Ustawa z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych

Ustawa określa wysokość kosztów komorniczych i zasady ich ponoszenia oraz tryb postępowania

w sprawach dotyczących tych kosztów.

Koszty komornicze obejmują wydatki komornika sądowego, zwanego dalej „komornikiem”,

poniesione w toku prowadzonego przez niego postępowania egzekucyjnego, innego postępowania

albo dokonywania innych czynności oraz opłaty komornicze.

1.

W postanowieniu w przedmiocie kosztów komorniczych komornik oznacza ich wysokość z

rozbiciem na poszczególne rodzaje opłat i wydatków oraz wskazuje, do jakiej wysokości

i przez kogo zostały uiszczone, a w razie konieczności wskazuje osobę, którą one obciążają.

W postanowieniu o pobraniu kosztów komorniczych zawiera się wezwanie strony, aby uiściła

należne koszty komornicze w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem

wszczęcia egzekucji.

2.

Uzasadnienie postanowienia w przedmiocie kosztów komorniczych zawiera szczegółowe

wyliczenie powstałych kosztów komorniczych wraz z dokładnym określeniem sposobu ich

obliczenia, określenie czynności lub zdarzeń stanowiących podstawę ich ustalenia oraz

wskazanie podstawy prawnej.

Prawomocne postanowienie zawierające wezwanie do uiszczenia kosztów komorniczych podlega

wykonaniu bez zaopatrywania go w klauzulę wykonalności. Za egzekucję kosztów komorniczych

nie pobiera się opłaty egzekucyjnej.

Komornikowi przysługuje zwrot niezbędnych wydatków poniesionych w toku postępowania

albo w trakcie innych czynności wyłącznie w zakresie określonym ustawą.

Wydatkami są

1)

należności biegłych i tłumaczy, o których mowa w art. 11;

2)

koszty ogłoszeń;

3)

koszty transportu specjalistycznego;

4)

koszty przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej;

5)

zryczałtowane koszty utrwalania czynności odbywających się poza kancelarią oraz przechowywania

zapisu obrazu i dźwięku, o ile wierzyciel domagał się utrwalenia czynności;

6)

należności osób powołanych na podstawie odrębnych przepisów do udziału w czynnościach;

7)

koszty uzyskania dokumentów lub informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania;

8)

koszty doręczenia korespondencji z wyjątkiem kosztów doręczenia stronom zawiadomienia

o wszczęciu egzekucji, postępowania zabezpieczającego lub postępowania o wykonanie

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym;

9)

koszty działania komornika poza rewirem komorniczym, o których mowa w art. 8;

10)

koszty przekazania środków pieniężnych przekazem pocztowym lub przelewem bankowym;

11)

koszty pokrycia opłaty sądowej należnej od wniosku o wpis w księdze wieczystej.

1.

Jeżeli czynność komornika powoduje wydatki, komornik uzależnia dokonanie tej czynności

od uiszczenia zaliczki przez stronę, która wnosi o dokonanie czynności.

2.

Zaliczkę na koszty doręczenia korespondencji uiszcza wierzyciel lub wnioskodawca i

nie może ona jednorazowo przekroczyć 60 złotych, chyba że planowane wydatki znacznie

przekroczą tę kwotę.

3.

W wezwaniu do uiszczenia zaliczki komornik wskazuje stronę obowiązaną do uiszczenia

zaliczki, wysokość zaliczki, termin jej uiszczenia, czynność powodującą wydatki, które

mają być pokryte z zaliczki, oraz poucza stronę wezwaną o skutkach niewykonania wezwania.

4.

Termin uiszczenia zaliczki nie może być krótszy niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Jeżeli wniosek złożyła strona mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę za granicą,

która nie ma w kraju przedstawiciela, termin ten nie może być krótszy niż miesiąc.

5.

Jeżeli zaliczka nie wystarcza na pokrycie wydatków, wydatki ponosi tymczasowo komornik.

W takim przypadku komornik może wydać postanowienie o pobraniu brakującej zaliczki

od strony, która żądała dokonania czynności powodującej wydatki, albo ściągnąć od

dłużnika kwotę odpowiadającą wysokości wydatków, które nie zostały pokryte z zaliczki.

Ściągnięcie tej kwoty od dłużnika nie wymaga wydania postanowienia.

6.

Jeżeli egzekucja okaże się w całości lub części bezskuteczna, komornik wydaje postanowienie

o pobraniu od wierzyciela kwoty odpowiadającej wysokości wydatków, które nie zostały

pokryte z uiszczonych przez niego zaliczek ani wyegzekwowanej części świadczenia i

co do których nie wydano postanowienia o pobraniu brakującej zaliczki.

Jeżeli komornik wybrany przez wierzyciela podejmuje czynności poza rewirem komorniczym,

wydatki w postaci diet przysługujących komornikowi oraz osobom zatrudnionym w kancelarii

komorniczej i uczestniczącym w tych czynnościach, kosztów przejazdów i noclegów komornika

i tych osób oraz kosztów transportu specjalistycznego obciążają wierzyciela, nawet

w razie przysługującego mu zwolnienia od kosztów komorniczych. Wydatków tych nie wlicza

się do kosztów obciążających dłużnika. Wierzyciel może też wyrazić zgodę na obciążenie

go innymi wydatkami.

1.

Czynność, w związku z którą komornik zażądał zaliczki na pokrycie wydatków, podejmuje

się nie później niż w terminie 7 dni od dnia uiszczenia zaliczki.

2.

Uiszczoną zaliczkę przeznacza się wyłącznie na pokrycie wydatków, na poczet których

została uiszczona. Przeznaczenie zaliczki na pokrycie innych wydatków może nastąpić

wyłącznie za zgodą strony, która ją uiściła.

1.

Przyznanie należności stanowiącej wydatek, o którym mowa w art. 6 pkt 1-3 lub 6, wymaga

wydania postanowienia. W postanowieniu o przyznaniu należności komornik wskazuje podmiot

uprawniony do otrzymania należności i jej wysokość, a jeżeli należność ta ma być pokryta

z zaliczki, także zaliczkę, z której należność jest pokrywana.

2.

Postanowienie o przyznaniu należności komornik wydaje na wniosek podmiotu uprawnionego

do jej otrzymania. Złożenie faktury lub rachunku jest równoznaczne ze złożeniem wniosku.

Wniosek składa się w terminie 7 dni od dnia dokonania czynności uzasadniającej przyznanie

należności pod rygorem wygaśnięcia prawa do przyznania należności, o czym komornik

poucza podmiot uprawniony do otrzymania należności.

3.

Komornik wydaje postanowienie o przyznaniu należności w terminie 7 dni od dnia złożenia

wniosku.

Biegłemu i tłumaczowi przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych

przez nich wydatków niezbędnych do wydania opinii lub dokonania tłumaczenia. Do należności

tych stosuje się odpowiednio przepisy tytułu III działu 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 300 i 398), przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 89 ust. 5 tej ustawy oraz przepisy

wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1505).

Ustalając wysokość należności z tytułu wydatków, o których mowa w art. 6 pkt 2 i 3,

komornik uwzględnia wynagrodzenie oraz celowe i niezbędne wydatki wskazane na rachunku

lub fakturze złożonej przez podmiot uprawniony do otrzymania należności.

1.

Ustalając wysokość należności przysługujących osobom, o których mowa w art. 6 pkt

6, komornik bierze pod uwagę wymagane kwalifikacje, nakład pracy potrzebny do dokonania

czynności oraz wysokość celowych i niezbędnych wydatków wskazanych na złożonym rachunku

lub fakturze.

2.

Należności przysługujące kuratorowi ustanowionemu przez sąd przyznaje komornik. Pobraną

od wierzyciela zaliczkę na poczet należności kuratora sąd, który go ustanowił, niezwłocznie

przekazuje komornikowi. Do należności kuratora stosuje się odpowiednio przepisy wykonawcze

wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

1.

Podmiotom, które przedstawiły dokument na żądanie komornika, przysługuje zwrot udokumentowanych

wydatków.

2.

Komornik określa wysokość zwrotu wydatków na podstawie złożonej faktury lub rachunku,

mając na względzie nakład pracy niezbędny do przedstawienia dokumentu, chyba że wysokość

należności z tego tytułu wynika z odrębnych przepisów.

3.

Za udzielenie informacji dotyczących stanu majątkowego dłużnika lub umożliwiających

identyfikację składników jego majątku oraz danych adresowych w zakresie niezbędnym

do zapewnienia prawidłowego toku postępowania podmiotom, o których mowa w art. 761 § 1

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm., przysługuje wynagrodzenie. Komornik uiszcza należność z tego tytułu po udzieleniu

informacji, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku o przyznanie wynagrodzenia

od podmiotu udzielającego informacji.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się w sprawach o egzekucję lub wykonanie postanowienia

o udzieleniu zabezpieczenia świadczeń alimentacyjnych lub rent mających charakter

alimentów oraz w sprawach o egzekucję lub wykonanie zabezpieczenia roszczenia niezwiązanego

z wykonywaniem działalności gospodarczej, wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w

tym na polecenie sądu lub prokuratora. W sprawach tych przedstawianie dokumentów i

udzielanie informacji jest nieodpłatne.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się, o ile tryb lub koszty przedstawiania dokumentów lub

udzielania informacji nie wynikają z odrębnych przepisów.

6.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji

publicznej oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze

rozporządzenia, maksymalną wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 3, biorąc

pod uwagę nakład pracy niezbędny do udzielenia informacji i ich objętość.

1.

Wysokość kosztów przejazdu poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej,

odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu

własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Do kosztów przejazdu

poza miejscowość, która jest siedzibą kancelarii komorniczej, należą diety i koszty

noclegu, których wysokość odpowiada wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych

i celowych kosztów z tego tytułu.

2.

Górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących

pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej

z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, o których mowa w przepisach wykonawczych

wydanych na podstawie art. 77ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357).

3.

Komornikowi, który podejmuje czynności poza siedzibą kancelarii i utrwala ich przebieg

w sposób przewidziany w art. 809, należy się zryczałtowany zwrot kosztów związanych z utrwalaniem oraz przechowywaniem

zapisu obrazu i dźwięku, w wysokości 50 złotych, niezależnie od liczby czynności i

objętości danych utrwalonych w sprawie.

1.

Komornik rozlicza zaliczkę w terminie miesiąca od dnia poniesienia wydatków, na które

była przeznaczona, i zwraca jej niewykorzystaną część. Jeżeli opłacona zaliczkowo

czynność nie została dokonana, zaliczka podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od

dnia jej pobrania.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do zaliczki w zakresie, w którym została ona przeznaczona

na sfinansowanie należności przyznanej w drodze postanowienia, zaliczki na pokrycie

opłaty sądowej należnej od wniosku o wpis w księdze wieczystej oraz zaliczki na koszty

doręczenia korespondencji. Zaliczka na koszty doręczenia korespondencji podlega rozliczeniu

wraz z zakończeniem postępowania.

3.

Komornik wybrany przez wierzyciela, który przekazał sprawę innemu komornikowi, zwraca

wierzycielowi niewykorzystaną zaliczkę albo jej część w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia

się postanowienia o przekazaniu sprawy.

4.

Komornik w każdym piśmie kierowanym do strony informuje o aktualnym saldzie zaliczek

i kosztów podlegających ściągnięciu zgodnie z art. 7 ust. 5.

1.

Komornik uzależnia złożenie wniosku o wpis w księdze wieczystej, w ramach postępowania

egzekucyjnego albo wykonania zabezpieczenia roszczenia, od uprzedniego uiszczenia

przez wierzyciela kwoty potrzebnej na pokrycie opłaty sądowej należnej od tego wniosku.

2.

We wniosku o wpis w księdze wieczystej komornik wskazuje wysokość pobranej opłaty

sądowej. Pobraną opłatę sądową komornik przekazuje właściwemu sądowi.

3.

Jeżeli wierzyciel został zwolniony od kosztów sądowych należnych od wniosku o wpis

w księdze wieczystej, komornik wskazuje we wniosku, że opłata sądowa nie została pobrana,

i wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu przesyła do właściwego sądu odpis

prawomocnego postanowienia o zwolnieniu od kosztów sądowych.

4.

Komornik prowadzi ewidencję należności, o których mowa w ust. 1.

5.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób pobierania i uiszczania

oraz sposób i termin przekazywania sądom należności, o których mowa w ust. 1, a także

ich zwrotu oraz sposób prowadzenia ich ewidencji przez komornika i czas jej przechowywania,

uwzględniając łatwość uiszczania opłat i przekazywania ich sądom, szczegółowość ewidencji

oraz konieczność zapewnienia jej trwałości.

1.

Opłaty komornicze obejmują

1)

opłaty egzekucyjne za przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, wykonanie zabezpieczenia

roszczenia lub europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym;

2)

opłaty za przeprowadzenie innego postępowania albo dokonanie innych czynności.

2.

Komornik pobiera lub ściąga opłaty komornicze tylko w przypadkach określonych w ustawie.

Opłaty komornicze są stosunkowe albo stałe.

Opłata egzekucyjna ustalona zgodnie z przepisami ustawy nie podlega podwyższeniu o

jakiekolwiek dodatkowe należności.

1.

Opłatę egzekucyjną za egzekucję świadczeń pieniężnych komornik ściąga wraz z egzekwowanym

świadczeniem, proporcjonalnie do wartości wyegzekwowanego świadczenia. Ściągnięcie

opłaty nie wymaga wydania postanowienia. Wysokość opłat ściągniętych i należnych komornik

ustala odrębnym postanowieniem wydawanym nie rzadziej niż co roku, chyba że postępowanie

trwa krócej. W każdym postępowaniu komornik ustala wysokość opłat ściągniętych i należnych

w postanowieniu o umorzeniu postępowania albo postanowieniu o zakończeniu postępowania

w inny sposób.

2.

W przypadkach przewidzianych w ustawie komornik wydaje postanowienie o pobraniu opłaty.

1.

Opłatę od wniosku o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub europejskiego

nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, opłatę za egzekucję świadczeń niepieniężnych

oraz opłaty, o których mowa w art. 40-42, art. 43 ust. 1 oraz art. 44, wnioskodawca

uiszcza wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji, wykonanie zabezpieczenia roszczenia,

wszczęcie innego postępowania albo dokonanie innej czynności.

2.

Jeżeli od wniosku nie uiszczono należnej opłaty, komornik wzywa wnioskodawcę do jej

uiszczenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wniosek złożyła osoba

zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela,

komornik wyznacza termin na uiszczenie opłaty nie krótszy niż miesiąc. W wezwaniu

komornik określa wysokość należnej opłaty, termin jej uiszczenia oraz poucza wnioskodawcę

o skutkach niewykonania wezwania.

3.

Komornik nie podejmuje czynności na skutek wniosku, od którego nie została uiszczona

należna opłata.

4.

Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, komornik zwraca wniosek.

Wniosek zwrócony nie wywołuje skutków, jakie ustawa wiąże z jego wniesieniem.

5.

W razie uiszczenia opłaty komornik podejmuje niezwłocznie, nie później niż w terminie

7 dni od dnia uiszczenia opłaty, działania niezbędne do skutecznego przeprowadzenia

egzekucji, wykonania zabezpieczenia roszczenia, przeprowadzenia innego postępowania

albo dokonania innej czynności.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się do wniosku o rozszerzenie egzekucji lub wykonania zabezpieczenia

roszczenia.

1.

Podstawę obliczenia opłaty stosunkowej stanowi wartość świadczenia.

2.

Do wartości świadczenia wlicza się należność główną wraz z odsetkami, kosztami i innymi

należnościami ubocznymi, z wyjątkiem kosztów zastępstwa prawnego i kosztów komorniczych

należnych w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jest obliczana opłata.

3.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się należność główna odpowiada sumie

świadczeń zaległych oraz świadczeń za jeden rok, a jeżeli świadczenia należą się za

okres krótszy niż rok - sumie świadczeń za cały czas ich trwania.

4.

W sprawach o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub europejskiego nakazu

zabezpieczenia na rachunku bankowym wartość świadczenia ustala się na dzień złożenia

wniosku o wykonanie zabezpieczenia albo rozszerzenia tego wniosku w zakresie wartości

świadczenia.

5.

Wartość świadczenia zaokrągla się w górę do pełnego złotego.

6.

Jeżeli na podstawie odrębnych przepisów komornik jest płatnikiem podatku od towarów

i usług, do podstawy obliczenia opłaty nie wlicza się kwoty tego podatku.

W razie połączenia postępowań egzekucyjnych co do nieruchomości lub części nieruchomości

albo przyłączenia się wierzyciela do postępowania egzekucyjnego co do nieruchomości

komornik pobiera jedną opłatę egzekucyjną obliczoną od łącznej wartości wyegzekwowanych

świadczeń. Opłata nie może być wyższa niż 50 000 złotych.

1.

Opłaty stosunkowe w sprawie nie mogą być niższe niż 150 złotych i wyższe niż 50 000

złotych. Przy ustaleniu sumy opłat w sprawie nie uwzględnia się opłat pobranych na

podstawie art. 24.

2.

Przepisu ust. 1 w zakresie minimalnej wysokości opłaty nie stosuje się do opłaty,

o której mowa w art. 21 ust. 1, przed ustaleniem ostatecznej wysokości opłaty w postanowieniu

o umorzeniu postępowania albo postanowieniu o zakończeniu postępowania w inny sposób.

Komornik zwraca opłatę albo jej część w terminie 4 dni od dnia ustalenia, że zachodzi

podstawa do zwrotu opłaty albo jej części.

1.

W sprawie o egzekucję świadczeń pieniężnych komornik ściąga od dłużnika opłatę stosunkową

w wysokości 10% wartości wyegzekwowanego świadczenia.

2.

Jeżeli dłużnik, w terminie miesiąca od dnia doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu

egzekucji, wpłaci do rąk komornika lub na jego rachunek bankowy całość lub część egzekwowanego

świadczenia, komornik ściąga od dłużnika opłatę stosunkową w wysokości 3% wartości

wyegzekwowanego w ten sposób świadczenia.

3.

Kwota wpłacona wierzycielowi przez dłużnika nie stanowi wyegzekwowanego świadczenia.

1.

Jeżeli dłużnik spełnił świadczenie w sposób i terminie, o których mowa w art. 27 ust.

2, opłata minimalna od tak zaspokojonego świadczenia wynosi 150 złotych.

2.

Jeżeli do wyegzekwowania świadczenia doszło wyłącznie wskutek egzekucji z wierzytelności,

rachunku bankowego, wynagrodzenia za pracę lub świadczeń z zabezpieczenia społecznego

albo na skutek spełnienia świadczenia przez dłużnika do rąk komornika lub na jego

rachunek bankowy po upływie terminu, o którym mowa w art. 27 ust. 2, opłata minimalna

wynosi 200 złotych.

3.

Jeżeli do wyegzekwowania świadczenia doszło w inny sposób, niż wskazany w ust. 1 lub

2, opłata minimalna wynosi 300 złotych.

4.

W przypadkach, o których mowa w art. 29 ust. 1, opłata minimalna wynosi 200 złotych.

1.

W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie

art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, wierzyciela obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego

do wyegzekwowania. Jeżeli jednak wierzyciel wykaże, że przyczyna umorzenia postępowania

egzekucyjnego wiąże się ze spełnieniem świadczenia przez dłużnika w terminie miesiąca

od dnia doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo z zawarciem

w tym terminie porozumienia między wierzycielem a dłużnikiem dotyczącego sposobu lub

terminu spełnienia świadczenia, opłata ta obciąża dłużnika. Jeżeli spełnienie świadczenia

lub zawarcie porozumienia z wierzycielem nastąpiło po upływie miesiąca od dnia doręczenia

dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, obciąża go opłata w wysokości 10%

wartości świadczenia pozostałego do wyegzekwowania.

2.

Jeżeli wniosek wierzyciela, o którym mowa w ust. 1, został zgłoszony przed doręczeniem

dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji, opłata wynosi 100 złotych.

3.

W sprawach o egzekucję świadczeń powtarzających się w przypadku umorzenia postępowania

egzekucyjnego na wniosek wierzyciela albo na podstawie art. 824 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego dłużnika obciąża opłata stosunkowa w wysokości 5% wartości świadczenia pozostałego

do wyegzekwowania. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z innych przyczyn niż wskazane w ust.

1 komornik pobiera od wierzyciela opłatę w wysokości 150 złotych, z wyjątkiem przypadków,

o których mowa w art. 30. Opłata podlega zmniejszeniu o sumę opłat egzekucyjnych ściągniętych

i obciążających dłużnika.

5.

Opłaty, o której mowa w ust. 4, nie pobiera się

1)

od osób fizycznych dochodzących roszczeń pracowniczych lub odszkodowawczych;

2)

od jednostek samorządu terytorialnego;

3)

od podmiotów, których przedmiotem działalności

a)

nie jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu przepisów wydanych na

podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068, z 2017 r. poz. 60 oraz z 2018 r. poz. 650) albo

b)

jest działalność finansowa i ubezpieczeniowa w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie

art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, o ile są wierzycielami pierwotnymi, a wierzytelność nie była przedmiotem obrotu

- pod warunkiem że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed upływem dwóch lat

od powstania tytułu egzekucyjnego obejmującego daną wierzytelność.

6.

Przepisu ust. 1 zdanie pierwsze nie stosuje się do wierzyciela będącego jednostką

samorządu terytorialnego.

7.

W celu pobrania opłat, o których mowa w ust. 1-4, komornik wydaje postanowienie.

W razie oczywiście niecelowego wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub wskazania

we wniosku o wszczęcie egzekucji osoby niebędącej dłużnikiem komornik wydaje postanowienie

o pobraniu od wierzyciela opłaty stosunkowej w wysokości 10% egzekwowanego świadczenia.

W takim przypadku komornik nie ściąga ani nie pobiera opłaty od dłużnika, a opłatę

ściągniętą lub pobraną zwraca dłużnikowi. Przepisów art. 29 ust. 1-3 nie stosuje się.

Opłata stosunkowa od wniosku o wykonanie zabezpieczenia roszczenia pieniężnego lub

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym wynosi 5% wartości świadczenia,

które ma podlegać zabezpieczeniu. Jeżeli jednak zabezpieczenie roszczenia pieniężnego

polega na zobowiązaniu do zapłaty na rzecz uprawnionego, stosuje się odpowiednio przepisy

art. 27-30.

Jeżeli przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w sprawie o świadczenie pieniężne

komornik wykonał zabezpieczenie roszczenia pieniężnego lub europejski nakaz zabezpieczenia

na rachunku bankowym o to samo świadczenie, na poczet opłaty stosunkowej, o której

mowa w art. 27 lub art. 29, zalicza się pobraną przez komornika od wierzyciela opłatę

stosunkową od wniosku o zabezpieczenie. Jeżeli opłata pobrana za wykonanie zabezpieczenia

roszczenia jest wyższa niż opłata egzekucyjna, różnica nie podlega zwrotowi.

Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wydania rzeczy ruchomej wynosi 400 złotych.

1.

Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wprowadzenia w posiadanie nieruchomości

służącej do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych dłużnika albo opróżnienia lokalu lub

pomieszczenia służącego do zaspokojenia takich potrzeb wynosi 1500 złotych.

2.

Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji wprowadzenia w posiadanie innej nieruchomości

albo opróżnienia innego lokalu lub pomieszczenia wynosi 2000 złotych.

3.

Jeżeli nieruchomość, lokal lub pomieszczenie są wykorzystywane przez dłużnika wyłącznie

do prowadzenia działalności gospodarczej, opłatę, o której mowa w ust. 2, powiększa

się o opłatę w wysokości 1000 złotych od drugiej i każdej kolejnej izby wchodzącej

w skład nieruchomości, lokalu lub pomieszczenia, którego ma dotyczyć egzekucja. Łączna

opłata nie może być wyższa niż 30 000 złotych.

Opłata stała od wniosku o wprowadzenie

1)

syndyka masy upadłości albo zarządcy w posiadanie majątku,

2)

zarządcy w zarząd nieruchomości

- wynosi 400 złotych.

1.

Opłata stała za udział w usunięciu oporu dłużnika oraz polecenia sądu w sprawie osadzenia

dłużnika w areszcie wynosi 1000 złotych.

2.

W razie otrzymania od sądu polecenia osadzenia dłużnika w areszcie komornik wzywa

wierzyciela do uiszczenia opłaty stałej w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania,

pod rygorem odmowy wykonania polecenia. Odpis postanowienia o odmowie wykonania polecenia

komornik doręcza właściwemu sądowi.

Opłata stała od wniosku o wszczęcie egzekucji innego świadczenia niepieniężnego niż

wymienione w przepisach niniejszego oddziału wynosi 400 złotych.

W sprawach nieuregulowanych w art. 26-36 oraz art. 40 do postępowania w sprawach o

zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, na terytorium

państwa Unii Europejskiej stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, a w zakresie kosztów sądowych, wydatków i opłat egzekucyjnych stosuje się przepisy

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 300, 398 i 770) oraz ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych

(Dz. U. poz. 770).

Opłata stała od wniosku o wykonanie innego zabezpieczenia niż wymienione w art. 31

wynosi 300 złotych.

Jeżeli dłużnik spełni świadczenie stwierdzone w tytule wykonawczym najpóźniej na 3

dni przed planowanym wykonaniem tytułu wykonawczego, komornik zwraca wierzycielowi

50% uiszczonej opłaty. Jeżeli spełnienie świadczenia przez dłużnika nastąpiło przed

doręczeniem dłużnikowi zawiadomienia o wszczęciu egzekucji albo wezwania do dobrowolnego

wykonania obowiązku, komornik zwraca wierzycielowi część uiszczonej opłaty przekraczającą

kwotę 200 złotych.

Opłata stała od wniosku o

1)

wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu spadku,

2)

sporządzenie spisu inwentarza

- wynosi 400 złotych.

Opłata stała za bezpośrednie i osobiste doręczenie na zlecenie sądu zawiadomień sądowych,

pism procesowych oraz innych dokumentów sądowych za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem

daty wynosi 40 złotych.

Opłata stała za sporządzenie protokołu stanu faktycznego wynosi 400 złotych.

1.

Opłata stała od wniosku o przeprowadzenie licytacji na zlecenie zastawnika przedmiotu

zastawu rejestrowego wynosi 1000 złotych.

2.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie dobrowolnej licytacji publicznej ustala komornik

z wnioskodawcą.

Opłata stała za poszukiwanie majątku dłużnika na zlecenie wierzyciela, o którym mowa

w art. 801, wynosi 100 złotych.

1.

Zwolnienie od kosztów sądowych przysługujące stronie z mocy ustawy albo przyznane

stronie w postępowaniu rozpoznawczym rozciąga się na koszty komornicze.

2.

Skarb Państwa nie uiszcza opłat egzekucyjnych.

3.

Jeżeli strona będąca osobą fizyczną nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w ust.

1, i nie jest w stanie bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny

ponieść wydatków lub tych opłat komorniczych, od których uiszczenia zależy podjęcie

czynności przez komornika, może wystąpić z wnioskiem do sądu rejonowego, przy którym

działa komornik, o zwolnienie w całości lub części od tych kosztów.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do strony będącej osobą prawną lub jednostką

organizacyjną niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, która

wykaże, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów komorniczych.

5.

Do wniosku o zwolnienie od kosztów komorniczych oraz jego rozpoznania stosuje się

odpowiednio przepisy tytułu IV ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

6.

Strona powołująca się na zwolnienie od kosztów przez sąd przedkłada komornikowi odpis

postanowienia o zwolnieniu od kosztów. W razie braku tego odpisu komornik wzywa stronę

do jego przedłożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem uznania,

że stronie nie przysługuje zwolnienie od kosztów.

1.

Sąd rejonowy, przy którym działa komornik, wypłaca tymczasowo komornikowi, na jego

wniosek, sumy odpowiadające wysokości wydatków oraz tych opłat komorniczych, od których

zależy podjęcie czynności przez komornika, należnych od strony zwolnionej od kosztów

komorniczych.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, komornik przed zakończeniem postępowania wydaje

postanowienie o pobraniu od dłużnika albo uczestnika postępowania wypłaconych tymczasowo

kosztów komorniczych. Nie dotyczy to spraw, w których egzekucja okazała się bezskuteczna

albo postępowanie zostało umorzone z innych przyczyn.

3.

Wypłacone sumy, o których mowa w ust. 1, komornik zwraca sądowi po ich wyegzekwowaniu

z pierwszeństwem przed wszystkimi innymi należnościami.

Zwolnienie strony od kosztów komorniczych nie zwalnia jej z obowiązku poniesienia

opłaty egzekucyjnej za egzekucję świadczeń pieniężnych oraz zwrotu kosztów postępowania

egzekucyjnego drugiej stronie, jeżeli zachodzą podstawy do obciążenia strony opłatą

egzekucyjną lub kosztami postępowania egzekucyjnego.

1.

Dłużnik może złożyć wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej za egzekucję świadczeń

pieniężnych, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności odnoszące się do nakładu

pracy komornika lub sytuacji majątkowej dłużnika oraz wysokości jego dochodów. W przypadku,

o którym mowa w art. 29 albo art. 30, wniosek o obniżenie opłaty egzekucyjnej może

złożyć wierzyciel.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia

o pobraniu lub ustaleniu opłaty.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 767 i art. 767.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zażalenie na postanowienie sądu oraz skarga na orzeczenie

referendarza sądowego w przedmiocie obniżenia opłaty egzekucyjnej nie podlegają opłacie

sądowej.

5.

Opłata obniżona nie może być niższa niż jedna trzecia opłaty należnej na podstawie

ustawy, nie niższa jednak niż 200 złotych.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 626

„

§ 3

W przypadku gdy wniosek o wpis w księdze wieczystej składany przez naczelnika urzędu

skarbowego podlega opłacie, przepisów art. 130 § 6 i 7 nie stosuje się. Naczelnik

urzędu skarbowego przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej wraz

z dokumentami, stanowiącymi podstawę wpisu, dowód uiszczenia opłaty.

§ 3

Jeżeli wierzyciel został zwolniony od kosztów sądowych od wniosku o wpis w księdze

wieczystej, naczelnik urzędu skarbowego przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia

księgi wieczystej wraz z dokumentami, stanowiącymi podstawę wpisu, prawomocne postanowienie

sądu w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych.

”

;

2)

w art. 763 dotychczasową treść oznacza się jako § 1 i dodaje się § 2 i 3 w brzmieniu

„

§ 2.

Przepis § 1 stosuje się także do uczestnika postępowania, którego dotyczy czynność

komornika.

§ 3.

W każdym piśmie kierowanym do strony komornik informuje o aktualnej wysokości należności

będących przedmiotem egzekucji.

”

;

3)

art. 770 i art. 770

„

Art. 770.

§ 1.

Dłużnik zwraca wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji.

Koszty te ściąga się wraz z egzekwowanym świadczeniem.

§ 2.

Koszty postępowania egzekucyjnego ustala postanowieniem komornik wraz z ukończeniem

postępowania egzekucyjnego, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.

§ 3.

Jeżeli w sprawie zachodzi konieczność sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z

egzekucji, komornik ustala koszty egzekucji przed przystąpieniem do sporządzenia planu

podziału. Postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucji jest wydawane łącznie we wszystkich

sprawach, których dotyczy plan podziału.

§ 4.

Wynagrodzenie z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym nie może być

wyższe niż stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie albo radcowskie, określona

w odrębnych przepisach.

§ 5.

Na postanowienie sądu zażalenie przysługuje stronom, komornikowi oraz innej osobie,

której to postanowienie dotyczy.

Art. 770

Prawomocne postanowienie komornika przyznające zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego

podlega wykonaniu bez zaopatrywania go w klauzulę wykonalności.

”

;

4)

w art. 1025

a)

w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

koszty egzekucyjne z wyjątkiem kosztów zastępstwa prawnego przyznanych przez komornika

w postępowaniu egzekucyjnym;

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W równym stopniu z należnością ulegają zaspokojeniu odsetki i koszty postępowania

oraz przyznane przez komornika koszty zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym.

Z pierwszeństwa równego należnościom kategorii czwartej i piątej korzystają wszystkie

roszczenia o świadczenia uboczne objęte zabezpieczeniem na mocy odrębnych przepisów.

Roszczenia o świadczenia uboczne nieobjęte zabezpieczeniem zaspokaja się w kategorii

dziesiątej, chyba że należność podlegałaby zaspokojeniu w kategorii wcześniejszej.

To samo dotyczy roszczeń o świadczenia należne dożywotnikowi.

”

;

5)

w art. 1033 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Plan podziału sporządza komornik niezwłocznie po złożeniu na rachunek depozytowy Ministra

Finansów sumy ulegającej podziałowi oraz po uprawomocnieniu się postanowienia w przedmiocie

kosztów.

”

;

6)

art. 1035 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1035.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przysądzeniu własności oraz postanowienia

w przedmiocie kosztów komornik sporządza plan podziału.

”

.

W ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 300 i 398) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 25

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Opłatę stałą w kwocie 50 złotych pobiera się od skargi na czynności komornika.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od zażalenia na odmowę dokonania czynności

notarialnej.

”

;

2)

w art. 70

a)

wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Opłatę stałą w kwocie 200 złotych pobiera sąd od wniosku o

”

,

b)

pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przeprowadzenie przez sąd egzekucji czynności, której inna osoba nie może za dłużnika

wykonać;

”

,

c)

uchyla się pkt 4;

3)

w art. 71 w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 w brzmieniu

„

11)

ponowne wydanie tytułu wykonawczego zamiast utraconego.

”

;

4)

art. 72 otrzymuje brzmienie

„

Art. 72.

1.

Opłatę stałą w kwocie 50 złotych pobiera sąd od

1)

zarzutów przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji;

2)

zażalenia oraz skargi na orzeczenie referendarza sądowego w przedmiocie klauzuli wykonalności.

2.

Opłatę stałą w kwocie 150 złotych pobiera sąd od

1)

wniosku o podział złożonej do depozytu sądowego sumy odszkodowania za wywłaszczoną

nieruchomość i wypłatę odszkodowania;

2)

zażalenia oraz skargi na orzeczenie referendarza sądowego niewymienionych w ust. 1

pkt 2.

”

;

5)

w art. 95 w ust. 1 w pkt 9 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 10 w brzmieniu

„

10)

komornika o wykreślenie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji.

”

.

W ustawie z dnia 25 maja 2017 r. o restytucji narodowych dóbr kultury

(Dz. U. poz. 1086) art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Art. 37.

W sprawach nieuregulowanych w art. 26-36 oraz art. 40 do postępowania w sprawach o

zwrot zagranicznego narodowego dobra kultury, o którym mowa w art. 18 ust. 1, na terytorium

państwa Unii Europejskiej stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, a w zakresie kosztów sądowych, wydatków i opłat egzekucyjnych stosuje się przepisy

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 300, 398 i 770) oraz ustawy z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych

(Dz. U. poz. 770).

”

.

1.

Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do postępowań, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 29 i art. 30 stosuje się od

dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy powstały okoliczności uprawniające

do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 49 ust. 2b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1277, 1343, 1452 i 1910 oraz z 2018 r. poz. 398), do tego wniosku i jego rozpoznania stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 40a ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 17 ust. 5 niniejszej ustawy, jednak nie dłużej niż do dnia 31 marca 2019 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1.

Opłatę stałą w kwocie 50 złotych pobiera sąd od

1)

zarzutów przeciwko planowi podziału sumy uzyskanej z egzekucji;

2)

zażalenia oraz skargi na orzeczenie referendarza sądowego w przedmiocie klauzuli wykonalności.

2.

Opłatę stałą w kwocie 150 złotych pobiera sąd od

1)

wniosku o podział złożonej do depozytu sądowego sumy odszkodowania za wywłaszczoną

nieruchomość i wypłatę odszkodowania;

2)

zażalenia oraz skargi na orzeczenie referendarza sądowego niewymienionych w ust. 1

pkt 2.

§ 1.

Dłużnik zwraca wierzycielowi koszty niezbędne do celowego przeprowadzenia egzekucji.

Koszty te ściąga się wraz z egzekwowanym świadczeniem.

§ 2.

Koszty postępowania egzekucyjnego ustala postanowieniem komornik wraz z ukończeniem

postępowania egzekucyjnego, jeżeli przeprowadzenie egzekucji należy do niego.

§ 3.

Jeżeli w sprawie zachodzi konieczność sporządzenia planu podziału sumy uzyskanej z

egzekucji, komornik ustala koszty egzekucji przed przystąpieniem do sporządzenia planu

podziału. Postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucji jest wydawane łącznie we wszystkich

sprawach, których dotyczy plan podziału.

§ 4.

Wynagrodzenie z tytułu zastępstwa prawnego w postępowaniu egzekucyjnym nie może być

wyższe niż stawka minimalna opłaty za czynności adwokackie albo radcowskie, określona

w odrębnych przepisach.

§ 5.

Na postanowienie sądu zażalenie przysługuje stronom, komornikowi oraz innej osobie,

której to postanowienie dotyczy.

Prawomocne postanowienie komornika przyznające zwrot kosztów postępowania egzekucyjnego

podlega wykonaniu bez zaopatrywania go w klauzulę wykonalności.

Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przysądzeniu własności oraz postanowienia

w przedmiocie kosztów komornik sporządza plan podziału.