Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

1.

Ustawa określa

1)

zasady pełnienia służby na stanowisku komornika sądowego, zwanego dalej „komornikiem”,

2)

prawa i obowiązki komorników,

3)

zasady naboru do zawodu komornika i przygotowania do wykonywania tego zawodu,

4)

funkcjonowanie samorządu komorniczego,

5)

zasady sprawowania nadzoru nad komornikami i samorządem komorniczym

- z uwzględnieniem konieczności zapewnienia należytego wykonywania zadań państwa w

zakresie sprawnej, skutecznej i rzetelnej egzekucji sądowej.

2.

Minister Sprawiedliwości realizuje politykę państwa w zakresie zadań powierzonych

komornikom.

1.

Komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym.

2.

Komornik podlega nadzorowi sądu oraz nadzorowi odpowiedzialnemu prezesa sądu rejonowego,

przy którym działa, zwanego dalej „prezesem właściwego sądu rejonowego”.

3.

Komornik przy wykonywaniu zadań kieruje się dobrem wymiaru sprawiedliwości oraz interesem

publicznym.

1.

Komornik jest organem władzy publicznej w zakresie wykonywania czynności w postępowaniu

egzekucyjnym i zabezpieczającym. Czynności te wykonuje komornik, z uwzględnieniem

wyjątków przewidzianych w ustawach.

2.

Czynności w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz inne ustawowe zadania

komornik wykonuje osobiście. W przypadkach przewidzianych w ustawach komornik może

zlecić wykonywanie określonych czynności asesorowi komorniczemu, zwanemu dalej „asesorem”.

Zlecenie wykonywania tych czynności jest dopuszczalne jedynie w celu przygotowania

do wykonywania zawodu komornika.

3.

Komornikom powierza się następujące zadania

1)

wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach o roszczenia pieniężne i niepieniężne oraz

zabezpieczenie roszczeń, w tym europejskich nakazów zabezpieczenia na rachunku bankowym,

z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm.;

2)

wykonywanie innych tytułów wykonawczych oraz tytułów egzekucyjnych, które podlegają

wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez zaopatrywania ich w klauzulę wykonalności;

3)

wykonywanie postanowień o zabezpieczeniu spadku lub sporządzanie spisu inwentarza;

4)

wykonywanie zadań określonych w innych ustawach.

4.

Komornik, poza zadaniami określonymi w ust. 3, wykonuje następujące czynności

1)

na zlecenie sądu - osobiście doręcza bezpośrednio adresatowi zawiadomienia sądowe,

pisma procesowe oraz inne dokumenty sądowe za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem

daty;

2)

sporządza protokół stanu faktycznego;

3)

na wniosek organizatora licytacji - sprawuje urzędowy nadzór nad dobrowolnymi publicznymi

licytacjami, z przybiciem najniższej lub najwyższej oferty.

5.

Na czynności komornika, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, przysługuje skarga do sądu

rejonowego. Przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w szczególności art. 759 § 2 i art. 767-767

Protokół stanu faktycznego, o którym mowa w art. 3 ust. 4 pkt 2, jest zapisem naocznych

spostrzeżeń komornika poczynionych w toku osobistych oględzin. Przedmiotem protokołu

nie mogą być spostrzeżenia poczynione na podstawie dostępnych komornikowi rejestrów

i innych publicznych źródeł informacji, jak też hipotezy dotyczące określonych zjawisk,

relacji oraz związków przyczynowo-skutkowych. W toku osobistych oględzin komornikowi

nie wolno stosować środków przymusu ani przełamywać oporu osób uczestniczących w czynnościach.

Przepis art. 809 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

Komornik używa tytułu: „Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym... Kancelaria Komornicza

nr... w... „ z podaniem imienia i nazwiska oraz adresu kancelarii komorniczej.

1.

Komornik używa okrągłej pieczęci urzędowej z godłem Rzeczypospolitej Polskiej, wskazującej

w otoku pełnioną funkcję, sąd rejonowy, przy którym działa, siedzibę kancelarii oraz

oznaczony cyfrą rzymską jej numer porządkowy. Komornik używa również pieczęci imiennej.

2.

Zastępca komornika używa pieczęci urzędowej zastępowanego komornika oraz własnej pieczęci

imiennej, z zaznaczeniem, że działa w zastępstwie.

3.

Obowiązek używania pieczęci nie dotyczy pism w postaci elektronicznej.

1.

Komornik, w ramach pełnionej służby, organizuje indywidualną kancelarię komorniczą,

zwaną dalej „kancelarią”.

2.

Kancelaria to zespół osób i środków materialnych służących do obsługi komornika w

zakresie powierzonych mu zadań i czynności.

3.

Siedziba kancelarii znajduje się w rewirze komorniczym, zwanym dalej „rewirem”, w

którym komornik został powołany.

4.

Komornik może prowadzić tylko jedną kancelarię. Komornik nie może tworzyć filii kancelarii,

oddziałów ani innych jednostek organizacyjnych służących jej obsłudze.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb nadawania

numerów porządkowych kancelariom oraz sposób gromadzenia i przetwarzania informacji

w tym zakresie przez właściwe organy nadzoru, mając na względzie zapewnienie przejrzystości

numeracji oraz zagwarantowanie właściwego przepływu informacji między organami nadzoru.

1.

Komornik działa na obszarze swojego rewiru, z uwzględnieniem art. 10.

2.

Rewirem jest obszar właściwości sądu rejonowego, przy którym działa komornik.

3.

W rewirze może działać więcej niż jeden komornik.

4.

Komornicy, których siedziby kancelarii są położone w obszarze właściwości nowo utworzonego

sądu rejonowego, z chwilą jego utworzenia stają się z mocy prawa komornikami przy

tym sądzie.

5.

Jeżeli w obszarze właściwości nowo utworzonego sądu rejonowego nie ma siedziby kancelarii,

do czasu powołania komornika w tym rewirze, czynności egzekucyjne wykonują komornicy

dotychczas właściwi.

6.

W przypadku zniesienia sądu rejonowego komornicy dotychczas działający przy tym sądzie

stają się z mocy prawa komornikami przy sądzie, który swoją właściwością objął obszar

właściwości zniesionego sądu.

7.

Minister Sprawiedliwości na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości prowadzi

i na bieżąco aktualizuje wykaz komorników, w którym wskazuje rewiry położone w obszarach

właściwości poszczególnych sądów apelacyjnych, imiona i nazwiska komorników działających

w tych rewirach oraz numery porządkowe, siedziby i adresy ich kancelarii.

8.

Prezes sądu rejonowego na stronie internetowej sądu prowadzi i na bieżąco aktualizuje

wykaz komorników działających przy tym sądzie, w którym wskazuje imiona i nazwiska

komorników oraz numery porządkowe, siedziby i adresy ich kancelarii. Wykaz podaje

się również do publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej w budynku sądu rejonowego.

9.

W przypadku gdy w danym półroczu zaistnieją przesłanki odmowy przyjmowania przez komornika

spraw z wyboru, na stronie internetowej sądu niezwłocznie zamieszcza się stosowną

wzmiankę o tym fakcie. O zaistnieniu tych przesłanek komornik niezwłocznie powiadamia,

w formie pisemnej, prezesa właściwego sądu rejonowego.

1.

Komornik nie może odmówić przyjęcia wniosku o

1)

wszczęcie egzekucji,

2)

wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia,

3)

wykonanie europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym,

4)

wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu spadku,

5)

sporządzenie spisu inwentarza

- do przeprowadzenia których jest właściwy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

2.

Komornik nie może odmówić wykonania czynności, o których mowa w art. 3 ust. 4 pkt

1 i 2, jeżeli zostały one zlecone przez sąd lub prokuratora.

1.

W sprawach, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, wierzyciel ma prawo wyboru komornika

na obszarze właściwości sądu apelacyjnego, na którym znajduje się siedziba kancelarii

komornika właściwego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, z wyjątkiem spraw

1)

o egzekucję z nieruchomości;

2)

o wydanie nieruchomości;

3)

o wprowadzenie w posiadanie nieruchomości;

4)

o opróżnienie pomieszczeń, w tym lokali mieszkalnych, z osób lub rzeczy;

5)

w których przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku wyboru komornik działa poza obszarem swojego rewiru.

3.

Wierzyciel, dokonując wyboru komornika, składa wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji

pisemne oświadczenie, że korzysta z prawa wyboru komornika.

4.

Komornik wybrany przez wierzyciela odmawia wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia albo wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na

rachunku bankowym, jeżeli spełniony został przynajmniej jeden z poniższych warunków

1)

w zakresie prowadzonych przez niego egzekucji zaległość przekracza 6 miesięcy, chyba

że łączna liczba wszystkich spraw, jakie wpłynęły do kancelarii w roku poprzednim,

nie przekroczyła 1000;

2)

wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 2500, a skuteczność w zakresie prowadzonych

przez niego egzekucji w roku poprzednim nie przekroczyła 35%;

3)

wpływ wszystkich spraw w danym roku przekroczył 5000.

5.

Zaległość, o której mowa w ust. 4 pkt 1, oblicza się, dzieląc liczbę spraw niezałatwionych

w poprzednim półroczu przez średni miesięczny wpływ spraw w poprzednim półroczu. Skuteczność,

o której mowa w ust. 4 pkt 2, oblicza się, ustalając procentowy stosunek liczby spraw

załatwionych przez całkowite wyegzekwowanie dochodzonego świadczenia w roku poprzednim

do liczby spraw, które wpłynęły w roku poprzednim.

6.

W liczbie spraw, o których mowa w ust. 4 i 5, uwzględnia się sprawy, o których mowa

w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, z wyłączeniem spraw

1)

o egzekucję świadczeń powtarzających się;

2)

w których komornik odmówił wszczęcia egzekucji na podstawie ust. 4 i 8;

3)

w których nastąpił zwrot wniosku.

7.

W stosunku do komornika, który rozpoczął działalność, zaległość i skuteczność, o których

mowa w ust. 4, oblicza się po upływie roku następującego po roku, w którym złożył

ślubowanie. W pierwszych dwóch latach kalendarzowych działalności komornik nie może

przyjąć więcej niż 2500 spraw z wyboru wierzyciela w każdym roku.

8.

Komornik wybrany przez wierzyciela może odmówić danemu wierzycielowi przyjęcia sprawy,

jeżeli liczba wniosków egzekucyjnych, jakie wpłynęły do kancelarii w danym roku od

tego wierzyciela, przekroczyła 100.

9.

Na wniosek wierzyciela komornik przekazuje sprawę egzekucyjną wskazanemu przez wierzyciela

komornikowi właściwemu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Do wniosku wierzyciela dołącza się pisemną zgodę wskazanego komornika na przyjęcie

sprawy.

10.

Jeżeli po wszczęciu postępowania komornik stwierdzi, że w momencie złożenia wniosku

przez wierzyciela dłużnik zamieszkiwał poza jego rewirem, a zachodziły przesłanki

do odmowy wszczęcia postępowania, o których mowa w ust. 4, komornik wyda postanowienie

o przekazaniu sprawy komornikowi właściwości ogólnej dłużnika. W przypadku gdy w rewirze

właściwości ogólnej dłużnika działa kilku komorników, przed wydaniem postanowienia

komornik wezwie wierzyciela do wskazania w terminie 7 dni komornika właściwego, któremu

sprawa ma zostać przekazana. Jeżeli wierzyciel w zakreślonym terminie nie wskaże komornika

właściwego, komornik przekaże sprawę komornikowi właściwemu wybranemu według własnego

uznania.

11.

Przepisu art. 775 nie stosuje się.

12.

W przypadku odmowy wszczęcia egzekucji, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

albo wykonania europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, komornik

wydaje postanowienie. Postanowienie to doręcza się tylko wierzycielowi wraz z tytułem

wykonawczym i wnioskiem egzekucyjnym. W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 8,

skarga na postanowienie nie przysługuje.

1.

Na stanowisko komornika może zostać powołana osoba, która

1)

posiada obywatelstwo polskie;

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

jest nieskazitelnego charakteru;

4)

nie była karana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

5)

nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe;

6)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków komornika;

8)

odbyła aplikację komorniczą, zwaną dalej „aplikacją”;

9)

złożyła egzamin komorniczy;

10)

pracowała w charakterze asesora przez okres co najmniej 2 lata;

11)

ukończyła 28 lat.

2.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8-10, nie dotyczą osób, które

1)

uzyskały tytuł naukowy profesora lub stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych;

2)

po uzyskaniu stopnia naukowego doktora nauk prawnych przez okres co najmniej 4 lat,

w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o powołanie na stanowisko

komornika, były zatrudnione na podstawie umowy o pracę na stanowiskach związanych

ze stosowaniem lub tworzeniem prawa;

3)

zajmowały stanowisko sędziego lub prokuratora;

4)

zajmowały stanowisko asesora sądowego przez okres co najmniej 2 lat;

5)

zajmowały stanowisko referendarza sądowego przez okres co najmniej 2 lat;

6)

wykonywały zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza przez okres co najmniej 2

lat;

7)

zajmowały stanowisko radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej przez

okres co najmniej 2 lat.

3.

Wymogi, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9, nie dotyczą osób, które ukończyły aplikację

sędziowską, prokuratorską, adwokacką, radcowską lub notarialną i zdały egzamin sędziowski,

prokuratorski, adwokacki, radcowski lub notarialny, oraz osób, które były zatrudnione

na stanowisku referendarza sądowego.

4.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, nie dotyczy osób

1)

które w okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie

do egzaminu komorniczego przez okres co najmniej 3 lat wykonywały obowiązki aplikanta

sądowego i aplikanta prokuratorskiego lub były zatrudnione na stanowisku asystenta

prokuratora, starszego asystenta prokuratora, asystenta sędziego, starszego asystenta

sędziego lub były zatrudnione w Sądzie Najwyższym, Naczelnym Sądzie Administracyjnym,

Trybunale Konstytucyjnym lub międzynarodowym organie sądowym, w szczególności Trybunale

Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka, i wykonywały

zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego;

2)

które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 3 lat, w

okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego, wykonywały, na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające

wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez

adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej,

jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 723), lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723);

3)

które po ukończeniu wyższych studiów prawniczych przez okres co najmniej 3 lat, w

okresie nie dłuższym niż 6 lat przed dniem złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego, wykonywały, na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej, wymagające

wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane z czynnościami wykonywanymi przez

notariusza w kancelarii notarialnej;

4)

które w terminie określonym w art. 16 nie złożyły wniosku o powołanie na stanowisko

komornika.

5.

Okresy zatrudnienia, o których mowa w ust. 4 pkt 1-3, ustala się jako sumę okresów

obliczonych z zachowaniem proporcjonalności ich wymiaru.

1.

Minister Sprawiedliwości na wniosek zainteresowanego powołuje go na stanowisko komornika,

w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej o zainteresowanym.

Rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

2.

Minister Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko komornika, jeżeli utworzenie

nowej kancelarii w rewirze objętym wnioskiem nie jest celowe lub liczba komorników

działających w danym rewirze jest wystarczająca. Oceny tej Minister Sprawiedliwości

dokonuje, uwzględniając potrzebę prawidłowego i sprawnego wykonywania czynności, o

których mowa w art. 3, stan zaległości i wielkość wpływu spraw w danym rewirze. Minister

Sprawiedliwości może odmówić powołania na stanowisko komornika, zwłaszcza gdy na skutek

powołania komornika średnia liczba spraw w danym rewirze byłaby niższa niż 1000 spraw

przypadających na jednego komornika. Średnią liczbę spraw oblicza się, dzieląc liczbę

spraw, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, z wyłączeniem spraw z wyboru wierzyciela,

które wpłynęły do wszystkich komorników w tym rewirze w roku kalendarzowym poprzedzającym

złożenie wniosku o powołanie na stanowisko komornika, przez liczbę komorników, co

do których wydano decyzję o powołaniu na stanowisko komornika w rewirze na dzień rozpoznawania

wniosku, powiększoną o jeden.

3.

Ogłoszenie o zwolnionym stanowisku komornika Minister Sprawiedliwości udostępnia niezwłocznie

w Biuletynie Informacji Publicznej, chyba że powołanie nowego komornika na zwolnione

stanowisko nie jest celowe. W ogłoszeniu wskazuje się rewir, imię, nazwisko, numer

porządkowy oraz siedzibę i adres kancelarii dotychczasowego komornika oraz zaznacza

się, że osoba, która zostanie powołana na stanowisko komornika, przejmie prowadzenie

spraw dotychczas prowadzonych i niezakończonych przez tego komornika. Wnioski o powołanie

na zwolnione stanowisko składa się do Ministra Sprawiedliwości w terminie miesiąca

od dnia wskazanego w ogłoszeniu.

4.

Minister Sprawiedliwości przesyła odpisy wniosków, o których mowa w ust. 1 i 3, wraz

z załącznikami, radzie właściwej izby komorniczej w celu wyrażenia opinii w terminie

21 dni. Brak opinii nie stanowi przeszkody do nadania wnioskom dalszego biegu.

5.

W tym samym czasie zainteresowany może ubiegać się o powołanie tylko na jedno stanowisko

komornika.

6.

Minister Sprawiedliwości pozostawia bez rozpoznania wnioski złożone po terminie, o

którym mowa w ust. 3, wszystkie wnioski zainteresowanego w przypadku złożenia wniosków

o powołanie na więcej niż jedno stanowisko komornika, a także wnioski, do których

nie załączono dokumentów, o których mowa w art. 13.

1.

Do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza

1)

życiorys;

2)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1

i 6;

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 8-11,

albo dokumenty potwierdzające zaistnienie okoliczności, o których mowa w art. 11 ust.

2-4;

4)

oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

5)

oświadczenie, że nie toczyło się i nie toczy przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne;

6)

zaświadczenie potwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia

obowiązków komornika.

2.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie zamieszcza w nim

klauzulę następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

3.

Do wydania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, stosuje się odpowiednio przepisy

określające zasady wydawania zaświadczeń dla kandydatów na stanowisko sędziowskie.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany może załączyć opinie, świadectwa

i zaświadczenia.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, zainteresowany urodzony przed dniem 1 sierpnia

1972 r. załącza również oświadczenie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186 oraz z 2018 r. poz. 538, 650, 651 i 730), albo informację, o której mowa w art. 7 ust. 3a tej ustawy.

Minister Sprawiedliwości zasięga z Krajowego Rejestru Karnego aktualnej informacji

o zainteresowanym powołaniem na stanowisko komornika.

1.

W terminie miesiąca od dnia zawiadomienia o tym, że decyzja o powołaniu na stanowisko

komornika jest ostateczna, komornik jest obowiązany utworzyć albo objąć kancelarię

i zgłosić ten fakt Ministrowi Sprawiedliwości. W przypadku utworzenia kancelarii,

w zgłoszeniu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, komornik podaje również jej adres.

2.

O utworzeniu albo objęciu kancelarii i jej adresie komornik zawiadamia prezesa właściwego

sądu rejonowego, który w terminie 14 dni sprawdza, czy kancelaria spełnia wymogi przewidziane

w przepisach prawa oraz zapewnia możliwość samodzielnego i niezależnego wykonywania

zadań, o których mowa w art. 3. O wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających

prezes właściwego sądu rejonowego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości.

3.

Komornik zgłasza Ministrowi Sprawiedliwości i prezesowi właściwego sądu rejonowego

każdą zmianę adresu kancelarii w terminie 14 dni od dnia tej zmiany.

4.

Minister Sprawiedliwości, w uzasadnionych przypadkach, może przedłużyć termin, o którym

mowa w ust. 1. Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości w tym przedmiocie nie przysługuje

zażalenie.

5.

W przypadku nieutworzenia albo nieobjęcia kancelarii w terminie, o którym mowa w ust.

1 albo 4, powołanie na stanowisko komornika traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister

Sprawiedliwości.

Wniosek o powołanie na stanowisko komornika można złożyć w terminie 5 lat od odbycia

asesury komorniczej.

1.

Po uzyskaniu od prezesa właściwego sądu rejonowego informacji potwierdzających spełnienie

przez kancelarię wymogów, o których mowa w art. 15 ust. 2, Minister Sprawiedliwości

zawiadamia o tym fakcie prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2.

W terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, prezes właściwego sądu apelacyjnego

odbiera od komornika ślubowanie według następującej roty

„

Ślubuję uroczyście jako komornik powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie z prawem

i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym kierować się

zasadami uczciwości, godności i honoru.

”

.

3.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

4.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego

sądu okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej

o odebraniu od komornika ślubowania.

5.

Jeżeli komornik odmówi złożenia ślubowania lub z własnej winy nie złoży go we wskazanym

terminie, powołanie na stanowisko komornika traci moc. Okoliczność tę stwierdza Minister

Sprawiedliwości.

6.

Z dniem złożenia ślubowania komornik uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których

mowa w art. 3. Z tym dniem nawiązuje się stosunek podległości służbowej komornika

wobec prezesa właściwego sądu rejonowego.

1.

Minister Sprawiedliwości zawiesza komornika w czynnościach, jeżeli

1)

przeciwko komornikowi wszczęto postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 3;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe albo całkowite ubezwłasnowolnienie

komornika ustanowiono doradcę tymczasowego;

3)

nieusprawiedliwiona nieobecność komornika trwa dłużej niż 7 dni albo jeżeli mimo przesłanek,

o których mowa w art. 43 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia ich zaistnienia komornik

nie wystąpił o wyznaczenie zastępcy.

2.

Minister Sprawiedliwości może zawiesić komornika w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam komornik z powodu długotrwałej choroby lub innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko komornikowi wszczęto postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe;

3)

przeciwko komornikowi wniesiono akt oskarżenia w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, z późn. zm., w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

prezes właściwego sądu złożył wniosek o odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska

lub Minister Sprawiedliwości z urzędu wszczął postępowanie w przedmiocie odwołania

komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w art. 19 ust. 1

pkt 3 i 4;

5)

przeciwko komornikowi wszczęto postępowanie dyscyplinarne, w którym zażądano orzeczenia

kary wydalenia ze służby komorniczej albo mimo braku wniosku orzeczono wobec komornika

taką karę.

3.

Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje

zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Do rozpoznania zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o środkach odwoławczych. Przepisów o środkach zapobiegawczych nie stosuje się.

4.

Wniesienie zażalenia na postanowienie o zawieszeniu komornika w czynnościach nie wstrzymuje

jego wykonania.

5.

Sąd rozpoznaje zażalenie na postanowienie o zawieszeniu komornika w czynnościach na

rozprawie w składzie 3 sędziów.

6.

W trakcie zawieszenia komornika w czynnościach

1)

komornik nie ma prawa dokonywać jakichkolwiek czynności wymienionych w art. 3 ani

asystować przy tych czynnościach innemu komornikowi lub zastępcy komornika, również

w charakterze świadka;

2)

komornik nie ma prawa przebywać w pomieszczeniach kancelarii, mieć wglądu w akta prowadzonych

spraw oraz dokumentację, o której mowa w art. 156;

3)

komornik ma prawo uzyskiwać informacje o należnym mu na podstawie art. 48 ust. 2 dochodzie

jedynie za pośrednictwem prezesa właściwego sądu rejonowego;

4)

komornik zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu wszelkich funkcji w samorządzie

komorniczym.

7.

Minister Sprawiedliwości może w każdym stanie sprawy uchylić postanowienie o zawieszeniu

komornika w czynnościach, z wyjątkiem postanowienia wydanego na podstawie ust. 1 pkt

1. Na postanowienie oddalające wniosek o uchylenie prawomocnego postanowienia o zawieszeniu

komornika w czynnościach zażalenie nie przysługuje, z wyjątkiem postanowienia wydanego

na podstawie ust. 1 pkt 3. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

8.

Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2-5,

chyba że zawieszenie zostało uchylone wcześniej;

2)

oddalenia wniosku o odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska ostateczną decyzją,

umorzenia postępowania, stwierdzenia braku podstaw do odwołania, a w przypadku odwołania

komornika z zajmowanego stanowiska ostateczną decyzją - z dniem upływu terminu do

wniesienia skargi do sądu administracyjnego lub prawomocnego oddalenia skargi;

3)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie albo umorzenia postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

4)

wskazanym we wniosku złożonym w tym przedmiocie przez komornika w przypadku, o którym

mowa w ust. 2 pkt 1.

1.

Minister Sprawiedliwości z urzędu odwołuje, w drodze decyzji, komornika z zajmowanego

stanowiska, jeżeli komornik

1)

z powodu choroby lub utraty sił został uznany przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków komornika lub bez uzasadnionej

przyczyny odmówił poddania się badaniu, o którym mowa w art. 26;

2)

ukończył 65. rok życia;

3)

spowodował niedobór finansowy, polegający na wydatkowaniu środków podlegających dokumentacji

na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, w wysokości przekraczającej 15 000

złotych;

4)

nie zawarł umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, zgodnie z przepisami wykonawczymi

wydanymi na podstawie art. 37 ust. 4, lub utracił to ubezpieczenie z zawinionych przez

siebie przyczyn.

2.

Minister Sprawiedliwości, z urzędu lub na wniosek prezesa właściwego sądu rejonowego,

prezesa właściwego sądu okręgowego lub prezesa właściwego sądu apelacyjnego, odwołuje,

w drodze decyzji, komornika z zajmowanego stanowiska, jeżeli komornik

1)

nie wykonał zarządzeń, o których mowa w art. 176 ust. 3;

2)

nie wykonał zaleceń powizytacyjnych sędziego wizytatora;

3)

uporczywie lub rażąco nie stosuje się do orzeczeń sądu wydawanych w trybie nadzoru

judykacyjnego;

4)

uporczywie lub rażąco narusza przepisy w zakresie ustalenia wysokości opłat;

5)

uporczywie lub rażąco narusza przepisy o dopuszczalności przyjmowania spraw z wyboru

wierzyciela;

6)

uporczywie lub rażąco narusza przepisy o dopuszczalności powierzania czynności asesorom;

7)

uporczywie lub rażąco narusza zasady korzystania z prawa do nieobecności, usprawiedliwiania

tych nieobecności albo korzystania z wyznaczonego zastępcy określone w art. 39-41

i art. 43;

8)

podejmował czynności w okresie zawieszenia w czynnościach komornika;

9)

dopuścił się innego uporczywego lub rażącego naruszenia przepisów prawa.

3.

Minister Sprawiedliwości, w przypadku prawomocnego skazania komornika za nieumyślne

przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo skarbowe, może, w drodze decyzji, odwołać

go z zajmowanego stanowiska, mając na uwadze interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości.

4.

Odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust.

2 i 3, następuje po uprzednim wysłuchaniu komornika, chyba że nie jest to możliwe,

oraz zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej, która przedstawia opinię

w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii. Nieprzedstawienie

opinii w tym terminie przez radę właściwej izby komorniczej nie wstrzymuje wydania

decyzji w przedmiocie odwołania komornika z zajmowanego stanowiska. Rada właściwej

izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

1.

Powołanie na stanowisko komornika wygasa z mocy prawa, jeżeli komornik

1)

zmarł;

2)

zrezygnował z pełnienia obowiązków komornika;

3)

został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby komorniczej;

4)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

został prawomocnie ubezwłasnowolniony częściowo albo całkowicie;

6)

utracił obywatelstwo polskie.

2.

O wygaśnięciu powołania na stanowisko komornika z mocy prawa Minister Sprawiedliwości

zawiadamia komornika, prezesa właściwego sądu apelacyjnego, prezesa właściwego sądu

rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej.

1.

Rezygnacja komornika z pełnienia obowiązków następuje z dniem wskazanym w oświadczeniu

o rezygnacji, przy czym dzień ten nie może przypadać wcześniej niż miesiąc ani później

niż 3 miesiące od dnia złożenia Ministrowi Sprawiedliwości oświadczenia o rezygnacji.

W przypadku oznaczenia przez komornika dnia przypadającego wcześniej niż miesiąc od

dnia złożenia oświadczenia o rezygnacji lub braku jego oznaczenia, rezygnacja staje

się skuteczna z upływem miesiąca od dnia jej złożenia. W przypadku oznaczenia przez

komornika dnia przypadającego później niż 3 miesiące od dnia złożenia oświadczenia

o rezygnacji, rezygnacja następuje z upływem 3 miesięcy od dnia jej złożenia.

2.

O przyjęciu rezygnacji Minister Sprawiedliwości zawiadamia komornika, prezesa właściwego

sądu apelacyjnego, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej,

informując jednocześnie o dniu, z którym rezygnacja staje się skuteczna. W przypadku

skutecznego uchylenia się przez komornika od skutków złożonej rezygnacji Minister

Sprawiedliwości zawiadamia o tym fakcie komornika, prezesa właściwego sądu apelacyjnego,

prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej.

1.

W przypadku stwierdzenia oczywistego i rażącego naruszenia przepisów prawa, prezes

właściwego sądu rejonowego, w drodze zarządzenia, odsuwa komornika od wykonywania

czynności na okres do 30 dni. W tym okresie prezes właściwego sądu rejonowego występuje

do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska.

2.

Prezes właściwego sądu rejonowego niezwłocznie zawiadamia prezesa właściwego sądu

apelacyjnego o odsunięciu komornika od wykonywania czynności.

3.

Do komornika odsuniętego od wykonywania czynności stosuje się odpowiednio przepisy

o komorniku zawieszonym w czynnościach.

Minister Sprawiedliwości może przenieść komornika, na jego wniosek, na stanowisko

komornika do innego rewiru, jeżeli przemawiają za tym potrzeby prawidłowego i sprawnego

prowadzenia czynności, o których mowa w art. 3, lub uzasadniony interes komornika.

Przeniesienie oznacza prawo utworzenia nowej kancelarii lub objęcia kancelarii po

komorniku odwołanym, przeniesionym lub komorniku, którego powołanie wygasło z mocy

prawa, o ile ogłoszenie o zwolnionym stanowisku komornika, o którym mowa w art. 12

ust. 3, okazało się w tych przypadkach bezskuteczne.

1.

W przypadku

1)

odwołania komornika z zajmowanego stanowiska z przyczyn, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 4, lub

2)

wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa z przyczyn, o których mowa

w art. 20 ust. 1 pkt 2 i 4-6

- osoba może zostać ponownie powołana na stanowisko komornika, jeżeli spełnia wymogi

określone w art. 11 ust. 1 pkt 1-7.

2.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, co najmniej przez 10 lat nie wykonywała zawodu,

może zostać ponownie powołana na stanowisko komornika po złożeniu egzaminu komorniczego.

1.

Komornik jest obowiązany postępować zgodnie z przepisami prawa, orzeczeniami sądu

wydanymi w trybie nadzoru judykacyjnego, zarządzeniami lub zaleceniami uprawnionych

organów nadzoru administracyjnego, złożonym ślubowaniem i zasadami etyki zawodowej

oraz podnosić kwalifikacje zawodowe.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa

i Prokuratury oraz Krajowej Rady Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, minimum

szkoleniowe komorników i asesorów oraz sposób dokumentowania wykonywania przez nich

obowiązku podnoszenia kwalifikacji zawodowych, uwzględniając efektywność wykonywania

tego obowiązku oraz funkcjonujące systemy punktowe.

Minister Sprawiedliwości, prezes właściwego sądu rejonowego, prezes właściwego sądu

okręgowego, prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej,

z urzędu lub na wniosek zainteresowanego, może skierować komornika na badanie przeprowadzane

przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w celu ustalenia trwałej

niezdolności do pełnienia obowiązków komornika. Koszty badania pokrywa podmiot kierujący

na badanie.

1.

Komornik jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których powziął

wiadomość ze względu na wykonywane czynności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, trwa także po odwołaniu komornika z zajmowanego

stanowiska albo wygaśnięciu powołania na stanowisko komornika z mocy prawa.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ustaje, gdy komornik składa zeznanie jako świadek

lub strona przed sądem lub prokuratorem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru

państwa. W tym przypadku od obowiązku może zwolnić komornika Minister Sprawiedliwości.

4.

W postępowaniu dyscyplinarnym oraz postępowaniu o odwołanie komornika z zajmowanego

stanowiska w trybie przewidzianym w art. 19 ust. 2 przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Komornik, wykonując czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3, ma prawo legitymowania

osób w celu ustalenia ich tożsamości.

1.

Przy wykonywaniu czynności poza kancelarią komornik jest obowiązany okazać identyfikator.

2.

Identyfikator zawiera imię i nazwisko komornika, jego zdjęcie, określenie pełnionej

funkcji i oznaczenie sądu rejonowego, przy którym działa.

3.

Identyfikator wydaje Krajowa Rada Komornicza.

4.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wzór identyfikatora, mając na względzie konieczność zachowania

odpowiedniej przejrzystości i czytelności danych oraz konieczność zabezpieczenia przed

podrobieniem.

1.

Czas pracy komornika jest określony wymiarem jego zadań.

2.

Komornik dostosowuje dni i godziny przyjęć interesantów do miejscowych warunków.

3.

Dni i godziny przyjęć interesantów są zatwierdzane przez prezesa właściwego sądu rejonowego.

4.

Komornik podaje informację o dniach i godzinach przyjęć interesantów na tablicy informacyjnej

umieszczonej przy wejściu do kancelarii.

5.

W sprawach pilnych komornik może przyjąć interesantów poza ustalonymi dniami i godzinami

przyjęć, jeżeli ważny interes strony wymaga niezwłocznego działania komornika.

1.

Należności wyegzekwowane z rachunku bankowego komornik przekazuje wierzycielowi w

terminie 14 dni od dnia ich otrzymania. Pozostałe wyegzekwowane należności komornik

przekazuje wierzycielowi w terminie 4 dni od dnia ich otrzymania. W przypadku egzekucji

świadczeń alimentacyjnych i rentowych komornik przekazuje wierzycielowi wyegzekwowane

należności niezwłocznie, niezależnie od sposobu ich wyegzekwowania.

2.

Jeżeli komornik dopuści do opóźnienia w przekazaniu wyegzekwowanych należności, jest

obowiązany zapłacić uprawnionemu odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot otrzymanych

i nierozliczonych w terminie, chyba że nieprzekazanie należności było spowodowane

zawieszeniem postępowania egzekucyjnego lub wstrzymaniem wykonalności tytułu wykonawczego

przez sąd lub wstrzymaniem przez sąd przekazywania wyegzekwowanych kwot wierzycielowi

w trybie art. 767ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. O każdym przypadku opóźnienia przekazania należności przekraczającego 7 dni komornik

zawiadamia prezesa właściwego sądu rejonowego.

1.

Komornik jest obowiązany do złożenia oświadczenia o swoim stanie majątkowym, zwanego

dalej „oświadczeniem majątkowym”. Oświadczenie majątkowe dotyczy majątku osobistego

oraz objętego małżeńską wspólnością majątkową.

2.

Oświadczenie majątkowe zawiera informacje o

1)

posiadanych zasobach pieniężnych;

2)

posiadanych nieruchomościach i tytułach prawnych do ich posiadania;

3)

posiadanych rzeczach ruchomych o wartości jednostkowej powyżej 10 000 złotych;

4)

posiadanych udziałach i akcjach w spółkach prawa handlowego;

5)

posiadanych instrumentach finansowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm., innych niż wskazane w pkt 4;

6)

dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych

w okresie roku przed dniem, na który składane jest oświadczenie, o ile ich łączna

wartość przekracza 10 000 złotych, i ich źródłach;

7)

nabytym przez składającego oświadczenie albo jego małżonka od Skarbu Państwa, innej

państwowej osoby prawnej, jednostek samorządu terytorialnego, ich związków lub samorządowej

osoby prawnej, mieniu, które podlegało zbyciu w drodze przetargu;

8)

wierzytelnościach i zobowiązaniach pieniężnych o wartości powyżej 10 000 złotych.

3.

Oświadczenie majątkowe składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim

klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie

fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do

odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

4.

Oświadczenie majątkowe składa się przed objęciem stanowiska komornika, a następnie

co roku do dnia 30 kwietnia, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego, a

także w terminie 30 dni od dnia zwolnienia stanowiska komornika.

5.

Oświadczenie majątkowe komornik składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego w 2

egzemplarzach.

6.

Analizy danych zawartych w oświadczeniu majątkowym dokonuje kolegium właściwego sądu

apelacyjnego.

7.

Informacje zawarte w oświadczeniu majątkowym są jawne, także co do imienia i nazwiska,

z wyjątkiem danych adresowych, informacji o miejscu położenia nieruchomości, a także

informacji umożliwiających identyfikację ruchomości komornika.

8.

Na wniosek komornika, który złożył oświadczenie majątkowe, prezes właściwego sądu

apelacyjnego może zdecydować o objęciu informacji zawartych w tym oświadczeniu ochroną

przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli „zastrzeżone”, określoną w przepisach

ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 412 i 650), jeżeli ujawnienie tych informacji mogłoby powodować zagrożenie dla komornika lub

osób dla niego najbliższych. Do zniesienia tej klauzuli uprawnieni są prezes właściwego

sądu apelacyjnego oraz Minister Sprawiedliwości. Przepisu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie stosuje się.

9.

Jawne informacje zawarte w oświadczeniach majątkowych prezes właściwego sądu apelacyjnego

udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej, nie później niż do dnia 30 czerwca

każdego roku.

10.

Oświadczenie majątkowe przechowuje się przez 6 lat.

11.

Jeden egzemplarz oświadczenia majątkowego podmiot uprawniony do odebrania oświadczenia

przekazuje do urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania komornika.

Właściwy urząd skarbowy jest uprawniony do analizy danych zawartych w oświadczeniu,

w tym również do porównania jego treści z treścią uprzednio złożonych oświadczeń oraz

rocznych zeznań podatkowych (PIT). Jeżeli wynik analizy budzi uzasadnione wątpliwości

co do legalności pochodzenia majątku ujawnionego w oświadczeniu, urząd skarbowy kieruje

sprawę do właściwego postępowania, prowadzonego na podstawie odrębnych przepisów.

12.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza oświadczenia

majątkowego, zawierający szczegółowy zakres informacji zawieranych w oświadczeniu

oraz klauzulę, o której mowa w ust. 3, mając na uwadze konieczność rzetelnego wykazania

stanu majątkowego osób obowiązanych do składania oświadczeń.

1.

Komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie,

wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej.

2.

Komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej.

3.

Do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z późn. zm., ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm. oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm., dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

4.

Komornik nie może

1)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;

2)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;

3)

być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego.

5.

Przepisy ust. 2-4 stosuje się do asesorów.

1.

Komornik nie może podejmować dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia na

stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w szkole wyższej w łącznym

wymiarze nieprzekraczającym pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych

na tych stanowiskach, o ile wykonywanie tego zatrudnienia nie przeszkadza w pełnieniu

obowiązków komornika.

2.

Komornik nie może podejmować innego zajęcia ani sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby

w pełnieniu obowiązków komornika, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności lub

przynieść ujmę godności urzędu komornika.

3.

O zamiarze podjęcia lub kontynuowania dodatkowego zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym,

naukowo-dydaktycznym lub naukowym w szkole wyższej oraz zamiarze podjęcia lub kontynuowania

innego zajęcia lub sposobu zarobkowania komornik zawiadamia prezesa właściwego sądu

rejonowego.

4.

Prezes właściwego sądu rejonowego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia,

wydaje decyzję o sprzeciwie wobec zamiaru podjęcia lub kontynuowania przez komornika

zatrudnienia na stanowisku dydaktycznym, naukowo-dydaktycznym lub naukowym w szkole

wyższej, jeżeli uzna, że będzie ono przeszkadzało w pełnieniu obowiązków komornika,

oraz decyzję o sprzeciwie wobec zamiaru podjęcia lub kontynuowania przez komornika

innego zajęcia lub sposobu zarobkowania, które przeszkadzałoby w pełnieniu obowiązków

komornika, mogło osłabiać zaufanie do jego bezstronności lub przynieść ujmę godności

urzędu komornika.

5.

Od decyzji, o której mowa w ust. 4, służy komornikowi odwołanie do Ministra Sprawiedliwości

w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się do asesorów.

1.

Komornik jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić prezesa właściwego sądu rejonowego

o toczącej się sprawie sądowej, w której występuje jako strona lub uczestnik postępowania.

2.

W przypadku wszczęcia przeciwko komornikowi postępowania karnego, komornik zawiadamia

o tym fakcie prezesa właściwego sądu rejonowego oraz Ministra Sprawiedliwości.

1.

Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem

działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności.

2.

Skarb Państwa jest odpowiedzialny za szkodę solidarnie z komornikiem. Skarb Państwa

w przypadku naprawienia szkody ma zwrotne roszczenie do komornika, chyba że szkoda

powstała wyłącznie na skutek stosowania się przez komornika do zarządzeń sądu lub

organów nadzoru administracyjnego. Komornik w przypadku naprawienia szkody ma zwrotne

roszczenie do Skarbu Państwa, jeżeli szkoda powstała wyłącznie na skutek stosowania

się przez komornika do zarządzeń sądu lub organów nadzoru administracyjnego.

3.

Komornik jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem

działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności przez zastępcę będącego asesorem

wyznaczonym w trybie art. 43 ust. 1.

4.

Komornik będący zastępcą innego komornika jest obowiązany do naprawienia szkody wyrządzonej

przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu czynności podejmowanych

w roli zastępcy innego komornika.

1.

Komornik jest obowiązany do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej

za szkody, które mogą zostać wyrządzone w związku z wykonywaniem czynności określonych

w art. 3, w tym czynności wykonywanych jako zastępca innego komornika, a w przypadku

gdy zatrudnia pracowników, również do zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej za szkody, które mogą zostać wyrządzone ich działaniem lub zaniechaniem w

związku z wykonywaniem tych czynności, jak również za działania lub zaniechania asesorów

wyznaczonych w trybie art. 43 ust. 1.

2.

Prezes właściwego sądu rejonowego kontroluje spełnienie obowiązku, o którym mowa w

ust. 1, w ramach kontroli, o której mowa w art. 176 ust. 1. Spełnienie tego obowiązku

ustala się na podstawie okazanej przez komornika polisy lub innego dokumentu ubezpieczenia,

potwierdzającego zawarcie umowy.

3.

W przypadku stwierdzenia niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, prezes właściwego

sądu rejonowego niezwłocznie informuje o tym Ministra Sprawiedliwości.

4.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym

mowa w ust. 1, termin powstania obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną,

biorąc w szczególności pod uwagę specyfikę i zakres realizowanych zadań.

1.

Komornicy opłacają, na potrzeby organów samorządu komorniczego, składki miesięczne,

których procentową wysokość ustala corocznie walne zgromadzenie izby komorniczej.

Wysokość składek różnicuje wyłącznie liczba spraw wpływających w danym roku do prowadzonej

przez komornika kancelarii. Wysokość składki miesięcznej nie może być niższa niż 0,3%

i wyższa niż 1% wynagrodzenia prowizyjnego, uzyskanego w poprzednim miesiącu.

2.

Komornicy w pierwszym roku działalności kancelarii oraz komornicy, do których kancelarii

w poprzednim roku kalendarzowym wpłynęło nie więcej niż 1000 spraw, uiszczają składkę

miesięczną w wysokości nie większej niż 100 złotych.

1.

Komornikowi przysługuje uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 26 dni w roku. Przepisy

art. 152, art. 154

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357) stosuje się odpowiednio, o ile nie są one sprzeczne z przepisami regulującymi pełnienie

służby przez komornika.

2.

Po dziesięciu latach pełnienia służby komornikowi przysługuje corocznie dodatkowe

uprawnienie do wypoczynku w wymiarze 6 dni.

3.

Do okresu służby, od którego zależy wymiar dodatkowego uprawnienia do wypoczynku,

wlicza się wszystkie okresy zatrudnienia w sądzie lub prokuraturze na stanowiskach

asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, sędziego i prokuratora, w Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej na stanowiskach prezesa, wiceprezesa lub radcy,

a także okresy wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego lub zajmowania samodzielnego

stanowiska w organach władzy publicznej, z którym związana była praktyka prawnicza,

oraz inne okresy zatrudnienia, jeżeli z tytułu tego zatrudnienia lub wykonywania zawodu

przysługiwał zwiększony wymiar urlopu.

1.

Komornik ma prawo - za uprzednim powiadomieniem prezesa właściwego sądu rejonowego

- do usprawiedliwionej nieobecności w związku z udokumentowanym wykonywaniem obowiązków

w ramach organów samorządu komorniczego w maksymalnym wymiarze 10 dni w roku.

2.

Prezes właściwego sądu rejonowego wyraża zgodę na dodatkową nieobecność komornika

w związku z udokumentowanym wykonywaniem obowiązków w Krajowej Radzie Komorniczej,

komisji dyscyplinarnej, komisji lub zespołach właściwych w sprawach egzaminu wstępnego

na aplikację, zwanego dalej „egzaminem wstępnym”, i egzaminu komorniczego, obowiązków

komornika wizytatora lub przewodniczącego rady izby komorniczej.

1.

Prezes właściwego sądu rejonowego prowadzi wykaz służbowy komornika, w którym odnotowuje

się dni, w których komornik był nieobecny, ze wskazaniem przyczyn nieobecności. Do

wykazu załącza się dowody usprawiedliwiające nieobecność komornika.

2.

Komornikowi przysługuje uprawnienie do nieobecności na analogicznych zasadach i w

wymiarze jak przysługujące pracownikowi w związku z usprawiedliwioną nieobecnością

w pracy.

3.

W zakresie sposobu i przyczyn usprawiedliwiania nieobecności komornika przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 298 stosuje się odpowiednio.

Jeżeli komornik nie może wykonywać obowiązków z powodu przeszkód prawnych lub faktycznych,

wyznacza się zastępcę komornika.

1.

W przypadku niemożności wykonywania obowiązków z powodu wypoczynku, choroby albo innej

usprawiedliwionej nieobecności, prezes właściwego sądu rejonowego, na wniosek komornika

zawierający wskazanie przyczyny nieobecności, jej okresu oraz osoby zastępcy, wyznacza,

w drodze zarządzenia, zastępcę komornika. O wyznaczeniu zastępcy komornika prezes

właściwego sądu rejonowego zawiadamia za pośrednictwem poczty elektronicznej radę

właściwej izby komorniczej, przesyłając kopię wniosku komornika wraz z załącznikami.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępcą komornika może być

1)

inny komornik albo

2)

asesor zatrudniony w kancelarii nieobecnego komornika, który przepracował na stanowisku

asesora co najmniej 2 lata

- jeżeli wyraził zgodę na pełnienie obowiązków zastępcy komornika w okresie przewidywanej

nieobecności.

3.

Komornik nie może być zastępowany przez asesora dłużej niż 60 dni w roku kalendarzowym.

4.

W zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 3, asesorowi pełniącemu funkcję

zastępcy komornika przysługują prawa i obowiązki komornika.

5.

Prezes właściwego sądu rejonowego odmawia wyznaczenia zastępcy komornika w przypadku

wyczerpania przez komornika przysługującego mu uprawnienia do wypoczynku lub gdy nieobecność

jest nieusprawiedliwiona.

6.

W przypadku gdy wskazany przez komornika zastępca nie spełnia wymogów, o których mowa

w ust. 2, prezes właściwego sądu rejonowego wyraża sprzeciw wobec osoby zastępcy,

o czym niezwłocznie informuje zainteresowanego komornika i wskazanego zastępcę komornika,

wskazując jednocześnie osobę zastępcy według własnego uznania spośród komorników działających

w tym samym rewirze. Jeżeli w tym samym rewirze nie ma komornika, który może pełnić

obowiązki zastępcy komornika, prezes właściwego sądu rejonowego informuje o tym fakcie

prezesa właściwego sądu apelacyjnego, który wskazuje zastępcę komornika z obszaru

okręgu sądu okręgowego, w którym działa komornik.

1.

W przypadku gdy komornik mimo zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 43 ust.

1, nie wystąpił z wnioskiem o wyznaczenie zastępcy komornika lub nie był w stanie

wskazać osoby zastępcy, stosuje się odpowiednio przepis art. 45 ust. 1.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępcą komornika może być inny komornik lub

asesor, który przepracował na stanowisku asesora co najmniej 2 lata. Przepis art.

43 ust. 3 stosuje się.

1.

W przypadku odwołania komornika z zajmowanego stanowiska, wygaśnięcia powołania na

stanowisko komornika z mocy prawa, przeniesienia komornika albo zawieszenia komornika

w czynnościach, zastępcę komornika wyznacza, w drodze zarządzenia, prezes właściwego

sądu apelacyjnego na wniosek rady właściwej izby komorniczej. We wniosku wskazuje

się osobę kandydata na zastępcę komornika i przyczyny zastępstwa.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępcą komornika może być wyłącznie inny komornik.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zastępca komornika może z ważnych przyczyn, za

zgodą prezesa właściwego sądu apelacyjnego, zwalniać lub zatrudniać pracowników kancelarii.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sprawach związanych z organizacją pracy kancelarii

zastępca komornika działa w imieniu zastępowanego komornika. Dokonanie czynności przekraczających

zakres zwykłego zarządu wymaga zgody prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

5.

W przypadku niezłożenia przez radę właściwej izby komorniczej wniosku o wyznaczenie

zastępcy komornika w terminie 7 dni od dnia zaistnienia podstaw jego wyznaczenia określonych

w ust. 1, prezes właściwego sądu apelacyjnego wyznacza zastępcę komornika spośród

członków rady właściwej izby komorniczej.

Z ważnych powodów Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, dokonać zmiany

zastępcy komornika wyznaczonego przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego. Przepis

art. 45 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

W zarządzeniu o wyznaczeniu zastępcy komornika wskazuje się osobę zastępcy oraz czas,

na jaki został on wyznaczony, lub że wyznaczono go na czas nieokreślony. Zarządzenie

zawiera uzasadnienie.

2.

O wyznaczeniu zastępcy komornika prezes właściwego sądu apelacyjnego zawiadamia Ministra

Sprawiedliwości oraz prezesa właściwego sądu rejonowego, doręczając odpis zarządzenia

o wyznaczeniu zastępcy komornika.

3.

Z ważnych powodów, mając na względzie interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości,

Minister Sprawiedliwości, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, o którym

mowa w ust. 2, może wnieść sprzeciw co do osoby zastępcy. Sprzeciw zawiera uzasadnienie.

Od sprzeciwu nie przysługuje odwołanie.

4.

Zarządzenie o wyznaczeniu zastępcy komornika traci moc z dniem wskazanym w sprzeciwie.

O wniesieniu sprzeciwu Minister Sprawiedliwości zawiadamia prezesa właściwego sądu

rejonowego, prezesa właściwego sądu apelacyjnego, zainteresowanego komornika i wyznaczonego

zastępcę komornika oraz radę właściwej izby komorniczej, która niezwłocznie wskazuje

prezesowi właściwego sądu apelacyjnego innego kandydata na zastępcę komornika.

1.

W braku odmiennej umowy między komornikiem a zastępcą komornika, zastępca komornika

pobiera 25% dochodu zastępowanego komornika w pierwszym miesiącu zastępstwa, a w następnych

miesiącach - 50% tego dochodu. Po 6 miesiącach zastępstwa zastępca komornika pobiera

75% dochodu zastępowanego komornika.

2.

Zastępca komornika wyznaczony w związku z zawieszeniem komornika w czynnościach pobiera

75% dochodu zastępowanego komornika, do czasu ustania zawieszenia komornika w czynnościach,

nie dłużej jednak niż przez okres roku od dnia zawieszenia komornika w czynnościach.

Po upływie tego okresu zastępca komornika pobiera 100% dochodu zastępowanego komornika.

3.

Zastępca komornika wyznaczony w związku z odwołaniem komornika z zajmowanego stanowiska,

wygaśnięciem powołania na stanowisko komornika z mocy prawa albo przeniesieniem komornika,

zwany dalej „kuratorem kancelarii”, pobiera 100% dochodu zastępowanego komornika.

4.

Dochodem komornika, o którym mowa w ust. 1-3, są

1)

należne wynagrodzenie prowizyjne od uzyskanych w danym miesiącu opłat egzekucyjnych

oraz

2)

pobrane i ściągnięte w danym miesiącu opłaty komornicze za czynności inne niż wymienione

w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2

- pomniejszone o koszty działalności egzekucyjnej.

1.

Po upływie roku od dnia zawieszenia komornika w czynnościach komornik może, za zgodą

prezesa właściwego sądu rejonowego, podjąć dodatkowe zatrudnienie, inne zajęcie lub

sposób zarobkowania, o ile nie przyniesie to ujmy godności urzędu komornika.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, do czasu ustania zawieszenia komornika w czynnościach,

przepisów art. 34 ust. 1-3 nie stosuje się, a przepisy art. 34 ust. 4 i 5 stosuje

się odpowiednio.

1.

W przypadku odwołania komornika z zajmowanego stanowiska, wygaśnięcia powołania na

stanowisko komornika z mocy prawa albo przeniesienia komornika, z wyjątkiem sytuacji

gdy wygaśnięcie powołania nastąpiło na skutek śmierci albo ubezwłasnowolnienia, jeżeli

należne kuratorowi kancelarii wynagrodzenie prowizyjne oraz pobrane i ściągnięte opłaty

komornicze, o których mowa w art. 48 ust. 4 pkt 2, nie wystarczają na bieżące zaspokojenie

należności powstałych w terminie 3 miesięcy od dnia zwolnienia stanowiska, a wynikających

z zatrudnienia osób, o których mowa w art. 153, oraz kosztów działalności egzekucyjnej,

o których mowa w art. 152 ust. 1 pkt 1, za zobowiązania te odpowiedzialny jest, do

wysokości, w jakiej nie zostały one zaspokojone, odwołany lub przeniesiony komornik

albo komornik, którego powołanie wygasło z mocy prawa. Przepis zdania pierwszego stosuje

się wyłącznie do zobowiązań wynikających z umów, które komornik zawarł przed zwolnieniem

stanowiska.

2.

Odwołany lub przeniesiony komornik albo komornik, którego powołanie wygasło z mocy

prawa, może uchylić się od odpowiedzialności, o której mowa w ust. 1, jeżeli wykaże,

że do nieuregulowania należności doszło na skutek działań lub zaniechań zastępcy komornika

lub kuratora kancelarii.

Do czasu powołania nowego komornika na zwolnione stanowisko kurator kancelarii prowadzi

jedynie postępowania w sprawach niezakończonych oraz sprawach przekazanych w trybie

zbiegu egzekucji. W takim przypadku do kuratora kancelarii stosuje się odpowiednio

przepis art. 33 ust. 3.

1.

Kurator kancelarii sporządza spisy

1)

spraw zakończonych;

2)

spraw niezakończonych;

3)

urządzeń ewidencyjnych niezbędnych do prowadzenia spraw niezakończonych;

4)

zbędnych urządzeń ewidencyjnych;

5)

dokumentacji w kancelarii;

6)

ruchomości stanowiących wyposażenie kancelarii.

2.

Kurator kancelarii doręcza odwołanemu lub przeniesionemu komornikowi albo komornikowi,

którego powołanie wygasło z mocy prawa, a w przypadku śmierci komornika - jego następcy

prawnemu odpisy spisów, o których mowa w ust. 1 pkt 5 i 6.

3.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisów spisów, o których mowa w ust. 1 pkt 5

i 6, odwołany lub przeniesiony komornik albo komornik, którego powołanie wygasło z

mocy prawa, a w przypadku śmierci komornika - jego następca prawny może wnieść do

nich zastrzeżenia lub uwagi.

1.

Kurator kancelarii jest uprawniony do korzystania z pomieszczeń kancelarii na dotychczasowych

zasadach do czasu powołania nowego komornika na zwolnione stanowisko, nie dłużej jednak

niż przez 3 miesiące od dnia wyznaczenia zastępcy. Jeżeli osoba, która zajmowała stanowisko

komornika, była uprawniona do korzystania z pomieszczeń kancelarii jako właściciel

albo uprawniony z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego, wysokość wynagrodzenia za korzystanie z pomieszczeń kancelarii określa umowa między

kuratorem kancelarii a osobą, której przysługuje prawo do korzystania z pomieszczeń

kancelarii. W braku porozumienia wynagrodzenie należy się według cen rynkowych.

2.

Do czasu powołania nowego komornika na zwolnione stanowisko, a w przypadku zarządzenia

likwidacji kancelarii - do dnia jej zakończenia, kurator kancelarii ma prawo korzystania

z ruchomości stanowiących wyposażenie kancelarii, o ile są one niezbędne dla zapewnienia

ciągłości wykonywania zadań i czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 i 4.

1.

W przypadku powołania na stanowisko po odwołanym lub przeniesionym komorniku albo

komorniku, którego powołanie wygasło z mocy prawa, kurator kancelarii przekazuje komornikowi

obejmującemu kancelarię sprawy niezakończone i urządzenia ewidencyjne niezbędne do

prowadzenia spraw niezakończonych, wraz ze spisami, o których mowa w art. 52 ust.

1 pkt 2, 3, 5 i 6, zastrzeżeniami i uwagami, o których mowa w art. 52 ust. 3, oraz

pieczęcią urzędową.

2.

Z przekazania, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, który podpisują kurator

kancelarii i komornik obejmujący kancelarię.

3.

Komornik obejmujący kancelarię może przejąć za wynagrodzeniem ruchomości, o których

mowa w art. 53 ust. 2. Wysokość wynagrodzenia określa umowa między komornikiem obejmującym

kancelarię a osobą, która zajmowała stanowisko komornika, lub innymi osobami, które

wykażą swoje uprawnienia do tych rzeczy. W braku porozumienia wysokość wynagrodzenia

określi sąd, mając na względzie aktualną wartość rynkową rzeczy.

1.

Kurator kancelarii przekazuje komornikowi obejmującemu kancelarię zaliczki na wydatki

i opłaty oraz wszelkie pobrane i nierozchodowane sumy, zgromadzone na wyodrębnionych

rachunkach bankowych kancelarii, o których mowa w art. 154 ust. 2, lub w kasie kancelarii

prowadzonej przez odwołanego lub przeniesionego komornika albo komornika, którego

powołanie wygasło z mocy prawa.

2.

Z przekazania, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, który podpisują kurator

kancelarii i komornik obejmujący kancelarię.

Kurator kancelarii, w terminie 14 dni od dnia przekazania kancelarii komornikowi obejmującemu

kancelarię, sporządza sprawozdanie z pełnienia funkcji, które składa prezesowi właściwego

sądu apelacyjnego, przesyłając odpisy tego sprawozdania prezesowi właściwego sądu

rejonowego i radzie właściwej izby komorniczej. Protokoły, o których mowa w art. 54

ust. 2 i art. 55 ust. 2, wraz z odpisami spisów, o których mowa w art. 52 ust. 1,

stanowią załączniki do sprawozdania.

W przypadku gdy na skutek ogłoszenia, o którym mowa w art. 12 ust. 3, we wskazanym

terminie nie zgłosi się żaden kandydat na zwolnione stanowisko i nie doszło do objęcia

kancelarii w trybie przeniesienia albo gdy powołanie nowego komornika na zwolnione

stanowisko nie było celowe, kurator kancelarii, na zlecenie Ministra Sprawiedliwości,

przeprowadza likwidację kancelarii zastępowanego komornika.

§ 1.

Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771), nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu skarbowego podlegających przekazaniu

opłat egzekucyjnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 1.

Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu naczelnikowi urzędu

skarbowego informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

1.

W przypadku likwidacji kancelarii, kurator kancelarii przekazuje prezesowi właściwego

sądu apelacyjnego sprawy niezakończone i urządzenia ewidencyjne niezbędne do prowadzenia

spraw niezakończonych, wraz ze spisami, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2, 3 i

5, oraz pieczęcią urzędową. Spis, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 6, wraz z pozostałymi

ruchomościami należącymi do odwołanego lub przeniesionego komornika albo komornika,

którego powołanie wygasło z mocy prawa, zwraca się osobie, która zajmowała stanowisko

komornika, lub innym osobom, które wykażą swoje uprawnienia do tych rzeczy.

2.

Z przekazania, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, który podpisują kurator

kancelarii i prezes właściwego sądu apelacyjnego. Z przekazania ruchomości oraz ich

spisu sporządza się odrębny protokół, który podpisują kurator kancelarii i osoby,

które wykażą swoje uprawnienia do tych ruchomości.

1.

Niezwłocznie po sporządzeniu spisów, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2 i 3, kurator

kancelarii przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej akta spraw zakończonych i zbędne

urządzenia ewidencyjne, wraz ze spisami, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 i 4.

Przekazaniu podlega również dokumentacja osobowa, płacowa i podatkowa, którą Krajowa

Rada Komornicza przechowuje na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Z przekazania, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, który podpisują kurator

kancelarii i Prezes Krajowej Rady Komorniczej.

1.

W przypadku likwidacji kancelarii, prezes właściwego sądu apelacyjnego w porozumieniu

z prezesem właściwego sądu rejonowego rozdziela sprawy niezakończone między komorników

działających w rewirze, w którym działał odwołany lub przeniesiony komornik albo komornik,

którego powołanie wygasło z mocy prawa.

2.

Jeżeli przy sądzie rejonowym, na skutek odwołania lub przeniesienia komornika albo

wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa, nie działa żaden komornik

albo rozdzielenie spraw między komorników działających w tym rewirze napotykałoby

trudne do przezwyciężenia przeszkody, prezes właściwego sądu apelacyjnego rozdziela

sprawy niezakończone między komorników działających w obszarze właściwości sądu okręgowego

przełożonego nad sądem rejonowym, przy którym działał komornik odwołany, przeniesiony

albo komornik, którego powołanie wygasło z mocy prawa.

3.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego rozdziela sprawy niezakończone, uwzględniając

w szczególności zaległość i skuteczność w sprawach prowadzonych przez komorników w

ostatnim okresie sprawozdawczym.

4.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego przekazuje komornikom, którzy otrzymali sprawy

w wyniku rozdzielenia spraw niezakończonych, urządzenia ewidencyjne niezbędne do prowadzenia

spraw niezakończonych, wraz ze spisami, o których mowa w art. 52 ust. 1 pkt 2 i 3.

5.

Z czynności, o których mowa w ust. 1 lub 2 oraz 4, sporządza się protokół, który podpisują

prezes właściwego sądu apelacyjnego i komornicy, którzy otrzymali sprawy w wyniku

rozdzielenia spraw niezakończonych.

6.

O rozdzieleniu spraw niezakończonych prezes właściwego sądu apelacyjnego niezwłocznie

zawiadamia kuratora kancelarii.

7.

Komornik, który otrzymał sprawę w wyniku rozdzielenia spraw niezakończonych, niezwłocznie

zawiadamia o tym wierzyciela oraz dłużnika.

1.

W przypadku likwidacji kancelarii kurator kancelarii przekazuje komornikom, którzy

otrzymali sprawy w wyniku rozdzielenia spraw niezakończonych, przypadające na każdą

z tych spraw zaliczki na wydatki i opłaty oraz wszelkie pobrane i nierozchodowane

sumy, zgromadzone na wyodrębnionych rachunkach bankowych kancelarii, o których mowa

w art. 154 ust. 2, lub w kasie kancelarii prowadzonej przez odwołanego lub przeniesionego

komornika albo komornika, którego powołanie wygasło z mocy prawa.

2.

Z przekazania, o którym mowa w ust. 1, sporządza się protokół, który podpisują kurator

kancelarii i komornicy, którzy otrzymali sprawy w wyniku rozdzielenia spraw niezakończonych.

Po dokonaniu czynności, o których mowa w art. 61 ust. 1, kurator kancelarii zamyka

wyodrębnione rachunki bankowe kancelarii, o których mowa w art. 154 ust. 2, i księgę

pieniężną oraz anuluje kwitariusze przychodowe. Zamknięcie wyodrębnionych rachunków

kancelarii, o których mowa w art. 154 ust. 2, wymaga zgody prezesa właściwego sądu

rejonowego.

Kurator kancelarii przeprowadzający jej likwidację może rozwiązać umowę o pracę zawartą

przez odwołanego lub przeniesionego komornika albo komornika, którego powołanie wygasło

z mocy prawa, z osobą zatrudnioną w tej kancelarii za jednomiesięcznym wypowiedzeniem.

1.

Kurator kancelarii, w terminie 14 dni od dnia zakończenia likwidacji, składa prezesowi

właściwego sądu apelacyjnego sprawozdanie z likwidacji kancelarii, przesyłając odpisy

sprawozdania Ministrowi Sprawiedliwości, prezesowi właściwego sądu rejonowego i radzie

właściwej izby komorniczej.

2.

Sprawozdanie z likwidacji kancelarii zawiera w szczególności informacje o stanie kasy

kancelarii na dzień otwarcia i zamknięcia likwidacji oraz stwierdzonych niedoborach

finansowych. Protokoły, o których mowa w art. 58 ust. 2, art. 59 ust. 2, art. 60 ust.

5 i art. 61 ust. 2, stanowią załączniki do tego sprawozdania.

3.

Rada właściwej izby komorniczej wydaje odpis sprawozdania z likwidacji kancelarii

osobie, której kancelaria została zlikwidowana, lub jej następcom prawnym.

Nabór na aplikację przeprowadza się w drodze egzaminu wstępnego.

1.

Przy naborze na aplikację obowiązuje limit przyjęć.

2.

Limit przyjęć na aplikację w danym roku nie może przekraczać 15% ogółu liczby komorników

na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, w terminie

do dnia 1 kwietnia każdego roku, określa limit przyjęć na aplikację z podziałem na

poszczególne izby komornicze, mając na względzie liczbę oraz stopień obciążenia pracą

komorników pełniących służbę na obszarze poszczególnych izb.

4.

Informację o limicie przyjęć niezwłocznie zamieszcza się na stronie internetowej Ministerstwa

Sprawiedliwości oraz udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej.

5.

W przypadku gdy na ostatnie miejsce w ramach limitu przyjęć w danej izbie komorniczej

wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych złożyła więcej niż jedna osoba, która

uzyskała tę samą liczbę punktów z egzaminu wstępnego, limit przyjęć ulega zwiększeniu

o liczbę tych osób.

1.

Egzamin wstępny przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji komorniczej

przy Ministrze Sprawiedliwości, zwane dalej „komisjami kwalifikacyjnymi”.

2.

Egzamin wstępny polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta komorniczego,

zwanego dalej „kandydatem”, z zakresu prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa karnego materialnego, prawa gospodarczego, prawa spółek

handlowych, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa administracyjnego, postępowania administracyjnego, prawa finansowego,

prawa europejskiego, prawa prywatnego międzynarodowego, ustroju sądów oraz ustroju

i zasad wykonywania zawodu komornika.

3.

Egzamin wstępny przeprowadza się raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości.

4.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie egzaminu wstępnego

przez daną komisję kwalifikacyjną w terminie, o którym mowa w ust. 3, Minister Sprawiedliwości

wyznacza dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu wstępnego przez tę komisję kwalifikacyjną,

o którym przewodniczący komisji kwalifikacyjnej zawiadamia kandydatów listem poleconym

oraz obwieszcza na stronie internetowej właściwej izby komorniczej. Przepisy art.

75 ust. 2-4 oraz art. 79 ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio, z wyłączeniem terminu,

o którym mowa w art. 75 ust. 4.

1.

Minister Sprawiedliwości udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej w terminie

do dnia 30 czerwca każdego roku ogłoszenie o egzaminie wstępnym, w którym podaje w

szczególności

1)

termin złożenia zgłoszenia o przystąpieniu do egzaminu wstępnego, zwanego dalej „zgłoszeniem”;

2)

właściwość miejscową każdej komisji kwalifikacyjnej i adres jej siedziby;

3)

termin przeprowadzenia egzaminu wstępnego;

4)

wysokość opłaty za udział w egzaminie wstępnym.

2.

Zgłoszenie zawiera

1)

wniosek o dopuszczenie do egzaminu wstępnego;

2)

kwestionariusz osobowy;

3)

życiorys;

4)

kopię dokumentu potwierdzającego ukończenie wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej

Polskiej i uzyskanie tytułu magistra lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych

w Rzeczypospolitej Polskiej albo zaświadczenie o zdaniu egzaminu magisterskiego;

5)

zaświadczenie o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie

obowiązków aplikanta komorniczego, zwanego dalej „aplikantem”, wydane przez lekarza

medycyny pracy;

6)

dowód uiszczenia opłaty za udział w egzaminie wstępnym;

7)

3 zdjęcia zgodne z wymaganiami obowiązującymi przy wydawaniu dowodów osobistych;

8)

wskazanie adresu poczty elektronicznej kandydata do doręczeń, a w przypadku jego braku

- oświadczenie o nieposiadaniu takiego adresu;

9)

aktualną informację z Krajowego Rejestru Karnego;

10)

oświadczenie, że nie jest przeciwko kandydatowi prowadzone postępowanie o przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

11)

oświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w zakresie niezbędnym

do przeprowadzenia egzaminu wstępnego.

3.

Zamiast dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4, kandydat może złożyć zaświadczenie,

z którego wynika, iż zdał wszystkie egzaminy i odbył praktyki przewidziane w planie

wyższych studiów prawniczych oraz ma wyznaczony termin egzaminu magisterskiego. Warunkiem

dopuszczenia do egzaminu wstępnego takiego kandydata jest złożenie przez niego w siedzibie

komisji kwalifikacyjnej, nie później niż 7 dni przed terminem egzaminu wstępnego,

dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 4.

4.

Wskazanie adresu poczty elektronicznej jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na dokonywanie

kandydatowi doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej.

5.

W przypadku wskazania adresu poczty elektronicznej do czasu przeprowadzenia egzaminu

wstępnego doręczeń dokonuje się wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej na

adres wskazany przez kandydata w zgłoszeniu. W przypadku braku wskazania adresu poczty

elektronicznej przez kandydata doręczeń dokonuje się za pośrednictwem operatora pocztowego

listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.

6.

Doręczenie za pośrednictwem poczty elektronicznej, o którym mowa w ust. 4 i 5, uznaje

się za skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma, z dniem wskazanym w elektronicznym

potwierdzeniu odbioru korespondencji, a w przypadku braku takiego potwierdzenia -

z upływem 14 dni od dnia wysłania.

1.

Zgłoszenie składa się do komisji kwalifikacyjnej, nie później niż 45 dni przed dniem

rozpoczęcia egzaminu wstępnego. Termin do złożenia zgłoszenia nie podlega przywróceniu.

2.

Jeżeli zgłoszenie nie spełnia wymagań formalnych określonych w art. 68 ust. 2 i 3,

przewodniczący komisji kwalifikacyjnej wzywa kandydata do uzupełnienia braków formalnych

w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia zgłoszenia bez rozpoznania.

3.

Jeżeli kandydat nie uzupełni braków formalnych zgłoszenia lub nie spełni warunku,

o którym mowa w art. 68 ust. 3, zgłoszenie pozostawia się bez rozpoznania. O pozostawieniu

zgłoszenia bez rozpoznania przewodniczący komisji kwalifikacyjnej orzeka postanowieniem.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do Ministra Sprawiedliwości. Jeżeli zażalenie

jest zasadne, przewodniczący komisji kwalifikacyjnej może, nie przesyłając akt Ministrowi

Sprawiedliwości, uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę rozpoznać na nowo.

4.

W przypadku niespełniania przez kandydata wymogów, o których mowa w art. 11 ust. 1

pkt 1-6, albo jeżeli zgłoszenie zostało złożone po terminie, o którym mowa w ust.

1, przewodniczący komisji kwalifikacyjnej wydaje decyzję odmawiającą dopuszczenia

kandydata do udziału w egzaminie wstępnym. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do

Ministra Sprawiedliwości.

1.

Kandydat uiszcza opłatę za udział w egzaminie wstępnym, która stanowi dochód budżetu

państwa.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za udział w egzaminie wstępnym - nie wyższą

niż równowartość minimalnego wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847 oraz z 2018 r. poz. 650), zwanego dalej „minimalnym wynagrodzeniem” - uwzględniając konieczność prawidłowego

i sprawnego przeprowadzenia egzaminu wstępnego.

1.

W przypadku wydania postanowienia o pozostawieniu zgłoszenia bez rozpoznania, wydania

decyzji odmawiającej dopuszczenia kandydata do udziału w egzaminie wstępnym albo złożenia

nie później niż 14 dni przed terminem egzaminu wstępnego pisemnego oświadczenia kandydata

o odstąpieniu od udziału w egzaminie wstępnym, dwie trzecie uiszczonej opłaty podlega

zwrotowi na pisemny wniosek kandydata złożony przewodniczącemu komisji kwalifikacyjnej

w terminie 30 dni od dnia złożenia tego wniosku.

2.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach przewodniczący komisji kwalifikacyjnej może

przywrócić termin do złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 1. Przepis art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650) stosuje się odpowiednio. Na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje

zażalenie do Ministra Sprawiedliwości.

O terminie i miejscu przeprowadzenia egzaminu wstępnego przewodniczący komisji kwalifikacyjnej

zawiadamia kandydata, który został zakwalifikowany do udziału w egzaminie wstępnym,

co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia egzaminu wstępnego.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje przed każdym egzaminem, w drodze zarządzenia, zespół

do przygotowania pytań testowych na egzamin wstępny na aplikację komorniczą, zwany

dalej „zespołem do przygotowania pytań testowych”.

2.

W skład zespołu do przygotowania pytań testowych wchodzi

1)

3 przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości,

2)

2 komorników wskazanych przez Krajową Radę Komorniczą

- których wiedza i doświadczenie dają rękojmię prawidłowego przygotowania egzaminu

wstępnego.

3.

Krajowa Rada Komornicza wskazuje kandydatów do zespołu do przygotowania pytań testowych

spośród osób, które posiadają co najmniej pięcioletni staż na stanowisku komornika

oraz wobec których nie toczy się postępowanie dyscyplinarne i nie były karane dyscyplinarnie

w ciągu ostatnich 5 lat.

4.

Na uzasadniony wniosek Ministra Sprawiedliwości Krajowa Rada Komornicza wskazuje kolejnych

kandydatów. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio.

5.

Minister Sprawiedliwości wyznacza przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego zespołu

do przygotowania pytań testowych spośród swoich przedstawicieli. Przewodniczący, a

w przypadku jego nieobecności zastępca przewodniczącego, kieruje pracami zespołu do

przygotowania pytań testowych. Przepis art. 80 stosuje się odpowiednio.

6.

W posiedzeniach zespołu do przygotowania pytań testowych mogą uczestniczyć osoby wyznaczone

przez Ministra Sprawiedliwości.

7.

W trakcie posiedzeń zespołu do przygotowania pytań testowych nie wolno korzystać z

urządzeń służących do przekazu lub odbioru informacji, z wyłączeniem urządzeń zapewnionych

w ramach obsługi administracyjno-biurowej zespołu do przygotowania pytań testowych.

8.

Obsługę administracyjno-biurową zespołu do przygotowania pytań testowych zapewnia

Minister Sprawiedliwości. W ramach obsługi administracyjno-biurowej zespołu do przygotowania

pytań testowych Minister Sprawiedliwości uzgadnia z przewodniczącym lub jego zastępcą

terminarz pracy zespołu do przygotowania pytań testowych oraz zapewnia zespołowi do

przygotowania pytań testowych miejsce i odpowiednie warunki pracy, mając na uwadze

konieczność zabezpieczenia pytań testowych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

1.

Przewodniczący, zastępca przewodniczącego i członkowie zespołu do przygotowania pytań

testowych oraz osoby wyznaczone przez Ministra Sprawiedliwości do obsługi administracyjno-biurowej

zespołu do przygotowania pytań testowych, przed rozpoczęciem jego prac, składają pisemne

zobowiązania do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji dotyczących przygotowywanych

pytań testowych do czasu przeprowadzenia egzaminu wstępnego oraz oświadczenia, że

żadna z osób, o których mowa w art. 81 ust. 1, nie zamierza przystąpić do egzaminu

wstępnego.

2.

Przewodniczącemu, zastępcy przewodniczącego i członkom zespołu do przygotowania pytań

testowych za udział w jego pracach przysługuje wynagrodzenie.

3.

Przewodniczącemu, zastępcy przewodniczącego i członkom zespołu do przygotowania pytań

testowych przysługuje zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach

dotyczących należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub

samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

1.

Nie później niż 90 dni przed terminem egzaminu wstępnego przewodniczący zespołu do

przygotowania pytań testowych zamieszcza na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości

oraz udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej ustalony przez zespół do przygotowania

pytań testowych i zatwierdzony przez Ministra Sprawiedliwości wykaz tytułów aktów

prawnych, według stanu prawnego obowiązującego w dniu ogłoszenia, z których wybrane

stanowią podstawę opracowania pytań testowych na egzamin wstępny.

2.

Zespół do przygotowania pytań testowych sporządza zestaw 150 pytań w formie testu

jednokrotnego wyboru na egzamin wstępny wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi, w

sposób uwzględniający konieczność zabezpieczenia przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

Zespół do przygotowania pytań testowych zapewnia zgodność wykazu prawidłowych odpowiedzi

z obowiązującym stanem prawnym.

3.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury może zgłaszać zespołowi do przygotowania

pytań testowych propozycje pytań testowych wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi.

4.

Sporządzony przez zespół do przygotowania pytań testowych zestaw pytań testowych wraz

z wykazem prawidłowych odpowiedzi przewodniczący zespołu do przygotowania pytań testowych

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości nie później niż 50 dni przed wyznaczonym terminem

egzaminu wstępnego. Minister Sprawiedliwości zapewnia wydrukowanie odpowiedniej liczby

egzemplarzy zestawu pytań testowych wraz z kartami odpowiedzi, wraz z wykazem prawidłowych

odpowiedzi zgodnym ze stanem prawnym obowiązującym na dzień egzaminu, oraz ich doręczenie

poszczególnym komisjom kwalifikacyjnym w sposób uwzględniający konieczność zabezpieczenia

przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

5.

Ostateczną treść wykazu tytułów aktów prawnych oraz pytań testowych zespół do przygotowania

pytań testowych ustala większością głosów w obecności co najmniej 4 członków. W przypadku

równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego zespołu do przygotowania pytań

testowych.

6.

Członkowie zespołu do przygotowania pytań testowych są obowiązani przedstawić Ministrowi

Sprawiedliwości pisemne uzasadnienie prawidłowych odpowiedzi sporządzonych przez nich

pytań testowych, w przypadku zaistnienia wątpliwości dotyczących treści pytań testowych,

a w szczególności w toku procedury odwoławczej od uchwały o wyniku egzaminu wstępnego.

1.

Do wydrukowania i doręczenia zestawów pytań testowych wraz z wykazem prawidłowych

odpowiedzi poszczególnym komisjom kwalifikacyjnym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018), jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób udzielenia

zamówienia, o którym mowa w ust. 1, zapewniając zachowanie uczciwej konkurencji i

równe traktowanie wykonawców oraz mając na uwadze konieczność zabezpieczenia pytań

testowych wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób działania zespołu do przygotowania pytań testowych,

2)

tryb i sposób ustalania wykazu tytułów aktów prawnych, o którym mowa w art. 75 ust.

1,

3)

tryb i sposób zgłaszania propozycji pytań testowych wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi,

4)

tryb i sposób przygotowania, przechowywania oraz przekazywania komisjom kwalifikacyjnym

zestawu pytań testowych wraz z kartą odpowiedzi i wykazem prawidłowych odpowiedzi,

5)

tryb i sposób zapewnienia zgodności wykazu prawidłowych odpowiedzi z obowiązującym

stanem prawnym,

6)

tryb i sposób zapewnienia obsługi administracyjno-biurowej zespołu do przygotowania

pytań testowych,

7)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków zespołu

do przygotowania pytań testowych

- uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego przeprowadzenia naboru na aplikację,

w szczególności konieczność zapewnienia zgodności wykazu tytułów aktów prawnych z

zakresem przedmiotowym egzaminu wstępnego, konieczność zabezpieczenia pytań testowych

wraz z wykazem prawidłowych odpowiedzi przed ich nieuprawnionym ujawnieniem oraz nakład

pracy i zakres obowiązków przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków zespołu

do przygotowania pytań testowych.

1.

Komisje kwalifikacyjne powołuje Minister Sprawiedliwości, w drodze zarządzenia, określając

ich właściwość miejscową. Właściwość miejscowa komisji kwalifikacyjnej obejmuje obszar

właściwości jednej lub kilku izb komorniczych.

2.

Minister Sprawiedliwości, nie później niż 21 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu

wstępnego, może powołać na obszarze właściwości izby komorniczej jedną lub więcej

dodatkowych komisji kwalifikacyjnych, jeżeli przemawiają za tym względy organizacyjne,

a w szczególności liczba kandydatów przystępujących do egzaminu wstępnego. Do dodatkowej

komisji kwalifikacyjnej przepisu art. 79 ust. 5 nie stosuje się.

3.

Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji kwalifikacyjnej.

1.

Komisja kwalifikacyjna składa się z 7 członków. W skład komisji kwalifikacyjnej wchodzą

1)

4 przedstawiciele Ministra Sprawiedliwości,

2)

2 przedstawiciele wskazani przez Krajową Radę Komorniczą,

3)

1 pracownik naukowy, naukowo-dydaktyczny lub dydaktyczny na wydziale prawa w szkole

wyższej w Rzeczypospolitej Polskiej lub Polskiej Akademii Nauk, posiadający co najmniej

stopień naukowy doktora habilitowanego w dziedzinie nauk prawnych

- których wiedza, doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego przebiegu egzaminu

wstępnego.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie mogą być komornikami. Do osób, o których

mowa w ust. 1 pkt 2, przepisy art. 73 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Minister Sprawiedliwości wyznacza przewodniczącego komisji kwalifikacyjnej i jego

zastępcę spośród swoich przedstawicieli.

4.

Komisja kwalifikacyjna czuwa nad prawidłowym przebiegiem egzaminu wstępnego. Przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej, a w przypadku jego nieobecności - zastępca przewodniczącego,

kieruje jej pracami i reprezentuje ją na zewnątrz.

5.

Kadencja komisji kwalifikacyjnej trwa 2 lata.

6.

Niewskazanie przedstawicieli do pracy w komisji kwalifikacyjnej przez obowiązane organy

lub niestawiennictwo członka komisji kwalifikacyjnej nie wstrzymuje jej prac.

7.

Przewodniczącemu, zastępcy przewodniczącego i członkowi komisji kwalifikacyjnej przysługuje

zwrot kosztów podróży i noclegów na zasadach określonych w przepisach dotyczących

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

8.

Przewodniczącemu, zastępcy przewodniczącego i członkom komisji kwalifikacyjnej niebędącym

pracownikami administracji rządowej przysługuje wynagrodzenie za udział w jej pracach.

9.

Obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji kwalifikacyjnej, w tym przeprowadzanie

egzaminu wstępnego, jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej zapewnia

właściwa ze względu na siedzibę komisji kwalifikacyjnej rada izby komorniczej.

10.

Koszty przeprowadzenia egzaminu wstępnego oraz wydatki związane z działalnością komisji

kwalifikacyjnej pokrywają rady właściwych izb komorniczych ze środków pochodzących

z części budżetu państwa, która pozostaje w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości, przekazanych

na zadanie zlecone, o którym mowa w ust. 9, z wyjątkiem wynagrodzeń przewodniczącego,

zastępcy przewodniczącego i członków komisji kwalifikacyjnej, które są pokrywane bezpośrednio

przez Ministra Sprawiedliwości.

1.

Członkostwo w komisji kwalifikacyjnej wygasa w przypadku śmierci członka komisji kwalifikacyjnej.

2.

Minister Sprawiedliwości odwołuje członka komisji kwalifikacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka komisji kwalifikacyjnej;

3)

niespełnienia warunków, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2;

4)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków;

5)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe.

3.

Minister Sprawiedliwości, mając na względzie interes publiczny, może odwołać członka

komisji kwalifikacyjnej w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego

w związku z podejrzeniem o popełnienie przez niego przestępstwa umyślnego ściganego

z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego.

4.

Wygaśnięcie członkostwa w komisji kwalifikacyjnej lub odwołanie członka komisji kwalifikacyjnej

nie wstrzymuje jej prac.

5.

W przypadku wygaśnięcia członkostwa w komisji kwalifikacyjnej lub odwołania członka

komisji kwalifikacyjnej przed upływem kadencji, Minister Sprawiedliwości powołuje

niezwłocznie nowego członka na okres do końca kadencji. W przypadku członka, o którym

mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2, Krajowa Rada Komornicza, w terminie 7 dni od dnia jego

odwołania lub wygaśnięcia kadencji, wskazuje nowego kandydata na członka komisji kwalifikacyjnej.

Przepisy art. 73 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Członek komisji kwalifikacyjnej podlega wyłączeniu z jej prac, jeżeli kandydat zakwalifikowany

do egzaminu wstępnego przed tą komisją jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku osobistym innego rodzaju, który mógłby wywoływać

wątpliwości co do bezstronności członka komisji kwalifikacyjnej.

2.

Powody wyłączenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 lit. b, trwają pomimo ustania

małżeństwa lub przysposobienia.

3.

Członkowie komisji kwalifikacyjnej najpóźniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia egzaminu

wstępnego składają pisemne oświadczenia, iż nie występują okoliczności, o których

mowa w ust. 1.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, składane jest pod rygorem odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.

Pracownikowi przysługuje zwolnienie od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia

w celu uczestniczenia w egzaminie wstępnym.

1.

Egzamin wstępny odbywa się w obecności co najmniej 3 członków komisji kwalifikacyjnej.

2.

Nieobecność kandydata podczas egzaminu wstępnego albo stawienie się na egzamin wstępny

po jego rozpoczęciu, bez względu na przyczynę, uważa się za odstąpienie od udziału

w egzaminie wstępnym.

3.

Kandydaci podczas egzaminu wstępnego nie mogą korzystać z tekstów aktów prawnych,

komentarzy, orzecznictwa oraz innej pomocy, a także nie mogą posiadać urządzeń służących

do przekazu lub odbioru informacji.

4.

Przewodniczący komisji kwalifikacyjnej wyklucza z egzaminu wstępnego kandydata, który

podczas egzaminu wstępnego korzystał z pomocy innej osoby, posługiwał się niedozwolonymi

materiałami lub posiadał niedozwolone urządzenia, pomagał pozostałym kandydatom lub

w inny sposób zakłócał przebieg egzaminu wstępnego.

5.

Wykluczenie, o którym mowa w ust. 4, następuje w drodze postanowienia, na które nie

przysługuje zażalenie.

6.

Postanowienie o wykluczeniu z egzaminu wstępnego kandydata stanowi podstawę do wydania

przez komisję kwalifikacyjną w stosunku do tego kandydata uchwały o negatywnym wyniku

egzaminu wstępnego.

1.

Egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań,

zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa,

oraz karty odpowiedzi. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza

na karcie odpowiedzi stanowiącej integralną część testu. Za każdą prawidłową odpowiedź

kandydat otrzymuje 1 punkt.

2.

Wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji

odpowiedzi (A albo B, albo C).

3.

Zmiana zakreślonej odpowiedzi jest niedozwolona.

4.

Wyłączną podstawę ustalenia wyniku kandydata stanowią odpowiedzi zakreślone na karcie

odpowiedzi.

5.

Prawidłowość odpowiedzi ocenia się według stanu prawnego obowiązującego w dniu egzaminu

wstępnego.

6.

Test sprawdza komisja kwalifikacyjna w składzie, który przeprowadza egzamin wstępny.

7.

Pozytywny wynik egzaminu wstępnego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej

100 punktów.

1.

Z przebiegu egzaminu wstępnego sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują

członkowie komisji kwalifikacyjnej uczestniczący w egzaminie wstępnym. Członkowie

komisji kwalifikacyjnej mogą zgłaszać uwagi do protokołu.

2.

W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji kwalifikacyjnej

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości poświadczony za zgodność z oryginałem odpis

protokołu.

3.

Dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu wstępnego, po jego zakończeniu,

przewodniczący komisji kwalifikacyjnej przekazuje radzie właściwej izby komorniczej,

z czego sporządza się protokół. W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący

komisji kwalifikacyjnej przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości odpis protokołu poświadczony

za zgodność z oryginałem.

1.

Po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego komisja kwalifikacyjna podejmuje uchwałę o wyniku

egzaminu wstępnego. Uchwałę tę komisja kwalifikacyjna dołącza do akt osobowych kandydata

oraz doręcza jej uwierzytelniony za zgodność z oryginałem odpis kandydatowi, Ministrowi

Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej i radzie właściwej izby komorniczej.

2.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały komisji kwalifikacyjnej o wyniku egzaminu

wstępnego, kandydatowi służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Minister Sprawiedliwości

rozstrzyga odwołanie w drodze decyzji.

3.

Jeżeli w trakcie rozpoznania odwołania od uchwały, o której mowa w ust. 1, zostanie

stwierdzony błąd rachunkowy w uchwale o wyniku egzaminu wstępnego, Minister Sprawiedliwości

uchyla uchwałę i przekazuje sprawę komisji kwalifikacyjnej do ponownego rozpoznania.

Przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się. W przypadku stwierdzenia oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej

w uchwale o wyniku egzaminu wstępnego Minister Sprawiedliwości odsyła uchwałę w celu

jej sprostowania.

4.

Minister Sprawiedliwości zawiadamia o wynikach egzaminu wstępnego rady izb komorniczych

i udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej imiona i nazwiska osób, które uzyskały

pozytywny wynik egzaminu wstępnego, oraz imiona ich rodziców.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i termin zgłaszania kandydatów na członków komisji kwalifikacyjnej oraz powoływania

i odwoływania członków komisji kwalifikacyjnej,

2)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego oraz członków komisji

kwalifikacyjnej,

3)

zakres informacji zawartych w kwestionariuszu osobowym kandydata,

4)

szczegółowy sposób przeprowadzania egzaminu wstępnego, w szczególności sposób działania

komisji kwalifikacyjnej oraz sposób zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej

komisji kwalifikacyjnej przez izby komornicze, w tym przekazywania środków, sprawowania

nadzoru nad ich wydatkowaniem i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą

- uwzględniając konieczność prawidłowego, terminowego i sprawnego przeprowadzenia

naboru na aplikację i przebiegu egzaminu wstępnego, zapewnienia zachowania bezstronności

pracy komisji kwalifikacyjnej oraz liczbę osób, które złożyły zgłoszenie, zakres i

nakład pracy przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków komisji kwalifikacyjnej

oraz tryb wypłacania ich wynagrodzenia, a także konieczność uzyskania informacji niezbędnych

do prawidłowego przeprowadzenia egzaminu wstępnego.

1.

Aplikantem może zostać ten, kto

1)

spełnia wymogi określone w art. 11 ust. 1 pkt 1-6;

2)

uzyskał pozytywny wynik egzaminu wstępnego z liczbą punktów kwalifikującą kandydata

do przyjęcia na aplikację w ramach określonego limitu przyjęć.

2.

Wpis na listę aplikantów komorniczych następuje na wniosek kandydata, na podstawie

uchwały rady izby komorniczej właściwej ze względu na miejsce złożenia zgłoszenia.

W uchwale o wpisie na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej jest obowiązana

wskazać komornika, w którego kancelarii aplikant jest albo zostanie zatrudniony.

3.

Wniosek o wpis na listę aplikantów komorniczych może zostać złożony w ciągu 2 lat

od dnia doręczenia uchwały o wyniku egzaminu wstępnego. Do wniosku kandydat załącza

informację o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego opatrzoną datą nie wcześniejszą

niż miesiąc przed dniem złożenia wniosku oraz oświadczenie, że nie jest przeciwko

niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub

przestępstwo skarbowe.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie zamieszcza w nim klauzulę

następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia.

5.

Kandydatowi spełniającemu warunki, o których mowa w ust. 1, nie można odmówić wpisu

na listę aplikantów komorniczych.

1.

Rada izby komorniczej podejmuje uchwałę w sprawie wpisu na listę aplikantów komorniczych

w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o wpis.

2.

Od uchwały, o której mowa w ust. 1, służy odwołanie do Krajowej Rady Komorniczej w

terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały.

3.

Od ostatecznej uchwały o odmowie wpisu na listę aplikantów komorniczych kandydatowi

służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały.

4.

W przypadku niepodjęcia uchwały przez radę izby komorniczej w terminie 30 dni od dnia

złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów komorniczych lub niepodjęcia uchwały przez

Krajową Radę Komorniczą w terminie 30 dni od dnia doręczenia odwołania, kandydatowi

służy skarga na bezczynność do sądu administracyjnego.

1.

Rada izby komorniczej doręcza Ministrowi Sprawiedliwości uchwałę o wpisie na listę

aplikantów komorniczych wraz z aktami osobowymi kandydata w terminie 30 dni od dnia

jej podjęcia. Rada izby komorniczej zawiadamia Ministra Sprawiedliwości o każdej uchwale

o odmowie wpisu na listę aplikantów komorniczych w terminie 30 dni od dnia jej podjęcia.

2.

Jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych

informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi

kandydata radzie właściwej izby komorniczej w celu uzupełnienia.

1.

Wpis na listę aplikantów komorniczych uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości

nie wyrazi sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały, o której

mowa w art. 90 ust. 1, wraz z aktami osobowymi kandydata. W przypadku, o którym mowa

w art. 90 ust. 2, bieg tego terminu liczy się od dnia ponownego doręczenia uchwały

wraz z aktami osobowymi kandydata. Minister Sprawiedliwości wyraża sprzeciw w formie

decyzji.

2.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości może być zaskarżona do sądu administracyjnego przez

kandydata w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

1.

Niezwłocznie po dokonaniu wpisu na listę aplikantów komorniczych rada izby komorniczej

wyznacza aplikantowi termin ślubowania. Przewodniczący rady właściwej izby komorniczej

odbiera od aplikanta ślubowanie według następującej roty

„

Ślubuję uroczyście jako aplikant komorniczy powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie

z prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym kierować

się zasadami uczciwości, godności i honoru.

”

.

2.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

1.

Aplikacja rozpoczyna się 1 stycznia każdego roku, trwa 2 lata i polega na zaznajomieniu

aplikanta z całokształtem pracy komornika, przygotowaniu do należytego i samodzielnego

wykonywania zawodu komornika oraz przyswojeniu zasad etyki zawodowej.

2.

Aplikanci odbywają w trakcie pierwszego roku aplikacji szkolenie z zakresu działania

sądownictwa powszechnego.

3.

Krajowa Rada Komornicza zawiera co roku z Dyrektorem Krajowej Szkoły Sądownictwa i

Prokuratury porozumienie w sprawie odbywania przez aplikantów szkolenia z zakresu

działania sądownictwa powszechnego, w którym ustala się plan szkolenia, mając na uwadze

zarówno praktyczne, jak i teoretyczne zapoznanie aplikantów ze sposobem funkcjonowania

sądów powszechnych, sposób jego odbywania i czas trwania, a także wysokość wynagrodzenia

za przeprowadzenie szkolenia.

4.

Aplikantowi, który odbył aplikację, rada właściwej izby komorniczej wydaje niezwłocznie,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji, zaświadczenie o jej

odbyciu.

1.

Aplikację organizuje i prowadzi rada właściwej izby komorniczej na podstawie ramowego

programu aplikacji ustalonego przez Krajową Radę Komorniczą w porozumieniu z Dyrektorem

Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, zatwierdzonego przez Ministra Sprawiedliwości.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb uzgadniania

i zatwierdzania ramowego programu aplikacji oraz zakres przedmiotowy szkolenia na

aplikacji, mając na względzie prawidłowe i efektywne przygotowanie aplikantów do wykonywania

zawodu komornika.

1.

Aplikacja jest odpłatna.

2.

Koszty szkolenia aplikantów są pokrywane z opłat rocznych wnoszonych przez aplikantów

do właściwej izby komorniczej.

3.

Rada właściwej izby komorniczej może zwolnić aplikanta od ponoszenia opłaty rocznej

w całości lub części, a także odroczyć jej płatność lub rozłożyć ją na raty.

4.

W przypadku podjęcia uchwały o zwolnieniu aplikanta od ponoszenia opłaty w całości

lub części, koszty szkolenia tego aplikanta pokrywane są, proporcjonalnie do wysokości

zwolnienia, ze środków własnych właściwej izby komorniczej.

5.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty rocznej za aplikację, przy czym wysokość

tej opłaty nie może być wyższa niż sześciokrotność minimalnego wynagrodzenia, kierując

się koniecznością zapewnienia aplikantom właściwego poziomu szkolenia.

1.

Aplikanta zatrudnia komornik.

2.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego aplikanta.

3.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może zwolnić komornika z obowiązku, o którym mowa

w ust. 2, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego sądu rejonowego i rady właściwej

izby komorniczej.

4.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać

komornika do zatrudnienia wskazanego aplikanta.

1.

Do obowiązków aplikanta należy

1)

uczestniczenie w przewidzianych ramowym programem aplikacji zajęciach seminaryjnych

oraz praktykach;

2)

samodzielne pogłębianie wiedzy prawniczej i praktycznych umiejętności niezbędnych

do zajmowania stanowiska komornika;

3)

przestrzeganie dyscypliny szkolenia i pracy;

4)

przystępowanie, w wyznaczonym terminie, do kolokwium oraz sprawdzianów wiedzy przeprowadzanych

w czasie aplikacji.

2.

Prezes właściwego sądu rejonowego, prezes właściwego sądu okręgowego, prezes właściwego

sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej, z urzędu lub na wniosek zainteresowanego,

może skierować aplikanta na badanie przeprowadzane przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w celu ustalenia trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków

aplikanta. Koszty badania pokrywa podmiot kierujący na badanie.

1.

W ramach praktycznego przygotowania do wykonywania zawodu komornika aplikant może

w szczególności

1)

dokonywać analizy akt sprawy we wskazanym przez komornika zakresie;

2)

kontrolować stan spraw zawieszonych lub oczekujących na podjęcie czynności przez komornika;

3)

kontrolować stan spraw, w których komornik jest obowiązany prowadzić dochodzenie w

celu ustalenia zarobków i stanu majątkowego dłużnika;

4)

sporządzać projekty odpowiedzi na pisma w toku postępowania;

5)

sporządzać projekty uzasadnienia zaskarżonej czynności;

6)

sporządzać projekty zarządzeń, postanowień lub ich uzasadnień oraz zaświadczeń;

7)

w obecności i za zgodą komornika asystować w czynnościach egzekucyjnych przeprowadzanych

poza siedzibą kancelarii;

8)

pełnić obowiązki protokolanta lub utrwalać przebieg czynności za pomocą urządzenia

rejestrującego obraz i dźwięk.

2.

Komornik może upoważnić aplikanta do doręczania korespondencji bezpośrednio adresatowi.

3.

Aplikant, po upływie roku od dnia rozpoczęcia aplikacji, może zostać upoważniony przez

komornika do

1)

wzywania do uzupełnienia braków formalnych wniosków o wszczęcie egzekucji i innych

pism składanych w toku postępowania;

2)

wzywania do uiszczenia opłat stałych;

3)

wzywania do uiszczenia zaliczek na pokrycie wydatków;

4)

zwracania się do osób i instytucji o nadesłanie informacji lub dokumentów niezbędnych

do przeprowadzenia postępowania;

5)

ustalania, czy dłużnik faktycznie zamieszkuje lub prowadzi działalność pod wskazanym

adresem albo czy we wskazanym miejscu znajduje się majątek dłużnika, przy czym czynności

te nie mogą się wiązać z zastosowaniem środków przymusu oraz działaniami, o których

mowa w art. 814 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

4.

W przypadku wykonywania czynności wskazanych w ust. 3 pkt 1-4 aplikant powołuje się

w treści swych wystąpień na upoważnienie komornika. Upoważnienie wystawia się na piśmie

i określa w nim zakres czynności, do których aplikant został upoważniony.

5.

Komornik w każdym stanie sprawy ma obowiązek badania prawidłowości czynności podjętych

przez aplikanta w ramach upoważnienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, a w przypadku stwierdzenia

uchybień, podjęcia niezbędnych czynności - w zakresie przewidzianym przepisami prawa

- mających na celu uchylenie lub zmianę wadliwie dokonanych czynności.

1.

Rada izby komorniczej zawiesza w czynnościach aplikanta, jeżeli

1)

przeciwko aplikantowi wszczęto postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 3;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe albo całkowite ubezwłasnowolnienie

aplikanta ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Rada izby komorniczej może zawiesić aplikanta w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam aplikant z powodu długotrwałej choroby lub innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko aplikantowi wszczęto postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe;

3)

przeciwko aplikantowi wniesiono akt oskarżenia w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

wszczęto postępowanie w przedmiocie skreślenia aplikanta z listy aplikantów komorniczych;

5)

przeciwko aplikantowi wszczęto postępowanie dyscyplinarne, w którym zażądano orzeczenia

kary wydalenia z aplikacji albo mimo braku wniosku orzeczono wobec niego taką karę.

3.

Uprawnienie do zawieszenia aplikanta w czynnościach, w przypadkach, o których mowa

w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi właściwego sądu apelacyjnego oraz Ministrowi

Sprawiedliwości.

4.

Zawieszenie aplikanta w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 2,

3 i 5;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie lub umorzenie postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

złożenia wniosku w tym przedmiocie przez aplikanta w przypadku zawieszenia na podstawie

ust. 2 pkt 1;

4)

oddalenia wniosku o skreślenie aplikanta z listy aplikantów komorniczych ostateczną

decyzją, umorzenia postępowania, stwierdzenia braku podstaw do skreślenia z listy

aplikantów komorniczych w postępowaniu wszczętym z urzędu, a w przypadku skreślenia

z listy aplikantów komorniczych ostateczną decyzją - z dniem upływu terminu do wniesienia

skargi do sądu administracyjnego lub prawomocnego oddalenia skargi.

Wpis na listę aplikantów komorniczych wygasa z mocy prawa z dniem, w którym aplikant

1)

zmarł;

2)

zrezygnował z odbywania aplikacji;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został ubezwłasnowolniony częściowo albo całkowicie;

5)

został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną wydalenia z aplikacji.

1.

Rada izby komorniczej skreśla aplikanta z listy aplikantów komorniczych, jeżeli aplikant

1)

nie ukończył, bez usprawiedliwionej przyczyny, aplikacji w terminie, o którym mowa

w art. 93 ust. 1;

2)

odbył aplikację i otrzymał zaświadczenie o jej odbyciu;

3)

został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków aplikanta.

2.

Rada izby komorniczej może skreślić aplikanta z listy aplikantów komorniczych, jeżeli

aplikant

1)

nie czyni postępów w nauce, w szczególności dwukrotnie uzyskał negatywny wynik kolokwium;

2)

nie wniósł opłat związanych z odbywaniem aplikacji;

3)

rażąco naruszył obowiązki aplikanta;

4)

rażąco uchybił godności aplikanta;

5)

został prawomocnie skazany za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne przestępstwo

skarbowe.

3.

Skreślenie aplikanta z listy aplikantów komorniczych z przyczyn, o których mowa w

ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2, następuje po uprzednim wysłuchaniu aplikanta, chyba

że nie jest to możliwe.

4.

Uprawnienie do skreślenia aplikanta z listy aplikantów komorniczych, w przypadkach,

o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje również prezesowi właściwego sądu apelacyjnego.

1.

Do rezygnacji aplikanta z odbywania aplikacji przepis art. 147 ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

2.

O przyjęciu rezygnacji rada właściwej izby komorniczej niezwłocznie zawiadamia aplikanta,

informując jednocześnie o dacie, z jaką rezygnacja będzie skuteczna.

3.

W przypadku skutecznego uchylenia się przez aplikanta od skutków złożonego oświadczenia

o rezygnacji, rada właściwej izby komorniczej niezwłocznie zawiadamia o tym fakcie

aplikanta.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa

i Prokuratury oraz Krajowej Rady Komorniczej, określi, w drodze rozporządzenia, organizację

i przebieg aplikacji, w tym

1)

zadania aplikanta i sposób ich wykonywania,

2)

termin rozpoczęcia i zakończenia zajęć seminaryjnych oraz przerwy w ich odbywaniu,

a także tryb wyznaczenia dodatkowego terminu rozpoczęcia zajęć seminaryjnych,

3)

tryb i sposób organizacji zajęć seminaryjnych i praktyk oraz ich rodzaj,

4)

okres niemożności pełnienia przez aplikanta jego obowiązków wliczany do okresu aplikacji

oraz tryb postępowania w przypadku jego przekroczenia, a także tryb i sposób usprawiedliwiania

niemożności pełnienia przez aplikanta jego obowiązków

- mając na względzie konieczność zapewnienia właściwego prowadzenia aplikacji, wysokiego

poziomu szkolenia aplikantów oraz właściwego przygotowania do zawodu komornika, a

także mając na uwadze ustawowy czas trwania aplikacji oraz biorąc pod uwagę możliwość

zaistnienia szczególnych sytuacji uniemożliwiających rozpoczęcie zajęć seminaryjnych

w wyznaczonym terminie.

1.

Minister Sprawiedliwości, przed każdym egzaminem komorniczym powołuje, w drodze zarządzenia,

zespół do przygotowania zadań na egzamin komorniczy, zwany dalej „zespołem”.

2.

W skład zespołu wchodzi

1)

3 przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości,

2)

2 komorników wskazanych przez Krajową Radę Komorniczą

- których wiedza i doświadczenie dają rękojmię prawidłowego przygotowania egzaminu

komorniczego.

3.

Przepisy art. 73 ust. 3-8 oraz art. 74 stosuje się odpowiednio.

4.

Przedstawicielem Ministra Sprawiedliwości jest sędzia mający przynajmniej trzyletnie

doświadczenie orzecznicze, w szczególności w sprawach cywilnych i egzekucyjnych albo

wykonujący obowiązki sędziego wizytatora zajmującego się sprawami egzekucyjnymi.

1.

Na każdą część egzaminu komorniczego zespół przygotowuje zadania dotyczące czynności

wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników wraz z opisami istotnych zagadnień.

2.

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury może zgłaszać zespołowi propozycje

zadań wraz z opisami istotnych zagadnień.

3.

Ostateczną treść zadań wraz z opisami istotnych zagadnień ustala zespół większością

głosów w obecności co najmniej 4 członków zespołu. W przypadku równej liczby głosów

rozstrzyga głos przewodniczącego zespołu.

4.

Przepis art. 75 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Do wydrukowania i doręczenia zadań wraz z opisami istotnych zagadnień poszczególnym

komisjom egzaminacyjnym do przeprowadzenia egzaminu komorniczego, zwanym dalej „komisjami

egzaminacyjnymi”, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych, jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 11 ust. 8 tej ustawy.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, tryb i sposób udzielenia

zamówienia, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze konieczność zachowania zasad uczciwej

konkurencji i równego traktowania wykonawców oraz zabezpieczenia zadań wraz z opisami

istotnych zagadnień przed ich nieuprawnionym ujawnieniem.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób działania zespołu,

2)

tryb i sposób zgłaszania propozycji zadań wraz z opisami istotnych zagadnień, ich

przygotowania, przechowywania oraz przekazywania komisjom egzaminacyjnym zadań na

egzamin komorniczy wraz z opisami istotnych zagadnień,

3)

tryb i sposób zapewnienia obsługi administracyjno-biurowej zespołu,

4)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków zespołu

- uwzględniając konieczność prawidłowego i sprawnego przeprowadzenia egzaminu komorniczego,

w szczególności konieczność zabezpieczenia zadań wraz z opisami istotnych zagadnień

przed ich nieuprawnionym ujawnieniem oraz nakład pracy i zakres obowiązków przewodniczącego,

zastępcy przewodniczącego i członków zespołu.

1.

Do egzaminu komorniczego może przystąpić osoba, która odbyła aplikację i otrzymała

zaświadczenie o jej odbyciu, oraz osoba, o której mowa w art. 11 ust. 4, art. 24 ust.

2 i art. 148 ust. 2.

2.

Egzamin komorniczy przeprowadza się raz w roku w terminie wyznaczonym przez Ministra

Sprawiedliwości.

3.

W przypadku zaistnienia przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie egzaminu komorniczego

przez daną komisję egzaminacyjną w terminie, o którym mowa w ust. 2, Minister Sprawiedliwości

wyznacza dodatkowy termin przeprowadzenia egzaminu komorniczego przez tę komisję egzaminacyjną.

Przewodniczący komisji egzaminacyjnej zawiadamia osoby przystępujące do egzaminu komorniczego,

zwane dalej „zdającymi” o dodatkowym terminie przeprowadzenia egzaminu komorniczego

oraz obwieszcza tę informację na stronie internetowej właściwej izby komorniczej.

Przepisy art. 79 ust. 7 i 8, art. 105 oraz art. 106 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Egzamin komorniczy przeprowadzają komisje egzaminacyjne, które powołuje Minister Sprawiedliwości,

w drodze zarządzenia, określając ich właściwość miejscową. Właściwość miejscowa komisji

egzaminacyjnej obejmuje obszar właściwości jednej lub kilku izb komorniczych.

2.

Minister Sprawiedliwości, nie później niż 21 dni przed wyznaczonym terminem egzaminu

komorniczego, może powołać na obszarze właściwości izby komorniczej jedną lub więcej

dodatkowych komisji egzaminacyjnych, jeżeli przemawiają za tym względy organizacyjne,

a w szczególności liczba zdających. Do dodatkowej komisji egzaminacyjnej przepisu

art. 79 ust. 5 nie stosuje się.

1.

Komisja egzaminacyjna składa się z 6 członków. W skład komisji egzaminacyjnej wchodzi

1)

4 przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości, spełniających wymagania, o których mowa

w art. 104 ust. 4,

2)

2 komorników wskazanych przez Krajową Radę Komorniczą spełniających wymagania, o których

mowa w art. 73 ust. 3

- których wiedza i doświadczenie dają rękojmię prawidłowego przebiegu egzaminu komorniczego.

2.

Do członków komisji egzaminacyjnej przepisy art. 73 ust. 4, art. 79 ust. 3-8 oraz

art. 80 i art. 81 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

3.

Członkowie komisji egzaminacyjnych składają pisemne oświadczenia, iż nie pozostają

z żadnym ze zdających w stosunku, o którym mowa w art. 81 ust. 1, w terminie 7 dni

od dnia upływu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego.

4.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, składane jest pod rygorem odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.

1.

Obsługę administracyjną i techniczną działalności komisji egzaminacyjnej, w tym przeprowadzanie

egzaminu komorniczego, jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej zapewnia

właściwa ze względu na siedzibę komisji egzaminacyjnej rada izby komorniczej.

2.

Koszty przeprowadzenia egzaminu komorniczego oraz wydatki związane z działalnością

komisji egzaminacyjnej pokrywają rady właściwych izb komorniczych ze środków pochodzących

z części budżetu państwa, która pozostaje w dyspozycji Ministra Sprawiedliwości, przekazanych

na zadanie zlecone, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem wynagrodzeń przewodniczącego,

zastępcy przewodniczącego i członków komisji egzaminacyjnej, które są pokrywane bezpośrednio

przez Ministra Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej, nie później

niż 90 dni przed terminem egzaminu komorniczego, ogłoszenie o egzaminie komorniczym,

w którym podaje w szczególności

1)

termin złożenia wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego;

2)

właściwość miejscową każdej komisji egzaminacyjnej i adres jej siedziby;

3)

termin przeprowadzenia każdej części egzaminu komorniczego;

4)

wysokość opłaty za udział w egzaminie komorniczym.

1.

Osoba, która odbyła aplikację, składa wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego

do komisji egzaminacyjnej na obszarze właściwości rady izby komorniczej, w której

odbyła aplikację.

2.

Osoba, o której mowa w art. 11 ust. 4, składa wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego

do komisji egzaminacyjnej na obszarze właściwości rady izby komorniczej właściwej

ze względu na miejsce swojego zamieszkania, a w przypadku braku miejsca zamieszkania

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - do wybranej komisji egzaminacyjnej.

3.

Rady izb komorniczych, każdego roku, w terminie 7 dni od dnia zakończenia aplikacji,

przekazują właściwej miejscowo komisji egzaminacyjnej oraz Ministrowi Sprawiedliwości

listę osób, które odbyły aplikację.

1.

Osoba, która odbyła aplikację, dołącza do wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego

zaświadczenie o odbyciu aplikacji oraz dowód uiszczenia opłaty za udział w egzaminie

komorniczym.

2.

Osoba, o której mowa w art. 11 ust. 4, dołącza do wniosku o dopuszczenie do egzaminu

komorniczego

1)

kwestionariusz osobowy;

2)

życiorys;

3)

kopię dokumentu potwierdzającego ukończenie wyższych studiów prawniczych w Rzeczypospolitej

Polskiej i uzyskanie tytułu magistra lub zagranicznych studiów prawniczych uznanych

w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

dokumenty potwierdzające co najmniej 3-letni okres wykonywania obowiązków aplikanta

sądowego i aplikanta prokuratorskiego lub 3-letni okres zatrudnienia na stanowiskach

asystenta prokuratora, starszego asystenta prokuratora, asystenta sędziego, starszego

asystenta sędziego, a w przypadku osób, które były zatrudnione w Sądzie Najwyższym,

Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Trybunale Konstytucyjnym lub międzynarodowym organie

sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim

Trybunale Praw Człowieka, i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom asystenta

sędziego - również dokumenty określające zakres ich obowiązków;

5)

dokumenty potwierdzające co najmniej 3-letni okres wykonywania, na podstawie umowy

o pracę lub umów cywilnoprawnych, wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio

związanych ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii

adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej

lub komandytowo-akcyjnej, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych;

6)

dokumenty potwierdzające co najmniej 3-letni okres wykonywania, na podstawie umowy

o pracę lub umów cywilnoprawnych, wymagających wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio

związanych z czynnościami wykonywanymi przez notariusza w kancelarii notarialnej;

7)

zaświadczenie o posiadaniu zdolności psychicznej i fizycznej pozwalającej na pełnienie

obowiązków asesora wydane przez lekarza medycyny pracy;

8)

aktualną informację z Krajowego Rejestru Karnego;

9)

dowód uiszczenia opłaty za udział w egzaminie komorniczym;

10)

3 zdjęcia zgodne z wymaganiami obowiązującymi przy wydawaniu dowodów osobistych;

11)

oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane

z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

12)

oświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych w zakresie niezbędnym

do przeprowadzenia egzaminu komorniczego.

3.

Wniosek o dopuszczenie do egzaminu komorniczego składa się nie później niż 50 dni

przed dniem rozpoczęcia egzaminu komorniczego. Przepisy art. 68 ust. 2 pkt 8 i ust.

4-6, art. 69 ust. 1-3 i art. 72 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku niespełniania przez osobę uprawnioną do przystąpienia do egzaminu komorniczego

wymogów, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 108 ust. 1, albo złożenia

wniosku o dopuszczenie do egzaminu komorniczego po terminie, o którym mowa w ust.

3, przewodniczący komisji egzaminacyjnej wydaje decyzję odmawiającą dopuszczenia osoby

do udziału w egzaminie komorniczym. Od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra

Sprawiedliwości.

1.

Zdający uiszcza opłatę za udział w egzaminie komorniczym, która stanowi dochód budżetu

państwa.

2.

Przepis art. 71 stosuje się odpowiednio.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za udział w egzaminie komorniczym - nie wyższą

niż równowartość minimalnego wynagrodzenia - uwzględniając konieczność prawidłowego

i sprawnego przeprowadzenia egzaminu komorniczego.

1.

Pracownikowi przysługuje prawo do urlopu płatnego w wysokości 80% wynagrodzenia, w

wymiarze 30 dni kalendarzowych, na przygotowanie się do egzaminu komorniczego. Z uprawnienia

tego można skorzystać tylko raz.

2.

Pracownikowi przysługuje zwolnienie od pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia

w celu uczestniczenia w egzaminie komorniczym.

1.

Egzamin komorniczy polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego zdającego do samodzielnego

i należytego wykonywania zawodu komornika.

2.

Egzamin komorniczy składa się z 4 części pisemnych.

3.

Pierwsza i druga część egzaminu komorniczego obejmuje rozwiązanie zadań, dotyczących

czynności wchodzących w zakres ustawowych zadań komorników w oparciu o akta lub przedstawiony

stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu.

4.

Trzecia część egzaminu komorniczego obejmuje rozwiązanie zadania, polegającego na

przygotowaniu projektu czynności, o których mowa w art. 767 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu.

5.

Czwarta część egzaminu komorniczego obejmuje rozwiązanie zadania z zakresu zasad wykonywania

zawodu i zasad etyki polegającego na przygotowaniu opinii prawnej w oparciu o akta

lub przedstawiony stan faktyczny opracowane na potrzeby egzaminu.

1.

Egzamin komorniczy odbywa się w obecności co najmniej 3 członków komisji egzaminacyjnej.

2.

Nieobecność zdającego podczas egzaminu komorniczego lub jego części albo stawienie

się na egzamin komorniczy po rozpoczęciu którejkolwiek jego części, bez względu na

przyczynę, uważa się za odstąpienie od udziału w egzaminie komorniczym.

3.

W trakcie egzaminu komorniczego zdający nie może posiadać urządzeń służących do przekazu

lub odbioru informacji.

4.

W trakcie egzaminu komorniczego zdający może korzystać z tekstów aktów prawnych i

komentarzy oraz orzecznictwa.

5.

Przewodniczący komisji egzaminacyjnej wyklucza z egzaminu komorniczego zdającego,

który w trakcie egzaminu komorniczego korzystał z pomocy innej osoby, posługiwał się

niedozwolonymi materiałami lub posiadał niedozwolone urządzenia, pomagał pozostałym

zdającym lub w inny sposób zakłócał przebieg egzaminu komorniczego.

6.

Wykluczenie, o którym mowa w ust. 5, następuje w drodze postanowienia, na które nie

przysługuje zażalenie.

7.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 6, stanowi podstawę do wydania przez komisję egzaminacyjną

w stosunku do tego zdającego uchwały o negatywnym wyniku egzaminu komorniczego.

1.

Egzaminatorzy dokonują oceny każdej części egzaminu komorniczego z zastosowaniem następującej

skali ocen

1)

oceny pozytywne

a)

celująca (6),

b)

bardzo dobra (5),

c)

dobra (4),

d)

dostateczna (3);

2)

ocena negatywna - niedostateczna (2).

2.

Oceny rozwiązania zadań z części od pierwszej do czwartej egzaminu komorniczego dokonują

niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie

wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji

oraz poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu.

3.

Każdy egzaminator sprawdzający pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza

pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej oraz niezwłocznie przekazuje je

przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen

cząstkowych z pracy pisemnej zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu komorniczego.

4.

Ostateczną ocenę z pracy pisemnej dotyczącej danego zadania z części egzaminu komorniczego

stanowi średnia ocen cząstkowych wystawionych przez każdego egzaminatora, przy czym

1)

oceny pozytywne to

a)

celująca - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 6,00,

b)

bardzo dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 5,00 lub 5,50,

c)

dobra - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 4,00 lub 4,50,

d)

dostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 3,00 lub 3,50;

2)

ocena negatywna to niedostateczna - jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen

wynosi 2,00 lub 2,50.

1.

Pozytywny wynik egzaminu komorniczego uzyskuje zdający, który z każdej części egzaminu

komorniczego otrzymał ocenę pozytywną.

2.

Komisja egzaminacyjna podejmuje uchwałę o wyniku egzaminu komorniczego większością

głosów w obecności co najmniej 4 członków komisji egzaminacyjnej. Uchwałę tę komisja

egzaminacyjna dołącza do akt osobowych zdającego oraz doręcza jej uwierzytelniony

za zgodność z oryginałem odpis zdającemu, Ministrowi Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej

Rady Komorniczej i radzie właściwej izby komorniczej.

3.

Minister Sprawiedliwości zawiadamia o wynikach egzaminu komorniczego rady izb komorniczych

i udostępnia w Biuletynie Informacji Publicznej imiona i nazwiska osób, które uzyskały

pozytywny wynik z egzaminu komorniczego, oraz imiona ich rodziców.

W przypadku uzyskania negatywnego wyniku egzaminu komorniczego, zdający może przystępować

do kolejnych egzaminów komorniczych, z tym że egzamin ten zdaje w całości.

1.

Z przebiegu egzaminu komorniczego sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują

członkowie komisji egzaminacyjnej uczestniczący w egzaminie komorniczym. Członkowie

komisji egzaminacyjnej mogą zgłaszać uwagi do protokołu.

2.

Dokumentację związaną z przeprowadzeniem egzaminu komorniczego, po jego zakończeniu,

przewodniczący komisji egzaminacyjnej przekazuje radzie właściwej izby komorniczej,

z czego sporządza się protokół.

3.

W terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu przewodniczący komisji egzaminacyjnej

przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości poświadczony za zgodność z oryginałem odpis

protokołu z przebiegu egzaminu oraz poświadczony za zgodność z oryginałem odpis protokołu

z przekazania dokumentacji.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i termin zgłaszania kandydatów na członków komisji egzaminacyjnej oraz powoływania

i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej,

2)

rodzaj dokumentów, o których mowa w art. 114 ust. 2 pkt 4-6,

3)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków komisji

egzaminacyjnej,

4)

zakres informacji zawartych w kwestionariuszu osobowym osoby uprawnionej do przystąpienia

do egzaminu komorniczego,

5)

szczegółowy tryb i sposób przeprowadzania egzaminu komorniczego, w szczególności

a)

sposób działania komisji egzaminacyjnej,

b)

czas trwania poszczególnych części egzaminu komorniczego,

c)

sposób zorganizowania obsługi administracyjnej i technicznej komisji egzaminacyjnej

przez izby komornicze, w tym przekazywania środków, sprawowania nadzoru nad ich wydatkowaniem

i rozliczania wydatków związanych z tą obsługą

- uwzględniając konieczność prawidłowego, terminowego i sprawnego przeprowadzenia

egzaminu komorniczego, zapewnienia zachowania bezstronności pracy komisji egzaminacyjnej,

liczbę zdających, zakres i nakład pracy przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego

i członków komisji egzaminacyjnej oraz tryb wypłacania ich wynagrodzenia, a także

konieczność uzyskania informacji niezbędnych do prawidłowego przeprowadzenia egzaminu

komorniczego.

Od uchwały o wyniku egzaminu komorniczego zdającemu przysługuje odwołanie do komisji

egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, zwanej dalej „komisją odwoławczą”,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia uchwały, o której mowa w art. 120 ust. 2.

1.

Minister Sprawiedliwości powołuje, w drodze zarządzenia, komisję odwoławczą.

2.

W przypadku gdy przemawiają za tym względy organizacyjne, a w szczególności liczba

odwołań od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego, Minister Sprawiedliwości może

powołać jedną lub więcej komisji odwoławczych, wskazując ich właściwość miejscową.

Do dodatkowej komisji odwoławczej przepisu art. 79 ust. 5 nie stosuje się.

1.

Komisja odwoławcza składa się z 7 członków. W skład komisji odwoławczej wchodzi

1)

5 przedstawicieli Ministra Sprawiedliwości, spełniających wymagania, o których mowa

w art. 104 ust. 4;

2)

2 komorników wskazanych przez Krajową Radę Komorniczą, spełniających wymagania, o

których mowa w art. 73 ust. 3.

2.

Do członków komisji odwoławczej przepis art. 73 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

3.

Minister Sprawiedliwości wyznacza przewodniczącego komisji odwoławczej oraz jego zastępcę

spośród swoich przedstawicieli.

4.

Pracami komisji odwoławczej kieruje przewodniczący komisji odwoławczej, a w przypadku

jego nieobecności zastępca przewodniczącego.

5.

Przewodniczącemu, zastępcy przewodniczącego i członkom komisji odwoławczej za udział

w jej pracach przysługuje wynagrodzenie.

6.

Przepisy art. 79 ust. 5-7, art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 3 i 5

oraz art. 81 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

7.

Członkowie komisji odwoławczej składają pisemne oświadczenia, że nie pozostają z żadnym

ze zdających, którzy wnieśli odwołania od uchwał o wynikach egzaminu komorniczego,

w stosunku, o którym mowa w art. 81 ust. 1, w terminie 7 dni od dnia wpłynięcia odwołania.

8.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 7, składane jest pod rygorem odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli o następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

uprawnionego do odebrania oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego

oświadczenia.

1.

Do zadań komisji odwoławczej należy rozpatrywanie odwołań od wyników egzaminu komorniczego.

2.

Uchwały komisji odwoławczej są podejmowane większością 2/3 głosów w obecności co najmniej

połowy członków komisji odwoławczej.

3.

Od uchwały komisji odwoławczej służy skarga do sądu administracyjnego.

4.

Do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Obsługę administracyjno-biurową komisji odwoławczej zapewnia Minister Sprawiedliwości.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia

1)

tryb i termin zgłaszania kandydatów na członków komisji odwoławczej,

2)

termin powołania komisji odwoławczej,

3)

wysokość wynagrodzenia przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków komisji

odwoławczej,

4)

tryb i sposób działania komisji odwoławczej,

5)

sposób zorganizowania obsługi administracyjno-biurowej komisji odwoławczej

- uwzględniając konieczność prawidłowego i terminowego rozpoznawania odwołań, zapewnienia

zachowania bezstronności pracy członków komisji odwoławczej oraz zakres i nakład pracy

przewodniczącego, zastępcy przewodniczącego i członków komisji odwoławczej oraz tryb

wypłacania ich wynagrodzeń.

Na stanowisko asesora może zostać powołana osoba, która złożyła wniosek o powołanie

na stanowisko asesora oraz

1)

uzyskała pozytywny wynik egzaminu komorniczego, oraz spełnia wymogi określone w art.

11 ust. 1 pkt 1-6 i 8 albo art. 11 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 11 ust. 4 lub

2)

spełnia wymogi określone w art. 11 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 11 ust. 3.

1.

Wniosek o powołanie na stanowisko asesora składa się do prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

2.

Wniosek o powołanie na stanowisko asesora składa się w terminie 5 lat od dnia doręczenia

kandydatowi na asesora uchwały o wyniku egzaminu komorniczego. Wymóg ten nie dotyczy

osób, o których mowa w art. 11 ust. 3.

3.

Do wniosku o powołanie na stanowisko asesora kandydat na asesora dołącza oświadczenie,

że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub przestępstwo skarbowe oraz że nie toczyło się i nie toczy przeciwko

niemu postępowanie dyscyplinarne. Przepis art. 13 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Asesora powołuje, w określonej kancelarii, w drodze decyzji, prezes właściwego sądu

apelacyjnego, po zasięgnięciu o kandydacie na asesora

1)

informacji z Krajowego Rejestru Karnego;

2)

opinii rady właściwej izby komorniczej.

2.

Asesura komornicza trwa nie dłużej niż 6 lat od dnia pierwszego powołania na stanowisko

asesora.

3.

Rada izby komorniczej nie ma statusu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym.

4.

Opinię, o której mowa w ust. 1 pkt 2, rada właściwej izby komorniczej przedstawia

w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii, wskazując w niej

komornika, który zatrudni asesora.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego odmawia powołania na stanowisko asesora osoby,

która nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 129, lub której wniosek o powołanie

na stanowisko asesora został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 130

ust. 2, lub gdy upłynął okres, o którym mowa w art. 131 ust. 2.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego prowadzi i na bieżąco aktualizuje wykaz asesorów

komorniczych zatrudnionych w obszarze właściwości podległego mu sądu.

1.

Komornik ma obowiązek zatrudnić w okresie 3 lat co najmniej jednego asesora.

2.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, po zasięgnięciu opinii prezesa właściwego

sądu rejonowego i rady właściwej izby komorniczej, zwolnić komornika z obowiązku zatrudnienia

asesora.

3.

Rada właściwej izby komorniczej może zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego

asesora.

4.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby

komorniczej, zobowiązać komornika do zatrudnienia wskazanego asesora, gdy

1)

komornik nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w ust. 1, lub

2)

powstanie zaległość, o której mowa w art. 10 ust. 4 pkt 1.

1.

W terminie 14 dni od dnia zawiadomienia przez prezesa właściwego sądu apelacyjnego

o tym, że decyzja o powołaniu na stanowisko asesora jest ostateczna, asesor obowiązany

jest zawrzeć umowę o pracę z komornikiem, o którym mowa w art. 131 ust. 4 albo art.

134 ust. 3 lub 4.

2.

O zawarciu umowy o pracę asesor zawiadamia prezesa właściwego sądu rejonowego w terminie

7 dni od dnia zawarcia tej umowy.

3.

O rozwiązaniu stosunku pracy z asesorem lub innych zdarzeniach skutkujących ustaniem

zatrudnienia asesora komornik niezwłocznie zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

1.

Prezes właściwego sądu rejonowego, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia

o zawarciu przez asesora umowy o pracę, odbiera od asesora ślubowanie według następującej

roty

„

Ślubuję uroczyście jako asesor komorniczy powierzone mi obowiązki wypełniać zgodnie

z prawem i sumieniem, dochować tajemnicy prawnie chronionej, w postępowaniu swym kierować

się zasadami uczciwości, godności i honoru.

”

2.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg.”.

3.

Prezes właściwego sądu rejonowego zawiadamia prezesa właściwego sądu apelacyjnego

o odebraniu od asesora ślubowania.

4.

Z dniem złożenia ślubowania asesor uzyskuje prawo wykonywania czynności, o których

mowa w art. 138.

Jeżeli asesor odmówi złożenia ślubowania lub z własnej winy nie złoży go we wskazanym

terminie, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza prezes właściwego sądu apelacyjnego.

1.

W ramach asesury komorniczej asesor, na zlecenie komornika, może

1)

wykonywać czynności, o których mowa w art. 98 ust. 1-3;

2)

przeprowadzać egzekucję w sprawach o

a)

świadczenie pieniężne,

b)

zabezpieczenie roszczenia pieniężnego

- jeżeli w dniu zlecenia wartość egzekwowanego lub podlegającego zabezpieczeniu roszczenia

nie przekracza kwoty 100 000 złotych, z wyłączeniem egzekucji z nieruchomości;

3)

w obecności i za zgodą komornika uczestniczyć w czynnościach odbywających się poza

kancelarią, w tym również podejmowanych w toku egzekucji świadczeń niepieniężnych.

2.

W ramach czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2, asesorowi nie wolno

1)

dokonywać sprzedaży ruchomości, z wyjątkiem licytacji elektronicznej;

2)

wydawać lub wykonywać orzeczeń o zastosowaniu środków przymusu;

3)

sporządzać planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji, o ile suma ta przekracza kwotę

25 000 złotych;

4)

wydawać decyzji i podpisywać dokumentów dotyczących depozytu;

5)

dokonywać czynności odbywających się poza kancelarią;

6)

wydawać postanowień kończących postępowanie oraz w przedmiocie opłat egzekucyjnych;

7)

dokonywać czynności związanych z nadaniem biegu skardze na czynność komornika, o których

mowa w art. 767 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, oraz w sprawach, w których przepisy o skardze na czynność komornika stosuje się

odpowiednio.

3.

Zakaz dokonywania czynności poza kancelarią nie wyklucza możliwości pisemnego upoważnienia

asesora w konkretnej sprawie do

1)

samodzielnego ustalenia, czy dłużnik faktycznie zamieszkuje lub prowadzi działalność

pod wskazanym adresem albo czy we wskazanym miejscu znajduje się majątek dłużnika,

2)

wysłuchania dłużnika, żądania od dłużnika złożenia wykazu majątku oraz żądania wyjaśnień

i informacji w trybie art. 761 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

3)

zajęcia ruchomości - z zastrzeżeniem, że asesorowi nie wolno odebrać dozoru nad zajętymi

ruchomościami, a oznaczenia wartości zajętych ruchomości dokonuje komornik

- przy czym wymienione czynności nie mogą się wiązać z zastosowaniem środków przymusu

oraz działaniami, o których mowa w art. 814 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

4.

Komornik może zlecić asesorowi przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 3

ust. 3 pkt 3 i ust. 4.

1.

Zlecenie, o którym mowa w art. 138 ust. 1, komornik wystawia na piśmie i określa w

nim sygnaturę sprawy, której zlecenie dotyczy.

2.

Zlecenie do wykonywania innych czynności wystawia się na piśmie i określa w nim zakres

czynności, do których asesor został upoważniony.

Komornik w każdym stanie sprawy ma obowiązek badania prawidłowości czynności podjętych

przez asesora oraz, w przypadku stwierdzenia uchybień, podejmowania niezbędnych czynności

- w zakresie przewidzianym przepisami prawa - mających na celu uchylenie lub zmianę

wadliwie dokonanych czynności.

Prezes właściwego sądu rejonowego, prezes właściwego sądu okręgowego, prezes właściwego

sądu apelacyjnego albo rada właściwej izby komorniczej, z urzędu lub na wniosek zainteresowanego,

może skierować asesora na badanie przeprowadzane przez lekarza orzecznika Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych w celu ustalenia trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków

asesora. Koszty badania pokrywa podmiot kierujący na badanie.

1.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego zawiesza asesora w czynnościach, jeżeli

1)

przeciwko asesorowi wszczęto postępowanie o umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa

w ust. 2 pkt 3;

2)

przy wszczęciu lub w toku postępowania o częściowe albo całkowite ubezwłasnowolnienie

asesora ustanowiono doradcę tymczasowego.

2.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego, mając na względzie interes publiczny i dobro

wymiaru sprawiedliwości, może zawiesić asesora w czynnościach, jeżeli

1)

wniósł o to sam asesor z powodu długotrwałej choroby lub innych ważnych przyczyn;

2)

przeciwko asesorowi wszczęto postępowanie o nieumyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub nieumyślne przestępstwo skarbowe;

3)

przeciwko asesorowi wniesiono akt oskarżenia w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, w którym zarzucono mu popełnienie przestępstwa, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

4)

wszczęto postępowanie w przedmiocie odwołania asesora z zajmowanego stanowiska;

5)

przeciwko asesorowi wszczęto postępowanie dyscyplinarne, w którym zażądano orzeczenia

kary skreślenia z wykazu asesorów komorniczych albo mimo braku wniosku orzeczono wobec

niego taką karę.

3.

Uprawnienie do zawieszenia asesora w czynnościach, w przypadkach, o których mowa w

ust. 1 i 2, przysługuje również Ministrowi Sprawiedliwości.

Zawieszenie asesora w czynnościach ustaje z dniem

1)

prawomocnego zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1 i ust.

2 pkt 2, 3 i 5, chyba że zawieszenie zostało uchylone wcześniej;

2)

oddalenia lub odrzucenia wniosku o ubezwłasnowolnienie albo umorzenia postępowania

lub uchylenia postanowienia o ustanowieniu doradcy tymczasowego;

3)

wskazanym we wniosku złożonym w tym przedmiocie przez asesora w przypadku, o którym

mowa w art. 142 ust. 2 pkt 1;

4)

oddalenia wniosku o odwołanie z zajmowanego stanowiska ostateczną decyzją, umorzenia

postępowania, stwierdzenia braku podstaw do odwołania w postępowaniu wszczętym z urzędu,

a w przypadku odwołania asesora ostateczną decyzją - z dniem upływu terminu do wniesienia

skargi do sądu administracyjnego lub prawomocnego oddalenia skargi.

1.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego z urzędu odwołuje, w drodze decyzji, asesora z

zajmowanego stanowiska, jeżeli

1)

dopuścił się rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa;

2)

ustało jego zatrudnienie w kancelarii;

3)

z powodu choroby lub utraty sił został uznany przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych za całkowicie niezdolnego do pełnienia obowiązków asesora lub bez uzasadnionej

przyczyny odmówił poddania się badaniu, o którym mowa w art. 141;

4)

ukończył 65. rok życia;

5)

upłynął okres, o którym mowa w art. 131 ust. 2.

2.

Odwołanie asesora w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, następuje również

na wniosek prezesa właściwego sądu okręgowego, prezesa właściwego sądu rejonowego

lub sędziego wizytatora.

3.

Uprawnienie do odwołania asesora w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przysługuje

również Ministrowi Sprawiedliwości.

4.

Odwołanie asesora z zajmowanego stanowiska w przypadkach, o których mowa w ust. 1

pkt 1-3, następuje po uprzednim wysłuchaniu asesora, chyba że nie jest to możliwe,

oraz zasięgnięciu opinii rady właściwej izby komorniczej. Rada właściwej izby komorniczej

przedstawia opinię w terminie 21 dni od dnia otrzymania wniosku o wyrażenie opinii.

Nieprzedstawienie opinii w powyższym terminie przez radę właściwej izby komorniczej

nie stanowi przeszkody do odwołania asesora. Rada właściwej izby komorniczej nie ma

statusu strony w postępowaniu administracyjnym.

Prezes właściwego sądu apelacyjnego może, w drodze decyzji, odwołać asesora z zajmowanego

stanowiska w przypadku prawomocnego skazania za nieumyślne przestępstwo lub nieumyślne

przestępstwo skarbowe, mając na uwadze interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości.

1.

Powołanie na stanowisko asesora wygasa z mocy prawa z dniem, w którym asesor

1)

zmarł;

2)

zrezygnował z pełnienia obowiązków asesora;

3)

został prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

został prawomocnie ubezwłasnowolniony częściowo albo całkowicie;

5)

został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną skreślenia z wykazu asesorów komorniczych.

2.

O wygaśnięciu powołania na stanowisko asesora z mocy prawa prezes właściwego sądu

apelacyjnego zawiadamia asesora, Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego sądu

rejonowego oraz radę właściwej izby komorniczej.

1.

Rezygnacja asesora następuje z dniem wskazanym w oświadczeniu o rezygnacji, przy czym

dzień ten nie może przypadać wcześniej niż 2 tygodnie ani później niż miesiąc od dnia

złożenia oświadczenia. W przypadku oznaczenia przez asesora dnia przypadającego wcześniej

niż 2 tygodnie od dnia złożenia oświadczenia lub braku jego oznaczenia, rezygnacja

staje się skuteczna z upływem 2 tygodni od dnia złożenia oświadczenia o rezygnacji.

W przypadku oznaczenia dnia późniejszego niż miesiąc od dnia złożenia oświadczenia,

rezygnacja staje się skuteczna z upływem miesiąca od dnia złożenia oświadczenia o

rezygnacji.

2.

O przyjęciu rezygnacji prezes właściwego sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia

asesora, Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej

izby komorniczej, informując jednocześnie o dniu, z którym rezygnacja staje się skuteczna.

3.

W przypadku skutecznego uchylenia się przez asesora od skutków złożonego oświadczenia

o rezygnacji, prezes właściwego sądu apelacyjnego niezwłocznie zawiadamia o tym fakcie

asesora, Ministra Sprawiedliwości, prezesa właściwego sądu rejonowego oraz radę właściwej

izby komorniczej.

1.

Osoba odwołana z zajmowanego stanowiska asesora z przyczyn, o których mowa w art.

144 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 145, lub której powołanie wygasło z mocy prawa z przyczyn,

o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2-5, może zostać ponownie powołana na to stanowisko,

jeżeli spełnia wymagania określone w art. 129 i upłynął termin, o którym mowa w art.

226 ust. 4.

2.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, co najmniej przez 5 lat nie zajmowała stanowiska

asesora, może zostać ponownie powołana na to stanowisko po złożeniu egzaminu komorniczego.

1.

Opłata egzekucyjna stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym

pobieraną za czynności, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2, na zasadach określonych

w ustawie z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych

(Dz. U. poz. 770).

2.

Uzyskane opłaty egzekucyjne, po potrąceniu wynagrodzenia prowizyjnego komornika, stanowią

dochód budżetu państwa i podlegają przekazaniu na rachunek, o którym mowa w art. 196 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 oraz z 2018 r. poz. 62), urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii, w terminie do 5

dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zostały uzyskane.

3.

Przez uzyskane opłaty egzekucyjne rozumie się opłaty faktycznie pobrane lub ściągnięte

na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych.

4.

Organem pierwszej instancji właściwym do wydawania decyzji w przedmiocie opłat egzekucyjnych

podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy

ze względu na siedzibę kancelarii.

5.

Komornik jest obowiązany złożyć do urzędu skarbowego, o którym mowa w ust. 2, miesięczną

informację o uzyskanych opłatach egzekucyjnych oraz opłatach egzekucyjnych podlegających

przekazaniu zgodnie z ust. 2, w terminie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego następującego

po miesiącu, w którym zostały uzyskane. Informacja ta stanowi dowód księgowy.

6.

W przypadku uprawomocnienia się orzeczenia sądu skutkującego koniecznością zwrotu

całości lub części uzyskanej opłaty egzekucyjnej, proporcjonalna część przekazanej

opłaty egzekucyjnej stanowi nadpłatę w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm..

7.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych

określi, w drodze rozporządzenia, wzór informacji o uzyskanych opłatach egzekucyjnych

oraz opłatach egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2, mając na uwadze

zapewnienie kompletności tej informacji oraz możliwość weryfikacji prawidłowości przekazywania

opłat egzekucyjnych podlegających przekazaniu zgodnie z ust. 2.

1.

Komornikowi za pełnioną służbę przysługuje wynagrodzenie prowizyjne, proporcjonalne

do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych.

2.

Komornikowi przysługuje wynagrodzenie prowizyjne w wysokości

1)

99% uzyskanych opłat egzekucyjnych - od opłat egzekucyjnych, których łączna wysokość

w danym roku kalendarzowym nie przekroczyła 500 000 złotych;

2)

95% uzyskanych opłat egzekucyjnych - od nadwyżki opłat egzekucyjnych przekraczającej

500 000 złotych w danym roku kalendarzowym - do wysokości 1 000 000 złotych;

3)

80% uzyskanych opłat egzekucyjnych - od nadwyżki opłat egzekucyjnych przekraczającej

1 000 000 złotych w danym roku kalendarzowym - do wysokości 1 500 000 złotych;

4)

70% uzyskanych opłat egzekucyjnych - od nadwyżki opłat egzekucyjnych przekraczającej

1 500 000 złotych w danym roku kalendarzowym - do wysokości 2 000 000 złotych;

5)

60% uzyskanych opłat egzekucyjnych - od nadwyżki opłat egzekucyjnych przekraczającej

2 000 000 złotych w danym roku kalendarzowym.

3.

Wynagrodzenie prowizyjne komornik potrąca bezpośrednio z uzyskanych opłat egzekucyjnych.

4.

Komornik przekazuje należne mu wynagrodzenie prowizyjne na odrębny rachunek bankowy

służący pokryciu kosztów działalności egzekucyjnej, najpóźniej w terminie, o którym

mowa w art. 149 ust. 2.

Powstanie obowiązku rozliczenia przez komornika podatków, w tym podatku od towarów

i usług, lub innych niż opłata egzekucyjna należności publicznoprawnych nie stanowi

podstawy do podwyższenia wynagrodzenia prowizyjnego.

1.

Koszty działalności egzekucyjnej komornika obejmują

1)

koszty osobowe i rzeczowe ponoszone w związku z prowadzoną działalnością egzekucyjną;

2)

koszty ochrony zajętego mienia oraz ubezpieczenia mienia kancelarii i własnego ubezpieczenia

odpowiedzialności cywilnej;

3)

koszty przejazdów w miejscowości będącej siedzibą komornika, obrotu pieniężnego oraz

przewozu drobnych ruchomości niewymagających transportu specjalistycznego;

4)

koszty korespondencji inne niż koszty doręczenia korespondencji w toku prowadzonego

postępowania, o których mowa w art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych;

5)

obowiązkowe opłaty na samorząd komorniczy ponoszone zgodnie z przepisami ustawy;

6)

inne koszty niezbędne do wykonywania czynności egzekucyjnych oraz czynności przewidzianych

przepisami ustawy, jeżeli nie są pokrywane w ramach wydatków gotówkowych w toku egzekucji,

których zwrot należy się komornikowi na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych.

2.

Koszty działalności egzekucyjnej komornik pokrywa z wynagrodzenia prowizyjnego oraz

opłat komorniczych innych niż opłaty egzekucyjne.

1.

Komornik we własnym imieniu zawiera z osobami niezbędnymi do obsługi kancelarii, a

także podmiotami niezbędnymi do ochrony mienia i pomocy w czynnościach terenowych,

umowy o pracę, umowy o dzieło, umowy zlecenia lub umowy o świadczenie usług.

2.

Komornik zatrudnia asesorów i aplikantów na podstawie umowy o pracę.

3.

Za działania osób wymienionych w ust. 1 i 2 związane z postępowaniem egzekucyjnym

komornik ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą jak za działania własne.

4.

Skarb Państwa nie odpowiada za zobowiązania komornika wynikające z zatrudnienia osób,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz kosztów jego działalności.

5.

Komornik ma obowiązek bieżącego kontrolowania wykonywania przez osoby wymienione w

ust. 1 i 2 powierzonych im zadań.

6.

W przypadku objęcia kancelarii po komorniku odwołanym lub przeniesionym albo komorniku,

którego powołanie wygasło z mocy prawa, komornik, który objął kancelarię, może rozwiązać

umowę o pracę zawartą przez poprzednika z osobą zatrudnioną w tej kancelarii za jednomiesięcznym

wypowiedzeniem.

1.

Ruchomości stanowiące wyposażenie kancelarii, do czasu zakończenia jej likwidacji,

nie podlegają egzekucji.

2.

Środki pieniężne wyegzekwowane w toku egzekucji oraz zaliczki na pokrycie wydatków

gotówkowych w toku egzekucji, pobrane na podstawie ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych, jak również uzyskane opłaty egzekucyjne, komornik przechowuje wyłącznie na wyodrębnionych,

nieoprocentowanych rachunkach bankowych kancelarii. Rachunki te nie podlegają zajęciu.

Komornik, zawierając umowę rachunku bankowego, informuje bank o przeznaczeniu tego

rachunku.

3.

Komornik niezwłocznie przekazuje prezesowi właściwego sądu rejonowego informację o

zawartej umowie rachunku bankowego, o której mowa w ust. 2.

4.

Komornik nie może bez zgody prezesa właściwego sądu rejonowego wypowiedzieć umowy

rachunku bankowego, o którym mowa w ust. 2, a zawarta umowa nie ulega rozwiązaniu

nawet w przypadku śmierci komornika.

5.

Zastępca komornika może z mocy prawa samodzielnie dysponować środkami pieniężnymi

zgromadzonymi na rachunku bankowym, o którym mowa w ust. 2.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do rachunku bankowego, o którym mowa w art. 150

ust. 4.

1.

Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 3 ust. 3, komornik tworzy odrębne

akta. Akta te są prowadzone i przechowywane w postaci elektronicznej.

2.

Komornik zapewnia uczestnikom postępowania dostęp do akt w kancelarii oraz za pośrednictwem

kont w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 158 ust. 1.

3.

Na żądanie sądu i innych organów nadzoru komornik udostępnia akta w systemie teleinformatycznym,

a gdy zachodzi taka potrzeba, przesyła także pomocniczy zbiór dokumentów.

Urządzenia ewidencyjne w postaci repertorium, wykazów i ksiąg pomocniczych prowadzi

się systemem roczników i zamyka się w ostatnim dniu roku kalendarzowego, w którym

zostały założone. Urządzenia ewidencyjne są prowadzone i przechowywane w postaci elektronicznej.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i tryb prowadzenia

oraz udostępniania uczestnikom postępowania oraz organom nadzoru dokumentacji, o której

mowa w art. 155 ust. 1 i art. 156, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa i

ochrony danych w niej zawartych, jak również sprawne funkcjonowanie systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 158 ust. 1.

1.

Minister Sprawiedliwości tworzy system teleinformatyczny, w którym jest prowadzona

i przechowywana dokumentacja, o której mowa w art. 155 ust. 1 i art. 156, jak również

wykonuje zadania polegające na projektowaniu, wdrażaniu, eksploatacji, integracji,

rozwoju i udostępnianiu tego systemu, zabezpieczaniu danych osobowych przetwarzanych

w tym systemie oraz zapewnieniu możliwości wymiany danych między użytkownikami systemu,

a w szczególności

1)

administruje systemem teleinformatycznym zapewniającym komornikom możliwość przechowywania

i zabezpieczania akt spraw prowadzonych w postaci elektronicznej i udostępnia ten

system komornikom;

2)

administruje systemem teleinformatycznym zapewniającym komornikom możliwość prowadzenia

urządzeń ewidencyjnych, o których mowa w art. 156, lub dokumentacji księgowej w postaci

elektronicznej i udostępnia ten system komornikom;

3)

umożliwia identyfikację uczestników postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających i

ich pełnomocników w systemie teleinformatycznym;

4)

umożliwia dostęp do systemu teleinformatycznego sądom, organom nadzoru administracyjnego

oraz nadzoru wewnętrznego samorządu komorniczego na zasadach przewidzianych w ustawie.

2.

Minister Sprawiedliwości przetwarza dane stron, pełnomocników uczestników postępowań

egzekucyjnych i zabezpieczających oraz innych osób uczestniczących w tych postępowaniach,

zawarte w systemie teleinformatycznym oraz systemach teleinformatycznych obsługujących

kancelarie, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wymienionych w ust. 1.

3.

Minister Sprawiedliwości jest administratorem systemu teleinformatycznego służącego

do przetwarzania danych osobowych zawartych w dokumentacji, o której mowa w art. 155

ust. 1 i art. 156. Do przetwarzania danych osobowych, o których mowa w ust. 1, nie

stosuje się przepisu art. 40 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138 i 723).

1.

Minister Sprawiedliwości, jako administrator systemu teleinformatycznego, o którym

mowa w art. 158 ust. 1, nie ma swobodnego dostępu do informacji w nim zawartych, w

tym do danych osobowych.

2.

Komornik na żądanie Ministra Sprawiedliwości, na zasadach przewidzianych w ustawie,

udostępnia zawarte w systemie akta spraw, urządzenia ewidencyjne lub dokumentację

księgową w celu umożliwienia Ministrowi Sprawiedliwości realizacji zadań w ramach

nadzoru administracyjnego.

1.

Pochodzący od komornika dokument uzyskany z systemu teleinformatycznego, o którym

mowa w art. 158 ust. 1, ma moc dokumentu wydanego przez komornika, o ile ma cechy

umożliwiające jego weryfikację w tym systemie.

2.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, cechy umożliwiające weryfikację

istnienia i treści dokumentu w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 158

ust. 1, mając na względzie minimalne wymagania dla systemów teleinformatycznych oraz

potrzebę ochrony praw osób uczestniczących w postępowaniach egzekucyjnych.

1.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze decyzji, przyznać Skarbowi Państwa uprawnienia

wynikające z autorskich praw majątkowych do programu komputerowego obsługującego komornicze

systemy informatyczne, zwanego dalej „programem komputerowym”, w zakresie niezbędnym

do wykonywania zadań komorników.

2.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, może zostać wydana, jeżeli zagrożona jest sprawność

działania lub ciągłość funkcjonowania programu komputerowego lub systemu teleinformatycznego

wykorzystującego program komputerowy, lub jeżeli zapewnienia ich sprawności działania

lub ciągłości funkcjonowania wymaga ważny interes państwa lub dobro wymiaru sprawiedliwości,

a porozumienie w tym zakresie z osobą, której przysługują autorskie prawa majątkowe

do programu komputerowego, napotyka przeszkody.

3.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się

1)

zakres uprawnień, które mogą obejmować

a)

korzystanie z programu komputerowego,

b)

trwałe lub czasowe zwielokrotnienie programu komputerowego w całości lub części jakimikolwiek

środkami i w jakiejkolwiek formie,

c)

tłumaczenie, przystosowywanie, zmiany układu programu komputerowego lub wprowadzanie

w nim jakichkolwiek innych zmian,

d)

rozpowszechnianie, w tym użyczenie lub najem, programu komputerowego lub jego kopii,

e)

zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy;

2)

czas korzystania z uprawnień nie dłuższy niż 20 lat.

4.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości może nałożyć na osobę,

której przysługują autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, obowiązek

wydania dokumentacji i kodów źródłowych tego programu, w tym bibliotek i instrukcji

niezbędnych do osiągnięcia kodu wynikowego. W takim przypadku decyzja może określać

format i formę przekazania dokumentacji i kodów źródłowych.

5.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Minister Sprawiedliwości określa, w drodze decyzji, po zasięgnięciu opinii biegłego,

wysokość wynagrodzenia należnego osobie, której przysługują autorskie prawa majątkowe

do programu komputerowego, stanowiącego ekwiwalent nabytych przez Skarb Państwa, na

podstawie decyzji, o której mowa w art. 161 ust. 1, uprawnień wynikających z autorskich

praw majątkowych do tego programu.

2.

Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje odwołanie do sądu powszechnego.

3.

Wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 1, wyczerpuje wszelkie roszczenia osoby, której

przysługują autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, względem Skarbu Państwa

wynikające z przeniesienia na rzecz Skarbu Państwa uprawnień określonych w decyzji,

o której mowa w art. 161 ust. 1.

Dokumentację, o której mowa w art. 155 ust. 1 i art. 156, związaną z prowadzeniem

kancelarii prowadzoną w postaci papierowej, jak również nośniki danych, na których

utrwalono dokumentację w postaci elektronicznej, przechowuje się w siedzibie kancelarii.

1.

Akta spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zamknięte urządzenia ewidencyjne

przechowuje Krajowa Rada Komornicza przez okres konieczny ze względu na rodzaj i charakter

sprawy, terminy przedawnienia, interesy osób biorących udział w postępowaniu oraz

znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródło informacji. Do przechowywania

akt spraw i urządzeń ewidencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie

archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 217, 357, 398 i 650).

2.

Krajowa Rada Komornicza określa, w drodze uchwały, wysokość ponoszonych przez komorników

zryczałtowanych opłat za przechowywanie akt spraw i urządzeń ewidencyjnych, o których

mowa w ust. 1, mając na względzie konieczność pokrycia wyłącznie rzeczywistych kosztów

z tym związanych. Środki pochodzące z opłat stanowią odrębny fundusz pozostający w

dyspozycji Krajowej Rady Komorniczej.

3.

Kontrolę postępowania z aktami spraw i urządzeniami ewidencyjnymi przechowywanymi

przez Krajową Radę Komorniczą sprawuje archiwum państwowe wskazane przez Naczelnego

Dyrektora Archiwów Państwowych.

4.

Po okresie przechowywania przez Krajową Radę Komorniczą akta spraw oraz urządzenia

ewidencyjne, o których mowa w ust. 1, stanowiące materiały archiwalne przekazuje się

do właściwych archiwów państwowych wskazanych, w drodze zarządzenia, przez prezesa

właściwego sądu rejonowego. Akta spraw oraz urządzenia ewidencyjne niestanowiące materiałów

archiwalnych za zgodą dyrektora właściwego archiwum państwowego podlegają zniszczeniu.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób, tryb

i terminy przechowywania i przekazywania akt spraw oraz urządzeń ewidencyjnych, o

których mowa w ust. 1, a także sposób i tryb ich niszczenia po upływie okresu przechowywania,

uwzględniając w szczególności rodzaje spraw i urządzeń ewidencyjnych oraz właściwe

zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą lub zniszczeniem oraz tworzenie,

ewidencjonowanie i przechowywanie dokumentacji w różnej postaci, w tym elektronicznej.

1.

Nadzór nad komornikami obejmuje nadzór judykacyjny, nadzór administracyjny oraz nadzór

wewnętrzny samorządu komorniczego.

2.

Nadzór administracyjny nie może wkraczać w działania wchodzące w zakres nadzoru judykacyjnego.

1.

W ramach nadzoru judykacyjnego komornik przy wykonywaniu czynności podlega orzeczeniom

sądu, w tym wydanym w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

2.

W przypadku stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa przez komornika sąd sygnalizuje

ten fakt prezesowi właściwego sądu rejonowego.

3.

Odpisy zarządzeń wydanych w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego sąd przesyła prezesowi właściwego sądu rejonowego. W przypadku stwierdzenia uchybień

mniejszej wagi lub jeżeli wydane zarządzenia dotyczą kwestii organizacyjno-technicznych

przepisu zdania pierwszego nie stosuje się.

4.

Sąd, rozpoznając sprawę w ramach nadzoru judykacyjnego, w przypadku stwierdzenia rażącej

obrazy przepisów, niezależnie od innych uprawnień, wytyka uchybienie komornikowi.

Przed wytknięciem uchybienia sąd poucza komornika o możliwości złożenia na piśmie

wyjaśnień w terminie 7 dni. Wytknięcie uchybienia wymaga uzasadnienia. W przypadku

gdy uchybienie wytknął sąd rejonowy, a sprawa, w której wytknięto uchybienie, była

przedmiotem postępowania odwoławczego, sąd okręgowy może z urzędu zmienić treść wytknięcia

lub je uchylić.

5.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 4, nie przysługuje referendarzowi sądowemu orzekającemu

na podstawie art. 759 § 1. Dostrzegając potrzebę wytknięcia uchybienia komornikowi, referendarz sądowy przekazuje

sprawę sądowi.

6.

Odpis postanowienia, zawierającego wytknięcie uchybienia, przesyła się prezesowi właściwego

sądu rejonowego, radzie właściwej izby komorniczej, Krajowej Radzie Komorniczej oraz

Ministrowi Sprawiedliwości. Do odpisu postanowienia dołącza się także złożone przez

komornika wyjaśnienia. Odpis postanowienia wraz z wyjaśnieniami Minister Sprawiedliwości

dołącza do akt osobowych komornika.

7.

Minister Sprawiedliwości, na wniosek zainteresowanego, zarządza usunięcie z akt osobowych

komornika dokumentów, o których mowa w ust. 6, po upływie 5 lat od dnia wytknięcia

uchybienia. Jeżeli jednak przed upływem tego okresu nastąpiło kolejne wytknięcie uchybienia,

dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie wszystkich dokumentów.

8.

O usunięciu z akt osobowych komornika dokumentów, o których mowa w ust. 6, Minister

Sprawiedliwości zawiadamia Krajową Radę Komorniczą.

1.

Organami nadzoru administracyjnego są

1)

Minister Sprawiedliwości;

2)

prezesi właściwych sądów apelacyjnych;

3)

prezesi właściwych sądów okręgowych;

4)

prezesi właściwych sądów rejonowych.

2.

Prezesi właściwych sądów apelacyjnych, sądów okręgowych oraz sądów rejonowych, w ramach

nadzoru administracyjnego, podejmują wszelkie niezbędne czynności pozwalające zapewnić

prawidłowość działania komorników, których kancelarie mają siedziby na obszarze ich

właściwości.

3.

Organy nadzoru administracyjnego mogą żądać od organów samorządu komorniczego informacji

na temat członków samorządu komorniczego w zakresie niezbędnym do realizowania ustawowych

zadań.

1.

Czynności w ramach sprawowanego nadzoru administracyjnego są podejmowane w formie

1)

kontroli kancelarii;

2)

wizytacji kancelarii, obejmującej pełną działalność kancelarii;

3)

lustracji kancelarii, obejmującej wybrane zagadnienia z działalności kancelarii;

4)

żądania przedstawienia akt sprawy wraz z wyjaśnieniami w celu zbadania toku postępowania;

5)

żądania przedstawienia urządzeń ewidencyjnych lub dokumentacji księgowej wraz z wyjaśnieniami;

6)

żądania przedstawienia dokumentów dotyczących funkcjonowania kancelarii, w szczególności

zawieranych przez komornika umów, w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla weryfikacji

prawidłowości rozliczania zaliczek na wydatki, o których mowa w odrębnych przepisach.

2.

Przedstawienie dokumentacji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, odbywa się przez przesłanie

kopii w postaci elektronicznej albo udostępnienie w systemie teleinformatycznym.

3.

Minister Sprawiedliwości może, w drodze zarządzenia, uchylić lub zmienić zarządzenia

nadzorcze prezesa właściwego sądu albo zalecenia powizytacyjne lub polustracyjne osób,

o których mowa w art. 174 ust. 1, jeżeli naruszają one przepisy ustawy.

4.

Zarządzenia, o których mowa w ust. 3, nie mogą dotyczyć przepisów, których stosowanie

podlega kognicji sądu sprawowanej w ramach nadzoru judykacyjnego.

5.

W przypadku stwierdzenia uchybień w działaniu komornika kwalifikujących się zarówno

jako rażące lub uporczywe naruszenie prawa, o którym mowa w art. 19 ust. 2, oraz jako

przewinienie dyscyplinarne uzasadniające wydalenie ze służby komorniczej, prezes właściwego

sądu występuje do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem, o którym mowa w art. 19 ust.

2.

1.

Osoby powołane do sprawowania nadzoru nad działalnością komorników oraz organy nadzoru

administracyjnego w każdym czasie mają prawo wglądu w czynności komorników, mogą żądać

przedstawienia akt, wyjaśnień oraz w przypadku stwierdzenia uchybień mogą wystąpić

do sądu o wydanie zarządzenia w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

2.

Osoby powołane do sprawowania nadzoru administracyjnego nad działalnością komorników

nie mogą prowadzić zajęć w ramach szkoleń organizowanych przez organy samorządu komorniczego

lub podmioty, których organem założycielskim, właścicielem albo udziałowcem jest samorząd

komorniczy.

1.

Organy nadzoru administracyjnego, sędzia wizytator lub upoważniony sędzia mogą żądać

od komornika wyjaśnień w zakresie stosowanych praktyk orzeczniczych, egzekucyjnych

oraz dotyczących czynności, o których mowa w art. 3 ust. 4. Komornik udziela wyjaśnień

w terminie 7 dni od dnia ich zażądania.

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1, mogą dokonywać samodzielnych ocen i ustaleń dotyczących

działalności komornika albo asesora, w tym również dotyczących czynności egzekucyjnych,

w zakresie niezbędnym do stwierdzenia, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, zawieszenia w czynnościach lub odwołania komornika albo asesora z

zajmowanego stanowiska oraz w zakresie niezbędnym do stwierdzenia, czy działanie komornika

lub asesora stanowiło rażące lub uporczywe naruszenie przepisów prawa.

Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników sprawuje Minister Sprawiedliwości.

1.

Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników Minister Sprawiedliwości sprawuje we

własnym zakresie oraz za pośrednictwem prezesów właściwych sądów rejonowych, prezesów

właściwych sądów okręgowych, prezesów właściwych sądów apelacyjnych, sędziów wizytatorów

oraz osób, o których mowa w ust. 3.

2.

Uprawnienia nadzorcze Ministra Sprawiedliwości nad działalnością komorników obejmują

1)

zawieszenie komornika w czynnościach;

2)

odwołanie komornika z zajmowanego stanowiska;

3)

wszczynanie postępowań dyscyplinarnych;

4)

podejmowanie lub zlecanie innym organom nadzoru administracyjnego podjęcia czynności,

o których mowa w art. 168 ust. 1;

5)

zawieszenie asesora lub aplikanta w czynnościach;

6)

inne środki określone w przepisach prawa.

3.

Czynności w sprawach odwołania komornika z zajmowanego stanowiska z przyczyn, o których

mowa w art. 19 ust. 2 pkt 1-4, oraz sprawach dyscyplinarnych są podejmowane przez

sędziów i referendarzy sądowych delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie

art. 77 § 1 pkt 2 i art. 151a § 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju

sądów powszechnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 23, 3, 5, 106 i 138) oraz prokuratorów delegowanych do Ministerstwa Sprawiedliwości w trybie art. 106 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5).

4.

Wgląd do akt spraw egzekucyjnych udostępnianych Ministrowi Sprawiedliwości mają wyłącznie

osoby, o których mowa w ust. 3.

1.

Nadzór zwierzchni nad działalnością komorników w zakresie kontroli finansowej Minister

Sprawiedliwości sprawuje przez podległe mu służby oraz upoważnione osoby i instytucje.

2.

O terminie kontroli finansowej kancelarii zleconej przez Ministra Sprawiedliwości

zawiadamia się naczelnika urzędu skarbowego właściwego ze względu na siedzibę kancelarii,

który upoważnia swojego pracownika do udziału w tej kontroli.

3.

Udział pracownika, o którym mowa w ust. 2, polega na zbadaniu prawidłowości rozliczania

przez komornika uzyskanych opłat egzekucyjnych.

1.

Organy nadzoru administracyjnego, z wyłączeniem prezesa właściwego sądu rejonowego,

mogą w każdym czasie zlecić sędziemu wizytatorowi przeprowadzenie wizytacji lub lustracji

w określonej kancelarii lub zbadanie toku postępowania w konkretnej sprawie.

2.

W uzasadnionych przypadkach organy nadzoru administracyjnego mogą zlecić osobie upoważnionej,

wyspecjalizowanej instytucji lub jednostce organizacyjnej przeprowadzenie lustracji

w zakresie kontroli finansowej i księgowej.

1.

Nadzór administracyjny jest sprawowany w pierwszej kolejności przez prezesa właściwego

sądu rejonowego (nadzór odpowiedzialny). Nadzór odpowiedzialny polega na

1)

ocenie szybkości, sprawności i rzetelności postępowania przez badanie, czy w konkretnych

sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu czynności;

2)

kontrolowaniu prawidłowości prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii, zwłaszcza

w zakresie ustalenia, czy nie wystąpiły niedobory finansowe;

3)

badaniu kultury pracy, w tym przestrzegania wyznaczonych terminów czynności i przyjmowania

interesantów oraz utrzymywania kancelarii na poziomie odpowiednim do godności urzędu

i posiadanych środków;

4)

badaniu dopuszczalności przyjmowania przez komornika spraw z wyboru wierzyciela;

5)

badaniu prawidłowości powierzania czynności asesorom;

6)

gromadzeniu i analizowaniu informacji o sygnalizacjach naruszeń prawa, o których mowa

w art. 166 ust. 2, oraz wytknięciach uchybień, o których mowa w art. 166 ust. 4;

7)

badaniu, czy pobierane przez komornika należności są zgodne z obowiązującymi przepisami

prawa;

8)

podejmowaniu decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody, o której mowa w art. 40 ust. 2;

9)

stosowaniu innych środków prawnych określonych w przepisach prawa.

2.

Uprawnienia nadzorcze prezesa właściwego sądu rejonowego obejmują

1)

zawiadamianie sądu o potrzebie wydania komornikowi zarządzeń w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

2)

badanie prawidłowości realizacji zarządzeń sądu wydanych w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

3)

występowanie do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie komornika z zajmowanego

stanowiska;

4)

wszczynanie postępowań dyscyplinarnych;

5)

kierowanie komorników i asesorów na badania lekarskie, o których mowa w art. 26 i

art. 141;

6)

odsuwanie komorników od czynności;

7)

rozpoznawanie skarg dotyczących działalności komorników, niestanowiących przedmiotu

rozpoznania sądu w trybie art. 767 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

8)

analizowanie sprawozdań, o których mowa w art. 186 ust. 1.

1.

W zakresie nadzoru odpowiedzialnego prezes właściwego sądu rejonowego, w razie potrzeby,

nie rzadziej jednak niż raz na 2 lata, przeprowadza kontrolę kancelarii osobiście

lub przez wyznaczonego sędziego wykazującego szczególną znajomość spraw z zakresu

postępowania egzekucyjnego i przy pomocy księgowego, a w zakresie kontroli finansowej

- przez upoważnioną osobę lub wyspecjalizowaną instytucję.

2.

Komornika, którego kancelaria ma być poddana okresowej kontroli, zawiadamia się o

jej terminie, co najmniej na 3 dni przed jej rozpoczęciem. W pozostałych przypadkach

komornik nie jest zawiadamiany o terminie kontroli.

3.

W ramach prowadzonej kontroli prezes właściwego sądu rejonowego jest uprawniony do

żądania od komornika wyjaśnień oraz wydawania zarządzeń, których nieprzestrzeganie

może stanowić podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub odwołania komornika

z zajmowanego stanowiska.

4.

W uzasadnionych przypadkach prezes właściwego sądu rejonowego może zlecić przeprowadzenie

kontroli, o której mowa w ust. 1, biegłemu rewidentowi, specjaliście z danej dziedziny

lub innej wyspecjalizowanej instytucji. W tym celu prezes sądu może wystąpić do Ministra

Sprawiedliwości z wnioskiem o przyznanie niezbędnych środków na pokrycie przewidywanych

kosztów kontroli.

5.

Prezes właściwego sądu rejonowego informuje naczelnika urzędu skarbowego właściwego

ze względu na siedzibę kancelarii o kontroli kancelarii, co najmniej na 7 dni roboczych

przed dniem jej rozpoczęcia. W przypadku kontroli doraźnej termin ten może ulec skróceniu.

Upoważniony pracownik urzędu skarbowego może wziąć udział w tej kontroli. Do udziału

upoważnionego pracownika urzędu skarbowego w kontroli przepis art. 173 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

6.

Jeżeli zachodzi konieczność przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, a prezes

właściwego sądu rejonowego nie jest w stanie wyznaczyć sędziego wykazującego szczególną

znajomość spraw z zakresu postępowania egzekucyjnego spośród sędziów podległego mu

sądu, prezes właściwego sądu rejonowego występuje do prezesa właściwego sądu okręgowego

o wyznaczenie sędziego wizytatora, który przeprowadzi kontrolę kancelarii. W uzasadnionych

przypadkach prezes właściwego sądu rejonowego może również wystąpić do prezesa właściwego

sądu okręgowego o wyznaczenie inspektora do spraw biurowości celem przeprowadzenia

kontroli kancelarii w stosownym zakresie.

W przypadku bardzo dobrych wyników poprzedniej kontroli kancelarii, wykonania zarządzeń

pokontrolnych i niebudzących zastrzeżeń wyników nadzoru judykacyjnego w danym roku

prezes właściwego sądu okręgowego, na wniosek prezesa właściwego sądu rejonowego,

może zarządzić odstąpienie od przeprowadzenia kolejnej kontroli. W takim przypadku

prezes właściwego sądu rejonowego sporządza sprawozdanie z wyników nadzoru administracyjnego,

a kolejna kontrola kancelarii odbywa się najpóźniej po upływie 3 lat od poprzedniej.

Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przeprowadzania kontroli, o których

mowa w art. 173 ust. 2 i art. 176 ust. 1, w tym składy zespołów do ich przeprowadzania,

formularze protokołu wyników kontroli i sprawozdania z wyników nadzoru administracyjnego,

biorąc pod uwagę potrzebę efektywnego wykonywania uprawnień nadzorczych.

Prezes właściwego sądu rejonowego w terminie 30 dni rozpatruje skargi na komornika

niestanowiące przedmiotu rozpoznania sądu w trybie art. 767 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. Skargi stanowiące przedmiot rozpoznania sądu prezes niezwłocznie przekazuje właściwemu

komornikowi.

1.

Prezes właściwego sądu rejonowego składa corocznie prezesowi właściwego sądu okręgowego,

w terminie do końca marca kolejnego roku kalendarzowego, sprawozdanie obejmujące informacje,

o których mowa w art. 175 ust. 1 pkt 6.

2.

Prezes właściwego sądu okręgowego przekazuje corocznie Ministrowi Sprawiedliwości,

w terminie do końca czerwca kolejnego roku kalendarzowego, zbiorcze dane obejmujące

informacje, o których mowa w art. 175 ust. 1 pkt 6.

Uprawnienia nadzorcze prezesa właściwego sądu okręgowego obejmują

1)

wszczynanie postępowań dyscyplinarnych;

2)

zlecanie przeprowadzenia wizytacji lub lustracji kancelarii;

3)

kierowanie komorników i asesorów na badania lekarskie, o których mowa w art. 26 i

art. 141;

4)

występowanie do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie komornika z zajmowanego

stanowiska;

5)

stosowanie innych środków prawnych określonych w przepisach prawa.

Uprawnienia nadzorcze prezesa właściwego sądu apelacyjnego obejmują

1)

wszczynanie postępowań dyscyplinarnych;

2)

zlecanie przeprowadzenia wizytacji lub lustracji kancelarii;

3)

zawieszanie asesorów w czynnościach;

4)

podejmowanie czynności związanych z odwołaniem asesora z zajmowanego stanowiska, w

szczególności w przypadku uporczywego lub rażącego naruszenia przepisów prawa;

5)

zawieszanie aplikantów w czynnościach;

6)

podejmowanie czynności związanych ze skreśleniem aplikanta z listy aplikantów komorniczych;

7)

podejmowanie, w przypadkach, o których mowa w ustawie, decyzji w przedmiocie zastępstwa

komornika;

8)

podejmowanie decyzji związanych z zatrudnianiem przez komorników aplikantów i asesorów;

9)

kierowanie komorników i asesorów na badania lekarskie, o których mowa w art. 26 i

art. 141;

10)

występowanie do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie komornika z zajmowanego

stanowiska;

11)

analizowanie sprawozdań, o których mowa w art. 186 ust. 1;

12)

stosowanie innych środków prawnych określonych w przepisach prawa.

1.

W ramach zlecenia, o którym mowa w art. 174 ust. 1, sędziemu wizytatorowi przysługują

uprawnienia do

1)

przeprowadzania wizytacji lub lustracji kancelarii;

2)

kontrolowania realizacji zaleceń powizytacyjnych;

3)

kontrolowania wykonania zarządzeń wydanych w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

4)

podjęcia czynności, o których mowa w art. 168 ust. 1 pkt 4-6;

5)

wydawania wiążących zaleceń w zakresie stosowanych przez komornika praktyk;

6)

stosowania innych środków prawnych określonych w przepisach prawa.

2.

W ramach wykonywanych obowiązków sędziemu wizytatorowi przysługuje uprawnienie do

wszczynania postępowań dyscyplinarnych.

3.

W przypadku stwierdzenia uchybień w działaniu komornika kwalifikujących się zarówno

jako rażące lub uporczywe naruszenie prawa, o którym mowa w art. 19 ust. 2, oraz jako

przewinienie dyscyplinarne uzasadniające wydalenie ze służby komorniczej, sędzia wizytator

występuje do prezesa właściwego sądu okręgowego z informacją o istnieniu podstaw do

złożenia wniosku, o którym mowa w art. 19 ust. 2.

Obowiązki sędziego wizytatora sprawującego nadzór nad komornikami w Ministerstwie

Sprawiedliwości lub sądzie powszechnym może pełnić sędzia sądu rejonowego mający przynajmniej

czteroletnie doświadczenie orzecznicze w sprawach egzekucyjnych.

1.

Wizytacji lub lustracji kancelarii nie może przeprowadzać sędzia wizytator będący

małżonkiem, krewnym albo powinowatym nadzorowanego komornika lub pozostający z tym

komornikiem w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności sędziego wizytatora.

2.

Ten sam sędzia wizytator nie może przeprowadzać dwóch kolejnych wizytacji tej samej

kancelarii.

1.

Komornik jest obowiązany złożyć przed dniem 1 lutego każdego roku roczne sprawozdanie

ze swojej działalności.

2.

Sprawozdanie z działalności komornik składa prezesowi właściwego sądu apelacyjnego,

a kopię tego sprawozdania przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego, prezesowi

właściwego sądu rejonowego oraz radzie właściwej izby komorniczej.

3.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, zakres rocznego sprawozdania z działalności komornika, biorąc

pod uwagę, że dane zawarte w sprawozdaniu powinny umożliwić efektywne wykonywanie

uprawnień nadzorczych, jak również zapewnić możliwość oceny stanu egzekucji w obszarze

właściwości sądu apelacyjnego, w szczególności pod kątem sprawności i skuteczności

egzekucji oraz występujących tendencji w zakresie ruchu spraw prowadzonych przez komorników.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady prowadzenia biurowości, rachunkowości

i ewidencji operacji finansowych kancelarii, uwzględniając potrzebę szczegółowej ewidencji

spraw prowadzonych w kancelarii, uwidocznienia przebiegu czynności oraz zapewnienia

przejrzystości i rzetelności wszystkich wpisów i operacji finansowych dokonywanych

przez komornika, a także stworzenia możliwości kontroli poprawności i uczciwości dokonywanych

operacji finansowych.

1.

Krajowa Rada Komornicza sprawuje nadzór nad komornikami niezależnie od nadzoru sprawowanego

przez Ministra Sprawiedliwości i prezesów właściwych sądów.

2.

Nadzór Krajowej Rady Komorniczej polega na

1)

ocenie szybkości, sprawności i rzetelności postępowania przez badanie, czy w konkretnych

sprawach nie zachodzi nieuzasadniona przewlekłość w podejmowaniu czynności;

2)

kontrolowaniu prawidłowości prowadzenia biurowości i rachunkowości kancelarii, zwłaszcza

w zakresie ustalenia, czy nie wystąpiły niedobory finansowe;

3)

badaniu kultury pracy, w tym przestrzegania wyznaczonych terminów czynności i przyjmowania

interesantów oraz utrzymywania kancelarii na poziomie odpowiednim do godności urzędu

i posiadanych środków;

4)

badaniu dopuszczalności przyjmowania przez komornika spraw z wyboru wierzyciela;

5)

badaniu prawidłowości powierzania czynności asesorom;

6)

badaniu przestrzegania zasad etyki zawodowej przez członków samorządu komorniczego;

7)

badaniu przestrzegania przez członków samorządu komorniczego obowiązujących uchwał

organów samorządu.

3.

Krajowa Rada Komornicza, sprawując nadzór nad komornikami, działa przez Prezesa Krajowej

Rady Komorniczej oraz komorników wizytatorów.

4.

W ramach sprawowanego nadzoru wewnętrznego samorządu komorniczego czynności są podejmowane

w formie

1)

wizytacji, obejmującej pełną działalność kancelarii;

2)

lustracji, obejmującej wybrane zagadnienia z działalności kancelarii;

3)

żądania przedstawienia akt sprawy wraz z wyjaśnieniami;

4)

żądania przedstawienia urządzeń ewidencyjnych lub dokumentacji księgowej wraz z wyjaśnieniami.

5.

Do sprawowania nadzoru w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 6 i 7, są upoważnione

również rady właściwych izb komorniczych.

Czynności, o których mowa w art. 188 ust. 4, wykonuje we własnym zakresie rzecznik

dyscyplinarny. W ramach wykonywanych obowiązków rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługują

uprawnienia, o których mowa w art. 170 ust. 2.

1.

Komorników wizytatorów działających przy danej izbie komorniczej powołuje spośród

jej członków, w drodze uchwały, Krajowa Rada Komornicza na trzyletnią kadencję.

2.

Krajowa Rada Komornicza ustala, w drodze uchwały, na wniosek rady właściwej izby komorniczej,

liczbę komorników wizytatorów działających przy poszczególnych izbach komorniczych.

3.

Krajowa Rada Komornicza przesyła Ministrowi Sprawiedliwości odpis uchwały, o której

mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia jej podjęcia. Minister Sprawiedliwości, mając

na względzie interes publiczny i dobro wymiaru sprawiedliwości, może w terminie 21

dni od dnia otrzymania uchwały wnieść sprzeciw. Na sprzeciw Ministra Sprawiedliwości

skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

1.

Komornikiem wizytatorem może zostać komornik posiadający co najmniej 5-letni staż

nienagannej służby na stanowisku komornika, wobec którego nie toczy się postępowanie

dyscyplinarne oraz który ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej

i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej

Polskiej. W przypadku dwukrotnego wytknięcia uchybienia w trybie art. 166 ust. 4,

komornik przez 4 lata od dnia wytknięcia ostatniego uchybienia nie może pełnić funkcji

komornika wizytatora.

2.

Komornikiem wizytatorem nie może zostać komornik, który w ciągu 4 lat przed powołaniem

został odwołany ze składu komisji dyscyplinarnej z przyczyn, o których mowa w art.

232 ust. 1 pkt 3.

Powołanie na funkcję komornika wizytatora wygasa w przypadku

1)

śmierci;

2)

wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa lub odwołania komornika

z zajmowanego stanowiska;

3)

zrzeczenia się funkcji;

4)

upływu kadencji;

5)

prawomocnego ukarania karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 224 ust. 1 pkt 2-5;

6)

dwukrotnego wytknięcia uchybienia w trybie art. 166 ust. 4.

1.

Wizytacji kancelarii mających siedzibę na obszarze danej izby komorniczej dokonują

działający przy niej komornicy wizytatorzy. Przedmiotem wizytacji są zagadnienia,

o których mowa w art. 188 ust. 2.

2.

Wizytację kancelarii przeprowadza się co najmniej raz na 2 lata.

3.

Harmonogram wizytacji kancelarii ustala, raz w roku, rada właściwej izby komorniczej.

4.

Harmonogram wizytacji kancelarii rada właściwej izby komorniczej przesyła w terminie

14 dni od dnia jego ustalenia Krajowej Radzie Komorniczej.

5.

W razie potrzeby Krajowa Rada Komornicza, rada właściwej izby komorniczej, rzecznik

dyscyplinarny lub Minister Sprawiedliwości może zlecić komornikowi wizytatorowi wizytację

lub lustrację określonej kancelarii.

6.

Wizytacji lub lustracji kancelarii nie może przeprowadzać komornik wizytator będący

małżonkiem, krewnym albo powinowatym nadzorowanego komornika lub pozostający z tym

komornikiem w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do bezstronności komornika wizytatora.

7.

Ten sam komornik wizytator nie może przeprowadzać dwóch kolejnych wizytacji tej samej

kancelarii.

1.

Rada właściwej izby komorniczej przekazuje Krajowej Radzie Komorniczej po dwa egzemplarze

protokołów wizytacji i poleceń powizytacyjnych oraz sprawozdania zbiorcze kancelarii,

a także odpisy uchwał i protokołów walnych zgromadzeń izb komorniczych.

2.

Rada właściwej izby komorniczej przekazuje prezesowi właściwego sądu okręgowego odpisy

protokołów wizytacji i poleceń powizytacyjnych, o których mowa w ust. 1.

3.

Polecenia powizytacyjne, o których mowa w ust. 1, i wnioski z wizytacji stanowią dla

Krajowej Rady Komorniczej i rad izb komorniczych materiał do obowiązkowego, stałego

szkolenia komorników i asesorów.

1.

Komornicy i asesorzy tworzą samorząd komorniczy.

2.

Do zadań samorządu komorniczego należy w szczególności

1)

wspieranie organów nadzoru administracyjnego w zakresie pieczy nad sumiennym pełnieniem

służby przez komorników oraz należytym wykonywaniem obowiązków przez asesorów i aplikantów;

2)

udział w zapewnianiu warunków do wykonywania ustawowych zadań komorników;

3)

reprezentowanie komorników i asesorów;

4)

doskonalenie zawodowe komorników i asesorów oraz udział w kształceniu aplikantów;

5)

ustalanie i krzewienie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie;

6)

prowadzenie badań w zakresie funkcjonowania egzekucji sądowej.

1.

Organami samorządu komorniczego są

1)

Krajowa Rada Komornicza;

2)

Krajowa Komisja Rewizyjna;

3)

izby komornicze.

2.

Nie można łączyć członkostwa w pochodzących z wyboru organach samorządu komorniczego.

3.

Krajowa Rada Komornicza i izby komornicze posiadają osobowość prawną.

4.

Samorząd komorniczy i jego organy nie mogą prowadzić działalności gospodarczej ani

posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego.

Krajowa Rada Komornicza jest reprezentantem samorządu komorniczego.

1.

Członków Krajowej Rady Komorniczej wybierają walne zgromadzenia izb komorniczych,

po 4 z każdej izby komorniczej, przy czym jednego z nich wybiera się spośród asesorów.

2.

Członkowie Krajowej Rady Komorniczej są powoływani na okres 3 lat, najwyżej na 2 kolejne

kadencje, i nie mogą być ponownie powołani przed upływem 5 lat od dnia zakończenia

pełnienia tej funkcji.

3.

Kadencja asesora powołanego do Krajowej Rady Komorniczej wygasa również w przypadku

skreślenia z wykazu asesorów komorniczych lub powołania na stanowisko komornika. Rozwiązanie

z asesorem powołanym do Krajowej Rady Komorniczej stosunku pracy, o którym mowa w

art. 135, wymaga uprzedniej zgody walnego zgromadzenia izby komorniczej, które dokonało

jego wyboru.

Krajowa Rada Komornicza wybiera Prezesa Krajowej Rady Komorniczej i wiceprezesa Krajowej

Rady Komorniczej spośród swoich członków będących komornikami w głosowaniu tajnym.

Odpisy uchwał przesyła się Ministrowi Sprawiedliwości.

1.

Uchwały Krajowej Rady Komorniczej są wykonywane przez jej prezesa lub jej wyznaczonych

członków.

2.

Krajowa Rada Komornicza dokonuje na posiedzeniu podziału czynności między swoich członków

oraz uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te Krajowa Rada Komornicza doręcza

Ministrowi Sprawiedliwości i radom izb komorniczych.

3.

Oświadczenia woli w sprawach majątkowych Krajowa Rada Komornicza składa w formie uchwały.

4.

Uchwały Krajowej Rady Komorniczej zapadają zwykłą większością głosów w obecności co

najmniej połowy jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego

posiedzenia.

Prezes Krajowej Rady Komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej pracami

i przewodniczy na posiedzeniach. W przypadku nieobecności Prezesa Krajowej Rady Komorniczej

jego obowiązki wykonuje wiceprezes Krajowej Rady Komorniczej.

1.

Do zakresu działania Krajowej Rady Komorniczej należy

1)

wyrażanie opinii w sprawach dotyczących biurowości i rachunkowości obowiązujących

w kancelariach i innych sprawach dotyczących przepisów regulujących organizację i

funkcjonowanie komorników;

2)

wyrażanie opinii w sprawach zmian przepisów dotyczących egzekucji, wykonywania postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia i funkcjonowania komorników;

3)

wyrażanie opinii w sprawach przedstawianych przez Ministra Sprawiedliwości lub organy

samorządu komorniczego;

4)

uchwalanie, po zasięgnięciu opinii walnych zgromadzeń izb komorniczych, zasad etyki

zawodowej;

5)

współdziałanie w organizowaniu egzaminu komorniczego;

6)

uchwalanie budżetu Krajowej Rady Komorniczej i określanie udziału poszczególnych izb

komorniczych w pokrywaniu jej wydatków budżetowych;

7)

ustalanie wysokości zryczałtowanych kosztów postępowania dyscyplinarnego prowadzonego

przez rzecznika dyscyplinarnego i komisję dyscyplinarną;

8)

wyznaczanie komorników wizytatorów działających przy poszczególnych izbach komorniczych;

9)

przedstawianie Ministrowi Sprawiedliwości kandydatów na rzecznika dyscyplinarnego

wraz z opinią o poszczególnych kandydatach;

10)

opiniowanie kandydatów na zastępców rzecznika dyscyplinarnego;

11)

uchwalanie regulaminu działania Krajowej Rady Komorniczej oraz ramowego regulaminu

działania rad izb komorniczych, ze szczególnym uwzględnieniem procedury podejmowania

uchwał oraz kwestii reprezentowania tych organów;

12)

uchwalanie ramowego regulaminu obrad walnych zgromadzeń izb komorniczych;

13)

współpraca z organizacjami komorników innych krajów;

14)

wydawanie czasopisma zawodowego;

15)

przechowywanie akt spraw, w których postępowanie zostało zakończone, oraz zamkniętych

urządzeń ewidencyjnych;

16)

prowadzenie strony internetowej Krajowej Rady Komorniczej w celu zamieszczania wymaganych

przez przepisy prawa ogłoszeń i informacji;

17)

współpraca z sądem prowadzącym elektroniczne postępowanie upominawcze w zakresie prowadzenia

i aktualizowania listy komorników, zasad potwierdzania danych do weryfikacji podpisu

elektronicznego używanego przez komornika, umożliwiających dostęp do elektronicznych

tytułów wykonawczych i ich weryfikację oraz sądami prowadzącymi postępowania wieczystoksięgowe

w zakresie identyfikacji komorników;

18)

współpraca z podmiotem prowadzącym system teleinformatyczny obsługujący zajęcie wierzytelności

z rachunku bankowego;

19)

utworzenie i prowadzenie systemu teleinformatycznego obsługującego elektroniczne licytacje

publiczne;

20)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa.

2.

Podjęcie uchwał w sprawach wymienionych w ust. 1 pkt 6, 11 i 12 wymaga zasięgnięcia

opinii rad izb komorniczych.

3.

Krajowa Rada Komornicza składa Ministrowi Sprawiedliwości raz w roku, w terminie do

dnia 31 marca, informację o stanie egzekucji.

1.

Krajowa Rada Komornicza potwierdza dane do weryfikacji podpisu elektronicznego używanego

przez komornika w postępowaniu egzekucyjnym.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej, określi,

w drodze rozporządzenia, szczegółowe czynności Krajowej Rady Komorniczej umożliwiające

komornikom prowadzenie egzekucji na podstawie elektronicznego tytułu wykonawczego

oraz szczegółowe czynności komornika w egzekucji prowadzonej na podstawie elektronicznego

tytułu wykonawczego, kierując się potrzebą przyśpieszenia postępowania egzekucyjnego

prowadzonego w tym trybie, oraz sposób wykonywania czynności przy użyciu systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w art. 158 ust. 1, mając na względzie bezpieczeństwo posługiwania się

dokumentami w postaci elektronicznej, dostępność akt egzekucyjnych dla stron postępowania

egzekucyjnego, sprawność postępowania egzekucyjnego oraz zapewnienie możliwości jednoznacznej

identyfikacji dłużnika.

1.

Krajowa Komisja Rewizyjna kontroluje działalność finansową Krajowej Rady Komorniczej.

2.

Członków Krajowej Komisji Rewizyjnej wybierają spośród komorników walne zgromadzenia

izb komorniczych, po 1 z każdej izby komorniczej.

3.

Członkowie Krajowej Komisji Rewizyjnej są powoływani na okres 4 lat, najwyżej na 2

kolejne kadencje.

4.

Przewodniczący Krajowej Komisji Rewizyjnej informuje Krajową Radę Komorniczą oraz

rady izb komorniczych o wynikach przeprowadzonych kontroli oraz ma prawo uczestniczyć

w posiedzeniach Krajowej Rady Komorniczej. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości

Przewodniczący Krajowej Komisji Rewizyjnej informuje również Ministra Sprawiedliwości.

1.

Izbę komorniczą tworzą komornicy prowadzący kancelarie w obszarze apelacji i asesorzy

zatrudnieni w tych kancelariach.

2.

Siedzibą izby komorniczej jest miejscowość, w której siedzibę ma sąd apelacyjny.

3.

Członkostwo w izbie komorniczej powstaje z dniem złożenia przez komornika ślubowania

i ustaje z dniem odwołania komornika z zajmowanego stanowiska albo wygaśnięcia powołania

na stanowisko komornika z mocy prawa. Z dniem odwołania komornika z zajmowanego stanowiska

albo wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa komornik przestaje

pełnić wszelkie funkcje w organach samorządu komorniczego.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do asesorów.

Organami izby komorniczej są

1)

walne zgromadzenie izby komorniczej;

2)

rada izby komorniczej;

3)

komisja rewizyjna.

1.

Walne zgromadzenia izby komorniczej dzielą się na zwyczajne i nadzwyczajne.

2.

Zwyczajne walne zgromadzenie izby komorniczej zwołuje rada izby komorniczej w pierwszym

kwartale każdego roku.

3.

Nadzwyczajne walne zgromadzenie izby komorniczej jest zwoływane z inicjatywy Krajowej

Rady Komorniczej, na podstawie uchwały rady izby komorniczej, na wniosek komisji rewizyjnej

albo co najmniej 1/5 członków danej izby komorniczej.

4.

W walnym zgromadzeniu izby komorniczej ma obowiązek uczestniczyć każdy członek danej

izby komorniczej.

5.

Asesorzy nie mogą brać udziału w głosowaniu w sprawach, o których mowa w art. 208

ust. 1 pkt 5 i 6.

6.

W walnym zgromadzeniu izby komorniczej mają prawo uczestniczyć aplikanci, jednakże

nie mogą brać udziału w głosowaniu.

1.

Do kompetencji walnego zgromadzenia izby komorniczej należy

1)

wybór przewodniczącego rady izby komorniczej spośród komorników;

2)

wybór wiceprzewodniczącego oraz pozostałych członków rady izby komorniczej spośród

komorników i asesorów;

3)

wybór członków Krajowej Rady Komorniczej;

4)

zatwierdzanie - po wysłuchaniu wniosków komisji rewizyjnej - rocznego sprawozdania

przedstawianego przez radę izby komorniczej i zamknięcie okresu rachunkowego;

5)

uchwalanie budżetu izby komorniczej;

6)

ustalanie wysokości składek miesięcznych na potrzeby organów samorządu komorniczego;

7)

uchwalanie składek na określone cele;

8)

uchwalanie regulaminu działania rady izby komorniczej oraz regulaminu obrad walnego

zgromadzenia izby komorniczej;

9)

wyrażanie opinii o propozycjach Krajowej Rady Komorniczej dotyczących zasad etyki

zawodowej;

10)

wyrażanie opinii, na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w innych sprawach dotyczących

komorników.

2.

Walne zgromadzenie izby komorniczej wybiera przewodniczącego zgromadzenia i uchwala

regulamin swojego działania w głosowaniu jawnym.

3.

Walne zgromadzenie izby komorniczej podejmuje uchwały w innych sprawach niż określone

w ust. 2 w głosowaniu tajnym.

1.

Decyzje walnego zgromadzenia izby komorniczej zapadają w formie uchwał. Odpisy uchwał

w sprawach, o których mowa w art. 208 ust. 1 pkt 1-3, przesyła się Ministrowi Sprawiedliwości.

2.

Do ważności uchwał walnego zgromadzenia izby komorniczej wymagana jest obecność co

najmniej połowy członków izby komorniczej. Uchwały są podejmowane zwykłą większością

głosów.

3.

W przypadku głosowania nad uchwałami w sprawach, o których mowa w art. 208 ust. 1

pkt 5 i 6, przy ustalaniu obecności członków i większości głosów nie uwzględnia się

asesorów biorących udział w walnym zgromadzeniu izby komorniczej.

1.

Rada izby komorniczej działa w siedzibie izby komorniczej i składa się z

1)

7 członków - w izbach liczących do 150 komorników,

2)

9 członków - w izbach liczących powyżej 150 komorników

- w tym z przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady izby komorniczej.

2.

Rada izby komorniczej na posiedzeniu dokonuje podziału czynności między swoich członków

oraz uchwala regulamin swojej pracy. Dokumenty te rada izby komorniczej doręcza wszystkim

członkom danej izby komorniczej i Krajowej Radzie Komorniczej.

3.

Członkowie rady izby komorniczej są powoływani na okres 3 lat, najwyżej na 2 kolejne

kadencje, i nie mogą być ponownie powołani przed upływem 5 lat od dnia zakończenia

pełnienia tej funkcji.

4.

W skład rady izby komorniczej wchodzi jeden asesor. Przepis art. 198 ust. 3 stosuje

się odpowiednio.

1.

Rada izby komorniczej reprezentuje izbę komorniczą.

2.

Przewodniczący rady izby komorniczej reprezentuje ją na zewnątrz, kieruje jej pracami

i przewodniczy na posiedzeniach. W przypadku nieobecności przewodniczącego rady izby

komorniczej, jego obowiązki wykonuje wiceprzewodniczący rady izby komorniczej.

3.

Uchwały rady izby komorniczej są wykonywane przez przewodniczącego rady izby komorniczej

lub wyznaczonych członków.

4.

Oświadczenia woli w sprawach majątkowych rada izby komorniczej składa w formie uchwały.

5.

Uchwały rady izby komorniczej zapadają zwykłą większością głosów w obecności co najmniej

połowy jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego

posiedzenia.

1.

Do zakresu działania rady izby komorniczej należy

1)

wyrażanie opinii w sprawie powoływania i odwoływania komorników i asesorów;

2)

nadzór nad przestrzeganiem przez komorników i asesorów powagi i godności zawodu;

3)

zlecanie komornikom wizytatorom dokonania wizytacji określonej kancelarii;

4)

organizowanie doskonalenia zawodowego komorników i asesorów;

5)

organizowanie szkolenia aplikantów;

6)

zarząd majątkiem izby komorniczej;

7)

zwoływanie walnych zgromadzeń izby komorniczej oraz wykonywanie uchwał tych zgromadzeń;

8)

prowadzenie listy aplikantów komorniczych;

9)

prowadzenie rejestrów komorników i asesorów oraz rejestru kancelarii i ich siedzib

w obrębie danej izby komorniczej oraz zamieszczanie ich na stronie internetowej izby

komorniczej;

10)

wykonywanie innych czynności przewidzianych przepisami prawa i wynikających z podjętych

uchwał.

2.

Rada izby komorniczej przedstawia corocznie Krajowej Radzie Komorniczej informacje

o liście i rejestrach, o których mowa w ust. 1 pkt 8 i 9.

1.

Komisja rewizyjna działająca w izbie komorniczej kontroluje działalność finansową

rady izby komorniczej.

2.

Przewodniczącego i czterech członków komisji rewizyjnej wybiera spośród komorników

walne zgromadzenie izby komorniczej.

3.

Członkowie komisji rewizyjnej są powoływani na okres 4 lat, najwyżej na 2 kolejne

kadencje, i nie mogą być ponownie powołani przed upływem 5 lat od dnia zakończenia

pełnienia tej funkcji.

4.

Przewodniczący komisji rewizyjnej informuje Krajową Radę Komorniczą oraz radę izby

komorniczej o wynikach przeprowadzonych kontroli oraz ma prawo uczestniczyć w posiedzeniach

rady izby komorniczej.

1.

Nadzór zwierzchni nad samorządem komorniczym sprawuje Minister Sprawiedliwości.

2.

Krajowa Rada Komornicza przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości odpisy podejmowanych

uchwał i protokołów posiedzeń oraz sprawozdanie roczne wraz z bilansem - w terminie

14 dni od dnia ich podjęcia lub sporządzenia.

3.

Rada izby komorniczej przekazuje Ministrowi Sprawiedliwości odpisy podejmowanych uchwał

i protokołów walnego zgromadzenia izby komorniczej, a także odpisy własnych uchwał

i protokołów oraz sprawozdanie roczne wraz z bilansem, w terminie 14 dni od dnia ich

otrzymania, podjęcia lub sporządzenia.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 2 i 3, nie dotyczy uchwał o charakterze personalnym,

chyba że obowiązek ich przekazania Ministrowi Sprawiedliwości wynika z przepisów ustawy.

5.

Minister Sprawiedliwości może zażądać, w razie potrzeby, od Prezesa Krajowej Rady

Komorniczej i rad izb komorniczych również innych dokumentów niż określone w ust.

2 i 3.

6.

Organy samorządu komorniczego udzielają na żądanie Ministra Sprawiedliwości niezbędnych

informacji dotyczących funkcjonowania samorządu komorniczego.

7.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Krajowej Rady Komorniczej o podjęcie

uchwały w sprawie należącej do zakresu jej właściwości. Uchwała Krajowej Rady Komorniczej

jest podejmowana w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wniosku.

1.

Minister Sprawiedliwości może zwrócić się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o uchylenie

sprzecznej z prawem uchwały organu samorządu komorniczego w terminie 6 miesięcy od

dnia jej otrzymania.

2.

Sąd Najwyższy oddala skargę lub uchyla zaskarżoną uchwałę i, w razie potrzeby, przekazuje

sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu komorniczego ze wskazaniami

co do sposobu jej załatwienia.

Krajowa Rada Komornicza na podstawie informacji przekazywanych przez rady izb komorniczych

prowadzi w systemie teleinformatycznym listę komorników, listę zastępców komorników,

wykaz asesorów komorniczych oraz listę aplikantów komorniczych.

Lista komorników zawiera następujące dane dotyczące komorników

1)

imię i nazwisko;

2)

numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL);

3)

numer identyfikacji podatkowej;

4)

nazwę sądu, przy którym działa komornik, i numer porządkowy kancelarii;

5)

oznaczenie izby komorniczej, do której należy komornik;

6)

datę wydania i numer decyzji o powołaniu na stanowisko komornika;

7)

datę złożenia ślubowania;

8)

datę wydania i numer decyzji o odwołaniu komornika z zajmowanego stanowiska;

9)

datę zwolnienia stanowiska komornika;

10)

datę wydania i numer postanowienia o zawieszeniu w czynnościach lub zarządzenia o

odsunięciu od wykonywania czynności;

11)

datę ustania zawieszenia w czynnościach;

12)

datę wydania i numer zarządzenia o wyznaczeniu zastępcy danego komornika;

13)

imię i nazwisko zastępcy komornika oraz zajmowane przez zastępcę stanowisko;

14)

czas trwania zastępstwa komornika;

15)

informacje o pełnieniu przez komornika obowiązków zastępcy innego komornika.

Lista zastępców komorników zawiera następujące dane

1)

imię i nazwisko zastępcy komornika oraz zajmowane przez zastępcę stanowisko;

2)

datę wydania i numer zarządzenia o wyznaczeniu zastępcy komornika;

3)

imię i nazwisko zastępowanego komornika;

4)

czas trwania zastępstwa komornika.

Wykaz asesorów komorniczych zawiera następujące dane dotyczące asesorów

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

oznaczenie izby komorniczej, do której należy asesor;

4)

datę wydania i numer decyzji o powołaniu na stanowisko asesora;

5)

datę złożenia ślubowania;

6)

datę wydania i numer decyzji o odwołaniu asesora z zajmowanego stanowiska;

7)

datę zwolnienia stanowiska asesora;

8)

datę wydania i numer postanowienia o zawieszeniu w czynnościach lub zarządzenia o

odsunięciu od wykonywania czynności;

9)

datę ustania zawieszenia w czynnościach;

10)

oznaczenie kancelarii, w której asesor jest zatrudniony;

11)

informacje o pełnieniu przez danego asesora obowiązków zastępcy komornika.

Lista aplikantów komorniczych zawiera następujące dane dotyczące aplikantów

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

datę złożenia ślubowania;

4)

datę wydania i numer postanowienia o zawieszeniu w czynnościach;

5)

datę ustania zawieszenia w czynnościach;

6)

datę podjęcia i numer uchwały w sprawie wpisu na listę aplikantów komorniczych;

7)

datę wpisu na listę aplikantów komorniczych;

8)

datę rozpoczęcia aplikacji;

9)

datę i numer decyzji lub uchwały o skreśleniu z listy aplikantów komorniczych albo

wydaleniu z aplikacji;

10)

datę skreślenia z listy aplikantów komorniczych;

11)

oznaczenie kancelarii, w której aplikant jest zatrudniony.

1.

Krajowa Rada Komornicza na podstawie informacji przekazanych przez komisję dyscyplinarną

oraz informacji przekazanych w trybie art. 166 ust. 6 ujawnia na liście komorników

dane o niezatartych karach dyscyplinarnych oraz pozostających w aktach osobowych komornika

odpisach postanowień zawierających wytknięcie uchybienia udzielonych w trybie art.

166 ust. 4.

2.

Krajowa Rada Komornicza zapewnia sądom prowadzącym postępowania wieczystoksięgowe

dostęp do list oraz wykazu, o których mowa w art. 217-219, za pośrednictwem systemu

teleinformatycznego w celu automatycznej weryfikacji komorników, zastępców komorników

oraz asesorów.

3.

Krajowa Rada Komornicza zapewnia Ministrowi Sprawiedliwości dostęp do list oraz wykazu,

o których mowa w art. 217-220, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego.

4.

Rada izby komorniczej przekazuje niezwłocznie Krajowej Radzie Komorniczej aktualne

informacje, o których mowa w art. 216.

Komornik odpowiada dyscyplinarnie za następujące zawinione działania lub zaniechania

(przewinienia dyscyplinarne)

1)

naruszenie powagi lub godności urzędu albo inne uchybienie zasadom etyki zawodowej;

2)

niewykonanie zaleceń powizytacyjnych, polustracyjnych lub pokontrolnych, jak też zarządzeń

organów nadzoru administracyjnego;

3)

wydatkowanie środków podlegających dokumentacji na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem;

4)

podejmowanie czynności z nieuzasadnioną zwłoką;

5)

naruszenie właściwości określonej w art. 9 i art. 10, w szczególności zasad przyjmowania

spraw z wyboru wierzyciela;

6)

niepodjęcie lub nieterminowe podjęcie czynności, o których mowa w art. 767 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

7)

brak nadzoru nad zatrudnionymi asesorami i aplikantami oraz innymi osobami, o których

mowa w art. 153 ust. 1;

8)

pozyskiwanie informacji z naruszeniem art. 761 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego;

9)

naruszenie zasad korzystania z prawa do nieobecności, usprawiedliwiania tych nieobecności

albo korzystania z wyznaczonego zastępcy komornika określonych w art. 39-41 i art.

43;

10)

odmowę podjęcia obowiązków zastępcy komornika w przypadkach, o których mowa w art.

43 ust. 6 i art. 45 ust. 5;

11)

inną niż wymienione w pkt 1-10 rażącą lub uporczywą obrazę przepisów prawa.

1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do odpowiedzialności dyscyplinarnej komornika

stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów I-III ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20, 305 i 663).

2.

Do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio

przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego.

1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna w wysokości od 5000 złotych do 100 000 złotych;

4)

zakaz przyjmowania spraw z wyboru wierzyciela na okres od roku do 3 lat;

5)

kara zawieszenia komornika w czynnościach na okres od 6 miesięcy do 3 lat;

6)

wydalenie ze służby komorniczej.

2.

Komisja dyscyplinarna może orzec o podaniu treści prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego

do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli uzna to za celowe ze względu na

okoliczności sprawy. Podanie treści prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego do publicznej

wiadomości następuje na koszt ukaranego.

3.

Wymierzenie kary, o której mowa w ust. 1 pkt 2-5, pociąga za sobą utratę przez ukaranego

funkcji pełnionych w organach samorządu komorniczego oraz komisji dyscyplinarnej,

a także utratę biernego prawa wyborczego do organów samorządu komorniczego i komisji

dyscyplinarnej na okres 3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

4.

Wymierzenie kary określonej w ust. 1 pkt 6 pociąga za sobą utratę możliwości ponownego

powołania ukaranego na stanowisko komornika.

5.

Obok kary dyscyplinarnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1-5, można orzec dodatkowo obowiązek

przeproszenia pokrzywdzonego. Orzekając ten obowiązek, komisja dyscyplinarna określa

sposób jego wykonania, odpowiedni ze względu na okoliczności sprawy.

6.

Ukaranie karą, o której mowa w ust. 1 pkt 1, ulega zatarciu po upływie 3 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

7.

Ukaranie karą, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ulega zatarciu po upływie 5 lat od dnia

uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

8.

Ukaranie karą, o której mowa w ust. 1 pkt 3-5, ulega zatarciu po upływie 5 lat od

dnia wykonania kary.

9.

Jeżeli w okresach, o których mowa w ust. 6-8, nastąpi ukaranie za popełnienie innego

przewinienia dyscyplinarnego, zatarcie ukarania następuje z upływem terminu zatarcia

ostatniego ukarania.

10.

Z chwilą zatarcia ukarania usuwa się z akt osobowych dokumenty dotyczące ukarania.

Do aplikantów i asesorów stosuje się odpowiednio przepisy o odpowiedzialności dyscyplinarnej

komorników oraz przepisy art. 18 ust. 3-6, chyba że ustawa stanowi inaczej.

1.

Karami dyscyplinarnymi dla aplikantów i asesorów są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

kara pieniężna w wysokości od 2500 złotych do 35 000 złotych;

4)

wydalenie z aplikacji albo skreślenie z wykazu asesorów komorniczych.

2.

Ukarany karą nagany lub karą pieniężną nie może być powołany na stanowisko komornika

w ciągu roku od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

3.

Ukarany karą wydalenia z aplikacji może ponownie przystąpić do egzaminu wstępnego

nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

4.

Ukarany karą skreślenia z wykazu asesorów komorniczych może zostać ponownie powołany

na stanowisko asesora po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

5.

Obok kary dyscyplinarnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, można orzec dodatkowo obowiązek

przeproszenia pokrzywdzonego. Orzekając ten obowiązek, komisja dyscyplinarna określa

sposób jego wykonania, odpowiedni ze względu na okoliczności sprawy.

6.

Wykonanie kar wobec aplikantów i asesorów należy odpowiednio do rady właściwej izby

komorniczej oraz prezesa właściwego sądu apelacyjnego.

7.

Ukaranie karami, o których mowa w ust. 1 pkt 4, ulega zatarciu po upływie 10 lat od

dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego. W przypadkach, o których mowa

w ust. 3 i 4, właściwy organ bada, czy fakt ukarania za przewinienie dyscyplinarne

wyłącza możliwość uznania, że kandydat jest nieskazitelnego charakteru.

1.

Po upływie 5 lat od dnia popełnienia czynu nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego,

a postępowanie wszczęte ulega umorzeniu. Jeżeli jednak czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa,

przedawnienie dyscyplinarne nie może nastąpić wcześniej niż przedawnienie przewidziane

w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

2.

Bieg przedawnienia dyscyplinarnego przerywa wszczęcie dochodzenia dyscyplinarnego

lub złożenie wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

3.

Po każdym przerwaniu przedawnienia, biegnie ono na nowo.

1.

Wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego mogą złożyć Minister Sprawiedliwości,

prezes właściwego sądu apelacyjnego, prezes właściwego sądu okręgowego, prezes właściwego

sądu rejonowego, sędzia wizytator, organ samorządu komorniczego oraz komornik wizytator.

2.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, wszczyna postępowanie przed komisją dyscyplinarną.

Jeżeli wcześniej wszczęto postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu obwinionego

i postępowanie toczy się, komisja dyscyplinarna dołącza kolejny wniosek do tego postępowania

w celu łącznego rozpoznania.

3.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, oskarżyciel wskazuje wymiar kary, jakiego domaga

się wobec obwinionego za łącznie zarzucane mu czyny.

Pełnomocnikami Ministra Sprawiedliwości w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym

mogą być również prokurator, sędzia lub referendarz sądowy delegowani do Ministerstwa

Sprawiedliwości.

Sprawy dyscyplinarne w pierwszej instancji rozpoznaje komisja dyscyplinarna.

1.

Krajowa Rada Komornicza powołuje członków komisji dyscyplinarnej w liczbie 33 spośród

kandydatów zgłoszonych w liczbie 4 przez radę każdej izby komorniczej, spośród komorników

będących członkami danej izby.

2.

Członkiem komisji dyscyplinarnej może zostać komornik

1)

posiadający co najmniej 5-letni staż nienagannej służby na stanowisku komornika;

2)

wobec którego nie toczy się postępowanie dyscyplinarne;

3)

który ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł

magistra prawa lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Członkiem komisji dyscyplinarnej nie może zostać komornik, który w okresie 4 lat przed

dniem powołania został odwołany ze składu komisji dyscyplinarnej z przyczyn, o których

mowa w art. 232 ust. 1 pkt 3, lub któremu w okresie 4 lat przed dniem powołania dwukrotnie

wytknięto uchybienie w trybie art. 166 ust. 4.

4.

Członek komisji dyscyplinarnej jest powoływany na okres 4 lat, najwyżej na dwie kolejne

kadencje.

5.

Komisja dyscyplinarna powołuje przewodniczącego i dwóch wiceprzewodniczących komisji

dyscyplinarnej spośród swoich członków.

6.

Krajowa Rada Komornicza może odwołać przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego komisji

dyscyplinarnej na wniosek co najmniej połowy składu komisji dyscyplinarnej lub co

najmniej połowy składu Krajowej Rady Komorniczej.

7.

Obsługę komisji dyscyplinarnej zapewnia Krajowa Rada Komornicza.

1.

Krajowa Rada Komornicza odwołuje członka komisji dyscyplinarnej przed upływem kadencji

1)

jeżeli zrzekł się funkcji członka komisji dyscyplinarnej - z dniem wskazanym w oświadczeniu

o zrzeczeniu się funkcji;

2)

w przypadku wygaśnięcia powołania na stanowisko komornika z mocy prawa lub odwołania

komornika z zajmowanego stanowiska;

3)

jeżeli był członkiem składów komisji dyscyplinarnej, w przypadku których sąd apelacyjny

działający jako sąd odwoławczy w okresie 2 lat stwierdził co najmniej dwukrotnie oczywistą

obrazę przepisów przy rozpoznawaniu sprawy, skutkującą wytknięciem uchybienia, chyba

że w zgłoszonym zdaniu odrębnym wskazał na zaistnienie takiego uchybienia;

4)

jeżeli dwukrotnie wytknięto mu uchybienie w trybie art. 166 ust. 4;

5)

jeżeli został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną, o której mowa w art. 224 ust.

1 pkt 2-5.

2.

W przypadku zawieszenia w czynnościach komornika członek komisji dyscyplinarnej podlega

wyłączeniu od orzekania na czas trwania zawieszenia.

3.

W przypadku upływu kadencji lub odwołania członka komisji dyscyplinarnej jej skład

podlega uzupełnieniu na zasadach określonych w art. 231.

4.

Po upływie kadencji członkowie komisji dyscyplinarnej pełnią swoje funkcje do zakończenia

prowadzonego przez nich postępowania dyscyplinarnego, chyba że zachodzi konieczność

prowadzenia postępowania dyscyplinarnego od początku.

1.

Członkowie komisji dyscyplinarnej są niezawiśli w zakresie orzekania.

2.

Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne w składzie trzyosobowym.

3.

Komisja dyscyplinarna we własnym zakresie dokonuje ustaleń, czy działanie komornika,

asesora lub aplikanta nosiło znamiona przewinienia dyscyplinarnego. Ustalenia sądu

poczynione w trybie nadzoru judykacyjnego są wiążące dla komisji dyscyplinarnej w

zakresie, o którym mowa w art. 166 ust. 4.

1.

Pracami komisji dyscyplinarnej kieruje jej przewodniczący, który w szczególności wyznacza

terminy posiedzeń i przedstawia akta sprawy sądowi odwoławczemu oraz podejmuje wszelkie

niezbędne czynności organizacyjne zapobiegające przedawnieniu się czynu.

2.

W przypadku nieobecności przewodniczącego komisji dyscyplinarnej jego obowiązki wykonuje

wiceprzewodniczący komisji dyscyplinarnej.

1.

Stronami w postępowaniu dyscyplinarnym są podmiot, który złożył wniosek o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego, oskarżyciel, obwiniony i pokrzywdzony.

2.

Oskarżycielem w postępowaniu dyscyplinarnym jest rzecznik dyscyplinarny. Niezależnie

od działania rzecznika dyscyplinarnego, jako oskarżyciel w postępowaniu dyscyplinarnym

może występować Minister Sprawiedliwości, prezes sądu, sędzia wizytator, organ samorządu

komorniczego oraz komornik wizytator.

3.

Obwinionym jest komornik, asesor albo aplikant, przeciwko któremu złożono wniosek

o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

1.

Rzecznika dyscyplinarnego powołuje Minister Sprawiedliwości spośród 3 kandydatów przedstawionych

przez Krajową Radę Komorniczą.

2.

Rzecznik dyscyplinarny może wykonywać czynności przy pomocy swoich zastępców.

3.

Minister Sprawiedliwości powołuje zastępców rzecznika dyscyplinarnego w liczbie nie

większej niż 3 spośród kandydatów przedstawionych przez rzecznika dyscyplinarnego

po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Komorniczej.

4.

Kadencja rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców trwa 4 lata, licząc od dnia powołania.

5.

Obsługę rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców zapewnia Krajowa Rada Komornicza.

6.

Do odwołania rzecznika dyscyplinarnego i jego zastępców przepis art. 232 stosuje się

odpowiednio, z zastrzeżeniem przepisów art. 237 ust. 3 i art. 238.

1.

Rzecznik dyscyplinarny składa Ministrowi Sprawiedliwości, w terminie do dnia 1 marca

każdego roku, sprawozdanie ze swej działalności za rok poprzedni.

2.

Minister Sprawiedliwości przyjmuje albo odrzuca sprawozdanie, o którym mowa w ust.

1, mając na względzie realizację ustawowych zadań rzecznika dyscyplinarnego.

3.

W przypadku odrzucenia sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Minister Sprawiedliwości

może odwołać rzecznika dyscyplinarnego przed upływem kadencji. W takim przypadku Minister

Sprawiedliwości może odwołać również zastępców rzecznika dyscyplinarnego.

Niezależnie od przyczyn wskazanych w przepisach poprzedzających, na wniosek rzecznika

dyscyplinarnego Minister Sprawiedliwości może odwołać jego zastępców.

1.

Obwiniony może korzystać z pomocy obrońcy, którym może być adwokat, radca prawny albo

komornik.

2.

Obwiniony może ustanowić najwyżej dwóch obrońców.

1.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna dochodzenie dyscyplinarne z urzędu albo na wniosek

Ministra Sprawiedliwości, organu samorządu komorniczego lub komornika wizytatora.

2.

Wniosek o wszczęcie dochodzenia dyscyplinarnego wiąże rzecznika dyscyplinarnego.

3.

O wszczęciu dochodzenia dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny zawiadamia podmiot,

który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, Ministra Sprawiedliwości,

Krajową Radę Komorniczą oraz izbę komorniczą, której obwiniony jest członkiem. Jeżeli

obwinionym jest aplikant albo asesor, o wszczęciu dochodzenia dyscyplinarnego rzecznik

dyscyplinarny zawiadamia ponadto prezesa właściwego sądu apelacyjnego oraz komornika,

który zatrudnia aplikanta albo asesora.

4.

Jeżeli czyn, którego popełnienie zarzuca się obwinionemu, wyczerpuje znamiona przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego, rzecznik dyscyplinarny niezwłocznie zawiadamia

prokuratora o podejrzeniu popełnienia przestępstwa.

1.

Za nieusprawiedliwione niestawiennictwo, odmowę złożenia zeznań lub przyrzeczenia

sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania świadka lub biegłego nakłada, na

wniosek oskarżyciela lub komisji dyscyplinarnej, karę pieniężną na świadka lub biegłego.

O skutkach niestawiennictwa, odmowy złożenia zeznań lub przyrzeczenia należy pouczyć

świadka lub biegłego przy wezwaniu do złożenia zeznań albo sporządzenia opinii.

2.

Przymusowe sprowadzenie świadka zarządza, na wniosek komisji dyscyplinarnej lub oskarżyciela,

sąd rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania świadka.

1.

W przypadku wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego Minister Sprawiedliwości może w

każdym czasie zawiesić komornika w czynnościach.

2.

Na postanowienie Ministra Sprawiedliwości o zawieszeniu komornika w czynnościach przysługuje

zażalenie. Przepisy art. 18 ust. 3-7 stosuje się.

3.

Zawieszenie komornika w czynnościach ustaje z dniem prawomocnego zakończenia postępowania

dyscyplinarnego, chyba że zostanie wcześniej uchylone.

4.

W przypadku stwierdzenia podstaw do zawieszenia komornika w czynnościach, rzecznik

dyscyplinarny zawiadamia Ministra Sprawiedliwości.

1.

Rzecznik dyscyplinarny po uznaniu, że dowody zebrane w dochodzeniu dyscyplinarnym

są wystarczające do wszczęcia postępowania przed komisją dyscyplinarną, składa wniosek

o ukaranie.

2.

Złożenie wniosku o ukaranie przez rzecznika dyscyplinarnego wszczyna postępowanie

przed komisją dyscyplinarną.

1.

Rzecznik dyscyplinarny umarza dochodzenie dyscyplinarne, jeżeli

1)

czynu nie popełniono albo czyn nie zawiera znamion przewinienia dyscyplinarnego;

2)

postępowanie dyscyplinarne co do tego samego czynu zostało prawomocnie zakończone

albo wcześniej wszczęte toczy się;

3)

nastąpiło przedawnienie dyscyplinarne.

2.

Odpis postanowienia o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu,

podmiotowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, Ministrowi

Sprawiedliwości, Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej oraz izbie komorniczej, której

obwiniony jest członkiem. Jeżeli obwinionym jest aplikant albo asesor, postanowienie

o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarny doręcza ponadto prezesowi

właściwego sądu apelacyjnego oraz komornikowi, który zatrudnia aplikanta albo asesora.

3.

Na postanowienie o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego podmiotowi, o którym mowa

w art. 240 ust. 1, oraz Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej przysługuje zażalenie

do sądu okręgowego właściwego według siedziby kancelarii obwinionego komornika lub

siedziby kancelarii, w której obwiniony aplikant albo asesor był lub jest zatrudniony,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu postanowienia.

1.

Przewodniczący komisji dyscyplinarnej, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o

ukaranie, wyznacza skład orzekający i przewodniczącego spośród jego członków oraz

termin pierwszej rozprawy nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia wyznaczenia

składu orzekającego.

2.

Postępowanie przed komisją dyscyplinarną jest jawne.

3.

Komisja dyscyplinarna rozpoznaje sprawy dyscyplinarne na rozprawie.

4.

Wyznaczając termin rozprawy, przewodniczący komisji dyscyplinarnej wydaje niezbędne

zarządzenia, w szczególności

1)

zawiadamia oskarżyciela, pokrzywdzonego i jego pełnomocnika oraz obwinionego i jego

obrońcę o terminie rozprawy;

2)

wzywa do stawiennictwa obwinionego, świadków i biegłych;

3)

zarządza dołączenie niezbędnych dokumentów.

5.

Obwinionemu i jego obrońcy doręcza się, wraz z odpisem zarządzenia o terminie rozprawy,

odpis wniosku o ukaranie z pouczeniem o prawie wniesienia na piśmie odpowiedzi na

ten wniosek w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, z jednoczesnym poinformowaniem

o skutkach doręczeń, o których mowa w art. 247 ust. 2.

1.

Komisja dyscyplinarna dąży do tego, aby sprawa została rozpoznana na pierwszej rozprawie.

2.

Z ważnych powodów przewodniczący składu orzekającego może odroczyć rozprawę na czas

nie dłuższy niż 30 dni.

3.

Rozprawę odroczoną prowadzi się w dalszym ciągu, chyba że skład komisji dyscyplinarnej

uległ zmianie.

4.

Przewodniczący składu orzekającego podejmuje wszelkie niezbędne czynności organizacyjne

zapobiegające przedawnieniu się czynu.

1.

Rozprawa przed komisją dyscyplinarną odbywa się bez względu na niestawiennictwo stron

prawidłowo powiadomionych o terminie rozprawy, chyba że strona usprawiedliwi swoją

nieobecność, przedkładając zaświadczenie lekarza sądowego o niemożności udziału w

rozprawie i wniesie o jej odroczenie.

2.

Obwinionemu komornikowi doręczeń dokonuje się również na adres prowadzonej przez niego

kancelarii, a obwinionemu asesorowi i aplikantowi - również na adres kancelarii, w

której są zatrudnieni, chyba że komornik, asesor lub aplikant wskażą inny adres do

doręczeń.

3.

Strony postępowania dyscyplinarnego, Minister Sprawiedliwości, Prezes Krajowej Rady

Komorniczej oraz osoby przez nich upoważnione mogą zasięgać informacji o przebiegu

oraz wyniku postępowania dyscyplinarnego, a także przeglądać akta sprawy i otrzymywać

odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.

4.

W toku postępowania dyscyplinarnego pisma, z wyjątkiem odpisu wniosku o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego, zawiadomienia o pierwszym terminie rozprawy, postanowienia

o zawieszeniu w czynnościach oraz odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, mogą być doręczane

obwinionemu za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim przypadku

dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.

5.

Protokół rozprawy spisuje komornik, asesor albo aplikant, wyznaczony przez przewodniczącego

komisji dyscyplinarnej.

1.

Strona postępowania dyscyplinarnego lub Minister Sprawiedliwości może wnieść skargę

o stwierdzenie, że w postępowaniu prowadzonym przed komisją dyscyplinarną nastąpiło

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie

zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa dłużej

niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych.

2.

Sądem właściwym do rozpoznania skargi, o której mowa w ust. 1, jest Sąd Okręgowy w

Warszawie.

3.

Sąd, o którym mowa w ust. 2, zawiadamia o toczącym się postępowaniu przewodniczącego

komisji dyscyplinarnej, doręczając mu odpis skargi, o której mowa w ust. 1.

4.

Przewodniczącemu komisji dyscyplinarnej, w przypadku zgłoszenia udziału w sprawie,

przysługują prawa strony w zakresie rozpoznania skargi, o której mowa w ust. 1.

5.

Uwzględniając skargę, o której mowa w ust. 1, sąd, na żądanie skarżącego, przyznaje

mu od Krajowej Rady Komorniczej sumę pieniężną w wysokości od 2000 złotych do 20 000

złotych.

6.

Odpis orzeczenia uwzględniającego skargę, o której mowa w ust. 1, sąd doręcza przewodniczącemu

komisji dyscyplinarnej, Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

7.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do rozpoznania skargi, o której mowa w ust. 1,

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(Dz. U. z 2018 r. poz. 75).

Jeżeli obwiniony przyznaje się do popełnienia czynu podlegającego odpowiedzialności

dyscyplinarnej, komisja dyscyplinarna, za zgodą stron, może nie przeprowadzać postępowania

dowodowego lub przeprowadzić je częściowo.

1.

Komisja dyscyplinarna wymierza karę, przewidzianą w ustawie, według swojego uznania,

bacząc, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy obwinionego, uwzględniając

stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze,

które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego, a także potrzeby w zakresie kształtowania

świadomości prawnej komorników, asesorów i aplikantów.

2.

Wymierzając karę, komisja dyscyplinarna uwzględnia w szczególności motywację i sposób

zachowania się obwinionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na nim obowiązków,

rodzaj i rozmiar ujemnych następstw czynu, właściwości i warunki osobiste obwinionego

oraz jego zachowanie się po popełnieniu czynu, a zwłaszcza starania o naprawienie

szkody. Komisja dyscyplinarna z urzędu bierze pod uwagę wszystkie wymierzone obwinionemu

i niezatarte kary dyscyplinarne, jak też niezatarte wytknięcia, o których mowa w art.

166 ust. 4.

1.

Komisja dyscyplinarna z urzędu sporządza uzasadnienie orzeczenia w terminie 21 dni

od dnia jego ogłoszenia.

2.

Uzasadnienie orzeczenia doręcza się z urzędu stronom, Ministrowi Sprawiedliwości i

Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej.

3.

Uzasadnienia orzeczenia nie sporządza się z urzędu w sprawach, w których uwzględniono

w całości wniosek o ukaranie, a obwiniony przyznał się do popełnienia czynu i za zgodą

stron nie przeprowadzono postępowania dowodowego lub przeprowadzono je częściowo.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3, uzasadnienie orzeczenia sporządza się wyłącznie

na wniosek strony, Ministra Sprawiedliwości lub Prezesa Krajowej Rady Komorniczej,

zgłoszony w terminie zawitym 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

1.

Od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie w sprawie przysługuje stronom, rzecznikowi

dyscyplinarnemu, Ministrowi Sprawiedliwości i Prezesowi Krajowej Rady Komorniczej

odwołanie do sądu apelacyjnego właściwego według siedziby kancelarii obwinionego komornika

lub siedziby kancelarii, w której obwiniony aplikant albo asesor był lub jest zatrudniony,

w terminie 21 dni od dnia doręczenia orzeczenia albo postanowienia, wraz z uzasadnieniem.

2.

Odwołanie wnosi się za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej, która wydała zaskarżone

orzeczenie albo postanowienie. Komisja dyscyplinarna przekazuje odwołanie sądowi apelacyjnemu

w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia wpływu środka zaskarżenia.

3.

Sąd apelacyjny rozpoznaje odwołanie na rozprawie w składzie trzech sędziów.

4.

Orzeczenie wraz z uzasadnieniem doręcza się stronom, Ministrowi Sprawiedliwości oraz

Krajowej Radzie Komorniczej. Jeżeli wobec obwinionego zażądano orzeczenia kary wydalenia

ze służby komorniczej, kary wydalenia z aplikacji albo kary skreślenia z wykazu asesorów

komorniczych albo mimo braku wniosku orzeczono wobec obwinionego taką karę, odpis

orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręcza się również Prokuratorowi Generalnemu i Rzecznikowi

Praw Obywatelskich.

Kasację do Sądu Najwyższego od orzeczenia wydanego przez sąd apelacyjny może wnieść

wyłącznie Prokurator Generalny i Rzecznik Praw Obywatelskich.

Kasacja może być wniesiona z powodu rażącego naruszenia prawa. Kasacja może być również

wniesiona z powodu rażącej niewspółmierności kary dyscyplinarnej, jeżeli wobec obwinionego

zażądano orzeczenia kary wydalenia ze służby komorniczej, kary wydalenia z aplikacji

albo kary skreślenia z wykazu asesorów komorniczych, albo mimo braku wniosku orzeczono

wobec obwinionego taką karę.

1.

Kasację wnosi się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu apelacyjnego, w terminie

30 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem.

2.

Od kasacji nie uiszcza się opłaty sądowej.

3.

Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie w składzie trzech sędziów.

1.

Sąd apelacyjny działający jako sąd odwoławczy, w przypadku stwierdzenia przy rozpoznawaniu

sprawy oczywistej obrazy przepisów, wytyka uchybienie danemu składowi komisji dyscyplinarnej.

Przed wytknięciem uchybienia poucza się komorników będących członkami tego składu

o możliwości złożenia na piśmie wyjaśnień w terminie 7 dni. Stwierdzenie oczywistej

obrazy przepisów i wytknięcie uchybienia nie wpływają na rozstrzygnięcie sprawy.

2.

O wytknięciu uchybienia sąd apelacyjny zawiadamia Ministra Sprawiedliwości oraz Prezesa

Krajowej Rady Komorniczej.

3.

Odpis postanowienia zawierającego wytknięcie uchybienia dołącza się do akt osobowych

komorników, którzy orzekali w składzie komisji dyscyplinarnej, o którym mowa w ust.

1.

1.

Wygaśnięcie powołania na stanowisko komornika z mocy prawa na skutek rezygnacji z

pełnienia obowiązków nie ma wpływu na bieg postępowania dyscyplinarnego.

2.

W przypadku wydania przez Ministra Sprawiedliwości decyzji o odwołaniu komornika z

zajmowanego stanowiska na podstawie art. 19 ust. 2, postępowania przeciwko temu komornikowi

podlegają zawieszeniu.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, zawieszone postępowanie umarza się, jeżeli bezskutecznie

upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego od ostatecznej decyzji

Ministra Sprawiedliwości o odwołaniu komornika z zajmowanego stanowiska lub, w przypadku

wniesienia takiej skargi, została ona prawomocnie odrzucona lub oddalona.

4.

W przypadku odwołania asesora z zajmowanego stanowiska, skreślenia aplikanta z listy

aplikantów komorniczych albo ukończenia aplikacji w toku postępowania dyscyplinarnego,

przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, przy czym odpis orzeczenia przesyła się prezesowi

właściwego sądu apelacyjnego oraz radzie właściwej izby komorniczej, na obszarze których

obwiniony ostatnio wykonywał swoje obowiązki.

5.

Okoliczność, że w dniu orzekania obwiniony nie zajmuje już stanowiska komornika, nie

stanowi przeszkody do orzeczenia wobec niego kary wydalenia ze służby komorniczej.

Przepis stosuje się odpowiednio wobec asesorów i aplikantów, jeżeli zachodzą podstawy

do orzeczenia kary wydalenia z aplikacji albo kary skreślenia z wykazu asesorów komorniczych.

1.

Odpis prawomocnego orzeczenia komisja dyscyplinarna doręcza Ministrowi Sprawiedliwości,

Krajowej Radzie Komorniczej, prezesowi właściwego sądu rejonowego, prezesowi właściwego

sądu okręgowego i radzie właściwej izby komorniczej. W przypadku asesora odpis prawomocnego

orzeczenia przesyła się również prezesowi właściwego sądu apelacyjnego.

2.

Odpis orzeczenia, o którym mowa w ust. 1, załącza się do akt osobowych komornika,

asesora lub aplikanta.

3.

Jeżeli obwiniony podjął pracę w urzędzie państwowym, sądzie, Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoczął wykonywanie zawodu adwokata, radcy prawnego albo

notariusza, komisja dyscyplinarna przesyła odpis orzeczenia odpowiednio temu urzędowi,

Prezesowi Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelnej Radzie Adwokackiej

lub Krajowej Radzie Radców Prawnych albo Krajowej Radzie Notarialnej.

4.

Komisja dyscyplinarna przechowuje akta postępowania dyscyplinarnego przez 15 lat,

licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

5.

W przypadku orzeczenia kary wydalenia ze służby komorniczej lub kary wydalenia z aplikacji

albo kary skreślenia z wykazu asesorów komorniczych, akta postępowania dyscyplinarnego

przechowuje się przez 50 lat, licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego.

1.

Koszty postępowania dyscyplinarnego mają charakter zryczałtowany.

2.

Koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi obwiniony w przypadku ukarania, a w pozostałych

przypadkach Krajowa Rada Komornicza.

3.

Wysokość kosztów postępowania dyscyplinarnego określi, w drodze uchwały, Krajowa Rada

Komornicza, mając na względzie przeciętne koszty tego postępowania i ich zryczałtowany

charakter.

1.

Wykonanie prawomocnego orzeczenia co do kary wydalenia ze służby komorniczej należy

do Ministra Sprawiedliwości.

2.

Wykonanie prawomocnego orzeczenia co do kary pieniężnej należy do Prezesa Krajowej

Rady Komorniczej, wykonanie kary skreślenia asesora z wykazu asesorów komorniczych

- do prezesa właściwego sądu apelacyjnego, a wykonanie pozostałych kar - do rady właściwej

izby komorniczej.

3.

Prawomocne orzeczenie co do kary pieniężnej oraz zasądzonych kosztów postępowania

dyscyplinarnego stanowi tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 777 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego i po nadaniu mu klauzuli wykonalności przez sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę

kancelarii ukaranego komornika lub siedzibę kancelarii, w której ukarany aplikant

albo asesor był lub jest zatrudniony, podlega wykonaniu w drodze egzekucji sądowej.

4.

W postępowaniu egzekucyjnym, o którym mowa w ust. 3, czynności za wierzyciela podejmuje

Prezes Krajowej Rady Komorniczej.

5.

Wpływy z kar pieniężnych Krajowa Rada Komornicza przeznacza wyłącznie na działalność

związaną ze szkoleniem asesorów i aplikantów.

6.

Wykonanie prawomocnego orzeczenia co do kary zakazu przyjmowania spraw z wyboru wierzyciela

zaczyna się z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym uprawomocniło

się orzeczenie o wymierzeniu tej kary. Karę tę orzeka się w pełnych latach.

7.

Komornik, któremu prawomocnie wymierzono karę zakazu przyjmowania spraw z wyboru wierzyciela,

w okresie jej obowiązywania odmawia przyjmowania spraw wskazanych w art. 10 ust. 1.

8.

Kontrolę wykonania kary zakazu przyjmowania spraw z wyboru wierzyciela sprawuje prezes

właściwego sądu rejonowego.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 346

a)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Sąd może uchylić rygor natychmiastowej wykonalności nadany wyrokowi zaocznemu, jeżeli

pozwany wykaże, że odpis pozwu doręczono w trybie przewidzianym w art. 139 § 1 na

inny adres aniżeli aktualne w dacie doręczenia miejsce zamieszkania pozwanego.

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Postanowienie w przedmiocie zawieszenia lub uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności

sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

”

;

2)

w art. 759

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Sąd wydaje z urzędu komornikowi zarządzenia zmierzające do zapewnienia należytego

wykonania egzekucji oraz usuwa spostrzeżone uchybienia. Ocena prawna wyrażona przez

sąd w ramach wydanych zarządzeń jest wiążąca dla komornika.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Sąd może zobowiązać komornika do składania sprawozdań z czynności podjętych w wyniku

zarządzeń, o których mowa w § 2.

”

;

3)

w art. 760

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Wnioski i oświadczenia w postępowaniu egzekucyjnym składa się, według wyboru składającego,

na piśmie albo ustnie do protokołu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Jeżeli

przepis szczególny tak stanowi albo dokonano wyboru wnoszenia pism za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego, wnioski i oświadczenia składa się wyłącznie za pośrednictwem

systemu teleinformatycznego.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Komornik niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania

wniosku, podejmuje niezbędne czynności.

”

;

4)

w art. 761

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Organ egzekucyjny może żądać od

1)

organów administracji publicznej,

2)

podmiotów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej,

3)

organów podatkowych,

4)

organów rentowych,

5)

banków,

6)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

7)

zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji,

8)

podmiotów prowadzących rachunki papierów wartościowych, wymienionych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.,

9)

spółdzielni mieszkaniowych,

10)

wspólnot mieszkaniowych,

11)

innych podmiotów zarządzających lokalami,

12)

biur informacji gospodarczej,

13)

innych instytucji i osób nieuczestniczących w postępowaniu

- informacji dotyczących stanu majątkowego dłużnika lub umożliwiających identyfikację

składników jego majątku oraz danych adresowych jedynie w zakresie niezbędnym do zapewnienia

prawidłowego toku postępowania.

”

,

c)

po § 2 dodaje się § 2

„

§ 2

Informacji, o których mowa w § 1

§ 2

Jeżeli pozyskanie informacji, o których mowa w § 1

”

;

5)

po art. 763 dodaje się art. 763

„

Art. 763

Komornik poucza strony i uczestników postępowania występujących w sprawie bez adwokata,

radcy prawnego, rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej o sposobie i terminie zaskarżenia czynności. Jeżeli osoby te nie są obecne,

pouczenie następuje wraz z zawiadomieniem o dokonaniu czynności.

Art. 763

§ 1.

Wniosek o wyłączenie komornika zgłasza się na piśmie do komornika prowadzącego postępowanie,

uprawdopodobniając przyczyny wyłączenia. Komornik w terminie 3 dni od dnia złożenia

wniosku o wyłączenie przekazuje wniosek do sądu rejonowego właściwego ze względu na

siedzibę kancelarii komornika, wraz z pisemnymi wyjaśnieniami.

§ 2.

Sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę kancelarii komornika rozpoznaje wniosek

o wyłączenie komornika w terminie 7 dni od dnia przekazania wniosku.

§ 3.

Postanowienie w przedmiocie wyłączenia komornika sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym

w składzie jednoosobowym. Na postanowienie zażalenie nie przysługuje.

§ 4.

Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do zastępcy komornika oraz asesorów komorniczych,

jeżeli osoby te prowadzą postępowanie lub dokonują określonych czynności w sprawie.

§ 5.

Do czasu rozpoznania wniosku o wyłączenie komornik, którego dotyczy wniosek, może

podejmować dalsze czynności, z wyjątkiem czynności, które pociągałyby za sobą nieodwracalne

skutki, chyba że wniosek w sposób oczywisty zmierza jedynie do przedłużenia postępowania.

§ 6.

W przypadku uwzględnienia wniosku o wyłączenie komornika, sąd wyznaczy innego komornika

do dalszego prowadzenia postępowania, w miarę możliwości powierzając je komornikowi

z tego samego rewiru, w którym ma siedzibę komornik wyłączony. W takim przypadku sąd

może z urzędu uchylić w niezbędnym zakresie czynności dokonane po złożeniu wniosku.

§ 7.

W zakresie nieuregulowanym w § 1-6 do wyłączenia komornika stosuje się odpowiednio

przepisy o wyłączeniu sędziego.

Art. 763

§ 1.

Komornik właściwy do prowadzenia egzekucji, zgodnie z przepisami niniejszego kodeksu,

w chwili wszczęcia postępowania pozostaje właściwy do czasu jego zakończenia, choćby

podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy.

§ 2.

Jeżeli w toku egzekucji świadczeń alimentacyjnych dłużnik zmienił miejsce zamieszkania,

przeprowadzając się na obszar właściwości innego sądu apelacyjnego, a dalsze prowadzenie

egzekucji wiązałoby się z nadmiernymi kosztami, komornik może przekazać sprawę do

komornika właściwości ogólnej dłużnika. Jeżeli w rewirze, do którego sprawa zostaje

przekazana, działa więcej niż jeden komornik, komornik doręczając odpis postanowienia

jednocześnie wzywa wierzyciela, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wskazał

komornika, któremu sprawa ma zostać przekazana. Jeżeli wierzyciel w powyższym terminie

nie dokona wyboru komornika lub wskaże komornika, który nie jest właściwy, komornik

przekazuje sprawę według własnego wyboru. Na wybór komornika z właściwego rewiru dłużnikowi

skarga nie przysługuje.

”

;

6)

w art. 765 po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Policja udziela komornikowi, na jego wezwanie, pomocy przy czynnościach egzekucyjnych.

W przypadku stwierdzenia okoliczności uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa,

Policja niezwłocznie powiadamia prezesa właściwego sądu rejonowego i żąda od komornika

wpisania zastrzeżeń do protokołu czynności.

§ 1

Otwarcia lub przeszukania mieszkania dłużnika komornik dokonuje wyłącznie w asyście

Policji.

”

;

7)

w art. 767

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Na czynności komornika przysługuje skarga do sądu rejonowego, jeżeli ustawa nie stanowi

inaczej. Dotyczy to także zaniechania przez komornika dokonania czynności. Skargę

rozpoznaje sąd właściwy ze względu na siedzibę kancelarii komornika.

”

,

b)

po § 3 dodaje się § 3

„

§ 3

Skarga może być wniesiona na urzędowym formularzu.

§ 3

Komornik doręcza urzędowy formularz skargi dłużnikowi przy pierwszej czynności egzekucyjnej

oraz stronom i uczestnikom obecnym podczas czynności dokonywanej poza kancelarią,

chyba że czynność ta podlega zaskarżeniu skargą w formie ustnej.

§ 3

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób udostępniania

urzędowego formularza skargi, mając na względzie ustawowe wymagania przewidziane dla

tego pisma, potrzebę zamieszczenia niezbędnych pouczeń co do sposobu wypełniania formularza,

wnoszenia pisma i skutków niedostosowania go do ustawowych wymagań, a także konieczność

bezpłatnego udostępniania formularzy w kancelariach komorniczych, siedzibach sądów

oraz sieci Internet w formie pozwalającej na dogodną edycję treści formularza.

”

,

c)

dodaje się § 6 w brzmieniu

„

§ 6.

W przypadku stwierdzenia oczywistego naruszenia prawa przez komornika, sąd uwzględniając

skargę, stosownie do okoliczności, może go obciążyć kosztami postępowania wywołanego

skargą. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie stronom oraz komornikowi.

”

;

8)

w art. 796

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Wniosek o wszczęcie egzekucji składa się stosownie do właściwości sądowi lub komornikowi.

Wniosek składany komornikowi może być złożony na urzędowym formularzu.

”

,

b)

dodaje się § 4 w brzmieniu

„

§ 4.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór i sposób udostępniania

urzędowego formularza wniosku o wszczęcie egzekucji, mając na względzie ustawowe wymagania

przewidziane dla tego pisma, potrzebę zamieszczenia niezbędnych pouczeń co do sposobu

wypełniania formularza, wnoszenia pisma i skutków niedostosowania go do ustawowych

wymagań, a także konieczność bezpłatnego udostępniania formularzy w kancelariach komorniczych,

siedzibach sądów oraz sieci Internet w formie pozwalającej na dogodną edycję treści

formularza.

”

;

9)

art. 801-801

„

Art. 801.

§ 1.

Jeżeli wierzyciel albo sąd zarządzający z urzędu przeprowadzenie egzekucji albo uprawniony

organ żądający przeprowadzenia egzekucji nie wskaże majątku pozwalającego na zaspokojenie

świadczenia, komornik z urzędu

1)

ustala majątek dłużnika w zakresie znanym mu z innych prowadzonych postępowań albo

na podstawie publicznie dostępnych źródeł informacji, albo rejestrów, do których ma

dostęp drogą elektroniczną;

2)

wzywa dłużnika do złożenia wykazu majątku

§ 2.

Jeżeli zachodzą wątpliwości, czy wniosek o podjęcie określonych czynności egzekucyjnych

lub żądanie złożenia wyjaśnień lub udzielenia informacji w trybie art. 761 są niezbędne

do zapewnienia prawidłowego toku egzekucji, lub zachodzą uzasadnione podstawy do przyjęcia,

że zostały złożone wyłącznie w celu szykany dłużnika, komornik może zobowiązać wierzyciela

do uzasadnienia wniosku pod rygorem obciążenia wierzyciela kosztem bezskutecznych

czynności podjętych na jego skutek - niezależnie od wyniku sprawy.

§ 3.

Komornik oddali wniosek, o którym mowa w § 2, jeżeli w świetle okoliczności sprawy

lub innych prowadzonych przeciwko temu samemu dłużnikowi postępowań egzekucyjnych

wysoce prawdopodobne jest, że wniosek nie przyczyni się do zapewnienia prawidłowego

toku egzekucji, a zachodzą jednocześnie uzasadnione podstawy do przyjęcia, że został

on złożony wyłącznie w celu szykany dłużnika.

§ 4.

Jeżeli pomimo skierowania egzekucji do oznaczonych przez wierzyciela składników majątku

dłużnika i podjęcia czynności przewidzianych w § 1 pkt 1 oraz odebrania od dłużnika

wykazu majątku nie zdołano ustalić majątku dłużnika pozwalającego nawet na zaspokojenie

kosztów egzekucyjnych, komornik wysłucha wierzyciela w sposób przewidziany w art.

827 § 1. W takim przypadku warunkiem żądania przez wierzyciela dalszego prowadzenia

egzekucji jest zlecenie komornikowi poszukiwania majątku dłużnika.

Art. 801

§ 1.

Dłużnik składa komornikowi, na piśmie lub ustnie do protokołu, wykaz majątku wraz

z oświadczeniem o jego prawdziwości i zupełności pod rygorem odpowiedzialności karnej

za złożenie fałszywego oświadczenia. Wzywając dłużnika do złożenia wykazu majątku,

komornik uprzedza go o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia

oraz poucza, że w razie niezłożenia wykazu majątku wierzyciel może zlecić komornikowi

poszukiwanie majątku dłużnika. § 2. Jeżeli dłużnik bez usprawiedliwionej przyczyny

nie złoży wykazu majątku wraz z oświadczeniem o jego prawdziwości i zupełności albo

nie udzieli odpowiedzi na zadane mu pytanie, komornik może ukarać go grzywną. § 3.

Jeżeli dłużnik mimo ukarania go grzywną nie złożył wykazu majątku wraz z oświadczeniem

o jego prawdziwości i zupełności, komornik właściwości ogólnej dłużnika na wniosek

wierzyciela zwróci się do sądu o nakazanie przymusowego doprowadzenia dłużnika celem

złożenia wykazu majątku wraz z oświadczeniem o jego prawdziwości i zupełności. § 4.

Jeżeli postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez komornika niebędącego komornikiem

właściwości ogólnej dłużnika, złożenie przez wierzyciela wniosku, o którym mowa w

§ 3, uważa się za żądanie przekazania sprawy komornikowi właściwości ogólnej. Wierzyciel

może we wniosku wskazać komornika, któremu ma zostać przekazana sprawa. W przypadku

braku wskazania przez wierzyciela komornika właściwego, komornik przekaże sprawę według

własnego wyboru. § 5. Przepisy art. 916 § 3 oraz art. 919 stosuje się odpowiednio.

Art. 801

Wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika, jeżeli w drodze

czynności przewidzianych w art. 801 § 1 pkt 1 nie zdołano ustalić majątku pozwalającego

na zaspokojenie dochodzonego świadczenia. Poszukiwaniem majątku nie jest realizacja

wniosków wierzyciela o zwrócenie się z żądaniem udzielenia informacji do podmiotów

wymienionych w art. 761 § 1

”

;

10)

w art. 805

a)

w § 1 dodaje się zdanie drugie w brzmieniu

„

Komornik poucza dłużnika również o treści przepisów działu V tytułu I części trzeciej oraz prawie i sposobie złożenia wniosku o ograniczenie

egzekucji, a także o treści art. 52a i art. 54 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -

Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, z późn. zm. oraz art. 13g ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, z późn. zm. i sposobie realizacji uprawnień wynikających z tych przepisów.

”

,

b)

w § 1„art. 824 § 1 pkt 5”;

11)

po art. 809 dodaje się art. 809

„

Art. 809

§ 1.

Utrwalaniu za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk podlega przebieg następujących

czynności egzekucyjnych dokonywanych przez komornika poza kancelarią

1)

z udziałem dłużnika zmierzające do ustalenia jego stanu majątkowego;

2)

zajęcie ruchomości;

3)

wykonanie postanowienia o oddaniu ruchomości pod dozór innej osobie niż dłużnik;

4)

licytacja ruchomości z wyłączeniem licytacji elektronicznej;

5)

licytacja nieruchomości, chyba że jej przebieg jest utrwalany w sposób określony w

art. 972 § 2;

6)

oględziny nieruchomości;

7)

wprowadzenie w zarząd nieruchomości w trybie art. 933;

8)

opróżnienie pomieszczeń z osób lub rzeczy;

9)

wydanie ruchomości i nieruchomości;

10)

wprowadzenie w posiadanie;

11)

przymusowe otwarcie pomieszczenia;

12)

przeszukanie mieszkania lub pomieszczenia gospodarczego dłużnika.

§ 2.

Komornik utrwala przebieg czynności w trybie określonym w § 1, również gdy wniosek

taki złoży co najmniej jedna ze stron postępowania.

§ 3.

Komornik uprzedza osoby uczestniczące w czynności o utrwalaniu przebiegu czynności,

o których mowa w § 1 i 2. Komornik przerywa utrwalanie przebiegu czynności w miejscu

zamieszkania dłużnika lub osoby trzeciej, jeżeli dłużnik lub ta osoba sprzeciwiają

się temu, o czym należy te osoby pouczyć. Na żądanie osoby, która sprzeciwiła się

utrwalaniu czynności, komornik podejmuje utrwalanie czynności na nowo, o czym należy

te osoby pouczyć.

§ 4.

W przypadku utrwalania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk przebiegu

czynności, w protokole zamieszcza się poza elementami wymienionymi w art. 809 pkt

1, 2 i 4-7 jedynie zwięzłe sprawozdanie z przebiegu czynności. Powyższe nie zwalnia

z obowiązku sporządzenia pełnego protokołu zajęcia.

§ 5.

Komornik umożliwia stronom i uczestnikom postępowania zapoznanie się z zapisem obrazu

i dźwięku w siedzibie kancelarii komorniczej. Stronom ani uczestnikom postępowania

nie wydaje się zapisu obrazu i dźwięku.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków

technicznych służących do utrwalania obrazu i dźwięku, sposób przechowywania, odtwarzania

i kopiowania zapisów oraz sposób zapoznania się z zapisem obrazu i dźwięku, mając

na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu i dźwięku przed

utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem oraz zapewnienie ochrony praw

osób uczestniczących w postępowaniu oraz osób trzecich, których wizerunek został utrwalony.

”

;

12)

art. 810 otrzymuje brzmienie

„

Art. 810.

§ 1.

Komornik może wykonywać czynności poza kancelarią komorniczą w dni robocze, w godzinach

od siódmej do dwudziestej pierwszej. Na wykonanie czynności w dni ustawowo wolne od

pracy lub godzinach nocnych jest wymagana zgoda prezesa właściwego sądu rejonowego.

§ 2.

Czynności komornika rozpoczęte przed godziną dwudziestą pierwszą mogą być prowadzone

w dalszym ciągu bez zgody, o której mowa w § 1, jeżeli ich przerwanie może znacznie

utrudnić egzekucję. Przepisu zdania pierwszego nie stosuje się do czynności prowadzonych

w miejscu zamieszkania dłużnika, chyba że jest to również miejsce prowadzenia przez

niego działalności gospodarczej.

”

;

13)

art. 820 otrzymuje brzmienie

„

Art. 820.

Organ egzekucyjny zawiesza postępowanie na wniosek wierzyciela. Na wniosek dłużnika

postępowanie ulega zawieszeniu, jeżeli sąd zawiesił natychmiastową wykonalność tytułu

lub wstrzymał jego wykonanie albo dłużnik złożył zabezpieczenie konieczne według orzeczenia

sądowego do zwolnienia go od egzekucji.

”

;

14)

art. 821

„

Art. 821

Jeżeli egzekucja została skierowana do rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę

lub innych praw majątkowych, z którymi związane jest prawo dłużnika do świadczeń okresowych,

sąd na wniosek dłużnika może określić kwotę, jaką dłużnik może pobierać w okresie

zawieszenia postępowania w celu zaspokajania bieżących potrzeb. Na postanowienie sądu

określające kwotę, którą dłużnik może pobierać w celu zaspokajania bieżących potrzeb,

wierzycielowi służy zażalenie.

”

;

15)

w art. 824 w § 1 w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 i 6 w

brzmieniu

„

5)

jeżeli prawomocnym orzeczeniem tytuł wykonawczy został pozbawiony wykonalności albo

orzeczenie, na którym oparto klauzulę wykonalności, zostało uchylone lub utraciło

moc;

6)

jeżeli egzekucję skierowano przeciwko osobie, która według klauzuli wykonalności nie

jest dłużnikiem, i która sprzeciwiła się prowadzeniu egzekucji, albo jeżeli prowadzenie

egzekucji pozostaje z innych powodów w oczywistej sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego.

”

;

16)

w art. 825 uchyla się pkt 2 i 3;

17)

w art. 829

a)

pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przedmioty urządzenia domowego niezbędne dla dłużnika i jego domowników, w szczególności

lodówka, pralka, odkurzacz, piekarnik lub kuchenka mikrofalowa, płyta grzewcza służąca

podgrzewaniu i przygotowywaniu posiłków, łóżka, stół i krzesła w liczbie niezbędnej

dla dłużnika i jego domowników oraz po jednym źródle oświetlenia na izbę, chyba że

są to przedmioty, których wartość znacznie przekracza przeciętną wartość nowych przedmiotów

danego rodzaju;

”

,

b)

po pkt 1 dodaje się pkt 1

„

1

pościel, bielizna i ubranie codzienne, w liczbie niezbędnej dla dłużnika i jego domowników,

a także ubranie niezbędne do pełnienia służby lub wykonywania zawodu;

”

;

18)

w art. 833

a)

§ 1

„

§ 1

Przepisy art. 87 i art. 87 stosuje się odpowiednio do zasiłków dla bezrobotnych, dodatków aktywizacyjnych, stypendiów

oraz dodatków szkoleniowych, wypłacanych na podstawie ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm..

§ 2.

Przepisy art. 87 i art. 87 stosuje się odpowiednio do uposażeń posłów i senatorów, należności członków rolniczych

spółdzielni produkcyjnych i ich domowników z tytułu pracy w spółdzielni, wynagrodzeń

członków spółdzielni pracy.

”

,

b)

po § 2 dodaje się § 2

„

§ 2

Przepisy art. 87 i art. 87 stosuje się odpowiednio do wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem

jest zapewnienie utrzymania albo stanowiących jedyne źródło dochodu dłużnika będącego

osobą fizyczną.

”

,

c)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Ograniczeń przewidzianych w § 2 i 2

”

;

19)

w art. 844 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Egzekucja z ruchomości należy do komornika ogólnej właściwości dłużnika. Jeżeli dłużnik

nie ma miejsca zamieszkania, siedziby lub oddziału na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, do przeprowadzenia egzekucji właściwy jest komornik tego sądu, w którego

okręgu znajdują się ruchomości.

”

;

20)

w art. 845

a)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Zająć można ruchomości dłużnika będące w jego władaniu albo we władaniu samego wierzyciela,

który do nich skierował egzekucję. Nie podlegają jednak zajęciu ruchomości, jeżeli

z ujawnionych w sprawie okoliczności wynika, że nie stanowią one własności dłużnika.

Ruchomości dłużnika będące we władaniu osoby trzeciej można zająć tylko wówczas, gdy

osoba ta zgadza się na ich zajęcie albo przyznaje, że stanowią one własność dłużnika,

oraz w przypadkach wskazanych w ustawie. Jednakże w razie zbiegu egzekucji sądowej

i administracyjnej dopuszczalne jest zajęcie ruchomości na zasadach przewidzianych

w przepisach o egzekucji administracyjnej.

”

,

b)

§ 2a oznacza się jako § 2

c)

po § 2

„

§ 2

Komornik umarza postępowanie w niezbędnym zakresie, jeżeli przedstawiono niebudzący

wątpliwości dowód na piśmie, że zajęte ruchomości nie stanowią własności dłużnika.

Nie dotyczy to sytuacji, w której sam dłużnik dokonał zbycia ruchomości na rzecz osoby

trzeciej.

§ 2

W przypadku złożenia przez osobę trzecią skargi na zajęcie, miesięczny termin do wniesienia

powództwa, o którym mowa w art. 841 § 1, zaczyna biec dla tej osoby od dnia doręczenia

jej postanowienia oddalającego skargę.

§ 2

Tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko osobie pozostającej w związku małżeńskim stanowi

podstawę do zajęcia ruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego. Jeżeli zajęta

ruchomość wchodzi w skład majątku wspólnego, dalsze czynności egzekucyjne dopuszczalne

są na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przeciwko obojgu małżonkom.

”

;

21)

w art. 847 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Komornik dokonuje zajęcia przez wpisanie ruchomości do protokołu zajęcia. Odpis protokołu

zajęcia należy doręczyć dłużnikowi i współwłaścicielom zajętej ruchomości, którzy

nie są dłużnikami, jak również wierzycielowi, który nie był obecny przy zajęciu.

”

;

22)

art. 853 otrzymuje brzmienie

„

Art. 853.

§ 1.

Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, komornik, dokonując zajęcia, szacuje

wartość zajętych ruchomości i oznacza ją w protokole zajęcia.

§ 2.

Zastrzeżenia do oszacowania wartości dokonanego przez komornika wnosi się komornikowi

do protokołu przy zajęciu ruchomości, a gdyby nie było to możliwe - w terminie trzech

dni od dnia doręczenia odpisu protokołu zajęcia. W razie wniesienia zastrzeżeń komornik

zamieszcza w protokole zajęcia wzmiankę o ich treści i wyznacza biegłego.

§ 3.

O sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do oszacowania wartości komornik poucza

strony, dokonując zajęcia, a jeżeli zajęcia dokonano pod nieobecność strony - przy

doręczeniu protokołu zajęcia.

§ 4.

Jeżeli komornik uzna, że w celu oszacowania wartości należy wezwać biegłego, albo

wierzyciel lub dłużnik wniósł zastrzeżenia, oszacowania wartości dokonuje komornik

na podstawie opinii biegłego przy samym zajęciu, a gdyby to nie było możliwe, w terminie

późniejszym. Jeżeli wartość zajętej ruchomości według oceny komornika przekracza dwadzieścia

pięć tysięcy złotych, komornik wzywa do oszacowania wartości biegłego.

§ 5.

Jeżeli oszacowanie wartości zajętych ruchomości następuje po sporządzeniu protokołu

zajęcia, komornik dokonuje tego oszacowania w drodze postanowienia.

”

;

23)

w art. 855

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zajęte ruchomości komornik pozostawia pod dozorem osoby, u której je zajął. Jedynie

z ważnych przyczyn komornik może, w każdym stanie postępowania, oddać zajęte ruchomości

pod dozór innej osobie, nie wyłączając wierzyciela, choćby to było połączone z koniecznością

ich przeniesienia. Osoba ta pełni obowiązki dozorcy. Komornik doręcza jej protokół

zajęcia. Dozorcą nie może być komornik ani osoba przez niego zatrudniona, ich małżonkowie,

dzieci, rodzice ani rodzeństwo. Komornik nie może nawet z ważnych przyczyn odebrać

dozoru, jeżeli koszty przeniesienia lub przechowywania rzeczy byłyby niewspółmiernie

wysokie w stosunku do jej wartości.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Odebranie dozoru następuje w drodze postanowienia, którego uzasadnienie zawiera w

szczególności wskazanie przyczyn odebrania dozoru.

§ 1

O odebraniu dozoru komornik niezwłocznie zawiadamia sąd właściwy ze względu na siedzibę

kancelarii komornika, przesyłając odpis postanowienia, o którym mowa w § 1

§ 1

W razie uchylenia postanowienia, o którym mowa w § 1

§ 1

W przypadkach uzasadniających odebranie dozoru, komornik może przejąć pod osobisty

dozór drobne ruchomości należące do dłużnika. W takim przypadku przepisu art. 858

nie stosuje się. Zajęte przedmioty przechowywane są w kancelarii komornika. Na polecenie

sądu albo zgodne wezwanie obu stron komornik obowiązany jest wydać ruchomości uprawnionemu.

”

;

24)

art. 864

„

Art. 864

Komornik może sprzedać ruchomości z wolnej ręki, jeżeli dłużnik wyraził na to zgodę

i określił minimalną cenę zbycia. Sprzedaż może nastąpić, jeżeli żaden z wierzycieli

prowadzących egzekucję nie sprzeciwił się jej w terminie tygodnia, a w przypadku ruchomości

wymienionych w art. 864 § 2 - w terminie trzech dni, od dnia zawiadomienia go przez

komornika o zamiarze jej przeprowadzenia i minimalnej cenie zbycia określonej przez

dłużnika.

”

;

25)

w art. 867

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Zajęte ruchomości, niesprzedane według przepisów poprzedzających, z wyłączeniem przypadku,

o którym mowa w art. 866

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Obwieszczenie o licytacji komornik doręcza dłużnikowi najpóźniej na tydzień przed

rozpoczęciem licytacji. W przypadkach określonych w art. 864 § 2 obwieszczenie to

doręcza się dłużnikowi przed rozpoczęciem licytacji.

”

,

c)

uchyla się § 4 i 5;

26)

art. 879

„

Art. 879

§ 1.

Komornik dokonuje sprzedaży w drodze licytacji elektronicznej na wniosek wierzyciela

złożony po dokonaniu zajęcia. Jeżeli ruchomość została zajęta na zaspokojenie kilku

wierzytelności dochodzonych w różnych postępowaniach, o trybie sprzedaży ruchomości

decyduje wierzyciel, na którego wniosek nastąpiło pierwsze zajęcie.

§ 2.

W razie złożenia wniosku komornik oddaje zajęte ruchomości, co do których zajęcie

uprawomocniło się, pod dozór innej osobie niż dłużnik, chyba że dłużnik daje rękojmię

należytego sprawowania dozoru albo dozór taki został już ustanowiony, albo ruchomość

została złożona do depozytu sądowego lub oddana na przechowanie właściwej instytucji.

Przepisu art. 855 § 1

”

;

27)

w art. 879

„

§ 2.

Komornik wyznacza termin rozpoczęcia i zakończenia licytacji elektronicznej w taki

sposób, aby czas jej trwania wynosił co najmniej siedem dni, a jej zakończenie przypadało

w godzinach urzędowania sądu rejonowego, przy którym działa komornik. W przypadku

ruchomości wymienionych w art. 864 § 2 czas trwania licytacji wynosi co najmniej dwa

dni.

”

;

28)

w art. 913

a)

po § 1 dodaje się § 1

„

§ 1

Dłużnik składa wykaz, o którym mowa w § 1, pod rygorem odpowiedzialności karnej za

złożenie fałszywego oświadczenia, o czym sąd poucza go przed odebraniem wykazu.

”

,

b)

dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Komornik poucza wierzyciela występującego w sprawie bez adwokata, radcy prawnego,

rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej

o prawie i sposobie złożenia wniosku o wyjawienie majątku dłużnika, o którym mowa

w § 1. Równocześnie z pouczeniem wierzyciela komornik poucza dłużnika występującego

w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, rzecznika patentowego lub radcy Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej o skutkach wyjawienia majątku, w szczególności

o treści art. 55 pkt 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133 oraz z 2018 r. poz. 398 i 650).

”

;

29)

w art. 916 dodaje się § 3 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna, o której mowa w art.

64 § 1

”

;

30)

art. 921

„

Art. 921

O wszczęciu i ukończeniu egzekucji komornik zawiadamia sąd właściwy ze względu na

miejsce położenia nieruchomości.

”

;

31)

w art. 945 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Komornik wzywa ponadto przez obwieszczenie publiczne w budynku sądowym i lokalu wójta

(burmistrza, prezydenta miasta) oraz na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej

uczestników, o których nie ma wiadomości, oraz inne osoby, które roszczą sobie prawa

do nieruchomości i przedmiotów razem z nią zajętych, aby przed ukończeniem opisu i

oszacowania zgłosiły swoje prawa.

”

;

32)

w art. 955 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Obwieszczenie o licytacji należy co najmniej dwa tygodnie przed jej terminem ogłosić

publicznie na stronie internetowej oraz tablicy ogłoszeń sądu sprawującego nadzór

nad egzekucją z nieruchomości, w lokalu organu gminy właściwego ze względu na miejsce

położenia nieruchomości oraz na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej.

§ 2.

Na wniosek i koszt strony komornik może zarządzić ogłoszenie również w inny wskazany

przez nią sposób, w szczególności w dzienniku poczytnym w danej miejscowości.

”

;

33)

art. 956 otrzymuje brzmienie

„

Art. 956.

Jeżeli egzekucja dotyczy jednej lub kilku nieruchomości położonych w różnych okręgach

sądowych, obwieszczenie ogłasza się publicznie we wszystkich właściwych sądach.

”

;

34)

w art. 972 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 w brzmieniu

„

§ 2.

Przebieg licytacji sąd utrwala również za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk

albo obraz i dźwięk.

”

;

35)

art. 987 otrzymuje brzmienie

„

Art. 987.

Po zamknięciu przetargu sąd w osobie sędziego albo referendarz sądowy, pod którego

nadzorem odbywa się licytacja, wydaje na posiedzeniu jawnym postanowienie co do przybicia

na rzecz licytanta, który zaofiarował najwyższą cenę, po wysłuchaniu tak jego, jak

i obecnych uczestników.

”

;

36)

w art. 1003 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Na podstawie samego postanowienia o przysądzeniu własności wykreśla się wszystkie

hipoteki obciążające nieruchomość, jeżeli w postanowieniu stwierdzono złożenie całej

ceny nabycia na rachunek depozytowy Ministra Finansów.

”

;

37)

art. 1019 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1019.

Obwieszczenie o licytacji należy co najmniej dwa tygodnie przed jej terminem ogłosić

publicznie na stronie internetowej oraz tablicy ogłoszeń sądu, a także na stronie

internetowej Krajowej Rady Komorniczej, jak również przesłać terenowym organom administracji

morskiej właściwym dla portu, w którym statek się znajduje, oraz dla portu macierzystego

statku w celu wywieszenia w tych portach. Komornik może zamieścić obwieszczenie o

licytacji także w dzienniku poczytnym w danej miejscowości.

”

;

38)

w art. 1027 § 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

Odpis planu podziału doręcza się dłużnikowi, osobom uczestniczącym w podziale oraz

innym osobom, które zgłosiły swój udział, a ich należności nie zostały uwzględnione

w podziale.

§ 2.

Zarzuty przeciwko planowi podziału wnosi się do organu egzekucyjnego, który go sporządził,

w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia tego planu.

”

;

39)

w art. 1083 dodaje się § 4 i 5 w brzmieniu

„

§ 4.

Dłużnik może żądać zawieszenia postępowania egzekucyjnego co do świadczeń alimentacyjnych

wymagalnych w przyszłości, jeżeli uiści wszystkie świadczenia wymagalne i złoży na

rachunek depozytowy Ministra Finansów sumę równą sumie świadczeń alimentacyjnych za

sześć miesięcy, z równoczesnym umocowaniem komornika do podejmowania tej sumy. Komornik

skorzysta z tego umocowania, gdy stwierdzi, że dłużnik popadł w zwłokę z uiszczeniem

świadczeń wymagalnych, równocześnie z urzędu podejmując postępowanie.

§ 5.

Zawieszenie postępowania egzekucyjnego w przypadku, o którym mowa w § 4, nie wyłącza

możliwości podejmowania przez komornika czynności mających na celu wykonanie w przyszłości

tytułu wykonawczego, w tym zajęcia majątku dłużnika. Sąd na wniosek dłużnika może,

po wysłuchaniu stron, uchylić dokonane zajęcia. Na postanowienie sądu przysługuje

zażalenie.

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników

(Dz. U. z 2017 r. poz. 869 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106 i 650) w art. 15 w ust. 2 pkt 1c otrzymuje brzmienie

„

1c)

komornikom sądowym i organom egzekucyjnym wymienionym w odrębnych przepisach - w związku

z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym albo wykonywaniem postanowienia

o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 755, 650 i 685) w art. 28b pkt 11 otrzymuje brzmienie

„

11)

komornika sądowego - w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

w sprawie roszczeń wobec podmiotu będącego stroną umowy lub innej czynności prawnej

objętej tajemnicą służbową albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku

lub ze sporządzaniem spisu inwentarza dotyczących spadku po takim podmiocie - w zakresie

informacji dotyczących tego podmiotu;

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904, z późn. zm. w art. 21 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Prokurator zawiadamia również o wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszom publicznym.

W odniesieniu do wszczęcia postępowania przeciw komornikom sądowym, asesorom komorniczym

i aplikantom komorniczym prokurator zawiadamia Ministra Sprawiedliwości, prezesa sądu

apelacyjnego oraz prezesa sądu rejonowego właściwych ze względu na siedzibę kancelarii

komorniczej. Prokurator zawiadamia o wszczęciu postępowania przeciw innym osobom,

o których mowa w § 1 - jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny.

”

.

W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm. w art. 299 w § 3 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

komornikom sądowym w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu

inwentarza oraz administracyjnym organom egzekucyjnym w związku z toczącym się postępowaniem

egzekucyjnym lub zabezpieczającym;

”

.

W ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1778, z późn. zm. w art. 50

1)

ust. 10 otrzymuje brzmienie

„

10.

Dane zgromadzone na kontach, o których mowa w ust. 3, udostępnia się komornikom sądowym,

w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego lub zabezpieczającego

albo wykonywania postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub sporządzania spisu inwentarza,

odpłatnie, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

”

;

2)

po ust. 10ac dodaje się ust. 10ad w brzmieniu

„

10ad.

Udostępnienie danych, o których mowa w ust. 10, następuje w terminie 7 dni od dnia

otrzymania wniosku komornika sądowego.

”

.

W ustawie z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2226 oraz z 2018 r. poz. 201) po art. 57 dodaje się art. 57a i art. 57b w brzmieniu

„

Art. 57a.

§ 1.

Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771), nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu skarbowego podlegających przekazaniu

opłat egzekucyjnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo

obu tym karom łącznie.

§ 2.

Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3.

Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 57b.

§ 1.

Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu naczelnikowi urzędu

skarbowego informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym,

podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2.

W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

”

.

W ustawie z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 622 i 685) w art. 54 w ust. 1 pkt 8 otrzymuje brzmienie

„

8)

komornika sądowego - w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu

inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 23, 3, 5, 106 i 138) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 12

a)

w § 1a w pkt 4 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

egzekucyjny - do rozpoznawania spraw

a)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułom egzekucyjnym, o których mowa w art. 777 § 1 pkt 3-6 oraz art. 781 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks

postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm., w tym również w przypadkach, o których mowa w art. 778

b)

o nadanie klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu, którym jest wydane w wydziale

egzekucyjnym orzeczenie sądu albo referendarza sądowego prawomocne lub podlegające

natychmiastowemu wykonaniu,

c)

ze skarg na czynności komornika sądowego wnoszonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego oraz spraw, w których przepisy te stosuje się odpowiednio,

d)

w trybie art. 759 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

e)

o wyłączenie komornika sądowego,

f)

o ustanowienie kuratora w postępowaniu egzekucyjnym,

g)

o wydanie zaświadczenia dla tytułów egzekucyjnych, o których mowa w art. 795ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego,

h)

w trybie art. 801art. 807 § 1, art. 813, art. 820,

i)

w trybie art. 1153,

j)

o których mowa w tytułach II i III części trzeciej ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania

cywilnego, w zakresie zastrzeżonym dla kompetencji sądu, z wyłączeniem spraw z zakresu prawa rodzinnego i opiekuńczego oraz spraw o wyjawienie majątku,

k)

o zwolnienie od kosztów sądowych przed wszczęciem postępowania w sprawach, o których

mowa w przepisach poprzedzających, oraz zwolnienie od kosztów komorniczych.

”

,

b)

§ 1b otrzymuje brzmienie

„

1b.

Rozpoznawanie spraw z zakresu prawa pracy lub ubezpieczeń społecznych, spraw gospodarczych

oraz innych spraw z zakresu prawa gospodarczego i cywilnego należących do sądu gospodarczego

na podstawie odrębnych ustaw, spraw, o których mowa w § 1a pkt 5, lub prowadzenie

ksiąg wieczystych, należących do właściwości sądu rejonowego, w którym nie utworzono

wydziału do tych spraw, Minister Sprawiedliwości przekazuje innemu sądowi rejonowemu,

w trybie określonym w art. 20.

”

;

2)

w art. 19

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Minister Sprawiedliwości tworzy i znosi wydziały oraz wydziały i ośrodki zamiejscowe

sądów w drodze zarządzenia, mając na względzie potrzebę zapewnienia racjonalnej organizacji

sądownictwa, w szczególności przez dostosowanie liczby, rodzaju i wielkości wydziałów

do obciążenia wpływem spraw, właściwą skalę etatyzacji, ekonomię postępowania sądowego

oraz konieczność prawidłowego wykonywania czynności nadzorczych, w celu zagwarantowania

realizacji prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy w rozsądnym terminie; w zarządzeniu

o utworzeniu wydziału oraz wydziału lub ośrodka zamiejscowego należy określić jego

siedzibę, obszar właściwości oraz zakres spraw przekazanych do rozpoznawania.

”

,

b)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Przy tworzeniu wydziałów egzekucyjnych uwzględnia się ponadto konieczność prawidłowego

i sprawnego wykonywania nadzoru judykacyjnego nad komornikami sądowymi, mając na względzie

w szczególności

1)

wpływ spraw, o których mowa w art. 12 § 1a pkt 5;

2)

liczbę komorników sądowych, którzy podlegaliby nadzorowi judykacyjnemu utworzonego

wydziału;

3)

liczbę spraw prowadzonych przez komorników sądowych, którzy podlegaliby nadzorowi

judykacyjnemu utworzonego wydziału.

”

;

3)

w art. 20 w pkt 9 dodaje się przecinek i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

może przekazać jednemu sądowi rejonowemu rozpoznanie spraw, o których mowa w art.

12 § 1a pkt 5, z właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych

”

;

4)

w art. 27 dodaje się § 7 w brzmieniu

„

§ 7.

Prezes sądu rejonowego może być odwołany także przez Ministra Sprawiedliwości w przypadku

rażącego niewywiązywania się z obowiązków służbowych w zakresie nadzoru nad komornikami

sądowymi działającymi przy tym sądzie. Przepisy § 2-5 stosuje się odpowiednio.

”

.

W ustawie z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi

funduszami inwestycyjnymi

(Dz. U. z 2018 r. poz. 56, z 2017 r. poz. 2491 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650 i 685) w art. 281 w ust. 1 pkt 10 otrzymuje brzmienie

„

10)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu

inwentarza, jeżeli są niezbędne w tym postępowaniu;

”

.

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm. w art. 188 ust. 5a otrzymuje brzmienie

„

5a.

Informacje i dane zgromadzone w Funduszu udostępnia się

1)

nieodpłatnie organom egzekucyjnym określonym w art. 19 i art. 20 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, 1475, 1954 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 138 i 398) - w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

2)

odpłatnie komornikom sądowym - w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego

lub zabezpieczającego albo wykonywania postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub sporządzania

spisu inwentarza.

”

.

W ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm. w art. 149 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem zabezpieczającym lub egzekucyjnym

w sprawie roszczeń wobec podmiotu będącego stroną umowy lub innej czynności prawnej

objętej tajemnicą zawodową albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku

lub ze sporządzaniem spisu inwentarza dotyczących spadku po takim podmiocie - w zakresie

informacji dotyczących tego podmiotu;

”

.

W ustawie z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2065, z późn. zm. w art. 9f w ust. 1 pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

na żądanie komornika sądowego w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym

lub zabezpieczającym albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze

sporządzaniem spisu inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089) w art. 3 w ust. 1 pkt 12 otrzymuje brzmienie

„

12)

ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych

(Dz. U. poz. 771);

”

.

W ustawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie

danych gospodarczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 470, 650, 723 i 730) w art. 25 w ust. 1 pkt 15 otrzymuje brzmienie

„

15)

komornicy sądowi - w związku z prowadzonymi przez nich postępowaniami egzekucyjnymi

lub zabezpieczającymi albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub

ze sporządzaniem spisu inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

(Dz. U. z 2017 r. poz. 657 i 2286 oraz z 2018 r. poz. 138, 696 i 730) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 46 w ust. 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

komornikom sądowym - wyłącznie w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez nich postępowania

egzekucyjnego lub zabezpieczającego albo wykonywania postanowienia o zabezpieczeniu

spadku lub sporządzania spisu inwentarza;

”

;

2)

w art. 47

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 2, udostępnia się dane jednostkowe, na ich

wniosek złożony w formie pisemnej lub dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu

środków komunikacji elektronicznej, na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne. Dane te są przekazywane, w zależności od żądania wnioskodawcy, w formie pisemnej

lub dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne.

”

,

b)

po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

„

3a.

Organ, który otrzymał wniosek w formie, o której mowa w ust. 1, skierowany przez podmiot

zobowiązany na podstawie art. 48 ust. 1 do korzystania z urządzeń teletransmisji danych,

odmawia, w drodze postanowienia, wszczęcia postępowania.

”

;

3)

w art. 48 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu

„

2.

Podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1, udostępnia się dane na zasadach określonych

w art. 47, jeżeli w roku poprzedzającym złożenie wniosku wnioskowały o udostępnienie

danych z rejestru PESEL albo rejestru mieszkańców w liczbie nieprzekraczającej trzystu

danych jednostkowych.

”

;

4)

w art. 49 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 1, udostępnia się za pomocą urządzeń teletransmisji

danych, w drodze weryfikacji, dane zawarte w rejestrze PESEL. Warunkiem udostępniania

danych w tym trybie jest złożenie jednorazowego wniosku, spełnienie łącznie warunków

określonych w art. 48 ust. 1 oraz uzyskanie zgody wydanej na podstawie art. 51 ust.

2 pkt 1.

”

;

5)

w art. 51

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W sprawach o udostępnianie danych za pomocą urządzeń teletransmisji danych, o których

mowa w art. 48 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej

1)

wyraża zgodę na udostępnianie danych za pomocą urządzeń teletransmisji danych, po

spełnieniu warunków określonych w art. 48 ust. 1;

2)

odmawia wyrażenia zgody na udostępnianie danych za pomocą urządzeń teletransmisji

danych albo cofa zgodę na ich udostępnianie za pomocą urządzeń teletransmisji danych,

jeżeli nie zostały spełnione warunki określone w art. 48 ust. 1.

”

,

b)

w ust. 2 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

1)

wyraża zgodę na udostępnianie danych w drodze weryfikacji, po spełnieniu warunków

określonych w art. 46 ust. 2 pkt 1 oraz art. 48 ust. 1;

2)

odmawia wyrażenia zgody na udostępnianie danych w drodze weryfikacji danych albo cofa

zgodę na ich udostępnianie w drodze weryfikacji, jeżeli nie zostały spełnione warunki

określone w art. 46 ust. 2 pkt 1 lub art. 48 ust. 1.

”

;

6)

w art. 52

a)

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

wzór uproszczonego wniosku o udostępnianie danych z rejestru mieszkańców oraz rejestru

PESEL, o którym mowa w art. 48 ust. 1,

”

,

b)

część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

uwzględniając konieczność wykazania przez podmioty, o których mowa w art. 46 ust.

2 pkt 1, interesu prawnego w uzyskaniu danych oraz warunki, o których mowa w art.

48 ust. 1, a także konieczność opracowania wzorów wniosku, o którym mowa w pkt 1,

w formie graficznej i elektronicznej.

”

;

7)

w art. 57

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Minister właściwy do spraw informatyzacji może przeprowadzać kontrolę podmiotów, które

korzystają z dostępu do danych za pomocą udostępniania danych w drodze weryfikacji,

w zakresie spełniania przez te podmioty warunków, o których mowa w art. 46 ust. 2

pkt 1 lub art. 48 ust. 1.

”

,

b)

ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

5.

Podmiot kontrolowany w zakresie spełnienia warunków, o których mowa w art. 46 ust.

2 pkt 1 lub art. 48 ust. 1, jest obowiązany udostępnić dokumenty i urządzenia, o których

mowa w ust. 4, oraz zapewnić warunki i środki niezbędne do przeprowadzenia kontroli,

w tym swobodny dostęp do pomieszczeń.

”

;

8)

w art. 58 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

biorąc pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 1 i art. 48 ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107 i 138) w art. 450 w ust. 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

komornikom sądowym - w zakresie niezbędnym do prowadzenia przez nich postępowania

egzekucyjnego lub zabezpieczającego albo wykonywania postanowienia o zabezpieczeniu

spadku lub sporządzania spisu inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1170, z późn. zm. w art. 35 w ust. 2 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

komornika sądowego, w związku z toczącym się postępowaniem egzekucyjnym lub zabezpieczającym

albo wykonywaniem postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub ze sporządzaniem spisu

inwentarza;

”

.

W ustawie z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 5 i 650) w art. 27 w § 1 w pkt 1 w lit. b w tiret siódmym średnik zastępuje się przecinkiem

i dodaje się tiret ósme w brzmieniu

„

-

z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. poz. 771);

”

.

1.

Komornicy powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się z dniem

jej wejścia w życie komornikami w rozumieniu niniejszej ustawy w dotychczasowych siedzibach

kancelarii.

2.

Asesorzy komorniczy powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stają się

z dniem jej wejścia w życie asesorami w rozumieniu niniejszej ustawy.

3.

Osoby będące aplikantami komorniczymi w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy stają

się z tym dniem aplikantami w rozumieniu niniejszej ustawy.

Powołanie na stanowisko komornika osób, które przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy ukończyły 65 lat, wygasa z upływem 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, nie później jednak niż z dniem ukończenia 70. roku życia.

Zastępstwo komornika ustanowione na dotychczasowych zasadach zachowuje ważność w okresie

6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Przepisów art. 149-151 nie stosuje się do opłat egzekucyjnych prawomocnie ustalonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Opłaty, o których mowa w ust. 1, przypadają komornikowi, zastępcy komornika, komornikowi

odwołanemu, komornikowi, którego powołanie na stanowisko komornika wygasło z mocy

prawa, albo spadkobiercom zmarłego komornika zgodnie z dotychczasowymi przepisami.

Postępowania w sprawie likwidacji kancelarii wszczęte i niezakończone przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

Przepis art. 63 stosuje się również do umów o pracę na czas określony, trwających

w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks pracy oraz niektórych innych

ustaw

(Dz. U. poz. 1220).

Aplikacja rozpoczęta i niezakończona przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

odbywa się na dotychczasowych zasadach.

1.

Upoważnienia udzielone aplikantom na podstawie dotychczasowych przepisów tracą moc

z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Zlecenia udzielone asesorom na podstawie dotychczasowych przepisów pozostają w mocy

po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z art.

138 i art. 139.

3.

Czynności egzekucyjne dokonane zgodnie z dotychczasowymi przepisami przez asesorów

lub aplikantów pozostają w mocy.

1.

W 2019 r. egzamin komorniczy odbywa się na dotychczasowych zasadach. Komisje do spraw

przeprowadzenia egzaminu konkursowego i komorniczego oraz zespół do przygotowywania

pytań testowych i zadań na egzaminy konkursowy i komorniczy powołane na podstawie

przepisów dotychczasowych pozostają właściwe w sprawach egzaminu konkursowego i komorniczego

w 2019 r.

2.

Komisja egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości powołana na podstawie

dotychczasowych przepisów pozostaje właściwa do rozpoznania odwołań od wyniku egzaminu

komorniczego do czasu powołania komisji odwoławczej na podstawie przepisów niniejszej

ustawy, nie dłużej jednak niż przez 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy uchylanej w art. 305 i niezakończone

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych

przepisów, z tym że do tych postępowań stosuje się przepis art. 12 ust. 1.

1.

Postępowania dyscyplinarne wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, do czasu zakończenia

postępowania przed komisją dyscyplinarną.

2.

Termin do wniesienia odwołania od orzeczeń komisji dyscyplinarnej nieprawomocnych

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy wynosi 30 dni.

3.

Odwołania, których termin wniesienia upływa po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy,

komisja dyscyplinarna przekazuje właściwemu sądowi apelacyjnemu.

4.

Odwołania, których termin wniesienia upływa przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd okręgowy.

1.

Rzecznik dyscyplinarny i jego zastępcy, powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, pełnią swoje funkcje do dnia zakończenia kadencji.

2.

Członkowie komisji dyscyplinarnej powołani przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy pełnią swoje funkcje do dnia zakończenia kadencji, jeżeli spełniają wymagania,

o których mowa w art. 231 ust. 2 i 3. W przypadku gdy nie spełniają oni wymagań, o

których mowa w art. 231 ust. 2 i 3, ich kadencja wygasa z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy, przy czym pełnią oni swoje funkcje do zakończenia prowadzonego postępowania

dyscyplinarnego, chyba że zachodzi konieczność prowadzenia postępowania dyscyplinarnego

od początku.

Komornicy wizytatorzy wyznaczeni przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy pełnią

swoje funkcje przez rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli spełniają

wymagania, o których mowa w art. 191. W przypadku gdy nie spełniają oni wymagań, o

których mowa w art. 191, przestają pełnić swoje funkcje z dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Władze i organy samorządu komorniczego wybrane zgodnie z dotychczasowymi przepisami

pełnią swoje funkcje przez rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

W stosunku do osób zatrudnionych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na stanowisku

asesora przepisu art. 144 ust. 1 pkt 5 nie stosuje się.

Do dnia 31 grudnia 2020 r. dokumentacja, o której mowa w art. 155 ust. 1 i art. 156,

może być również tworzona, przetwarzana, przechowywana i udostępniana w postaci dotychczasowej.

Komornicy mogą przez rok od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy używać pieczęci

spełniającej wymagania określone w dotychczasowych przepisach.

W przypadku przekazania jednemu sądowi rejonowemu rozpoznawania spraw egzekucyjnych

z obszaru właściwości lub części obszarów właściwości innych sądów rejonowych, wszczęte

i niezakończone postępowania toczące się przed sądem rejonowym, w którym nie utworzono

wydziału egzekucyjnego, a które należałyby do właściwości wydziałów egzekucyjnych

1)

są nadal prowadzone przez właściwy dotąd sąd rejonowy, o ile dotyczą spraw, o których

mowa w art. 12 § 1a pkt 5 lit. a-e ustawy zmienianej w art. 269, oraz spraw w przedmiocie

nadzoru nad egzekucją z nieruchomości, jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy

został już wyznaczony termin licytacji nieruchomości przypadający po dniu wejścia

w życie niniejszej ustawy albo zamknięcie przetargu nastąpiło przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy;

2)

zostaną przekazane do właściwych sądów, jeżeli dotyczą pozostałych, niewymienionych

w pkt 1, spraw, które należą do właściwości wydziałów egzekucyjnych.