwidację badawczych reaktorów jądrowych;

3)

utrzymanie i rozwój programów zapewnienia jakości związanych z wykorzystaniem przez

jednostki naukowe i instytuty badawcze wiązek promieniowania jonizującego na potrzeby

medyczne do celów innych niż diagnostyka i radioterapia;

4)

zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej

obiektów jądrowych i materiałów jądrowych w jednostkach organizacyjnych działających

w Otwocku-Świerku;

5)

sporządzanie ocen oddziaływania obiektów jądrowych, miejsc wydobywania rud uranu i

toru oraz składowisk odpadów promieniotwórczych na środowisko oraz wykonywanie badań

i analiz niezbędnych do sporządzenia tych ocen;

6)

utrzymanie wzorców promieniowania jonizującego oraz utrzymanie i rozwój systemów zapewnienia

jakości wzorcowania przyrządów dozymetrycznych;

7)

akredytację laboratoriów wykonujących działalność, o której mowa w art. 21 ust. 2

oraz art. 27 ust. 2;

8)

inwestycje służące wykonywaniu działalności, o której mowa w pkt 1-7.

3.

(uchylony)

4.

Wysokość dotacji nie może być większa niż koszty poniesione w związku z wykonywaną

działalnością, pomniejszone o dochody uzyskane z tej działalności i środki pochodzące

z innych źródeł, a ponadto w przypadku działalności, o której mowa w ust. 2 pkt 1,

3, 4, 6 i 7, nie może przekraczać 85% kosztów wykonywanej działalności.

5.

Dotacja może być udzielona podmiotowi, który spełnia następujące warunki

1)

złożył w terminie wniosek o udzielenie dotacji;

2)

dysponuje potencjałem technicznym, w szczególności sprzętem, aparaturą i infrastrukturą

techniczną, umożliwiającym prawidłowe wykonywanie działalności będącej przedmiotem

wniosku;

3)

posiada potencjał finansowy umożliwiający współfinansowanie działalności będącej przedmiotem

wniosku;

4)

dysponuje pracownikami o kwalifikacjach i doświadczeniu niezbędnych do wykonywania

działalności będącej przedmiotem wniosku;

5)

zapewnia wykonywanie prac lub czynności przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia,

o ile takie uprawnienia są wymagane;

6)

jest organizacją badawczą w rozumieniu art. 30 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego

niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88

Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych)

(Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3).

6.

Minister właściwy do spraw energii dokonuje oceny wniosku o udzielenie dotacji pod

względem merytorycznym i finansowym, w tym analizy wpływu działalności będącej przedmiotem

wniosku o udzielenie dotacji na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

kraju.

7.

Wniosek złożony po terminie pozostawia się bez rozpatrzenia.

8.

W przypadku złożenia niekompletnego wniosku minister właściwy do spraw energii wzywa

podmiot, który złożył wniosek, do uzupełnienia go w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wezwania.

9.

Wniosek nieuzupełniony w terminie, o którym mowa w ust. 8, pozostawia się bez rozpatrzenia.

10.

Na podstawie oceny, o której mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw energii udziela

dotacji i określa jej wysokość albo odmawia jej udzielenia, o czym zawiadamia na piśmie

podmiot, który złożył wniosek o udzielenie dotacji.

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

15.

(uchylony)

16.

(uchylony)

17.

(uchylony)

18.

(uchylony)

19.

(uchylony)

20.

(uchylony)

21.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór wniosku o udzielenie dotacji i termin składania wniosku oraz dokumenty, jakie

należy dołączyć do wniosku,

2)

termin zawiadomienia przez ministra właściwego do spraw energii podmiotu, który złożył

wniosek o udzielenie dotacji, o udzieleniu dotacji i jej wysokości albo o odmowie

udzielenia dotacji,

3)

sposób dokumentowania wykorzystania dotacji

- kierując się koniecznością zapewnienia właściwego dokumentowania przez ubiegających

się o udzielenie dotacji spełniania warunków jej udzielenia oraz kontroli wykorzystania

dotacji, a także prawidłowego jej rozliczenia przez wykonawcę.

1.

Stosowanie promieniowania jonizującego w celach medycznych obejmuje ekspozycje

1)

pacjentów, wynikającą z badań lekarskich i leczenia, w tym ze wstępnych i okresowych

badań pracowników;

2)

osób poddawanych przesiewowym badaniom z zastosowaniem promieniowania jonizującego;

3)

zdrowych osób lub pacjentów uczestniczących w eksperymentach medycznych;

4)

osób poddawanych badaniom z zastosowaniem promieniowania jonizującego w celach medyczno-prawnych,

kiedy podjęcie tych badań nie wynika ze wskazań zdrowotnych;

5)

osób, które poza obowiązkami zawodowymi, świadomie i z własnej woli udzielają pomocy

pacjentom i opiekują się nimi.

2.

Ekspozycje, o których mowa w ust. 1, wymagają uzasadnienia. Uzasadnienie jest oparte

na przewadze oczekiwanych korzyści zdrowotnych dla pacjenta lub społeczeństwa nad

uszczerbkiem zdrowotnym, który ekspozycja może spowodować.

3.

Warunkiem właściwego uzasadnienia jest zastosowanie radiologicznej procedury diagnostycznej

lub leczniczej, której skuteczność w określonej sytuacji klinicznej została udowodniona

lub powszechnie uznana. W procesie uzasadnienia ocenia się również korzyści i rodzaje

ryzyka związane ze stosowaniem alternatywnych procedur, służących temu samemu celowi,

prowadzących do mniejszej ekspozycji na promieniowanie jonizujące lub nienarażających

na jego działanie.

4.

Skierowanie pacjenta na określone badanie z zastosowaniem promieniowania jonizującego

wynika z uzasadnionego przekonania lekarza lub innej osoby upoważnionej do kierowania

na takie badanie, że jego wynik dostarczy informacji, które przyczynią się do postawienia

prawidłowego rozpoznania lub wykluczenia choroby, oceny jej przebiegu i postępów leczenia

oraz, że korzyści z tego tytułu przewyższą możliwe ujemne następstwa dla zdrowia,

które mogą być związane z narażeniem na promieniowanie jonizujące.

5.

Skierowanie, o którym mowa w ust. 4, może być wystawione po upewnieniu się, że inne

alternatywne, nieinwazyjne i nienarażające na działanie promieniowania jonizującego

metody, a także wcześniej wykonane badania z zastosowaniem promieniowania jonizującego

nie mogą dostarczyć równoważnych informacji.

6.

W szczególnych przypadkach, podlegających każdorazowo odrębnej ocenie, można wykonać

badanie z zastosowaniem promieniowania jonizującego, jeżeli nie zostało ono uzasadnione

w sposób, o którym mowa w ust. 3-5.

7.

Dokonanie badania z zastosowaniem promieniowania jonizującego uzasadnionego w sposób,

o którym mowa w ust. 6, odnotowuje się w dokumentacji chorego. Dotyczy to w szczególności

ekspozycji w celach medyczno-prawnych.

8.

W przypadku zaistnienia okoliczności wykluczających lub ograniczających zakres zastosowania

procedury radiologicznej u pacjenta, pomimo że jest ona ogólnie uzasadniona, o odstąpieniu

od jej wykonania lub o zakresie jej zastosowania decyduje lekarz kierujący lub wykonujący

badanie.

9.

Dokonywanie ekspozycji na promieniowanie jonizujące w celach medycznych w wyniku procedury,

która nie została uzasadniona w sposób określony w ust. 3-5, jest niedopuszczalne,

z zastrzeżeniem ust. 6.

1.

Skierowanie na leczenie promieniowaniem jonizującym wydaje lekarz onkolog lub lekarz

innej specjalności właściwej ze względu na rodzaj schorzenia, po rozważeniu uzasadnień

dla innych sposobów leczenia, wynikających z natury choroby, stanu pacjenta i możliwych

przeciwwskazań do radioterapii.

2.

O podjęciu i zakresie leczenia lub odstąpieniu od niego decyduje specjalista z zakresu

radioterapii onkologicznej, kierując się

1)

rokowaniem co do powodzenia leczenia;

2)

zaawansowaniem i naturą choroby;

3)

koniecznością jednoczesnego lub zastępczego innego leczenia;

4)

stanem zdrowia pacjenta;

5)

ewentualnymi przeciwwskazaniami do radioterapii.

3.

Lekarz kierujący pacjenta na badanie lub leczenie promieniowaniem jonizującym uzasadnia

swoją decyzję w skierowaniu. Lekarz prowadzący badanie lub leczenie jest obowiązany

ocenić poprawność uzasadnienia skierowania i odpowiada za wybór odpowiedniej procedury

oraz jej poprawną realizację.

1.

Właściwe badanie i leczenie przy użyciu promieniowania jonizującego wymaga optymalizacji

ochrony radiologicznej pacjenta przed jego niepożądanym działaniem.

2.

W badaniach diagnostycznych rentgenowskich i z zakresu medycyny nuklearnej ogranicza

się efektywne dawki promieniowania do możliwie najniższego poziomu - przy uwzględnieniu

czynników ekonomicznych i społecznych - który zapewni uzyskanie wyniku badania o założonych

walorach diagnostycznych. Optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta jest także

realizowana przez redukcję do minimum badań niepotrzebnie powtarzanych i wadliwie

wykonanych.

3.

W radiologii zabiegowej, poza wymaganiami określonymi w ust. 2, podejmuje się wszystkie

niezbędne kroki, mające na celu zapobieżenie popromiennym uszkodzeniom skóry i tkanek

pod nią położonych w wyniku stosowania zlokalizowanej długotrwałej ekspozycji, zwłaszcza

na wiązkę promieniowania X o dawce dużej mocy.

4.

W radioterapii optymalizacja ochrony radiologicznej pacjenta wymaga możliwie maksymalnej

ochrony przed promieniowaniem zdrowych narządów i tkanek przy realizacji napromienienia

objętości tarczowej przepisaną dawką leczniczą, zaaplikowaną w takim reżimie czasowym,

który zapewni jej maksymalną skuteczność (wyleczalność choroby).

5.

Osoby wykonujące i nadzorujące wykonywanie badań i zabiegów leczniczych przy użyciu

promieniowania jonizującego są obowiązane do podnoszenia swoich kwalifikacji z zakresu

ochrony radiologicznej pacjenta poprzez ukończenie szkolenia w dziedzinie ochrony

radiologicznej pacjenta, zdanie egzaminu i uzyskanie certyfikatu potwierdzającego

jego zdanie.

5a.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 5, mogą prowadzić podmioty, które

1)

dysponują kadrą wykładowców, posiadających wyższe wykształcenie oraz wiedzę i doświadczenie

zawodowe zgodne z zakresem prowadzonych wykładów, a w szczególności w dziedzinie ochrony

radiologicznej;

2)

dysponują obiektami i wyposażeniem umożliwiającym prowadzenie szkolenia;

3)

prowadzą dziennik zajęć obejmujący przynajmniej tematykę i czas trwania poszczególnych

zajęć wraz z nazwiskiem i imieniem wykładowcy oraz listę obecności osób biorących

udział w zajęciach, potwierdzoną ich własnoręcznymi podpisami;

4)

stosują jednolity system oceny wykładów, wykładowców i organizacji szkolenia i egzaminu,

przygotowany w formie anonimowej ankiety przez Głównego Inspektora Sanitarnego;

5)

uzyskają wpis do prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego rejestru podmiotów

uprawnionych do przeprowadzania szkolenia z dziedziny ochrony radiologicznej pacjenta,

zwanego dalej „rejestrem podmiotów prowadzących szkolenie”.

5b.

Główny Inspektor Sanitarny nadzoruje spełnienie przez podmiot wpisany do rejestru

podmiotów prowadzących szkolenie wymagań określonych w ust. 5a, a w przypadku stwierdzenia

ich niespełnienia, wykreśla podmiot z tego rejestru.

5c.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 5, kończy się egzaminem przed Komisją Egzaminacyjną

powołaną przez Głównego Inspektora Sanitarnego spośród specjalistów z zakresu stosowania

promieniowania jonizującego w medycynie i wydaniem certyfikatu potwierdzającego jego

zdanie.

5d.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 5c, jest ważny przez okres 5 lat od dnia jego wydania.

Brak ważnego certyfikatu uniemożliwia wykonywanie prac, o których mowa w ust. 5.

5e.

Opłata za egzamin wynosi nie więcej niż 30% minimalnego wynagrodzenia za pracę określonego

na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847), obowiązującego dnia 1 stycznia w roku przeprowadzania egzaminu.

6.

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym, kobiety w ciąży i kobiety karmiące piersią, a

także osoby z otoczenia i rodziny pacjentów poddanych terapii przy użyciu produktów

radiofarmaceutycznych, podlegają szczególnej ochronie w związku z ekspozycją na promieniowanie

w diagnostyce i terapii.

7.

Jednostki ochrony zdrowia wykonujące zabiegi lub leczenie z zakresu radioterapii,

medycyny nuklearnej, radiologii zabiegowej i rentgenodiagnostyki są obowiązane podjąć

działania zmierzające do zapobieżenia medycznym wypadkom radiologicznym. W tym celu

dokonuje się kontroli fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych oraz klinicznych

audytów wewnętrznych i zewnętrznych, a także wprowadza się system zarządzania jakością.

7a.

Kontrola fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych w jednostce ochrony zdrowia

obejmuje wykonywanie następujących rodzajów testów

1)

odbiorczych (akceptacyjnych);

2)

eksploatacyjnych w zakresie urządzeń radiologicznych stosowanych w radioterapii;

3)

podstawowych i specjalistycznych w zakresie urządzeń radiologicznych stosowanych w

medycynie nuklearnej, rentgenodiagnostyce i radiologii zabiegowej.

7b.

Testy odbiorcze (akceptacyjne) przed pierwszym użyciem dla zastosowań klinicznych

nowo instalowanego urządzenia radiologicznego wykonują osoby upoważnione przez kierownika

jednostki ochrony zdrowia przy udziale przedstawicieli dostawcy urządzenia radiologicznego.

7c.

Testy odbiorcze (akceptacyjne) przed użyciem urządzenia radiologicznego poddanego

naprawie przeprowadzonej w zakresie, który może mieć wpływ na jakość diagnostyczną

uzyskiwanego obrazu lub na dawkę, jaką otrzymuje pacjent, wykonują osoby upoważnione

przez kierownika jednostki ochrony zdrowia przy udziale przedstawicieli dostawcy lub

przedstawicieli serwisu urządzenia radiologicznego.

7d.

Testy odbiorcze (akceptacyjne) polegają na sprawdzeniu, co najmniej

1)

jednoznaczności oznaczeń i opisów na elementach urządzenia radiologicznego;

2)

zgodności wartości zmierzonych z wartościami parametrów określonych w specyfikacji

technicznej.

7e.

Testy eksploatacyjne oraz testy specjalistyczne są wykonywane przez

1)

podmioty posiadające akredytację w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1226);

2)

specjalistę w dziedzinie fizyki medycznej lub specjalistę w dziedzinie inżynierii

medycznej, zatrudnionych w jednostce ochrony zdrowia, zwanych dalej odpowiednio „fizykiem

medycznym” lub „inżynierem medycznym”.

7f.

Testy eksploatacyjne mogą wykonywać również osoby zatrudnione w jednostce ochrony

zdrowia i upoważnione przez jej kierownika do obsługi urządzeń radiologicznych, w

zakresie określonym w upoważnieniu, pod nadzorem fizyka medycznego lub inżyniera medycznego.

7g.

Testy podstawowe są wykonywane przez osoby obsługujące urządzenia radiologiczne zatrudnione

w jednostce ochrony zdrowia i upoważnione przez jej kierownika do wykonywania tych

testów.

7h.

Testy eksploatacyjne oraz testy specjalistyczne mogą być wykonane przez osoby, o których

mowa w ust. 7e pkt 2 oraz ust. 7f, jeżeli jednostka ochrony zdrowia

1)

zapewnia spójność pomiarową;

2)

uczestniczy, nie rzadziej niż raz na 4 lata, w badaniach polegających na porównaniu

wyników pomiarów parametrów stosowanych w tej jednostce urządzeń radiologicznych z

wynikami pomiarów parametrów urządzeń stosowanych w innej jednostce;

3)

posiada udokumentowane w formie pisemnej wyniki badań, o których mowa w pkt 2, potwierdzające,

że każdy z badanych fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych spełnia przyjęte

na potrzeby tych badań kryteria oceny.

8.

Koszty przeprowadzania klinicznych audytów wewnętrznych i zewnętrznych, o których

mowa w ust. 7, ponoszą jednostki ochrony zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki bezpiecznego

stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznej,

o których mowa w art. 33a ust. 1, w tym

1)

zasady i metody dobrej praktyki medycznej, zmierzającej do ograniczenia dawek dla

pacjentów w rentgenodiagnostyce, diagnostyce radioizotopowej i radiologii zabiegowej,

włączając w to poziomy referencyjne oraz fizyczne parametry badań rentgenowskich warunkujących

uznanie postępowania za zgodne z dobrą praktyką medyczną,

2)

wymagania i szczegółowe zasady realizacji systemu zarządzania jakością w rentgenodiagnostyce,

radiologii zabiegowej, medycynie nuklearnej i radioterapii,

3)

wymagania dotyczące szkolenia specjalistycznego osób wykonujących i nadzorujących

wykonywanie badań i zabiegów leczniczych przy użyciu promieniowania jonizującego,

w tym

a)

tryb dokonywania wpisu do rejestru podmiotów prowadzących szkolenia prowadzonego przez

Głównego Inspektora Sanitarnego,

b)

sposób sprawowania przez Głównego Inspektora Sanitarnego nadzoru nad podmiotami wpisanymi

do rejestru,

c)

ramowy program szkolenia,

d)

sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, szczegółowe wymagania dotyczące członków

komisji egzaminacyjnej i tryb jej pracy,

e)

warunki dopuszczenia do egzaminu i sposób jego przeprowadzenia,

f)

tryb wydawania certyfikatu i jego wzór,

g)

tryb wnoszenia opłaty za egzamin, jej wysokość oraz wynagrodzenie członków komisji

egzaminacyjnej,

4)

szczególne zasady dotyczące ekspozycji na promieniowanie jonizujące w diagnostyce

i terapii dzieci, kobiet w wieku rozrodczym, kobiet w ciąży i kobiet karmiących piersią,

5)

zasady zabezpieczenia przed nadmierną ekspozycją osób z otoczenia i rodzin pacjentów

po terapii przy użyciu produktów radiofarmaceutycznych,

6)

szczegółowe wymagania dotyczące badań przesiewowych i eksperymentów medycznych wynikające

ze specyfiki wykonywania ekspozycji w celach medycznych,

7)

szczegółowe zasady zapobiegania nieszczęśliwym wypadkom radiologicznym w radioterapii,

medycynie nuklearnej, radiologii zabiegowej i rentgenodiagnostyce oraz sposoby i tryb

postępowania po ich wystąpieniu,

8)

ograniczniki dawek dla osób, o których mowa w art. 33a ust. 1 pkt 3 i 5,

9)

zakres oraz częstotliwość wykonywania kontroli fizycznych parametrów urządzeń radiologicznych,

10)

wymagania, warunki oraz częstotliwość wykonywania klinicznych audytów wewnętrznych

i zewnętrznych dotyczących przestrzegania wymogów ochrony radiologicznej pacjenta,

a także podmioty uprawnione do wykonywania tych audytów

- mając na celu zapewnienie wysokiej jakości świadczonych usług medycznych i uwzględniając

standardy obowiązujące w Unii Europejskiej.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące w celach

medycznych, polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu radioterapii

onkologicznej, w tym leczenia chorób nowotworowych przy użyciu produktów radiofarmaceutycznych,

wymaga zgody Głównego Inspektora Sanitarnego.

2.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, może być wydana podmiotowi, który

1)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o właściwych kwalifikacjach;

2)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi niezbędnymi dla wykonywania badań diagnostycznych

i leczenia;

3)

stosuje właściwe procedury postępowania medycznego;

4)

posiada system zarządzania jakością w zakresie świadczonych usług medycznych z wykorzystaniem

promieniowania jonizującego.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, jest wydawana po uzyskaniu

1)

pozytywnej opinii konsultanta krajowego do spraw radioterapii onkologicznej lub konsultanta

krajowego do spraw medycyny nuklearnej;

2)

pozytywnej opinii państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

4.

Zgoda może być cofnięta na stałe lub czasowo na wniosek komisji, o której mowa w art.

33g ust. 1 pkt 1 lub 2, w przypadku gdy jednostka ochrony zdrowia nie spełnia wymogów

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 5.

4a.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi centralny rejestr zgód wydanych na podstawie ust.

1.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania

dla jednostek ochrony zdrowia ubiegających się o wydanie zgody, o której mowa w ust.

1, dotyczące wyposażenia w terapeutyczne i diagnostyczne urządzenia radiologiczne,

wyposażenia pomocniczego oraz liczebności i kwalifikacji personelu, a także zakres

dokumentacji niezbędnej do uzyskania przez jednostkę ochrony zdrowia zgody, o której

mowa w ust. 1, mając na względzie bezpieczeństwo personelu i pacjentów.

1.

Prowadzenie działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące w celach

medycznych polegającej na udzielaniu świadczeń zdrowotnych z zakresu badań rentgenodiagnostycznych,

badań diagnostycznych i leczenia chorób nienowotworowych oraz paliatywnego leczenia

chorób nowotworowych z wykorzystaniem produktów radiofarmaceutycznych oraz zabiegów

z zakresu radiologii zabiegowej wymaga zgody państwowego wojewódzkiego inspektora

sanitarnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych lub podporządkowanych Ministrowi

Obrony Narodowej lub nadzorowanych przez niego albo dla których jest on organem założycielskim,

zgodę, o której mowa w ust. 1, wydaje komendant wojskowego ośrodka medycyny prewencyjnej,

a w przypadku jednostek ochrony zdrowia podległych lub podporządkowanych ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych albo dla których jest

on organem założycielskim - państwowy inspektor sanitarny Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji.

3.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 i 2, może być wydana podmiotowi, który

1)

dysponuje odpowiednią liczbą personelu o właściwych kwalifikacjach;

2)

dysponuje urządzeniami radiologicznymi niezbędnymi dla wykonywania badań diagnostycznych

i leczenia;

3)

stosuje właściwe procedury postępowania medycznego;

4)

posiada system zarządzania jakością świadczonych usług medycznych w zakresie, o którym

mowa w ust. 1.

4.

Zgoda, o której mowa w ust. 1 i 2, jest wydawana po uzyskaniu opinii właściwego terenowo

konsultanta wojewódzkiego do spraw radiologii - diagnostyki obrazowej lub medycyny

nuklearnej.

5.

Opinię, o której mowa w ust. 4, konsultant wojewódzki wydaje nie później niż w terminie

14 dni od dnia otrzymania od organu wydającego zgodę wniosku o wydanie opinii.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, dla jednostek

ochrony zdrowia udzielających świadczeń zdrowotnych z zakresu rentgenodiagnostyki,

radiologii zabiegowej, diagnostyki i terapii radioizotopowej chorób nienowotworowych,

minimalne wymagania dotyczące wyposażenia w urządzenia radiologiczne, wyposażenia

pomocniczego oraz kwalifikacji personelu, a także zakres dokumentacji niezbędnej do

uzyskania zgody, o której mowa w ust. 1 i 2, mając na względzie bezpieczeństwo personelu

i pacjentów.

7.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do rentgenowskich aparatów stomatologicznych oraz

urządzeń służących wyłącznie do densytometrii kości.

Zezwolenia, o których mowa w art. 5 ust. 4, oraz zgody, o których mowa w art. 33e

ust. 1 i 2, są przekazywane niezwłocznie przez organ wydający do Głównego Inspektora

Sanitarnego, który prowadzi ich centralny rejestr.

1.

Powołuje się komisje do spraw procedur i audytów klinicznych zewnętrznych, zwane dalej

„komisjami”, w zakresie

1)

radioterapii onkologicznej;

2)

medycyny nuklearnej;

3)

radiologii - diagnostyki obrazowej i radiologii zabiegowej.

2.

W skład komisji wchodzą odpowiednio

1)

konsultanci krajowi do spraw radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej oraz

radiologii - diagnostyki obrazowej;

2)

eksperci zaproponowani przez Polskie Lekarskie Towarzystwo Radiologiczne, Polskie

Towarzystwo Medycyny Nuklearnej, Polskie Towarzystwo Onkologiczne oraz Polskie Towarzystwo

Fizyki Medycznej;

3)

przedstawiciele ministra właściwego do spraw zdrowia, Ministra Obrony Narodowej oraz

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Przewodniczącymi komisji są odpowiedni konsultanci krajowi, o których mowa w ust.

2 pkt 1, a ich członków powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Komisje ustalają swoje regulaminy pracy, które są zatwierdzane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

5.

Komisje opracowują, w formie pisemnej, wzorcowe procedury radiologiczne dla uzasadnionych

ekspozycji medycznych uznanych za standardowe.

6.

Jednostka ochrony zdrowia tworzy na podstawie procedur, o których mowa w ust. 5, udokumentowane

robocze procedury postępowania wymagane przez system zarządzania jakością.

7.

Wykaz procedur wzorcowych podlega publikacji w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Zdrowia.

8.

Procedury wzorcowe podlegają ocenie, w przypadku gdy pojawiają się nowe dane o ich

skuteczności lub konsekwencji stosowania.

9.

Procedury uznane, na podstawie oceny, o której mowa w ust. 8, za niewystarczająco

skuteczne są usuwane z wykazu, o którym mowa w ust. 7.

10.

Nowe rodzaje zastosowań promieniowania jonizującego w celach medycznych podlegają

ocenie komisji i po ich uzasadnieniu mogą zostać wprowadzone do wykazu, o którym mowa

w ust. 7.

11.

Komisje mogą złożyć wniosek o czasowe lub stałe cofnięcie zgody na udzielanie świadczeń

w zakresie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej oraz radiologii - diagnostyki

obrazowej oraz radiologii zabiegowej przez jednostkę ochrony zdrowia, w przypadku

gdy nie spełnia ona podstawowych wymagań jakości usług i bezpieczeństwa pacjentów

zgodnych z wymaganiami przepisów wydanych na podstawie art. 33c ust. 9, art. 33d ust.

5 i art. 33e ust. 6.

12.

W przypadku wniosku o czasowe cofnięcie zgody właściwa komisja przedstawia zakres

działań, które jednostka ochrony zdrowia jest obowiązana podjąć dla ponownego uzyskania

zgody.

13.

Niewykonanie działań, o których mowa w ust. 12, skutkuje wnioskiem o stałe cofnięcie

zgody.

14.

Komisje przeprowadzają nie rzadziej niż co 4 lata audyt kliniczny zewnętrzny obejmujący

przegląd poprawności stosowanych procedur w zakresie udzielanych świadczeń oraz kwalifikacje

personelu, w tym również w zakresie określonym w art. 33i, a także w zakresie wyposażenia

w aparaturę, warunków lokalowych i systemu zarządzania jakością.

15.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania

dotyczące formy i treści procedur wzorcowych i roboczych, o których mowa w ust. 5

i 6, uwzględniając zalecenia Unii Europejskiej.

Eksperymenty medyczne z zastosowaniem promieniowania jonizującego mogą być wykonywane

wyłącznie w ramach badań naukowych lub kontrolowanych badań klinicznych przez medyczne

jednostki naukowe.

1.

Konsultanci krajowi w dziedzinie radioterapii onkologicznej, medycyny nuklearnej,

radiologii - diagnostyki obrazowej, fizyki medycznej, inżynierii medycznej, a także

tych dziedzin medycyny, w których wykonuje się zabiegi z zakresu radiologii zabiegowej,

w opracowywanych programach specjalizacji uwzględniają szkolenie z ochrony radiologicznej

pacjenta, w zakresie zgodnym z zaleceniami Unii Europejskiej i konsultują jego program

z Centrum, o którym mowa w art. 33j ust. 1.

2.

(uchylony)

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia tworzy Krajowe Centrum Ochrony Radiologicznej w

Ochronie Zdrowia, zwane dalej „Centrum”, działające w formie jednostki budżetowej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację,

tryb działania i szczegółowe zadania Centrum, mając na uwadze zapewnienie monitorowania

stanu ochrony radiologicznej niezbędnego przy stosowaniu promieniowania jonizującego

w celach medycznych.

3.

Do zadań Centrum należy

1)

monitorowanie stanu ochrony radiologicznej wynikającego ze stosowania promieniowania

jonizującego w celach medycznych w oparciu o

a)

działalność kontrolną Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

b)

sprawozdania komisji,

c)

informacje uzyskiwane z kontroli dawek indywidualnych, ocen narażenia populacji pochodzącego

od źródeł promieniowania stosowanych w celach medycznych,

d)

badania naukowe;

2)

składanie rocznych sprawozdań ministrowi właściwemu do spraw zdrowia z oceny wdrożenia

wymagań bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego w celach medycznych;

3)

zapewnienie wsparcia merytorycznego i fachowego doradztwa dla komórek organizacyjnych

higieny radiacyjnej wojewódzkich stacji sanitarno-epidemiologicznych w zakresie medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego;

4)

opracowywanie metod i procedur badań parametrów technicznych urządzeń radiologicznych;

5)

opiniowanie projektów przepisów w dziedzinie ochrony radiologicznej pacjenta;

6)

udział w komisjach wyjaśniających przyczyny wypadków wynikających ze stosowania promieniowania

jonizującego w medycynie;

7)

konsultowanie programów szkoleniowych z zakresu ochrony radiologicznej dla lekarzy

specjalistów różnych dziedzin;

8)

współpraca z Prezesem Agencji, Głównym Inspektorem Sanitarnym, Głównym Inspektorem

Sanitarnym Wojska Polskiego oraz Głównym Inspektorem Sanitarnym Ministerstwa Spraw

Wewnętrznych i Administracji;

9)

przeprowadzanie w okresach 5-letnich oceny dawki dla ludności, wynikającej z medycznych

zastosowań promieniowania jonizującego.

4.

Centrum może prowadzić odpłatnie działalność polegającą na

1)

prowadzeniu działalności szkoleniowej z zakresu ochrony radiologicznej;

2)

opracowaniu, tłumaczeniu oraz publikowaniu materiałów szkoleniowych;

3)

certyfikowaniu laboratoriów prowadzących dla celów ochrony radiologicznej pacjentów

ocenę parametrów technicznych aparatury rentgenodiagnostycznej;

4)

skalowaniu aparatury kontrolno-pomiarowej do pomiaru promieniowania jonizującego dla

celów ochrony radiologicznej.

1.

Główny Inspektor Sanitarny prowadzi krajową bazę danych urządzeń radiologicznych.

2.

Państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni, komendanci wojskowych ośrodków medycyny

prewencyjnej, państwowi inspektorzy sanitarni Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji

oraz Prezes Agencji przesyłają Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu informacje dotyczące

urządzeń radiologicznych, na których stosowanie wydają zezwolenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, organizację bazy

danych urządzeń radiologicznych, a także zakres informacji, o których mowa w ust.

2, i sposób ich przekazywania, z uwzględnieniem konieczności prowadzenia właściwej

polityki w zakresie zapewnienia dostępności usług diagnostycznych i terapeutycznych

oraz gospodarki i wymiany urządzeń radiologicznych.

Zabronione jest wykonywanie przez jednostkę organizacyjną działalności związanej z

narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego w sytuacji, w której jednostka ta nie spełnia wymagań bezpieczeństwa jądrowego,

ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

1.

Za zapewnienie bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

i zabezpieczeń materiałów jądrowych odpowiada kierownik jednostki organizacyjnej posiadającej

zezwolenie na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na budowie,

rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego.

2.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, ustaje z dniem zatwierdzenia przez Prezesa

Agencji raportu z likwidacji obiektu jądrowego.

3.

Niezależnie od obowiązków kierownika jednostki organizacyjnej w procesie budowy obiektu

jądrowego obowiązek spełnienia wymagań bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej i zabezpieczeń materiałów jądrowych spoczywa także na innych uczestnikach

procesu inwestycyjnego, odpowiednio do zakresu ich zadań.

4.

W procesie lokalizacji, projektowania, budowy, rozruchu, eksploatacji, w tym napraw

i modernizacji obiektu jądrowego, a także w procesie jego likwidacji, należy stosować

rozwiązania techniczne i organizacyjne, które są niezbędne do spełnienia wymagań,

o których mowa w art. 9 ust. 1, na wszystkich etapach funkcjonowania obiektu jądrowego.

1.

Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu

jądrowego pisemnej informacji o stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

obiektu jądrowego, jego wpływie na zdrowie ludzi i na środowisko naturalne oraz o

wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych z obiektu jądrowego

do środowiska.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego zamieszcza na

stronie internetowej jednostki, nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy, informację o

stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, jego wpływie

na zdrowie ludzi i na środowisko naturalne oraz o wielkości i składzie izotopowym

uwolnień substancji promieniotwórczych z obiektu jądrowego do środowiska.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego informuje niezwłocznie

Prezesa Agencji, wojewodę, władze powiatu oraz władze gminy, na której terenie jest

zlokalizowany obiekt jądrowy, oraz władze gmin sąsiadujących z tą gminą o zdarzeniach

w obiekcie jądrowym mogących spowodować lub powodujących powstanie zagrożenia.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego zamieszcza na

stronie internetowej jednostki organizacyjnej oraz przekazuje Prezesowi Agencji informację

o zaistniałych w okresie poprzednich 12 miesięcy zdarzeniach w obiekcie jądrowym powodujących

powstanie zagrożenia.

5.

Prezes Agencji udostępnia na zasadach określonych w przepisach o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko

1)

informacje o stanie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektów jądrowych,

ich wpływie na zdrowie ludzi i środowisko naturalne;

2)

informacje o wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych

z obiektów jądrowych do środowiska;

3)

informacje o zdarzeniach w obiekcie jądrowym powodujących powstanie zagrożenia;

4)

informacje o wydanych zezwoleniach dotyczących obiektów jądrowych;

5)

coroczne oceny stanu bezpieczeństwa nadzorowanych obiektów jądrowych.

6.

Informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych oraz informacje

stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji nie podlegają udostępnieniu.

1.

Obiekt jądrowy lokalizuje się na terenie, który umożliwia zapewnienie bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej i ochrony fizycznej podczas rozruchu, eksploatacji

i likwidacji tego obiektu, a także przeprowadzenie sprawnego postępowania awaryjnego

w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego.

2.

Przed wyborem lokalizacji obiektu jądrowego inwestor przeprowadza badania i pomiary

terenu, a na ich podstawie ocenę terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego.

Ocena ta dotyczy

1)

warunków sejsmicznych, tektonicznych, geologiczno-inżynierskich, hydrogeologicznych,

hydrologicznych i meteorologicznych;

2)

zdarzeń zewnętrznych będących skutkiem działalności człowieka;

3)

zdarzeń zewnętrznych będących skutkiem działania sił przyrody;

4)

gęstości zaludnienia i sposobu zagospodarowania terenu;

5)

możliwości realizacji planów postępowania awaryjnego w sytuacji wystąpienia zdarzenia

radiacyjnego.

3.

Na podstawie oceny terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego inwestor

opracowuje raport lokalizacyjny i przedstawia go Prezesowi Agencji. Raport lokalizacyjny

podlega ocenie Prezesa Agencji w toku postępowania o wydanie zezwolenia na budowę

obiektu jądrowego.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres przeprowadzania

oceny terenu przeznaczonego pod lokalizację obiektu jądrowego, przypadki wykluczające

możliwość uznania terenu za spełniający wymogi, o których mowa w ust. 1, a także wymagania

dotyczące raportu lokalizacyjnego dla obiektu jądrowego, mając na uwadze konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej i ochrony fizycznej podczas

rozruchu, eksploatacji i likwidacji tego obiektu oraz możliwość przeprowadzenia sprawnego

postępowania awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego, a także biorąc

pod uwagę zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej wydane w tym zakresie.

1.

Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego

pod budowę obiektu jądrowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 i 1566) wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

W przypadku gdy obiekt jądrowy został umieszczony w projekcie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, projekt planu wymaga uzgodnienia z Prezesem Agencji w trybie określonym

w ustawie, o której mowa w ust. 1.

1.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę inwestor obiektu jądrowego

może wystąpić do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie wyprzedzającej opinii dotyczącej

planowanej lokalizacji obiektu jądrowego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

oznaczenie inwestora, jego siedzibę i adres;

2)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym;

3)

określenie rodzaju obiektu jądrowego, którego dotyczy wniosek;

4)

określenie granic terenu, na którym ma być zlokalizowany obiekt jądrowy.

3.

Do wniosku inwestor dołącza raport lokalizacyjny.

4.

Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 3 miesięcy od dnia

złożenia wniosku.

5.

Za wydanie wyprzedzającej opinii dotyczącej planowanej lokalizacji elektrowni jądrowej

inwestor wnosi opłatę w wysokości 198 000 zł na rachunek Państwowej Agencji Atomistyki.

Opłata ta stanowi dochód budżetu państwa.

W projekcie i procesie budowy obiektu jądrowego nie stosuje się rozwiązań i technologii,

które nie zostały sprawdzone w praktyce w obiektach jądrowych lub za pomocą prób,

badań oraz analiz.

1.

Projekt obiektu jądrowego

1)

uwzględnia konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej

i ochrony fizycznej podczas budowy, rozruchu, eksploatacji, w tym napraw i modernizacji,

a także likwidacji tego obiektu oraz możliwość przeprowadzenia sprawnego postępowania

awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego;

2)

uwzględnia sekwencję poziomów bezpieczeństwa zapewniających zapobieganie powstawaniu

odchyleń od warunków normalnej eksploatacji, przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych,

awarii przewidzianych w założeniach projektowych i wykraczających poza te założenia

ciężkich awarii, a jeżeli nie uda się zapobiec tym odchyleniom, zdarzeniom czy awariom

- kontrolowanie ich oraz minimalizację radiologicznych skutków awarii;

3)

zawiera rozwiązania, które umożliwiają pewną, stabilną, łatwą i bezpieczną w zarządzaniu

eksploatację obiektu jądrowego, ze szczególnym uwzględnieniem czynników związanych

ze współdziałaniem człowieka i eksploatowanych systemów oraz elementów konstrukcji

i wyposażenia, w tym urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na

podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1040, 1555 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 317).

2.

W przypadku awarii ze stopieniem rdzenia reaktora projekt obiektu jądrowego zawiera

rozwiązania, które, z maksymalnym prawdopodobieństwem, zapobiegają

1)

sekwencjom zdarzeń prowadzącym do wczesnych uwolnień substancji promieniotwórczych,

rozumianym jako sytuacje, w których są wymagane działania interwencyjne poza terenem

obiektu jądrowego, w przypadku braku czasu na ich przeprowadzenie;

2)

sekwencjom zdarzeń prowadzącym do dużych uwolnień substancji promieniotwórczych, rozumianym

jako sytuacje, w których są wymagane nieograniczone w przestrzeni lub czasie działania

chroniące społeczeństwo.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej, jakie ma uwzględniać projekt obiektu jądrowego, dla różnych

rodzajów obiektów jądrowych, mając na uwadze konieczność zapewnienia bezpieczeństwa

jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej i zabezpieczeń materiałów jądrowych

podczas rozruchu, eksploatacji i likwidacji obiektu jądrowego oraz możliwość przeprowadzenia

sprawnego postępowania awaryjnego w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego,

a także biorąc pod uwagę wydane w tym zakresie zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

4.

Systemy teleinformatyczne będące elementami teleinformatycznej infrastruktury krytycznej

przeznaczonej do nadzoru przebiegu procesu technologicznego lub produkcyjnego w obiektach

jądrowych projektuje się, buduje i eksploatuje w sposób odpowiadający wymogom bezpieczeństwa

teleinformatycznego, określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych dla

systemów i sieci teleinformatycznych służących do przetwarzania informacji niejawnych

o klauzuli „tajne”. Podmiotem właściwym w sprawie akredytacji tych systemów i sieci

jest Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

1.

Inwestor przed wystąpieniem do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na

budowę obiektu jądrowego przeprowadza analizy bezpieczeństwa w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego, z uwzględnieniem czynnika technicznego i środowiskowego, i poddaje je weryfikacji,

w której nie mogą uczestniczyć podmioty biorące udział w opracowaniu projektu obiektu

jądrowego.

2.

Na podstawie wyników analiz bezpieczeństwa inwestor opracowuje wstępny raport bezpieczeństwa,

który przedstawia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres i sposób przeprowadzania analiz

bezpieczeństwa, a także zakres wstępnego raportu bezpieczeństwa, mając na uwadze,

aby zakres tych analiz był odpowiedni do uzyskania informacji odnośnie do wpływu projektowanego

obiektu jądrowego na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, a także

biorąc pod uwagę zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz Stowarzyszenia

Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych wydane w tym zakresie.

Obiekt jądrowy jest budowany w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe oraz ochronę

radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez Prezesa

Agencji oraz zgodnie z wdrożonym zintegrowanym systemem zarządzania.

1.

Wokół obiektu jądrowego tworzy się obszar ograniczonego użytkowania, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm..

2.

Obszar ograniczonego użytkowania wokół obiektu jądrowego obejmuje teren, na zewnątrz

którego

1)

w stanach eksploatacyjnych obiektu jądrowego obejmujących normalną eksploatację oraz

przewidywane zdarzenia eksploatacyjne roczna dawka skuteczna (efektywna) od wszystkich

dróg narażenia nie przekroczy 0,3 milisiwerta (mSv);

2)

w razie awarii bez stopienia rdzenia roczna dawka skuteczna (efektywna) od wszystkich

dróg narażenia nie przekroczy 10 milisiwertów (mSv).

3.

Przy szacowaniu dawki skutecznej (efektywnej), o której mowa w ust. 2, uwzględnia

się dane i informacje dotyczące

1)

parametrów obiektu jądrowego, w tym jego konstrukcji i stosowanych środków bezpieczeństwa,

przewidywanych wartości uwolnień substancji promieniotwórczych do otoczenia w warunkach

normalnej eksploatacji, w czasie przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych i w warunkach

awaryjnych oraz rodzaju materiałów jądrowych znajdujących się w obiekcie jądrowym;

2)

lokalizacji obiektu jądrowego, w tym warunków środowiska przyrodniczego istniejącego

w rejonie obiektu jądrowego, w szczególności: ukształtowania terenu, budowy geologicznej,

warunków klimatycznych, z uwzględnieniem najbardziej niekorzystnych warunków meteorologicznych,

hydrologicznych, zagospodarowania gruntów oraz powierzchniowych wód płynących i stojących

w rejonie obiektu jądrowego;

3)

procedur eksploatacji obiektu jądrowego w warunkach normalnych;

4)

rozkładów dawek promieniowania jonizującego dla różnych odległości od obiektu jądrowego,

odpowiadających przewidzianym w projekcie obiektu jądrowego stanom eksploatacyjnym

i awaryjnym;

5)

innych czynników mogących mieć wpływ na ocenę zagrożenia radiacyjnego na obszarze

ograniczonego użytkowania.

4.

Określenie granic obszaru ograniczonego użytkowania wymaga pozytywnej opinii Prezesa

Agencji.

1.

Ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków

oraz sposób korzystania z terenu, o których mowa w art. 135 ust. 3a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, mogą dotyczyć w szczególności wznoszenia budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania

zbiorowego oraz budynków użyteczności publicznej, a także wykonywania działalności

gospodarczej niezwiązanej z działalnością obiektu jądrowego, mogącej niekorzystnie

oddziaływać na obiekt jądrowy.

2.

Określenie ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących

budynków i sposobu korzystania z terenu, w tym ocena oddziaływania wykonywanej działalności

gospodarczej na obiekt jądrowy, wymaga pozytywnej opinii Prezesa Agencji.

W przypadku zmiany danych lub informacji uwzględnianych przy szacowaniu dawki skutecznej

(efektywnej) granice obszaru ograniczonego użytkowania wokół obiektu jądrowego określa

się ponownie.

W sytuacji zdarzenia radiacyjnego, którego zasięg skutków może przekroczyć granice

terenu obiektu jądrowego, zabrania się wkraczania na obszar ograniczonego użytkowania

wokół obiektu jądrowego osób niebiorących udziału w działaniach mających na celu likwidację

zagrożenia lub usunięcie skutków zdarzenia radiacyjnego.

1.

Dla każdego systemu oraz elementu konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, mającego

istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, w

tym dla oprogramowania sterowania i kontroli, określa się klasę bezpieczeństwa - w

zależności od stopnia, w jakim te systemy oraz elementy wpływają na bezpieczeństwo

jądrowe i ochronę radiologiczną obiektu jądrowego.

2.

Przy określaniu klasy bezpieczeństwa uwzględnia się

1)

funkcję bezpieczeństwa zapewnianą lub częściowo realizowaną przez klasyfikowany system

lub element konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego;

2)

bezpośredni wpływ na ciągłość realizacji funkcji bezpieczeństwa w przypadku uszkodzenia

klasyfikowanego systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia w trakcie normalnej

eksploatacji obiektu jądrowego, a także w czasie awarii;

3)

możliwe wystąpienie w wyniku uszkodzenia klasyfikowanego systemu lub elementu konstrukcji

lub wyposażenia postulowanego zdarzenia inicjującego mogącego doprowadzić do zagrożenia

bezpieczeństwa jądrowego;

4)

prawdopodobieństwo, że klasyfikowany system lub element konstrukcji lub wyposażenia

będą niezbędne dla wykonania wymaganej funkcji bezpieczeństwa.

3.

Dokumentację dotyczącą klasyfikacji bezpieczeństwa, o której mowa w ust. 1, przedstawia

się do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę

obiektu jądrowego. Dokumentacja ta zawiera w szczególności

1)

wykaz systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia, składających się na obiekt

jądrowy;

2)

przyporządkowanie systemów i elementów konstrukcji oraz wyposażenia obiektu jądrowego

do poszczególnych klas bezpieczeństwa;

3)

dokumentację techniczną przedstawiającą fizyczne położenie systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia w obrębie obiektu jądrowego.

1.

Jednostka organizacyjna wykonująca działalność związaną z narażeniem, polegającą na

budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego posiada zintegrowany

system zarządzania.

2.

Zintegrowany system zarządzania obejmuje

1)

politykę jakości;

2)

program zapewnienia jakości;

3)

opis systemu zarządzania;

4)

opis struktury organizacyjnej;

5)

opis odpowiedzialności, obowiązków, uprawnień i wzajemnych oddziaływań w dziedzinach

zarządzania, realizacji i ocen;

6)

opis wzajemnych oddziaływań z podmiotami zewnętrznymi;

7)

opis procesów zachodzących w jednostce organizacyjnej wraz z informacjami pomocniczymi

wyjaśniającymi, w jaki sposób dokonuje się przygotowania, przeglądu, wykonania, dokumentowania,

oceny i ulepszania działalności;

8)

przyjętą klasyfikację bezpieczeństwa systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego;

9)

wstępny raport bezpieczeństwa lub raport bezpieczeństwa obiektu.

3.

Dokumentację opisującą zintegrowany system zarządzania przedkłada się do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

obiektu jądrowego.

4.

Wykonawcy oraz dostawcy systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia obiektu

jądrowego, a także wykonawcy prac wykonywanych przy budowie i wyposażeniu obiektu

jądrowego, posiadają wdrożone odpowiednie systemy jakości prowadzonych prac.

1.

Organy dozoru jądrowego oraz w zakresie swoich kompetencji inne organy, o których

mowa w art. 66 ust. 3, mogą kontrolować wykonawców i dostawców systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, a także wykonawców prac prowadzonych

przy budowie, wyposażeniu, rozruchu, eksploatacji i likwidacji obiektu jądrowego w

zakresie systemów, elementów i prac istotnych ze względu na bezpieczeństwo jądrowe

i ochronę radiologiczną oraz bezpieczne funkcjonowanie urządzeń, o których mowa w

przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzaniu wybranych systemów oraz elementów

konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego, gotowych oraz będących w trakcie wytwarzania,

a także na sprawdzeniu prac w obiekcie jądrowym w trakcie ich wykonywania.

3.

W umowach z wykonawcami i dostawcami, o których mowa w ust. 1, zapewnia się możliwość

wykonywania przez organy dozoru jądrowego czynności kontrolnych, o których mowa w

ust. 2.

4.

W toku kontroli, o której mowa w ust. 1, organy dozoru jądrowego mogą występować z

wnioskiem o wydanie opinii do właściwych organów administracji publicznej, w szczególności

Urzędu Dozoru Technicznego, oraz, jeżeli jest to podyktowane koniecznością dokonywania

ocen wymagających określonej specjalistycznej wiedzy z różnych dziedzin związanych

z zapewnieniem bezpieczeństwa jądrowego

1)

laboratoriów i organizacji eksperckich autoryzowanych przez Prezesa Agencji - w przypadku

kontroli wykonawców i dostawców systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

elektrowni jądrowej, a także wykonawców prac prowadzonych przy budowie, wyposażeniu

i likwidacji takiej elektrowni;

2)

biegłych, ekspertów i laboratoriów - w przypadku kontroli wykonawców i dostawców systemów

oraz elementów konstrukcji i wyposażenia innych obiektów jądrowych, a także wykonawców

prac prowadzonych przy budowie, wyposażeniu i likwidacji takich obiektów.

5.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, że określony system

lub element konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego może mieć negatywny wpływ

na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, Prezes

Agencji zakazuje jednostce organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, zastosowania

tego systemu lub elementu w obiekcie jądrowym.

6.

W przypadku stwierdzenia w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 1, że określone prace

w obiekcie jądrowym są prowadzone w sposób mogący mieć negatywny wpływ na stan bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu jądrowego, Prezes Agencji nakazuje jednostce

organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na budowie,

rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego wstrzymanie tych prac.

1.

Obiekt jądrowy uruchamia się i eksploatuje w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe

oraz ochronę radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez

Prezesa Agencji oraz wdrożonym w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem zarządzania.

2.

Rozruch obiektu jądrowego przeprowadza się zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa Agencji

na wniosek kierownika jednostki organizacyjnej programem rozruchu obiektu jądrowego,

który obejmuje wykaz testów rozruchowych systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego oraz procedury ich wykonywania, w tym

1)

testy przedeksploatacyjne, w tym wymagane przepisami o dozorze technicznym;

2)

testy załadunku paliwa i podkrytyczności;

3)

początkowe testy krytyczności i pracy na niskiej mocy;

4)

testy mocy.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej przedstawia na bieżąco Prezesowi Agencji wyniki

testów rozruchowych obiektu jądrowego.

4.

Rozruch obiektu jądrowego dokumentuje się w dokumentacji rozruchowej obiektu jądrowego.

1.

Prezes Agencji wydaje decyzję o wstrzymaniu rozruchu obiektu jądrowego, w przypadku

gdy wyniki testów rozruchowych obiektu jądrowego wskazują na możliwość powstania zagrożenia

bezpieczeństwa jądrowego lub możliwość, że obiekt jądrowy nie będzie spełniał wymagań

bezpieczeństwa jądrowego.

2.

Prezes Agencji zatwierdza raport z rozruchu obiektu jądrowego przedstawiający wyniki

rozruchu. Raport składa się w terminie określonym w zezwoleniu na rozruch obiektu

jądrowego.

3.

Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej

z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej raportu, o którym mowa w ust. 2.

4.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej wydaje opinię, o której

mowa w ust. 3, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego

1)

prowadzi dokumentację eksploatacyjną obiektu jądrowego, w której dokumentuje na bieżąco

eksploatację obiektu jądrowego;

2)

wprowadza rozwiązania techniczne i organizacyjne, zapewniające gromadzenie i analizowanie

na bieżąco parametrów pracy obiektu jądrowego istotnych dla bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej oraz uwzględnianie doświadczeń eksploatacyjnych;

3)

na bieżąco przekazuje Prezesowi Agencji informacje o parametrach pracy obiektu jądrowego

istotnych dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

4)

na bieżąco przekazuje Prezesowi Urzędu Dozoru Technicznego informacje o funkcjonowaniu

urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych i eksploatowanych w elektrowni jądrowej.

2.

Prezes Urzędu Dozoru Technicznego informuje Prezesa Agencji o niezgodnym z przepisami

ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym eksploatowaniu urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 5 ust. 4 tej ustawy.

3.

Prezes Agencji może wydać nakaz zmniejszenia mocy lub wyłączenia obiektu jądrowego

z eksploatacji, jeżeli z jego oceny lub z otrzymanej od Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego

informacji, o której mowa w ust. 2, dotyczącej niezgodnego z przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze

technicznym eksploatowania urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 5 ust. 4 tej ustawy, wynika, że dalsza eksploatacja tego obiektu zagraża bezpieczeństwu

jądrowemu lub ochronie radiologicznej.

4.

Ponowne zwiększenie mocy lub uruchomienie obiektu jądrowego wymaga pisemnej zgody

Prezesa Agencji, wydawanej po stwierdzeniu, iż dalsza eksploatacja tego obiektu nie

zagraża bezpieczeństwu jądrowemu i ochronie radiologicznej.

5.

Włączenie obiektu jądrowego do eksploatacji po okresie wyłączenia dłuższym niż 12

miesięcy następuje na podstawie zezwolenia Prezesa Agencji na eksploatację obiektu

jądrowego, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego

w zakresie bezpieczeństwa technicznego urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych i eksploatowanych w elektrowni jądrowej.

1.

Modernizacja systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego mającego

istotne znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, a

także każde uruchomienie reaktora po przerwie na załadunek paliwa jądrowego lub na

modernizację systemu lub elementu konstrukcji lub wyposażenia obiektu jądrowego, wymaga

pisemnej zgody Prezesa Agencji.

2.

Naprawa i modernizacja urządzeń, o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych

na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, zainstalowanych w elektrowni jądrowej wymaga uzgodnienia z Urzędem Dozoru Technicznego.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego przeprowadza ocenę okresową bezpieczeństwa

jądrowego tego obiektu, zwaną dalej „oceną okresową bezpieczeństwa”, pod względem

zgodności z zezwoleniem, przepisami prawa i normami krajowymi i międzynarodowymi,

dotyczącymi standardów bezpieczeństwa jądrowego oraz bezpiecznego funkcjonowania urządzeń,

o których mowa w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień związanych ze starzeniem się urządzeń, systemów

oraz elementów konstrukcji i wyposażenia wchodzących w skład obiektu jądrowego. W

ocenie okresowej bezpieczeństwa wskazuje się także zmiany wprowadzone w obiekcie jądrowym

od poprzedniej oceny okresowej bezpieczeństwa lub od rozruchu obiektu.

2.

Ocena okresowa bezpieczeństwa jest przeprowadzana z częstotliwością określoną w zezwoleniu

na eksploatację obiektu jądrowego, jednak nie rzadziej niż co 10 lat.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego sporządza szczegółowy plan oceny okresowej

bezpieczeństwa, który przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi Agencji.

4.

W przypadku elektrowni jądrowych przed zatwierdzeniem szczegółowego planu oceny okresowej

bezpieczeństwa Prezes Agencji zasięga opinii Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w

zakresie dotyczącym bezpiecznego funkcjonowania urządzeń, o których mowa w przepisach

wykonawczych wydanych na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.

5.

Na podstawie oceny okresowej bezpieczeństwa kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność związaną z narażeniem, polegającą na eksploatacji obiektu jądrowego sporządza

raport z oceny okresowej bezpieczeństwa i w terminie określonym w zezwoleniu na eksploatację

obiektu jądrowego przedstawia go Prezesowi Agencji do zatwierdzenia.

6.

Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej

z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej raportu, o którym mowa w ust. 5.

7.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej przedstawia opinię,

o której mowa w ust. 6, w terminie miesiąca od dnia otrzymania wniosku o jej wydanie.

8.

Prezes Agencji wydaje decyzję w przedmiocie zatwierdzenia raportu, o którym mowa w

ust. 5, w terminie 6 miesięcy od dnia jego otrzymania.

9.

W przypadku odmowy zatwierdzenia raportu, o którym mowa w ust. 5, dalsza eksploatacja

obiektu jądrowego jest zabroniona od dnia wydania decyzji w tej sprawie.

10.

Zakaz, o którym mowa w ust. 9, przestaje obowiązywać od dnia wydania przez Prezesa

Agencji decyzji o zatwierdzeniu raportu z oceny okresowej bezpieczeństwa.

11.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres oceny okresowej bezpieczeństwa

oraz zakres raportu z tej oceny dla różnych rodzajów obiektów jądrowych, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia kompleksowej i wiarygodnej informacji o funkcjonowaniu

systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia obiektu jądrowego mających istotne

znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej oraz kierując

się wydanymi w tym zakresie zaleceniami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej i

Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania dotyczące rozruchu i eksploatacji

obiektów jądrowych, w tym w szczególności wymagania dotyczące

1)

limitów i warunków eksploatacyjnych obiektu jądrowego,

2)

postępowania z paliwem jądrowym, w tym jego załadunku do obiektu jądrowego,

3)

obowiązkowych testów rozruchowych systemów oraz elementów konstrukcji i wyposażenia

obiektu jądrowego,

4)

zawartości dokumentacji rozruchowej obiektu jądrowego oraz raportu z rozruchu obiektu

jądrowego,

5)

zawartości dokumentacji eksploatacyjnej obiektu jądrowego

- mając na celu konieczność zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

oraz biorąc pod uwagę wydane w tym zakresie zalecenia Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych.

Obiekt jądrowy likwiduje się w sposób zapewniający bezpieczeństwo jądrowe oraz ochronę

radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem Prezesa Agencji oraz wdrożonym

w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem zarządzania.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia

na budowę, rozruch lub eksploatację obiektu jądrowego opracowuje program likwidacji

obiektu jądrowego i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z wnioskiem

o wydanie zezwolenia.

2.

W toku eksploatacji obiektu jądrowego program, o którym mowa w ust. 1, podlega aktualizacji

nie rzadziej niż raz na pięć lat, a w przypadku nieuwzględnionego w tym programie

zakończenia eksploatacji obiektu jądrowego - niezwłocznie po zakończeniu jego eksploatacji.

Zaktualizowany program likwidacji obiektu jądrowego przedstawia się do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji wraz z prognozą kosztów likwidacji obiektu jądrowego.

1.

Z zakończenia likwidacji obiektu jądrowego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej

działalność związaną z narażeniem, polegającą na likwidacji obiektu jądrowego sporządza

raport z likwidacji obiektu jądrowego, który przedstawia Prezesowi Agencji do zatwierdzenia

w terminie określonym w zezwoleniu na likwidację obiektu jądrowego.

2.

Za dzień zakończenia likwidacji obiektu jądrowego uznaje się dzień zatwierdzenia przez

Prezesa Agencji raportu z jego likwidacji.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wymagania bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej dla etapu likwidacji różnych rodzajów obiektów jądrowych,

a także zawartość raportu z likwidacji obiektu jądrowego, biorąc pod uwagę zalecenia

Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz Stowarzyszenia Zachodnioeuropejskich

Organów Nadzoru Instalacji Jądrowych wydane w tym zakresie.

1.

Na pokrycie kosztów związanych z finansowaniem końcowego postępowania z wypalonym

paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi oraz kosztów likwidacji elektrowni

jądrowej jednostka organizacyjna, która otrzymała zezwolenie na eksploatację elektrowni

jądrowej, tworzy wyodrębniony fundusz specjalny, zwany dalej „funduszem likwidacyjnym”,

z przypisanym do niego wyodrębnionym rachunkiem bankowym, na który raz na kwartał

dokonuje wpłaty. Środki te mogą być lokowane na lokatach terminowych lub przeznaczone

na zakup obligacji długoterminowych emitowanych przez ministra właściwego do spraw

finansów publicznych.

2.

Wpłata, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest od każdej wyprodukowanej w elektrowni

jądrowej megawatogodziny energii elektrycznej.

3.

Wpłaty, o której mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie do 15 dnia miesiąca następującego

po kwartale, którego opłata dotyczy. Wpłata dotyczy okresu od pierwszego dnia kwartału

następującego po kwartale, w którym jednostka ta wyprodukowała pierwszą megawatogodzinę

energii w danej elektrowni jądrowej, do dnia rozpoczęcia likwidacji tej elektrowni.

4.

Środki zgromadzone na funduszu likwidacyjnym przeznacza się na pokrycie kosztów końcowego

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, pochodzącymi

z elektrowni jądrowej, oraz na pokrycie kosztów likwidacji tej elektrowni.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub

likwidację elektrowni jądrowej, dokonuje wypłaty środków z funduszu likwidacyjnego

po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji.

6.

Kierownik jednostki, która otrzymała zezwolenie na eksploatację lub likwidację elektrowni

jądrowej, w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy

opłata, przedstawia Prezesowi Agencji kwartalne sprawozdanie o wysokości wpłat dokonanych

na fundusz likwidacyjny oraz o ilości wyprodukowanych w tym kwartale megawatogodzin

energii elektrycznej.

7.

W przypadku opóźnienia w dokonaniu wpłaty, o której mowa w ust. 1, trwającego co najmniej

18 miesięcy Prezes Agencji może wydać nakaz zawieszenia eksploatacji elektrowni jądrowej.

8.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wpłaty na pokrycie kosztów

końcowego postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi

oraz na pokrycie kosztów likwidacji elektrowni jądrowej dokonywanej przez jednostkę

organizacyjną, która otrzymała zezwolenie na eksploatację elektrowni jądrowej, biorąc

pod uwagę przewidywany okres eksploatacji elektrowni jądrowej, ilość wyprodukowanych

przez nią odpadów promieniotwórczych, w tym wypalonego paliwa jądrowego, koszt końcowego

postępowania z tymi odpadami, a także koszt likwidacji elektrowni jądrowej.

9.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór kwartalnego sprawozdania o wysokości

uiszczonej wpłaty na fundusz likwidacyjny, kierując się koniecznością zapewnienia

rzetelnej informacji o wysokości należnej i dokonanej wpłaty na fundusz likwidacyjny.

W postępowaniach, o których mowa w art. 37 ust. 5 i 6, art. 37b, art. 37c ust. 3 i 4, art. 37d, art. 37e ust. 8, art.

38b ust. 2, art. 38c ust. 1 i art. 38d ust. 7, przepisu art. 31 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149) nie stosuje się.

Do wydawania zezwoleń na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt

2, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału i rozdziału 2, z wyjątkiem art. 5 ust.

5a-5d.

1.

Zezwolenie na wykonywanie działalności, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, może

zostać wydane jednostce organizacyjnej, która

1)

spełnia wymagania bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej

oraz zabezpieczeń materiałów jądrowych;

2)

posiada środki finansowe niezbędne do zapewnienia

a)

bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej oraz zabezpieczeń

materiałów jądrowych na poszczególnych etapach działalności obiektu jądrowego, do

zakończenia jego likwidacji,

b)

w przypadku zezwolenia na budowę obiektu jądrowego - ukończenia budowy obiektu jądrowego;

3)

zatrudnia pracowników o kwalifikacjach niezbędnych do wykonywania działalności objętej

wnioskiem.

2.

W celu wykazania posiadania niezbędnych środków finansowych, o których mowa w ust.

1 pkt 2 lit. a, jednostka organizacyjna dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające ich posiadanie, a w szczególności wyciąg z rachunku bankowego,

na którym zgromadzono te środki, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową;

2)

raport zawierający symulację niezbędnych potrzeb finansowych, wynikających z tego

obowiązku.

3.

W celu wykazania posiadania niezbędnych środków finansowych, o których mowa w ust.

1 pkt 2 lit. b, jednostka organizacyjna dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające posiadanie lub możliwości pozyskania środków finansowych,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b, wraz ze schematem finansowania;

2)

raport zawierający symulację niezbędnych potrzeb finansowych, wynikających z tego

obowiązku.

1.

Prezes Agencji rozpatruje wniosek o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem, polegającej na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

elektrowni jądrowej po uiszczeniu przez wnioskodawcę opłaty.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, wynosi - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia

na wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na

1)

budowie elektrowni jądrowej - 5 000 000 zł;

2)

rozruchu elektrowni jądrowej - 1 900 000 zł;

3)

eksploatacji elektrowni jądrowej - 1 900 000 zł;

4)

likwidacji elektrowni jądrowej - 2 000 000 zł.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa i jest wnoszona na

rachunek Państwowej Agencji Atomistyki.

Prezes Agencji wydaje decyzję w sprawie zezwolenia

1)

na budowę obiektu jądrowego - w terminie 24 miesięcy,

2)

na rozruch obiektu jądrowego - w terminie 9 miesięcy,

3)

na eksploatację obiektu jądrowego - w terminie 6 miesięcy,

4)

na likwidację obiektu jądrowego - w terminie 9 miesięcy

- od dnia złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami.

1.

Przed złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia inwestor może zwrócić się do Prezesa

Agencji z wnioskiem o wydanie ogólnej opinii dotyczącej planowanych rozwiązań organizacyjno-technicznych

w przyszłej działalności oraz projektów dokumentów, które należy złożyć wraz z wnioskiem

o wydanie zezwolenia.

2.

Prezes Agencji wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 6 miesięcy, a w przypadkach

szczególnie skomplikowanych - w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Do postępowania o wydanie zezwolenia nie stosuje się przepisu art. 31 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Po wpłynięciu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności związanej z

narażeniem polegającej na budowie obiektu jądrowego Prezes Agencji niezwłocznie ogłasza

w Biuletynie Informacji Publicznej na stronach podmiotowych Prezesa Agencji treść

wniosku o wydanie zezwolenia wraz ze skróconym raportem bezpieczeństwa oraz informację

o

1)

wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na budowę obiektu jądrowego;

2)

możliwości składania uwag i wniosków;

3)

sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin

ich składania;

4)

terminie i miejscu rozprawy administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w ust. 3.

2.

Uwagi i wnioski, o których mowa w ust. 1 pkt 2, można wnosić

1)

pisemnie;

2)

ustnie do protokołu;

3)

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, bez konieczności opatrywania ich kwalifikowanym

podpisem elektronicznym.

3.

Rozprawa, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, jest otwarta dla społeczeństwa.

4.

Prezes Agencji w uzasadnieniu decyzji podaje informacje o udziale społeczeństwa w

postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i wnioski, o których

mowa w ust. 1 pkt 2.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 1, Prezes Agencji ogłasza w prasie obejmującej swoim

zasięgiem gminę, w której granicach znajduje się teren objęty wnioskiem o wydanie

zezwolenia, oraz gminy sąsiadujące z tą gminą.

1.

W toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia Prezes Agencji może

1)

przeprowadzać kontrole w miejscu, w którym jest lub ma być wykonywana działalność

objęta wnioskiem;

2)

korzystać z pomocy

a)

laboratoriów i organizacji eksperckich autoryzowanych przez Prezesa Agencji - w przypadku

elektrowni jądrowej,

b)

biegłych, ekspertów i laboratoriów - w przypadku innych obiektów jądrowych;

3)

żądać wykonania badań lub ekspertyz w celu stwierdzenia, czy są spełnione warunki

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Koszty uzasadnionych czynności dokonywanych w toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia

przez laboratoria i organizacje eksperckie oraz biegłych, ekspertów i laboratoria,

o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz wykonania badań lub ekspertyz, o których mowa

w ust. 1 pkt 3, ponosi jednostka organizacyjna występująca z wnioskiem o wydanie zezwolenia.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do postępowania w przedmiocie wydania

wyprzedzającej opinii dotyczącej planowanej lokalizacji obiektu jądrowego, o której

mowa w art. 36a, oraz do postępowania w przedmiocie ogólnej opinii dotyczącej planowanych

rozwiązań organizacyjno-technicznych w przyszłej działalności, o której mowa w art.

39b.

1.

Przed wydaniem zezwolenia Prezes Agencji występuje do Rady do spraw Bezpieczeństwa

Jądrowego i Ochrony Radiologicznej z wnioskiem o wydanie opinii dotyczącej projektu

tego zezwolenia, przedkładając jednocześnie wniosek o wydanie zezwolenia wraz z załączonymi

dokumentami.

2.

Rada do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego i Ochrony Radiologicznej przedstawia opinię,

o której mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania projektu zezwolenia.

3.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania opinii Rady do spraw Bezpieczeństwa Jądrowego

i Ochrony Radiologicznej Prezes Agencji przedstawia wnioskodawcy projekt zezwolenia.

4.

W terminie miesiąca od dnia otrzymania projektu zezwolenia wnioskodawca może przedstawić

Prezesowi Agencji swoje uwagi do tego projektu.

W zezwoleniu określa się warunki wykonywania działalności objętej tym zezwoleniem,

w szczególności w zakresie

1)

wymogów projektowych;

2)

obowiązków jednostki organizacyjnej w zakresie bezpieczeństwa obiektu jądrowego, urządzeń,

pracowników, społeczeństwa i środowiska, w tym ochrony przed promieniowaniem;

3)

konserwacji obiektu jądrowego;

4)

modernizacji obiektu jądrowego;

5)

planowania i procedur awaryjnych;

6)

zarządzania obiektem jądrowym;

7)

limitów i warunków eksploatacyjnych;

8)

uprawnień pracowników obiektu jądrowego;

9)

zgłaszania organom dozoru jądrowego przewidywanych zdarzeń eksploatacyjnych i warunków

awaryjnych w obiekcie jądrowym;

10)

prac i czynności w obiekcie jądrowym, których wykonywanie wymaga obecności inspektora

dozoru jądrowego.

1.

W przypadku stwierdzenia - w szczególności w wyniku oceny raportów z ocen okresowych

- że jest to niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa jądrowego, ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych, Prezes Agencji może dokonać

zmiany warunków wykonywania działalności objętej zezwoleniem.

2.

Przepisy art. 39e i art. 39f stosuje się odpowiednio.

1.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę obiektu jądrowego wnioskodawca

jest obowiązany uzyskać

1)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999);

2)

opinię Komisji Europejskiej, wydaną na podstawie art. 43 Traktatu ustanawiającego

Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, właściwy organ zasięga opinii

Prezesa Agencji, przesyłając mu projekt decyzji oraz wniosek o wydanie decyzji wraz

z załączonymi dokumentami.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na rozruch obiektu jądrowego wnioskodawca

uzyskuje opinię Komisji Europejskiej, wydaną na podstawie art. 37 Traktatu ustanawiającego

Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom).

Wydanie zezwolenia na budowę albo likwidację obiektu jądrowego jest warunkiem uzyskania

pozwolenia na budowę, użytkowanie i rozbiórkę tego obiektu, wydawanego na zasadach

określonych w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529 oraz z 2018 r. poz. 12, 317 i 352).

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

obiekcie energetyki jądrowej - należy przez to rozumieć elektrownię jądrową lub działający

na potrzeby energetyki jądrowej

a)

zakład wzbogacania izotopowego,

b)

zakład wytwarzania paliwa jądrowego,

c)

zakład przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

d)

przechowalnik wypalonego paliwa jądrowego,

e)

obiekt do przechowywania odpadów promieniotwórczych będący obiektem jądrowym w rozumieniu

art. 3 pkt 17;

2)

społeczności lokalnej - należy przez to rozumieć mieszkańców

a)

gminy lub gmin, na których terenie zrealizowana została lub realizowana będzie inwestycja

w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej,

b)

gmin, których granice znajdują się w odległości nie większej niż 15 km od granic nieruchomości,

na której zrealizowana została lub realizowana będzie inwestycja, o której mowa w

lit. a.

1.

Inwestor obiektu energetyki jądrowej, nie później niż z dniem złożenia wniosku o wydanie

zezwolenia na budowę obiektu jądrowego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, tworzy

Lokalne Centrum Informacyjne, zwane dalej „Lokalnym Centrum”.

2.

Inwestor obiektu energetyki jądrowej, a następnie kierownik jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji

lub likwidacji obiektu energetyki jądrowej, prowadzą Lokalne Centrum do dnia zakończenia

likwidacji obiektu energetyki jądrowej.

3.

Do zadań Lokalnego Centrum należy w szczególności

1)

gromadzenie i udostępnianie bieżących informacji na temat pracy obiektu energetyki

jądrowej;

2)

gromadzenie i udostępnianie bieżących informacji na temat stanu bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej wokół obiektu energetyki jądrowej;

3)

współpraca z organami administracji, państwowymi osobami prawnymi oraz innymi jednostkami

organizacyjnymi w prowadzeniu działań związanych z informacją społeczną, edukacją,

popularyzacją oraz informacją naukowo-techniczną i prawną w zakresie energetyki jądrowej

oraz bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej obiektu energetyki jądrowej.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, Lokalne Centrum zamieszcza na swoich

stronach internetowych oraz w wydawanym przez siebie lokalnym biuletynie informacyjnym.

5.

Lokalne Centrum może być utworzone dla więcej niż jednego obiektu energetyki jądrowej,

pod warunkiem że obiekty te są usytuowane w swoim bezpośrednim sąsiedztwie.

1.

Społeczność lokalna może utworzyć Lokalny Komitet Informacyjny, zwany dalej „Komitetem”.

2.

W skład Komitetu wchodzą

1)

przedstawiciele gmin wyznaczeni przez wójtów (burmistrzów, prezydentów) w liczbie

nie większej niż 1 z każdej z gmin, na terenie której zlokalizowany jest obiekt energetyki

jądrowej;

2)

członkowie społeczności lokalnej, którzy łącznie spełniają następujące warunki

a)

ukończyli 18 lat,

b)

korzystają z pełni praw publicznych,

c)

złożyli zgłoszenie o udziale w pracach Komitetu w urzędzie gminy, o którym mowa w

pkt 1.

3.

W pracach Komitetu, z głosem doradczym, mogą uczestniczyć eksperci zewnętrzni powołani

przez Komitet.

4.

Do zadań Komitetu należy

1)

zapewnienie społecznego monitoringu realizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu

energetyki jądrowej oraz wykonywanej działalności związanej z narażeniem, polegającej

na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji tego obiektu;

2)

informowanie społeczności lokalnej o działalności wykonywanej z wykorzystaniem obiektu

energetyki jądrowej;

3)

reprezentowanie społeczności lokalnej wobec organów jednostki organizacyjnej realizującej

inwestycję w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji

tego obiektu.

5.

W celu właściwego wykonywania swoich zadań Komitet może w szczególności

1)

każdorazowo wyznaczyć ze swego grona osoby, w liczbie nie większej niż 5, uprawnione

do wstępu na teren lub do pomieszczeń obiektu energetyki jądrowej w celu realizacji

zadań, o których mowa w ust. 4 pkt 1;

2)

żądać dostępu do informacji na temat realizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu

energetyki jądrowej lub dokumentów dotyczących działalności prowadzonej z wykorzystaniem

tego obiektu, z wyłączeniem dokumentów zawierających informacje, o których mowa w

art. 35a ust. 6.

6.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, nie obejmuje prawa do wejścia na teren

i do pomieszczeń, do których dostęp jest niedopuszczalny ze względów bezpieczeństwa

jądrowego lub ochrony fizycznej.

7.

Wstęp na teren lub do pomieszczeń obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w ust.

5 pkt 1, odbywa się wyłącznie w obecności wyznaczonego pracownika jednostki organizacyjnej.

8.

Obsługę administracyjno-organizacyjną komitetu oraz finansowanie jego działalności

zapewnia gmina właściwa miejscowo dla obiektu energetyki jądrowej. W przypadku gdy

obiekt energetyki jądrowej zlokalizowany jest na obszarze więcej niż jednej gminy,

obsługę administracyjno-organizacyjną oraz finansowanie działania komitetu zapewnia

gmina, na obszarze której znajduje się największa część obiektu energetyki jądrowej.

9.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady

tworzenia i działania komitetów oraz współpracy komitetów z inwestorami obiektów energetyki

jądrowej lub kierownikami jednostek organizacyjnych prowadzących działalność związaną

z narażeniem, mając na względzie zapewnienie społeczności lokalnej możliwości pozyskiwania

niezbędnych informacji o wpływie obiektu energetyki jądrowej na zdrowie ludzi i środowisko

naturalne.

W celu realizacji gminnej strategii informacyjnej, edukacyjnej i promocyjnej w zakresie

energetyki jądrowej gmina, na terenie której jest planowana lub realizowana inwestycja

w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub na terenie której prowadzona jest

działalność związana z narażeniem, polegająca na budowie, rozruchu, eksploatacji lub

likwidacji takiego obiektu, może utworzyć Gminny Punkt Informacyjny.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

dokumentacja jądrowa

a)

dokumenty dotyczące pochodzenia, stanu lub ruchu materiałów jądrowych,

b)

deklaracje, powiadomienia (notyfikacje) i sprawozdania przekazywane do Komisji Europejskiej,

dotyczące materiałów jądrowych i urządzeń, w których materiały jądrowe były, są lub

mają być stosowane, przetwarzane, przechowywane lub transportowane,

c)

dokumenty dotyczące pracy urządzeń, o których mowa w lit. b,

d)

dokumentację projektowo-eksploatacyjną zawierającą podstawowe charakterystyki techniczne

obiektu wskazane w przepisach Unii Europejskiej dotyczących zabezpieczeń materiałów

jądrowych,

e)

deklaracje i plany działania związane z wykorzystaniem materiałów jądrowych,

f)

oceny, zalecenia, polecenia i decyzje Komisji Europejskiej w sprawach dotyczących

zabezpieczeń materiałów jądrowych;

1a)

deklaracja dla terenu obiektu - ogólny opis każdego budynku dla terenu obiektu, łącznie

z opisem sposobu jego wykorzystania i zawartości, wraz z mapą terenu obiektu, który

Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana dostarczyć Międzynarodowej Agencji Energii

Atomowej (MAEA) zgodnie z art. 2 lit. a pkt (iii) Protokołu dodatkowego;

2)

ewidencja materiałów jądrowych - dokumentowanie zgodnie z wymaganiami zabezpieczeń

materiałów jądrowych, oddzielnie dla każdego rejonu bilansu materiałowego, w oparciu

o prowadzoną rachunkowość materiałową, informacji o stanie inwentarza materiałów wyjściowych

i specjalnych materiałów rozszczepialnych, dotyczące w szczególności ilości, rodzaju,

lokalizacji, zmian w inwentarzu oraz pochodzenia i przeznaczenia tych materiałów;

3)

Euratom - Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;

3a)

inspektorzy Euratomu - inspektorów Komisji Europejskiej do spraw zabezpieczeń materiałów

jądrowych wyznaczonych do działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie

z art. 81 Traktatu Euratom;

3b)

inspektorzy MAEA - inspektorów MAEA do spraw zabezpieczeń materiałów jądrowych wyznaczonych

do działania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z art. 85 Porozumienia;

4)

kontrola technologii jądrowych - działania podejmowane w celu stwierdzenia, czy działalność

badawczo-rozwojowa, zdefiniowana w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, działalność

wytwórcza wymieniona w aneksie I do Protokołu dodatkowego, oraz urządzenia, części

urządzeń i materiały wymienione w aneksie II do Protokołu dodatkowego, a także pozyskiwane

z zagranicy lub przekazywane za granicę technologie jądrowe, dotyczą zastosowań nieprowadzących

do wykorzystania materiałów jądrowych w sposób niezgodny z wymaganiami Układu o nierozprzestrzenianiu

broni jądrowej;

4a)

lokalizacja poza obiektem - urządzenie lub lokalizację, które są określone w art.

18 lit. j Protokołu dodatkowego;

4b)

materiały wyjściowe - materiały należące do materiałów jądrowych, zdefiniowane w art.

197 ust. 3 Traktatu Euratom;

5)

obiekt - obiekt zdefiniowany w art. 98 ust. 2 lit. I Porozumienia;

6)

Porozumienie - Porozumienie między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką

Federalną Niemiec, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem

Niderlandów, Europejską Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii

Atomowej dotyczące wprowadzenia w życie artykułu III ustępy 1 i 4 Układu o nierozprzestrzenianiu

broni jądrowej, podpisane w Brukseli dnia 5 kwietnia 1973 r.;

7)

Protokół dodatkowy - Protokół dodatkowy do Porozumienia między Republiką Austrii,

Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Finlandii, Republiką Federalną Niemiec,

Republiką Grecką, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem

Niderlandów, Republiką Portugalską, Królestwem Hiszpanii, Królestwem Szwecji, Europejską

Wspólnotą Energii Atomowej a Międzynarodową Agencją Energii Atomowej dotyczącego wprowadzenia

w życie artykułu III ustępy 1 i 4 Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, podpisany

w Wiedniu dnia 22 września 1998 r.;

8)

rejon bilansu materiałowego - obszar na terenie obiektu lub poza nim określony w art.

98 ust. 2 lit. M Porozumienia;

8a)

specjalne materiały rozszczepialne - materiały należące do materiałów jądrowych zdefiniowane

w art. 197 ust. 1 Traktatu Euratom;

8b)

środki techniczne zabezpieczeń - aparaty kontrolne i pomiarowe, przyrządy wykrywające

promieniowanie jonizujące, urządzenia obserwacyjno-rejestrujące, urządzenia sygnalizujące

stan lub sposób działania obiektu, środki zamykające, w tym pieczęcie zabezpieczające,

oraz urządzenia służące do przekazywania informacji na odległość, w tym także poza

granice państwa, instalowane w celu uzyskiwania ciągłej informacji o ilości i jakości

materiałów jądrowych podlegających zabezpieczeniom;

9)

technologie jądrowe - technologie związane z jądrowym cyklem paliwowym, w szczególności

a)

służące do wytwarzania, przetwarzania, wzbogacania izotopowego lub stosowania materiałów

wyjściowych (źródłowych) lub specjalnych materiałów rozszczepialnych w obiektach jądrowych,

b)

stosowane w postępowaniu z wysoko- i średnioaktywnymi odpadami promieniotwórczymi

zawierającymi specjalne materiały rozszczepialne,

c)

służące do wytwarzania urządzeń lub ich części niezbędnych do wytwarzania, przetwarzania,

napromieniowania lub stosowania materiałów wyjściowych (źródłowych), specjalnych materiałów

rozszczepialnych, ciężkiej wody, deuteru, trytu lub jądrowo czystego grafitu;

10)

teren obiektu - teren obiektu zdefiniowany w art. 18 lit. b Protokołu dodatkowego;

11)

Układ - Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej, sporządzony w Moskwie, Waszyngtonie

i Londynie dnia 1 lipca 1968 r. (Dz. U. z 1970 r. poz. 60);

12)

zabezpieczenia materiałów jądrowych - zespół środków prawnych i organizacyjnych oraz

rozwiązań praktycznych, ustanowionych w ramach Układu, Porozumienia, Protokołu dodatkowego

i Traktatu Euratom oraz przepisów wydanych na jego podstawie, w zamiarze niedopuszczenia

do wykorzystania materiałów jądrowych stosowanych w pokojowej działalności do wytwarzania

broni jądrowej, innych jądrowych urządzeń wybuchowych lub do celów nieznanych.

1.

Materiały jądrowe, z wyjątkiem rud uranu i toru, podlegają ochronie fizycznej.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z materiałami

jądrowymi opracowuje system ochrony fizycznej, który zatwierdza Prezes Agencji.

3.

Nadzór nad systemem ochrony fizycznej sprawuje Prezes Agencji na zasadach określonych

w rozdziale 9.

1.

Podejmowanie i prowadzenie działalności polegającej na wykorzystywaniu materiałów

jądrowych lub technologii jądrowych do budowy broni jądrowej lub jądrowych ładunków

wybuchowych jest zabronione.

2.

Prezes Agencji koordynuje wypełnianie zobowiązań Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie

zabezpieczeń materiałów jądrowych i kontroli technologii jądrowych, prowadzi krajowy

system gromadzenia i przetwarzania danych związanych z wypełnianiem tych zobowiązań

oraz bilansuje stan ilościowy materiałów wyjściowych i specjalnych materiałów rozszczepialnych

w kraju.

3.

W celu uzyskania potwierdzenia, że zakaz, o którym mowa w ust. 1, jest przestrzegany,

a zobowiązania przyjęte przez Rzeczpospolitą Polską w zakresie zabezpieczeń materiałów

jądrowych i kontroli technologii jądrowych są w sposób właściwy wypełniane, organy

dozoru jądrowego prowadzą kontrolę obejmującą

1)

materiały wyjściowe i specjalne materiały rozszczepialne wytwarzane, przetwarzane,

przechowywane, stosowane lub transportowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

podlegające ewidencji materiałów jądrowych, z wyjątkiem materiałów przewożonych tranzytem

przez to terytorium;

2)

dokumentację jądrową;

3)

pomieszczenia i urządzenia znajdujące się na terenie obiektu;

4)

miejsca, w których mogą występować ślady działalności z materiałami jądrowymi lub

technologiami jądrowymi, w szczególności wycofane z eksploatacji obiekty i lokalizacje

poza obiektami;

5)

miejsca, w których mogą występować ślady wydobycia lub przerobu rud uranu i toru;

6)

miejsca składowania odpadów promieniotwórczych, które mogą zawierać specjalne materiały

rozszczepialne;

7)

miejsca, w których wykorzystuje się materiały jądrowe do celów niejądrowych;

8)

miejsca, w których znajdują się materiały wyjściowe, które nie osiągnęły składu i

stopnia czystości kwalifikujących je do wykorzystania do produkcji paliwa jądrowego

lub do wzbogacania izotopowego;

9)

działalność badawczo-rozwojową w zakresie technologii jądrowych zdefiniowaną w art.

18 lit. a Protokołu dodatkowego;

10)

wytwarzanie części urządzeń oraz urządzeń i materiałów wymienionych w załączniku numer

I do Protokołu dodatkowego;

11)

przywóz oraz wywóz urządzeń, części urządzeń i materiałów wymienionych w załączniku

numer II do Protokołu dodatkowego.

4.

W związku z prowadzoną kontrolą organy dozoru jądrowego mają prawo

1)

dostępu o każdej porze do materiałów, urządzeń i ich części, pomieszczeń i miejsc,

o których mowa w ust. 3;

2)

wglądu do dokumentacji, o której mowa w ust. 3;

3)

do żądania pisemnych lub ustnych informacji dotyczących działalności z materiałami,

technologiami, urządzeniami i częściami urządzeń, o których mowa w ust. 3.

5.

Przepis ust. 1 nie narusza przepisów o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

6.

O prowadzeniu kontroli działalności badawczo-rozwojowej w zakresie technologii jądrowych,

w szczególności w odniesieniu do wieloletnich planów takiej działalności, Prezes Agencji

informuje ministra właściwego do spraw nauki w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia

kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność z materiałami jądrowymi

w obiekcie lub lokalizacji poza obiektem

1)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dokonanie

kontroli prowadzonej przez siebie działalności w zakresie określonym wymaganiami zabezpieczeń

materiałów jądrowych, zapewniając w szczególności dostęp do dokumentacji jądrowej,

materiałów jądrowych, budynków, pomieszczeń i urządzeń obiektu lub lokalizacji poza

obiektem oraz do środków technicznych zabezpieczeń zainstalowanych lub zdeponowanych

przez inspektorów Euratomu lub MAEA;

2)

dostarcza Prezesowi Agencji kopie dokumentacji jądrowej przekazywanej Komisji Europejskiej

oraz od niej otrzymywanej w ciągu jednego dnia roboczego od jej wysłania albo otrzymania;

3)

przekazuje Prezesowi Agencji na jego żądanie wyjaśnienia dotyczące danych zawartych

w dokumentacji jądrowej, w zakresie i terminie określonych w żądaniu;

4)

przekazuje organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu i inspektorom MAEA informacje

o działalności eksploatacyjnej, o której mowa w art. 2 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego,

w zakresie i terminie określonych w żądaniu;

5)

w przypadku stwierdzenia utraty materiału jądrowego wskutek nadzwyczajnego zdarzenia

lub okoliczności, a także jeżeli nastąpiło jego niedozwolone użycie, niezwłocznie

informuje o tym Prezesa Agencji, podając

a)

ilość i rodzaj utraconego albo użytego w niedozwolony sposób materiału jądrowego,

b)

rejon bilansu materiałowego, w którym materiał był objęty ewidencją,

c)

określenie przyczyn i okoliczności utraty lub niedozwolonego użycia materiału jądrowego,

d)

opis działań podjętych w celu przeciwdziałania skutkom utraty lub niedozwolonego użycia

materiału jądrowego oraz w celu zapobieżenia podobnym zdarzeniom w przyszłości;

6)

zapewnia warunki niezbędne do instalowania uzgodnionych z inspektorami Euratomu oraz

inspektorami MAEA środków technicznych zabezpieczeń;

7)

zapewnia zachowanie w stanie nienaruszonym integralności barier fizycznych i pieczęci

chroniących przed nieupoważnionym dostępem do materiałów jądrowych, urządzeń, wzorców,

próbek oraz środków technicznych zabezpieczeń, zamkniętych przez inspektorów Euratomu

lub inspektorów MAEA za pomocą barier fizycznych i pieczęci, a w przypadku stwierdzenia

naruszenia integralności barier fizycznych lub pieczęci niezwłocznie informuje o tym

Prezesa Agencji, podając

a)

przyczyny i okoliczności naruszenia,

b)

opis działań podjętych w celu przeciwdziałania skutkom naruszenia oraz w celu zapobieżenia

naruszeniom w przyszłości;

8)

organizuje wysyłanie próbek pobranych dla lub przez inspektorów Euratomu lub inspektorów

MAEA oraz odbiór i wysyłanie materiałów i sprzętu służących inspektorom do kontroli;

9)

zapoznaje inspektorów Euratomu i inspektorów MAEA ze specyficznymi wymaganiami ochrony

radiologicznej obowiązującymi na terenie obiektu lub lokalizacji poza obiektem, wyposaża

ich w niezbędne środki ochrony osobistej oraz prowadzi kontrolę dawek promieniowania

jonizującego otrzymywanych przez inspektorów w trakcie prowadzonej kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność z materiałami jądrowymi

w lokalizacji poza obiektem, wyznaczonej przez Prezesa Agencji w uzgodnieniu z Komisją

Europejską, przekazuje Prezesowi Agencji w podanych przez niego zakresie i terminie

informacje niezbędne do sporządzenia zbiorczych sprawozdań dla Komisji Europejskiej,

o których mowa w art. 64, 67 i 68 Porozumienia.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej działającej na terenie obiektu

1)

przygotowuje projekt aktualizacji deklaracji dla terenu obiektu i przekazuje ten projekt

do uzgodnienia Prezesowi Agencji do dnia 28 lutego każdego roku;

2)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do wskazanych przez nich zabudowań, pomieszczeń i urządzeń jednostki na terenie obiektu,

w których nie znajdują się materiały wyjściowe lub specjalne materiały rozszczepialne

a)

w terminie 2 godzin od przedstawienia przez inspektora MAEA pisemnego polecenia przeprowadzenia

w nich kontroli w normalnych godzinach pracy jednostki organizacyjnej w ramach dostępu

uzupełniającego, o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (i) Protokołu dodatkowego, lub

w związku z kontrolą prowadzoną na podstawie Porozumienia,

b)

w terminie wskazanym w zawiadomieniu o decyzji przeprowadzenia kontroli, przekazanym

przez Prezesa Agencji lub osobę przez niego upoważnioną za pomocą faksu, poczty elektronicznej

lub telefonicznie co najmniej 8 godzin przed rozpoczęciem kontroli, w przypadku gdy

kontrola w ramach dostępu uzupełniającego na podstawie Protokołu dodatkowego nie jest

planowana w zwykłych godzinach pracy jednostki lub nie jest planowana w związku z

kontrolą prowadzoną na podstawie Porozumienia;

3)

w trakcie kontroli, o której mowa w pkt 2, umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom

MAEA i inspektorom Euratomu przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 6 lit.

a Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi

czynnościami.

2.

W przypadku gdy na terenie obiektu działa więcej niż jedna jednostka organizacyjna,

obowiązki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wypełnia kierownik jednostki organizacyjnej

wyznaczonej przez Prezesa Agencji, aktualizując deklarację dla terenu obiektu w oparciu

o dane przekazane mu przez kierowników wszystkich jednostek organizacyjnych działających

na terenie obiektu.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 2, kierownik jednostki organizacyjnej wyznaczonej

przez Prezesa Agencji przekazuje kierownikom innych jednostek organizacyjnych działających

na terenie obiektu informację o przedstawieniu przez inspektora MAEA pisemnego zawiadomienia

o kontroli, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność polegającą na składowaniu

odpadów promieniotwórczych zawierających specjalne materiały rozszczepialne lub na

postępowaniu z takimi odpadami

1)

prowadzi dokumentację odpadów promieniotwórczych zawierających specjalne materiały

rozszczepialne, wobec których MAEA wydała decyzję o zakończeniu ewidencji, obejmującą

informacje o ilości zawartego w nich plutonu, uranu-233, uranu wzbogaconego co najmniej

w 20% w izotopy uranu-233 lub uranu-235, ich koncentracji, postaci fizycznej, sposobie

unieszkodliwienia oraz dacie przyjęcia do składowiska albo przechowalnika i miejscu

składowania albo przechowywania;

2)

informuje Prezesa Agencji o planowanym przemieszczeniu poza granice składowiska albo

przechowalnika lub o planowanym przetwarzaniu odpadów promieniotwórczych zawierających

materiały wymienione w pkt 1, z podaniem, odpowiednio, terminu przemieszczenia lub

rozpoczęcia przetwarzania i jego zakończenia, w terminie co najmniej 210 dni przed

dniem rozpoczęcia przemieszczania lub przetwarzania;

3)

informuje Prezesa Agencji, w terminie do dnia 15 stycznia każdego roku, o dokonanych

w poprzednim roku kalendarzowym zmianach w lokalizacji odpadów promieniotwórczych

zawierających specjalne materiały rozszczepialne wymienione w pkt 1;

4)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do budynków i urządzeń jednostki w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego,

o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie

czynności, o których mowa w art. 6 lit. b Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

Kierownik jednostki wykorzystującej materiały jądrowe do celów niejądrowych lub jednostki,

w posiadaniu której znajdują się materiały wyjściowe o składzie i czystości niekwalifikujących

ich do produkcji paliwa jądrowego lub do wzbogacania izotopowego

1)

przekazuje Prezesowi Agencji, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, informację,

za okres poprzedniego roku kalendarzowego, o ilości i składzie chemicznym materiałów

jądrowych, dacie ich przywozu lub przyjęcia i pochodzeniu, dacie ich wywozu lub przekazania

i miejscu przeznaczenia oraz sposobie ich wykorzystania lub planowanego wykorzystania,

z podaniem terminu i sposobu wykorzystania;

2)

umożliwia organom dozoru jądrowego, inspektorom Euratomu oraz inspektorom MAEA dostęp

do materiałów jądrowych w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego,

o którym mowa w art. 5 lit. a pkt (ii) Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie

czynności, o których mowa w art. 6 lit. b Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki, która zamierza prowadzić działalność badawczo-rozwojową związaną

z jądrowym cyklem paliwowym, zdefiniowaną w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego,

chociażby działalność ta nie podlegała obowiązkowi uzyskania zezwolenia albo zgłoszenia,

o którym mowa w art. 4 ust. 1, przekazuje Prezesowi Agencji, nie później niż w ciągu

30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia tej działalności, informację zawierającą

nazwę i adres jednostki, która zamierza prowadzić działalność, przedmiot i cel działalności,

datę planowanego rozpoczęcia działalności, miejsce i sposób jej prowadzenia, etapy

realizacji i planowany termin zakończenia działalności, nazwę i adres jednostki zamawiającej

oraz finansującej działalność.

2.

Kierownik jednostki, która prowadzi działalność badawczo-rozwojową związaną z jądrowym

cyklem paliwowym określoną w art. 18 lit. a Protokołu dodatkowego, przekazuje Prezesowi

Agencji, do dnia 31 marca każdego roku, informację dotyczącą działalności w minionym

roku kalendarzowym, zawierającą nazwę i adres jednostki, która prowadzi działalność,

przedmiot i cel działalności, datę rozpoczęcia działalności, miejsce i sposób jej

prowadzenia, etapy realizacji i planowany termin zakończenia działalności, nazwę i

adres jednostki zamawiającej oraz finansującej działalność.

3.

Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 1 lub 2, umożliwia organom dozoru jądrowego

oraz inspektorom MAEA dostęp do miejsc, w których działalność ma być lub jest prowadzona,

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki prowadzącej działalność w zakresie wytwarzania urządzeń, części

urządzeń i materiałów związanych z technologiami jądrowymi, wymienionych w załączniku

numer I do Protokołu dodatkowego, informuje Prezesa Agencji, w terminie do dnia 31

marca każdego roku, o działalności wykonywanej w poprzednim roku kalendarzowym, podając

1)

nazwę i adres jednostki, która prowadzi działalność;

2)

rodzaj wytworzonych lub skompletowanych urządzeń lub części urządzeń i materiałów

oraz ich ilość;

3)

informację o dokonanym wywozie urządzeń, części urządzeń i materiałów, o których mowa

w pkt 2, do innego miejsca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub poza to terytorium,

z podaniem nazwy i adresu ich odbiorcy oraz daty wywozu.

2.

Kierownik jednostki, o której mowa w ust. 1, umożliwia organom dozoru jądrowego i

inspektorom MAEA dostęp do budynków, w których urządzenia, części urządzeń lub materiały

wymienione w załączniku numer I do Protokołu dodatkowego są wytwarzane lub przechowywane,

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Kierownik jednostki dokonującej przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub

wywozu z tego terytorium urządzeń, części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku

numer II do Protokołu dodatkowego informuje Prezesa Agencji, w terminie 30 dni od

końca każdego kwartału, w którym miał miejsce taki przywóz lub wywóz, o

1)

ich rodzaju, sposobie identyfikacji oraz ilości;

2)

nazwie i adresie odbiorcy, dacie odpowiednio przywozu lub wywozu oraz deklarowanym

przez odbiorcę przeznaczeniu tych urządzeń, części urządzeń lub materiałów.

2.

Kierownik jednostki dokonującej przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej urządzeń,

części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego

umożliwia organom dozoru jądrowego i inspektorom MAEA dostęp do przywiezionych urządzeń,

części urządzeń lub materiałów wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego

w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których mowa

w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień związanych

z przeprowadzanymi czynnościami.

Kierownik jednostki będącej odbiorcą końcowym urządzeń, części urządzeń lub materiałów

wymienionych w załączniku numer II do Protokołu dodatkowego przywiezionych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej umożliwia organom dozoru jądrowego i inspektorom MAEA dostęp

do nich w celu dokonania kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa

w art. 5 lit. b Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności, o których

mowa w art. 6 lit. c Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych wyjaśnień

związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

1.

Użytkownik gruntów lub zabudowań znajdujących się poza terenem obiektu, w tym miejsc,

w których znajdują się obiekty lub lokalizacje poza obiektami wycofane z użytkowania,

umożliwia inspektorom dozoru jądrowego oraz inspektorom MAEA dostęp do nich w celu

przeprowadzenia kontroli w ramach dostępu uzupełniającego, o którym mowa w art. 5

lit. a pkt (iii) oraz lit. c Protokołu dodatkowego, umożliwia im przeprowadzenie czynności,

o których mowa w art. 6 lit. a oraz d Protokołu dodatkowego, oraz udziela im niezbędnych

wyjaśnień związanych z przeprowadzanymi czynnościami.

2.

Podczas kontroli, o której mowa w ust. 1, mogą być obecni inspektorzy Euratomu za

zgodą Prezesa Agencji wyrażoną w zawiadomieniu o przeprowadzeniu kontroli.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 41e, kierownik jednostki,

o której mowa w art. 41f-41j, oraz użytkownik gruntów lub zabudowań, o którym mowa

w art. 41k ust. 1, w przypadku gdy ma być przeprowadzona kontrola w ramach dostępu

uzupełniającego na podstawie Protokołu dodatkowego, umożliwiają dostęp do nich odpowiednio

organom dozoru jądrowego, inspektorom MAEA lub inspektorom Euratomu w terminie wskazanym

w zawiadomieniu o planowanej kontroli, przekazanym przez Prezesa Agencji lub osobę

przez niego upoważnioną za pomocą faksu, poczty elektronicznej lub telefonicznie co

najmniej 8 godzin przed rozpoczęciem kontroli.

1.

Obiekty jądrowe podlegają ochronie fizycznej, nad którą nadzór sprawują Prezes Agencji

oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na budowie, rozruchu, eksploatacji lub likwidacji obiektu jądrowego, opracowuje

i wdraża system ochrony fizycznej.

3.

Prezes Agencji zatwierdza system ochrony fizycznej obiektu jądrowego po uzyskaniu

pozytywnej opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

4.

Prezes Agencji sprawuje nadzór, o którym mowa w ust. 1, na zasadach określonych w

rozdziale 9.

5.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, upoważnionemu pisemnie funkcjonariuszowi

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przysługuje prawo do

1)

swobodnego wstępu o każdej porze do obiektów i pomieszczeń kontrolowanego obiektu

jądrowego;

2)

wglądu do dokumentów związanych z systemem ochrony fizycznej kontrolowanego obiektu

jądrowego;

3)

żądania udostępnienia do kontroli sieci lub systemów teleinformatycznych wykorzystywanych

w systemie ochrony fizycznej kontrolowanego obiektu jądrowego;

4)

przeprowadzania oględzin terenu, obiektów, pomieszczeń i urządzeń kontrolowanego obiektu

jądrowego;

5)

żądania od kierownika i pracowników kontrolowanego obiektu jądrowego udzielania ustnych

i pisemnych wyjaśnień dotyczących aktów terroru, dywersji, sabotażu i kradzieży oraz

prób wejścia lub przebywania osób nieuprawnionych na terenie kontrolowanego obiektu

jądrowego;

6)

korzystania z pomocy biegłych i specjalistów;

7)

wydawania pisemnych zaleceń mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje przedsięwzięć organizacyjnych

i technicznych w zakresie ochrony fizycznej, materiały jądrowe podlegające ochronie

fizycznej z podziałem na kategorie oraz sposób przeprowadzania kontroli, o której

mowa w art. 41 ust. 3, uwzględniając konieczność zapewnienia właściwego poziomu ochrony

fizycznej dla poszczególnych kategorii materiałów jądrowych, a także obiektów jądrowych

oraz ocenę skuteczności systemu ochrony fizycznej.

1.

Budynki i urządzenia niewchodzące w skład obiektu jądrowego, których uszkodzenie lub

zakłócenie pracy mogłoby spowodować skutki mające istotne znaczenie ze względu na

bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, podlegają ochronie zgodnie z przepisami

ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138).

2.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, dodatkowe wymagania, jakim

powinna odpowiadać ochrona budynków i urządzeń niewchodzących w skład obiektu jądrowego,

których uszkodzenie lub zakłócenie pracy mogłoby spowodować skutki mające istotne

znaczenie ze względu na bezpieczeństwo jądrowe i ochronę radiologiczną, biorąc pod

uwagę konieczność zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa takich budynków i

urządzeń.

1.

Źródła promieniowania jonizującego podlegają kontroli, a źródła promieniotwórcze podlegają

także ewidencji.

2.

Obowiązek prowadzenia kontroli źródeł promieniowania jonizującego oraz ewidencji stanu

i ruchu źródeł promieniotwórczych spoczywa na kierowniku jednostki organizacyjnej

wykonującej działalność związaną z tymi źródłami.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną ze źródłami promieniotwórczymi

ma obowiązek zabezpieczyć je przed uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się w ręce

osób nieuprawnionych.

4.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, sposób zabezpieczenia źródeł

wysokoaktywnych przed uszkodzeniem, kradzieżą lub dostaniem się w ręce osób niepowołanych,

mając na względzie konieczność zapobieżenia powstaniu zdarzenia radiacyjnego związanego

z takim źródłem.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wytwarzającej źródła wysokoaktywne ma obowiązek

1)

nadać każdemu ze źródeł niepowtarzalny numer identyfikacyjny, a jeżeli jest to możliwe,

wygrawerować albo wybić ten numer w sposób trwały na obudowie źródła i jego pojemniku;

2)

w przypadku gdy nie jest możliwe wygrawerowanie albo wybicie numeru identyfikacyjnego

na pojemniku lub na obudowie źródła, a także w przypadku pojemników transportowych

wielokrotnego użytku - umieścić na pojemniku informację o typie źródła;

3)

oznaczyć pojemnik ze źródłem, a jeżeli jest to możliwe, także obudowę źródła, symbolem

promieniowania jonizującego, którego wzór określa załącznik nr 3 do ustawy;

4)

dołączyć do źródła dokument zawierający numer identyfikacyjny źródła, wskazujący,

że zostało ono oznaczone w sposób określony w pkt 1-3, oraz potwierdzający czytelność

tego oznaczenia;

5)

wraz ze źródłem dostarczyć jednostce organizacyjnej będącej odbiorcą źródła fotografie

źródła i pojemnika źródła tych samych typów.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej, która dostarcza lub udostępnia innej jednostce

organizacyjnej źródło wysokoaktywne przywożone spoza terytorium Unii Europejskiej,

ma obowiązek zapewnić, że dostarczone źródło posiada nadany przez wytwórcę niepowtarzalny

numer identyfikacyjny oraz że pojemnik ze źródłem i źródło są oznaczone w sposób określony

w ust. 1 pkt 1-3, a do źródła jest dołączony dokument, o którym mowa w ust. 1 pkt

4.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłem wysokoaktywnym

ma obowiązek

1)

sprawić, żeby do źródła został dołączony dokument zawierający numer identyfikacyjny

źródła, wskazujący, że zostało ono oznaczone w sposób określony w art. 43a ust. 1

pkt 1-3, oraz potwierdzający czytelność tego oznaczenia;

2)

przed przekazaniem źródła innej jednostce organizacyjnej sprawdzić, czy posiada ona

zezwolenie Prezesa Agencji na działalność z tym źródłem;

3)

niezwłocznie zawiadomić Prezesa Agencji o kradzieży lub utracie źródła, a także o

korzystaniu z niego przez osobę nieuprawnioną;

4)

po zakończeniu działalności ze źródłem niezwłocznie przekazać źródło

a)

jednostce organizacyjnej posiadającej zezwolenie na wykonywanie działalności z takim

źródłem albo

b)

państwowemu przedsiębiorstwu użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 114 ust.

1, albo

c)

jednostce organizacyjnej, która źródło dostarczyła albo udostępniła.

2.

Do dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dołącza się fotografie, o których mowa

w art. 43a ust. 1 pkt 5, oraz, stosownie do okoliczności, fotografię typowego opakowania

transportowego, urządzenia lub sprzętu, typu takiego, jak ten, w którym znajduje się

to źródło.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do działalności polegającej na składowaniu i przechowywaniu

źródła wysokoaktywnego przez państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o

którym mowa w art. 114 ust. 1, oraz do działalności polegającej na transporcie takiego

źródła.

1.

Prezes Agencji prowadzi rejestr źródeł wysokoaktywnych, z którymi jest wykonywana

działalność, oraz innych zamkniętych źródeł promieniotwórczych stosowanych i przechowywanych

w jednostkach organizacyjnych wykonujących na podstawie zezwolenia działalność polegającą

na stosowaniu lub przechowywaniu zamkniętych źródeł promieniotwórczych lub urządzeń

zawierających takie źródła.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, zawiera określenie

1)

jednostki organizacyjnej wykonującej działalność ze źródłem;

2)

typu źródła;

3)

izotopu promieniotwórczego zawartego w źródle;

4)

aktywności źródła w momencie jego wytworzenia, a jeżeli nie jest znana, w momencie

wprowadzenia źródła do obrotu albo wejścia w posiadanie źródła przez jednostkę organizacyjną

prowadzącą działalność z tym źródłem;

5)

w przypadku źródeł wysokoaktywnych, jeżeli jest to możliwe, także numeru identyfikacyjnego

źródła.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących działalność ze źródłami wysokoaktywnymi

oraz kierownicy jednostek organizacyjnych wykonujących na podstawie zezwolenia działalność

polegającą na stosowaniu lub przechowywaniu zamkniętych źródeł promieniotwórczych

lub urządzeń zawierających takie źródła przekazują Prezesowi Agencji kopie dokumentów

ewidencji źródeł promieniotwórczych, w tym źródeł wysokoaktywnych.

4.

Kopie dokumentów ewidencji źródeł promieniotwórczych, o których mowa w ust. 3, stanowią

podstawę dokonywania wpisów do rejestru, o którym mowa w ust. 1.

1.

Kierownik jednostki, której pracownicy mogą w trakcie pracy zetknąć się ze źródłami

niekontrolowanymi, w szczególności kierownik jednostki zajmującej się magazynowaniem,

sprzedażą lub przetwórstwem złomu metali, ma obowiązek zapewnić tym pracownikom szkolenie

obejmujące

1)

informację o możliwości natknięcia się na takie źródło;

2)

wizualne wykrywanie źródeł niekontrolowanych i ich pojemników;

3)

podstawowe informacje o promieniowaniu jonizującym i jego skutkach;

4)

informację o działaniach, jakie należy podjąć w przypadku wykrycia albo podejrzenia

wykrycia źródła niekontrolowanego.

2.

Komendant Główny Straży Granicznej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz Komendant

Główny Państwowej Straży Pożarnej zapewniają szkolenie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariuszom

Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej oraz strażakom, którzy mogą zetknąć się

ze źródłami niekontrolowanymi w związku z pełnioną służbą.

1.

Urządzenia zawierające źródła promieniotwórcze lub wytwarzające promieniowanie jonizujące

przed wprowadzeniem ich do eksploatacji podlegają kontroli w zakresie ochrony radiologicznej.

Kontrola ta nie obejmuje urządzeń, które mogą być stosowane w działalności niewymagającej

zezwolenia.

2.

Kontroli urządzeń zawierających źródła promieniotwórcze dokonuje jednostka organizacyjna,

która ma zezwolenie na instalowanie tych urządzeń lub obrót nimi, a kontroli urządzeń

wytwarzających promieniowanie jonizujące dokonuje jednostka organizacyjna, która ma

zezwolenie na ich uruchamianie.

Rada Ministrów, kierując się koniecznością zapobiegania niekontrolowanemu narażeniu

pracowników i osób z ogółu ludności związanemu z wykonywaniem pracy ze źródłami promieniowania

jonizującego, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki bezpiecznej pracy

ze źródłami promieniowania jonizującego, uwzględniając

1)

wymagania techniczne i wymagania ochrony radiologicznej dotyczące pracowni stosujących

źródła promieniotwórcze lub urządzenia zawierające takie źródła oraz wymagania dotyczące

urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące i pracowni stosujących takie urządzenia,

z wyjątkiem aparatów rentgenowskich do celów diagnostyki medycznej, radiologii zabiegowej,

radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń nienowotworowych oraz pracowni

stosujących takie aparaty, w tym w szczególności wzory tablic informacyjnych służących

do oznakowania wejść do pracowni, wzór tablicy informacyjnej służącej do oznakowania

miejsca przechowywania źródeł promieniotwórczych oraz podział pracowni izotopowych

z otwartymi źródłami promieniotwórczymi na klasy i kryteria tego podziału;

2)

wymagania dotyczące pracy ze źródłami promieniotwórczymi, urządzeniami zawierającymi

takie źródła oraz urządzeniami wytwarzającymi promieniowanie jonizujące stosowanymi

poza pracowniami, o których mowa w pkt 1;

3)

sposób prowadzenia kontroli i ewidencji, o których mowa w art. 43 ust. 1, częstotliwość

przeprowadzania tej kontroli i sposób dokumentowania jej wyników, w tym ustali wzory

kart ewidencyjnych służących do prowadzenia ewidencji źródeł promieniotwórczych, okres

przechowywania tych kart i innych dokumentów ewidencji, dokumenty ewidencji, których

kopie stanowią podstawę wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 43c ust. 1, częstotliwość

ich przekazywania, a także okres przechowywania tych kopii przez Prezesa Agencji.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki

bezpiecznej pracy z urządzeniami radiologicznymi, uwzględniając

1)

dodatkowe wymagania techniczne dotyczące takich urządzeń i pracowni je stosujących

nieokreślone w przepisach wydanych na podstawie art. 45;

2)

sposób prowadzenia nadzoru w zakresie ochrony radiologicznej pacjenta.

1.

Odpady promieniotwórcze kwalifikuje się ze względu na stężenie promieniotwórcze zawartych

w tych odpadach izotopów promieniotwórczych do następujących kategorii odpadów

1)

niskoaktywnych;

2)

średnioaktywnych;

3)

wysokoaktywnych.

1a.

Kategorie odpadów promieniotwórczych mogą być podzielone na podkategorie ze względu

na okres połowicznego rozpadu i stężenie promieniotwórcze zawartych w tych odpadach

izotopów promieniotwórczych.

1b.

Ciekłe odpady promieniotwórcze kwalifikuje się dodatkowo ze względu na aktywność izotopów

promieniotwórczych zawartych w tych odpadach.

1c.

Wypalone paliwo jądrowe przeznaczone do składowania kwalifikuje się do kategorii odpadów

promieniotwórczych wysokoaktywnych.

2.

Wycofane z użytkowania (zużyte) zamknięte źródła promieniotwórcze tworzą dodatkową

kategorię odpadów promieniotwórczych.

3.

Zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze kwalifikowane są ze względu na poziom aktywności

do podkategorii zużytych zamkniętych źródeł: niskoaktywnych, średnioaktywnych i wysokoaktywnych,

które ze względu na okres połowicznego rozpadu zawartych w nich izotopów dzieli się

na krótkożyciowe i długożyciowe.

1.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady, a w momencie przyjmowania odpadów kierownik

jednostki organizacyjnej przyjmującej odpady promieniotwórcze.

2.

Kwalifikacji odpadów promieniotwórczych może dokonać Prezes Agencji w przypadku

1)

rozbieżności między kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki organizacyjnej,

na terenie której znajdują się odpady, a kwalifikacją dokonaną przez kierownika jednostki

organizacyjnej przyjmującej odpady;

2)

stwierdzenia nieprawidłowości w kwalifikacji, o której mowa w ust. 1;

3)

niedokonania przez kierownika jednostki organizacyjnej kwalifikacji odpadów promieniotwórczych.

3.

Kwalifikacja odpadów promieniotwórczych dokonywana przez Prezesa Agencji następuje

w drodze decyzji.

4.

Koszty kwalifikacji odpadów promieniotwórczych, dokonanej przez Prezesa Agencji, w

szczególności koszty badań i pomiarów koniecznych do dokonania kwalifikacji odpadów

promieniotwórczych, ponosi

1)

kierownik jednostki organizacyjnej, który dokonał nieprawidłowej kwalifikacji odpadów

promieniotwórczych, w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lub 2;

2)

kierownik jednostki organizacyjnej, który nie dokonał kwalifikacji odpadów promieniotwórczych.

1.

Jednostka organizacyjna, w której powstają odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo

jądrowe, odpowiada za zapewnienie możliwości postępowania z odpadami promieniotwórczymi

oraz z wypalonym paliwem jądrowym, w tym za zapewnienie finansowania tego postępowania,

od momentu ich powstania aż po ich oddanie do składowania, łącznie z finansowaniem

składowania.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzącej postępowanie z odpadami promieniotwórczymi

lub z wypalonym paliwem jądrowym odpowiada za bezpieczeństwo w postępowaniu z odpadami

promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem jądrowym, w szczególności za zapewnienie

ochrony radiologicznej, a tam, gdzie ma to zastosowanie, także ochrony fizycznej i

zabezpieczeń materiałów jądrowych.

3.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1 i 2, nie może zostać przeniesiona na inny

podmiot.

4.

Odpowiedzialność, o której mowa w ust. 1, obejmuje odpowiedzialność jednostki organizacyjnej,

w której powstało wypalone paliwo jądrowe, za odpady promieniotwórcze pochodzące z

przerobu tego paliwa, chyba że odpowiedzialność za te odpady przejęła na podstawie

pisemnego oświadczenia jednostka organizacyjna, która dokonała przerobu wypalonego

paliwa jądrowego.

1.

Jednostka organizacyjna planuje i wykonuje działalność związaną z narażeniem w sposób

uniemożliwiający powstawanie odpadów promieniotwórczych.

2.

W przypadku gdy z uwagi na charakter wykonywanej działalności związanej z narażeniem

nie jest możliwe spełnienie wymagania, o którym mowa w ust. 1, jednostka organizacyjna,

w której powstają odpady promieniotwórcze, zapewnia

1)

powstawanie odpadów promieniotwórczych na najniższym rozsądnie osiągalnym poziomie

zarówno pod względem objętości, aktywności, jak i stężenia promieniotwórczego;

2)

minimalizowanie wpływu tych odpadów na środowisko.

3.

W procesie lokalizacji, projektowania, budowy, eksploatacji i zamknięcia składowiska

odpadów promieniotwórczych stosuje się rozwiązania techniczne i organizacyjne, zgodne

z zasadą optymalizacji, o której mowa w art. 9 ust. 1.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której powstały odpady promieniotwórcze, przekazuje

te odpady do składowania lub przetwarzania w terminie określonym w zezwoleniu. Zezwolenie

może określać inny niż składowanie lub przetwarzanie sposób dalszego postępowania

z odpadami promieniotwórczymi.

2.

Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do wypalonego paliwa jądrowego, chyba że paliwo

to stało się przedmiotem obrotu.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której powstały albo do której zostały przekazane

odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe, prowadzi na kartach ewidencyjnych

ewidencję tych odpadów lub wypalonego paliwa jądrowego.

1a.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o którym mowa w ust. 1, sporządza kartę ewidencyjną

oraz jej kopię dla każdego opakowania z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym

paliwem jądrowym.

1b.

Karty, o której mowa w ust. 1a, nie sporządza się w przypadku przekazania do jednostki

organizacyjnej odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, dla których

karta ewidencyjna została sporządzona.

1c.

W karcie ewidencyjnej zamieszcza się informacje

1)

charakteryzujące odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe i opakowania,

w których one się znajdują;

2)

dotyczące pomiarów radiologicznych opakowań z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym

paliwem jądrowym;

3)

o działaniach w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem

jądrowym;

4)

dotyczące wyników kontroli zgodności stanu odpadów promieniotwórczych z informacjami

zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej.

1d.

Karty ewidencyjne przekazuje się z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem

jądrowym przy działaniach w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym

paliwem jądrowym.

2.

(uchylony)

3.

Na podstawie kart ewidencyjnych, o których mowa w ust. 1, kierownik jednostki organizacyjnej

1)

przyjmującej odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe w celu ich przechowywania,

przetwarzania, przerobu lub składowania, lub

2)

wykonującej działalność związaną z narażeniem, polegającą na rozruchu, eksploatacji

oraz likwidacji obiektów jądrowych

- prowadzi, w formie informatycznej bazy danych, wspólną ewidencję dla działań w postępowaniu

z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem jądrowym, zwaną dalej „wspólną

ewidencją”.

4.

Wspólna ewidencja obejmuje w szczególności dane dotyczące

1)

miejsca przechowywania lub składowania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego;

2)

kategorii, do której zakwalifikowano odpady promieniotwórcze lub informacji, że jest

to wypalone paliwo jądrowe;

3)

charakterystyki fizykochemicznej odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego;

4)

aktywności całkowitej i stężenia promieniotwórczego każdego izotopu promieniotwórczego

zawartego w odpadach promieniotwórczych lub w wypalonym paliwie jądrowym;

5)

nazwy jednostki organizacyjnej, która przekazała odpady promieniotwórcze lub wypalone

paliwo jądrowe - w przypadku odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego

przekazanych do przechowywania, przetwarzania, przerobu lub składowania;

6)

działań w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem jądrowym.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 3, sporządza kopię wspólnej

ewidencji.

6.

Kopię wspólnej ewidencji sporządza się na informatycznych nośnikach danych według

stanu na dzień 31 grudnia danego roku i przechowuje się w miejscu zapewniającym należytą

ochronę przed utratą lub zniszczeniem.

7.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 3, przekazuje na piśmie Prezesowi

Agencji w terminie do dnia 31 stycznia dane, o których mowa w ust. 4, obejmujące rok

kalendarzowy poprzedzający przekazanie.

8.

Prezes Agencji, na podstawie danych, o których mowa w ust. 4, bilansuje w skali kraju

odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe przekazane do przechowywania, przerobu,

przetwarzania lub składowania oraz wytworzone w obiektach jądrowych, według stanu

na dzień 31 grudnia każdego roku.

Kierownik jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 49 ust. 1, przeprowadza,

nie rzadziej niż raz w roku, kontrolę zgodności stanu odpadów promieniotwórczych z

informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej.

Odpady promieniotwórcze zawierające materiał jądrowy oraz wypalone paliwo jądrowe

podlegają ochronie fizycznej zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony fizycznej materiałów

jądrowych.

1.

Odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe przechowuje się w sposób zapewniający

ochronę ludzi i środowiska pod względem ochrony radiologicznej w warunkach normalnych

i w sytuacjach zdarzeń radiacyjnych, w szczególności zabezpieczając je przed rozlaniem,

rozproszeniem lub uwolnieniem.

2.

Odpady promieniotwórcze przechowuje się w sposób umożliwiający ich segregację według

kategorii i podkategorii.

3.

Wejście do magazynu odpadów promieniotwórczych oznacza się tablicą informacyjną.

4.

Opakowania przeznaczone do przechowywania odpadów promieniotwórczych dostosowuje się

do stanu skupienia i właściwości fizykochemicznych odpadów promieniotwórczych z uwzględnieniem

ich planowanego okresu przechowywania i dalszego postępowania z tymi odpadami.

5.

Materiał, z którego jest wykonane opakowanie przeznaczone do przechowywania odpadów

promieniotwórczych, nie może wchodzić w reakcje chemiczne z odpadami promieniotwórczymi.

1.

Wypalone paliwo jądrowe, po okresie schładzania w basenie przy reaktorze, przechowuje

się w przechowalniku mokrym (w środowisku wodnym) lub przechowalniku suchym (w środowisku

gazu obojętnego), w warunkach zapewniających nieprzekroczenie na powierzchni wypalonego

elementu paliwowego temperatury dopuszczalnej dla danego rodzaju paliwa jądrowego

oraz zapobiegających wystąpieniu samopodtrzymującej się reakcji rozszczepienia (zachowanie

podkrytyczności).

2.

W obliczeniach wykazujących zachowanie podkrytyczności jest dozwolone uwzględnienie

wypalenia przechowywanego wypalonego paliwa jądrowego.

3.

Zachowanie podkrytyczności zapewnia się w szczególności przez

1)

utrzymanie właściwej odległości między poszczególnymi wypalonymi elementami paliwowymi;

2)

stosowanie pochłaniaczy neutronów.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji przechowalnika wypalonego paliwa jądrowego, przeprowadza

kontrolę tego przechowalnika.

5.

Wejście do przechowalnika wypalonego paliwa jądrowego oznacza się tablicą informacyjną.

(uchylony)

1.

Odpady promieniotwórcze ciekłe lub gazowe, powstałe w wyniku działalności, o której

mowa w art. 4 ust. 1, mogą być odprowadzane do środowiska, o ile ich stężenie promieniotwórcze

w środowisku może być pominięte z punktu widzenia ochrony radiologicznej. Sposób odprowadzania

odpadów, aktywność odprowadzanych odpadów i ich dopuszczalne stężenie promieniotwórcze

w momencie odprowadzania do środowiska określa się w zezwoleniu.

2.

Odpady promieniotwórcze przeznaczone do składowania składuje się w składowiskach odpadów

promieniotwórczych.

3.

Odpady promieniotwórcze składuje się wyłącznie w stanie stałym, w opakowaniach zapewniających

bezpieczeństwo ludzi i środowiska pod względem ochrony radiologicznej, przy zapewnieniu

odprowadzania ciepła i niedopuszczeniu do powstania masy krytycznej oraz przy stałym

prowadzeniu kontroli tych czynników w okresie składowania, a także po zamknięciu składowiska.

4.

Wejście do składowiska odpadów promieniotwórczych oznacza się tablicą informacyjną.

1.

Składowiska odpadów promieniotwórczych dzieli się na powierzchniowe i głębokie.

1a.

(uchylony)

2.

Składowisko odpadów promieniotwórczych może być uznane, w drodze decyzji Prezesa Agencji,

za Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych.

3.

Składowisko powierzchniowe odpadów promieniotwórczych może być uznane za Krajowe Składowisko

Odpadów Promieniotwórczych, jeżeli co najmniej przez 11 miesięcy w roku umożliwia

1)

składowanie

a)

odpadów promieniotwórczych krótkożyciowych niskoaktywnych i średnioaktywnych,

b)

zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych krótkożyciowych niskoaktywnych i średnioaktywnych;

2)

przechowywanie

a)

odpadów promieniotwórczych długożyciowych niskoaktywnych i średnioaktywnych,

b)

zużytych zamkniętych źródeł promieniotwórczych długożyciowych niskoaktywnych i średnioaktywnych.

4.

Składowisko głębokie odpadów promieniotwórczych może być uznane za Krajowe Składowisko

Odpadów Promieniotwórczych, jeżeli co najmniej przez 11 miesięcy w roku umożliwia

składowanie wszystkich kategorii odpadów promieniotwórczych.

5.

W przypadku gdy składowisko odpadów promieniotwórczych przestanie spełniać którykolwiek

z wymogów, o których mowa w ust. 3 lub 4, Prezes Agencji cofa, w drodze decyzji, uznanie

tego składowiska za Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych.

1.

Składowiska odpadów promieniotwórczych lokalizuje się, buduje, eksploatuje i zamyka

w sposób uniemożliwiający otrzymanie przez osoby z ogółu ludności w ciągu roku dawki

skutecznej (efektywnej) ze wszystkich dróg narażenia przekraczającej wartość 0,1 mSv.

2.

Składowiska odpadów promieniotwórczych lokalizuje się na obszarach, na których środowisko

przyrodnicze podlega łagodnie przebiegającej ewolucji, a warunki nią kształtowane

mogą być wiarygodnie prognozowane przez

1)

500 lat - w przypadku składowiska powierzchniowego;

2)

10 000 lat - w przypadku składowiska głębokiego.

3.

Składowisko głębokie lokalizuje się w formacjach geologicznych posiadających miąższość

i rozciągłość niezbędne dla obiektów składowiska i filarów ochronnych.

1.

Składowisk głębokich odpadów promieniotwórczych nie lokalizuje się

1)

na obszarach występowania lub zagrożonych oddziaływaniem gwałtownych zjawisk, w tym

a)

powodzi o większym prawdopodobieństwie pojawienia się niż dla wody 1000-letniej,

b)

zwiększonej aktywności sejsmicznej naturalnej lub indukowanej działalnością człowieka,

c)

zwiększonej aktywności tektonicznej oraz na przebiegu stref uskokowych,

d)

ruchów masowych ziemi,

e)

osiadania lub zapadania się terenu,

f)

zjawisk krasowych lub sufozyjnych,

g)

intensywnej erozji wgłębnej lub powierzchniowej;

2)

w obrębie obszarów aglomeracji miejskich i skupionego osadnictwa oraz obszarach wyższej

wartości społecznej (kulturowej, rekreacyjnej i zdrowotnej);

3)

w strefach ochronnych ujęć wody i obszarach ochronnych zbiorników wód śródlądowych;

4)

w strefach zasilania głównych i użytkowych zbiorników wód podziemnych;

5)

w podziemnych wyrobiskach górniczych powstałych w wyniku wydobycia kopalin;

6)

na terenach górniczych wyznaczonych do działalności polegającej na wydobywaniu kopalin

ze złóż;

7)

na obszarach, na których udokumentowano złoża kopalin, których miejsce występowania

może być niesprzyjające dla lokalizacji składowiska;

8)

w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317).

2.

Składowiska głębokie mogą być lokalizowane w miejscach, o których mowa w ust. 1 pkt

1 i 5, w przypadku wykazania na podstawie ocen i analiz, o których mowa w art. 53c

ust. 1 i w art. 53d ust. 1, braku negatywnego wpływu czynników, o których mowa w ust.

1 pkt 1 i 5, na bezpieczeństwo składowiska.

3.

Składowisk powierzchniowych odpadów promieniotwórczych nie lokalizuje się na obszarach,

o których mowa w ust. 1, oraz

1)

poniżej poziomu zwierciadła wód podziemnych i na terenach, na których może występować

stałe lub okresowe podtapianie obiektów składowiska;

2)

w rejonach charakteryzujących się krótkimi drogami krążenia wód powodującymi szybką

migrację zanieczyszczeń do biosfery lub zbiorników podziemnych wód użytkowych;

3)

poniżej poziomu zwierciadła wód, rzek lub jezior znajdujących się w jego pobliżu;

4)

w rejonie zagrożonym podtapianiem, zatapianiem wodami pośniegowymi lub nawalnymi deszczami.

4.

Składowiska powierzchniowe lokalizuje się z zapewnieniem właściwości izolacyjnych

podłoża o wodoprzepuszczalności nie większej niż 10

1.

Przed wyborem lokalizacji składowiska odpadów promieniotwórczych, inwestor przeprowadza

badania i pomiary terenu przeznaczonego pod lokalizację składowiska odpadów promieniotwórczych,

a na ich podstawie dokonuje oceny tego terenu.

2.

Ocena, o której mowa w ust. 1, dotyczy spełniania wymagań lokalizacyjnych, o których

mowa w art. 53a i w art. 53b, i obejmuje następujące czynniki

1)

społeczno-ekonomiczne, z uwzględnieniem

a)

warunków demograficznych,

b)

zagospodarowania przestrzennego,

c)

struktury własnościowej,

d)

wartości społecznych (kulturowych, rekreacyjnych i zdrowotnych);

2)

geograficzno-przyrodnicze, z uwzględnieniem

a)

budowy geologicznej (strukturalnej) oraz jej ewolucji,

b)

geomorfologii oraz jej ewolucji,

c)

występowania zasobów naturalnych i ich znaczenia,

d)

warunków hydrogeologicznych,

e)

warunków hydrologicznych,

f)

warunków meteorologicznych i klimatycznych,

g)

zagrożeń dla trwałej stabilności obszaru lokalizacyjnego ze strony procesów przyrodniczych

i związanych z działalnością gospodarczą,

h)

rozkładów stężeń izotopów promieniotwórczych w gruncie, wodach powierzchniowych, wodach

podziemnych i w atmosferze oraz analizy rozkładu mocy dawki promieniowania jonizującego

według stanu na dzień przeprowadzania oceny,

i)

warunków geochemicznych.

1.

Inwestor, przed wystąpieniem do Prezesa Agencji z wnioskiem o wydanie zezwolenia na

budowę składowiska odpadów promieniotwórczych, przeprowadza analizy bezpieczeństwa

składowiska obejmujące w szczególności

1)

wpływ wybranej lokalizacji i rozwiązań projektowych na bezpieczeństwo składowiska;

2)

technologię przygotowywania odpadów do składowania;

3)

oszacowanie rocznej dawki skutecznej (efektywnej) dla pracowników oraz osób z ogółu

ludności w trakcie eksploatacji, zamknięcia oraz po zamknięciu składowiska.

2.

Inwestor opracowuje raport bezpieczeństwa składowiska odpadów promieniotwórczych zawierający

w szczególności

1)

wyniki oceny terenu, o której mowa w art. 53c ust. 1;

2)

dane wykorzystane do sporządzenia tej oceny, w szczególności dokumentację geologiczną;

3)

wyniki analiz bezpieczeństwa, o których mowa w ust. 1;

4)

opis zintegrowanego systemu zarządzania;

5)

opis rozwiązań mających na celu zapewnienie długoterminowego bezpieczeństwa ludności

i środowiska po zamknięciu składowiska.

3.

Raport, o którym mowa w ust. 2, dołącza się do wniosku o wydanie zezwolenia na budowę

składowiska.

4.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na eksploatację i zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych

dołącza się zaktualizowany raport, o którym mowa w ust. 2, wraz z opisem zmian.

Organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania

terenu przeznaczonego pod budowę składowiska, na podstawie przepisów ustawy, o której

mowa w art. 36, wydaje tę decyzję po uzyskaniu pozytywnej opinii Prezesa Agencji w

zakresie ochrony radiologicznej oraz ochrony fizycznej oraz pozytywnej opinii Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie ochrony fizycznej.

(uchylony)

(uchylony)

1.

W składowiskach powierzchniowych można składować

1)

odpady promieniotwórcze krótkożyciowe

a)

niskoaktywne,

b)

średnioaktywne;

2)

zużyte zamknięte źródła promieniotwórcze krótkożyciowe

a)

niskoaktywne,

b)

średnioaktywne,

c)

wysokoaktywne.

2.

W składowiskach głębokich można składować wszystkie kategorie odpadów promieniotwórczych.

3.

Prezes Agencji może w zezwoleniu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, wyłączyć niektóre

odpady promieniotwórcze z możliwości składowania w danym składowisku odpadów promieniotwórczych

ze względu na ich właściwości fizykochemiczne, w szczególności zawartość izotopów,

właściwości palne, generowanie gazów, degradację biologiczną, zawartość wody, obecność

związków kompleksujących, wybuchowość lub wydzielane ciepło.

1.

Każdy ma prawo do uzyskania od kierownika jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

związaną z narażeniem, polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów

promieniotwórczych, pisemnej informacji o stanie ochrony radiologicznej składowiska

odpadów promieniotwórczych, jego wpływie na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o wielkości

i o składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych ze składowiska do środowiska.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów promieniotwórczych,

zamieszcza na stronie internetowej tej jednostki, nie rzadziej niż raz na 12 miesięcy,

informację o stanie ochrony radiologicznej składowiska odpadów promieniotwórczych,

jego wpływie na zdrowie ludzi i na środowisko oraz o wielkości i składzie izotopowym

uwolnień substancji promieniotwórczych ze składowiska do środowiska.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów promieniotwórczych,

informuje niezwłocznie Prezesa Agencji, wojewodę, starostę oraz wójta (burmistrza,

prezydenta miasta) gminy, na której terenie jest zlokalizowane składowisko, oraz wójta

(burmistrza, prezydenta miasta) gmin sąsiadujących z tą gminą o zdarzeniach w składowisku

mogących spowodować lub powodujących powstanie zagrożenia.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów promieniotwórczych,

zamieszcza na stronie internetowej tej jednostki oraz przekazuje Prezesowi Agencji

informację o zaistniałych, w okresie poprzednich 12 miesięcy, zdarzeniach powodujących

powstanie zagrożenia.

5.

Prezes Agencji udostępnia na zasadach określonych w przepisach o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach

oddziaływania na środowisko informacje o

1)

stanie ochrony radiologicznej składowisk odpadów promieniotwórczych, ich wpływie na

zdrowie ludzi i środowisko;

2)

wielkości i składzie izotopowym uwolnień substancji promieniotwórczych ze składowisk

odpadów promieniotwórczych do środowiska;

3)

zdarzeniach w składowiskach odpadów promieniotwórczych powodujących powstawanie zagrożenia;

4)

wydanych zezwoleniach dotyczących składowisk odpadów promieniotwórczych.

6.

Informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych oraz informacje

stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej

konkurencji nie podlegają udostępnieniu.

1.

W projekcie, w procesie budowy, eksploatacji oraz zamknięcia składowiska odpadów promieniotwórczych

nie stosuje się rozwiązań i technologii, które nie zostały sprawdzone w praktyce w

składowiskach odpadów promieniotwórczych lub za pomocą prób, badań oraz analiz.

2.

Do projektowania, budowy, eksploatacji oraz zamknięcia głębokich składowisk odpadów

promieniotwórczych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2126).

3.

Do projektowania, budowy, eksploatacji oraz zamknięcia powierzchniowych składowisk

odpadów promieniotwórczych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Projekt składowiska odpadów promieniotwórczych w szczególności

1)

uwzględnia konieczność zapewnienia ochrony radiologicznej, ochrony fizycznej oraz

konieczność zachowania podkrytyczności podczas eksploatacji i zamknięcia składowiska

oraz po jego zamknięciu;

2)

uwzględnia sekwencję kolejnych barier ochronnych zapewniających spełnienie wymagań,

o których mowa w pkt 1, nawet w przypadku uszkodzenia jednej z barier;

3)

zawiera rozwiązania, które umożliwiają pewną, stabilną, łatwą i bezpieczną w zarządzaniu

eksploatację i zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych;

4)

uwzględnia charakterystykę wybranej lokalizacji.

1.

Składowisko odpadów promieniotwórczych eksploatuje się oraz zamyka w sposób zapewniający

ochronę radiologiczną pracowników i ludności, zgodnie z zezwoleniem wydanym przez

Prezesa Agencji oraz z wdrożonym w jednostce organizacyjnej zintegrowanym systemem

zarządzania.

2.

Po zamknięciu składowiska dawka skuteczna (efektywna) ze wszystkich dróg narażenia,

jaką może otrzymać osoba z ogółu ludności od tego składowiska w ciągu roku, nie może

przekroczyć wartości 0,1 mSv.

3.

Zamknięte składowisko odpadów promieniotwórczych oznacza się tablicą informacyjną,

o której mowa w art. 52 ust. 4.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji lub zamknięciu składowiska odpadów promieniotwórczych,

przeprowadza ocenę okresową bezpieczeństwa składowiska, zwaną dalej „oceną okresową

bezpieczeństwa”, pod względem zgodności z zezwoleniem, przepisami prawa oraz normami

krajowymi i międzynarodowymi dotyczącymi standardów bezpieczeństwa dla składowisk.

W ocenie okresowej bezpieczeństwa wskazuje się zmiany wprowadzone w składowisku od

poprzedniej oceny okresowej bezpieczeństwa lub od rozpoczęcia eksploatacji składowiska.

2.

Ocenę okresową bezpieczeństwa przeprowadza się z częstotliwością określoną w zezwoleniu

na eksploatację składowiska odpadów promieniotwórczych, jednak nie rzadziej niż co

15 lat.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych, sporządza szczegółowy

plan oceny okresowej bezpieczeństwa, który przedstawia do zatwierdzenia Prezesowi

Agencji. Zatwierdzenie planu okresowej oceny bezpieczeństwa następuje w drodze decyzji.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na eksploatacji składowiska odpadów promieniotwórczych, na podstawie oceny

okresowej bezpieczeństwa, sporządza raport z oceny okresowej bezpieczeństwa i w terminie

określonym w zezwoleniu na eksploatację składowiska przedstawia go do zatwierdzenia

Prezesowi Agencji.

5.

Prezes Agencji, przed zatwierdzeniem raportu, o którym mowa w ust. 4, zasięga, w zakresie

ochrony fizycznej, opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

6.

Prezes Agencji wydaje decyzję w przedmiocie zatwierdzenia raportu, o którym mowa w

ust. 4, w terminie 6 miesięcy od dnia jego otrzymania.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres oceny okresowej bezpieczeństwa

oraz zakres raportu z tej oceny dla składowiska odpadów promieniotwórczych, biorąc

pod uwagę konieczność zapewnienia kompleksowej i wiarygodnej informacji o stanie bezpieczeństwa

składowisk odpadów promieniotwórczych.

Konstrukcja składowiska odpadów promieniotwórczych umożliwia

1)

ciągłą kontrolę spełnienia założeń projektowych dotyczących bezpieczeństwa składowiska;

2)

zamknięcie składowiska przed terminem przewidzianym w projekcie - w przypadku zaistnienia

takiej konieczności;

3)

wykonanie prac związanych z zamknięciem składowiska;

4)

zachowanie naturalnych charakterystyk wybranej lokalizacji mających zapewnić długoterminowe

bezpieczeństwo składowiska po jego zamknięciu;

5)

rozbudowę składowiska.

1.

Składowisko powierzchniowe odpadów promieniotwórczych po zakończeniu eksploatacji

zamyka się zgodnie z zezwoleniem Prezesa Agencji oraz wdrożonym w jednostce organizacyjnej

zintegrowanym systemem zarządzania, w sposób zabezpieczający w szczególności przed

1)

infiltracją wód opadowych w głąb składowiska;

2)

nieświadomą penetracją przez człowieka;

3)

niszczącym działaniem roślin lub zwierząt.

2.

Składowisko głębokie odpadów promieniotwórczych po zakończeniu eksploatacji zamyka

się w sposób określony w ust. 1 oraz w sposób zabezpieczający przed wydostawaniem

się ze składowiska produktów gazowych.

3.

Obszar składowiska głębokiego oraz składowiska powierzchniowego odpadów promieniotwórczych

po zamknięciu podlega ochronie fizycznej zgodnie z przepisami o ochronie osób i mienia,

dostosowanej do zagrożenia, które może powstać ze strony składowiska w wyniku nieświadomego

albo celowego działania człowieka.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia

na budowę lub eksploatację składowiska odpadów promieniotwórczych, opracowuje program

zamknięcia składowiska i przedstawia go do zatwierdzenia Prezesowi Agencji wraz z

wnioskiem o wydanie zezwolenia.

2.

Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

przewidywany termin zakończenia eksploatacji składowiska;

2)

koncepcję zamknięcia składowiska uwzględniającą właściwości materiałów pokrywy składowiska;

3)

harmonogram prac niezbędnych do zamknięcia składowiska z zapewnieniem długoterminowego

bezpieczeństwa ludności i środowiska zgodnie z art. 53a;

4)

plan monitoringu obszaru składowiska i wokół składowiska po zamknięciu, uwzględniający

charakterystykę odpadów;

5)

przewidywane ograniczniki dawki (limity użytkowe dawki) dla pracowników i ludności

w trakcie prac mających na celu zamknięcie składowiska oraz po ich zakończeniu.

3.

Program, o którym mowa w ust. 1, aktualizuje się w toku eksploatacji i zamknięcia

składowiska, nie rzadziej niż raz na 15 lat, a w przypadku zakończenia eksploatacji

składowiska z przyczyny nieuwzględnionej w tym programie - niezwłocznie po zakończeniu

jego eksploatacji. Zaktualizowany program zamknięcia składowiska przedstawia się do

zatwierdzenia Prezesowi Agencji. Prezes Agencji zatwierdza zaktualizowany program

zamknięcia składowiska w drodze decyzji.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność związaną z narażeniem,

polegającą na zamknięciu składowiska, sporządza raport z zamknięcia składowiska odpadów

promieniotwórczych, który przedstawia Prezesowi Agencji do zatwierdzenia w terminie

określonym w zezwoleniu na zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych. Zakres

raportu ustala Prezes Agencji w zezwoleniu na zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych.

2.

Prezes Agencji zatwierdza raport z zamknięcia składowiska odpadów promieniotwórczych

w drodze decyzji.

3.

Za dzień zakończenia zamknięcia składowiska odpadów promieniotwórczych uznaje się

dzień zatwierdzenia przez Prezesa Agencji raportu z jego zamknięcia.

4.

Do zamkniętego składowiska odpadów promieniotwórczych przepis art. 23a stosuje się

odpowiednio.

Prezes Agencji wydaje decyzję w sprawie zezwolenia na

1)

budowę składowiska odpadów promieniotwórczych - w terminie 24 miesięcy,

2)

eksploatację składowiska odpadów promieniotwórczych - w terminie 12 miesięcy,

3)

zamknięcie składowiska odpadów promieniotwórczych - w terminie 18 miesięcy

- od dnia złożenia wniosku wraz z wymaganymi dokumentami.

Do postępowania o wydanie zezwolenia na budowę, eksploatację i zamknięcie składowiska

odpadów promieniotwórczych nie stosuje się przepisu art. 31 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

1.

Prezes Agencji, po otrzymaniu wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie działalności

związanej z narażeniem polegającej na budowie składowiska odpadów promieniotwórczych,

niezwłocznie ogłasza na swoich stronach podmiotowych w Biuletynie Informacji Publicznej

treść wniosku wraz ze skróconym raportem bezpieczeństwa oraz informacje o

1)

wszczęciu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na budowę składowiska;

2)

możliwości składania uwag i wniosków;

3)

sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin

ich składania;

4)

terminie i miejscu rozprawy administracyjnej.

2.

Uwagi i wnioski, o których mowa w ust. 1 pkt 2, można wnosić

1)

pisemnie;

2)

ustnie do protokołu;

3)

za pomocą środków komunikacji elektronicznej, bez konieczności opatrywania ich kwalifikowanym

podpisem elektronicznym.

3.

Rozprawa, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, jest otwarta dla społeczeństwa.

4.

Prezes Agencji w uzasadnieniu decyzji podaje informacje o udziale społeczeństwa w

postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały uwzględnione uwagi i wnioski, o których

mowa w ust. 1 pkt 2.

5.

Informacje, o których mowa w ust. 1, Prezes Agencji ogłasza w prasie obejmującej swoim

zasięgiem gminę, w której granicach znajduje się teren objęty wnioskiem o wydanie

zezwolenia, oraz gminy sąsiadujące.

1.

W toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia Prezes Agencji może

1)

przeprowadzać kontrole w miejscu, w którym ma być wykonywana działalność objęta wnioskiem;

2)

korzystać z pomocy biegłych, ekspertów i laboratoriów;

3)

żądać wykonania badań lub ekspertyz w zakresie spełnienia warunków ochrony radiologicznej.

2.

Koszty uzasadnionych czynności dokonywanych w toku oceny wniosku o wydanie zezwolenia

przez biegłych, ekspertów i laboratoria, o których mowa w ust. 1 pkt 2, oraz wykonania

badań lub ekspertyz, o których mowa w ust. 1 pkt 3, ponosi jednostka organizacyjna

występująca z wnioskiem o wydanie zezwolenia.

W zezwoleniu określa się warunki wykonywania działalności objętej tym zezwoleniem,

w szczególności w zakresie

1)

wskazania odpadów promieniotwórczych, które zostały wyłączone z możliwości składowania

w danym składowisku;

2)

szczegółowych wymagań w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do składowania

w danym składowisku;

3)

planowania i procedur awaryjnych.

1.

Prezes Agencji może dokonać zmiany warunków wykonywania działalności objętej zezwoleniem

w przypadku stwierdzenia, że jest to niezbędne dla zapewnienia ochrony radiologicznej,

ochrony fizycznej lub zabezpieczeń materiałów jądrowych.

2.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 55o stosuje się odpowiednio.

1.

Przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na budowę składowiska odpadów

promieniotwórczych wnioskodawca jest obowiązany uzyskać

1)

decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, na zasadach określonych w przepisach

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2)

opinię Komisji Europejskiej, wydaną na podstawie art. 37 Traktatu Euratom.

2.

Przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1, organ właściwy do jej wydania

zasięga opinii Prezesa Agencji, przesyłając mu projekt decyzji oraz wniosek o wydanie

decyzji wraz z załączonymi dokumentami.

Wydanie zezwolenia na budowę składowiska odpadów promieniotwórczych jest warunkiem

uzyskania pozwolenia na budowę tego składowiska, wydawanego na zasadach określonych

w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

1.

Działalność w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem

jądrowym wykonywana jest przez przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o którym

mowa w rozdziale 14.

2.

Działalność, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem działalności polegającej na składowaniu

odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego oraz ich transporcie do składowiska,

może być wykonywana przez inną jednostkę organizacyjną, jeżeli spełnia ona wymagania

dotyczące bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej i uzyska zezwolenie. W

szczególności jednostka organizacyjna, w której powstały odpady promieniotwórcze lub

wypalone paliwo jądrowe, może je przetwarzać i przechowywać przez czas określony w

zezwoleniu.

1.

Gminie, na terenie której znajduje się Krajowe Składowisko Odpadów Promieniotwórczych,

przysługuje coroczna opłata z budżetu państwa

1)

od dnia przyjęcia pierwszego odpadu do składowiska do dnia podjęcia decyzji o zamknięciu

składowiska - w wysokości 400% dochodów z tytułu podatku od nieruchomości znajdujących

się na terenie gminy, uzyskanych w roku poprzednim, jednak nie większa niż 10 500

tys. zł;

2)

po podjęciu decyzji o zamknięciu składowiska - w wysokości 50% dochodów z tytułu podatku

od nieruchomości znajdujących się na terenie gminy, uzyskanych w roku zamknięcia składowiska,

przez okres odpowiadający okresowi eksploatacji składowiska.

2.

Opłata, o której mowa w ust. 1, jest przekazywana gminie z budżetu państwa w równych

ratach kwartalnych, w terminie do 14 dni od upływu ostatniego miesiąca kwartału.

3.

Rata kwartalna nie przysługuje gminie, jeżeli w następstwie decyzji organów gminy

albo powiatu, na którego obszarze położona jest gmina, nie było możliwe w dowolnym

okresie w danym kwartale przyjmowanie odpadów promieniotwórczych do składowiska.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe przesłanki kwalifikowania odpadów promieniotwórczych do kategorii i podkategorii,

2)

wzór karty ewidencyjnej i sposób jej wypełniania,

3)

okresy przechowywania kart ewidencyjnych, ich kopii oraz kopii wspólnej ewidencji,

4)

szczegółowe warunki przechowywania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego,

5)

szczegółowe wymagania dla obiektów, pomieszczeń i opakowań przeznaczonych do przechowywania

poszczególnych kategorii odpadów promieniotwórczych,

6)

zakres przeprowadzania kontroli przechowalników wypalonego paliwa jądrowego,

7)

szczegółowe wymagania dla poszczególnych rodzajów składowisk w zakresie ich eksploatacji

i budowy,

8)

szczegółowe wymagania w zakresie przygotowania odpadów promieniotwórczych do składowania,

9)

sposób i zakres przeprowadzania kontroli zgodności stanu odpadów promieniotwórczych

z informacjami zamieszczonymi w karcie ewidencyjnej,

10)

wzory tablic informacyjnych do oznaczania wejść do

a)

przechowalnika wypalonego paliwa jądrowego,

b)

magazynu odpadów promieniotwórczych,

c)

składowiska odpadów promieniotwórczych

- kierując się koniecznością zapewnienia spełnienia wymagań bezpieczeństwa w działaniach

w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi lub z wypalonym paliwem jądrowym oraz

ochrony interesów przyszłych pokoleń.

1.

Odpady promieniotwórcze można składować w państwie członkowskim Unii Europejskiej

lub w państwie trzecim, z którym zawarto porozumienie w sprawie składowania odpadów

promieniotwórczych w składowiskach odpadów promieniotwórczych.

2.

Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera minister właściwy do spraw energii.

3.

Minister właściwy do spraw energii powiadamia Komisję Europejską o treści porozumienia,

o którym mowa w ust. 1, przed dokonaniem przemieszczenia, o którym mowa w art. 62b

pkt 10.

1.

Minister właściwy do spraw energii opracowuje krajowy plan postępowania z odpadami

promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym, zwany dalej „krajowym planem postępowania

z odpadami”.

2.

Krajowy plan postępowania z odpadami określa w szczególności

1)

cele i zadania w zakresie postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem

jądrowym w Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

etapy realizacji celów, o których mowa w pkt 1, wraz z podaniem ram czasowych do osiągnięcia

tych etapów;

3)

ilość wypalonego paliwa jądrowego i odpadów promieniotwórczych ze wskazaniem lokalizacji,

zgodnie z klasyfikacją odpadów promieniotwórczych, o której mowa w art. 47, z uwzględnieniem

prognozowanych, przyszłych ilości odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego,

w tym ilości pochodzących z likwidacji obiektów energetyki jądrowej;

4)

koncepcje i rozwiązania techniczne w odniesieniu do gospodarowania wypalonym paliwem

jądrowym i odpadami promieniotwórczymi od ich powstania aż do składowania;

5)

koncepcje działań podejmowanych po zamknięciu składowiska wraz ze wskazaniem okresu,

w jakim prowadzona będzie kontrola, oraz środków podejmowanych w celu zachowania wiedzy

o składowisku;

6)

działania badawcze, rozwojowe i demonstracyjne, które są niezbędne do wdrożenia rozwiązań

w zakresie gospodarowania wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi;

7)

wskazanie wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów obowiązków podmiotów

zaangażowanych w realizację krajowego planu postępowania z odpadami oraz najważniejszych

wskaźników służących monitorowaniu jego realizacji;

8)

wysokość kosztów realizacji krajowego planu postępowania z odpadami wraz z założeniami

ich oceny i rozkładem kosztów w czasie;

9)

wskazanie obowiązujących rozwiązań finansowych w zakresie gospodarowania wypalonym

paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi;

10)

wskazanie zawartych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie gospodarowania

wypalonym paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi;

11)

wskazanie sposobu informowania pracowników i ogółu społeczeństwa w zakresie gospodarowania

wypalonym paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi;

12)

wskazanie sposobu udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji w sprawach

związanych z gospodarowaniem wypalonym paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi.

3.

Krajowy plan postępowania z odpadami zawiera

1)

część prognostyczną obejmującą okres nie krótszy niż 20 lat od dnia przyjęcia albo

ostatniej aktualizacji;

2)

program działań wykonawczych wraz ze wskazanymi instrumentami jego realizacji.

4.

Krajowy plan postępowania z odpadami aktualizuje się nie rzadziej niż raz na cztery

lata, uwzględniając postęp techniczny i naukowy, dobre praktyki w zakresie gospodarowania

wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi, a także wnioski i zalecenia będące

wynikiem przeglądu, o którym mowa w art. 57g.

1.

Rada Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw energii, przyjmuje krajowy

plan postępowania z odpadami w drodze uchwały.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, wraz z krajowym planem postępowania z odpadami, podlega

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do aktualizacji krajowego planu postępowania

z odpadami.

1.

Minister właściwy do spraw energii przekazuje krajowy plan postępowania z odpadami

Komisji Europejskiej niezwłocznie po jego przyjęciu przez Radę Ministrów.

2.

Jeżeli w wyniku aktualizacji krajowego planu postępowania z odpadami dokonano istotnych

zmian jego treści, minister właściwy do spraw energii powiadamia o nich Komisję Europejską.

3.

Minister właściwy do spraw energii przedstawia wyjaśnienia lub informację o zmianach

wprowadzonych do krajowego planu postępowania z odpadami w terminie 6 miesięcy od

dnia otrzymania zapytania Komisji Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw energii opracowuje, co dwa lata, w terminie do dnia 30

czerwca danego roku, sprawozdanie z realizacji krajowego planu postępowania z odpadami

i przedstawia je Radzie Ministrów.

2.

Minister właściwy do spraw energii ogłasza w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, przyjęte przez Radę Ministrów sprawozdanie

z realizacji krajowego planu postępowania z odpadami.

1.

Minister właściwy do spraw energii, nie rzadziej niż raz na 10 lat, poddaje krajowy

plan postępowania z odpadami i jego realizację międzynarodowemu przeglądowi zewnętrznemu.

2.

Informację o wynikach przeglądu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw

energii niezwłocznie przekazuje Komisji Europejskiej oraz właściwym organom państw

członkowskich Unii Europejskiej.

Materiały jądrowe przygotowuje się do transportu i transportuje w sposób uniemożliwiający

wystąpienie samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego i

z zachowaniem zasad ochrony fizycznej.

Przygotowując do transportu i transportując materiały jądrowe, źródła promieniowania

jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące, odpady

promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe należy uwzględnić zagrożenia, jakie mogą

stwarzać ich właściwości fizykochemiczne, a także spełnić wymagania i warunki obowiązujące

w transporcie towarów niebezpiecznych, określone w odrębnych przepisach.

Narażenie osób uczestniczących w transporcie, w tym również dokonujących załadunku

i wyładunku przewożonych materiałów jądrowych, odpadów promieniotwórczych, wypalonego

paliwa jądrowego i źródeł promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających

promieniowanie jonizujące, podlega kontroli, a otrzymane przez te osoby dawki promieniowania

nie mogą przekraczać dawek granicznych określonych dla pracowników w przepisach wydanych

na podstawie art. 25 pkt 1.

Wymagania i warunki dotyczące transportu na terenie jednostek organizacyjnych, które

wytwarzają, przetwarzają, stosują, przechowują i składują materiały jądrowe, źródła

promieniowania jonizującego, z wyłączeniem urządzeń wytwarzających promieniowanie

jonizujące, odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe określa Prezes Agencji

w zezwoleniu.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność polegającą na transporcie

materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych lub wypalonego

paliwa jądrowego, wymagającą zezwolenia, składa sprawozdanie z dokonanych w roku kalendarzowym

transportów materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych, odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego Prezesowi Agencji. Wymagania dotyczące sprawozdań

Prezes Agencji określa w zezwoleniu.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania do transportu na terenie jednostek organizacyjnych,

o którym mowa w art. 61.

1.

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywóz z tego terytorium materiałów

jądrowych, źródeł promieniotwórczych i urządzeń zawierających takie źródła, a także

przywóz oraz wywóz odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, odbywa

się na podstawie zezwolenia albo zgłoszenia na wykonywanie działalności określonej

w art. 4 ust. 1 i w zakresie tego zezwolenia albo zgłoszenia, z zastrzeżeniem ust.

2.

1a.

(uchylony)

2.

Przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywóz z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej i tranzyt przez to terytorium odpadów promieniotwórczych, o których mowa

w art. 62b pkt 2, oraz wypalonego paliwa jądrowego wymaga dodatkowo zezwolenia albo

zgody, o których mowa w rozdziale 8a.

3.

(uchylony)

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywozu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz tranzytu przez to terytorium materiałów jądrowych, źródeł promieniotwórczych

i urządzeń zawierających takie źródła, termin i sposób zawiadomienia Prezesa Agencji

o dokonanym przywozie i wywozie, a także treść tego zawiadomienia oraz wzór deklaracji

przewozu zamkniętego źródła promieniotwórczego przywożonego z państwa niebędącego

członkiem Unii Europejskiej albo wywożonego do takiego państwa, mając na względzie

konieczność zapewnienia ochrony przed promieniowaniem jonizującym pracowników i osób

z ogółu ludności.

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz

przejść granicznych, przez które mogą być wwożone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i wywożone z tego terytorium materiały jądrowe, źródła promieniotwórcze, urządzenia

zawierające takie źródła, odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo jądrowe, kierując

się koniecznością zapewnienia kontroli zgodności zgłoszonej przesyłki z faktyczną

jej zawartością oraz mając na względzie konieczność zapewnienia ochrony przed promieniowaniem

jonizującym pracowników i osób z ogółu ludności.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

odbiorca - jednostka organizacyjna, do której jest dokonywane przemieszczenie odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego;

2)

odpady promieniotwórcze - materiały stałe, ciekłe lub gazowe zawierające substancje

promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami, których wykorzystanie jest niecelowe

lub niemożliwe i w których aktywność całkowita oraz stężenie promieniotwórcze izotopów

promieniotwórczych przekraczają wartości poziomów progowych aktywności całkowitej

P1 oraz stężenia promieniotwórczego izotopów promieniotwórczych określone w załączniku

nr 2 do ustawy, w tym wycofane z użytkowania (zużyte) zamknięte źródła promieniotwórcze,

z wyjątkiem

a)

wycofanych z użytkowania (zużytych) zamkniętych źródeł promieniotwórczych przemieszczanych

do dostawcy, wytwórcy albo obiektu przeznaczonego do przechowywania lub składowania

zamkniętych źródeł promieniotwórczych,

b)

odpadów zawierających wyłącznie naturalne substancje promieniotwórcze, których obecność

nie została spowodowana działalnością człowieka;

3)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej;

4)

państwo pochodzenia - państwo, z którego planuje się przeprowadzić lub przeprowadza

się przemieszczenie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego;

5)

państwo przeznaczenia - państwo, do którego planuje się przeprowadzić lub przeprowadza

się przemieszczenie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego;

6)

państwo tranzytu - państwo, przez którego terytorium planuje się przeprowadzić lub

przeprowadza się przemieszczenie odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa

jądrowego, niebędące państwem pochodzenia ani państwem przeznaczenia;

7)

państwo trzecie - państwo, które nie jest państwem członkowskim;

8)

pierwsze państwo członkowskie - państwo członkowskie, którego organ celny, w przypadku

tranzytu odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego przez obszar celny

Wspólnoty, jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie wprowadzenia odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego na obszar celny Wspólnoty albo

odmowy ich wprowadzenia;

9)

posiadacz - jednostka organizacyjna, która przed przeprowadzeniem przemieszczenia

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego jest na mocy prawa za nie

odpowiedzialna i zamierza przeprowadzić ich przemieszczenie do odbiorcy;

10)

przemieszczenie - ogół czynności podejmowanych przy przewozie odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego z państwa pochodzenia do państwa przeznaczenia;

11)

tranzyt - przewóz odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z państwa

pochodzenia do państwa przeznaczenia przez terytorium państwa niebędącego państwem

pochodzenia ani państwem przeznaczenia;

12)

właściwy organ - organ, który na mocy przepisów państwa pochodzenia, państwa tranzytu

lub państwa przeznaczenia jest uprawniony do stosowania systemu nadzoru i kontroli

nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego; w Rzeczypospolitej

Polskiej - Prezes Agencji;

13)

zezwolenie - zezwolenie, o którym mowa w art. 62c ust. 1;

14)

zgoda - zgoda, o której mowa w art. 62d ust. 1.

1.

Zezwolenia wydanego przez Prezesa Agencji wymaga

1)

wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego;

2)

przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego z państwa trzeciego;

3)

tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego, przemieszczanych pomiędzy państwami trzecimi, w przypadku, gdy Rzeczpospolita

Polska jest pierwszym państwem członkowskim.

2.

Warunkiem wydania zezwolenia jest

1)

wydanie przez właściwy organ państwa członkowskiego będącego państwem tranzytu zgody

na tranzyt odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego oraz

2)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1

a)

wydanie przez właściwy organ państwa przeznaczenia zgody na przywóz na jego terytorium

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego,

b)

złożenie przez posiadacza zobowiązania do przyjęcia odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego w sytuacji, gdy przemieszczenie nie będzie mogło być ukończone oraz

do pokrycia kosztów związanych z nieukończeniem przemieszczenia;

3)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w sytuacji, gdy na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej przywożone są odpady promieniotwórcze w celu innym niż składowanie

lub wypalone paliwo jądrowe - zawarcie przez odbiorcę umowy z posiadaczem, uznanej

przez właściwy organ państwa posiadacza, zobowiązującej posiadacza do odebrania

a)

odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w sytuacji, gdy przemieszczenie

nie będzie mogło być ukończone oraz

b)

odpadów promieniotwórczych powstałych w wyniku przetworzenia odpadów promieniotwórczych

objętych wnioskiem o wydanie zezwolenia na przemieszczenie, odpadów promieniotwórczych

powstałych w wyniku przerobu wypalonego paliwa jądrowego, innych produktów powstałych

w wyniku przetworzenia odpadów promieniotwórczych lub przerobu wypalonego paliwa jądrowego;

4)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w sytuacji, gdy odpady

promieniotwórcze są przywożone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu składowania

a)

zawarcie przez odbiorcę umowy z posiadaczem, uznanej przez właściwy organ państwa

posiadacza, zobowiązującej

-

posiadacza do odebrania odpadów promieniotwórczych w sytuacji, gdy przemieszczenie

nie będzie mogło być ukończone,

-

odbiorcę do składowania odpadów promieniotwórczych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej,

b)

posiadanie przez odbiorcę technicznych i organizacyjnych możliwości składowania odpadów

promieniotwórczych pochodzących z zagranicy bez uszczerbku dla możliwości składowania

odpadów promieniotwórczych pochodzących z kraju;

5)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 - zawarcie przez odbiorcę

umowy z posiadaczem, uznanej przez właściwy organ państwa posiadacza, zobowiązującej

posiadacza do odebrania odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego

w sytuacji, gdy przemieszczenie nie będzie mogło być ukończone.

3.

Prezes Agencji wydaje zezwolenie na wniosek

1)

posiadacza - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na przemieszczenie, o którym

mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

odbiorcy - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na przemieszczenie, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2;

3)

jednostki organizacyjnej odpowiedzialnej za organizację przemieszczenia na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej - w przypadku wniosku o wydanie zezwolenia na przemieszczenie,

o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

4.

Wniosek oraz dokumenty z nim związane składane są w języku polskim, z tym, że na żądanie

właściwych organów kraju przeznaczenia lub kraju tranzytu posiadacz ma obowiązek dostarczyć

Prezesowi Agencji poświadczone przez tłumacza przysięgłego ich tłumaczenie na język

akceptowany przez te właściwe organy.

5.

Zezwolenie wydaje się na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata.

6.

Zezwolenie może zostać wydane na pojedyncze przemieszczenie albo na wielokrotne przemieszczenia.

7.

Zezwolenie może zostać wydane na wielokrotne przemieszczenia przy łącznym spełnieniu

następujących warunków

1)

odpady promieniotwórcze lub wypalone paliwo jądrowe, których dotyczy wniosek mają

zasadniczo takie same właściwości fizyczne, chemiczne i promieniotwórcze;

2)

przemieszczenia zostaną przeprowadzone pomiędzy tym samym posiadaczem i odbiorcą oraz

będą podlegać tym samym właściwym organom;

3)

w sytuacji, gdy przemieszczenia wymagają tranzytu przez państwo trzecie - przemieszczenia

zostaną przeprowadzone przez to samo przejście graniczne, chyba, że odpowiednie właściwe

organy uzgodniły między sobą inaczej.

1.

Zgody wydanej przez Prezesa Agencji wymaga

1)

przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego z państwa członkowskiego;

2)

tranzyt przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych i wypalonego

paliwa jądrowego w przypadku innym niż określony w art. 62c ust. 1 pkt 3.

2.

Warunkiem wydania zgody na przemieszczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jest

1)

w przypadku, gdy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są przywożone odpady promieniotwórcze

w celu innym niż składowanie lub wypalone paliwo jądrowe - zawarcie przez odbiorcę

z posiadaczem umowy, o której mowa w art. 62c ust. 2 pkt 3;

2)

w przypadku, gdy odpady promieniotwórcze są przywożone na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu składowania - spełnienie wymagań określonych w art. 62c ust. 2 pkt

4.

3.

Prezes Agencji wydaje zgodę na wniosek

1)

posiadacza, złożony za pośrednictwem właściwego organu państwa pochodzenia, w przypadku

a)

przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1,

b)

tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych lub

wypalonego paliwa jądrowego przemieszczanych z innego państwa członkowskiego do państwa

trzeciego albo przemieszczanych pomiędzy państwami członkowskimi;

2)

odbiorcy, złożony za pośrednictwem właściwego organu państwa przeznaczenia - w przypadku

tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych lub

wypalonego paliwa jądrowego przemieszczanych z państwa trzeciego do państwa członkowskiego;

3)

jednostki organizacyjnej odpowiedzialnej za organizację przemieszczenia w pierwszym

państwie członkowskim, złożony za pośrednictwem właściwego organu tego państwa - w

przypadku tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych

lub wypalonego paliwa jądrowego przemieszczanych pomiędzy państwami trzecimi, jeżeli

Rzeczpospolita Polska nie jest pierwszym państwem członkowskim.

4.

Prezes Agencji może uzależnić wydanie zgody od spełnienia dodatkowych warunków, które

nie mogą być bardziej rygorystyczne niż określone dla podobnego przemieszczenia dokonywanego

pomiędzy posiadaczem i odbiorcą znajdującymi się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

5.

W sytuacji, gdy Prezes Agencji odmawia wydania zgody albo uzależnia jej wydanie od

spełnienia dodatkowych warunków przedstawia on właściwemu organowi, który przedstawił

wniosek o udzielenie zgody, uzasadnienie oparte

1)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - na przepisach regulujących

postępowanie z odpadami promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym lub na przepisach

mających zastosowanie do przemieszczania materiałów promieniotwórczych;

2)

w przypadku przemieszczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - na przepisach mających

zastosowanie do przemieszczania materiałów promieniotwórczych.

1.

Zakazany jest wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego do

1)

miejsca przeznaczenia położonego na południe od 60 stopnia szerokości geograficznej

południowej;

2)

państwa trzeciego, które jest stroną Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw

Afryki, Karaibów i Pacyfiku, z jednej strony, a Wspólnotą Europejską i jej państwami

członkowskimi, z drugiej strony (Umowa AKPE - WE z Kotonu);

3)

państwa trzeciego, które nie posiada możliwości administracyjnych, technicznych lub

struktury regulacyjnej dla bezpiecznego postępowania z odpadami promieniotwórczymi

i wypalonym paliwem jądrowym.

1a.

Zakazany jest wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego w celu składowania

1)

przed zawarciem porozumienia, o którym mowa w art. 57b;

2)

do państwa trzeciego

a)

niebędącego stroną umowy z Europejską Wspólnotą Energii Atomowej obejmującej gospodarowanie

wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi lub stroną Wspólnej konwencji bezpieczeństwa w postępowaniu z wypalonym paliwem jądrowym i bezpieczeństwa

w postępowaniu z odpadami promieniotwórczymi, sporządzonej w Wiedniu dnia 5 września

1997 r.

(Dz. U. z 2002 r. poz. 1704), lub

b)

w którym nie istnieje program gospodarowania odpadami promieniotwórczymi oraz ich

trwałego składowania reprezentujący wysoki poziom bezpieczeństwa, lub

c)

w którym jednostka organizacyjna prowadząca działalność z wykorzystaniem składowiska

odpadów promieniotwórczych nie posiada zezwolenia na przywóz odpadów promieniotwórczych

do tego składowiska, lub

d)

w którym składowisko odpadów promieniotwórczych nie działa przed dokonaniem przemieszczenia

lub nie jest zarządzane zgodnie z wymogami ustanowionymi w ramach programu, o którym

mowa w lit. b.

1b.

Przepisu ust. 1a nie stosuje się do przemieszczania wypalonego paliwa jądrowego pochodzącego

z reaktora badawczego do dostawcy lub wytwórcy.

2.

Zakazany jest przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wypalonego paliwa jądrowego

oraz odpadów promieniotwórczych w celu składowania, z zastrzeżeniem art. 62g.

1.

Do czynności związanych z postępowaniem o wydanie zezwolenia lub zgody na przywóz

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i tranzyt przez to terytorium odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego,

w szczególności do składania wniosku, udzielania zezwolenia oraz zgody stosuje się

dokument standardowy, którego wzór określiła Komisja Europejska na podstawie art. 17 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/117/EURATOM z dnia 20 listopada 2006 r. w sprawie

nadzoru i kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa

jądrowego

(Dz. Urz. UE L 337 z 05.12.2006, str. 21).

2.

Dokument standardowy, o którym mowa w ust. 1, oraz dokumenty dodatkowe wymagane przy

składaniu wniosku o wydanie zezwolenia albo zgody towarzyszą każdemu przemieszczeniu,

także w sytuacji, gdy zezwolenie zostało wydane na wielokrotne przemieszczenia.

1.

Prezes Agencji wydaje odpowiednio zezwolenie albo zgodę na przywóz na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, wywóz z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub tranzyt przez to terytorium

odpadów promieniotwórczych po ich przetworzeniu, odpadów promieniotwórczych powstałych

w wyniku przerobu wypalonego paliwa jądrowego, innych produktów powstałych w wyniku

przetworzenia odpadów promieniotwórczych lub przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

jeżeli poprzednio wydał zezwolenie albo zgodę na przywóz, wywóz lub tranzyt tych odpadów

promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego w celu ich przetworzenia lub przerobu.

2.

Prezes Agencji wydaje odpowiednio zezwolenie albo zgodę na przywóz na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego, jeżeli poprzednio

wydał zezwolenie na ich wywóz, a przemieszczenie nie może zostać ukończone i odbywa

się na podstawie tego samego dokumentu standardowego.

1.

Prezes Agencji może podjąć decyzję o przerwaniu przemieszczenia w przypadku naruszenia

warunków jego przeprowadzenia określonych w przepisach prawa, zezwoleniu lub zgodzie.

2.

O podjętej decyzji Prezes Agencji niezwłocznie powiadamia

1)

w przypadku przemieszczenia pomiędzy państwami członkowskimi - właściwe organy innych

państw zaangażowanych w przemieszczenie;

2)

w przypadku przemieszczenia, w które zaangażowane jest państwo trzecie - właściwy

organ państwa pochodzenia.

3.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, w przypadku

1)

wywozu odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, posiadacz ma obowiązek odebrać odpady promieniotwórcze i wypalone paliwo

jądrowe oraz pokryć koszty powstałe w związku z nieukończeniem przemieszczenia;

2)

przywozu odpadów promieniotwórczych lub wypalonego paliwa jądrowego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej z państwa trzeciego, odbiorca ma obowiązek pokryć koszty

powstałe w związku z nieukończeniem przemieszczenia;

3)

tranzytu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpadów promieniotwórczych lub

wypalonego paliwa jądrowego przemieszczanych pomiędzy państwami trzecimi, jednostka

organizacyjna odpowiedzialna za organizację przemieszczania w pierwszym państwie członkowskim

ma obowiązek pokryć koszty powstałe w związku z nieukończeniem przemieszczenia.

Prezes Agencji niezwłocznie informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Komendanta

Głównego Straży Granicznej i Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o

1)

wydaniu zezwolenia, o którym mowa w art. 62c ust. 1;

2)

wydaniu zgody, o której mowa w art. 62d ust. 1;

3)

podjęciu decyzji, o której mowa w art. 62h ust. 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, tryb postępowania w sprawie udzielania

zezwolenia oraz zgody, dokumenty jakie należy dołączyć do wniosku o wydanie zezwolenia

oraz do wniosku o wydanie zgody, czynności, jakich dopełniają podmioty zaangażowane

w przemieszczenie i Prezes Agencji po przeprowadzeniu przemieszczenia, kierując się

koniecznością zapewnienia skutecznej kontroli nad przemieszczaniem odpadów promieniotwórczych

i wypalonego paliwa jądrowego.

1.

Wykonywanie działalności powodującej lub mogącej powodować narażenie ludzi i środowiska

na promieniowanie jonizujące podlega nadzorowi i kontroli w zakresie bezpieczeństwa

jądrowego i ochrony radiologicznej.

2.

Nadzór i kontrola, o których mowa w ust. 1, wykonywane są

1)

przez organy dozoru jądrowego - jeżeli organem właściwym do wydania zezwolenia albo

przyjęcia zgłoszenia jest Prezes Agencji;

2)

przez państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, komendanta wojskowego ośrodka

medycyny prewencyjnej lub państwowego inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji - w zakresie działalności, na której wykonywanie organy te wydają

zezwolenia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania

nadzoru i przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania warunków ochrony radiologicznej

w jednostkach organizacyjnych stosujących aparaty rentgenowskie do celów diagnostyki

medycznej, radiologii zabiegowej, radioterapii powierzchniowej i radioterapii schorzeń

nienowotworowych.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób sprawowania nadzoru

i przeprowadzania kontroli w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu

i Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przez organy dozoru jądrowego, z uwzględnieniem

trybu przygotowania kontroli, dokumentowania czynności kontrolnych, sporządzania protokołu

kontroli, wystąpienia pokontrolnego i informacji o wynikach kontroli.

1.

Organami dozoru jądrowego, o których mowa w art. 63 ust. 2 pkt 1, są

1)

Prezes Agencji jako naczelny organ dozoru jądrowego;

2)

(uchylony)

3)

inspektorzy dozoru jądrowego

a)

I stopnia - uprawnieni do wykonywania kontroli w jednostkach organizacyjnych wykonujących

działalność związaną z narażeniem, z wyjątkiem jednostek organizacyjnych wykonujących

działalność, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 lub 3,

b)

II stopnia - uprawnieni do wykonywania kontroli w jednostkach organizacyjnych wykonujących

działalność związaną z narażeniem.

2.

(uchylony)

3.

Inspektorów dozoru jądrowego powołuje i odwołuje Prezes Agencji.

4.

Do zadań organów dozoru jądrowego należy w szczególności

1)

wydawanie zezwoleń i innych decyzji w sprawach związanych z bezpieczeństwem jądrowym

i ochroną radiologiczną, na zasadach i w trybie określonych w ustawie;

2)

przeprowadzanie kontroli w obiektach jądrowych oraz w jednostkach organizacyjnych

posiadających materiały jądrowe, źródła promieniowania jonizującego, odpady promieniotwórcze

i wypalone paliwo jądrowe;

3)

wydawanie nakazów i zakazów, o których mowa w art. 68 ust. 1.

4)

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

Prezes Agencji jest organem wyższego stopnia w stosunku do inspektorów dozoru jądrowego.

1.

Inspektorem dozoru jądrowego może być osoba, która

1)

posiada wykształcenie wyższe w zakresie fizyki, chemii, kierunków technicznych lub

innych w specjalnościach przydatnych w dozorze jądrowym;

2)

nie była karana za przestępstwa umyślne;

3)

odbyła praktykę i zdała egzamin kwalifikacyjny na stanowisko inspektora dozoru jądrowego

I lub II stopnia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przed

komisją powołaną przez Prezesa Agencji;

4)

posiada orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do pracy w warunkach narażenia,

wydane w trybie określonym w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 229 § 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

5)

jest pracownikiem Państwowej Agencji Atomistyki.

2.

Koszty praktyki, egzaminu oraz wymaganych badań lekarskich pokrywane są z budżetu

Państwowej Agencji Atomistyki.

3.

Prezes Agencji kieruje kandydata na inspektora dozoru jądrowego na praktykę, o której

mowa w ust. 1 pkt 3, a po jej zakończeniu stwierdza odbycie przez kandydata tej praktyki.

4.

Prezes Agencji może zwolnić z obowiązku odbycia praktyki - całkowicie lub częściowo

- kandydata na inspektora dozoru jądrowego I stopnia, który przez ostatnie dwa lata

pełnił funkcję inspektora ochrony radiologicznej lub przez ostatnie pięć lat był zatrudniony

w warunkach narażenia w jednostce organizacyjnej wykonującej działalność wymagającą

zezwolenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

5.

Egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, przeprowadzają komisje egzaminacyjne

powołane przez Prezesa Agencji odpowiednio do przeprowadzenia egzaminu na stanowisko

inspektora dozoru jądrowego I lub II stopnia.

6.

Prezes Agencji powołuje i odwołuje komisje egzaminacyjne w składzie sześcioosobowym

spośród specjalistów z zakresu

1)

technologii jądrowych;

2)

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

gospodarki materiałami jądrowymi;

4)

postępowania z odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym;

5)

prawa atomowego.

7.

Członkom komisji egzaminacyjnych za uczestnictwo w pracach komisji egzaminacyjnej

przysługuje wynagrodzenie oraz zwrot poniesionych kosztów podróży i noclegów, według

zasad określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 77.

8.

Inspektorzy dozoru jądrowego są obowiązani stale podnosić swoją wiedzę i kwalifikacje,

w szczególności przez uczestnictwo w szkoleniach organizowanych lub wskazanych przez

Prezesa Agencji. Koszty tych szkoleń pokrywa Prezes Agencji.

9.

Inne niż Prezes Agencji organy administracji przeprowadzające kontrole w obiektach

jądrowych zapewniają pracownikom wykonującym te kontrole odpowiednie szkolenia z zakresu

zagadnień bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej w zakresie ich właściwości

i kompetencji.

10.

Programy szkoleń, o których mowa w ust. 9, podlegają uzgodnieniu z Prezesem Agencji.

11.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 9, ponoszą organy przeprowadzające kontrolę.

1.

Organy dozoru jądrowego przeprowadzają

1)

kontrole okresowe - zgodne z planem kontroli zatwierdzonym przez Prezesa Agencji;

2)

kontrole doraźne - przeprowadzane w przypadku wystąpienia okoliczności mających istotny

wpływ na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej jednostki organizacyjnej,

w której ma być przeprowadzona kontrola;

3)

kontrole ciągłe - przeprowadzane w elektrowniach jądrowych na podstawie stałego upoważnienia.

2.

Inspektorzy dozoru jądrowego prowadzą kontrole na podstawie i po doręczeniu upoważnienia

do przeprowadzenia kontroli, wydanego przez Prezesa Agencji, po okazaniu kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji

służbowej wydawanej przez Prezesa Agencji.

3.

W razie podejrzenia poważnego naruszenia wymagań bezpieczeństwa jądrowego lub ochrony

radiologicznej inspektor dozoru jądrowego może prowadzić kontrolę po okazaniu legitymacji

służbowej. W takim przypadku upoważnienie do przeprowadzenia kontroli doręcza się

niezwłocznie kierownikowi kontrolowanej jednostki.

4.

Do przeprowadzenia kontroli okresowej i doraźnej wydaje się upoważnienie jednorazowe,

a do przeprowadzania kontroli ciągłych - upoważnienie stałe, na okres nie dłuższy

niż 2 lata.

5.

Upoważnienie zawiera co najmniej

1)

wskazanie podstawy prawnej;

2)

oznaczenie organu kontroli;

3)

datę i miejsce wystawienia;

4)

imię i nazwisko inspektora dozoru jądrowego uprawnionego do wykonywania kontroli oraz

numer jego legitymacji służbowej, a w przypadku gdy kontrolę przeprowadza więcej niż

jeden inspektor dozoru jądrowego - wyznaczenie inspektora kierującego kontrolą, który

podpisuje protokół kontroli;

5)

oznaczenie kontrolowanej jednostki;

6)

określenie zakresu przedmiotowego kontroli;

7)

wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli;

8)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

9)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanej jednostki;

10)

okres, na jaki wydaje się upoważnienie stałe - w przypadku kontroli ciągłych w elektrowniach

jądrowych.

6.

W przypadku gdy w kontroli okresowej uczestniczy biegły lub specjalista, upoważnienie

do przeprowadzenia kontroli zawiera także imię i nazwisko tej osoby.

7.

Inspektor dozoru jądrowego wydaje imienne upoważnienie do uczestnictwa w kontroli

biegłemu lub specjaliście, o którym mowa w ust. 6.

8.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzór legitymacji

służbowej inspektora dozoru jądrowego, mając na względzie potrzebę zapewnienia możliwości

identyfikacji osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli.

1.

Organy dozoru jądrowego w związku z prowadzoną kontrolą mają prawo do

1)

swobodnego wstępu, z niezbędnym sprzętem, o każdej porze, na teren, do obiektów i

pomieszczeń kontrolowanej jednostki organizacyjnej, a także do należących do niej

środków transportu;

2)

wglądu do dokumentów, ksiąg oraz innych nośników informacji należących do kontrolowanej

jednostki organizacyjnej, dotyczących bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej;

3)

żądania sporządzenia oraz wydania kopii dokumentów i nośników informacji, o których

mowa w pkt 2;

4)

sprawdzania, czy działalność kontrolowanej jednostki organizacyjnej jest wykonywana

zgodnie z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej

oraz z wymaganiami i warunkami, określonymi w zezwoleniach;

5)

przeprowadzania w zależności od potrzeb niezależnych pomiarów technicznych i dozymetrycznych;

6)

żądania pisemnych lub ustnych informacji w sprawach objętych kontrolą oraz wzywania

i przesłuchiwania kierownika i pracowników kontrolowanej jednostki organizacyjnej,

a także pracownika zewnętrznego lub praktykanta;

7)

pobierania próbek do badań laboratoryjnych;

8)

przeprowadzania oględzin terenu, obiektów, pomieszczeń i urządzeń kontrolowanej jednostki

organizacyjnej oraz należących do niej środków transportu;

9)

utrwalania przebiegu i wyników oględzin, o których mowa w pkt 8, za pomocą aparatury

i środków technicznych służących do utrwalania obrazu i dźwięku;

10)

zabezpieczania lub żądania zabezpieczenia dokumentów i innych dowodów;

11)

w przypadku kontroli elektrowni jądrowej - korzystania z pomocy autoryzowanych przez

Prezesa Agencji laboratoriów i organizacji eksperckich, a w przypadku kontroli innych

jednostek organizacyjnych - korzystania z pomocy biegłych i ekspertów oraz laboratoriów.

2.

Kierownik kontrolowanej jednostki jest obowiązany umożliwić organom dozoru jądrowego

przeprowadzenie kontroli, zapewniając odpowiednie warunki do jej przeprowadzenia,

a w szczególności umożliwić dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1.

3.

Koordynację w zakresie kontroli i nadzoru nad działalnością obiektów jądrowych, sprawowanych

przez organy dozoru jądrowego oraz inne organy administracji, w zakresie ich kompetencji

i właściwości, zapewnia system koordynacji kontroli i nadzoru nad obiektami jądrowymi,

zwany dalej „systemem koordynacji”, który tworzą Prezes Agencji w porozumieniu z Szefem

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Urzędem Dozoru Technicznego, Głównym Inspektorem

Ochrony Środowiska, Głównym Inspektorem Sanitarnym, Komendantem Głównym Państwowej

Straży Pożarnej, Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, Głównym Inspektorem Pracy.

4.

Koordynacja, o której mowa w ust. 3, obejmuje w szczególności

1)

wzajemne informowanie się organów i służb, o których mowa w ust. 3, o zamiarze przeprowadzenia

kontroli w obiekcie jądrowym, o przeprowadzonych kontrolach w obiektach jądrowych

i ich wynikach, w tym o wykrytych nieprawidłowościach, a także o podjętych w tym zakresie

decyzjach i działaniach;

2)

organizowanie wspólnych kontroli w obiektach jądrowych;

3)

informowanie Prezesa Agencji przez inne organy o zamiarze podjęcia w stosunku do jednostki

organizacyjnej budującej, uruchamiającej lub eksploatującej obiekt jądrowy środków

nadzorczych mogących mieć istotny wpływ na stan bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej obiektu jądrowego;

4)

udostępnianie dokumentacji z kontroli na wniosek innego organu;

5)

organizowanie wspólnych szkoleń;

6)

wymianę doświadczeń, w szczególności w zakresie doskonalenia metod kontroli;

7)

inicjowanie zmian w przepisach prawa w obszarze objętym koordynacją;

8)

współpracę w zakresie przygotowywania zaleceń organizacyjno-technicznych w obszarze

objętym koordynacją;

9)

wymianę informacji w zakresie opiniowania projektów aktów normatywnych dotyczących

kwestii objętych zakresem koordynacji;

10)

wymianę informacji dotyczących stosowania przepisów regulujących kwestie objęte zakresem

koordynacji.

5.

Koordynacja, o której mowa w ust. 3, odbywa się na trzech poziomach

1)

kierowników urzędów i służb;

2)

reprezentantów organów wyznaczonych do szczegółowych zagadnień związanych z koordynacją

kontroli i nadzoru nad działalnością obiektów jądrowych;

3)

pracowników realizujących czynności kontrolne w obiekcie jądrowym.

6.

Systemem koordynacji kontroli i nadzoru nad działalnością obiektów jądrowych kieruje

Prezes Agencji, który

1)

zapewnia bieżące funkcjonowanie systemu koordynacji;

2)

zwołuje w zależności od potrzeb posiedzenia przedstawicieli organów współdziałających

i przewodniczy tym posiedzeniom;

3)

jeżeli zaistnieje taka potrzeba - może zapraszać do udziału w posiedzeniach, o których

mowa w pkt 2, przedstawicieli innych organów i służb, a także

a)

laboratoriów i organizacji eksperckich autoryzowanych przez Prezesa Agencji, w przypadku

gdy posiedzenie systemu ma dotyczyć elektrowni jądrowych,

b)

biegłych, ekspertów i przedstawicieli laboratoriów, w przypadku gdy posiedzenie systemu

ma dotyczyć innych obiektów jądrowych;

4)

uwzględnia w sprawozdaniu, o którym mowa w art. 110 pkt 13, informację o funkcjonowaniu

systemu koordynacji, a także dane istotne dla oceny bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej dostarczone przez inne organy.

7.

W ramach systemu koordynacji mogą być powoływane zespoły do spraw szczegółowych zagadnień

związanych z koordynacją kontroli i nadzoru nad działalnością obiektów jądrowych,

w skład których wchodzą reprezentanci wyznaczani przez kierowników organów współdziałających.

Powołując zespół, wyznacza się jego kierownika, a także szczegółowy zakres działania

zespołu.

1.

Autoryzację, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt 11, mogą uzyskać laboratoria i organizacje

eksperckie spełniające następujące wymagania

1)

nie są projektantami, wytwórcami, dostawcami, instalatorami lub przedstawicielami

podmiotów zaangażowanych w projektowanie, budowę lub eksploatację elektrowni jądrowej;

2)

mają do dyspozycji niezbędny personel i odpowiednie wyposażenie umożliwiające właściwe

przeprowadzenie zadań technicznych związanych z kontrolą;

3)

pracownicy odpowiedzialni za kontrole posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie w

przeprowadzaniu kontroli;

4)

gwarantują bezstronne przeprowadzenie kontroli.

2.

Laboratorium lub organizacja ekspercka, które chcą uzyskać autoryzację Prezesa Agencji,

składają do niego wniosek o autoryzację w określonym zakresie, do którego dołączają

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w ust. 1.

3.

Wniosek o autoryzację lub o zmianę zakresu autoryzacji zawiera

1)

nazwę i adres jednostki ubiegającej się o autoryzację lub o zmianę zakresu autoryzacji,

a także jej numer telefonu, numer faksu i adres poczty elektronicznej;

2)

określenie wnioskowanego zakresu autoryzacji albo jego zmiany.

4.

Prezes Agencji dokonuje autoryzacji oraz zmiany jej zakresu, a także odmawia udzielenia

autoryzacji w drodze decyzji administracyjnej. W decyzji tej określa się zakres i

czas trwania autoryzacji.

5.

Przed wydaniem decyzji w zakresie autoryzacji Prezes Agencji

1)

ocenia dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę;

2)

może przeprowadzić kontrolę wstępną u wnioskodawcy w celu weryfikacji spełniania wymagań,

o których mowa w ust. 1.

6.

W przypadku odmowy autoryzacji w określonym zakresie jednostka może wystąpić ze zmienionym

wnioskiem, zawierającym zakres autoryzacji uzgodniony z Prezesem Agencji.

7.

Prezes Agencji prowadzi rejestr jednostek autoryzowanych, w którym gromadzi następujące

dane

1)

nazwę i adres jednostki autoryzowanej oraz jej numer telefonu, numer faksu i adres

poczty elektronicznej;

2)

zakres autoryzacji jednostki organizacyjnej.

8.

Prezes Agencji udostępnia dane zgromadzone w rejestrze, o którym mowa w ust. 7, na

swoich stronach podmiotowych Biuletynu Informacji Publicznej.

(uchylony)

1.

Czynności kontrolne wykonuje się w obecności kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej

lub osoby upoważnionej przez niego na piśmie.

2.

W przypadku nieobecności kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby

przez niego upoważnionej albo w przypadku nieudzielenia upoważnienia, o którym mowa

w ust. 1, czynności kontrolne można wykonywać w obecności innego pracownika kontrolowanej

jednostki organizacyjnej lub przywołanego świadka będącego funkcjonariuszem publicznym

niezatrudnionym w Państwowej Agencji Atomistyki.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku, gdy

1)

istnieje podejrzenie poważnego naruszenia wymagań bezpieczeństwa jądrowego lub ochrony

radiologicznej;

2)

kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej wyraził zgodę na wykonywanie czynności

kontrolnych podczas jego nieobecności lub osoby przez niego upoważnionej;

3)

inspektor dozoru jądrowego przeprowadzający kontrolę podejmie decyzję o przesłuchaniu

pracownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej bez udziału innych osób w sytuacji

podejrzenia naruszenia wymagań bezpieczeństwa jądrowego lub ochrony radiologicznej

w jednostce organizacyjnej;

4)

prowadzona jest kontrola ciągła w elektrowni jądrowej.

1.

Organ dozoru jądrowego może wydać postanowienie o nieujawnianiu tożsamości pracownika

kontrolowanej jednostki organizacyjnej, udzielającego istotnej pomocy lub przekazującego

nieznane wcześniej organowi dozoru jądrowego informacje, istotne z punktu widzenia

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Postanowienie doręcza się kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ dozoru jądrowego udostępnia kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej protokół przesłuchania pracownika, którego

dotyczy postanowienie o nieujawnianiu tożsamości, w sposób uniemożliwiający ustalenie

tożsamości tego pracownika.

3.

W terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 1, kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej przysługuje zażalenie do Prezesa Agencji na

to postanowienie.

4.

Postępowanie w sprawie zażalenia, o którym mowa w ust. 3, jest prowadzone bez udziału

kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej i jest objęte tajemnicą służbową.

5.

W przypadku uwzględnienia zażalenia, o którym mowa w ust. 3, protokół przesłuchania

pracownika podlega zniszczeniu.

1.

Pobranie do badań niezbędnej liczby próbek, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 7,

dokumentuje się w protokole pobrania próbek, który sporządza inspektor dozoru jądrowego.

Jednocześnie pobiera się próbkę kontrolną w rozmiarze odpowiadającym rozmiarowi próbki

pobranej do badań laboratoryjnych.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w trzech egzemplarzach, z których

jeden egzemplarz przekazuje się kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej,

drugi egzemplarz dołącza się do próbki kierowanej do badań laboratoryjnych, a trzeci

- pozostawia się w dokumentacji inspektora dozoru jądrowego.

3.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej zapewnia zapakowanie próbek w sposób

zapobiegający zmianom wpływającym na ich jakość.

4.

Inspektor dozoru jądrowego nadzoruje czynności, o których mowa w ust. 3, i dokonuje

zaplombowania próbek.

5.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej przesyła próbki do laboratorium wskazanego

przez inspektora dozoru jądrowego wraz z wnioskiem inspektora dozoru jądrowego o przeprowadzenie

badań i protokołem, o którym mowa w ust. 1. Próbkę kontrolną przechowuje się w kontrolowanej

jednostce organizacyjnej, w warunkach uniemożliwiających zmianę jej jakości, do dnia

otrzymania orzeczenia o wyniku badań laboratoryjnych.

6.

Laboratorium przeprowadzające badania laboratoryjne próbek sporządza orzeczenie o

wyniku badań laboratoryjnych próbek pobranych podczas kontroli i przekazuje orzeczenie

inspektorowi dozoru jądrowego, który wystąpił z wnioskiem o ich zbadanie, oraz kierownikowi

kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

Kontrolowana jednostka organizacyjna ponosi koszty wykonania badań laboratoryjnych

oraz innych czynności wskazanych w toku kontroli przez organy dozoru jądrowego, a

także opinii wydanych przez wskazane przez Prezesa Agencji laboratoria i organizacje

eksperckie, jak również biegłych, ekspertów i laboratoria.

1.

Inspektor dozoru jądrowego sporządza protokół kontroli, który zawiera w szczególności

1)

nazwę, siedzibę i adres kontrolowanej jednostki organizacyjnej;

2)

imię i nazwisko inspektora dozoru jądrowego;

3)

wskazanie inspektora dozoru jądrowego kierującego kontrolą;

4)

numer i datę upoważnienia inspektora dozoru jądrowego do przeprowadzenia kontroli;

5)

imiona i nazwiska ekspertów lub biegłych uczestniczących w kontroli oraz datę i numer

upoważnienia;

6)

imiona i nazwiska oraz stanowiska służbowe osób składających oświadczenia oraz udzielających

informacji w toku kontroli;

7)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli;

8)

opis dokonanych czynności kontrolnych oraz ustalenie stanu faktycznego;

9)

wzmiankę o poinformowaniu kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej o jego

prawach i obowiązkach oraz pouczenie o prawie, sposobie i terminie zgłoszenia zastrzeżeń

do ustaleń zawartych w protokole kontroli;

10)

informacje o wydanych nakazach i zakazach, o których mowa w art. 68 ust. 1;

11)

treść zaleceń wydanych przez inspektora dozoru jądrowego;

12)

wykaz załączników z podaniem nazwy każdego załącznika;

13)

datę sporządzenia protokołu.

2.

Protokół kontroli podpisuje inspektor dozoru jądrowego oraz kierownik kontrolowanej

jednostki organizacyjnej, a także osoba upoważniona przez kierownika kontrolowanej

jednostki organizacyjnej do reprezentowania go przy dokonywaniu czynności kontrolnych,

jeżeli była obecna przy ich dokonywaniu.

3.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może odmówić podpisania protokołu

kontroli. W takim przypadku składa pisemne wyjaśnienie co do przyczyn odmowy jego

podpisania. O odmowie podpisania protokołu kontroli przez kierownika kontrolowanej

jednostki organizacyjnej, przyczynie odmowy oraz o złożeniu wyjaśnień albo o odmowie

ich złożenia inspektor dozoru jądrowego dokonuje wzmianki w protokole kontroli.

4.

Załączniki do protokołu kontroli stanowią

1)

notatki służbowe z czynności mających znaczenie dla ustaleń kontroli, sporządzone

przez inspektora dozoru jądrowego;

2)

poświadczone za zgodność z oryginałem kopie decyzji mających znaczenie dla ustaleń

kontroli;

3)

dokumenty albo ich kopie poświadczone za zgodność z oryginałem lub dokumenty sporządzone

przez kontrolującego poświadczone za zgodność z dokumentacją źródłową, mające znaczenie

dla ustaleń kontroli;

4)

wydane nakazy i zakazy, o których mowa w art. 68 ust. 1.

5.

Protokół kontroli sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden

przekazuje się kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej.

6.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej może złożyć pisemne zastrzeżenia

lub wyjaśnienia co do ustaleń zawartych w protokole kontroli w terminie 14 dni od

dnia doręczenia mu protokołu kontroli, wskazując jednocześnie stosowne wnioski dowodowe.

7.

Inspektor dozoru jądrowego rozpatruje zgłoszone zastrzeżenia w terminie 14 dni od

dnia ich otrzymania.

8.

W przypadku uwzględnienia zastrzeżeń inspektor dozoru jądrowego uzupełnia protokół

kontroli i przedstawia go ponownie do podpisu kierownikowi kontrolowanej jednostki

organizacyjnej. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

9.

Oczywiste omyłki pisarskie lub rachunkowe są prostowane przez inspektora dozoru jądrowego

i parafowane na tekście protokołu. O sprostowaniu oczywistych omyłek pisarskich lub

rachunkowych inspektor dozoru jądrowego informuje kierownika kontrolowanej jednostki

organizacyjnej.

10.

W przypadku kontroli okresowych lub doraźnych protokół sporządza się niezwłocznie

po zakończeniu kontroli, a w przypadku kontroli ciągłych - raz w miesiącu oraz niezwłocznie

po stwierdzeniu nieprawidłowości istotnych dla bezpieczeństwa jądrowego i ochrony

radiologicznej.

1.

W przypadku stwierdzenia w czasie kontroli bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa

jądrowego lub ochrony radiologicznej organy dozoru jądrowego wydają nakazy lub zakazy,

które zapewnią usunięcie takiego zagrożenia, a w szczególności

1)

nakaz zmniejszenia mocy reaktora;

2)

nakaz zawieszenia eksploatacji obiektu jądrowego;

3)

nakaz wstrzymania instalowania określonych urządzeń;

4)

nakaz wstrzymania pracy z określonym źródłem promieniowania jonizującego;

5)

zakaz wykonywania określonych prac lub czynności.

2.

Nakazy lub zakazy podlegają natychmiastowemu wykonaniu i są wydawane pisemnie, a w

wyjątkowych przypadkach - ustnie, przy czym powinny być niezwłocznie potwierdzone

na piśmie.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

W przypadku stwierdzenia w czasie kontroli okoliczności mających negatywny wpływ na

bezpieczeństwo jądrowe lub ochronę radiologiczną, które nie stanowią naruszenia wymagań

bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej, określonych w przepisach prawa

lub w zezwoleniu, inspektor dozoru jądrowego może wydać zalecenie mające na celu poprawę

stanu bezpieczeństwa jądrowego lub ochrony radiologicznej w kontrolowanej jednostce

organizacyjnej.

1.

Na podstawie protokołu kontroli stwierdzającego stan faktyczny lub prawny niezgodny

z warunkami określonymi w zezwoleniu lub przepisami regulującymi działalność objętą

zezwoleniem Prezes Agencji wydaje decyzję nakazującą usunięcie nieprawidłowości w

wyznaczonym terminie, w szczególności nakazuje

1)

przeprowadzenie przeglądu technicznego lub testów obiektu jądrowego lub jego części

w przypadku konieczności sprawdzenia spełniania warunków bezpieczeństwa jądrowego

i ochrony radiologicznej;

2)

wprowadzenie działań zapobiegawczych mających na celu redukcję narażenia oraz prowadzenia

ich monitoringu;

3)

wstrzymanie prowadzenia działalności z określonymi materiałami jądrowymi, źródłami

promieniowania jonizującego, odpadami promieniotwórczymi lub wypalonym paliwem jądrowym.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej, do której skierowano decyzję, jest obowiązany

w wyznaczonym terminie do zawiadomienia Prezesa Agencji o sposobie usunięcia nieprawidłowości.

Treść decyzji nadzorczych, o których mowa w art. 68 i art. 68b, Prezes Agencji niezwłocznie

ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej, na swoich stronach podmiotowych. Ogłoszeniu

nie podlegają informacje dotyczące ochrony fizycznej, zabezpieczeń materiałów jądrowych,

a także informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów o

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

1.

Na podstawie protokołu kontroli stwierdzającego uchybienia inne niż określone w art.

68b, mogące mieć wpływ na bezpieczeństwo jądrowe lub ochronę radiologiczną, Prezes

Agencji może skierować do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej wystąpienie

pokontrolne w sprawie usunięcia tych uchybień, wskazując termin ich usunięcia.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej, do którego skierowano wystąpienie pokontrolne,

niezwłocznie informuje Prezesa Agencji o usunięciu uchybień, nie później jednak niż

w terminie 14 dni od dnia ich usunięcia.

1.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej prowadzi i przechowuje w siedzibie

jednostki książkę kontroli oraz przechowuje upoważnienia i protokoły kontroli.

2.

W książce kontroli organ dozoru jądrowego dokonuje wpisów o przeprowadzonych kontrolach,

uwzględniając w szczególności

1)

oznaczenie organu dozoru jądrowego;

2)

oznaczenie upoważnienia do kontroli;

3)

zakres przedmiotowy kontroli;

4)

datę podjęcia i zakończenia kontroli;

5)

informacje o wydanych nakazach lub zakazach, o których mowa w art. 68 ust. 1;

6)

uzasadnienie wszczęcia kontroli bez upoważnienia.

3.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej dokonuje wpisów w książce kontroli

o wykonaniu nakazów i zakazów, o których mowa w art. 68 ust. 1, decyzji nakazujących

usunięcie nieprawidłowości, zaleceń pokontrolnych oraz wpisów o uchyleniu tych nakazów,

zakazów, decyzji lub zaleceń.

1.

W przypadku wszczęcia kontroli kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej niezwłocznie

okazuje kontrolującemu książkę kontroli.

2.

Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej jest zwolniony z obowiązku okazania

książki kontroli, jeżeli jej okazanie jest niemożliwe ze względu na udostępnienie

jej innemu organowi kontroli. W takim przypadku kierownik kontrolowanej jednostki

organizacyjnej okazuje książkę kontroli w siedzibie organu dozoru jądrowego w terminie

trzech dni roboczych od dnia zwrotu tej książki przez organ kontroli.

1.

W postępowaniu w sprawach nadzoru i kontroli stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

2.

(uchylony)

Nadzorowi i kontroli, o których mowa w art. 63 ust. 1, wykonywanym na zasadach określonych

w niniejszym rozdziale podlegają także jednostki, na terenie których mogą, w szczególności

w wyniku działalności prowadzonej w przeszłości, znajdować się materiały jądrowe,

źródła promieniotwórcze, urządzenia zawierające takie źródła, odpady promieniotwórcze

lub wypalone paliwo jądrowe, chociażby nie wykonywały one działalności, o której mowa

w art. 4 ust. 1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania praktyki

przez kandydata na inspektora dozoru jądrowego, tryb stwierdzania odbycia tej praktyki,

sposób i tryb przeprowadzania egzaminu kwalifikacyjnego na inspektora dozoru jądrowego,

szczegółowe zadania komisji egzaminacyjnej oraz wysokość wynagrodzenia komisji egzaminacyjnej,

a także wzór zaświadczenia o zdaniu egzaminu kwalifikacyjnego na inspektora dozoru

jądrowego oraz dokumenty dołączane do wniosku o powołanie na inspektora dozoru jądrowego,

kierując się koniecznością zapewnienia wysokiego poziomu szkolenia kandydatów na inspektorów

dozoru jądrowego oraz przeprowadzenia egzaminu w sposób pozwalający na efektywną weryfikację

wiedzy tych kandydatów.

1.

Prezes Agencji dokonuje systematycznej oceny sytuacji radiacyjnej kraju.

2.

W celu dokonania oceny, o której mowa w ust. 1, Prezes Agencji

1)

zbiera, weryfikuje i analizuje informacje otrzymywane ze stacji wczesnego wykrywania

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „stacjami”, z placówek prowadzących pomiary

skażeń promieniotwórczych, zwanych dalej „placówkami”, oraz od służb, które dysponują

danymi potrzebnymi do oceny sytuacji radiacyjnej kraju, w tym służby meteorologicznej;

2)

weryfikuje i analizuje informacje uzyskiwane z innych źródeł;

2a)

przyjmuje i weryfikuje informacje o zdarzeniach radiacyjnych;

3)

tworzy bazy danych i systemy informatyczne istotne dla oceny sytuacji radiacyjnej

kraju;

4)

analizuje i prognozuje rozwój sytuacji radiacyjnej kraju oraz zagrożenia ludności

i środowiska na podstawie informacji, o których mowa w pkt 1 i 2, oraz danych zawartych

w bazach, o których mowa w pkt 3.

3.

Zadania, o których mowa w ust. 2, Prezes Agencji realizuje przy pomocy wydzielonego

w strukturze Państwowej Agencji Atomistyki Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych.

4.

Czas pracy pracowników wykonujących zadania Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych

ustala Prezes Agencji na zasadach przewidzianych w Kodeksie pracy. Nie narusza to innych przepisów w zakresie czasu pracy zawartych w ustawie o służbie cywilnej.

W przypadku gdy informacje otrzymane ze stacji i placówek są niewystarczające do dokonania

oceny sytuacji radiacyjnej kraju, Prezes Agencji prowadzi pomiary mocy dawki promieniowania

jonizującego i skażeń promieniotwórczych w wybranych miejscach na terenie kraju nieobjętych

monitoringiem prowadzonym przez stacje i placówki.

1.

Stacje i placówki, o których mowa w art. 72 ust. 2 pkt 1, działają w Państwowej Agencji

Atomistyki, w jednostkach Polskiej Akademii Nauk i w jednostkach ministrów właściwych

do spraw wewnętrznych, środowiska, energii, szkolnictwa wyższego, rolnictwa, zdrowia

oraz Ministra Obrony Narodowej.

2.

Do zadań stacji należy

1)

prowadzenie ciągłych pomiarów mocy dawki promieniowania gamma;

2)

automatyczne wykrywanie i sygnalizowanie przekroczenia o 15% wartości mocy dawki,

spowodowanego obecnością sztucznych substancji promieniotwórczych;

3)

natychmiastowe, automatyczne przesyłanie danych pomiarowych do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych;

4)

zapewnienie przesyłania danych pomiarowych w sposób dostosowany do modeli obliczeniowych

służących do oceny sytuacji radiacyjnej.

3.

Do zadań placówek należy

1)

wykrywanie, identyfikacja i pomiar skażeń promieniotwórczych w środowisku, artykułach

rolno-spożywczych i produktach żywnościowych;

2)

wstępne opracowywanie wyników pomiarów i przekazywanie ich Prezesowi Agencji.

Prezes Agencji koordynuje działania stacji i placówek, a w szczególności

1)

współdziała z ministrami właściwymi do spraw wewnętrznych, środowiska, energii, szkolnictwa

wyższego, rolnictwa, zdrowia i Ministrem Obrony Narodowej oraz z Prezesem Polskiej

Akademii Nauk;

2)

zatwierdza techniki pomiarowe, programy pomiarowe i organizację pomiarów;

3)

współpracuje z właściwymi jednostkami innych państw w zakresie wykrywania i pomiarów

skażeń promieniotwórczych;

4)

w sytuacji prawdopodobieństwa wystąpienia lub wystąpienia zdarzenia radiacyjnego określa

a)

częstotliwość przekazywania przez stacje wyników pomiarów do Centrum do Spraw Zdarzeń

Radiacyjnych,

b)

miejsca, częstotliwość oraz zakres pomiarów wykonywanych przez placówki, a także częstotliwość

przekazywania przez nie wyników pomiarów do Centrum do Spraw Zdarzeń Radiacyjnych.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz stacji i placówek oraz ich

szczegółowe zadania, jak również sposoby wykonywania tych zadań, przyjmując za kryterium

możliwość uzyskiwania danych niezbędnych dla dokonania oceny sytuacji radiacyjnej

kraju.

Prezes Agencji przyjmuje informacje o zdarzeniach radiacyjnych na terenie kraju, w

szczególności uzyskiwane na podstawie art. 83 i art. 85 ust. 1, a w razie potrzeby

udziela, w oparciu o uzyskane informacje, bezzwłocznej pomocy w ocenie wielkości powstałego

zagrożenia radiacyjnego oraz doradza w zakresie likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia.

1.

Prezes Agencji, wykonując zadania wynikające z międzynarodowego systemu powiadamiania

o zdarzeniach radiacyjnych w zakresie wczesnego powiadamiania o awarii jądrowej, pomocy

w przypadku awarii jądrowej lub zagrożenia radiacyjnego, ochrony fizycznej materiałów

jądrowych i o nielegalnym obrocie tymi materiałami, jak również realizując zobowiązania

Rzeczypospolitej Polskiej wynikające z dwustronnych umów międzynarodowych, powołuje

krajowe punkty kontaktowe.

2.

Do zadań krajowych punktów kontaktowych należy w szczególności

1)

przyjmowanie z MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów kontaktowych innych państw

i organizacji międzynarodowych powiadomień o awariach jądrowych, o bezprawnym użyciu,

przemieszczeniu, przetworzeniu materiałów jądrowych lub zawładnięciu nimi albo o realnej

groźbie popełnienia któregokolwiek z tych czynów, o kradzieży lub utracie źródła wysokoaktywnego

oraz o odnalezieniu źródła niekontrolowanego, a także przyjmowanie próśb tych państw

o udzielenie pomocy w przypadku takich zdarzeń i informowanie ich o tym, czy pomoc

może być udzielona, oraz o warunkach udzielenia i zakresie tej pomocy;

2)

przekazywanie do MAEA, Komisji Europejskiej oraz punktów kontaktowych, o których mowa

w pkt 1, powiadomień o powstałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zdarzeniach

radiacyjnych oraz przypadkach bezprawnego użycia, przemieszczenia, przetworzenia materiałów

jądrowych lub zawładnięcia nimi albo o realnej groźbie popełnienia któregokolwiek

z tych czynów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo innego państwa, o kradzieży

lub utracie źródła wysokoaktywnego oraz o odnalezieniu źródła niekontrolowanego, a

także przekazywanie próśb Rzeczypospolitej Polskiej o udzielenie pomocy w przypadku

takich zdarzeń;

3)

przekazywanie do punktów kontaktowych, o których mowa w pkt 1, innych informacji,

do których udzielania Rzeczpospolita Polska jest obowiązana zgodnie z zawartymi umowami

międzynarodowymi.

Prezes Agencji może powierzyć wykonywanie zadań, o których mowa w art. 72a, art. 74,

art. 76 i art. 77, instytucji wyspecjalizowanej w dziedzinie ochrony radiologicznej.

Na żądanie Prezesa Agencji instytucje, organizacje i osoby posiadające dane i informacje

niezbędne dla analizy i oceny sytuacji radiacyjnej kraju obowiązane są do ich nieodpłatnego

udostępnienia.

Na podstawie oceny sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji

1)

ogłasza komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej, w tym o poziomie skażeń promieniotwórczych

w warunkach normalnych i w sytuacji zdarzeń radiacyjnych;

2)

informuje o powstaniu zagrożenia publicznego o zasięgu wojewódzkim lub krajowym odpowiednio

właściwego wojewodę lub Radę Ministrów;

3)

przekazuje przewodniczącemu odpowiedniego rządowego zespołu do spraw kryzysowych informacje

o zdarzeniu radiacyjnym oraz prognozy rozwoju sytuacji radiacyjnej kraju.

Kwartalne komunikaty dla ludności o sytuacji radiacyjnej kraju Prezes Agencji ogłasza

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W przypadku zdarzenia

radiacyjnego informowanie ludności następuje w trybie określonym w art. 92 ust. 3

i 4.

1.

Ze względu na zasięg skutków wyróżnia się następujące rodzaje zdarzeń radiacyjnych

1)

zdarzenie powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej - zdarzenie radiacyjne, które

powstało na terenie tej jednostki, a zasięg jego skutków nie przekracza granic jej

terenu;

2)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim - zdarzenie radiacyjne,

które powstało na terenie jednostki organizacyjnej albo poza nią w czasie prowadzenia

prac w terenie lub w czasie transportu materiałów jądrowych, źródeł promieniowania

jonizującego, odpadów promieniotwórczych i wypalonego paliwa jądrowego, a zasięg jego

skutków nie przekracza obszaru jednego województwa;

3)

zdarzenie powodujące zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym - zdarzenie radiacyjne

określone w pkt 2, jeżeli zasięg jego skutków przekracza lub może przekroczyć obszar

jednego województwa.

2.

Każde zdarzenie radiacyjne zaistniałe na terenie kraju lub poza jego granicami, którego

zasięg skutków przekracza granice Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi zdarzenie powodujące

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym.

W razie zdarzenia radiacyjnego kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej działalność

określoną w art. 4 ust. 1 obowiązany jest zabezpieczyć miejsce zdarzenia i niezwłocznie

zgłosić to zdarzenie Prezesowi Agencji, a w uzasadnionych przypadkach również innym

organom i służbom, zgodnie z zakładowym planem postępowania awaryjnego.

1.

Zdarzenie radiacyjne powodujące zagrożenie jednostki organizacyjnej, województwa albo

kraju wymaga podjęcia stosownych działań interwencyjnych określonych odpowiednio w

zakładowym, wojewódzkim albo krajowym planie postępowania awaryjnego.

2.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie jednostki organizacyjnej akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje kierownik jednostki, na

której terenie nastąpiło zdarzenie.

3.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu wojewódzkim akcją

likwidacji zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda we współpracy

z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, z zastrzeżeniem ust. 4.

4.

Jeżeli zdarzenie radiacyjne miało miejsce podczas transportu, akcją likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia kieruje osoba odpowiedzialna za bezpieczeństwo przesyłki

w czasie transportu w porozumieniu z wojewodą właściwym dla miejsca zdarzenia działającym

we współpracy z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym.

5.

Podczas zdarzenia radiacyjnego powodującego zagrożenie o zasięgu krajowym akcją likwidacji

zagrożenia i usuwania skutków zdarzenia kieruje minister właściwy do spraw wewnętrznych

przy pomocy Prezesa Agencji.

1.

W razie zdarzenia radiacyjnego spowodowanego przez nieznanego sprawcę służba, która

pierwsza uzyskała informację o zdarzeniu, zabezpiecza miejsce zdarzenia i powiadamia

o zdarzeniu Prezesa Agencji oraz wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, akcją likwidacji zagrożenia i usuwania skutków

zdarzenia kieruje wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia, podejmując stosowne działania

interwencyjne określone w wojewódzkim planie postępowania awaryjnego, z zastrzeżeniem

art. 84 ust. 5.

W przypadku stwierdzenia podwyższonego poziomu mocy dawki promieniowania jonizującego

lub wystąpienia skażeń promieniotwórczych, w tym spowodowanych aktem terroru, z wyłączeniem

zdarzeń radiacyjnych, o których mowa w art. 82, oraz w przypadku znalezienia porzuconej

substancji promieniotwórczej, w tym źródła niekontrolowanego, akcją likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia kieruje wojewoda właściwy dla województwa, na którego

obszarze stwierdzono podwyższony poziom mocy dawki promieniowania jonizującego, wystąpienie

skażeń promieniotwórczych lub znaleziono porzuconą substancję promieniotwórczą, we

współpracy z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, podejmując stosowne działania

interwencyjne określone w wojewódzkim planie postępowania awaryjnego, z zastrzeżeniem

art. 84 ust. 5.

W przypadku wykrycia przez Straż Graniczną lub Służbę Celno-Skarbową próby nielegalnego

przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub wywozu z terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej substancji promieniotwórczej, o ile nie doszło do zdarzenia radiacyjnego,

właściwy terenowy organ Straży Granicznej lub kierownik jednostki organizacyjnej Krajowej

Administracji Skarbowej podejmuje działania określone w procedurze postępowania opracowanej

odpowiednio przez Komendanta Głównego Straży Granicznej lub Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej i uzgodnionej z Prezesem Agencji.

Kierownik jednostki organizacyjnej oraz wojewoda mogą rozszerzyć odpowiednio zakładowy

i wojewódzki plan postępowania awaryjnego, których wzory określono w przepisach wydanych

na podstawie art. 87 pkt 2, o inne elementy niezbędne ze względu na specyfikę jednostki

organizacyjnej albo województwa do sprawnego prowadzenia akcji likwidacji zagrożenia

i usuwania skutków zdarzenia.

W sytuacji zdarzenia radiacyjnego Prezes Agencji prowadzi działania mające na celu

identyfikację materiałów jądrowych, źródeł, odpadów i innych substancji promieniotwórczych

będących przedmiotem nielegalnego obrotu lub nieznanego pochodzenia, a odbioru, transportu,

przechowywania i składowania takich materiałów, źródeł, odpadów i substancji dokonuje

państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, o którym mowa w art. 114 ust.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

krajowy plan postępowania awaryjnego, w tym sposób współdziałania organów i służb

biorących udział w likwidacji zdarzeń radiacyjnych i usuwania ich skutków;

2)

wzór zakładowego i wojewódzkiego planu postępowania awaryjnego, wskazując elementy

istotne dla możliwości szybkiego reagowania właściwych służb;

3)

wartości poziomów interwencyjnych dla poszczególnych rodzajów działań interwencyjnych,

o których mowa w art. 90, oraz kryteria odwołania tych działań, uwzględniając zalecenia

właściwych organizacji międzynarodowych.

1.

Decyzja o wprowadzeniu działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, może być

podjęta po

1)

przekazaniu przez Prezesa Agencji informacji, że w wyniku zdarzenia radiacyjnego powodującego

zagrożenia, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 i 3, może nastąpić przekroczenie

poziomów interwencyjnych;

2)

stwierdzeniu w wyniku analizy celowości prowadzenia działań interwencyjnych, że zmniejszenie

szkody związanej z promieniowaniem uzasadnia spowodowane przez te działania szkody

i koszty, w tym koszty społeczne.

2.

Przy dokonywaniu analizy celowości prowadzenia działań interwencyjnych, o których

mowa w art. 90, należy uwzględnić

1)

dotychczasowy oraz przewidywany przebieg i zasięg zdarzenia;

2)

występujące lub mogące wystąpić wartości dawek promieniowania jonizującego;

3)

liczebność grup osób zagrożonych;

4)

skutki zdrowotne tych działań;

5)

przewidywaną wysokość kosztów oraz skalę skutków ekonomicznych i społecznych tych

działań.

3.

Rodzaj, skala i czas trwania działań interwencyjnych są tak dobrane, żeby korzyści

związane ze zmniejszeniem szkód dla zdrowia, pomniejszone o szkody związane z interwencją,

były jak największe.

1.

Wprowadzenie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, w związku ze zdarzeniem

radiacyjnym, którego zasięg skutków nie przekracza obszaru jednego województwa, następuje

w drodze aktu prawa miejscowego wydanego przez wojewodę właściwego dla miejsca zdarzenia.

2.

Wprowadzenie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, w związku ze zdarzeniem

radiacyjnym, którego zasięg skutków przekracza obszar jednego województwa, następuje

w drodze rozporządzenia Rady Ministrów.

3.

Rozporządzenie, o którym mowa w ust. 2, oprócz ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej, podaje się do publicznej wiadomości przez rozplakatowanie w miejscach publicznych

na obszarze objętym działaniami interwencyjnymi oraz przez ogłoszenie w środkach masowego

przekazu na tym obszarze.

4.

W aktach prawnych, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się przyczyny, datę wprowadzenia

oraz obszar i przewidywany czas obowiązywania działań interwencyjnych, a także rodzaj

niezbędnych działań interwencyjnych.

5.

W sprawach publikacji aktów prawnych, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe

(Dz. U. poz. 24, z późn. zm..

6.

Odwołanie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, na całym obszarze ich

obowiązywania lub na części tego obszaru następuje w trybie przewidzianym dla ich

ogłoszenia.

Działaniami interwencyjnymi wprowadzanymi w razie możliwości przekroczenia poziomów

interwencyjnych są

1)

ewakuacja;

2)

nakaz pozostania w pomieszczeniach zamkniętych;

3)

podanie preparatów ze stabilnym jodem;

4)

zakaz lub ograniczenie: spożywania skażonej żywności i skażonej wody przeznaczonej

do spożycia przez ludzi, żywienia zwierząt skażonymi środkami żywienia zwierząt i

pojenia skażoną wodą oraz wypasu zwierząt na skażonym terenie;

5)

czasowe przesiedlenie ludności;

6)

stałe przesiedlenie ludności.

Działaniami interwencyjnymi, o których mowa w art. 90, kieruje

1)

wojewoda właściwy dla miejsca zdarzenia radiacyjnego - w przypadku zdarzenia radiacyjnego

powodującego zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych - w przypadku zdarzenia radiacyjnego powodującego

a)

zagrożenie publiczne o zasięgu krajowym,

b)

zagrożenie publiczne o zasięgu wojewódzkim, gdy podjęcie i prowadzenie działań interwencyjnych

przekracza możliwości służb podległych wojewodzie.

W zakresie działań interwencyjnych, o których mowa w art. 90, wojewodzie są podporządkowane

organy i jednostki organizacyjne administracji rządowej i samorządu województwa oraz

inne siły i środki wydzielone do jego dyspozycji i skierowane do wykonywania tych

działań.

1.

Ludność, która w przypadku wystąpienia zdarzenia radiacyjnego mogłaby otrzymać dawkę

promieniowania jonizującego przekraczającą dawkę graniczną dla ogółu ludności, jest

okresowo informowana o możliwych do zastosowania środkach ochrony zdrowia oraz o działaniach,

jakie powinna podjąć w razie wystąpienia zdarzenia radiacyjnego (informacja wyprzedzająca).

2.

Po wystąpieniu zdarzenia radiacyjnego, ludność, która może otrzymać dawkę promieniowania

jonizującego przekraczającą dawkę graniczną dla osób z ogółu ludności, jest niezwłocznie

informowana o tym zdarzeniu, podejmowanych działaniach, a w razie potrzeby o stosownych

środkach ochrony zdrowia.

3.

Podmioty właściwe w sprawach opracowywania i przekazywania informacji, o której mowa

w ust. 2, zakres tej informacji oraz sposób jej przekazywania są określone odpowiednio

w wojewódzkim i krajowym planie postępowania awaryjnego.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy ludności, którym jest przekazywana

informacja wyprzedzająca, podmioty właściwe w sprawie opracowywania i przekazywania

informacji wyprzedzającej, zakres tej informacji oraz sposób i częstotliwość jej przekazywania,

mając na względzie potrzebę przygotowania ludności na wystąpienie zdarzenia radiacyjnego,

a także uwzględniając rodzaje działalności, które w przypadku zdarzenia radiacyjnego

mogą prowadzić do narażenia ludności na dawkę promieniowania jonizującego przekraczającą

dawkę graniczną.

1.

Koszty działań interwencyjnych i usuwania skutków zdarzenia radiacyjnego są pokrywane

przez jednostkę organizacyjną, z której przyczyny powstało zdarzenie radiacyjne.

2.

W razie zdarzenia radiacyjnego niepowstałego z przyczyny jednostki organizacyjnej

koszty, o których mowa w ust. 1, są pokrywane przez sprawcę tego zdarzenia, a w razie

zdarzenia, którego sprawca nie jest znany lub nie można od sprawcy uzyskać pokrycia

kosztów oraz w razie zdarzenia powstałego poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej

- z budżetu państwa.

Raport o zdarzeniu radiacyjnym, po zakończeniu działań interwencyjnych, o których

mowa w art. 90, przekazują

1)

wojewoda - ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w przypadku, o którym mowa

w art. 91 pkt 1;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych i Prezes Agencji - Prezesowi Rady Ministrów,

w przypadkach, o których mowa w art. 91 pkt 2.

1.

Jeżeli środki, którymi dysponuje organ kierujący akcją likwidacji zagrożenia i usuwania

skutków zdarzenia, są niewystarczające, organ ten może wprowadzić obowiązek świadczeń

osobistych i rzeczowych.

2.

Do spraw związanych ze świadczeniami, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy dotyczące świadczeń w celu zwalczania klęsk żywiołowych.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej i wojewoda, każdy w swoim zakresie, przeprowadzają

okresowe ćwiczenia w celu przeglądu i aktualizacji planów postępowania awaryjnego.

W przypadku obiektu jądrowego ćwiczenia przeprowadza kierownik jednostki organizacyjnej

począwszy od czynności objętych planem postępowania awaryjnego dla etapu rozruchu

obiektu. Koszty ćwiczeń ponoszą odpowiednio jednostka organizacyjna lub wojewoda.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych przeprowadza okresowo, nie rzadziej niż raz

na trzy lata, ćwiczenia w celu sprawdzenia krajowego planu postępowania awaryjnego.

Koszty związane z przygotowaniem i przeprowadzeniem ćwiczeń pokrywane są z budżetu

ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Po zdarzeniu radiacyjnym żywność i środki żywienia zwierząt podlegają kontroli na

zgodność z maksymalnymi dozwolonymi poziomami skażeń promieniotwórczych, zgodnie z

przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej.

2.

Żywność i środki żywienia zwierząt, w których zawartość skażeń promieniotwórczych

przekracza poziomy, o których mowa w ust. 1, nie są wprowadzane do obrotu, a także

nie mogą być wywożone do państw niebędących członkami Unii Europejskiej.

3.

O każdym przypadku przekroczenia poziomów skażeń promieniotwórczych, o których mowa

w ust. 1, jest informowana Komisja Europejska.

4.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty właściwe do

1)

prowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1,

2)

wydawania decyzji o niedopuszczeniu do obrotu lub o zakazie wywozu do państw niebędących

członkami Unii Europejskiej żywności i środków żywienia zwierząt, o których mowa w

ust. 2,

3)

informowania Komisji Europejskiej w sprawach, o których mowa w ust. 3

- kierując się koniecznością zapewnienia wykonania przepisów obowiązujących w Unii

Europejskiej dotyczących maksymalnych dozwolonych poziomów skażeń radioaktywnych żywności

i środków żywienia zwierząt po awarii jądrowej w Czarnobylu, jak i po przyszłym zdarzeniu

radiacyjnym.

(uchylony)

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, poziom zawartości substancji

promieniotwórczych w surowcach i wyrobach przemysłowych przywożonych na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej po zdarzeniach radiacyjnych, uwzględniając dawki graniczne

promieniowania jonizującego i sposób postępowania z tymi wyrobami.

W rozumieniu niniejszego rozdziału użyte określenia oznaczają

1)

urządzenie jądrowe

a)

reaktor jądrowy, z wyjątkiem reaktora wykorzystywanego w środkach transportu morskiego

lub lotniczego jako źródło mocy bądź napędu, bądź w innym celu,

b)

zakład używający paliwa jądrowego do produkcji materiału jądrowego lub zakład przetwarzania

materiału jądrowego, łącznie z zakładem przerobu wypalonego paliwa jądrowego,

c)

urządzenie, w którym jest przechowywany lub składowany materiał jądrowy, z wyjątkiem

przechowywania związanego z przewozem takiego materiału;

2)

reaktor jądrowy - urządzenie zawierające paliwo jądrowe w stanie, w którym samopodtrzymująca

się reakcja łańcuchowa rozszczepienia jądrowego może następować bez dodatkowego źródła

neutronów;

3)

paliwo jądrowe - materiał, który może wytwarzać energię przez samopodtrzymującą się

reakcję łańcuchową rozszczepienia jądrowego;

4)

materiał jądrowy

a)

paliwo jądrowe, z wyjątkiem uranu naturalnego lub uranu zubożonego, które może wytwarzać

energię w drodze samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego

poza reaktorem jądrowym, zarówno samo, jak i w połączeniu z innymi materiałami,

b)

produkty lub odpady promieniotwórcze - materiał promieniotwórczy wytworzony w procesie

produkcji lub wykorzystywania paliwa jądrowego lub materiał, który stał się promieniotwórczy

przez napromieniowanie w związku z tym procesem, z wyłączeniem izotopów promieniotwórczych,

które osiągnęły końcową fazę ich wytwarzania, tak aby mogły być wykorzystane dla celów

naukowych, medycznych, rolniczych, handlowych lub przemysłowych;

5)

szkoda jądrowa

a)

szkodę na osobie,

b)

szkodę w mieniu,

c)

szkodę w środowisku jako dobru wspólnym - koszty zastosowanych środków mających na

celu przywrócenie stanu środowiska naturalnego, jako dobra wspólnego, sprzed jego

naruszenia, chyba że naruszenie jest nieznaczne

- w zakresie, w jakim szkoda powstała lub wynika z promieniowania jonizującego emitowanego

przez jakiekolwiek źródło promieniowania wewnątrz urządzenia jądrowego lub emitowanego

przez paliwo jądrowe, materiały promieniotwórcze, odpady lub materiał jądrowy, pochodzące

z urządzenia jądrowego, powstałe w nim lub wprowadzone do niego, jeżeli wynikają one

z właściwości promieniotwórczych tej substancji lub z połączenia właściwości promieniotwórczych

z trującymi, wybuchowymi lub innymi niebezpiecznymi właściwościami takiej substancji;

6)

środki przywracające stan środowiska sprzed jego naruszenia - wszelkie właściwie zastosowane

środki mające na celu przywrócenie lub naprawienie uszkodzonych lub zniszczonych składników

środowiska albo, gdy jest to uzasadnione, wprowadzenie ich równoważnych odpowiedników

zastępczych;

7)

środki zapobiegawcze - wszelkie właściwe środki podjęte po wypadku jądrowym celem

zapobieżenia szkodzie jądrowej określonej w pkt 5 lub jej zmniejszenia;

8)

wypadek jądrowy - jakiekolwiek zdarzenie lub serię zdarzeń mających to samo źródło

pochodzenia, które powodują szkodę jądrową lub poważne i bezpośrednie zagrożenie jej

powstaniem;

9)

osoba eksploatująca - podmiot eksploatujący urządzenie jądrowe;

10)

SDR - jednostkę rozrachunkową Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

1.

Naprawienie szkody jądrowej następuje na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w niniejszej ustawie.

2.

Naprawienie szkody jądrowej w środowisku naturalnym jako dobru wspólnym polega na

zwrocie kosztów środków przywracających stan środowiska naturalnego sprzed jego naruszenia

zastosowanych przez upoważnione do tego organy lub na podstawie ich decyzji przez

inne podmioty.

3.

Naprawienie szkody jądrowej obejmuje także zwrot kosztów środków zapobiegawczych.

4.

Jeżeli zastosowanie środków zapobiegawczych spowodowało szkodę na osobie, w mieniu

lub środowisku jako dobru wspólnym, szkodę taką traktuje się jak szkodę jądrową określoną

w art. 100 pkt 5.

1.

Osoba eksploatująca ponosi wyłączną odpowiedzialność za szkodę jądrową spowodowaną

wypadkiem jądrowym w urządzeniu jądrowym lub związaną z tym urządzeniem, chyba że

szkoda nastąpiła bezpośrednio wskutek działań wojennych lub konfliktu zbrojnego.

2.

W czasie transportu materiałów jądrowych odpowiedzialność ponosi osoba eksploatująca

urządzenie jądrowe, z którego ten materiał został wysłany, chyba że umowa z odbiorcą

stanowi inaczej.

3.

Jeżeli poszkodowany, na skutek umyślnego zachowania, przyczynił się do powstania lub

zwiększenia szkody, sąd może zwolnić całkowicie lub częściowo osobę eksploatującą

z obowiązku naprawienia szkody w odniesieniu do szkody doznanej przez poszkodowanego.

1.

Granicą odpowiedzialności osoby eksploatującej za szkodę jądrową jest kwota stanowiąca

równowartość w złotych 300 000 000 SDR.

2.

Jeżeli roszczenia z tytułu szkody jądrowej przekraczają kwotę, o której mowa w ust.

1, osoba eksploatująca ustanawia fundusz ograniczenia odpowiedzialności. Do postępowania

w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu morskiego o ograniczeniu odpowiedzialności za roszczenia morskie, z zastrzeżeniem ust. 3-5.

3.

W sprawach dotyczących ustanowienia funduszu i jego podziału właściwy jest Sąd Okręgowy

w Warszawie.

4.

Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie ustanowienia funduszu i jego podziału powinien

odpowiadać ogólnym warunkom wniosku o wszczęcie postępowania, a ponadto zawierać

1)

nazwę urządzenia jądrowego;

2)

określenie wypadku jądrowego, z którego wynikają roszczenia, i informacje o postępowaniach

zmierzających do ustalenia przebiegu tego wypadku;

3)

określenie rodzaju roszczeń i wierzycieli, na których zaspokojenie fundusz ma być

przekazany, a także informację o znanych wnioskodawcy roszczeniach już dochodzonych

przed sądem;

4)

oświadczenie o gotowości ustanowienia funduszu, uzasadnienie jego wysokości, a także

określenie sposobu jego ustanowienia.

5.

Do wniosku należy dołączyć dokumenty obejmujące dane wpływające na wysokość funduszu.

1.

Osoba eksploatująca jest obowiązana do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za wyrządzoną szkodę jądrową.

2.

W przypadku transportu materiału jądrowego z urządzenia jądrowego, osoba eksploatująca,

niezależnie od obowiązku, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązana do zawarcia umowy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową wyrządzoną w czasie transportu.

3.

Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 1, powstaje nie później

niż w dniu poprzedzającym dzień rozruchu urządzenia jądrowego, a w przypadku urządzeń

niewymagających rozruchu, nie później niż w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia

eksploatacji urządzenia jądrowego.

4.

Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w ust. 2, powstaje nie później

niż w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia transportu materiału jądrowego z urządzenia

jądrowego.

5.

Ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest objęta

odpowiedzialność cywilna osoby eksploatującej za szkody jądrowe wyrządzone w okresie

trwania ochrony ubezpieczeniowej. Zakład ubezpieczeń nie może umownie ograniczyć wypłaty

odszkodowań.

6.

Z zastrzeżeniem ust. 7 minimalna suma gwarancyjna ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1 i 2, w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte umową

ubezpieczenia, wynosi równowartość w złotych 300 000 000 SDR.

7.

Minimalna suma gwarancyjna ubezpieczenia obowiązkowego

1)

o którym mowa w ust. 1, dla reaktora badawczego oraz dla urządzenia jądrowego, w którym

jest przechowywany lub składowany materiał jądrowy pochodzący z reaktora badawczego,

2)

o którym mowa w ust. 2, w przypadku transportu materiału jądrowego pochodzącego z

urządzeń jądrowych, o których mowa w pkt 1

- w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte umową ubezpieczenia,

nie może być niższa od kwoty stanowiącej równowartość w złotych 400 000 SDR, ani wyższa

od kwoty stanowiącej równowartość w złotych 5 000 000 SDR.

8.

W przypadku

1)

gdy w urządzeniu jądrowym, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, przechowywany lub składowany

jest także materiał jądrowy pochodzący z urządzenia jądrowego innego niż urządzenie,

o którym mowa w ust. 7 pkt 1,

2)

łącznego transportu materiału jądrowego pochodzącego z urządzeń jądrowych, o których

mowa w ust. 7 pkt 1, oraz materiału jądrowego pochodzącego z innych urządzeń jądrowych

- minimalna suma gwarancyjna ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa odpowiednio

w ust. 1 i 2, w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte umową ubezpieczenia,

jest równa kwocie, o której mowa w ust. 6.

9.

Do ustalenia równowartości w złotych podanych w ust. 6 i 7 kwot stosuje się kurs średni

ogłoszony przez Narodowy Bank Polski po raz pierwszy w roku, w którym umowa ubezpieczenia

została zawarta.

10.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw energii, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość minimalnej sumy gwarancyjnej

ubezpieczenia obowiązkowego

1)

o którym mowa w ust. 1 - dla urządzeń jądrowych, o których mowa w ust. 7 pkt 1,

2)

o którym mowa w ust. 2 - w przypadku transportu, o którym mowa w ust. 7 pkt 2

- w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte umową ubezpieczenia,

biorąc pod uwagę poszczególne typy urządzeń jądrowych, o których mowa w ust. 7, rodzaje

działalności w nich wykonywanych, skalę potencjalnych zagrożeń, jakie niesie ze sobą

ich wykorzystywanie, oraz społeczno-ekonomiczny charakter działalności osoby eksploatującej.

1.

Osoba eksploatująca urządzenie jądrowe, z którego ma zostać wysłany materiał jądrowy,

jest obowiązana przekazać jednostce organizacyjnej dokonującej jego transportu wystawiony

przez zakład ubezpieczeń dokument potwierdzający spełnienie obowiązku zawarcia umowy

ubezpieczenia, o którym mowa w art. 103 ust. 2.

2.

Dokument, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

nazwę i adres siedziby zakładu ubezpieczeń;

2)

nazwę i adres siedziby osoby eksploatującej;

3)

wskazanie

a)

okresu ubezpieczenia,

b)

wysokości sumy gwarancyjnej;

4)

określenie materiału jądrowego, którego transport jest objęty ubezpieczeniem;

5)

podpis osoby wystawiającej dokument, z podaniem stanowiska służbowego.

3.

Do dokumentu, o którym mowa w ust. 1, dołącza się wydane przez organ dozoru jądrowego

zaświadczenie, potwierdzające że osoba, o której mowa w ust. 2 pkt 2, jest osobą eksploatującą

w rozumieniu art. 100 pkt 9.