Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców

1.

Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, zwany dalej „Rzecznikiem”, stoi na straży

praw mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców, w szczególności

poszanowania zasady wolności działalności gospodarczej, pogłębiania zaufania przedsiębiorców

do władzy publicznej, bezstronności i równego traktowania, zrównoważonego rozwoju

oraz zasady uczciwej konkurencji i poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów

przedsiębiorców.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcach, rozumie się przez to mikroprzedsiębiorców

oraz małych i średnich przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646).

Na stanowisko Rzecznika może być powołana osoba, która

1)

jest obywatelem polskim;

2)

korzysta z pełni praw publicznych;

3)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo ani umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

posiada wykształcenie wyższe;

5)

cieszy się nieposzlakowaną opinią i daje rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych

zadań;

6)

wyróżnia się wiedzą w zakresie przedsiębiorczości i regulacji prawnych tworzących

otoczenie przedsiębiorców oraz posiada co najmniej pięcioletnie doświadczenie w zakresie

wykonywania działalności gospodarczej lub reprezentowania interesów przedsiębiorców,

lub tworzenia lub stosowania prawa gospodarczego;

7)

nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych

w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186 oraz z 2018 r. poz. 538 i 650), ani nie była ich współpracownikiem.

1.

Rzecznika powołuje Prezes Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki.

2.

Przed złożeniem wniosku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

zasięga opinii reprezentatywnych organizacji pracodawców w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach

dialogu społecznego

(Dz. U. poz. 1240 oraz z 2017 r. poz. 2371).

1.

Kadencja Rzecznika trwa 6 lat i rozpoczyna się z dniem jego powołania.

2.

Ta sama osoba może być Rzecznikiem tylko jedną kadencję.

3.

Kadencja Rzecznika wygasa w przypadku jego śmierci lub odwołania.

Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do spraw gospodarki, odwołuje

Rzecznika przed upływem kadencji wyłącznie w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

utraty obywatelstwa polskiego;

3)

trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków ze względu na stan zdrowia - stwierdzonej

orzeczeniem lekarskim;

4)

prawomocnego skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

rażącego naruszenia przepisów ustaw w związku z pełnieniem funkcji Rzecznika;

6)

ustalenia niespełnienia lub zaprzestania spełniania warunków, o których mowa w art.

2 pkt 2, 4 i 7.

Osoba powołana na stanowisko Rzecznika nie może

1)

zajmować innego stanowiska, z wyjątkiem stanowiska naukowo-dydaktycznego lub naukowego

w szkole wyższej, Polskiej Akademii Nauk, instytucie badawczym lub innej jednostce

naukowej, ani wykonywać innych zajęć zawodowych;

2)

należeć do partii politycznej;

3)

wykonywać innych czynności, które pozostają w sprzeczności z jego obowiązkami albo

mogą wywołać podejrzenie o jego stronniczość lub interesowność;

4)

prowadzić działalności publicznej niedającej się pogodzić z obowiązkami i godnością

jego urzędu.

1.

Rzecznik może wykonywać swoje zadania przy pomocy jednego zastępcy.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki może powołać zastępcę Rzecznika na wniosek Rzecznika.

3.

Kandydat na stanowisko zastępcy Rzecznika musi spełniać wymagania, o których mowa

w art. 2. Przepis art. 6 stosuje się odpowiednio.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki

1)

odwołuje zastępcę Rzecznika - w przypadkach, o których mowa w art. 5;

2)

może odwołać zastępcę Rzecznika - na wniosek Rzecznika.

5.

Rzecznik może ustanowić swoich pełnomocników terenowych spośród pracowników Biura

Rzecznika, o którym mowa w art. 15.

Do zadań Rzecznika należy

1)

opiniowanie projektów aktów normatywnych dotyczących interesów przedsiębiorców oraz

zasad podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pomoc w organizacji mediacji między przedsiębiorcami a organami administracji publicznej;

3)

współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, do których celów

statutowych należy ochrona praw przedsiębiorców oraz współdziałanie ze stowarzyszeniami,

ruchami obywatelskimi, innymi dobrowolnymi zrzeszeniami i fundacjami oraz z zagranicznymi

i międzynarodowymi organami i organizacjami na rzecz ochrony praw przedsiębiorców

oraz poszanowania zasady wolności działalności gospodarczej i równego traktowania;

4)

inicjowanie i organizowanie działalności edukacyjnej i informacyjnej w zakresie związanym

z wykonywaniem działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

w szczególności w dziedzinie przedsiębiorczości oraz prawa gospodarczego;

5)

podejmowanie innych działań, o których mowa w art. 9, o ile służą one ochronie praw

przedsiębiorców.

1.

W zakresie ochrony praw przedsiębiorców Rzecznik może

1)

występować do właściwych organów z wnioskami o podjęcie inicjatywy ustawodawczej albo

wydanie lub zmianę innych aktów normatywnych w sprawach dotyczących działalności gospodarczej;

2)

występować do właściwych organów z wnioskiem o wydanie objaśnień prawnych, o których

mowa w art. 33 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, jeśli przepisy będące przedmiotem wniosku budzą wątpliwości w praktyce lub ich stosowanie

wywołało rozbieżności w rozstrzygnięciach wydawanych przez właściwy organ administracji

publicznej;

3)

informować właściwe organy nadzoru lub kontroli o dostrzeżonych nieprawidłowościach

w funkcjonowaniu organów administracji publicznej;

4)

występować do właściwego ministra lub organu upoważnionego ustawowo do opracowywania

i wnoszenia do rozpatrzenia przez Radę Ministrów projektów aktów normatywnych z wnioskiem,

o którym mowa w art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców;

5)

występować do Sądu Najwyższego z wnioskiem, o którym mowa w art. 83 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 5 i 650);

6)

wnosić skargę nadzwyczajną, na podstawie art. 89 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym;

7)

występować do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskami o podjęcie uchwały mającej

na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w

orzecznictwie sądów administracyjnych;

8)

zwrócić się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi i skargi kasacyjne

do sądu administracyjnego, a także uczestniczyć w tych postępowaniach - na prawach

przysługujących prokuratorowi;

9)

żądać wszczęcia przez uprawnionego oskarżyciela postępowania przygotowawczego w sprawach

o przestępstwa wszczynane z urzędu;

10)

informować właściwe organy o dostrzeżonych barierach i utrudnieniach w zakresie wykonywania

działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W celu wykonywania zadań Rzecznik może zawierać umowy na przeprowadzenie badań lub

sporządzenie ekspertyz i opinii.

1.

Podjęcie czynności przez Rzecznika następuje z urzędu lub na wniosek.

2.

Z wnioskiem mogą zwracać się do Rzecznika przedsiębiorcy lub organizacje przedsiębiorców.

3.

Rzecznik, po zapoznaniu się ze skierowanym do niego wnioskiem, może

1)

podjąć czynności;

2)

wskazać wnioskodawcy przysługujące mu prawa i środki działania;

3)

przekazać sprawę według właściwości;

4)

odmówić podjęcia czynności, o czym, uzasadniając swoje stanowisko, zawiadamia wnioskodawcę.

4.

Rzecznik, podejmując czynności, bada, czy wskutek działania lub zaniechania organu

administracji publicznej nie nastąpiło naruszenie praw lub interesów przedsiębiorcy.

1.

Rzecznik może zwracać się do właściwych organów, organizacji lub instytucji publicznych

z ocenami i wnioskami o podjęcie działań zmierzających do zapewnienia skutecznej ochrony

praw przedsiębiorców oraz usprawnienia trybu załatwiania spraw w tym zakresie.

2.

Organy, organizacje i instytucje publiczne, o których mowa w ust. 1, są zobowiązane

do rozpatrzenia spraw skierowanych przez Rzecznika.

3.

Organy, organizacje lub instytucje publiczne, o których mowa w ust. 1, do których

Rzecznik zwrócił się o podjęcie działań, o których mowa w ust. 1, są obowiązane niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 30 dni, poinformować Rzecznika o podjętych działaniach

lub zajętym stanowisku.

4.

W przypadku gdy organy, organizacje lub instytucje publiczne, o których mowa w ust.

1, nie poinformują Rzecznika o podjętych działaniach lub zajętym stanowisku albo gdy

Rzecznik nie podziela ich stanowiska, może zwrócić się do właściwej jednostki nadrzędnej

o podjęcie odpowiednich działań.

5.

Rzecznik publikuje na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej dane

dotyczące liczby nieudzielonych odpowiedzi, o których mowa w ust. 4.

6.

W przypadku gdy Rzecznik stwierdził naruszenie praw przedsiębiorcy w działalności

organów, organizacji lub instytucji publicznych, o których mowa w ust. 1, może zwrócić

się z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego lub dyscyplinarnego.

1.

Organy, organizacje lub instytucje publiczne, o których mowa w art. 11 ust. 1, do

których zwróci się Rzecznik, są obowiązane z nim współdziałać i udzielać mu pomocy.

2.

Organy, organizacje lub instytucje publiczne, o których mowa w art. 11 ust. 1, są

obowiązane w szczególności

1)

zapewnić dostęp do akt i dokumentów spraw zakończonych;

2)

udzielać żądanych przez Rzecznika informacji i wyjaśnień;

3)

udzielać wyjaśnień dotyczących podstawy faktycznej i prawnej swoich rozstrzygnięć.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do informacji niejawnych w rozumieniu ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 412 i 650).

4.

Przepisów ust. 2 pkt 1 i 2 nie stosuje się do postępowań prowadzonych przez Komisję

Nadzoru Finansowego oraz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

5.

Rzecznik jest obowiązany do ochrony oraz nieudostępniania podmiotom nieuprawnionym

informacji i danych, uzyskanych zgodnie z ust. 1 i 2, jeśli stanowią one tajemnice

prawnie chronione.

1.

Z uwzględnieniem przepisów dotyczących tajemnic prawnie chronionych Rzecznik może

przetwarzać wszelkie informacje niezbędne do realizacji swoich ustawowych zadań, w

tym dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138), z wyłączeniem danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy

polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, danych

genetycznych, danych biometrycznych oraz danych dotyczących seksualności lub orientacji

seksualnej.

2.

Rzecznik może odmówić ujawnienia danych osobowych osoby, od której uzyskał informację

wskazującą na naruszenie praw przedsiębiorcy, oraz osoby, której naruszenie dotyczy,

a także dokumentacji zgromadzonej w toku badania sprawy, w tym także wobec organów

władzy publicznej, jeżeli uzna to za niezbędne dla ochrony wolności, praw i interesów

jednostki.

3.

Nie można odmówić ujawnienia informacji, w tym danych osobowych lub dokumentacji,

o których mowa w ust. 2, gdy zatajenie takich informacji, danych osobowych lub dokumentów

prowadziłoby do zagrożenia życia lub zdrowia innych osób lub mogło zagrażać bezpieczeństwu

lub porządkowi publicznemu.

1.

Rzecznik przedstawia corocznie, w terminie 90 dni od zakończenia roku kalendarzowego,

Prezesowi Rady Ministrów, a także podaje do wiadomości publicznej sprawozdanie ze

swojej działalności w poprzednim roku kalendarzowym.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności informacje o podjętych

przez Rzecznika czynnościach, a także uwagi o stanie przestrzegania praw przedsiębiorców

oraz dostrzeżonych barierach i utrudnieniach w zakresie wykonywania działalności gospodarczej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Rzecznik wykonuje swoje zadania przy pomocy Biura Rzecznika.

2.

Biuro Rzecznika jest państwową jednostką budżetową.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, na wniosek Rzecznika, nadaje, w drodze zarządzenia,

statut, który określa organizację Biura Rzecznika.

4.

W statucie określa się w szczególności siedzibę Biura Rzecznika oraz pełnomocników

terenowych Rzecznika, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia efektywnej realizacji

zadań Rzecznika i kierując się potrzebą dekoncentracji.

Wydatki związane z funkcjonowaniem Rzecznika są ujmowane w ustawie budżetowej i pokrywane

z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw gospodarki.

1.

W latach 2018-2027 maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie

zadań Rzecznika wynikających z niniejszej ustawy wynosi 170 500 000 zł, w tym w poszczególnych

latach wynosi w

1)

2018 r. - 7 500 000 zł;

2)

2019 r. - 19 000 000 zł;

3)

2020 r. - 18 000 000 zł;

4)

2021 r. - 18 000 000 zł;

5)

2022 r. - 18 000 000 zł;

6)

2023 r. - 18 000 000 zł;

7)

2024 r. - 18 000 000 zł;

8)

2025 r. - 18 000 000 zł;

9)

2026 r. - 18 000 000 zł;

10)

2027 r. - 18 000 000 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia limitu wydatków, o którym mowa

w ust. 1, na dany rok budżetowy, stosuje się mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu

kosztów rzeczowych Biura Rzecznika związanych z realizacją zadań wynikających z ustawy.

3.

Organem właściwym do wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2, jest

Rzecznik.

4.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw gospodarki.

Ustawa wchodzi w życie w terminie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców

oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

(Dz. U. poz. 650).