Obwieszczenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego

Ustala się Krajowy Program Ochrony Lotnictwa Cywilnego, zwany dalej „Krajowym Programem”,

określony w załączniku do rozporządzenia.

1.

Ilekroć w Krajowym Programie jest mowa o

1)

ustawie - rozumie się przez to ustawę z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze;

2)

Urzędzie - rozumie się przez to Urząd Lotnictwa Cywilnego;

3)

Prezesie Urzędu - rozumie się przez to Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego;

4)

Konwencji - rozumie się przez to Konwencję o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, podpisaną w Chicago dnia 7 grudnia

1944 r.

(Dz. U. z 1959 r. poz. 212 i 214, z późn. zm.;

5)

rozporządzeniu 300/2008 - rozumie się przez to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r.

w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego

rozporządzenie (WE) nr 2320/2002

(Dz. Urz. UE L 97 z 09.04.2008, str. 72, z późn. zm.);

6)

rozporządzeniu 272/2009 - rozumie się przez to rozporządzenie Komisji (WE) nr 272/2009 z dnia 2 kwietnia 2009 r. uzupełniające wspólne

podstawowe normy ochrony lotnictwa cywilnego określone w załączniku do rozporządzenia

(WE) 300/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady

(Dz. Urz. UE L 91 z 03.04.2009, str. 7, z późn. zm.);

7)

rozporządzeniu 1254/2009 - rozumie się przez to rozporządzenie Komisji (UE) nr 1254/2009 z dnia 18 grudnia 2009 r. ustanawiające kryteria

pozwalające państwom członkowskim na odstępstwo od wspólnych podstawowych norm ochrony

lotnictwa cywilnego i przyjęcie alternatywnych środków w zakresie ochrony

(Dz. Urz. UE L 338 z 19.12.2009, str. 17);

8)

(uchylony);

9)

rozporządzeniu 1035/2011 - rozumie się przez to rozporządzenie Komisji (UE) nr 1035/2011

z dnia 17 października 2011 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania

służb żeglugi powietrznej oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 482/2008 i (UE)

nr 691/2010 (Dz. Urz. UE L 271 z 18.10.2011, str. 23);

9a)

rozporządzeniu 2015/1998 - rozumie się przez to rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiające

szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony

lotnictwa cywilnego

(Dz. Urz. UE L 299 z 14.11.2015, str. 1, z późn. zm.);

10)

KPKJ - rozumie się przez to Krajowy Program Kontroli Jakości w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego, ustalony rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 189 ust. 2 ustawy;

10a)

KPS - rozumie się przez to Krajowy Program Szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa

cywilnego ustalony rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy;

11)

CMC - rozumie się przez to Certyfikat Członka Załogi statku powietrznego;

12)

PWMW - rozumie się przez to psa do wykrywania materiałów wybuchowych, o którym mowa

w pkt 12.9 załącznika do rozporządzenia 2015/1998;

13)

zespole z PWMW - rozumie się przez to zespół składający się z PWMW i jego przewodnika.

2.

Użyte w Krajowym Programie określenia oznaczają

1)

czynności audytorskie - czynności kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego,

o których mowa w załączniku II do rozporządzenia 300/2008 oraz KPKJ;

2)

służby ochrony - Straż Graniczną, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz

służbę ochrony lotniska, realizujące zadania na terenie lotniska;

3)

kontrola dostępu - kontrolę, o której mowa w art. 3 pkt 10 rozporządzenia 300/2008;

4)

odprawa biletowo-bagażowa - zespół czynności wykonywanych przez podmiot uprawniony

do wykonywania czynności obsługi naziemnej pasażerów i bagażu, mających na celu dopuszczenie

pasażera i jego bagażu na wybrany lot;

5)

płyta postojowa - część terenu lotniska przeznaczoną do postoju statku powietrznego

w celu załadowania lub wyładowania pasażerów lub towarów, a także tankowania, parkowania

lub obsługi tego statku;

6)

poświadczenie bezpieczeństwa - odpowiednie poświadczenie lub upoważnienie, uprawniające

do dostępu do informacji niejawnych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie

z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 412);

7)

pasażer potencjalnie uciążliwy - pasażera, o którym mowa w art. 3 pkt 18 rozporządzenia

300/2008;

8)

osoba naruszająca warunki bezpieczeństwa lotniska - osobę, która w trakcie przebywania

na terenie lotniska przez swoje zachowanie

a)

zagraża porządkowi lub bezpieczeństwu osób i mienia lub

b)

utrudnia wykonywanie obowiązków osobom zatrudnionym lub pełniącym służbę w terminalu

oraz w innych obiektach infrastruktury lotniska, lub

c)

uszkadza elementy terminalu pasażerskiego, jego wyposażenie lub sprzęt oraz inne obiekty

infrastruktury lotniska, jeżeli może to zagrozić bezpieczeństwu osób i mienia, lub

d)

narusza zarządzenia porządkowe dotyczące bezpieczeństwa na lotnisku;

9)

pasażer naruszający warunki bezpieczeństwa lotu - osobę, która od momentu zamknięcia

drzwi statku powietrznego przed startem do chwili ich otwarcia po wylądowaniu przez

swoje zachowanie

a)

zagraża porządkowi lub bezpieczeństwu osób i mienia na pokładzie statku powietrznego

lub

b)

utrudnia członkowi załogi wykonywanie obowiązków lub zmniejsza jego zdolność do wykonywania

obowiązków na pokładzie statku powietrznego, lub

c)

uszkadza statek powietrzny, jego wyposażenie lub elementy składowe oraz sprzęt, lub

d)

narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa podczas operacji lotniczej;

10)

sprawdzenie przeszłości - sprawdzenie, o którym mowa w pkt 11.1.3 załącznika do rozporządzenia

2015/1998;

11)

strefa ogólnodostępna - strefę, o której mowa w art. 3 pkt 12 rozporządzenia 300/2008;

12)

strefa operacyjna - strefę, o której mowa w art. 3 pkt 11 rozporządzenia 300/2008;

13)

strefa zastrzeżona - strefę, o której mowa w art. 3 pkt 13 rozporządzenia 300/2008;

14)

część krytyczna strefy zastrzeżonej - część, o której mowa w pkt 1.1.3 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998;

15)

strefa wydzielona - strefę, o której mowa w art. 3 pkt 14 rozporządzenia 300/2008;

16)

szkolenie w zakresie świadomości ochrony lotnictwa cywilnego - szkolenie, o którym

mowa w pkt 11.2.6.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, prowadzone zgodnie z rozporządzeniem

wydanym na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy;

17)

zaopatrzenie pokładowe - zaopatrzenie, o którym mowa w pkt 8.0.2 załącznika do rozporządzenia

2015/1998;

18)

zaopatrzenie portu lotniczego - zaopatrzenie, o którym mowa w pkt 9.0.2 lit. a załącznika

do rozporządzenia 2015/1998;

19)

karta identyfikacyjna członka załogi - kartę, o której mowa w pkt 1.2.2.2 lit. b załącznika

do rozporządzenia 2015/1998 oraz CMC;

20)

karta identyfikacyjna portu lotniczego - kartę, o której mowa w pkt 1.2.2.2 lit. c

załącznika do rozporządzenia 2015/1998;

21)

bagaż kabinowy - bagaż, o którym mowa w art. 3 pkt 19 rozporządzenia 300/2008;

22)

bagaż rejestrowany - bagaż, o którym mowa w art. 3 pkt 20 rozporządzenia 300/2008;

23)

ładunek - mienie, o którym mowa w art. 3 pkt 25 rozporządzenia 300/2008;

24)

poczta - przesyłki, o których mowa w art. 3 pkt 24 rozporządzenia 300/2008.

Podmiot wyznaczony przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia jako znany

nadawca, o którym mowa w art. 186e ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 959 i 1089), uznaje się za spełniający wymagania w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego dotyczące

opracowania programu ochrony, jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie

niniejszego rozporządzenia przedłoży do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego

program ochrony znanego nadawcy zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych

na podstawie art. 189 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze.

Przepisy rozporządzenia w stosunku do lotnisk wpisanych do rejestru lotnisk cywilnych

niebędących lotniskami użytku publicznego stosuje się po upływie 3 miesięcy od dnia

wejścia w życie rozporządzenia, z wyjątkiem rozdziału 7 załącznika do rozporządzenia,

który stosuje się od dnia wejścia w życie rozporządzenia.

1.

Działania podejmowane w ramach Krajowego Programu realizują

1)

minister właściwy do spraw transportu w zakresie

a)

koordynacji zadań realizowanych przez Radę Ochrony i Ułatwień Lotnictwa Cywilnego,

o której mowa w art. 19 ustawy,

b)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

2)

minister właściwy do spraw wewnętrznych w zakresie kontroli działalności gospodarczej

dotyczącej usług ochrony osób i mienia wykonywanej przez przedsiębiorców realizujących

na terenie lotniska zadania na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego oraz przez podległe

i nadzorowane przez niego służby w zakresie

a)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji o zagrożeniu aktami bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym oraz o wszelkich zagrożeniach, co do których istnieją przesłanki,

że mogą one skutkować aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym,

b)

obserwacji pasażerów przylatujących i odlatujących statkami powietrznymi w celu wykrycia

osób mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa transportu lotniczego,

c)

planowania działań mających na celu przeciwdziałanie aktom bezprawnej ingerencji w

lotnictwie cywilnym,

d)

udziału w prowadzeniu negocjacji w przypadku wzięcia zakładników,

e)

rozpoznawania i neutralizowania urządzeń i materiałów wybuchowych na lotniskach i

na pokładach statków powietrznych,

f)

udziału w zabezpieczeniu statku powietrznego będącego przedmiotem aktu bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym oraz zapewnieniu rozwiązania tej sytuacji przy użyciu

dostępnych środków,

g)

szkolenia podległych służb w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego przed aktami bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym,

h)

współdziałania z Prezesem Urzędu, zarządzającym lotniskiem oraz przewoźnikami lotniczymi

w zakresie wprowadzenia do stosowania dodatkowych wymogów ochrony lotnictwa;

3)

Minister Obrony Narodowej, przez podległe i nadzorowane przez niego służby, w zakresie

ochrony fizycznej terenów lotnisk współużytkowanych oraz współdziałania z zarządzającym

lotniskiem w zakresie ochrony fizycznej obiektów i terenów udostępnionych mu do użytkowania,

a także przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

4)

minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie przekazywania Prezesowi Urzędu

informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

5)

minister właściwy do spraw finansów publicznych, przez podległe i nadzorowane przez

niego służby, w zakresie

a)

kontroli stref celnych na lotniskach polegającej na zwracaniu uwagi, podczas wykonywania

kontroli celnej, na towary i zdarzenia, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa

transportu lotniczego,

b)

współpracy Służby Celnej

c)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

6)

Prezes Urzędu w zakresie

a)

upowszechniania międzynarodowych norm, zasad oraz procedur ochrony lotnictwa cywilnego

i stosowania ich w praktyce,

b)

sprawowania nadzoru nad działalnością przewoźników lotniczych, zarządzających lotniskami,

instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, zarejestrowanych agentów, zarejestrowanych

dostawców zaopatrzenia pokładowego, znanych nadawców, uznanych nadawców, znanych dostawców

zaopatrzenia pokładowego oraz portu lotniczego, w zakresie realizacji przez te podmioty

zadań wynikających z przepisów dotyczących ochrony lotnictwa cywilnego, a w szczególności

Krajowego Programu,

c)

sprawowania nadzoru nad realizacją programów naprawczych, przygotowywanych przez podmioty,

o których mowa w lit. b, w wyniku zaleceń pokontrolnych inspektorów Urzędu,

d)

prowadzenia listy osób odpowiedzialnych za sprawy ochrony lotnictwa cywilnego w podmiotach,

o których mowa w lit. b,

e)

wprowadzania specjalnych procedur ochrony lub zwolnień ze środków kontroli w zakresie

ochrony, zgodnie z częścią K załącznika do rozporządzenia 272/2009,

f)

informowania zarządzających lotniskami będącymi portami lotniczymi oraz koncesjonowanych

przez Prezesa Urzędu przewoźników o otrzymaniu informacji przekazanej przez Komisję

Europejską w trybie art. 15 rozporządzenia Komisji (UE) nr 72/2010 z dnia 26 stycznia 2010 r. ustanawiającego

procedury przeprowadzania inspekcji Komisji w zakresie ochrony lotnictwa

(Dz. Urz. UE L 23 z 27.01.2010, str. 1);

7)

Prezes Państwowej Agencji Atomistyki w zakresie

a)

oceny stopnia zagrożenia radiacyjnego,

b)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

8)

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie wykonywania zadań określonych

w rozdziałach 4 i 7 oraz zadań polegających na

a)

przekazywaniu Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a,

b)

obserwacji pasażerów przylatujących i odlatujących statkami powietrznymi w celu wykrycia

osób mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa transportu lotniczego,

c)

planowaniu działań, mających na celu przeciwdziałanie aktom bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym,

d)

udziale w prowadzeniu negocjacji w przypadku wzięcia zakładników,

e)

szkoleniu podległych funkcjonariuszy w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego przed

aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym,

f)

współdziałaniu z Prezesem Urzędu, zarządzającym lotniskiem oraz przewoźnikami lotniczymi

w zakresie wprowadzenia do stosowania dodatkowych wymogów ochrony lotnictwa;

9)

właściwy wojewoda w zakresie przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których

mowa w pkt 2 lit. a;

10)

zarządzający lotniskiem w zakresie

a)

wyznaczenia osoby posiadającej odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa, odpowiedzialnej

za ochronę i szkolenie w tym zakresie osób zatrudnionych i przesyłania informacji

dotyczącej danych osobowych i teleadresowych tej osoby do Prezesa Urzędu, wraz z jej

aktualizacją,

b)

koordynacji działań i współdziałania z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych,

ze Strażą Graniczną i Policją, mających na celu realizację ochrony lotnictwa cywilnego

w sposób określony w Krajowym Programie i programie ochrony lotniska,

c)

zapewnienia przedstawicielom Urzędu warunków do wykonywania na terenie lotniska obowiązków

służbowych w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego,

d)

zapewnienia upoważnionym przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych osobom oraz

upoważnionym pracownikom lub funkcjonariuszom organów, o których mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2213 oraz z 2018 r. poz. 138), warunków do wykonywania na terenie lotniska obowiązków służbowych polegających na

kontroli działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wykonywanej

przez przedsiębiorców realizujących na terenie lotniska zadania na rzecz ochrony lotnictwa

cywilnego,

e)

opracowania programu ochrony lotniska i jego aktualizacji po uzgodnieniu z

-

Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

-

Policją,

-

Strażą Graniczną w portach lotniczych, w których znajduje się lotnicze przejście graniczne,

f)

(uchylona),

g)

umożliwienia podmiotom posiadającym uzasadniony interes prawny lub faktyczny do zapoznania

się z aktualnym programem ochrony lotniska w zakresie ich dotyczącym,

h)

zorganizowania i koordynacji działań mających na celu ochronę przed aktami bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym, prowadzonych przez podmioty funkcjonujące na terenie

portu lotniczego,

i)

kierowania działalnością zespołu ochrony lotniska, określoną w regulaminie tego zespołu,

j)

uwzględnienia potrzeb ochrony lotnictwa cywilnego przy projektowaniu i budowie nowych

obiektów i urządzeń lotniska oraz modernizacji istniejących,

k)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a,

l)

zapewnienia podmiotom korzystającym z terenu lotniska ochrony przed aktami bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym w ramach posiadanych uprawnień i obowiązków,

m)

prowadzenia bieżącej oceny stanu zagrożeń bezpieczeństwa komunikacji lotniczej na

podległym mu lotnisku, jej dokumentowania i przygotowywania oraz wdrożenia działań

zmierzających do likwidacji lub ograniczenia skutków tych zagrożeń,

n)

wyposażenia aparatów telefonicznych, których numery wskazuje on pasażerom do kontaktowania

się z nim, w system identyfikacji numerów połączeń przychodzących,

o)

organizowania wewnętrznych audytów ochrony zgodnie z postanowieniami KPKJ,

p)

wykonywania innych zadań określonych w odrębnych przepisach,

q)

współpracy ze służbami podległymi i nadzorowanymi przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych oraz z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zakresie obserwacji

pasażerów przylatujących i odlatujących statkami powietrznymi w celu wykrycia osób

mogących stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa transportu lotniczego,

r)

udzielenia Straży Granicznej dostępu do monitoringu z kamer telewizji przemysłowej

znajdujących się na terenie portu lotniczego i udostępnienie zapisu z tego monitoringu;

11)

koncesjonowany przez Prezesa Urzędu przewoźnik lotniczy w zakresie

a)

wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za organizację ochrony przewozów przed aktami bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym, posiadającej odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa

i przesyłanie Prezesowi Urzędu informacji, o której mowa w pkt 10 lit. a,

b)

opracowania programu ochrony przewoźnika lotniczego i jego aktualizacji po uzgodnieniu

z Policją oraz Strażą Graniczną,

c)

współdziałania ze Strażą Graniczną w zakresie realizacji czynności związanych z wykonywaniem

wart ochronnych w trakcie lotów wysokiego ryzyka,

d)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a,

e)

organizowania wewnętrznych audytów ochrony, zgodnie z postanowieniami KPKJ,

f)

wykonywania innych zadań określonych w odrębnych przepisach;

12)

zarejestrowany agent, znany nadawca, zarejestrowany dostawca zaopatrzenia pokładowego,

znany dostawca zaopatrzenia pokładowego oraz znany dostawca zaopatrzenia portu lotniczego

w zakresie

a)

wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za ochronę podmiotu przed aktami bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym, posiadającej odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa i przesyłanie

do Prezesa Urzędu informacji, o której mowa w pkt 10 lit. a,

b)

opracowania programu ochrony i jego aktualizacji,

c)

organizowania wewnętrznych audytów ochrony, zgodnie z postanowieniami KPKJ,

d)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a;

13)

Polska Agencja Żeglugi Powietrznej w zakresie

a)

wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za ochronę tej instytucji przed aktami bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym, posiadającej odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa

i przesyłania do Prezesa Urzędu informacji, o której mowa w pkt 10 lit. a,

b)

opracowania programu ochrony tej instytucji i jego aktualizacji po uzgodnieniu z Policją,

c)

przekazywania informacji o porwanym w polskiej przestrzeni powietrznej statku powietrznym,

zgodnie z § 10,

d)

organizowania wewnętrznych audytów ochrony, zgodnie z postanowieniami KPKJ,

e)

zorganizowania systemu ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym

obiektów i urządzeń Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej, opartego na zabezpieczeniach

technicznych, a w uzasadnionych przypadkach na ochronie fizycznej, zgodnie z przepisami

rozporządzenia 1035/2011,

f)

uwzględnienia potrzeb ochrony lotnictwa cywilnego przy projektowaniu i budowie nowych

obiektów i urządzeń Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej oraz modernizacji istniejących,

g)

zastosowania zabezpieczeń wobec systemów teleinformatycznych przetwarzających dane

operacyjne, o których mowa w rozporządzeniu 1035/2011,

h)

podnoszenie świadomości personelu z zakresu procedur ochrony i zagrożeń dla lotnictwa

cywilnego,

i)

przekazywania Prezesowi Urzędu informacji, o których mowa w pkt 2 lit. a.

2.

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 6 lit. d, pkt 10 lit. a, pkt 11 lit. a, pkt

12 lit. a oraz pkt 13 lit. a, zawierają

1)

imię i nazwisko właściwej osoby;

2)

nazwę podmiotu reprezentowanego przez daną osobę;

3)

adres do korespondencji podmiotu reprezentowanego przez daną osobę;

4)

numer telefonu stacjonarnego i komórkowego;

5)

adres poczty elektronicznej.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1.

W portach lotniczych działają zespoły ochrony lotniska, zwane dalej „zespołami”.

2.

W skład zespołu wchodzą zarządzający lotniskiem lub osoba, o której mowa w § 2 ust.

1 pkt 10 lit. a, jako przewodniczący zespołu, oraz po jednym przedstawicielu

1)

służby ochrony lotniska;

2)

Policji;

3)

Straży Granicznej, w portach lotniczych, w których znajduje się lotnicze przejście

graniczne;

4)

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

5)

Służby Celnej

6)

komitetu skupiającego przewoźników lotniczych, o którym mowa w § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie tworzenia

i działania komitetów oraz współdziałania i konsultacji w porcie lotniczym

(Dz. U. poz. 1088), działającego na lotnisku, a w przypadku jego braku - przedstawiciela przewoźnika

wykonującego największą liczbę operacji z danego portu lotniczego.

3.

Przewodniczący zespołu z własnej inicjatywy lub na wniosek innego członka zespołu

zwołuje posiedzenie zespołu i w zależności od potrzeb zaprasza do udziału w pracach

tego zespołu przedstawicieli innych podmiotów działających na lotnisku, jednostek

ratownictwa medycznego, właściwego wojewody lub inne osoby.

4.

Z posiedzenia zespołu sporządza się protokół, którego kopię przewodniczący zespołu

przesyła Prezesowi Urzędu w terminie 10 dni od dnia posiedzenia zespołu. Na ustny

lub pisemny wniosek członka zespołu przewodniczący przesyła jemu kopię protokołu w

terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

5.

Zarządzający lotniskiem zwołuje posiedzenie zespołu w zależności od potrzeb, jednakże

nie rzadziej niż raz na kwartał, oraz zapewnia obsługę organizacyjną zespołu.

6.

Wewnętrzną organizację i sposób funkcjonowania zespołu określa program ochrony lotniska.

Do zadań zespołu należy w szczególności

1)

wyrażanie opinii i zgłaszanie wniosków do przygotowanych przez zarządzającego lotniskiem

projektów zarządzeń i poleceń porządkowych w zakresie ochrony portu lotniczego przed

aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym;

2)

wyrażanie opinii i zgłaszanie wniosków do projektu programu ochrony lotniska;

3)

ocena stopnia zagrożenia lotniska aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym;

4)

wyrażanie opinii na temat rozwiązań dotyczących mechanizmów funkcjonowania terminali;

5)

inicjowanie wprowadzania nowych rozwiązań i procedur dotyczących odpraw i kontroli

pasażerów, bagażu, ładunków oraz środków kontroli w zakresie ochrony;

6)

dokonanie oceny stanu współpracy między funkcjonującymi na danym lotnisku przewoźnikami,

innymi podmiotami prowadzącymi działalność lotniczą, służbami ochrony oraz Służbą Celną

1.

Osoba zamierzająca przewieźć broń palną, broń gazową lub amunicję jest obowiązana

zwrócić się do przedstawiciela przewoźnika na lotnisku wylotu w celu zadeklarowania

tego faktu.

2.

Przed umieszczeniem w luku bagażowym broni palnej, broni gazowej lub amunicji wykonuje

się następujące czynności

1)

przewoźnik informuje Straż Graniczną na lotnisku wylotu o fakcie przewozu broni palnej,

broni gazowej lub amunicji przez pasażera;

2)

Straż Graniczna lub Służba Celna ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138);

3)

Straż Graniczna sprawdza w wyznaczonym do tego miejscu, czy przewożona broń jest rozładowana

i zabezpieczona oraz czy amunicja jest zapakowana w sposób uniemożliwiający uderzenie

w spłonkę naboju;

4)

broń palną, broń gazową lub amunicję umieszcza się w bagażu rejestrowanym lub nadaje

się jako bagaż rejestrowany, który jest transportowany na pokład statku powietrznego

pod stałym nadzorem Straży Granicznej.

3.

Na lotniskach, na których nie funkcjonują lotnicze przejścia graniczne, zadania Straży

Granicznej, o których mowa w ust. 2, wykonuje służba ochrony lotniska.

4.

Przewoźnik lotniczy informuje Straż Graniczną, w przypadku lotniczych przejść granicznych,

lub służbę ochrony lotniska przed przylotem statku powietrznego o fakcie przewozu

broni palnej, broni gazowej lub amunicji.

5.

Broń palną, broń gazową lub amunicję przyjęte do przewozu na lotnisku odlotu zwraca

się pasażerowi na lotnisku docelowym poza obszarem strefy zastrzeżonej lotniska. Broń

palna, broń gazowa lub amunicja transportowana z pokładu statku powietrznego pozostaje

pod nadzorem Straży Granicznej, w przypadku lotniczych przejść granicznych, lub służby

ochrony lotniska.

6.

Przewoźnik lotniczy zapewnia, że broń palna, broń gazowa lub amunicja, które są przeznaczone

do przewozu lub czasowo przechowywane na lotnisku w związku z przewozem, są zabezpieczone

przez umieszczenie w miejscu fizycznie zabezpieczonym przed dostępem osób nieupoważnionych

lub objęte stałym nadzorem, o którym mowa w ust. 2 pkt 4.

1.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie informacji własnych lub uzyskanych

od organów administracji publicznej i służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo publiczne

oraz innych organów i służb publicznych dokonuje oceny stopnia zagrożenia terrorystycznego

w lotnictwie cywilnym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za dany rok kalendarzowy,

która jest przekazywana Prezesowi Urzędu do dnia 31 marca roku następującego po roku

kalendarzowym objętym oceną.

2.

Sporządzenia oceny stopnia zagrożenia terrorystycznego w lotnictwie cywilnym na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje się z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.

3.

Organy administracji publicznej, służby odpowiedzialne za bezpieczeństwo publiczne

oraz podmioty prowadzące działalność lotniczą przekazują niezwłocznie Prezesowi Urzędu

informacje, o których mowa w art. 186g ust. 1 i 2 ustawy.

4.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 3, w przypadku powzięcia informacji o zaistnieniu

aktu bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym lub przygotowaniach do jego popełnienia

przekazują je niezwłocznie Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

5.

Prezes Urzędu określa, w szczególności na podstawie oceny stopnia zagrożenia terrorystycznego,

o której mowa w ust. 1, loty wysokiego ryzyka.

1.

Zarządzający lotniskiem będącym portem lotniczym, we współpracy z przedstawicielem

komitetu przewoźników lotniczych, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 67 ust. 6 ustawy, a w przypadku jego braku - z przedstawicielem przewoźnika lotniczego

wykonującego największą liczbę operacji z danego portu lotniczego, oraz z Polską Agencją

Żeglugi Powietrznej, opracowuje plan działań na wypadek sytuacji kryzysowych w zakresie

ochrony lotnictwa cywilnego, zwany dalej „planem”, oraz organizuje szkolenia w tym

zakresie.

2.

Zarządzający lotniskiem będącym portem lotniczym opracowuje plan w uzgodnieniu z Policją,

a w przypadku portów lotniczych, w których znajduje się lotnicze przejście graniczne

- również ze Strażą Graniczną. Plan stanowi część programu ochrony lotniska.

3.

Plan uwzględnia warunki i tryb współpracy oraz koordynacji działań podmiotów funkcjonujących

na lotnisku i służb ochrony, a także sposób reagowania na zagrożenia i przekazywania

informacji w sytuacji zagrożenia.

4.

Procedury postępowania w przypadku zaistnienia sytuacji kryzysowej w lotnictwie cywilnym

określone w planie opracowuje się przy uwzględnieniu

1)

warunków i trybu współpracy oraz koordynacji działań poszczególnych podmiotów, których

przedstawiciele wchodzą w skład sztabu, o którym mowa w § 9 ust. 1;

2)

sposobu reagowania na sytuację kryzysową w lotnictwie cywilnym;

3)

metod i środków rozwiązywania sytuacji kryzysowej w lotnictwie cywilnym;

4)

sposobów informowania o sytuacji kryzysowej w lotnictwie cywilnym podmiotów, których

przedstawiciele wchodzą w skład sztabu, o którym mowa w § 9 ust. 1.

1.

W centrum koordynacji antykryzysowej, o którym mowa w art. 188 ust. 1b ustawy, zwanym

dalej „centrum”, należy zapewnić

1)

pomieszczenia

a)

do pracy sztabu kryzysowego, zwanego dalej „sztabem”,

b)

socjalne,

c)

do pracy negocjatora;

2)

miejsce do pracy tłumacza.

2.

W pomieszczeniach i miejscu, o których mowa w ust. 1, znajdują się w szczególności

1)

niezbędne środki łączności przewodowej i bezprzewodowej z systemem identyfikacji numerów

połączeń przychodzących;

2)

mapy i plany lotniska oraz otaczającego go terenu w postaci papierowej, a także projekty

budowlane obiektów budowlanych znajdujących się na lotnisku, dokumentacja przebiegu

linii energetycznych i elektrycznych, gazowych, telekomunikacyjnych, teleinformatycznych,

wodno-kanalizacyjnych oraz cieplnych w postaci papierowej lub na elektronicznym nośniku

danych, który zostanie zabezpieczony przed możliwością nieuprawnionego odtworzenia

danych lub nieuprawnionym wydrukiem;

3)

sprzęt radiowo-telewizyjny;

4)

plany wnętrz wszystkich typów statków powietrznych operujących regularnie z danego

lotniska;

5)

kopia programu ochrony lotniska;

6)

spis niezbędnych numerów telefonów do podmiotów funkcjonujących na lotnisku oraz instytucji

państwowych uczestniczących w systemie reagowania kryzysowego;

7)

dostęp do aktualnych informacji o lotach z danego lotniska.

1.

W przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej w lotnictwie cywilnym dotyczącej danego

lotniska będącego portem lotniczym zarządzający tym lotniskiem zwołuje sztab, który

prowadzi działania w centrum.

2.

W skład sztabu wchodzą

1)

zarządzający lotniskiem lub wyznaczona przez niego osoba odpowiedzialna za ochronę

lotniska;

2)

przedstawiciele

a)

służb ochrony,

b)

instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego funkcjonującej na danym lotnisku,

c)

jednostek ochrony przeciwpożarowej określonych w programie ochrony lotniska,

d)

służb medycznych i sanitarnych określonych w programie ochrony lotniska,

e)

przewoźników lotniczych i innych podmiotów prowadzących działalność lotniczą na lotnisku,

których dotyczy sytuacja kryzysowa lub zaangażowanych w jej rozwiązywanie,

f)

jednostki wojskowej na lotnisku współużytkowanym.

3.

Sztab współdziała z organami administracji rządowej i samorządowej oraz instytucją

zapewniającą służby żeglugi powietrznej w zakresie przeciwdziałania aktom bezprawnej

ingerencji w lotnictwie cywilnym oraz zapobiegania ich skutkom.

4.

Wewnętrzną organizację i sposób funkcjonowania sztabu i centrum określa program ochrony

lotniska.

1.

Dowódca statku powietrznego zagrożonego aktem bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym

przekazuje wszelkimi dostępnymi środkami łączności informacje o zagrożeniu organowi

służby ruchu lotniczego, z którym w tym momencie utrzymuje kontakt.

2.

Po uzyskaniu informacji o akcie bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym zaistniałym

na lotnisku lub pokładzie statku powietrznego

1)

instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej, której organ utrzymuje kontakt

ze statkiem powietrznym zagrożonym aktem bezprawnej ingerencji

a)

powiadamia zarządzającego lotniskiem, na którego lotnisko kieruje się statek powietrzny,

b)

powiadamia właściwego przewoźnika lotniczego,

c)

powiadamia właściwe organy państw, nad terytoriami których odbywa się lub będzie się

odbywał ten lot,

d)

powiadamia organ dowodzenia obroną powietrzną,

e)

podejmuje działania mające na celu bezpieczne zakończenie tego lotu;

2)

zarządzający lotniskiem oraz przewoźnik lotniczy powiadamiają niezwłocznie Prezesa

Urzędu oraz centrum zarządzania kryzysowego właściwego terytorialnie wojewody;

3)

Prezes Urzędu powiadamia

a)

ministra właściwego do spraw transportu,

b)

właściwy organ państwa rejestracji statku powietrznego,

c)

właściwy organ państwa przewoźnika lotniczego,

d)

właściwy organ państwa, którego obywatele zostali poszkodowani lub zatrzymani w wyniku

zdarzenia,

e)

właściwe organy państw, których obywatele znajdują się na pokładzie statku powietrznego,

f)

Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego;

4)

służby ochrony podejmują działania określone w programie ochrony lotniska.

1.

Zarządzający lotniskiem w porozumieniu ze służbami ochrony podejmuje wszelkie działania

mające na celu zatrzymanie na ziemi statku powietrznego będącego przedmiotem aktu

bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym, polegającego na porwaniu statku powietrznego.

2.

Przewoźnik lotniczy lub zarządzający lotniskiem lub inne podmioty prowadzące działalność

lotniczą przekazują Prezesowi Urzędu pełną informację o akcie bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym zawierającą opis zdarzenia oraz podjętych działań w terminie

7 dni od dnia zaistnienia zdarzenia.

3.

Prezes Urzędu przesyła do Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego w jednym

z oficjalnych języków tej organizacji

1)

raport wstępny - w terminie 30 dni od dnia wystąpienia aktu bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym;

2)

raport końcowy - w terminie 60 dni od dnia wystąpienia aktu bezprawnej ingerencji

w lotnictwie cywilnym.

4.

Osoba kierująca sztabem lub osoba przez nią upoważniona udzielają informacji o akcie

bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym środkom masowego przekazu.

1.

Zarządzający lotniskami, przewoźnicy lotniczy, zarejestrowani agenci i zarejestrowani

dostawcy zaopatrzenia pokładowego oraz Polska Agencja Żeglugi Powietrznej aktualizują,

z uwzględnieniem istniejącego zagrożenia, swoje programy ochrony w zakresie zawartych

w nich procedur i informacji, nie rzadziej niż raz na 2 lata.

2.

Aktualizacje programów ochrony podmiotów, o których mowa w ust. 1, związane z poziomem

ochrony podlegają zatwierdzeniu przez Prezesa Urzędu.

Współpraca Prezesa Urzędu z państwami członkowskimi Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa

Cywilnego w zakresie ochrony przed aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym

oraz przeciwdziałania tym aktom polega w szczególności na

1)

powiadamianiu o zagrożeniu aktami bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym;

2)

uczestniczeniu w testach systemów ochrony;

3)

udostępnianiu informacji o sprzęcie i urządzeniach służących ochronie przed aktami

bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym;

4)

wskazaniu właściwych organów upoważnionych do przekazania i odebrania informacji o

zagrożeniu oraz wypracowywania i realizacji działań eliminujących stwierdzone zagrożenie.

1.

Wykonywanie czynności kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego w Rzeczypospolitej

Polskiej przez władze lotnicze państw-stron Konwencji oraz przewoźników lotniczych

z państw obcych wymaga zgody Prezesa Urzędu.

2.

Informacja o wynikach przeprowadzonych czynności kontroli jakości w zakresie ochrony,

o których mowa w ust. 1, jest przekazywana do Prezesa Urzędu w terminie do 30 dni

od dnia zakończenia czynności.

1.

Prezes Urzędu wprowadza odstępstwa od wymagań w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego

na podstawie lokalnej analizy ryzyka na lotnisku lub jego części uwzględniającej

1)

informację dołączoną do wniosku przez zarządzającego lotniskiem obejmującą

a)

wielkość oraz położenie lotniska lub wyznaczonej strefy tego lotniska, podlegających

alternatywnym środkom ochrony,

b)

liczbę, kategorie i rodzaj wykonywanych oraz planowanych operacji lotniczych,

c)

sposób realizacji działań, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 10, o ile nie został opisany

w już zatwierdzonym przez Prezesa Urzędu programie ochrony;

2)

ocenę stopnia zagrożenia terrorystycznego dla danego lotniska dokonywaną przez Szefa

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

2.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przekazuje, na wniosek Prezesa Urzędu, ocenę

stopnia zagrożenia terrorystycznego w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku.

1.

Zarządzający lotniskiem wyznacza strefę ogólnodostępną, strefę operacyjną, strefę

zastrzeżoną i część krytyczną strefy zastrzeżonej oraz w stosownych przypadkach strefę

wydzieloną oraz granice między tymi strefami wraz z przejściami, które są zamieszczane

w programie ochrony lotniska.

2.

Zarządzający lotniskiem informuje Prezesa Urzędu, Policję, Straż Graniczną i Służbę Celną

3.

Zmiany tymczasowe, o których mowa w ust. 2, obejmujące okres nie dłuższy niż 90 dni,

nie wymagają zamieszczania w programie ochrony lotniska.

1.

Dostęp do strefy operacyjnej, strefy zastrzeżonej i części krytycznej strefy zastrzeżonej

jest kontrolowany zgodnie z pkt 1.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Za kontrolę dostępu do stref, o których mowa w ust. 1, w tym sprawowanie nadzoru nad

funkcjonowaniem systemu przepustkowego, odpowiada zarządzający lotniskiem.

1.

Kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się jako kartę

1)

czasową;

2)

jednorazową.

2.

Kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje osobie zainteresowanej zarządzający

lotniskiem.

3.

Zarządzający lotniskiem prowadzi ewidencję wydanych czasowych kart identyfikacyjnych

portu lotniczego w formie elektronicznej zawierającą następujące informacje: imię

i nazwisko, numer PESEL - o ile nadano, serię i nr dokumentu tożsamości posiadacza,

nazwę instytucji wnioskującej o wydanie karty identyfikacyjnej, przy zatrudnieniu

czasowym podanie okresu, na który została zawarta umowa o pracę, a w przypadku obcokrajowców

dodatkowo datę urodzenia, numer i datę ważności wizy i pozwolenia na pracę. Dane te

są przechowywane w ewidencji wydanych kart identyfikacyjnych portu lotniczego przez

okres, na jaki została wydana karta identyfikacyjna.

1.

Czasową kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się na wniosek osoby zainteresowanej

złożony w formie pisemnej.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien być potwierdzony

1)

w przypadku osoby pracującej lub ubiegającej się o zatrudnienie - przez pracodawcę,

u którego wnioskodawca jest zatrudniony lub ubiega się o zatrudnienie;

2)

w przypadku osoby świadczącej pracę na podstawie umowy cywilnoprawnej - przez zleceniodawcę

albo zamawiającego dzieło;

3)

w przypadku funkcjonariuszy służb państwowych oraz żołnierzy lub pracowników Straży

Granicznej, Policji i Służby Celnej

4)

w przypadku członków misji dyplomatycznych akredytowanych w Rzeczypospolitej Polskiej

- przez Protokół Dyplomatyczny Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest poddawany sprawdzeniu przez zarządzającego lotniskiem

pod względem zgodności wskazanych w nim stref dostępu z miejscem wykonywania obowiązków

służbowych.

1.

Czasową kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się po odbyciu przez wnioskodawcę

jednego ze szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, o których mowa w pkt 11.2.3-11.2.6

i pkt 11.5.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, lub szkolenia audytorów krajowych

i audytorów wewnętrznych kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego,

o których mowa w KPS, oraz po zapoznaniu z instrukcją przepustkową i procedurami zgłaszania

obowiązującymi w danym porcie lotniczym. Zapoznanie z instrukcją przepustkową i procedurami

zgłaszania obowiązującymi w danym porcie lotniczym przeprowadza zarządzający portem

lotniczym.

2.

Osoby mające samodzielny dostęp do stref zastrzeżonych oraz części krytycznych stref

zastrzeżonych przechodzą szkolenia, o których mowa w ust. 1, nie rzadziej niż raz

na 3 lata.

1.

Czasowa karta identyfikacyjna portu lotniczego zawiera co najmniej dane, o których

mowa w pkt 1.2.5.1 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, oraz zabezpieczenie przed

jej podrobieniem lub przerobieniem.

2.

Karta, o której mowa w ust. 1, dla funkcjonariuszy Straży Granicznej, Policji i Służby Celnej

1.

Czasowa karta identyfikacyjna portu lotniczego jest zwracana zarządzającemu lotniskiem

przez osobę, której została wystawiona, niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie

2 dni roboczych od dnia wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w pkt 1.2.3.5 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998.

2.

W przypadku braku możliwości zachowania terminu, o którym mowa w ust. 1, czasowa karta

identyfikacyjna portu lotniczego jest zwracana niezwłocznie po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej

zachowanie tego terminu. Osoba odpowiedzialna za dokonanie czynności, o której mowa

w ust. 1, jest obowiązana niezwłocznie powiadomić zarządzającego lotniskiem o braku

możliwości zachowania terminu, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 1, oraz braku powiadomienia,

o którym mowa w ust. 2, zarządzający lotniskiem powiadamia o tym fakcie Straż Graniczną

lub Policję, przekazując dane, o których mowa w pkt 1.2.5.1 załącznika do rozporządzenia

2015/1998.

4.

W przypadku, o którym mowa w pkt 1.2.3.6 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, osoba,

na którą została wystawiona czasowa karta identyfikacyjna portu lotniczego, powiadamia

o tym fakcie zarządzającego lotniskiem. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się.

1.

Jednorazową kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się na wniosek osoby zainteresowanej,

na okres nie dłuższy niż 24 godziny.

2.

Jednorazową kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się po sprawdzeniu dokumentu

tożsamości osoby ubiegającej się o tę kartę i potwierdzeniu celu wizyty.

3.

Jednorazową kartę identyfikacyjną portu lotniczego wydaje się niezwłocznie na wniosek

osoby upoważnionej do kontroli działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorców

w zakresie usług ochrony osób i mienia, realizujących na terenie lotniska zadania

na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego, po okazaniu legitymacji służbowej i imiennego

upoważnienia.

4.

Jednorazowa karta identyfikacyjna portu lotniczego zawiera co najmniej

1)

numer karty identyfikacyjnej;

2)

datę jej ważności;

3)

oznaczenie, przy użyciu kolorów lub liter, obszarów i stref, do których jej posiadacz

ma dostęp;

4)

napisy: „GOŚĆ” i „VISITOR”.

5.

Osoby posiadające jednorazową kartę identyfikacyjną portu lotniczego podlegają eskorcie,

zgodnie z pkt 1.2.7 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

6.

Zarządzający lotniskiem może w programie ochrony lotniska określić obowiązek zwrotu

jednorazowej karty identyfikacyjnej portu lotniczego po zakończeniu czynności, które

były celem wizyty.

1.

Kartę identyfikacyjną członka załogi wydaje przewoźnik lotniczy osobie, co do której

komendant oddziału Straży Granicznej udzielił informacji o braku negatywnych przesłanek

do jej wydania.

2.

Funkcję karty identyfikacyjnej członka załogi pełni również certyfikat CMC wydany

przez Prezesa Urzędu, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 189a ust. 2

ustawy.

3.

W razie wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w pkt 1.2.3.5 załącznika do rozporządzenia

2015/1998, do karty identyfikacyjnej członka załogi przepisy § 22 stosuje się odpowiednio.

1.

Przez kartę identyfikacyjną, o której mowa w pkt 1.2.2.2 lit. d załącznika do rozporządzenia

2015/1998, rozumie się certyfikat inspektora lotnictwa cywilnego wydany przez Prezesa

Urzędu, zgodnie z przepisami Załącznika 9 do Konwencji. Prezes Urzędu udostępnia zarządzającym

lotniskami informację o wydanych certyfikatach.

2.

Certyfikat inspektora lotnictwa cywilnego wydany przez Prezesa Urzędu upoważnia do

eskortowania osób, zgodnie z pkt 1.2.7.3 lit. b-d załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

3.

Przez kartę identyfikacyjną, o której mowa w pkt 1.2.2.2 lit. e załącznika do rozporządzenia

2015/1998, rozumie się legitymację służbową żołnierzy i funkcjonariuszy Policji, Straży

Granicznej, Służby Celnej Biura Ochrony Rządu

4.

Na podstawie legitymacji służbowych, o których mowa w ust. 3, dostęp do strefy zastrzeżonej

jest możliwy wyłącznie w asyście osoby posiadającej czasową kartę identyfikacyjną

danego portu lotniczego.

1.

Wjazd pojazdu do strefy operacyjnej, strefy zastrzeżonej oraz części krytycznej strefy

zastrzeżonej jest dopuszczalny wyłącznie dla pojazdu posiadającego przepustkę uprawniającą

do wjazdu do tych stref.

2.

Wymóg, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy pojazdu biorącego udział w akcji ratowniczej

na terenie lotniska, w szczególności w sytuacjach ratowania życia lub zdrowia ludzkiego.

3.

Przepustkę, o której mowa w ust. 1, umieszcza się na przedniej szybie pojazdu.

1.

Przepustkę dla pojazdu, zgodnie z pkt 1.2.6 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

wydaje się jako przepustkę

1)

czasową;

2)

jednorazową.

2.

Przepustkę dla pojazdu wydaje zarządzający lotniskiem.

3.

Przepustkę dla pojazdu służbowego Urzędu wydaje Prezes Urzędu.

4.

Prezes Urzędu przekazuje informacje do zarządzających lotniskami o wydanych lub wycofanych

przepustkach dla pojazdów służbowych Urzędu.

5.

Przepustka dla pojazdu zawiera co najmniej dane, o których mowa w pkt 1.2.6.2 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998, oraz zabezpieczenie przed jej podrobieniem lub przerobieniem.

1.

Czasową przepustkę dla pojazdu wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu złożony

w formie pisemnej.

2.

Czasową przepustkę dla pojazdów służbowych Policji, Straży Granicznej, Służby Celnej Biura Ochrony Rządu

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest poddawany sprawdzeniu przez zarządzającego lotniskiem

pod względem zgodności wskazanych w nim stref dostępu z miejscem wykonywania obowiązków

służbowych.

1.

Czasową przepustkę dla pojazdu zwraca się podmiotowi wydającemu niezwłocznie, jednak

nie później niż w terminie 2 dni roboczych od dnia wystąpienia zdarzenia, o którym

mowa w pkt 1.2.6.5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

W razie wystąpienia zdarzenia, o którym mowa w pkt 1.2.6.5 załącznika do rozporządzenia

2015/1998, do czasowej przepustki dla pojazdu przepisy § 22 stosuje się odpowiednio.

1.

Jednorazową przepustkę dla pojazdu wydaje się na wniosek osoby zainteresowanej na

okres nie dłuższy niż 24 godziny.

2.

Jednorazową przepustkę dla pojazdu wydaje się po sprawdzeniu dokumentu tożsamości

osoby ubiegającej się o tę przepustkę i potwierdzeniu celu wizyty.

3.

Jednorazowa przepustka dla pojazdu zawiera dane, o których mowa w pkt 1.2.6.2 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998, oraz napisy: „GOŚĆ” i „VISITOR”.

4.

Pojazdy posiadające jednorazową przepustkę dla pojazdu podlegają eskorcie zgodnie

z pkt 1.2.7 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

5.

Zarządzający lotniskiem może w programie ochrony lotniska określić obowiązek zwrotu

jednorazowej przepustki dla pojazdu po zakończeniu obowiązków służbowych w chwili

opuszczenia strefy zastrzeżonej.

6.

Jednorazową przepustkę dla pojazdów służbowych Biura Ochrony Rządu

1.

Zarządzający lotniskiem wydaje instrukcję przepustkową, w której określa w szczególności

1)

rodzaje kart identyfikacyjnych portu lotniczego i przepustek dla pojazdów oraz ich

wzory;

2)

warunki i tryb występowania o uzyskanie karty identyfikacyjnej portu lotniczego lub

przepustki dla pojazdu;

3)

tryb przyznawania karty identyfikacyjnej portu lotniczego lub przepustki dla pojazdu;

4)

sposób użytkowania karty identyfikacyjnej portu lotniczego lub przepustki dla pojazdu;

5)

sposób postępowania w przypadku utraty karty identyfikacyjnej portu lotniczego lub

przepustki dla pojazdu;

6)

sposób postępowania w przypadku naruszenia postanowień tej instrukcji.

2.

Instrukcja przepustkowa lotniska stanowi załącznik do programu ochrony tego lotniska.

1.

Przed wydaniem upoważnienia do dostępu bez eskorty do strefy zastrzeżonej lub podjęciem

obowiązków, o których mowa w pkt 11.1.1 oraz 11.1.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

każda osoba jest obowiązana pozytywnie przejść sprawdzenie przeszłości obejmujące

1)

ustalenie tożsamości osoby na podstawie dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

informacje z rejestrów karnych ze wszystkich państw pobytu, w rozumieniu pkt 11.0.3

załącznika do rozporządzenia 2015/1998, z co najmniej 5 poprzedzających lat albo uzyskanie

informacji o braku negatywnych przesłanek na podstawie art. 188a ust. 4 ustawy;

3)

informacje o zatrudnieniu i kształceniu oraz o wszystkich okresach przerw w zatrudnieniu

i kształceniu z co najmniej 5 poprzedzających lat.

2.

Sprawdzenie przeszłości, o którym mowa w ust. 1, realizuje zarządzający lotniskiem

w stosunku do osoby ubiegającej się o czasową kartę identyfikacyjną portu lotniczego

oraz przewoźnik lotniczy w stosunku do osoby ubiegającej się o kartę identyfikacyjną

członka załogi, z zastrzeżeniem osób, o których mowa w § 19 ust. 2 pkt 3, w stosunku

do których nie dokonuje się takiego sprawdzenia.

3.

Wobec osoby wyznaczonej do pełnienia obowiązków, o których mowa w pkt 11.1.1 oraz

11.1.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, która nie podlega sprawdzeniu z tytułu

ubiegania się o dokument, o którym mowa w ust. 2, sprawdzenie przeszłości realizuje

podmiot, na rzecz którego osoba ta będzie wykonywać obowiązki.

4.

Sprawdzenie przeszłości jest powtarzane nie rzadziej niż raz na 5 lat.

Kontrolę bezpieczeństwa osób niebędących pasażerami i przenoszonych przez te osoby

przedmiotów oraz sprawdzenie pojazdów udających się do strefy zastrzeżonej oraz do

części krytycznej strefy zastrzeżonej wykonuje zarządzający lotniskiem przy pomocy

służby ochrony lotniska, zgodnie z pkt 1.3 i 1.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

częścią A, B i D załącznika do rozporządzenia 272/2009 oraz z pkt 1.3 i 1.4 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008.

1.

Kontroli bezpieczeństwa oraz sprawdzenia, o których mowa w § 33, nie stosuje się wobec

osób i pojazdów, których zadaniem jest reagowanie na nagłe przypadki poważnego zagrożenia

życia ludzkiego lub mienia, w przypadku prowadzenia akcji ratowniczej na terenie lotniska,

w szczególności w sytuacji ratowania życia lub zdrowia ludzkiego.

2.

Z kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w § 33, są zwolnieni posiadający kartę identyfikacyjną

portu lotniczego

1)

pracownicy i funkcjonariusze Straży Granicznej, funkcjonariusze Policji, Służby Celnej Biura Ochrony Rządu

2)

pracownicy wewnętrznej służby ochrony zarządzającego lotniskiem,

3)

osoby upoważnione na podstawie odrębnych przepisów przez ministra właściwego do spraw

wewnętrznych do wykonywania kontroli działalności gospodarczej dotyczącej usług ochrony

osób i mienia wykonywanej przez przedsiębiorców realizujących na terenie lotniska

zadania na rzecz ochrony lotnictwa cywilnego,

4)

strażacy pełniący służbę lub zatrudnieni w lotniskowej służbie ratowniczo-gaśniczej,

5)

kwalifikowani pracownicy ochrony fizycznej zatrudnieni w służbie ochrony lotniska,

którzy zgodnie z planem ochrony, o którym mowa w art. 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, realizując zadania w strefie zastrzeżonej lotniska, zostali wyposażeni w broń palną

- podczas wykonywania zadań i obowiązków służbowych na lotnisku.

3.

Z kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w § 33, są zwolnieni członkowie Państwowej

Komisji Badania Wypadków Lotniczych, zwanej dalej „Komisją”, oraz osoby działające

z upoważnienia Komisji, a także przenoszone przez nich przedmioty, podczas wykonywania

czynności, o których mowa w art. 136 ustawy, w przypadku gdy są oni eskortowani przez

osobę, o której mowa w pkt 1.2.7.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

4.

Przed wejściem do stref, o których mowa w § 33, członkowie Komisji okazują legitymację

członka Komisji, a osoby działające z upoważnienia Komisji okazują upoważnienie. Wzór

legitymacji członka Komisji oraz wzór upoważnienia dla osób działających z upoważnienia

Komisji, określają przepisy wydane na podstawie art. 136 ust. 4 ustawy.

5.

Z kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w § 33, są zwolnieni posiadacze certyfikatu

inspektora lotnictwa cywilnego wydanego przez Prezesa Urzędu, podczas wykonywania

zadań i obowiązków służbowych na lotnisku.

6.

Ze sprawdzenia, o którym mowa w § 33, są zwolnione pojazdy Urzędu posiadające przepustki,

o których mowa w § 27 ust. 3.

7.

Ze sprawdzenia, o którym mowa w § 33, są zwolnione pojazdy posiadające przepustki

do danego lotniska: Policji, Straży Granicznej, Służby Celnej Biura Ochrony Rządu

8.

Ze sprawdzenia, o którym mowa w § 33, są zwolnione pojazdy członków Komisji oraz osób

działających z upoważnienia Komisji wraz ze specjalistycznym wyposażeniem tych pojazdów,

podczas wykonywania czynności, o których mowa w art. 136 ustawy, w przypadku gdy pojazdy

te są eskortowane w sposób, o którym mowa w pkt 1.2.7.4 załącznika do rozporządzenia

2015/1998.

9.

Zarządzający lotniskami przekazują do Prezesa Urzędu do końca stycznia każdego roku

dane dotyczące liczby i kategorii

1)

osób podlegających zwolnieniu z kontroli bezpieczeństwa oraz

2)

pojazdów podlegających zwolnieniu ze sprawdzenia

- w danym porcie lotniczym.

10.

Prezes Urzędu zgodnie z pkt 1.3.2.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 przekazuje

do Komisji Europejskiej dane dotyczące liczby i kategorii osób oraz pojazdów podlegających

zwolnieniu odpowiednio z kontroli bezpieczeństwa oraz sprawdzenia.

11.

Służba ochrony lotniska nie wpuszcza do strefy zastrzeżonej i części krytycznej strefy

zastrzeżonej osoby odmawiającej poddania się kontroli bezpieczeństwa, o której mowa

w § 33.

12.

Nie dokonuje się kontroli bezpieczeństwa wobec osoby naruszającej warunki bezpieczeństwa

lotniska i niebędącej pasażerem, która podlega eskorcie przez funkcjonariuszy i żołnierzy,

upoważnionych do eskortowania zgodnie z pkt 1.2.7.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

Przedmioty zabronione do wnoszenia na teren strefy zastrzeżonej, o których mowa w

dodatku 1-A załącznika do rozporządzenia 2015/1998, mogą być wnoszone na teren strefy

zastrzeżonej przez personel przewoźnika lotniczego, zarządzającego lotniskiem oraz

przedstawicieli innych podmiotów wykonujących obowiązki służbowe lub prowadzących

działalność w strefie zastrzeżonej, o ile jest to niezbędne do zapewnienia funkcjonowania

tych podmiotów. Wnoszenie tych przedmiotów odbywa się zgodnie z postanowieniami instrukcji

przepustkowej lotniska.

1.

Zarządzający lotniskiem jest odpowiedzialny za nadzór, patrole i inne kontrole fizyczne

prowadzone zgodnie z pkt 1.5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 i z pkt 1.5 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008 oraz w sposób określony w programie ochrony lotniska.

2.

Zarządzający lotniskiem

1)

ustala w programie ochrony lotniska, w porozumieniu ze Strażą Graniczną i Policją

a)

częstotliwość i środki stosowania nadzoru oraz patrolowania strefy zastrzeżonej, ogrodzenia

zewnętrznego i obszarów do nich przyległych przez właściwą służbę ochrony,

b)

częstotliwość i środki stosowania nadzoru oraz patrolowania strefy ogólnodostępnej,

w celu wykluczenia możliwości pozostawienia przedmiotów, które mogą stanowić potencjalne

zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia;

2)

zapewnia

a)

utrzymanie w dobrym stanie technicznym ogrodzenia wokół lotniska oraz innych barier

technicznych oddzielających strefę ogólnodostępną, strefę operacyjną, strefę zastrzeżoną

oraz część krytyczną strefy zastrzeżonej,

b)

ochronę przejść ze strefy ogólnodostępnej do strefy zastrzeżonej przed dostępem osób

nieuprawnionych oraz przedostaniem się przedmiotów mogących stanowić zagrożenie dla

transportu lotniczego,

c)

patrolowanie strefy zastrzeżonej i kontrolowanie strefy ogólnodostępnej,

d)

możliwość doraźnego i szybkiego ograniczenia dostępu do strefy ogólnodostępnej.

W celu obsługi lotów, o których mowa w art. 1 rozporządzenia 1254/2009, ochrona stref

wydzielonych jest realizowana przez zarządzającego lotniskiem w porozumieniu z Policją,

a w przypadku portu lotniczego, w którym znajduje się lotnicze przejście graniczne

- ze Strażą Graniczną.

1.

Przewoźnik lotniczy zapewnia ochronę eksploatowanego przez siebie statku powietrznego,

zgodnie z pkt 3 załącznika I do rozporządzenia 300/2008, częścią D załącznika do rozporządzenia

272/2009 oraz pkt 3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Ochrona statku powietrznego, o której mowa w ust. 1, polega na

1)

przeszukaniu statku powietrznego;

2)

zabezpieczeniu statku powietrznego.

1.

Przeszukanie statku powietrznego jest realizowane przez przewoźnika lotniczego, zgodnie

z pkt 3.1 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Przewoźnik lotniczy może zawrzeć z zarządzającym lotniskiem, agentem obsługi naziemnej

lub innym podmiotem umowę, na podstawie której podmioty te wykonują przeszukanie statku

powietrznego w jego imieniu.

1.

Zabezpieczenie statku powietrznego jest realizowane przez przewoźnika lotniczego,

zgodnie z pkt 3.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Przewoźnik lotniczy może zawrzeć z zarządzającym lotniskiem, agentem obsługi naziemnej

lub innym podmiotem umowę, na podstawie której podmioty te wykonują zabezpieczenie

statku powietrznego w jego imieniu.

Pasażerów oraz ich bagaż kabinowy poddaje się kontroli bezpieczeństwa, zgodnie z pkt

4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, częścią A załącznika do rozporządzenia 272/2009

oraz pkt 4 załącznika I do rozporządzenia 300/2008.

1.

Kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w § 41, nie stosuje się w przypadku prowadzenia

akcji ratowniczej na terenie lotniska, w szczególności w sytuacji ratowania życia

lub zdrowia ludzkiego.

2.

Służba ochrony lotniska nie wpuszcza do strefy zastrzeżonej oraz części krytycznej

strefy zastrzeżonej osoby odmawiającej poddania się kontroli, o której mowa w § 41.

1.

W punkcie przeprowadzania kontroli bezpieczeństwa pasażerów i bagażu kabinowego, w

którym jest wykorzystywane urządzenie rentgenowskie do kontroli bezpieczeństwa tego

bagażu, znajduje się jednocześnie co najmniej 3 operatorów kontroli bezpieczeństwa,

z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

Osoba obsługująca urządzenie rentgenowskie wykonuje czynności związane z oceną obrazów

na monitorze urządzenia rentgenowskiego bez przerwy nie dłużej niż 20 minut. Przerwa

pomiędzy kolejną oceną obrazów na monitorze urządzenia rentgenowskiego nie powinna

być krótsza niż 10 minut.

3.

W przypadku zmniejszonego natężenia ruchu w punkcie, o którym mowa w ust. 1, liczba

operatorów może ulec stosownemu zmniejszeniu do poziomu gwarantującego zapewnienie

bezpieczeństwa.

1.

Sprzęt ułatwiający podróżowanie mający istotny wpływ na zdrowie lub życie pasażera

lub zapewniający komfort podróży wykorzystywany przez osoby z ograniczoną możliwością

poruszania się poddaje się w miarę możliwości kontroli jako bagaż kabinowy.

2.

Przewoźnik lotniczy informuje osobę z ograniczoną możliwością poruszania się o czasie

niezbędnym do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1.

1.

Kontrolę bezpieczeństwa pasażerów przeprowadza się w sposób uniemożliwiający fizyczne

kontaktowanie się pasażerów skontrolowanych z pasażerami oczekującymi na kontrolę.

2.

Separację pasażerów, o której mowa w ust. 1, zapewnia się przy użyciu środków osobowych

lub barier technicznych.

1.

Członkowie misji dyplomatycznych i konsularnych oraz osoby zrównane z nimi na podstawie

porozumień międzynarodowych, zwani dalej „dyplomatami”, są poddawani kontroli bezpieczeństwa,

o której mowa w § 41.

2.

Kontroli, o której mowa w § 41, nie poddaje się

1)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka Senatu, Marszałka Sejmu, Prezesa Rady

Ministrów, wicemarszałków Senatu, wicemarszałków Sejmu, członków Rady Ministrów, a

także wszystkich tych osób, którym towarzyszy ochrona służb państwowych;

2)

członków delegacji oficjalnych, wymienionych na potwierdzonych listach zaproszonych

gości, składających wizyty na zaproszenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Marszałka

Senatu, Marszałka Sejmu, Prezesa Rady Ministrów oraz członków Rady Ministrów;

3)

funkcjonariuszy jednostek organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Prezesa

Rady Ministrów, ministra właściwego do spraw wewnętrznych oraz żołnierzy Żandarmerii

Wojskowej, w czasie wykonywania czynności związanych z zapewnieniem ochrony osób,

o których mowa w pkt 1 i 2.

W odniesieniu do pasażera potencjalnie uciążliwego stosuje się środki ochrony, zgodnie

z pkt 4.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

1.

O zamiarze przewozu pasażera potencjalnie uciążliwego powiadamia na piśmie przewoźnika

lotniczego organ zlecający przewóz takiego pasażera.

2.

W uzasadnionych przypadkach powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, może być dokonane

w formie innej niż pisemna, za pomocą dostępnych środków łączności. Powiadomienie

takie wymaga potwierdzenia na piśmie niezwłocznie po ustaniu okoliczności uniemożliwiających

jego dokonanie w formie pisemnej.

3.

Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje określone w pkt 4.3.2 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998, a także rodzaj niezbędnej ochrony.

1.

Przewoźnik lotniczy może uzależnić dopuszczenie do przewozu pasażera potencjalnie

uciążliwego od zapewnienia przez Policję, Straż Graniczną lub inną służbę państwową

eskorty tego pasażera.

2.

O liczebności eskorty decyduje służba zapewniająca eskortę na podstawie analizy zagrożenia

ze strony osób eskortowanych.

Przed wejściem na pokład statku powietrznego pasażera potencjalnie uciążliwego i jego

bagaż poddaje się kontroli bezpieczeństwa, o której mowa w § 41.

1.

Eskortowanego pasażera potencjalnie uciążliwego wprowadza się na pokład statku powietrznego

przed innymi pasażerami.

2.

Eskortowanego pasażera potencjalnie uciążliwego wyprowadza się po opuszczeniu pokładu

statku powietrznego przez innych pasażerów.

Na pokładzie statku powietrznego wobec pasażera potencjalnie uciążliwego stosuje się

w szczególności następujące środki ochrony

1)

umieszcza się z dala od wyjść awaryjnych;

2)

nie podaje się alkoholu;

3)

eskorcie pasażera potencjalnie uciążliwego zapewnia się stały kontakt z załogą statku

powietrznego;

4)

o przewozie pasażera potencjalnie uciążliwego nie informuje się innych pasażerów.

Kontroli bezpieczeństwa bagażu kabinowego nie stosuje się w odniesieniu do osób, o

których mowa w § 46 ust. 2.

1.

Z bagażu kabinowego pasażera usuwa się przedmioty zabronione do wnoszenia na teren

strefy zastrzeżonej i przewozu w bagażu kabinowym, o których mowa w dodatku 4-C załącznika

do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Pasażera odmawiającego usunięcia z bagażu kabinowego przedmiotu, o którym mowa w ust.

1, nie wpuszcza się do strefy zastrzeżonej i na pokład statku powietrznego.

3.

Przedmioty zabronione do przewozu w bagażu kabinowym, o ile nie są zabronione do przewozu

w bagażu rejestrowanym, mogą być

1)

umieszczone przez pasażera w bagażu rejestrowanym podczas trwania odprawy biletowo-bagażowej

lub

2)

oznakowane przez przewoźnika lotniczego jako bagaż rejestrowany i skierowane do luku

bagażowego w trakcie kontroli bezpieczeństwa pasażerów i bagażu kabinowego, lub

3)

przechowane na lotnisku za opłatą, w przeznaczonym do tego celu pomieszczeniu, do

czasu zgłoszenia się po ich odbiór pasażera, lub

4)

po usunięciu z bagażu kabinowego umieszczone w specjalnie do tego celu przeznaczonym

pojemniku i zniszczone na koszt przewoźnika lotniczego lub zarządzającego lotniskiem.

4.

Warunki przechowania, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, ustala zarządzający lotniskiem.

5.

Pojemnik, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, powinien uniemożliwiać dostęp do jego wnętrza

osobom nieuprawnionym przez

1)

umieszczenie go w strefie zastrzeżonej, w punkcie kontroli bezpieczeństwa pasażerów

i bagażu kabinowego;

2)

zastosowanie odpowiednich rozwiązań konstrukcyjnych.

Przewoźnik lotniczy przekazuje do wiadomości publicznej informacje o przedmiotach

zabronionych do wnoszenia na teren strefy zastrzeżonej i przewozu w bagażu kabinowym,

o których mowa w dodatku 4-C załącznika do rozporządzenia 2015/1998, w momencie dokonywania

rezerwacji oraz w punktach odprawy biletowo-bagażowej, a zarządzający lotniskiem -

w punktach kontroli bezpieczeństwa.

Zgoda, o której mowa w pkt 4.4.2 lit. a załącznika do rozporządzenia 2015/1998, na

wniesienie do stref zastrzeżonych lotniska lub na pokład statku powietrznego przedmiotów

wymienionych w dodatku 4-C tego załącznika jest wydawana przez Prezesa Urzędu na umotywowany

wniosek.

1.

Bagaż kabinowy i rejestrowany dyplomatów jest poddawany kontroli bezpieczeństwa, o

której mowa w § 41 i § 58.

2.

Nie poddaje się kontroli bezpieczeństwa przesyłek stanowiących pocztę dyplomatyczną

pod warunkiem, że są spełnione wymogi Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych, sporządzonej w Wiedniu dnia 18

kwietnia 1961 r.

(Dz. U. z 1965 r. poz. 232).

3.

W przypadku podejrzenia, że zawartość przesyłki stanowiącej pocztę dyplomatyczną może

posłużyć popełnieniu aktu bezprawnej ingerencji w lotnictwie cywilnym, odmawia się

jej przewozu.

1.

Bagaż rejestrowany poddaje się kontroli bezpieczeństwa, zgodnie z pkt 5 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008, częścią A załącznika do rozporządzenia 272/2009 oraz

pkt 5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Realizując kontrolę bezpieczeństwa przy użyciu urządzenia rentgenowskiego, stosuje

się § 43 ust. 2.

3.

Nie dopuszcza się przewozu w bagażu rejestrowanym pasażera przedmiotów, o których

mowa w dodatku 5-B załącznika do rozporządzenia 2015/1998. Przepis § 55 stosuje się

odpowiednio.

Bagaż rejestrowany podlega ochronie przed nieuprawnionym dostępem, zgodnie z pkt 5.2

załącznika I do rozporządzenia 300/2008 oraz pkt 5.2 załącznika do rozporządzenia

2015/1998.

Jeżeli przewoźnik lotniczy nie jest w stanie stwierdzić, czy bagaż rejestrowany bez

właściciela został oddzielony od pasażera z przyczyn niezależnych od pasażera lub

został poddany środkom kontroli w zakresie ochrony, zgodnie z pkt 5.3.2 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008, bagaż jest poddawany kontroli bezpieczeństwa, zgodnie

z wymogami pkt 5.3.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

1.

Ładunki i poczta podlegają środkom kontroli w zakresie ochrony, zgodnie z pkt 6 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008, częścią F załącznika do rozporządzenia 272/2009 oraz

pkt 6 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Środki kontroli w zakresie ochrony, o których mowa w ust. 1, są zapewniane przez

1)

zarejestrowanego agenta, wyznaczonego zgodnie z art. 186c ustawy oraz z uwzględnieniem

przepisów pkt 6.3.1.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998;

2)

znanego nadawcę, wyznaczonego zgodnie z art. 186e ustawy oraz z uwzględnieniem przepisów

pkt 6.4.1.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998;

3)

uznanego nadawcę.

3.

Czynności kontroli, o której mowa w pkt 6.2.1 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

wykonuje operator kontroli bezpieczeństwa lub zespół z PWMW. Realizując kontrolę bezpieczeństwa

przy użyciu urządzenia rentgenowskiego, stosuje się § 43 ust. 2.

4.

Osoba, o której mowa w pkt 6.3.1.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, jest odpowiedzialna

w imieniu zarejestrowanego agenta za wyznaczenie użytkowników „Bazy danych zarejestrowanych

agentów i znanych nadawców WE”, realizujących zadanie, o którym mowa w pkt 6.3.2.1

załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

1.

W przypadku wyznaczenia uznanego nadawcy, o którym mowa w pkt 6.5 załącznika do rozporządzenia

2015/1998, zarejestrowany agent przekazuje informację na ten temat Prezesowi Urzędu

wraz z podaniem nazwy i adresu uznanego nadawcy oraz rodzaju prowadzonej przez niego

działalności.

2.

Zarejestrowany agent na żądanie Prezesa Urzędu udostępnia bazę danych, o której mowa

w pkt 6.5.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu lub zarejestrowany agent stwierdzi, zgodnie z pkt 6.5.5

1.

Materiały i poczta służbowa przewoźnika lotniczego przed umieszczeniem na pokładzie

statku powietrznego podlegają środkom kontroli w zakresie ochrony, zgodnie z pkt 7

załącznika I do rozporządzenia 300/2008, częścią G załącznika do rozporządzenia 272/2009

oraz pkt 7 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Materiały przewoźnika lotniczego stosowane do przetwarzania informacji o pasażerach

i bagażu są chronione przez przewoźnika lotniczego, zgodnie z pkt 7.2 załącznika do

rozporządzenia 2015/1998.

1.

Zaopatrzenie pokładowe podlega środkom kontroli w zakresie ochrony, zgodnie z pkt

8 załącznika I do rozporządzenia 300/2008, częścią H załącznika do rozporządzenia

272/2009 oraz pkt 8 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Za kontrolę bezpieczeństwa, o której mowa w pkt 8.1 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

jest odpowiedzialny zarejestrowany dostawca zaopatrzenia pokładowego, wyznaczony zgodnie

z art. 186d ust. 1 ustawy oraz z uwzględnieniem przepisów pkt 8.1.3.2 załącznika do

rozporządzenia 2015/1998, lub zarządzający lotniskiem.

1.

Przedsiębiorstwo, któremu podmiot zapewnia dostawy zaopatrzenia pokładowego, jednak

nie bezpośrednio na pokład statku powietrznego, wyznacza ten podmiot jako znanego

dostawcę zaopatrzenia pokładowego, zgodnie z pkt 8.1.4 załącznika do rozporządzenia

2015/1998. Znani dostawcy zaopatrzenia pokładowego zostają wyznaczeni po zatwierdzeniu

1)

adekwatności i kompletności programu ochrony w odniesieniu do pkt 8.1.5 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998 oraz

2)

wdrożenia programu ochrony bez nieprawidłowości.

2.

W przypadku wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorstwo informuje Prezesa

Urzędu o wyznaczeniu znanego dostawcy zaopatrzenia pokładowego wraz z podaniem nazwy

i adresu podmiotu oraz rodzaju realizowanych dostaw.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu lub przedsiębiorstwo, któremu znany dostawca zaopatrzenia pokładowego

zapewnia dostawy, stwierdzi, zgodnie z pkt 8.1.4.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

że znany dostawca zaopatrzenia pokładowego nie spełnia nałożonych na niego wymogów

w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, przedsiębiorstwo, któremu znany dostawca zaopatrzenia

pokładowego zapewnia dostawy, niezwłocznie cofa temu dostawcy status znanego dostawcy

zaopatrzenia pokładowego. Przedsiębiorstwo, któremu znany dostawca zaopatrzenia pokładowego

zapewnia dostawy, niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu o cofnięciu statusu znanego

nadawcy.

1.

Zaopatrzenie portu lotniczego podlega środkom kontroli w zakresie ochrony, zgodnie

z pkt 9 załącznika I do rozporządzenia 300/2008, częścią H załącznika do rozporządzenia

272/2009 oraz pkt 9 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Kontrolę bezpieczeństwa, o której mowa w pkt 9.1 załącznika do rozporządzenia 2015/1998,

wykonuje służba ochrony lotniska.

W momencie oględzin zaopatrzenia portu lotniczego, o których mowa w pkt 9.1.1.3 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998, w przypadku stwierdzenia oznak naruszenia zaopatrzenia

personel punktu sprzedaży informuje niezwłocznie o tym fakcie służbę ochrony lotniska.

1.

Zarządzający lotniskiem wyznacza znanych dostawców zaopatrzenia portu lotniczego zgodnie

z pkt 9.1.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998. Wszyscy znani dostawcy zaopatrzenia

portu lotniczego zostają wyznaczeni po

1)

zatwierdzeniu przez zarządzającego lotniskiem adekwatności i kompletności programu

ochrony w odniesieniu do pkt 9.1.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz

2)

sprawdzeniu wdrożenia programu ochrony bez nieprawidłowości.

2.

W przypadku wyznaczenia znanego dostawcy zaopatrzenia portu lotniczego zarządzający

lotniskiem informuje Prezesa Urzędu o wyznaczeniu wraz z podaniem nazwy i adresu podmiotu

oraz rodzaju realizowanych dostaw.

3.

Jeżeli Prezes Urzędu lub zarządzający lotniskiem stwierdzi, zgodnie z pkt 9.1.3.3

załącznika do rozporządzenia 2015/1998, że znany dostawca zaopatrzenia portu lotniczego

nie spełnia nałożonych na niego wymogów w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, zarządzający

lotniskiem niezwłocznie cofa dostawcy status znanego dostawcy zaopatrzenia portu lotniczego.

Zarządzający lotniskiem niezwłocznie informuje Prezesa Urzędu o cofnięciu statusu

znanego dostawcy zaopatrzenia portu lotniczego.

Środki ochrony podczas lotu realizuje się zgodnie z pkt 10 załącznika I do rozporządzenia

300/2008.

Szkolenie w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego realizuje się zgodnie z pkt 11 załącznika

I do rozporządzenia 300/2008, częścią J załącznika do rozporządzenia 272/2009, pkt

11 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz przepisami wydanymi na podstawie art.

189 ust. 3 ustawy.

Wymagania bezpieczeństwa wobec sprzętu stosowanego do ochrony lotnictwa cywilnego

są określone w pkt 12 załącznika I do rozporządzenia 300/2008 oraz w pkt 12 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998.

Sprzęt stosowany do ochrony lotnictwa cywilnego podlega testowaniu według metodologii

określonej przez producenta. Osoba przeprowadzająca czynność testowania urządzenia

odnotowuje ten fakt oraz wynik testu w dokumentacji wewnętrznej. Częstotliwość testowania

zostanie każdorazowo ustalona przez podmiot odpowiedzialny za kontrolę bezpieczeństwa

lub stosowanie innych środków kontroli w zakresie ochrony w programie ochrony tego

podmiotu.

Wymogi, jakie muszą być spełnione przy wykorzystaniu PWMW podczas kontroli bezpieczeństwa,

są określone w częściach A i D załącznika do rozporządzenia 272/2009 oraz w pkt 12.9

załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

1.

Zatwierdzenia zespołu z PWMW, w imieniu Prezesa Urzędu, dokonuje Komendant Główny

Straży Granicznej, zgodnie z pkt 12.9.1.7 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

2.

Zakres szkolenia realizowanego w Straży Granicznej dla zespołu z PWMW niewykorzystywanego

w Straży Granicznej zatwierdza Prezes Urzędu w uzgodnieniu z Komendantem Głównym Straży

Granicznej.

3.

Zakres szkolenia realizowanego w Straży Granicznej dla zespołu z PWMW wykorzystywanego

w Straży Granicznej zatwierdza Komendant Główny Straży Granicznej w uzgodnieniu z

Prezesem Urzędu.

3a.

Zakres szkolenia nierealizowanego w Straży Granicznej dla zespołu z PWMW zatwierdza

Prezes Urzędu.

4.

Szkolenie dla zespołu z PWMW, o którym mowa w ust. 2 i 3a, jest przeprowadzane zgodnie

z pkt 12.9.3.7 i pkt 12.9.3.8 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz przepisami

wydanymi na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy.

5.

Szkolenie dla zespołu z PWMW, o którym mowa w ust. 3, jest przeprowadzane przez Komendanta

Głównego Straży Granicznej, zgodnie z pkt 12.9.3 załącznika do rozporządzenia 2015/1998

oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 189 ust. 3 ustawy.

1.

Zespół z PWMW może być wykorzystany w kontroli bezpieczeństwa, jeżeli spełnia warunek

z pkt 12.9.1.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 lub jeżeli przeszedł odpowiednie

szkolenie zatwierdzone przez państwo członkowskie Unii Europejskiej oraz został zatwierdzony

zgodnie z § 73 ust. 1.

2.

Zarządzający lotniskiem, przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na prowadzenie działalności

gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, działający na podstawie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, wykonujący zadania związane z ochroną lotnictwa cywilnego na rzecz zarządzającego

lotniskiem, zarejestrowanego agenta lub zarejestrowanego dostawcy zaopatrzenia pokładowego,

którzy planują wykorzystanie PWMW do kontroli bezpieczeństwa, występują z wnioskiem

o przeprowadzenie procesu zatwierdzenia zespołu z PWMW do Komendanta Głównego Straży

Granicznej.

3.

Przedmiotem wniosku może być również szkolenie zespołu z PWMW.

4.

Szkolenie i zatwierdzenie, o których mowa w ust. 2 i 3, jest wykonywane na koszt wnioskodawcy.

Komendant Główny Straży Granicznej informuje wnioskodawcę o kosztach koniecznych do

poniesienia w związku z przeszkoleniem oraz zatwierdzeniem zespołu z PWMW, a także

o terminie i czasie trwania szkolenia.

5.

Wnioskodawca zobowiązuje się do zachowania w poufności informacji uzyskanych podczas

szkolenia.

Zespół z PWMW podlega środkom kontroli jakości, zgodnie z pkt 12.9.5.1 załącznika

do rozporządzenia 2015/1998 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 189 ust. 2

ustawy.