Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

W ustawie z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób

represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1987) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 uchyla się ust. 1b i 1c;

2)

po art. 8a dodaje się art. 8b w brzmieniu

„

Art. 8b.

1.

Dziecku matki pozbawionej wolności, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia,

które przebywało wraz z matką w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia lub którego

matka w okresie ciąży przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia, przysługuje

od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną

krzywdę.

2.

Przepisy art. 8 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 oraz ust. 2d-5 stosuje się odpowiednio.

3.

Stwierdzenie nieważności orzeczenia, z uwzględnieniem art. 3 ust. 1, może nastąpić

także na wniosek dziecka, o którym mowa w ust. 1, a w razie jego śmierci - także na

wniosek jego małżonka, dzieci i rodziców.

”

;

3)

w art. 11

a)

w ust. 1 wyrazy „art. 8-10” zastępuje się wyrazami „art. 8, art. 9 i art. 10”,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Przepisy art. 8b mają odpowiednie zastosowanie wobec dzieci osób, o których mowa w

ust. 1 i 2. Roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie nie przedawniają się.

”

.

W przypadku gdy nieważność orzeczenia stwierdzono przed dniem wejścia w życie ustawy,

żądanie odszkodowania lub zadośćuczynienia należy zgłosić w terminie trzech lat od

dnia wejścia w życie ustawy.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Dziecku matki pozbawionej wolności, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia,

które przebywało wraz z matką w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia lub którego

matka w okresie ciąży przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia, przysługuje

od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną

krzywdę.

2.

Przepisy art. 8 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 oraz ust. 2d-5 stosuje się odpowiednio.

3.

Stwierdzenie nieważności orzeczenia, z uwzględnieniem art. 3 ust. 1, może nastąpić

także na wniosek dziecka, o którym mowa w ust. 1, a w razie jego śmierci - także na

wniosek jego małżonka, dzieci i rodziców.