Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów

Rozporządzenie określa

1)

rodzaje instalacji, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie wprowadzania

gazów lub pyłów do powietrza;

2)

rodzaje źródeł spalania paliw, dla których określa się standardy emisyjne w zakresie

wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza;

3)

standardy emisyjne w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza dla instalacji,

źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów;

4)

dla niektórych z rodzajów instalacji i źródeł spalania paliw oraz dla urządzeń spalania

lub współspalania odpadów

a)

warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, w tym stopień odsiarczania,

lub

b)

sposób sprawdzania dotrzymywania standardów emisyjnych, lub

c)

stałe lub przejściowe odstępstwa od standardów emisyjnych, lub

d)

warunki odstępstw, granice odstępstw lub warunki zastosowania planu obniżenia emisji,

lub

e)

sposoby postępowania w przypadku zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających

emisję, lub

f)

przypadki, w których jest wymagane wstrzymanie podawania odpadów do spalania lub współspalania

lub zatrzymanie instalacji i urządzenia spalania lub współspalania odpadów, lub

g)

wymagania lub ograniczenia w zakresie stosowania paliw, surowców lub materiałów, w

tym substancji lub mieszanin, o określonych właściwościach, cechach lub parametrach,

lub

h)

wymagania w zakresie stosowania określonych rozwiązań technicznych zapewniających

ograniczanie emisji, lub

i)

przypadki, w których prowadzący instalacje lub użytkownik urządzenia spalania lub

współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia, wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska lub ministrowi właściwemu do spraw środowiska

-

informacje o niedotrzymaniu standardów emisyjnych oraz o odstępstwach od standardów

emisyjnych,

-

informacje lub dane dotyczące warunków lub wielkości emisji, a także działań zmierzających

do ograniczenia emisji, w tym realizacji planu obniżenia emisji, lub

j)

termin i formę przekazania informacji lub danych, o których mowa w lit. i.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o

1)

biomasie - rozumie się przez to produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących

z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania

zawartej w nich energii, oraz następujące rodzaje odpadów

a)

odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa,

b)

odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli odzyskuje się wytwarzaną

energię cieplną,

c)

włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej masy celulozowej i z procesu

produkcji papieru z masy, jeżeli odpady te są spalane w miejscu produkcji, a wytwarzana

energia cieplna jest odzyskiwana,

d)

odpady korka,

e)

odpady drewna, z wyjątkiem odpadów drewna zanieczyszczonego impregnatami lub powłokami

ochronnymi, które mogą zawierać związki chlorowcoorganiczne lub metale ciężkie, w

skład których wchodzą w szczególności odpady drewna pochodzącego z budowy, remontów

i rozbiórki obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej;

2)

kominie - rozumie się przez to strukturę zawierającą jeden lub więcej przewodów kominowych

służących do wprowadzania gazów odlotowych do powietrza;

3)

mocy cieplnej - rozumie się przez to ilość energii wprowadzanej w paliwie do źródła

spalania paliw, instalacji albo urządzenia w jednostce czasu;

4)

oleju napędowym - rozumie się przez to

a)

ropopochodne paliwo ciekłe objęte kodem CN 2710 19 25, 2710 19 29, 2710 19 47, 2710

19 48, 2710 20 17 lub 2710 20 19 lub

b)

ropopochodne paliwo ciekłe, którego mniej niż 65% objętości, włączając straty, destyluje

w temperaturze 250°C i którego co najmniej 85% objętości, włączając straty, destyluje

w temperaturze 350°C przy zastosowaniu standardowej metody badania destylacji produktów

naftowych ASTM D86;

5)

organie właściwym do wydania pozwolenia - rozumie się przez to organ właściwy do wydania

pozwolenia zintegrowanego albo pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

6)

paliwie - rozumie się przez to palną substancję stałą, ciekłą lub gazową;

7)

pyle - rozumie się przez to cząstki o dowolnym kształcie, strukturze i gęstości, rozproszone

w fazie gazowej w warunkach punktu pobierania próbki, które mogą zostać zebrane przez

filtrację w określonych warunkach po reprezentatywnym pobraniu próbek gazu do analizy

i które pozostają w górnej części filtra i na filtrze po suszeniu w określonych warunkach;

8)

rozruchu i wyłączaniu - rozumie się przez to działania prowadzone w trybie przewidzianym

w tej części instrukcji obsługi źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia,

która określa w szczególności warunki oraz odpowiednio czas rozruchu i wyłączania

źródła spalania paliw, instalacji albo urządzenia; w przypadku źródeł spalania paliw

o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW okresy rozruchu i wyłączania ustala

się z uwzględnieniem decyzji wykonawczej Komisji z dnia 7 maja 2012 r. dotyczącej określania okresów rozruchu

i wyłączenia do celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w sprawie

emisji przemysłowych

(Dz. Urz. UE L 123 z 09.05.2012, str. 44);

9)

tlenkach azotu - rozumie się przez to tlenek azotu i dwutlenek azotu w przeliczeniu

na dwutlenek azotu;

10)

turbinie gazowej - rozumie się przez to wirujące urządzenie przetwarzające ciepło

w energię mechaniczną (pracę), w skład którego wchodzą w szczególności

a)

komora spalania, w której następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania sprężonego

czynnika roboczego,

b)

turbina, w której rozpręża się podgrzany czynnik, oddając energię wirnikowi,

c)

sprężarka.

1.

Strumień objętości gazów odlotowych wyraża się w metrach sześciennych gazów odlotowych

na godzinę odniesionych do warunków umownych temperatury 273,15 K, ciśnienia 101,3

kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania odpadów

w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje się przepisy

rozdziału 2 i 3, odniesionych także do zawartości pary wodnej nie większej niż 5 g/kg

gazów odlotowych (gazy suche), oznaczanych jako m

2.

Stężenie substancji w gazach odlotowych wyraża się w miligramach substancji na metr

sześcienny gazów odlotowych odniesiony do warunków umownych temperatury 273,15 K,

ciśnienia 101,3 kPa, a w przypadku procesu spalania paliw oraz spalania lub współspalania

odpadów w źródłach spalania paliw, instalacjach i urządzeniach, do których stosuje

się przepisy rozdziału 2 i 3, odniesiony także do gazu suchego, oznaczanych jako mg/m

3.

Stężenie substancji w gazach odlotowych z procesu spalania paliw oraz spalania lub

współspalania odpadów sprowadza się do standardowej zawartości tlenu w gazach odlotowych

i oblicza się według wzoru

\(

E_1 = {{21 - O_1 } \over {21 - O_2 }} \times E_2

\)

gdzie

E1

-

oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych przy standardowej zawartości tlenu

w gazach odlotowych,

E2

-

oznacza stężenie substancji w gazach odlotowych, zmierzone albo obliczone,

O1

-

oznacza standardową zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach,

O2

-

oznacza zawartość tlenu w gazach odlotowych, wyrażoną w procentach, zmierzoną albo

obliczoną.

4.

W przypadku jednoczesnego spalania różnych paliw zawartość tlenu w gazach odlotowych,

do której odnosi się wielkość emisji substancji, ustala się jako średnią ważoną obliczoną

ze standardowych zawartości tlenu odpowiadających poszczególnym paliwom, przy czym

wagami są te wielkości, które stanowią wagi przy obliczaniu średnich ważonych wielkości

emisji substancji.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

paliwie dominującym - rozumie się przez to paliwo spalane w źródle wielopaliwowym,

w którym są spalane pozostałości po destylacji i przetwarzaniu w procesie rafinacji

ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest prowadzony ten proces, i które posiada

najwyższy standard emisyjny, a w przypadku kilku paliw mających ten sam standard emisyjny

- paliwo, w którym jest dostarczana największa część mocy do źródła wielopaliwowego;

2)

paliwie rafineryjnym - rozumie się przez to stały, ciekły lub gazowy materiał palny

uzyskany na etapach destylacji i konwersji w procesie rafinacji ropy naftowej, w tym

rafineryjne paliwo gazowe, gaz syntezowy, oleje rafineryjne i koks naftowy;

3)

silniku - rozumie się przez to silnik Diesla, silnik dwupaliwowy lub silnik gazowy;

4)

silniku Diesla - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący

w cyklu Diesla i wykorzystujący zapłon samoczynny do spalania paliwa;

5)

silniku dwupaliwowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym

wykorzystujący zapłon samoczynny i pracujący w cyklu Diesla przy spalaniu paliw ciekłych

oraz w cyklu Otto przy spalaniu paliw gazowych;

6)

silniku gazowym - rozumie się przez to silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący

w cyklu Otto i wykorzystujący zapłon iskrowy lub, w przypadku silników dwupaliwowych,

zapłon samoczynny do spalania paliwa;

7)

źródle istniejącym - rozumie się przez to

a)

w przypadku źródła spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50

MW, ustalonej z uwzględnieniem pierwszej lub drugiej zasady łączenia, o których mowa

w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zwanej dalej „ustawą”, (dużego źródła) - źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie

na budowę wydano przed dniem 7 stycznia 2013 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia

został złożony przed tym dniem, i które zostało oddane do użytkowania nie później

niż w dniu 7 stycznia 2014 r.,

b)

w przypadku źródła spalania paliw innego niż duże źródło, o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 1 MW (średniego źródła) - źródło spalania paliw oddane do użytkowania

przed dniem 20 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano

przed dniem 19 grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania nie później niż w dniu 20 grudnia

2018 r.;

8)

źródle nowym - rozumie się przez to

a)

w przypadku dużego źródła - źródło spalania paliw, dla którego pozwolenie na budowę

wydano po dniu 6 stycznia 2013 r. lub które zostało oddane do użytkowania po dniu

7 stycznia 2014 r.,

b)

w przypadku średniego źródła - źródło spalania paliw oddane do użytkowania po dniu

19 grudnia 2018 r., a w przypadku gdy pozwolenie na budowę źródła wydano po dniu 18

grudnia 2017 r. - oddane do użytkowania po dniu 20 grudnia 2018 r.;

9)

źródle wielopaliwowym - rozumie się przez to źródło spalania paliw, w którym są spalane

jednocześnie lub na przemian co najmniej dwa rodzaje paliw.

2.

Przez źródło istniejące rozumie się także duże źródło oraz średnie źródło, dla których

przed dniem 1 lipca 1987 r. zamiast pierwszego pozwolenia na budowę wydano odpowiednik

takiego pozwolenia.

Standardy emisyjne określa się dla źródeł spalania paliw o nominalnej mocy cieplnej

nie mniejszej niż 1 MW, zwanych dalej „źródłami”, innych niż

1)

źródła, w których produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio do ogrzewania,

suszenia lub każdej innej obróbki przedmiotów lub materiałów;

2)

źródła do oczyszczania gazów odlotowych przez spalanie, które nie są eksploatowane

jako niezależne źródła;

3)

źródła do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;

4)

źródła do konwersji siarkowodoru w siarkę;

5)

reaktory używane w przemyśle chemicznym;

6)

źródła do opalania baterii koksowniczych;

7)

nagrzewnice Cowpera;

8)

źródła stosowane do napędu pojazdu, statku lub statku powietrznego;

9)

turbiny gazowe, silniki gazowe i silniki Diesla usytuowane na platformach morskich;

10)

silniki Diesla o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW;

11)

kotły odzysknicowe w instalacjach do produkcji masy celulozowej;

12)

źródła, w których są spalane lub współspalane odpady stałe inne niż biomasa lub odpady

płynne;

13)

średnie źródła o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW eksploatowane na terenie

gospodarstwa rolnego, w których jest spalany wyłącznie nieprzetworzony obornik pochodzący

od drobiu, o którym mowa w art. 9 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia

21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych

pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia

zwierzęcego)

(Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 1, z późn. zm.)

14)

średnie źródła

a)

w których gazowe produkty spalania są wykorzystywane bezpośrednio w gazowym ogrzewaniu

pomieszczeń w celu poprawy warunków pracy,

b)

w których są spalane wyłącznie lub w połączeniu z innymi paliwami paliwa rafineryjne

w celu wytwarzania energii w rafineriach ropy naftowej lub rafineriach gazu,

c)

stosowane w krematoriach.

1.

Standardy emisyjne dla dużych źródeł będących źródłami istniejącymi określa załącznik

nr 1 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7-9.

2.

Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których

pierwsze pozwolenie na budowę albo odpowiednik takiego pozwolenia wydano przed dniem

1 lipca 1987 r., określa załącznik nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

3.

Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, dla których

pierwsze pozwolenie na budowę wydano po dniu 30 czerwca 1987 r., jeżeli wniosek o

wydanie takiego pozwolenia został złożony przed dniem 27 listopada 2002 r., i które

zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r., określa

załącznik nr 3 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

4.

Standardy emisyjne dla średnich źródeł będących źródłami istniejącymi

1)

dla których wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono po dniu 26 listopada 2002 r.

lub które zostały oddane do użytkowania po dniu 27 listopada 2003 r.,

2)

w których po dniu 27 listopada 2003 r. dokonano istotnej zmiany instalacji, o której

mowa w art. 3 pkt 7 ustawy

- określa załącznik nr 4 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 8.

5.

Standardy emisyjne dla

1)

średnich źródeł będących źródłami nowymi,

2)

średnich źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania

przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się

w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia

30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r.,

a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli

deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31

grudnia 2015 r.

- określa załącznik nr 5 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8.

6.

Standardy emisyjne dla

1)

dużych źródeł będących źródłami nowymi,

2)

dużych źródeł będących źródłami istniejącymi, które zostały oddane do użytkowania

przed dniem 29 marca 1990 r., dla których prowadzący takie źródła zobowiązali się

w pisemnej deklaracji, złożonej organowi właściwemu do wydania pozwolenia do dnia

30 czerwca 2004 r., że źródła będą użytkowane nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2015 r.,

a czas ich użytkowania w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2015 r.

nie przekroczy 20 000 godzin, eksploatowanych po dniu 31 grudnia 2015 r., a jeżeli

deklaracja dotyczyła części źródła - to dla tych części eksploatowanych po dniu 31

grudnia 2015 r.,

3)

źródeł, o których mowa w art. 146a ust. 1 ustawy, eksploatowanych po dniu 31 grudnia

2023 r. lub po wykorzystaniu limitu czasu użytkowania odpowiednio 17 500 godzin albo

32 000 godzin, mimo złożenia przez prowadzących takie źródła pisemnej deklaracji,

o której mowa w art. 146a ust. 1 ustawy

- określa załącznik nr 6 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 7 i § 8.

1.

Standardy emisyjne dla źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią

zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, stanowi średnia obliczona

ze standardów emisyjnych dla każdej części źródła, ważona względem nominalnej mocy

cieplnej tych części źródła.

2.

Standardy emisyjne dla każdej części źródła, o którym mowa w ust. 1, stanowią standardy

emisyjne, o których mowa w § 6, § 8 i § 9, odpowiadające całkowitej nominalnej mocy

cieplnej źródła, o której mowa w art. 157a ust. 2 ustawy.

3.

W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia,

o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, nominalnej mocy cieplnej źródła odpowiada

całkowita nominalna moc cieplna tego źródła.

1.

Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane jednocześnie co

najmniej dwa rodzaje paliw, stanowi średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o

których mowa w § 6, odpowiadających poszczególnym paliwom i nominalnej mocy cieplnej

źródła, ważona względem mocy cieplnej ze spalania tych paliw.

2.

Standardy emisyjne dla źródła wielopaliwowego, w którym są spalane na przemian co

najmniej dwa rodzaje paliw, stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6, odpowiadające

nominalnej mocy cieplnej źródła i spalanemu rodzajowi paliwa.

3.

Standardy emisyjne dla źródła istniejącego, o którym mowa w § 6 ust. 1-4, będącego

źródłem wielopaliwowym, w którym są spalane lub współspalane razem z innymi paliwami

pozostałości z procesu przerobu ropy naftowej, na potrzeby zakładu, w którym jest

prowadzony ten proces

1)

jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi co najmniej 50% mocy cieplnej

ze spalania wszystkich paliw - stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust.

1-4, odpowiadające temu paliwu i nominalnej mocy cieplnej źródła;

2)

jeżeli moc cieplna ze spalania paliwa dominującego wynosi mniej niż 50% mocy cieplnej

ze spalania wszystkich paliw - ustala się w następujący sposób

a)

od dwukrotnej najwyższej wartości standardu emisyjnego, o którym mowa w § 6 ust. 1-4,

ze spalania jednego z tych paliw odejmuje się wartość najniższą standardu emisyjnego,

następnie różnicę tę mnoży się przez moc cieplną ze spalania paliwa z najwyższym standardem

emisyjnym, a jeżeli są spalane dwa paliwa z najwyższym standardem emisyjnym, różnicę

tę mnoży się przez wyższą moc cieplną ze spalania tych dwóch paliw,

b)

standard emisyjny, o którym mowa w § 6 ust. 1-4, ze spalania paliw, poza paliwem z

najwyższym standardem emisyjnym dla źródła, mnoży się przez moc cieplną z ich spalania,

c)

sumę wartości ustalonych w sposób, o którym mowa w lit. a i b, dzieli się przez moc

cieplną ze spalania wszystkich paliw.

4.

W przypadku źródeł istniejących, o których mowa w § 6 ust. 1-4, będących źródłami

wielopaliwowymi, z wyjątkiem turbin gazowych i silników, zamiast standardów emisyjnych

określonych zgodnie z ust. 1 i 3 mogą być stosowane następujące standardy emisyjne

dwutlenku siarki

1)

1000 mg/m

2)

600 mg/m

5.

W przypadku źródła wielopaliwowego, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią

zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, standardy emisyjne, o których

mowa w ust. 1-3, ustala się dla każdego paliwa z uwzględnieniem całkowitej nominalnej

mocy cieplnej źródła.

1.

W przypadku rozbudowy dużego źródła oraz w przypadku źródła, które po rozbudowie stanie

się dużym źródłem, jeżeli rozbudowa źródła istniejącego nastąpiła po dniu 31 grudnia

2015 r. albo rozbudowa dotyczy źródła nowego, standardy emisyjne dla dobudowanej części

źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej

mocy cieplnej źródła po rozbudowie.

2.

W przypadku wprowadzenia po dniu 31 grudnia 2015 r. w dużym źródle będącym źródłem

istniejącym lub w części takiego źródła zmiany mogącej mieć negatywny wpływ na środowisko,

standardy emisyjne ze zmienionego źródła istniejącego lub ze zmienionej części takiego

źródła stanowią standardy emisyjne, o których mowa w § 6 ust. 6, odpowiadające nominalnej

mocy cieplnej źródła po zmianie.

1.

Dopuszcza się odstępstwo od standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła, w którym

w normalnych warunkach użytkowania jest spalane paliwo o małej zawartości siarki,

w przypadku wystąpienia ograniczeń w dostawach tego paliwa. Odstępstwo polega na zwiększeniu

standardu emisyjnego dwutlenku siarki dla źródła o 50%, nie dłużej niż 6 miesięcy

w roku kalendarzowym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do następujących źródeł szczytowych

1)

dużego źródła będącego źródłem istniejącym, w którym jest spalane paliwo stałe lub

ciekłe, dla którego pozwolenie na budowę wydano przed dniem 27 listopada 2002 r. lub

wniosek o wydanie takiego pozwolenia został złożony przed tym dniem, i które zostało

oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.;

2)

średniego źródła będącego źródłem nowym;

3)

od dnia 1 stycznia 2025 r. - średniego źródła będącego źródłem istniejącym o nominalnej

mocy cieplnej większej niż 5 MW;

4)

od dnia 1 stycznia 2030 r. - średniego źródła będącego źródłem istniejącym o nominalnej

mocy cieplnej nie większej niż 5 MW.

3.

Przez źródło szczytowe rozumie się

1)

duże źródło, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca

z pięciu lat, wynosi nie więcej niż 1500 godzin;

2)

średnie źródło będące źródłem nowym, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym,

liczony jako średnia krocząca z trzech lat, wynosi nie więcej niż 500 godzin;

3)

średnie źródło będące źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej większej niż

5 MW, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca

z pięciu lat, wynosi

a)

do dnia 31 grudnia 2024 r. - nie więcej niż 1500 godzin,

b)

od dnia 1 stycznia 2025 r. - nie więcej niż 500 godzin, a jeżeli jest to źródło służące

wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur,

nie więcej niż 1000 godzin;

4)

średnie źródło będące źródłem istniejącym o nominalnej mocy cieplnej nie większej

niż 5 MW, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca

z pięciu lat, wynosi

a)

do dnia 31 grudnia 2029 r. - nie więcej niż 1500 godzin,

b)

od dnia 1 stycznia 2030 r. - nie więcej niż 500 godzin, a jeżeli jest to źródło służące

wyłącznie do wytwarzania ciepła w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur,

nie więcej niż 1000 godzin.

4.

W przypadku źródła, do którego stosuje się pierwszą, drugą albo trzecią zasadę łączenia,

o których mowa w art. 157a ust. 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się także do

części dużego źródła i średniego źródła, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, odprowadzającej

gazy odlotowe jednym lub więcej niż jednym osobnym przewodem wspólnego komina, której

czas użytkowania w roku kalendarzowym, liczony jako średnia krocząca odpowiednio z

pięciu lat albo z trzech lat, wynosi nie więcej niż odpowiednio 1500 godzin albo 500

godzin.

5.

Jeżeli źródło w czasie eksploatacji zostanie przestawione na warunki pracy źródła

szczytowego, dla którego czas użytkowania w roku kalendarzowym będzie ograniczony

do limitu czasu użytkowania określonego w ust. 3, w pierwszych latach jego eksploatacji

w tych warunkach roczny limit czasu użytkowania nie jest sprawdzany przez liczenie

średniej kroczącej z czasów użytkowania źródła w poszczególnych latach, lecz w sposób

następujący

1)

w drugim roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie czasu użytkowania

w roku poprzednim;

2)

w trzecim roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie średniej

arytmetycznej z czasów użytkowania w dwóch poprzednich latach;

3)

w czwartym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie średniej

arytmetycznej z czasów użytkowania w trzech poprzednich latach;

4)

w piątym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego - na podstawie odpowiednio

średniej arytmetycznej z czasów użytkowania w czterech albo w trzech poprzednich latach;

5)

w szóstym roku eksploatacji źródła jako źródła szczytowego i w latach następnych -

na podstawie odpowiednio średniej kroczącej z pięciu lat albo z trzech lat.

6.

Przepisy ust. 5 stosuje się odpowiednio do źródła szczytowego, o którym mowa w ust.

3 pkt 3, którego czas użytkowania w roku kalendarzowym zostanie zmniejszony z wartości

określonej w ust. 3 pkt 3 lit. a do wartości określonej w ust. 3 pkt 3 lit. b, oraz

do źródła szczytowego, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, którego czas użytkowania w roku

kalendarzowym zostanie zmniejszony z wartości określonej w ust. 3 pkt 4 lit. a do

wartości określonej w ust. 3 pkt 4 lit. b.

7.

Dopuszcza się odstępstwo od standardów emisyjnych dla źródła, w którym w normalnych

warunkach użytkowania jest spalane wyłącznie paliwo gazowe, w przypadku wystąpienia

nagłej przerwy w dostawie tego paliwa i spalania w tym źródle paliw innych niż gazowe,

jeżeli spalanie tych paliw wymagałoby stosowania urządzeń ograniczających emisję.

Odstępstwo od standardów emisyjnych określonych dla tych paliw i źródła polega na

zwiększeniu tych standardów o 100%, nie dłużej niż 10 dni w roku kalendarzowym.

8.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 7, prowadzący źródło przekazuje informację

organowi właściwemu do wydania pozwolenia, a jeżeli jest to źródło wymagające zgłoszenia,

o którym mowa w art. 152 ust. 1 ustawy - ministrowi właściwemu do spraw środowiska,

w ciągu 24 godzin od chwili wystąpienia ograniczeń w dostawach paliwa o małej zawartości

siarki albo nagłej przerwy w dostawie paliwa gazowego.

1.

W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust.

3 pkt 2, nie stosuje się przepisu § 6 ust. 5 pkt 1. Jeżeli jest to źródło opalane

paliwem stałym, to stosuje się do niego standard emisyjny pyłu, który wynosi 100 mg/m

2.

W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust.

3 pkt 3 lit. b, od dnia 1 stycznia 2025 r. stosuje się standardy emisyjne obowiązujące

dla tego źródła w dniu 31 grudnia 2024 r.

3.

W przypadku źródła szczytowego będącego średnim źródłem, o którym mowa w § 10 ust.

3 pkt 4 lit. b, od dnia 1 stycznia 2030 r. stosuje się standardy emisyjne obowiązujące

dla tego źródła w dniu 31 grudnia 2029 r.

1.

Standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, nie stosuje się do turbin

gazowych i silników gazowych eksploatowanych awaryjnie, których czas użytkowania w

roku kalendarzowym wynosi mniej niż 500 godzin.

2.

Prowadzący źródło, o którym mowa w ust. 1, przedkłada co roku organowi właściwemu

do wydania pozwolenia, w terminie 2 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, dane

dotyczące czasu użytkowania źródła w poprzednim roku kalendarzowym.

1.

Standardy emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli

1)

dla źródeł, do których nie stosuje się pierwszej albo trzeciej zasady łączenia, o

których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do

powietrza przez wspólny komin - stężenie substancji w gazach odlotowych we wspólnym

kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych z różnych

źródeł do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej nie przekroczy średniej obliczonej

ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 2-4, dla źródeł pracujących w

tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej mocy cieplnej;

2)

dla źródła, do którego stosuje się pierwszą albo trzecią zasadę łączenia, o których

mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy - stężenie substancji w gazach odlotowych

we wspólnym kominie lub średnie stężenie substancji w gazach odlotowych odprowadzanych

z różnych części źródła do wspólnego komina ważone względem mocy cieplnej nie przekroczy

średniej obliczonej ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1, 5 albo

6, dla części źródła pracujących w tym samym czasie, ważonej względem ich nominalnej

mocy cieplnej.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

źródeł, do których stosuje się drugą albo trzecią zasadę łączenia, o których mowa

w art. 157a ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, odprowadzających gazy odlotowe do powietrza przez

różne kominy;

2)

gdy jednym kominem są odprowadzane do powietrza gazy odlotowe ze średnich źródeł,

do których ma zastosowanie trzecia zasada łączenia, o której mowa w art. 157a ust.

2 pkt 3 ustawy, i takich, do których ta zasada nie ma zastosowania.

3.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji standard emisyjny

uznaje się za dotrzymany, jeżeli - w odniesieniu do czasu użytkowania źródła w roku

kalendarzowym - są spełnione jednocześnie następujące warunki

1)

żadna z zatwierdzonych średnich miesięcznych wartości stężeń substancji nie przekracza

standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6;

2)

żadna z zatwierdzonych średnich dobowych wartości stężeń substancji nie przekracza

110% standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6;

3)

w przypadku źródeł składających się wyłącznie z kotłów, w których jest spalany węgiel,

o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 50 MW, żadna z zatwierdzonych średnich dobowych

wartości stężeń substancji nie przekracza 150% standardów emisyjnych, o których mowa

w § 6 ust. 1 i 6;

4)

95% wszystkich zatwierdzonych średnich jednogodzinnych wartości stężeń substancji

w ciągu roku kalendarzowego nie przekracza 200% standardów emisyjnych, o których mowa

w § 6 ust. 1 i 6.

4.

Zatwierdzone średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 3, ustala się

w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 148 ust. 1 ustawy.

5.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji w trakcie pracy

źródła lub części źródła, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, standard emisyjny

uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione warunki określone w ust. 3, z tym że

wielkościami, które nie mogą być przekroczone, są odpowiednio

1)

średnia obliczona ze standardów emisyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 i 6, ważona

względem nominalnej mocy cieplnej części tego źródła;

2)

110%, 150% lub 200% średniej, o której mowa w pkt 1.

6.

W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,

warunki uznawania standardów emisyjnych za dotrzymane, określone w ust. 3 i 5, sprawdza

się, przyjmując za wymienione w tych przepisach średnie wielkości emisji substancji

w okresach tych przerw średnie wielkości emisji substancji w okresie poprzedzającym

przerwę równym okresowi przerwy lub wielkości emisji substancji wyznaczone innymi

metodami określonymi w pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo

w pozwoleniu zintegrowanym.

7.

Średnie wartości stężeń substancji, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, oblicza się z

jednogodzinnych średnich wartości stężeń substancji, z tym że w obliczeniach nie uwzględnia

się okresów rozruchu i wyłączania źródła oraz okresów pracy źródła z niesprawnymi

urządzeniami ochronnymi ograniczającymi emisję i przerw w dostawach odpowiedniej jakości

i rodzaju paliwa, o których mowa w § 10 ust. 1 i 7 oraz w § 14 ust. 2 i 3.

8.

Przepisy ust. 3-7 stosuje się do źródeł, o których mowa w § 5 pkt 10 i 11, oraz do

turbin gazowych, dla których nie określa się standardów emisyjnych, jeżeli dopuszczalne

wielkości emisji w warunkach ich normalnego funkcjonowania zostały wyrażone w pozwoleniu

na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza albo w pozwoleniu zintegrowanym w mg/m

9.

Dla dużych źródeł, w których jest spalane lokalne paliwo stałe, w przypadku gdy zawartość

siarki w tym paliwie nie pozwala na dotrzymanie standardu emisyjnego, o którym mowa

w § 6 ust. 1 i 6, dotyczącego dwutlenku siarki, a prowadzący źródło przedłożył organowi

właściwemu do wydania pozwolenia analizę zawierającą techniczne uzasadnienie niewykonalności

dotrzymania standardu emisyjnego dwutlenku siarki, standard emisyjny tej substancji

uznaje się za dotrzymany, jeżeli stopień odsiarczania wynosi co najmniej

1)

dla źródeł istniejących, dla których pierwsze pozwolenie na budowę wydano przed dniem

27 listopada 2002 r. lub wniosek o wydanie takiego pozwolenia złożono przed tym dniem,

i które zostały oddane do użytkowania nie później niż w dniu 27 listopada 2003 r.

a)

80% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i

nie większej niż 100 MW,

b)

90% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 100 MW i nie

większej niż 300 MW,

c)

96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW, z tym

że dla źródeł istniejących opalanych łupkiem bitumicznym minimalny stopień odsiarczania

wynosi 95%;

2)

dla źródeł istniejących innych niż wymienione w pkt 1

a)

92% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i

nie większej niż 300 MW,

b)

96% - dla źródeł istniejących o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW;

3)

dla źródeł nowych

a)

93% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 50 MW i nie większej

niż 300 MW,

b)

97% - dla źródeł nowych o nominalnej mocy cieplnej większej niż 300 MW.

10.

W przypadku ustalania wymaganego stopnia odsiarczania dla dużych źródeł stosuje się

pierwszą lub drugą zasadę łączenia, o których mowa w art. 157a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy.

11.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy

emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli średnie wartości uzyskane w wyniku pomiaru

nie przekraczają tych standardów. W takim przypadku przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.

12.

Wymagany stopień odsiarczania dla źródeł uznaje się za dotrzymany, jeżeli średni stopień

odsiarczania odniesiony do miesiąca kalendarzowego nie przekracza wartości określonej

w ust. 9. W takim przypadku przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku wystąpienia zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję

powodujących, że średnia dobowa wielkość emisji substancji przekracza standard emisyjny

o więcej niż 30%, oraz braku możliwości przywrócenia normalnych warunków użytkowania

źródła w ciągu 24 godzin, prowadzący źródło ogranicza lub wstrzymuje pracę źródła

lub stosuje paliwo, którego spalanie nie spowoduje przekroczenia standardów emisyjnych

o więcej niż 30%, oraz możliwie jak najszybciej, lecz nie później niż w ciągu 48 godzin

od momentu wystąpienia zakłóceń, przekazuje informację o zakłóceniach wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska.

2.

Łączny czas pracy źródła z niesprawnymi urządzeniami ochronnymi ograniczającymi emisję

do powietrza nie może przekroczyć 120 godzin w ciągu każdego okresu dwunastomiesięcznego.

3.

Dopuszcza się zwiększenie z 24 godzin i 120 godzin, o których mowa w ust. 1 i 2, ale

nie więcej niż odpowiednio do 72 godzin i 300 godzin, w przypadkach uzasadnionych

nadrzędną koniecznością utrzymania dostaw energii lub koniecznością zastąpienia źródła,

w którym nastąpiło zakłócenie w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję,

przez inne źródło, którego użytkowanie spowodowałoby ogólny wzrost wielkości emisji

substancji.

Informacje i dane, o których mowa w

1)

§ 10 ust. 8 oraz § 14 ust. 1, ze wskazaniem co najmniej rodzaju i lokalizacji źródła

oraz prowadzącego źródło, rodzaju substancji, której standard emisyjny nie został

dotrzymany, czasu wystąpienia zdarzenia i przewidywanego okresu jego trwania,

2)

§ 12 ust. 2, ze wskazaniem rodzaju i lokalizacji źródła, prowadzącego źródło oraz

czasu użytkowania źródła w roku kalendarzowym

- przekazuje się w formie pisemnej, w postaci papierowej albo elektronicznej.

1.

Gazy odlotowe ze źródeł wprowadza się do powietrza w sposób kontrolowany za pomocą

komina o co najmniej jednym przewodzie kominowym, którego wysokość jest ustalana w

taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi oraz środowisko.

2.

W przypadku gdy nie są dotrzymane standardy emisyjne, o których mowa w niniejszym

rozdziale, stosuje się urządzenia ochronne ograniczające emisję.

1.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji i urządzeń spalania lub współspalania

odpadów innych niż instalacje i urządzenia

1)

w których są spalane lub współspalane wyłącznie następujące odpady

a)

stanowiące biomasę,

b)

promieniotwórcze,

c)

zwłoki zwierzęce, które są unieszkodliwiane zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października

2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia

zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie

(WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego),

d)

pochodzące z poszukiwań i eksploatacji zasobów ropy naftowej i gazu ziemnego na platformach

wydobywczych oraz spalane na tych platformach;

2)

doświadczalne wykorzystywane do prac badawczo-rozwojowych, prac naukowych i prób mających

na celu usprawnienie procesu spalania, przerabiających mniej niż 50 Mg odpadów rocznie;

3)

do spalania gazów uzyskanych w wyniku zgazowania lub pirolizy odpadów, które są oczyszczone

w takim stopniu, że przed spaleniem nie są już odpadami i ich spalanie nie może spowodować

emisji większych niż w wyniku spalania gazu ziemnego.

2.

Do będących źródłami instalacji spalania lub współspalania odpadów, w których są spalane

lub współspalane

1)

odpady, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,

2)

gazy, o których mowa w ust. 1 pkt 3

- przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów określa załącznik nr

7 do rozporządzenia.

1.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów określa załącznik

nr 8 do rozporządzenia.

2.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów, w przypadku

1)

gdy moc cieplna ze spalania odpadów niebezpiecznych przekracza 40% nominalnej mocy

cieplnej instalacji albo urządzenia,

2)

gdy współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem instalacji albo

urządzenia nie jest wytwarzanie energii lub innych produktów, ale termiczne przekształcanie

odpadów,

3)

współspalania niepoddanych przeróbce zmieszanych odpadów komunalnych, z wyjątkiem

odpadów innych niż niebezpieczne określonych w przepisach o klasyfikacji odpadów jako

odpady o kodach 20 01 i 20 02

- określa załącznik nr 7 do rozporządzenia.

1.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń spalania odpadów uznaje się za dotrzymane,

jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji są spełnione

jednocześnie następujące warunki

1)

średnie dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par

w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku

siarki oraz tlenków azotu, a w przypadku tlenku węgla 97% średnich dobowych wartości

stężeń w ciągu roku kalendarzowego, licząc od początku roku, nie przekraczają standardów

emisyjnych tych substancji określonych, jako średnie dobowe, w załączniku nr 7 do

rozporządzenia;

2)

średnie trzydziestominutowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci

gazów i par w przeliczeniu na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru,

dwutlenku siarki oraz tlenków azotu nie przekraczają wartości A standardów emisyjnych

tych substancji, określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia, lub 97% średnich

trzydziestominutowych wartości stężeń tych substancji w ciągu roku kalendarzowego,

licząc od początku roku, nie przekracza wartości B standardów emisyjnych tych substancji,

określonych w załączniku nr 7 do rozporządzenia;

3)

średnie trzydziestominutowe wartości stężeń tlenku węgla nie przekraczają wartości

A standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia,

lub 95% średnich dziesięciominutowych wartości stężeń tej substancji w ciągu 24 godzin

nie przekracza wartości B standardu emisyjnego tej substancji, określonego w załączniku

nr 7 do rozporządzenia; w przypadku instalacji i urządzeń spalania odpadów, w których

temperatura gazu powstałego w procesie spalania wynosi co najmniej 1100°C przez co

najmniej dwie sekundy, dla dokonania oceny średnich wartości dziesięciominutowych

można zastosować okres siedmiodniowy.

2.

Standardy emisyjne dla instalacji i urządzeń współspalania odpadów uznaje się za dotrzymane,

jeżeli w przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji średnie

dobowe wartości stężeń pyłu, substancji organicznych w postaci gazów i par w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, chlorowodoru, fluorowodoru, dwutlenku siarki, tlenków

azotu oraz tlenku węgla nie przekraczają standardów emisyjnych ustalonych w sposób

określony w załączniku nr 8 do rozporządzenia.

3.

W przypadku instalacji i urządzeń współspalania odpadów, dla których standardy emisyjne

określa załącznik nr 7 do rozporządzenia, przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, średnie wartości stężeń w okresie pomiarowym

ustalonym dla metali ciężkich oraz dioksyn i furanów nie mogą także przekraczać standardów

emisyjnych określonych odpowiednio w załącznikach nr 7 i 8 do rozporządzenia.

5.

Dokonując oceny dotrzymywania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, nie uwzględnia

się

1)

okresów rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzeń, o ile w trakcie ich trwania

nie są spalane odpady;

2)

wpływających na zwiększenie emisji substancji zakłóceń w pracy urządzeń ochronnych

ograniczających emisję do 60 godzin w roku kalendarzowym, licząc od początku roku.

6.

W przypadku wystąpienia przerw w prowadzeniu ciągłych pomiarów wielkości emisji substancji,

przy sprawdzaniu spełniania warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, przepis § 13 ust.

6 stosuje się odpowiednio.

7.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji substancji, standardy

emisyjne uznaje się za dotrzymane, jeżeli wartości średnie uzyskane w wyniku pomiaru

nie przekraczają tych standardów.

8.

Informację o każdym przypadku niedotrzymania warunków, o których mowa w ust. 1-4

1)

prowadzący instalację spalania lub współspalania odpadów przekazuje organowi właściwemu

do wydania pozwolenia,

2)

użytkownik urządzenia spalania lub współspalania odpadów przekazuje wojewódzkiemu

inspektorowi ochrony środowiska

- w ciągu 24 godzin od momentu stwierdzenia ich niedotrzymania.

9.

Do przekazania informacji, o których mowa w ust. 8, przepis § 15 pkt 1 stosuje się

odpowiednio.

1.

Proces spalania lub współspalania odpadów nie może być kontynuowany przez okres przekraczający

cztery godziny, w przypadku gdy przekraczane są standardy emisyjne.

2.

W okresie, o którym mowa w ust. 1, dla instalacji i urządzeń spalania odpadów średnie

trzydziestominutowe stężenie pyłu, tlenku węgla i substancji organicznych wyrażonych

jako całkowity węgiel organiczny, przy zawartości 11% tlenu w gazach odlotowych, nie

może przekraczać

1)

dla pyłu - 150 mg/m

2)

dla tlenku węgla - 100 mg/m

3)

dla substancji organicznych wyrażonych jako całkowity węgiel organiczny - 20 mg/m

3.

Łączny czas eksploatacji instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów

w warunkach, o których mowa w ust. 1, nie może przekraczać, dla każdej linii technologicznej

instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wyposażonej w odrębne

urządzenia ochronne ograniczające emisję, 60 godzin w okresie roku kalendarzowego.

4.

W przypadku wystąpienia zakłóceń w procesach technologicznych i operacjach technicznych

lub w pracy urządzeń ochronnych ograniczających emisję, powodujących przekraczanie

standardów emisyjnych

1)

natychmiast wstrzymuje się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania

lub współspalania odpadów, a jeżeli przekraczanie standardów emisyjnych utrzymuje

się, nie później niż w czwartej godzinie trwania zakłóceń rozpoczyna się procedurę

zatrzymywania instalacji albo urządzeń w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi

instalacji albo urządzeń;

2)

po przekroczeniu rocznego limitu czasu określonego w ust. 3 - natychmiast wstrzymuje

się podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów

oraz jednocześnie rozpoczyna się procedurę zatrzymywania instalacji albo urządzeń

w trybie przewidzianym w instrukcji obsługi instalacji albo urządzeń.

5.

Podawanie odpadów do instalacji albo urządzeń spalania lub współspalania odpadów wstrzymuje

się natychmiast także w przypadku spadku temperatury w komorze spalania poniżej 850°C,

a przy spalaniu odpadów niebezpiecznych zawierających ponad 1% związków chlorowcoorganicznych

w przeliczeniu na chlor - poniżej 1100°C.

1.

Gazy odlotowe z instalacji i urządzeń spalania lub współspalania odpadów wprowadza

się do powietrza w sposób kontrolowany, przez komin, którego wysokość jest ustalana

w taki sposób, aby chronić zdrowie ludzi i środowisko.

2.

Do palnika pomocniczego, który powinien znajdować się w każdej komorze spalania w

instalacji i urządzeniu spalania odpadów i który powinien włączać się automatycznie

1)

w przypadku spadku temperatury gazów odlotowych po ostatnim doprowadzeniu powietrza

spalania poniżej temperatury określonej w § 21 ust. 5,

2)

w czasie rozruchu i wyłączania instalacji albo urządzenia, w celu zapewnienia utrzymania

w tych okresach temperatury określonej w § 21 ust. 5 oraz do czasu spalenia odpadów

znajdujących się w komorze spalania

- nie podaje się paliw, które mogą spowodować emisje wyższe niż powstające w wyniku

spalania gazu płynnego, gazu ziemnego lub oleju napędowego.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji przetwarzania azbestu lub produktów

zawierających azbest, jeżeli ilość surowego azbestu zużywana w procesach przetwarzania

azbestu lub produktów zawierających azbest przekracza 100 kg na rok.

1.

Standard emisyjny azbestu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m

2.

Standard emisyjny pyłu wprowadzanego do powietrza kominem wynosi 0,1 mg/m

W przypadku gdy do pomiaru wielkości emisji azbestu nie stosuje się metody wagowej,

ale metodę mikroskopii optycznej fazowo-kontrastowej, standard emisyjny azbestu wprowadzanego

do powietrza kominem uznaje się za dotrzymany, jeżeli w jednym mililitrze gazów odlotowych

w warunkach umownych temperatury 273,15 K i ciśnienia 101,3 kPa znajdują się nie więcej

niż dwa włókna azbestu długości większej niż 5 µm i szerokości mniejszej niż 3 µm,

przy czym stosunek długości do szerokości włókna jest większy niż 3:1.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji do produkcji dwutlenku tytanu w przypadku

stosowania reakcji sulfatyzacji i chlorowania.

Standard emisyjny pyłu wynosi

1)

50 mg/m

2)

150 mg/m

1.

W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu standard

emisyjny związków siarki, obejmujących dwutlenek siarki, trójtlenek siarki i kwas

siarkowy, w przeliczeniu na dwutlenek siarki, wynosi

1)

6 kg/Mg wyprodukowanego dwutlenku tytanu, jako średnia roczna wartość - z procesów

rozkładu surowców i kalcynacji;

2)

500 mg/m

2.

W przypadku stosowania reakcji chlorowania do produkcji dwutlenku tytanu standard

emisyjny chloru gazowego wynosi 40 mg/m

W przypadku stosowania reakcji sulfatyzacji do produkcji dwutlenku tytanu instalacje

do termicznego rozkładu soli powstałych w wyniku unieszkodliwiania odpadów z procesów

produkcji dwutlenku tytanu wyposaża się w urządzenia ochronne odsiarczające.

1.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

emisji całkowitej - rozumie się przez to emisję zorganizowaną i emisję niezorganizowaną;

2)

emisji niezorganizowanej - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób

inny niż z gazami odlotowymi, w tym LZO uwalniane z produktów;

3)

emisji zorganizowanej - rozumie się przez to LZO wprowadzane do powietrza w sposób

kontrolowany przez komin lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję;

4)

chlorowcowanych LZO - rozumie się przez to LZO zawierające w cząsteczce co najmniej

jeden atom bromu, chloru, fluoru lub jodu;

5)

gazach odlotowych - rozumie się przez to gazy wprowadzane do powietrza przez komin

lub przez urządzenia ochronne ograniczające emisję;

6)

LZO - rozumie się przez to lotne związki organiczne będące związkami organicznymi,

w tym frakcją kreozotu, mającymi w temperaturze 293,15 K prężność par nie mniejszą

niż 0,01 kPa, względnie posiadającymi analogiczną lotność w szczególnych warunkach

użytkowania;

7)

mieszaninie - rozumie się przez to mieszaninę określoną w art. 3 pkt 2 rozporządzenia

(WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie

rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów

(REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE

oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE)

nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG,

93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn.

zm.

8)

roku - rozumie się przez to rok kalendarzowy lub inny okres obejmujący kolejno po

sobie następujących 12 miesięcy;

9)

rozpuszczalnikach organicznych - rozumie się przez to LZO, które są stosowane oddzielnie

lub w połączeniu z innymi substancjami i które nie podlegają przemianie chemicznej,

w celu rozpuszczania surowców, produktów, materiałów odpadowych lub zanieczyszczeń,

lub LZO, które są stosowane jako czynnik rozpuszczający, czynnik dyspergujący, regulator

lepkości, regulator napięcia powierzchniowego, plastyfikator lub konserwant;

10)

wkładzie LZO - rozumie się przez to masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji

w okresie roku, oznaczoną jako I1, powiększoną o masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych

do instalacji w okresie roku, oznaczoną jako I2;

11)

wtórnym wykorzystaniu - rozumie się przez to wykorzystanie odzyskanych z instalacji

LZO do celów technicznych lub handlowych, wraz z wykorzystaniem w celach energetycznych,

ale z wyłączeniem końcowego unieszkodliwiania odzyskanych LZO jako odpadu;

12)

zużyciu LZO - rozumie się przez to wkład LZO do instalacji w okresie roku, pomniejszony

o masę LZO, które zostały w tym okresie odzyskane w celu ich wtórnego wykorzystania;

13)

związku organicznym - rozumie się przez to każdy związek zawierający co najmniej atom

węgla i jeden lub większą ilość atomów wodoru, halogenów, tlenu, siarki, fosforu,

krzemu lub azotu, z wyjątkiem tlenków węgla i węglanów lub dwuwęglanów nieorganicznych.

2.

LZO wprowadzane do powietrza przez

1)

systemy wentylacji grawitacyjnej,

2)

systemy mechanicznej wentylacji ogólnej,

3)

zawory bezpieczeństwa i zawory odpowietrzające w instalacjach do magazynowania LZO

- z wyjątkiem ich wprowadzania do powietrza przez urządzenia ochronne ograniczające

emisję LZO, traktuje się jako emisję niezorganizowaną.

Standardy emisyjne określa się dla instalacji, w których są używane rozpuszczalniki

organiczne i

1)

w których są prowadzone procesy wymienione w załączniku nr 9 do rozporządzenia oraz

2)

w przypadku których łączna zdolność produkcyjna wymaga dla danego procesu zużycia

LZO określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia.

Standardy emisyjne LZO określa załącznik nr 10 do rozporządzenia, przy czym

1)

w tabeli 1 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne

a)

emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,

b)

emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S2,

c)

emisji całkowitej, wyrażone jako stosunek masy LZO do jednostki produktu lub surowca

i oznaczone jako S4;

2)

w tabeli 2 są określone dla niektórych instalacji standardy emisyjne

a)

emisji zorganizowanej, wyrażone jako stężenie LZO w gazach odlotowych, w przeliczeniu

na całkowity węgiel organiczny, i oznaczone jako S1,

b)

emisji niezorganizowanej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S3,

c)

emisji całkowitej, wyrażone jako procent wkładu LZO i oznaczone jako S5;

3)

w tabeli 3 są określone standardy emisyjne emisji całkowitej dla instalacji powlekania

nowych pojazdów, których łączna zdolność produkcyjna wymaga zużycia więcej niż 15

Mg LZO w ciągu roku, wyrażone jako stosunek masy LZO wprowadzonej do powietrza do

a)

jednostki powierzchni produktu,

b)

jednostki produktu.

1.

Dotrzymanie standardów emisyjnych, o których mowa w § 32 pkt 1 i 2, sprawdza się na

podstawie pomiarów wielkości emisji LZO i rocznego bilansu masy LZO, stosując odpowiednio

następujące wzory

1)

\(

100 \times {{I1 - (I3 + H + O + W + R + G)} \over {I1 + I2}} \le S_2

\)

2)

\(

100 \times {{I1 - (I3 + H + O + W + R + G)} \over {I1 + I2}} \le S_3

\)

3)

\(

{{I1 - (I3 + H + O + W + R)} \over O} \le S_4

\)

4)

\(

100 \times {{I1 - (I3 + H + O + W + R)} \over {I1 + I2}} \le S_5

\)

gdzie

I1

-

oznacza masę LZO wprowadzonych po raz pierwszy do instalacji w okresie roku,

I2

-

oznacza masę LZO odzyskanych i ponownie wprowadzonych do instalacji w okresie roku,

I3

-

oznacza masę LZO odzyskanych z instalacji w celu ich wtórnego wykorzystania, ale nie

jako wkład do instalacji, w okresie roku,

H

-

oznacza masę LZO zawartych w produktach o wartości handlowej,

O

-

oznacza masę LZO zawartych w odpadach,

W

-

oznacza masę LZO zawartych w ściekach,

R

-

oznacza masę LZO utraconych lub zatrzymanych w urządzeniach ograniczających wielkość

emisji LZO, nieuwzględnionych w O i W,

G

-

oznacza masę LZO wprowadzonych do powietrza w sposób zorganizowany,

P

-

oznacza wielkość produkcji wyrażoną odpowiednio jako ilość, masę, powierzchnię lub

objętość produktów, a w przypadku instalacji do ekstrakcji tłuszczu zwierzęcego i

instalacji do ekstrakcji lub rafinowania oleju roślinnego - ilość przerabianego surowca.

2.

Przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do sprawdzania dotrzymywania standardów

emisyjnych, o których mowa w § 32 pkt 3, z tym że zamiast S4 przyjmuje się te standardy emisyjne.

3.

Prowadzący instalację sprawdza dotrzymywanie standardów emisyjnych, w terminie 2 miesięcy

od zakończenia roku objętego bilansem. W przypadku niedotrzymania standardów emisyjnych

prowadzący instalację przekazuje niezwłocznie informację o tym fakcie organowi właściwemu

do wydania pozwolenia, przedkładając roczny bilans masy LZO.

1.

Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 14, nie może przekraczać łącznie standardów

emisyjnych S1 i S2 lub standardu emisyjnego S4.

2.

Emisja LZO z instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 2, nie może przekraczać łącznie standardów emisyjnych

S1 i S3 lub standardu emisyjnego S5.

1.

Dla instalacji, w których są używane

1)

LZO, które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm. są klasyfikowane jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość

i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi

rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F,

2)

chlorowcowane LZO, które zgodnie z rozporządzeniem, o którym mowa w pkt 1, mają przypisane

zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H341

lub H351

- stosuje się standard emisyjny S1, a standard emisji niezorganizowanej tych LZO wynosi 0, z wyjątkiem przypadków, o

których mowa w ust. 4.

2.

Standard emisyjny S1 dla LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli suma mas takich LZO wprowadzanych

do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 10 g, wynosi 2 mg/m

3.

Standard emisyjny S1 dla chlorowcowanych LZO, o których mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli suma mas takich LZO

wprowadzanych do powietrza w ciągu jednej godziny jest nie mniejsza niż 100 g, wynosi

20 mg/m

4.

Przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces

wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 6, oraz do LZO, o

których mowa w § 30 ust. 2 pkt 3, a przepisu ust. 3 nie stosuje się także do instalacji,

w których prowadzi się proces wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli

1 w lp. 5. W takich przypadkach LZO mogą być wprowadzane do powietrza w sposób zorganizowany

lub niezorganizowany i wówczas stosuje się odpowiednie standardy emisyjne określone

w załączniku nr 10 do rozporządzenia.

1.

Przepisów § 32 nie stosuje się do instalacji, w których nie są dotrzymywane standardy

emisyjne, ale dla których

1)

jest spełniony warunek planu obniżenia emisji określony w załączniku nr 11 do rozporządzenia

albo

2)

prowadzący instalację opracuje plan obniżenia emisji, którego realizacja zapewni spełnienie

warunku obniżenia emisji równoważnego temu, które zostałoby osiągnięte przy zastosowaniu

standardów emisyjnych.

2.

W przypadku planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2

1)

punkt odniesienia do równoważnego obniżenia emisji powinien w możliwie najwyższym

stopniu odpowiadać emisji LZO, która nastąpiłaby wówczas, gdyby nie podjęto żadnych

działań zmierzających do obniżenia emisji;

2)

równoważne obniżenie emisji z instalacji nowo zbudowanych, które zostaną oddane do

użytkowania, powinno nastąpić z dniem oddania instalacji do użytkowania;

3)

warunki realizacji planu uwzględniają czas niezbędny do zastąpienia mieszanin zawierających

LZO stosowanych w instalacjach substytutami niezawierającymi LZO lub zawierającymi

mniejsze ilości LZO, w tym substytutami, które są w fazie opracowania.

3.

W terminie 2 miesięcy od zakończenia każdego roku objętego planem obniżenia emisji

prowadzący instalację przekazuje organowi właściwemu do wydania pozwolenia sprawozdanie

dotyczące poprzedniego roku, zawierające odpowiednio

1)

sprawdzenie spełnienia warunku planu obniżenia emisji określonego w załączniku nr

11 do rozporządzenia albo

2)

rozliczenie planu obniżenia emisji, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w tym roczny bilans

masy LZO.

4.

Do przekazania, o którym mowa w ust. 3, przepis § 15 stosuje się odpowiednio.

5.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 35 ust. 1.

Przepisów § 32 pkt 1 nie stosuje się do instalacji, w których prowadzi się proces

wymieniony w załączniku nr 10 do rozporządzenia w tabeli 1 w

1)

lp. 11 - jeżeli LZO nie mogą być wprowadzane z tych instalacji do powietrza w sposób

zorganizowany, w szczególności do powlekania samolotów, statków i pociągów; w takim

przypadku stosuje się warunek planu obniżenia emisji albo plan obniżenia emisji, o

których mowa w § 36 ust. 1;

2)

lp. 7 - jeżeli masa LZO zawartych w materiale czyszczącym, używanym w tych instalacjach,

jest nie większa niż 30% masy tego materiału.

1.

Standardy emisyjne LZO, o których mowa w § 32, z instalacji, w której prowadzi się

dwa lub więcej procesów wymienionych w załączniku nr 9 do rozporządzenia, uznaje się

za dotrzymane, jeżeli wielkość emisji LZO wprowadzanych do powietrza łącznie z tych

procesów jest nie większa niż łączna wielkość emisji LZO, jaka następowałaby w przypadku

dotrzymywania standardów emisyjnych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do LZO, o których mowa w § 35 ust. 1.

1.

W przypadku prowadzenia ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny

S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli średnia dwudziestoczterogodzinna wielkość emisji

LZO w gazach odlotowych dla faktycznych godzin pracy instalacji nie przekracza tego

standardu oraz są spełnione następujące warunki

1)

średnia piętnastominutowa wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu -

w przypadku instalacji, w których prowadzi się procesy wymienione w załączniku nr

10 do rozporządzenia w tabeli 1 w lp. 8 i 9;

2)

średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu - w przypadku

instalacji innych niż określone w pkt 1.

2.

Średnie dwudziestoczterogodzinne wielkości emisji LZO oblicza się jako średnią arytmetyczną

ze wszystkich odczytów, z tym że w obliczeniach nie uwzględnia się okresów rozruchu

i wyłączania instalacji oraz konserwacji wyposażenia. Regularnie przebiegających faz

danego procesu w instalacji nie traktuje się jako rozruchu i wyłączania instalacji.

3.

W przypadku wystąpienia przerw w wykonywaniu ciągłych pomiarów wielkości emisji LZO,

przy sprawdzaniu spełniania określonych w ust. 1 warunków uznawania standardu emisyjnego

S1 za dotrzymany, przepis § 13 ust. 6 stosuje się odpowiednio.

4.

W przypadku prowadzenia okresowych pomiarów wielkości emisji LZO, standard emisyjny

S1 uznaje się za dotrzymany, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

średnia jednogodzinna wielkość emisji LZO nie przekracza 150% tego standardu;

2)

średnia ze wszystkich odczytów nie przekracza tego standardu.

5.

W przypadku LZO, o których mowa w § 35 ust. 1, dotrzymanie standardu emisyjnego S1 sprawdza się na podstawie sumy stężeń danych, indywidualnych LZO, a w pozostałych

przypadkach na podstawie stężenia całkowitego węgla organicznego.

6.

W przypadku prowadzenia pomiarów wielkości emisji LZO nie uwzględnia się objętości

gazów dodanych do gazów odlotowych w celu ich chłodzenia lub rozcieńczania.

W przypadku gdy substancje lub mieszaniny zostaną z uwagi na zawartość LZO zaklasyfikowane

jako rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość, zgodnie z rozporządzeniem,

o którym mowa w § 35 ust. 1 pkt 1, i zostaną im przypisane zwroty lub powinny być

one oznaczone zwrotami wskazującymi rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub

H360F, instalacje, w których są one używane, należy dostosować do wymagań wynikających

z niniejszego rozdziału, nie później niż w terminie roku od daty dokonania tej klasyfikacji.

1.

W latach 2018-2020 nieprzekraczanie limitu czasu użytkowania wynoszącego w roku kalendarzowym

1500 godzin dla dużego źródła, o którym mowa w § 10 ust. 3 pkt 1, oraz dla części

dużego źródła, o której mowa w § 10 ust. 4, sprawdza się, uwzględniając nie średnią

kroczącą z pięciu lat, ale w

1)

2018 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.

i 2017 r.;

2)

2019 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,

2017 r. i 2018 r.;

3)

2020 r. - średnią arytmetyczną z czasów użytkowania źródła spalania paliw w 2016 r.,

2017 r., 2018 r. i 2019 r.

2.

Odpowiednie przesunięcie w czasie dla stosowania średniej kroczącej z pięciu lat przy

ocenie nieprzekraczania limitu 1500 godzin czasu użytkowania źródła albo części źródła

w roku kalendarzowym uwzględnia się także w przypadku źródeł

1)

do których ma zastosowanie art. 146b albo art. 146c ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm.,

2)

o których mowa w Akcie dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki

Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki

Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki

Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w

Załączniku XII, w Rozdziale 13, w Sekcji D, w punkcie 2 literze b lub c (Dz. U. z

2004 r. poz. 864)

- które po zakończeniu korzystania z odstępstw wynikających z tych przepisów będą

w całości albo w części użytkowane nie dłużej niż przez 1500 godzin w roku kalendarzowym;

czas użytkowania źródła albo części źródła będzie wówczas liczony jako średnia krocząca

z pięciu lat dopiero po upływie pięciu lat od zakończenia korzystania z odstępstw.

Substancje lub mieszaniny, które z uwagi na zawartość LZO są klasyfikowane jako rakotwórcze,

mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia

2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniającym

i uchylającym dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającym rozporządzenie (WE)

nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1, z późn. zm., i które mają przypisane zwroty lub które powinny być oznaczone zwrotami wskazującymi

rodzaj zagrożenia: H340, H350, H350i, H360D lub H360F, zastępuje się w możliwie krótkim

czasie mniej szkodliwymi substancjami lub mieszaninami.

Traci moc rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów

emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń

spalania lub współspalania odpadów

(Dz. U. poz. 1546 i 1631).

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia.