Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1.

Ustawa reguluje podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby zagraniczne

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, czasowe oferowanie lub świadczenie usług

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami

oraz określa zasady tworzenia przez osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami oddziałów

i przedstawicielstw w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Ustawa określa również zasady współpracy międzynarodowej właściwych organów w zakresie

świadczenia usług.

1.

Osoby zagraniczne mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.

2.

Osoby zagraniczne będące przedsiębiorcami mogą tworzyć w Rzeczypospolitej Polskiej

oddziały, przedstawicielstwa lub czasowo oferować lub świadczyć usługę, na zasadach

określonych w ustawie.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

działalność gospodarcza - działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646);

2)

minister - ministra właściwego do spraw gospodarki;

3)

nadrzędny interes publiczny - wartość podlegającą ochronie, w szczególności porządek

publiczny, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo państwa, zdrowie publiczne, utrzymanie

równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego, ochrona konsumentów, usługobiorców

i pracowników, uczciwość w transakcjach handlowych, zwalczanie nadużyć, ochrona środowiska

naturalnego i miejskiego, zdrowie zwierząt, własność intelektualna, cele polityki

społecznej i kulturalnej oraz ochrona narodowego dziedzictwa historycznego i artystycznego;

4)

oddział - wyodrębnioną i samodzielną organizacyjnie część działalności gospodarczej,

wykonywaną przez przedsiębiorcę poza siedzibą przedsiębiorcy lub głównym miejscem

wykonywania działalności;

5)

osoba zagraniczna

a)

osobę fizyczną nieposiadającą obywatelstwa polskiego,

b)

osobę prawną z siedzibą za granicą,

c)

jednostkę organizacyjną niebędącą osobą prawną posiadającą zdolność prawną, z siedzibą

za granicą;

6)

państwo członkowskie - inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej

lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronę

umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

7)

przedsiębiorca zagraniczny - osobę zagraniczną wykonującą działalność gospodarczą

za granicą oraz obywatela polskiego wykonującego działalność gospodarczą za granicą;

8)

usługa - świadczenie wykonywane przez usługodawcę z państwa członkowskiego na własny

rachunek, zwykle za wynagrodzeniem, w szczególności usługi budowlane, handlowe oraz

usługi świadczone w ramach wykonywanego zawodu;

9)

usługobiorca - osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, korzystającą lub zamierzającą skorzystać z usługi świadczonej

przez usługodawcę z państwa członkowskiego;

10)

usługodawca z państwa członkowskiego - przedsiębiorcę zagranicznego z państwa członkowskiego,

który wykonuje działalność gospodarczą zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami,

a na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czasowo oferuje lub świadczy usługę;

11)

właściwy organ - właściwy w sprawach podejmowania, wykonywania lub zakończenia świadczenia

usługi organ administracji publicznej, organ samorządu zawodowego oraz inny organ

władzy publicznej;

12)

zawód regulowany - zawód regulowany w rozumieniu art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65 oraz z 2018 r. poz. 650).

1.

Osoby zagraniczne z państw członkowskich mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

2.

Obywatele innych państw niż państwa członkowskie, którzy

1)

posiadają w Rzeczypospolitej Polskiej

a)

zezwolenie na pobyt stały,

b)

zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

c)

zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 144, art. 159 ust. 1 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.

o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107 i 138),

d)

status uchodźcy,

e)

ochronę uzupełniającą,

f)

zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodę na pobyt tolerowany,

g)

zezwolenie na pobyt czasowy i pozostają w związku małżeńskim zawartym z obywatelem

polskim zamieszkałym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

h)

zezwolenie na pobyt czasowy w celu wykonywania działalności gospodarczej, udzielone

ze względu na kontynuowanie prowadzonej już działalności gospodarczej na podstawie

wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej;

2)

korzystają w Rzeczypospolitej Polskiej z ochrony czasowej,

3)

posiadają ważną Kartę Polaka,

4)

są członkami rodziny, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 900 oraz z 2018 r. poz. 650), dołączającymi do obywateli państw, o których mowa w ust. 1, lub przebywającymi z

nimi,

5)

przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o

cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza

złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii

Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku byli uprawnieni do podejmowania

i wykonywania działalności gospodarczej na podstawie ust. 2 pkt 1 lit. c i g

- mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

3.

Osoby zagraniczne inne niż wymienione w ust. 1 i 2 mają prawo do podejmowania i wykonywania

działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej,

z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek

oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe

nie stanowią inaczej.

4.

Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, osoby zagranicznej, do której odnoszą się umowy międzynarodowe, o których mowa w

ust. 3, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, może podejmować i wykonywać działalność

gospodarczą na takich samych zasadach jak ta osoba zagraniczna.

5.

Członek rodziny, w rozumieniu art. 159 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z przybywaniem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywaniem na tym terytorium w celu połączenia z rodziną,

może podejmować i wykonywać działalność gospodarczą w takim samym zakresie jak cudzoziemcy,

którzy posiadają zezwolenie na pobyt czasowy i wykonują działalność gospodarczą na

podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonanego na zasadzie wzajemności.

6.

Właściwy organ, dokonując oceny spełnienia wymogów niezbędnych do podjęcia i wykonywania

działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uznaje wymogi,

jakie spełnił przedsiębiorca zagraniczny z państwa członkowskiego, aby na terytorium

tego państwa mógł podjąć lub wykonywać działalność gospodarczą, w szczególności uznaje

certyfikaty, zaświadczenia lub inne dokumenty wydane przez właściwy organ państwa

członkowskiego, które potwierdzają spełnienie warunków podjęcia i wykonywania działalności

gospodarczej.

7.

Właściwy organ uznaje ubezpieczenia i gwarancje odpowiedzialności zawodowej wydane

w państwach członkowskich, w zakresie, w jakim spełniają warunki określone w przepisach

odrębnych ustaw.

1.

Usługodawca z państwa członkowskiego może czasowo świadczyć usługi na zasadach określonych

w przepisach Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej albo w postanowieniach umów

regulujących swobodę świadczenia usług bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru

przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej.

2.

Czasowe świadczenie usług przez usługodawcę z państwa członkowskiego może wiązać się

z obowiązkiem uzyskania koncesji, zezwolenia, wpisu do rejestru działalności regulowanej,

certyfikatu lub inną formą reglamentacji, o ile przepisy odrębnych ustaw nakładają

taki obowiązek ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne, bezpieczeństwo

państwa, zdrowie publiczne lub ochronę środowiska naturalnego.

3.

Osoby zagraniczne inne niż określone w ust. 1 mogą świadczyć usługi na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w wiążących Rzeczpospolitą Polską

umowach międzynarodowych lub - w braku takich umów - na zasadzie wzajemności.

1.

Właściwy organ nie może nakładać na usługobiorcę wymogów, które ograniczają korzystanie

z usług świadczonych przez usługodawcę z państwa członkowskiego, w szczególności

1)

obowiązku uzyskania zezwolenia na korzystanie z usługi;

2)

ograniczeń stanowiących dyskryminację w zakresie przyznawania pomocy finansowej.

2.

Właściwy organ nie może nakładać na usługobiorcę wymogów dyskryminujących ze względu

na pochodzenie lub miejsce zamieszkania.

1.

Usługodawca z państwa członkowskiego może świadczyć usługi różnego rodzaju samodzielnie

lub łącznie z innymi usługodawcami z państwa członkowskiego.

2.

Wprowadzenie wyjątku od zasady określonej w ust. 1 może nastąpić w odrębnych ustawach

i jest dopuszczalne wyłącznie w celu

1)

zapewnienia niezależności i bezstronności wykonywania zawodu regulowanego, jak również

zagwarantowania zgodności z etyką zawodową i zasadami postępowania zawodowego;

2)

zagwarantowania niezależności i bezstronności świadczenia usług w zakresie certyfikacji,

akredytacji, nadzoru technicznego, wykonywania badań lub prób.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie wyłączają stosowania przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie

konkurencji i konsumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 229, 1089 i 1132 oraz z 2018 r. poz. 650).

1.

Na wniosek usługobiorcy usługodawca z państwa członkowskiego jest obowiązany udostępnić

informacje o prowadzonej działalności związanej bezpośrednio z oferowaną usługą, o

spółkach, w których uczestniczy, które są bezpośrednio powiązane ze świadczoną usługą,

oraz o środkach podjętych w celu uniknięcia konfliktu interesów.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1, usługodawca z państwa członkowskiego podaje także

w dokumentach zawierających opis oferowanych przez niego usług.

1.

Usługodawca z państwa członkowskiego wykonujący zawód regulowany może rozpowszechniać

informacje o świadczonej usłudze mające na celu promowanie towarów, usług lub wizerunku,

jeżeli informacje te są zgodne z zasadami wykonywania tego zawodu.

2.

Wprowadzanie ograniczeń w zakresie rozpowszechniania informacji, o których mowa w

ust. 1, jest dopuszczalne tylko w przypadku, gdy ograniczenia te nie prowadzą do dyskryminacji,

są proporcjonalne i uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

Usługodawca z państwa członkowskiego zapewnia, aby ogólne warunki dostępu do usługi

nie dyskryminowały usługobiorcy ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania.

1.

Usługodawca z państwa członkowskiego, przed zawarciem umowy w formie pisemnej, a w

przypadku braku pisemnej umowy - przed rozpoczęciem świadczenia usługi, jest obowiązany,

w sposób jednoznaczny, podać usługobiorcy następujące informacje

1)

firmę, adres siedziby albo adres miejsca zamieszkania i głównego miejsca wykonywania

działalności;

2)

organ rejestrowy i numer w rejestrze, w którym usługodawca z państwa członkowskiego

jest zarejestrowany jako przedsiębiorca, albo informację o wpisie do Centralnej Ewidencji

i Informacji o Działalności Gospodarczej;

3)

adres poczty elektronicznej lub inne dane umożliwiające bezpośredni kontakt z usługodawcą

z państwa członkowskiego;

4)

wskazanie

a)

organu lub podmiotu, który wydał koncesję, zezwolenie lub certyfikat, lub dokonał

wpisu do rejestru albo wydał inny dokument uprawniający usługodawcę z państwa członkowskiego

do świadczenia usługi, lub

b)

pojedynczego punktu kontaktowego w rozumieniu art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r.

dotyczącej usług na rynku wewnętrznym

(Dz. Urz. UE L 376 z 27.12.2006, str. 36) właściwego dla usługodawcy;

5)

wskazanie samorządu zawodowego, do którego należy usługodawca z państwa członkowskiego,

tytułu zawodowego oraz państwa, w którym przyznano ten tytuł;

6)

główne cechy usługi;

7)

cenę usługi, jeżeli została ustalona;

8)

stosowane przez usługodawcę z państwa członkowskiego wzorce umów oraz postanowienia

umowne określające prawo właściwe dla danej umowy lub sąd albo inny organ właściwy

do rozstrzygania sporów;

9)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) lub inny numer identyfikacyjny, którym usługodawca

z państwa członkowskiego jest obowiązany posługiwać się na potrzeby podatku od towarów

i usług;

10)

o posiadaniu obowiązkowego ubezpieczenia lub gwarancji finansowej, wraz z danymi ubezpieczyciela

lub gwaranta, oraz o zasięgu terytorialnym ubezpieczenia;

11)

o gwarancjach jakości wykonanej usługi, które nie są wymagane przepisami prawa.

2.

Na wniosek usługobiorcy usługodawca z państwa członkowskiego udostępnia następujące

informacje dodatkowe

1)

o sposobie kalkulacji ceny za usługę, jeżeli cena nie została wcześniej ustalona lub

gdy nie ma możliwości podania dokładnej ceny;

2)

o regulacjach prawnych dotyczących wykonywanego przez usługodawcę z państwa członkowskiego

zawodu regulowanego oraz sposobu, w jaki można uzyskać dostęp do tych uregulowań;

3)

o kodeksach dobrych praktyk, którym usługodawca z państwa członkowskiego podlega,

wraz ze wskazaniem miejsca ich publikacji;

4)

o możliwości pozasądowego rozstrzygania sporów z tym usługodawcą, jak również określa

sposób, w jaki można uzyskać dostęp do szczegółowych informacji dotyczących charakterystyki

i warunków korzystania z pozasądowego rozstrzygania sporów, w szczególności w przypadku

gdy usługodawca z państwa członkowskiego podlega przepisom kodeksu dobrych praktyk

lub jest członkiem stowarzyszenia handlowego lub zrzeszenia zawodowego, które przewiduje

odwołanie do pozasądowego rozstrzygania sporów.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, usługodawca z państwa członkowskiego jest

obowiązany udostępnić w sposób zapewniający zapoznanie się przez usługobiorcę z tymi

informacjami, w szczególności

1)

w miejscu, w którym świadczona jest usługa;

2)

w miejscu zawarcia umowy;

3)

na swojej stronie internetowej;

4)

w dokumentach informacyjnych dostarczonych usługobiorcy.

1.

Przepisów niniejszego rozdziału oraz przepisów rozdziału 6 nie stosuje się do świadczenia

usług, o których mowa w

1)

ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1983);

2)

ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2291 oraz z 2018 r. poz. 398);

3)

ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1414 i 2111 oraz z 2018 r. poz. 650);

4)

ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty

(Dz. U. z 2018 r. poz. 617 i 650), z wyłączeniem świadczenia usług w zakresie kształcenia podyplomowego;

5)

ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1933);

6)

art. 75a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, z późn. zm.;

7)

ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138 i 650);

8)

ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1277, 1343, 1452 i 1910 oraz z 2018 r. poz. 398);

9)

ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2128);

10)

art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej

w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami

i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 290 oraz z 2018 r. poz. 138, 398 i 650);

11)

art. 5 ust. 1 i art. 5b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie

drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 oraz z 2018 r. poz. 12, 79, 138 i 650);

12)

ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2211 oraz z 2018 r. poz. 650);

13)

ustawie z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2016 r. poz. 66 oraz z 2018 r. poz. 650);

14)

ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 959 i 1089 oraz z 2018 r. poz. 138 i 650), z wyłączeniem świadczenia usług polegających na szkoleniu personelu lotniczego w

celu uzyskania licencji członka personelu lotniczego oraz usług innych niż przewóz

lotniczy;

15)

ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2117 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 650);

16)

ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie

(Dz. U. z 2018 r. poz. 450 i 650), z wyłączeniem świadczenia usług w ramach wykonywanej działalności gospodarczej,

o której mowa w art. 9 ust. 1 tej ustawy, przez organizacje pozarządowe oraz podmioty

wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy;

17)

ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650), z wyłączeniem świadczenia usług w ramach wykonywanej działalności gospodarczej,

o której mowa w art. 67 tej ustawy, oraz usług świadczonych osobom potrzebującym przez

podmioty niepubliczne wyłonione przez jednostki samorządu terytorialnego, w drodze

zamówień publicznych;

18)

ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 650);

19)

ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm.;

20)

ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o kinematografii

(Dz. U. z 2018 r. poz. 597);

21)

ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 138, 398 i 650);

22)

ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach

ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1056);

23)

ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2195 oraz z 2018 r. poz. 650);

24)

ustawie z dnia 4 września 2008 r. o ochronie żeglugi i portów morskich

(Dz. U. z 2018 r. poz. 435 i 650);

25)

ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 165 i 650);

26)

ustawie z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 160, 138 i 650);

27)

ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 123 i 650), z wyłączeniem świadczenia usług w zakresie kształcenia podyplomowego;

28)

ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2018 r. poz. 181);

29)

ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 169 i 650), z wyłączeniem świadczenia usług w zakresie prowadzenia kursów;

30)

ustawie z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 650), w zakresie świadczenia powszechnych usług pocztowych;

31)

ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

(Dz. U. z 2018 r. poz. 616);

32)

ustawie z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 59, 949 i 2203 oraz z 2018 r. poz. 650), z wyłączeniem działalności oświatowej, o której mowa w art. 170 ust. 2 tej ustawy,

oraz w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, 2203 i 2361);

33)

ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze

publicznym

(Dz. U. poz. 1089 oraz z 2018 r. poz. 398) w zakresie wykonywania zawodu przez biegłego rewidenta oraz świadczenia usług przez

firmy audytorskie związanych z wykonywaniem czynności rewizji finansowej.

2.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się w zakresie

1)

regulowanym ustawami podatkowymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.;

2)

regulowanym przepisami celnymi oraz przepisami określającymi zasady przywozu i wywozu

towarów do Unii Europejskiej lub z Unii Europejskiej w zakresie realizowanym przez

organy Krajowej Administracji Skarbowej, w szczególności związanymi z realizacją polityki

rolnej i handlowej.

3.

Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do

1)

usług finansowych świadczonych przez podmioty wykonujące działalność na rynku finansowym

na podstawie przepisów wymienionych w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 621 i 650);

2)

usług finansowych, takich jak usługi z zakresu działalności kredytowej, doradztwa

inwestycyjnego, obsługi papierów wartościowych oraz innych usług finansowych, o których

mowa w załączniku nr I do dyrektywy 2013/36/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie

warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego

nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE

i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE

(Dz. Urz. UE L 176 z 27.06.2013, str. 338, z późn. zm.)

4.

Przepisy niniejszego rozdziału nie wyłączają stosowania przepisów z zakresu prawa

pracy i ubezpieczeń społecznych.

W sprawach określonych w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy art.

4 ust. 6 i 7 niniejszej ustawy, art. 27-32 i art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców oraz przepisy działu III ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności

Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy

(Dz. U. poz. 647).

1.

Dla wykonywania działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

przedsiębiorcy zagraniczni z państw członkowskich mogą tworzyć oddziały z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Przedsiębiorcy zagraniczni inni niż określeni w ust. 1 mogą, dla wykonywania działalności

gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadzie wzajemności, o ile

ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, tworzyć oddziały z siedzibą

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przedsiębiorca zagraniczny w ramach oddziału może wykonywać działalność gospodarczą

wyłącznie w zakresie, w jakim prowadzi tę działalność za granicą.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący oddział jest obowiązany ustanowić osobę upoważnioną

w oddziale do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

Przedsiębiorca zagraniczny może rozpocząć działalność w ramach oddziału po uzyskaniu

wpisu oddziału do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Niezależnie od obowiązków określonych w przepisach o Krajowym Rejestrze Sądowym przedsiębiorca

zagraniczny jest obowiązany

1)

jeżeli działa na podstawie aktu założycielskiego, umowy lub statutu - złożyć ich odpisy

do akt rejestrowych oddziału wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski;

w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może nastąpić w aktach

jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych oddziałów należy złożyć

kopie tych dokumentów oraz wskazać ten oddział, w którego aktach złożono oryginały

tych dokumentów, wraz z oznaczeniem sądu, w którym znajdują się akta, i numeru oddziału

w rejestrze;

2)

jeżeli istnieje lub wykonuje działalność na podstawie wpisu do rejestru - złożyć do

akt rejestrowych oddziału odpis z tego rejestru wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem

na język polski; w przypadku gdy przedsiębiorca zagraniczny utworzył na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej więcej niż jeden oddział, złożenie tych dokumentów może

nastąpić w aktach jednego z oddziałów, z tym że w aktach rejestrowych pozostałych

oddziałów należy złożyć kopie tych dokumentów oraz wskazać ten oddział, w którego

aktach złożono oryginały tych dokumentów, wraz z oznaczeniem sądu, w którym znajdują

się akta, i numeru oddziału w rejestrze.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył oddział, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia oddziału oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego wraz

z przetłumaczoną na język polski nazwą formy prawnej przedsiębiorcy oraz dodaniem

wyrazów „oddział w Polsce”;

2)

prowadzić dla oddziału oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z przepisami

o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie okoliczności,

o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 2, w terminie 14 dni od dnia ich wystąpienia.

1.

Minister wydaje decyzję o zakazie wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę

zagranicznego w ramach oddziału, w przypadku gdy

1)

przedsiębiorca zagraniczny rażąco narusza prawo polskie;

2)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył oddział,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

3)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa,

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu nadrzędnemu interesowi publicznemu;

4)

przedsiębiorca zagraniczny został wykreślony z rejestru wskazanego we wpisie oddziału

przedsiębiorcy zagranicznego do rejestru przedsiębiorców.

2.

W przypadku wydania decyzji na podstawie ust. 1 pkt 1-3, minister zawiadamia przedsiębiorcę

zagranicznego o obowiązku wszczęcia postępowania likwidacyjnego oddziału w oznaczonym

terminie, nie krótszym niż 30 dni. Odpis decyzji, o której mowa w ust. 1, minister

przesyła do właściwego sądu rejestrowego.

3.

W przypadku wydania decyzji na podstawie ust. 1 pkt 4, minister zawiadamia o tym osobę,

o której mowa w art. 16, wskazaną we wpisie oddziału w rejestrze przedsiębiorców.

4.

Doręczenia decyzji wydanej na podstawie ust. 1 pkt 4 dokonuje się na adres siedziby

oddziału wskazany we wpisie oddziału przedsiębiorcy zagranicznego w rejestrze przedsiębiorców.

5.

Do postępowania likwidacyjnego, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1577 oraz z 2018 r. poz. 398 i 650) o likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

6.

Przepisów ust. 1-5 nie stosuje się do przedsiębiorców zagranicznych z państw członkowskich.

Przedsiębiorcy zagraniczni mogą tworzyć i prowadzić na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przedstawicielstwa.

Zakres działania przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie prowadzenie działalności

w zakresie reklamy i promocji przedsiębiorcy zagranicznego.

1.

Przedstawicielstwo mogą utworzyć i prowadzić również osoby zagraniczne, powołane aktem

właściwego organu państwa ich siedziby do promocji gospodarki tego państwa, z tym

że zakres działania takiego przedstawicielstwa może obejmować wyłącznie promocję i

reklamę gospodarki tego państwa.

2.

Do przedstawicielstwa, o którym mowa w ust. 1, przepisy niniejszego rozdziału stosuje

się odpowiednio.

1.

Utworzenie i prowadzenie przedstawicielstwa wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw

przedsiębiorców zagranicznych, zwanego dalej „rejestrem przedstawicielstw”, prowadzonego

przez ministra.

2.

Utworzenie i prowadzenie przedstawicielstwa przez bank zagraniczny lub instytucję

kredytową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, z późn. zm. nie wymaga wpisu do rejestru przedstawicielstw.

1.

Wpisu do rejestru przedstawicielstw dokonuje się na podstawie złożonego wniosku i

zgodnie z jego treścią.

2.

Wpis do rejestru dokonywany jest na okres 2 lat od dnia dokonania wpisu (obowiązywanie

wpisu). Na wniosek przedsiębiorcy zagranicznego - złożony w ciągu ostatnich 90 dni

obowiązywania wpisu - wpis zostaje przedłużony na kolejny okres 2 lat.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 25 ust. 1, jest sporządzany w języku polskim i zawiera

1)

nazwę, siedzibę i formę prawną przedsiębiorcy zagranicznego;

2)

przedmiot głównej działalności gospodarczej przedsiębiorcy zagranicznego;

3)

imię i nazwisko osoby upoważnionej w przedstawicielstwie do reprezentowania przedsiębiorcy

zagranicznego;

4)

adres siedziby przedstawicielstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Do wniosku należy dołączyć

1)

urzędowy odpis dokumentu potwierdzającego rejestrację przedsiębiorcy zagranicznego,

na podstawie którego przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą;

2)

poświadczony urzędowo dokument określający adres siedziby przedsiębiorcy zagranicznego,

zasady reprezentacji przedsiębiorcy zagranicznego oraz wskazanie osób uprawnionych

do jego reprezentacji, jeżeli dokument, o którym mowa w pkt 1, nie zawiera niezbędnych

informacji w tym zakresie;

3)

dokument potwierdzający upoważnienie osoby wskazanej we wniosku do reprezentowania

przedsiębiorcy zagranicznego w przedstawicielstwie, zawierający imię i nazwisko osoby

upoważnionej, jej datę urodzenia, imiona jej rodziców oraz numer dokumentu tożsamości,

którym osoba ta posługuje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wraz z potwierdzeniem

przyjęcia tego upoważnienia przez osobę upoważnioną.

3.

Jeżeli wniosek zawiera braki formalne, minister wzywa wnioskodawcę do jego uzupełnienia

w terminie nie krótszym niż 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wyznaczony termin na

uzupełnienie wniosku, na umotywowany wniosek przedsiębiorcy zagranicznego złożony

przed upływem tego terminu, może zostać przedłużony. W przypadku nieusunięcia braków

formalnych w wyznaczonym terminie wniosek pozostawia się bez rozpoznania.

4.

Dokumenty, o których mowa w ust. 2, sporządzone w języku obcym, przedstawia się wraz

z tłumaczeniem na język polski, sporządzonym i poświadczonym przez tłumacza przysięgłego

albo sprawdzonym i poświadczonym przez tłumacza przysięgłego, wykonującego zawód tłumacza

przysięgłego na warunkach określonych w ustawie z dnia 25 listopada 2004 r. o zawodzie tłumacza przysięgłego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1505), lub przez tłumacza przysięgłego z państwa członkowskiego lub Konfederacji Szwajcarskiej.

5.

Dołączony do wniosku o wpis do rejestru przedstawicielstw dokument, o którym mowa

w ust. 2 pkt 1, poświadcza się przez apostille, jeżeli przedsiębiorca zagraniczny działa

na terytorium państwa będącego stroną Konwencji znoszącej wymóg legalizacji zagranicznych

dokumentów urzędowych, sporządzonej w Hadze dnia 5 października 1961 r.

(Dz. U. z 2005 r. poz. 938), albo przez legalizację, jeżeli przedsiębiorca zagraniczny działa na terytorium państwa

niebędącego stroną tej konwencji.

6.

Przedsiębiorca zagraniczny jest obowiązany posiadać tytuł prawny do nieruchomości,

którą wskazał w rejestrze przedstawicielstw jako siedzibę przedstawicielstwa.

1.

Rejestr przedstawicielstw jest jawny.

2.

Rejestr przedstawicielstw zawiera dane, o których mowa w art. 26 ust. 1, a także numer

wpisu do rejestru przedstawicielstw, datę dokonania wpisu, ostatni dzień obowiązywania

wpisu oraz datę wykreślenia przedstawicielstwa z rejestru.

3.

O dokonaniu wpisu przedstawicielstwa do rejestru przedstawicielstw oraz o każdej zmianie

wpisu, w tym przedłużeniu jego obowiązywania, minister wydaje przedsiębiorcy zagranicznemu

z urzędu zaświadczenie.

4.

Minister udostępnia dane, o których mowa w ust. 2, w postaci elektronicznej w Biuletynie

Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra.

5.

Dane udostępnia się przez okres obowiązywania wpisu przedstawicielstwa w rejestrze

oraz przez okres 5 lat od dnia wykreślenia przedstawicielstwa z rejestru.

6.

Minister usuwa z rejestru dane, o których mowa w ust. 2, po upływie 10 lat od dnia

wykreślenia przedstawicielstwa z rejestru.

1.

Minister odmawia, w drodze decyzji, wpisu do rejestru przedstawicielstw, jeżeli

1)

utworzenie przedstawicielstwa zagrażałoby bezpieczeństwu lub obronności państwa lub

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu nadrzędnemu interesowi publicznemu;

2)

wniosek, o którym mowa w art. 25 ust. 1, dotyczy działalności wykraczającej poza zakres

określony w art. 22 i art. 23.

2.

Odmowa wpisu z przyczyn, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie wymaga uzasadnienia faktycznego.

1.

Przedsiębiorca zagraniczny, który utworzył przedstawicielstwo, jest obowiązany

1)

używać do oznaczenia przedstawicielstwa oryginalnej nazwy przedsiębiorcy zagranicznego

wraz z dodaniem wyrazów „przedstawicielstwo w Polsce”;

2)

prowadzić dla przedstawicielstwa oddzielną rachunkowość w języku polskim zgodnie z

przepisami o rachunkowości;

3)

zgłaszać ministrowi wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego w zakresie danych,

o których mowa w art. 26 ust. 1, oraz wszelkie zmiany stanu faktycznego i prawnego

w zakresie okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3, w terminie 14 dni

od dnia ich wystąpienia; do zgłoszenia zmian stosuje się odpowiednio przepisy art.

26 ust. 1-5.

2.

Przedsiębiorca zagraniczny tworzący przedstawicielstwo jest obowiązany ustanowić osobę

upoważnioną w przedstawicielstwie do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego.

1.

Minister wydaje, z urzędu, decyzję o wykreśleniu przedstawicielstwa z rejestru, w

przypadku gdy

1)

przedsiębiorca zagraniczny rażąco narusza prawo polskie;

2)

nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, których adres wskazał w rejestrze przedstawicielstw

jako siedzibę przedstawicielstwa;

3)

nastąpiło otwarcie likwidacji przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył przedstawicielstwo,

lub przedsiębiorca ten utracił prawo wykonywania działalności gospodarczej;

4)

działalność przedsiębiorcy zagranicznego zagraża bezpieczeństwu lub obronności państwa,

bezpieczeństwu informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej lub

innemu nadrzędnemu interesowi publicznemu;

5)

przedsiębiorca zagraniczny został wykreślony z rejestru wydającego dokument potwierdzający

rejestrację przedsiębiorcy zagranicznego, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1.

2.

Minister wydaje decyzję o wykreśleniu przedstawicielstwa z rejestru, także w przypadku

gdy przedsiębiorca zagraniczny nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 29 ust.

1 pkt 3, a niezgłoszona zmiana ma charakter istotny.

3.

Doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się na adres siedziby przedstawicielstwa,

wskazany w rejestrze przedstawicielstw.

4.

Jeżeli przedsiębiorca zagraniczny nie dokona zmiany wpisu w rejestrze w przypadku

zmiany adresu siedziby przedstawicielstwa, doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem

siedziby ma skutek prawny.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w sytuacji doręczenia decyzji, o której mowa

w ust. 1 pkt 5.

1.

Minister wykreśla przedstawicielstwo z rejestru na wniosek przedsiębiorcy zagranicznego.

2.

Do wykreślenia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650) o postępowaniu uproszczonym.

1.

Minister monitoruje i koordynuje współpracę między właściwymi organami w zakresie

uregulowanym w ustawie.

2.

Współpraca, o której mowa w ust. 1, odbywa się w szczególności przy wykorzystaniu

systemów teleinformatycznych udostępnionych przez Komisję Europejską.

1.

Właściwe organy są obowiązane do współpracy z właściwymi organami państw członkowskich

oraz z Komisją Europejską. Współpraca polega w szczególności na

1)

wymianie informacji dotyczących usługodawców z państwa członkowskiego i świadczonych

przez nich usług;

2)

przeprowadzaniu kontroli działalności usługodawców z państwa członkowskiego;

3)

występowaniu z wnioskami, o których mowa w niniejszym rozdziale, a także udzielaniu

odpowiedzi na takie wnioski.

2.

Właściwy organ niezwłocznie informuje wnioskodawcę oraz ministra o przeszkodach w

realizacji wniosku złożonego przez właściwy organ państwa członkowskiego.

3.

Właściwym organom z państw członkowskich zapewnia się dostęp do rejestrów zawierających

informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, na takich samych zasadach, jak właściwym

organom krajowym.

1.

Właściwy organ, na wniosek właściwego organu z innego państwa członkowskiego, udziela

informacji oraz przeprowadza kontrolę usługodawcy z państwa członkowskiego na zasadach

określonych przepisami rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, oraz przepisami ustaw odrębnych.

2.

Właściwy organ informuje wnioskodawcę o wynikach przeprowadzonej kontroli oraz o działaniach

podjętych wobec usługodawcy z państwa członkowskiego.

1.

Właściwy organ, na wniosek właściwego organu z państwa członkowskiego, przekazuje

informacje dotyczące

1)

postępowań dyscyplinarnych, karnych i administracyjnych,

2)

rozstrzygnięć dotyczących niewypłacalności lub upadłości usługodawcy związanych z

nadużyciami finansowymi

- w zakresie, w jakim odnoszą się one bezpośrednio do kompetencji usługodawcy z państwa

członkowskiego lub jego wiarygodności zawodowej.

2.

W przypadku konieczności przekazania informacji, o których mowa w ust. 1, przed uprawomocnieniem

się wyroku lub decyzji właściwy organ informuje wnioskującego o przysługujących usługodawcy

środkach odwoławczych.

3.

Właściwy organ niezwłocznie powiadamia usługodawcę z państwa członkowskiego o przekazaniu

informacji, o których mowa w ust. 1.

1.

Jeżeli działalność usługodawcy z państwa członkowskiego stanowi poważne zagrożenie

bezpieczeństwa życia, zdrowia, mienia lub środowiska naturalnego, właściwy organ występuje

z wnioskiem do właściwego organu państwa, w którym usługodawca z państwa członkowskiego

ma siedzibę albo - w przypadku osoby fizycznej - miejsce zamieszkania, o podjęcie

działań mających na celu usunięcie zagrożenia. Organ wnioskujący niezwłocznie informuje

ministra o wystąpieniu z wnioskiem.

2.

Jeżeli właściwy organ państwa członkowskiego, który został poinformowany zgodnie z

ust. 1, nie podjął działań zmierzających do usunięcia stwierdzonego zagrożenia albo

podjął działania niewystarczające, organ wnioskujący zawiadamia ministra, adresata

wniosku oraz Komisję Europejską o zamiarze podjęcia działań wobec usługodawcy z państwa

członkowskiego. Zawiadomienie to zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne zamierzonych

działań.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, właściwy organ może podjąć działania niezbędne

do usunięcia zagrożenia nie wcześniej niż po upływie 15 dni roboczych od dnia zawiadomienia,

jeżeli przepisy prawa polskiego

1)

przewidują wyższy poziom ochrony usługobiorcy niż przepisy prawa państwa, w którym

usługodawca z państwa członkowskiego ma siedzibę albo miejsce zamieszkania;

2)

zgodnie z którymi zamierza się podjąć działania niezbędne do usunięcia zagrożenia,

nie zostały poddane harmonizacji wspólnotowej w dziedzinie bezpieczeństwa usług.

4.

Jeżeli usunięcie zagrożenia, o którym mowa w ust. 1, wymaga podjęcia działań przed

upływem terminu, o którym mowa w ust. 3, właściwy organ może podjąć niezwłocznie działania,

nie stosując procedury określonej w ust. 1-3.

5.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, właściwy organ niezwłocznie zawiadamia o podjętych

działaniach właściwy organ państwa, w którym usługodawca z państwa członkowskiego

ma siedzibę albo - w przypadku osoby fizycznej - miejsce zamieszkania, Komisję Europejską

oraz ministra. Zawiadomienie to zawiera uzasadnienie podjęcia działań w trybie pilnym.

1.

W przypadku otrzymania wniosku o podjęcie działań mających na celu usunięcie zagrożenia

bezpieczeństwa życia, zdrowia, mienia lub środowiska naturalnego, wobec usługodawcy

mającego siedzibę albo - w przypadku osoby fizycznej - miejsce zamieszkania na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, który czasowo świadczy usługi na terytorium państwa wnioskującego,

właściwy organ informuje o tym ministra i niezwłocznie podejmuje działania mające

na celu usunięcie zagrożenia.

2.

Właściwy organ niezwłocznie informuje organ wnioskujący o podjętych działaniach albo

o przyczynach, dla których nie podjął działań, o których mowa w ust. 1.

W przypadku uzyskania informacji o działalności usługodawcy z państwa członkowskiego,

która może wyrządzić szkodę dla zdrowia lub środowiska naturalnego lub stanowi zagrożenie

bezpieczeństwa osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo państwa

członkowskiego, właściwy organ niezwłocznie przekazuje tę informację ministrowi, właściwemu

organowi państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma siedzibę albo - w przypadku

osoby fizycznej - miejsce zamieszkania, Komisji Europejskiej, a także właściwym organom

zainteresowanych państw członkowskich.

1.

Wnioski, zawiadomienia i informacje, o których mowa w przepisach niniejszego rozdziału,

są przekazywane niezwłocznie w postaci elektronicznej.

2.

Informacje przekazywane w ramach współpracy międzynarodowej nie mogą być wykorzystane

w innym celu niż określony we wniosku.

Właściwy organ może wystąpić do właściwego organu z państwa członkowskiego z wnioskami

w zakresie, o którym mowa w niniejszym rozdziale.

Minister określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres współpracy międzynarodowej

w zakresie świadczenia usług, ze szczególnym uwzględnieniem zadań organów wykonujących

tę współpracę oraz określeniem systemów teleinformatycznych wykorzystywanych do jej

realizacji, mając na względzie zapewnienie właściwej realizacji swobody świadczenia

usług.

Kto, będąc usługodawcą z państwa członkowskiego, nie dopełnia obowiązku podania usługobiorcy

informacji, o których mowa w art. 8 i art. 11, albo podaje informacje nieprawdziwe,

podlega karze grzywny.

Orzekanie w sprawach określonych w art. 42 następuje w trybie przepisów o postępowaniu

w sprawach o wykroczenia.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców

oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

(Dz. U. poz. 650).