Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

Ustawa określa zasady i warunki wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty.

1.

Wykonywanie zawodu lekarza polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje,

potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń zdrowotnych, w szczególności: badaniu

stanu zdrowia, rozpoznawaniu chorób i zapobieganiu im, leczeniu i rehabilitacji chorych,

udzielaniu porad lekarskich, a także wydawaniu opinii i orzeczeń lekarskich.

2.

Wykonywanie zawodu lekarza dentysty polega na udzielaniu przez osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi dokumentami, świadczeń określonych w ust.

1, w zakresie chorób zębów, jamy ustnej, części twarzowej czaszki oraz okolic przyległych.

2a.

(uchylony)

3.

Za wykonywanie zawodu lekarza uważa się także prowadzenie przez lekarza prac badawczych

w dziedzinie nauk medycznych lub promocji zdrowia, nauczanie zawodu lekarza, kierowanie

podmiotem leczniczym, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 160 i 138) lub zatrudnienie w podmiotach zobowiązanych do finansowania świadczeń opieki zdrowotnej

ze środków publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm. lub urzędach te podmioty obsługujących, w ramach którego wykonuje się czynności związane

z przygotowywaniem, organizowaniem lub nadzorem nad udzielaniem świadczeń opieki zdrowotnej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta może wykonywać czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, także

za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

Do czasu ogłoszenia sposobu i kryteriów stwierdzenia trwałego nieodwracalnego ustania

czynności mózgu (śmierci mózgu) oraz nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego

pobranie narządów na podstawie art. 43a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, w postępowaniu, o którym mowa w art. 43a ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się kryteria i sposób ogłoszone

na podstawie art. 9 ust. 3 i art. 9a ust. 3 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu

dotychczasowym.

1.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o lekarzu bez bliższego określenia, rozumie

się przez to również lekarza dentystę.

1a.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o recepcie, należy przez to rozumieć receptę

w postaci elektronicznej albo w postaci papierowej.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim Unii Europejskiej, należy przez

to rozumieć również państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu

(EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz Konfederację Szwajcarską.

3.

Ilekroć w ustawie jest mowa o obywatelach państw członkowskich Unii Europejskiej,

rozumie się przez to także

1)

członków ich rodzin w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej

i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 900);

2)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107 i 138);

3)

cudzoziemców posiadających status uchodźcy lub objętych ochroną uzupełniającą;

4)

cudzoziemców, którzy przybywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywają

na tym terytorium w celu połączenia się z rodziną i są członkami rodziny cudzoziemca

zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z nadaniem mu statusu

uchodźcy lub udzieleniem mu ochrony uzupełniającej;

5)

obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o przyjęcie na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

6)

obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celach innych niż wykonywanie pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej

lub prawem krajowym i mają prawo do wykonywania pracy oraz posiadają dokument pobytowy

wydany zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającym jednolity

wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich

(Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.), oraz obywateli państw trzecich, którzy zostali przyjęci na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w celu wykonywania pracy zgodnie z prawem Unii Europejskiej lub prawem krajowym;

7)

obywateli państw trzecich posiadających zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku

z okolicznością, o której mowa w art. 151 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

4.

Ilekroć w ustawie jest mowa o elektronicznej karcie szkolenia specjalizacyjnego, zwanej

dalej „EKS”, rozumie się przez to elektroniczne odwzorowanie karty szkolenia specjalizacyjnego,

której wzór określają przepisy wydane na podstawie art. 16x ust. 1 pkt 10 i ust. 2-4,

stanowiące potwierdzenie realizacji programu specjalizacji i jego ukończenia.

5.

Konto w Systemie Monitorowania Kształcenia Pracowników Medycznych, o którym mowa w

art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie

zdrowia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1845), zwanym dalej „SMK”, zakłada w celu dokonywania czynności w tym systemie

1)

lekarz albo lekarz dentysta;

2)

kierownik specjalizacji.

6.

Warunkiem dokonywania przez osoby określone w ust. 5 czynności za pomocą SMK jest

uwierzytelnienie osoby, która konto założyła, i weryfikacja uprawnień tej osoby.

7.

Uwierzytelnienia, o którym mowa w ust. 6, dokonuje się na podstawie wniosku o nadanie

uprawnień, przez

1)

podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem

zaufanym ePUAP w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570) lub

2)

potwierdzenie przez właściwą okręgową izbę lekarską lub Naczelną Izbę Lekarską tożsamości

osoby, która konto założyła.

8.

Weryfikacji uprawnień, o których mowa w ust. 6, dokonuje w stosunku do

1)

lekarza albo lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, właściwa miejscowo okręgowa

izba lekarska, a jeżeli nie jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej izby lekarskiej

- Naczelna Izba Lekarska;

2)

kierownika specjalizacji - właściwa jednostka uprawniona do prowadzenia szkolenia

specjalizacyjnego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej,

dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie

z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Dane zamieszczane w SMK, na podstawie niniejszej ustawy, mogą zostać udostępnione

1)

lekarzowi - w zakresie śledzenia przebiegu własnego kształcenia;

2)

uczelniom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz monitorowania karier

zawodowych swoich absolwentów na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 138 i 398);

3)

konsultantom krajowym i konsultantom wojewódzkim - w zakresie, w jakim biorą udział

w kształceniu lekarzy, w szczególności w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą

oraz ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o konsultantach w ochronie zdrowia

(Dz. U. z 2017 r. poz. 890);

4)

Centrum Egzaminów Medycznych - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą, w szczególności

organizowania i przeprowadzania egzaminów państwowych oraz innych egzaminów z zakresu

kształcenia lekarzy;

5)

Centrum Medycznemu Kształcenia Podyplomowego - w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą, w szczególności udzielania akredytacji jednostkom organizacyjnym, koordynacji

organizacji kursów szkoleniowych oraz kontroli i monitorowania realizacji szkolenia

specjalizacyjnego;

6)

wojewodom - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą, w szczególności w zakresie

procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy;

7)

Ministrowi Obrony Narodowej - w zakresie zadań określonych niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 173 i 138), w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych

w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej;

8)

ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą, w szczególności w zakresie procesu szkolenia specjalizacyjnego lekarzy pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych;

9)

podmiotom, o których mowa w art. 19 ust. 1, w zakresie zadań określonych niniejszą

ustawą;

10)

okręgowym radom lekarskim oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej - w zakresie zadań określonych

niniejszą ustawą oraz ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. z 2018 r. poz. 168).

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje, z zastrzeżeniem ust. 2-6 oraz art. 5a-5c, prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty osobie,

która

1)

jest obywatelem polskim lub obywatelem innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego

Unii Europejskiej;

2)

posiada

a)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej

sześcioletnich studiów na kierunku lekarskim, obejmujących co najmniej 5500 godzin

dydaktycznych zajęć teoretycznych i praktycznych, w tym dwusemestralne praktyczne

nauczanie w dziedzinach klinicznych na 6. roku studiów, lub dyplom lekarza dentysty

wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie co najmniej pięcioletnich

studiów na kierunku lekarsko-dentystycznym, obejmujących co najmniej dwusemestralne

praktyczne nauczanie na 5. roku studiów, lub

b)

dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów

na kierunku lekarskim rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r. lub dyplom lekarza

dentysty wydany przez polską szkołę wyższą potwierdzający ukończenie studiów na kierunku

lekarsko-dentystycznym rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., lub

c)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty, spełniające

minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej, wydany

przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i towarzyszące mu odpowiednie świadectwo wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, lub

d)

dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie

Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej

za równorzędny zgodnie z odrębnymi przepisami oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach prawa Unii Europejskiej;

3)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

4)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

5)

wykazuje nienaganną postawę etyczną.

2.

Osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo

wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

włada językiem polskim w mowie i w piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu

lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a

pkt 1.

3.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a

także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli odbyła staż podyplomowy

lub uzyskała uznanie stażu podyplomowego odbytego poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Osobie, która spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. a, b albo d, a

także pkt 3-5 oraz ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu

lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli złożyła z wynikiem

pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy w języku

polskim lub w języku, w jakim są prowadzone w polskich uczelniach medycznych studia

na kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, jeżeli ukończyła studia w tym języku.

5.

Za równoważne ze złożeniem z wynikiem pozytywnym egzaminu, o którym mowa w ust. 4,

uznaje się złożenie z wynikiem pozytywnym Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego albo egzaminu kończącego staż podyplomowy lekarza lub egzaminu

końcowego kończącego staż podyplomowy lekarza dentysty.

6.

Wymóg, o którym mowa w ust. 3 i 4, dotyczy także osoby, która spełnia warunki określone

w ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, ale nie posiada

towarzyszącego mu świadectwa, wymienionego w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

7.

W celu odbycia stażu podyplomowego okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania

zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na czas odbywania tego

stażu.

8.

(uchylony)

9.

Praktyczne nauczanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, jest odbywane w

1)

uczelniach prowadzących kształcenie na kierunkach lekarskim i lekarsko-dentystycznym

w symulowanych warunkach klinicznych;

2)

podmiotach leczniczych, które zawarły w tym zakresie umowy z uczelniami, o których

mowa w pkt 1.

10.

Podmioty lecznicze, o których mowa w ust. 9 pkt 2

1)

udzielają świadczeń zdrowotnych umożliwiających realizację ramowego programu zajęć

praktycznych;

2)

zatrudniają lekarzy lub lekarzy dentystów posiadających kwalifikacje zawodowe odpowiadające

rodzajowi zajęć teoretycznych i praktycznych określonych w ramowym programie zajęć

praktycznych;

3)

posiadają bazę diagnostyczno-terapeutyczną umożliwiającą realizację ramowego programu

zajęć praktycznych.

11.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie prowadzi dziennik praktyk.

12.

Osoba odbywająca praktyczne nauczanie wykonuje czynności wynikające z ramowego programu

zajęć praktycznych pod bezpośrednim nadzorem opiekuna.

13.

Opiekunem może być lekarz lub lekarz dentysta będący nauczycielem akademickim albo

inny lekarz lub lekarz dentysta posiadający co najmniej 3-letni staż zawodowy albo

specjalizację w odpowiedniej dziedzinie medycyny właściwej dla danej części programu

zajęć praktycznych.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowy program

zajęć praktycznych oraz sposób ich odbywania, dokumentowania i zaliczania, w tym zakres

danych, które powinny być zawarte w dzienniku praktyk, uwzględniając konieczność zapewnienia

wiedzy i umiejętności niezbędnych do samodzielnego wykonywania zawodu lekarza.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju kwalifikacje

przyznany przez odpowiednie władze Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza przez co

najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie

zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza, świadczący o rozpoczęciu

kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że dokument ten ma na

terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych

państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała

zawód lekarza przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany przez inne niż

Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty wymienione

w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez nią dokument

potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia kształcenia

spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej i jest w tym

państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje wymienionym

w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów,

Republice Francuskiej, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice

Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Republice Portugalii,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, pod warunkiem

że dokument uprawnia do wykonywania zawodu lekarza dentysty na terytorium Republiki

Federalnej Niemiec na tych samych warunkach jak dokument potwierdzający tego rodzaju

kwalifikacje przyznany przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii, Republice Islandii lub

Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice

Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty

przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

e)

8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii lub Republiki Chorwacji

potwierdzające, że dokument ten ma na terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty

wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz że

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia,

albo

3)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty, świadczący

o rozpoczęciu kształcenia medycznego przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Republice Włoskiej,

b)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii,

c)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii,

d)

1 października 2003 r. w Rumunii,

e)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej lub byłej Czechosłowacji

- oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Włoskiej,

Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii, Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza

dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu

lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia oraz że jest uprawniona do

wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów

wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 6b, albo

4)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Republice Włoskiej,

świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 28 stycznia 1980 r. a

dniem 31 grudnia 1984 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy Republiki

Włoskiej potwierdzające, że

a)

zdała test umiejętności przed odpowiednimi włoskimi władzami, w celu ustalenia, że

posiadana przez nią wiedza i umiejętności odpowiadają kwalifikacjom potwierdzonym

w dokumentach wymienionych w odniesieniu do Republiki Włoskiej w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, z wyłączeniem osób, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy Republiki Włoskiej potwierdziły, że są one równoważne

z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Republiki

Włoskiej przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Włoch w wykazie, o którym

mowa w art. 6b, albo

4a)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza wydany w Królestwie

Hiszpanii, świadczący o rozpoczęciu kształcenia w okresie między dniem 1 stycznia

1986 r. a dniem 31 grudnia 1997 r., oraz zaświadczenie wydane przez właściwe organy

Królestwa Hiszpanii potwierdzające, że

a)

ukończyła co najmniej trzyletnie studia, uznawane przez właściwe organy Królestwa

Hiszpanii za równoważne z kształceniem, o którym mowa w przepisach prawa Unii Europejskiej,

b)

faktycznie i zgodnie z prawem wykonywała zawód lekarza dentysty na terytorium Królestwa

Hiszpanii przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających

wydanie zaświadczenia,

c)

jest uprawniona do wykonywania zawodu lekarza dentysty na takich samych warunkach

jak posiadacze dokumentów wymienionych w odniesieniu do Królestwa Hiszpanii w wykazie,

o którym mowa w art. 6b, albo

5)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza dentysty wydany przez

inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie Unii Europejskiej, inny niż dokumenty

wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, oraz zaświadczenie wydane przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzające, że posiadany przez

nią dokument potwierdzający formalne kwalifikacje został uzyskany w wyniku ukończenia

kształcenia spełniającego minimalne wymogi określone w przepisach Unii Europejskiej

i jest w tym państwie uznawany za odpowiadający dokumentom potwierdzającym kwalifikacje

wymienionym w wykazie, o którym mowa w art. 6b.

2.

Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 3, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia,

co do których właściwe organy w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej potwierdziły,

że są one równoważne z kształceniem określonym w przepisach prawa Unii Europejskiej

są zwolnione z obowiązku przedstawienia zaświadczenia wydanego przez właściwe organy

odpowiednio: Republiki Włoskiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Austrii, Rumunii,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzające, że faktycznie i zgodnie

z prawem wykonywały zawód lekarza dentysty na terytorium tych państw przez co najmniej

trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia.

3.

Wymogi określone w ust. 1 pkt 4 lit. a-c dotyczą również osób, które rozpoczęły studia

po dniu 31 grudnia 1984 r., o ile trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem

31 grudnia 1994 r.

1.

Osobie, która spełnia warunki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz ust. 2 i

1)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty,

o którym mowa w art. 5a pkt 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 1-4, lecz nie może przedstawić

zaświadczenia wydanego przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającego faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty na terytorium tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

posiada dokument potwierdzający formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty

wydany przez inne państwo niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i może przedstawić

zaświadczenie, że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe w zawodzie lekarza lub

lekarza dentysty, uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami

tego państwa oraz potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe

- okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza lub prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty, jeżeli minister właściwy do spraw zdrowia uznał kwalifikacje

tej osoby do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w wyniku postępowania

określonego w odrębnych przepisach o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

(uchylony)

(uchylony)

Lekarzowi, który został skierowany do odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia

do testu umiejętności, o których mowa w art. 5c ust. 2, okręgowa rada lekarska przyznaje

prawo wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia tego stażu albo przystąpienia

do tego testu.

1.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 1, lekarz lub

lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza

wykonywać zawód, odpowiednie dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań

1)

określonych w art. 5 ust. 1 i 2 oraz stwierdzających odbycie stażu podyplomowego albo

uzyskanie decyzji wydanej na podstawie art. 15 ust. 8 albo 9 i złożenie Lekarskiego

Egzaminu Końcowego lub Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego z wynikiem pozytywnym

- w przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 3, 4 i 6, albo

2)

określonych w art. 5 ust. 1 i 2 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5 ust. 1

pkt 1 i pkt 2 lit. c, albo

3)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5a pkt 1 albo pkt

2 albo pkt 3 - w przypadku osób, o których mowa w art. 5a, albo

4)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5b ust. 1 pkt 1

albo pkt 2 albo pkt 3 albo pkt 4 albo pkt 4a albo pkt 5 - w przypadku osób, o których

mowa w art. 5b, albo

5)

określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 3-5 oraz w ust. 2 i w art. 5c ust. 1 - w przypadku

osób, o których mowa w art. 5c.

2.

Za wystarczające w zakresie spełnienia wymagania

1)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że posiadam pełną zdolność do czynności prawnych”. Oświadczenie powinno również zawierać

nazwisko i imię lekarza lub lekarza dentysty, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia

oraz podpis lekarza lub lekarza dentysty;

2)

o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5 - uznaje się złożenie oświadczenia następującej

treści: „Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam,

że nie byłem karany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz

że nie toczy się przeciwko mnie postępowanie karne w sprawie o umyślnie popełnione

przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, oraz że nie zachodzą okoliczności, które zgodnie

z Kodeksem Etyki Lekarskiej oraz innymi przepisami prawa, w rozumieniu wymogu określonego

w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, mogłyby mieć wpływ na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej”. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię

lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.

3)

(uchylony)

2a.

Potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2, jest złożenie z pozytywnym

wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust. 3. Wymóg złożenia

egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku

polskim, a także osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa

członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka

polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b.

2b.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających znajomość

języka polskiego.

3.

W przypadku lekarza lub lekarza dentysty obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

okręgowa rada lekarska, w zakresie spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 5 ust.

1 pkt 5, uznaje za wystarczające przedstawienie dokumentów wydanych przez właściwe

organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska,

potwierdzających, że są spełnione wymogi dotyczące postawy etycznej lekarza oraz że

nie jest karany, oraz nie zawieszono mu bądź nie pozbawiono go prawa wykonywania zawodu

z powodu poważnego przewinienia zawodowego lub przestępstwa. Jeżeli właściwe organy

państwa członkowskiego Unii Europejskiej innego niż Rzeczpospolita Polska nie wydają

takich dokumentów, stosuje się przepis ust. 2 pkt 2.

4.

Dokumentem potwierdzającym spełnienie wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4

jest orzeczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza

dentysty w zakresie określonym w art. 2, wydane przez lekarza upoważnionego na podstawie

przepisów o przeprowadzaniu badań lekarskich pracowników w zakresie profilaktycznej

opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń wydawanych dla celów przewidzianych

w Kodeksie pracy.

5.

W przypadku obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, za wystarczające w

zakresie spełnienia wymagania określonego w art. 5 ust. 1 pkt 4 uznaje się dokumenty

odnoszące się do stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego wymagane do wykonywania

zawodu lekarza lub lekarza dentysty w danym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

W przypadku gdy dokumenty tego rodzaju nie są wydawane przez to państwo, z którego

lekarz lub lekarz dentysta przybywa, za wystarczające uznaje się odpowiednie świadectwo

wydane przez organy właściwe tego państwa.

6.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7, lekarz lub

lekarz dentysta przedstawia okręgowej radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza

odbyć staż podyplomowy, dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w

1)

art. 5 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b albo d oraz pkt 3-5 i ust. 2 albo

2)

art. 5 ust. 1 pkt 1, 3-5 i ust. 2, oraz dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

lekarza lub lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. c.

7.

W celu uzyskania prawa wykonywania zawodu na czas określony niezbędny do odbycia stażu

adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach

uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej

- lekarz albo lekarz dentysta, o którym mowa w art. 5c ust. 1, przedstawia okręgowej

radzie lekarskiej, na obszarze której zamierza odbyć staż adaptacyjny albo przystąpić

do testu umiejętności, dokumenty stwierdzające spełnienie wymagań, o których mowa

w art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3-5, ust. 2 oraz w art. 5c ust. 1 pkt 1 albo 2, oraz postanowienie

ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie odbycia stażu adaptacyjnego albo przystąpienia

do testu umiejętności.

8.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów prawa wykonywania zawodu, o których

mowa w ust. 10, uwzględniając w szczególności niezbędne dane osobowe lekarza, numer

prawa wykonywania zawodu, adnotacje o wpisie do okręgowego rejestru lekarzy oraz dane

dotyczące kwalifikacji lekarza.

9.

Dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, mogą być przedstawiane w ciągu 3 miesięcy od

daty ich wydania.

10.

Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń, o których mowa w ust. 1-7, okręgowa

rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu

lekarza dentysty na podstawie art. 5 ust. 1 albo ust. 7, albo art. 5f i wydaje dokument

„Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”.

10a.

W przypadku przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu

lekarza dentysty, o którym mowa w art. 5 ust. 7, art. 5f albo art. 7 ust. 2, w dokumencie

„Prawo wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty”

zamieszcza się odpowiednio informację o przyznaniu tego prawa w celu odbycia stażu

podyplomowego na czas odbywania tego stażu albo na czas określony niezbędny do odbycia

stażu adaptacyjnego albo przystąpienia do testu umiejętności.

11.

Okręgowa rada lekarska, na wniosek lekarza lub lekarza dentysty, wydaje

1)

zaświadczenie stwierdzające, że lekarz lub lekarz dentysta posiada kwalifikacje zgodne

z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa Unii Europejskiej oraz że posiadany dyplom,

świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiada

dokumentom potwierdzającym formalne kwalifikacje lekarza lub lekarza dentysty wynikające

z przepisów prawa Unii Europejskiej;

2)

zaświadczenie potwierdzające posiadanie przez lekarza, lekarza dentystę specjalizacji

równorzędnej ze specjalizacją wymienioną w przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej

w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zaświadczenie potwierdzające, że lekarz, lekarz dentysta posiada prawo wykonywania

zawodu, którego nie został pozbawiony ani które nie zostało zawieszone, oraz że nie

został ukarany przez sąd lekarski, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w przedmiocie

odpowiedzialności zawodowej albo wszczęte przez okręgową radę lekarską mogące skutkować

zawieszeniem prawa wykonywania zawodu ani ograniczeniem w wykonywaniu określonych

czynności medycznych;

4)

zaświadczenie o przebiegu pracy zawodowej;

5)

inne zaświadczenia wymagane przez właściwe organy innych niż Rzeczpospolita Polska

państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa Unii Europejskiej.

12.

Naczelna Rada Lekarska wydaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 11, jeżeli nie

jest możliwe ustalenie właściwej okręgowej rady lekarskiej.

13.

Za każde zaświadczenie, o którym mowa w ust. 11 i 12, pobiera się opłatę w wysokości

3% minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę

(Dz. U. z 2017 r. poz. 847), obowiązującego w roku wydania zaświadczenia. Opłatę wnosi się na rachunek bankowy

rady, która wydała to zaświadczenie.

1.

Okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania

zawodu lekarza dentysty albo odmawia przyznania tego prawa niezwłocznie po złożeniu

wszystkich dokumentów określonych ustawą, nie później jednak niż w terminie miesiąca

od dnia ich złożenia.

1a.

W przypadku stwierdzenia w dokumentach braków formalnych okręgowa rada lekarska, w

terminie 14 dni od dnia otrzymania dokumentów, wzywa do ich uzupełnienia.

2.

Jeżeli okręgowa rada lekarska posiada informacje dotyczące ważnego zdarzenia, które

wystąpiło przed podjęciem w Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez obywatela

innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i które może mieć wpływ na podjęcie lub wykonywanie zawodu lekarza, informuje o tym

zdarzeniu państwo członkowskie Unii Europejskiej, którego obywatelstwo cudzoziemiec

posiada lub z którego przybywa, i występuje z wnioskiem o weryfikację tych informacji

oraz o zawiadomienie o działaniach, które zostały podjęte w związku z tym zdarzeniem.

2a.

Okręgowa rada lekarska współpracuje z właściwymi organami państw członkowskich Unii

Europejskiej oraz przekazuje właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej

informacje o toczących się i prawomocnie zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych

lub karnych oraz innych poważnych okolicznościach, które mogą mieć wpływ na wykonywanie

zawodu lekarza lub lekarza dentysty, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony

danych osobowych oraz w przypadku wniosku tych organów dotyczącego przekazania tych

informacji sprawdza okoliczności faktyczne oraz zawiadamia te organy o poczynionych

ustaleniach.

2b.

Wymiana informacji, o których mowa w ust. 2 i 2a, odbywa się za pośrednictwem Systemu

Wymiany Informacji na Rynku Wewnętrznym IMI, o którym mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 z dnia 25 października

2012 r. w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji

na rynku wewnętrznym i uchylającym decyzję Komisji 2008/49/WE („rozporządzeniu w sprawie

IMI”)

(Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 1, z późn. zm.).

3.

(uchylony)

4.

W przypadku uzasadnionych wątpliwości dotyczących autentyczności dyplomów lub dokumentów

wydanych przez właściwe organy państw członkowskich Unii Europejskiej, okręgowa rada

lekarska zwraca się do odpowiednich właściwych organów tego państwa o potwierdzenie

autentyczności dokumentów potwierdzających formalne kwalifikacje, w tym dotyczące

specjalizacji, wydanych w tym państwie, a także o poświadczenie, że lekarz zamierzający

wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzyskał pełne wykształcenie

zgodne z przepisami obowiązującymi w określonym państwie członkowskim Unii Europejskiej.

5.

Dokumenty przekazane w ramach weryfikacji zachowują ważność przez okres trzech miesięcy

od dnia ich wydania.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dyplomów, świadectw i innych dokumentów

poświadczających formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty

przez obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej.

1.

Cudzoziemcowi niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej okręgowa

rada lekarska właściwa ze względu na zamierzone miejsce wykonywania zawodu przyznaje

prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty na

czas nieokreślony albo na czas określony, jeżeli spełnia następujące warunki

1)

posiada dyplom lekarza lub lekarza dentysty wydany

a)

przez polską szkołę wyższą lub

b)

w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, lub

c)

w innym państwie niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, pod warunkiem że dyplom

został uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny zgodnie z odrębnymi przepisami

oraz że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej;

2)

posiada pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza lub lekarza dentysty;

4)

wykazuje nienaganną postawę etyczną;

5)

wykazuje znajomość języka polskiego określoną w ust. 3;

6)

odbył staż podyplomowy;

7)

złożył z wynikiem pozytywnym Lekarski Egzamin Końcowy lub Lekarsko-Dentystyczny Egzamin

Końcowy; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

8)

uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z odrębnymi

przepisami.

1a.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, zamierzającemu wykonywać zawód na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej wyłącznie w celu odbycia kształcenia podyplomowego w określonej

formie lub odbycia studiów trzeciego stopnia w celu uzyskania stopnia naukowego albo

uczestniczenia w badaniach naukowych i pracach rozwojowych, przyznaje się prawo wykonywania

zawodu na czas określony, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1.

1b.

Prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1a, przyznaje się wyłącznie na okres

kształcenia podyplomowego w określonej formie lub trwania studiów, lub prowadzenia

badań naukowych i prac rozwojowych we wskazanym miejscu kształcenia, studiów lub prowadzenia

badań.

2.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, w celu odbycia stażu podyplomowego przyznaje

się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty

na czas odbywania tego stażu, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 1-5 i

8.

3.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się prawo wykonywania zawodu, o którym

mowa w ust. 1, 1a i 2, jeżeli ukończył studia medyczne w języku polskim albo jeżeli

wykazał znajomość języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty potwierdzoną egzaminem z języka polskiego.

3a.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

Przepisy art. 6 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.

6.

Egzamin, o którym mowa w ust. 3, przeprowadza Naczelna Rada Lekarska.

6a.

W celu przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 3, Naczelna Rada Lekarska powołuje

sześcioosobową komisję egzaminacyjną, w której skład wchodzą lekarze o odpowiednio

wysokich kwalifikacjach, w tym co najmniej dwóch legitymujących się tytułem specjalisty

z wybranej dziedziny medycznej, oraz co najmniej jedna osoba posiadająca wykształcenie

wyższe na kierunku filologia polska. Komisja egzaminacyjna wybiera spośród swoich

członków przewodniczącego i sekretarza. Sekretarz komisji sporządza protokół przebiegu

egzaminu, a podpisują go członkowie i przewodniczący.

7.

Opłatę za egzamin, o którym mowa w ust. 3, ponosi osoba zdająca, a wpływy z tego tytułu

stanowią przychód Naczelnej Rady Lekarskiej.

8.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu

lekarza, lekarza dentysty, mając na względzie w szczególności zakres uprawnień zawodowych

określonych w art. 2;

2)

sposób i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w art. 7 ust. 3, wysokość opłaty

za ten egzamin oraz wzór zaświadczenia potwierdzającego pozytywne złożenie egzaminu,

mając na względzie zapewnienie prawidłowego przebiegu egzaminu oraz koszt organizacji

egzaminu.

SMK zawiera informacje o przyznanych prawach wykonywania zawodu, o których mowa w

art. 5-5c, art. 5f i art. 7.

1.

Lekarz, który uzyskał prawo wykonywania zawodu, podlega wpisowi do rejestru prowadzonego

przez właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Naczelna Rada Lekarska określi szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania

prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy.

Nie przyznaje się częściowego dostępu do wykonywania zawodów lekarza oraz lekarza

dentysty, zarówno w zakresie czynności zawodowych lekarza albo lekarza dentysty bez

specjalizacji, jak i lekarza albo lekarza dentysty specjalisty.

1.

Lekarz o odpowiednio wysokich kwalifikacjach, nieposiadający prawa wykonywania zawodu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale posiadający to prawo w innym państwie,

może prowadzić teoretyczne i praktyczne nauczanie zawodu lekarza lub brać udział w

konsylium lekarskim i wykonywać zabiegi, których potrzeba wynika z tego konsylium

lub programu nauczania, jeżeli

1)

został zaproszony przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, każdorazowo po uzyskaniu zgody właściwej okręgowej rady

lekarskiej, lub

2)

został zaproszony przez lekarza wykonującego zawód w podmiocie leczniczym w rozumieniu

przepisów o działalności leczniczej, każdorazowo po uzyskaniu zgody kierownika tego

podmiotu i właściwej okręgowej rady lekarskiej, lub

3)

został zaproszony przez szpital kliniczny lub medyczną jednostkę naukową, która informuje

o tym właściwą okręgową radę lekarską.

2.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

który posiada prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty w innym niż

Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, może czasowo i okazjonalnie

wykonywać zawód lekarza, lekarza dentysty bez konieczności uzyskania prawa wykonywania

zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty albo bez konieczności

uzyskania wpisu do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich lub rejestru indywidualnych

specjalistycznych praktyk lekarskich, jeżeli złoży w okręgowej izbie lekarskiej właściwej

ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu lekarza,

lekarza dentysty, z podaniem miejsca i, o ile to możliwe, czasu jego wykonywania na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz

2)

dokument potwierdzający obywatelstwo, oraz

3)

zaświadczenie wydane przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

stwierdzające, że posiada w tym państwie prawo do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza

dentysty, które w czasie składania oświadczenia nie jest zawieszone lub ograniczone,

i że wykonuje zawód lekarza, oraz

4)

dokument potwierdzający kwalifikacje formalne lekarza lub lekarza dentysty.

2a.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy

udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, oraz cudzoziemca, któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy lub

udzielono ochrony uzupełniającej.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, składa się przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ponawia w każdym roku,

w którym lekarz lub lekarz dentysta zamierza wykonywać w sposób tymczasowy i okazjonalny

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, dokumenty określone w ust. 2 pkt

2-4 przedstawia właściwej okręgowej radzie lekarskiej przed rozpoczęciem po raz pierwszy

wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdorazowo w przypadku

istotnej zmiany zawartych w nim informacji.

5.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, z chwilą złożenia oświadczenia oraz

dokumentów, o których mowa w ust. 2, zostaje wpisany do rejestru lekarzy tymczasowo

i okazjonalnie wykonujących zawód prowadzonym przez właściwą okręgową radę lekarską.

6.

Rejestr, o którym mowa w ust. 5, jest prowadzony w formie ewidencyjno-informatycznej

i zawiera następujące dane

1)

numer wpisu do rejestru;

2)

tytuł zawodowy;

3)

imiona i nazwisko;

4)

płeć;

5)

datę urodzenia;

6)

miejsce urodzenia;

7)

obywatelstwo;

8)

numer dokumentu tożsamości;

9)

nazwę i oznaczenie dokumentu potwierdzającego prawo do wykonywania zawodu lekarza

w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczpospolita Polska;

10)

posiadane specjalizacje;

11)

miejsce, okres, formę i zakres świadczeń zdrowotnych udzielanych w ramach tymczasowego

i okazjonalnego wykonywania zawodu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli

ich określenie jest możliwe;

12)

datę wystawienia zaświadczenia przez okręgową radę lekarską o spełnieniu przez niego

obowiązku złożenia oświadczenia;

13)

adres do korespondencji.

7.

Okręgowa rada lekarska dokonuje wpisu lekarza, lekarza dentysty do rejestru, o którym

mowa w ust. 6, oraz wydaje lekarzowi, lekarzowi dentyście zaświadczenie o spełnieniu

przez niego obowiązku złożenia zaświadczenia oraz dokumentów, o których mowa w ust.

2. Wpis do rejestru oraz wydanie zaświadczenia nie może powodować opóźnień lub utrudnień

w tymczasowym i okazjonalnym wykonywaniu zawodu.

8.

Okręgowa rada lekarska, każdorazowo, w okresie, kiedy lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo

i okazjonalnie wykonuje zawód na terenie jej działania, może zwracać się do właściwych

organów państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym lekarz ten posiada prawo

do wykonywania zawodu, o przekazanie informacji potwierdzających, że wykonuje on zawód

w tym państwie zgodnie z prawem i że nie był karany w związku z wykonywaniem zawodu.

9.

Przepis art. 6a ust. 4 stosuje się odpowiednio.

10.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, składa oświadczenie, że pomieszczenia,

urządzenia i sprzęt medyczny, jeżeli je posiada, spełniają wymagania określone w przepisach

wydanych na podstawie art.50b ust. 3 .

11.

Do lekarza, lekarza dentysty, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy

art.54 i 56 .

12.

Okręgowa rada lekarska każdorazowo może ocenić tymczasowy i okazjonalny charakter

wykonywania zawodu, uwzględniając jego okres, częstotliwość, regularność i ciągłość.

13.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Zakładzie

Ubezpieczeń Społecznych w celu dokonywania rozliczeń związanych z tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniem zawodu lekarza. W takim przypadku lekarz informuje o tymczasowym i okazjonalnym

wykonywaniu zawodu na piśmie właściwy ze względu na miejsce wykonywania zawodu oddział

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo, przed rozpoczęciem wykonywania czynności zawodowych

albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

14.

Do lekarza, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 31 i 45 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.

15.

Lekarz, o którym mowa w ust. 2, udzielający świadczeń czasowo i okazjonalnie wyłącznie

w ramach umów międzynarodowych zawartych z państwem członkowskim Unii Europejskiej

w celu współpracy transgranicznej w zakresie ratownictwa medycznego, nie składa okręgowej

radzie lekarskiej właściwej ze względu na miejsce zamierzonego wykonywania zawodu

dokumentów, o których mowa w ust. 2. Przepisów ust. 3-13 nie stosuje się.

W przypadkach, w których lekarz lub lekarz dentysta tymczasowo i okazjonalnie wykonuje

zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach, o których mowa w art. 9

ust. 2 i 3-12, okręgowa rada lekarska lub Naczelna Rada Lekarska mogą wymagać od lekarza

lub lekarza dentysty przekazania pacjentom wszystkich lub niektórych spośród następujących

informacji

1)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta jest wpisany do rejestru przedsiębiorców lub

podobnego rejestru publicznego - wskazania tego rejestru, numeru, pod jakim występuje

w rejestrze, lub innych zawartych w tym rejestrze danych pozwalających na identyfikację

lekarza, lekarza dentysty;

2)

nazwy i adresu właściwego organu udzielającego zezwolenia na wykonywanie zawodu w

państwie członkowskim siedziby;

3)

wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której lekarz, lekarz

dentysta jest zarejestrowany;

4)

tytułu zawodowego;

5)

w przypadku gdy lekarz, lekarz dentysta prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu

podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT;

6)

szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub

zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.

1.

Lekarz udzielający stale świadczeń zdrowotnych członkom kadry narodowej biorącym udział

w igrzyskach olimpijskich, paraolimpijskich, igrzyskach głuchych, mistrzostwach świata

lub Europy, zwanych dalej „wydarzeniem sportowym”, organizowanych na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, może w czasie trwania tego wydarzenia sportowego wykonywać zawód lekarza

bez konieczności uzyskania prawa wykonywania zawodu, jeżeli złoży w Okręgowej Izbie

Lekarskiej w Warszawie

1)

pisemne oświadczenie o zamiarze czasowego wykonywania zawodu lekarza na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2)

zaświadczenie wydane przez właściwy organ państwa, w którym wykonuje zawód lekarza,

że posiada w tym państwie prawo wykonywania zawodu lekarza, które w czasie składania

oświadczenia nie jest zawieszone ani ograniczone, oraz

3)

dokument potwierdzający formalne kwalifikacje do wykonywania zawodu lekarza.

2.

Oświadczenie oraz dokumenty, o których mowa w ust. 1, lekarz składa za pośrednictwem

organizatora wydarzenia sportowego, nie później niż na 60 dni przed dniem rozpoczęcia

tego wydarzenia.

3.

Okręgowa Izba Lekarska w Warszawie po otrzymaniu oświadczenia oraz dokumentów, o których

mowa w ust. 1, wydaje lekarzowi zaświadczenie o spełnieniu obowiązku złożenia oświadczenia

oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1.

4.

Wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 3, podlega opłacie w wysokości nie wyższej

niż 1,5% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat

nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku.

5.

Opłata stanowi przychód Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie.

6.

Przepisy ust. 1-5 nie dotyczą obywateli innych państw członkowskich Unii Europejskiej

świadczących usługi transgraniczne zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie

uznawania kwalifikacji zawodowych

(Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, str. 22, z późn. zm.).

1.

Lekarz, który zamierza podjąć wykonywanie zawodu po upływie 5 lat od uzyskania dyplomu

lekarza albo lekarza dentysty, przed przyznaniem prawa wykonywania zawodu jest obowiązany

do odbycia przeszkolenia teoretycznego, którego tryb, program, miejsce i okres określi

okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, biorąc pod uwagę długość okresu, który upłynął

od uzyskania dyplomu. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

2.

(uchylony)

3.

Lekarz posiadający prawo wykonywania zawodu, który nie wykonuje go przez okres dłuższy

niż 5 lat, a zamierza podjąć jego wykonywanie, ma obowiązek zawiadomienia o tym właściwej

okręgowej rady lekarskiej i odbycia przeszkolenia.

4.

Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się do lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, który posiada dyplom lub inne dokumenty poświadczające formalne

kwalifikacje wymienione w wykazie, o którym mowa w art. 6b, i dotychczas nie uzyskał

prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego

przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich

kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza.

2.

Okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać

lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony

do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego

sprawy.

3.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1.

4.

W razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa

w ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w przeszkoleniu, o którym mowa w ust.

2 oraz art. 10 ust. 3, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarzowi

prawa wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych

do czasu zakończenia przeszkolenia.

5.

Okręgowa rada lekarska ustala tryb, miejsce i program przeszkolenia, o którym mowa

w ust. 2 oraz w art. 10 ust. 3. Koszty tego przeszkolenia ponosi lekarz.

1.

Jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności

lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności

medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza,

powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja ta wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu

albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

2.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, o której mowa w ust. 1, i poddania

się niezbędnym badaniom.

3.

Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu

prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania

określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności. Zainteresowany lekarz

jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania

jego sprawy.

4.

Jeżeli lekarz odmawia poddania się badaniu przez komisję lub gdy okręgowa rada lekarska

na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego uzna, że dalsze wykonywanie zawodu

lub ściśle określonych czynności medycznych przez lekarza grozi niebezpieczeństwem

dla osób przez niego leczonych, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu

lekarza w prawie wykonywania zawodu albo o ograniczeniu w wykonywaniu określonych

czynności medycznych do czasu zakończenia postępowania.

5.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu

lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej

rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia,

nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady

lekarskiej.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia, tryb powoływania i sposób działania komisji, o której

mowa w ust. 1, oraz tryb orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo

o ograniczeniu w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych, mając na uwadze

konieczność prawidłowego wykonywania zawodu przez lekarza.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 11 i 12, jest poufne.

Prawo wykonywania zawodu lekarz traci z mocy prawa w przypadku

1)

utraty obywatelstwa polskiego lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

jeżeli nie nabył równocześnie obywatelstwa innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

2)

ubezwłasnowolnienia całkowitego lub częściowego;

3)

upływu czasu, na jaki zostało przyznane.

1.

Lekarski Egzamin Końcowy (LEK) i Lekarsko-Dentystyczny Egzamin Końcowy (LDEK) organizuje

i przeprowadza Centrum Egzaminów Medycznych, zwane dalej „CEM”. CEM jest państwową

jednostką budżetową podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

2.

LEK i LDEK odbywają się dwa razy do roku, równocześnie, zgodnie z regulaminem porządkowym

LEK i LDEK, o którym mowa w art. 14f ust. 2, w miejscach i terminach ustalonych przez

dyrektora CEM.

3.

Do LEK może przystąpić lekarz.

4.

Do LDEK może przystąpić lekarz dentysta.

5.

Osoba zamierzająca przystąpić do LEK albo LDEK składa do dyrektora CEM, za pomocą

SMK, zgłoszenie do LEK albo LDEK, do dnia

1)

15 lipca roku kalendarzowego, w którym jest przeprowadzany dany egzamin - w przypadku

egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 września do dnia 30 września;

2)

30 listopada roku kalendarzowego poprzedzającego rok, w którym jest przeprowadzany

dany egzamin - w przypadku egzaminów wyznaczonych w okresie od dnia 1 lutego do dnia

28 lutego.

6.

Do terminów, o których mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149). W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej dokonanie

zgłoszenia w okresie tygodnia przed upływem terminów, o których mowa w ust. 5, termin

ten przedłuża się o czas trwania awarii. Przedłużenie następuje z urzędu przez operatora

systemu.

7.

Zgłoszenie do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

datę urodzenia;

3)

miejsce urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

5)

obywatelstwo (obywatelstwa);

6)

adres do korespondencji i adres poczty elektronicznej oraz numer telefonu, jeżeli

posiada;

7)

numer prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty,

jeżeli posiada;

8)

numer i datę wydania dyplomu lekarza albo lekarza dentysty albo zaświadczenia o ukończeniu

studiów na kierunku lekarskim albo lekarsko-dentystycznym, jeżeli w dniu złożenia

zgłoszenia legitymuje się takim dokumentem;

9)

nazwę uczelni i podstawowej jednostki organizacyjnej, w której zgłaszający się ukończył

studia lekarskie lub lekarsko-dentystyczne, oraz datę ich ukończenia, a w przypadku

lekarza albo lekarza dentysty, który ukończył studia lekarskie lub lekarsko-dentystyczne

w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej - nazwę polskiej uczelni,

która przeprowadziła nostryfikację dyplomu lekarza albo lekarza dentysty;

10)

wskazanie okręgowej rady lekarskiej, która w przypadku lekarza albo lekarza dentysty,

który ukończył uczelnię w państwie członkowskim Unii Europejskiej, przyznała zgłaszającemu

się prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty;

11)

wskazanie preferowanego miejsca składania LEK albo LDEK, spośród wskazanych przez

CEM;

12)

wskazanie języka, w którym zgłaszający się zamierza składać LEK albo LDEK.

8.

W przypadku złożenia zgłoszenia do LEK albo LDEK, o którym mowa w ust. 5, po raz drugi

i kolejny oraz za LEK albo LDEK składany w języku obcym, o którym mowa w art. 5 ust.

4, zgłaszający się wnosi opłatę egzaminacyjną w wysokości nie wyższej niż 10% przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku za

ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia, do dnia

15 stycznia każdego roku. Opłatę egzaminacyjną pobiera dyrektor CEM i stanowi ona

dochód budżetu państwa. Opłata jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany przez CEM,

podany za pomocą SMK w trakcie składania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 5. Opłatę

uiszcza się niezwłocznie po dokonaniu zgłoszenia, nie później niż w terminie 5 dni

od dnia upływu terminu składania zgłoszeń, o którym mowa w ust. 5.

9.

W przypadku niewniesienia opłaty, o której mowa w ust. 8, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa zgłaszającego się do uzupełnienia braków formalnych

za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej, wykorzystując adres poczty elektronicznej

wskazany przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

dnia skierowania wezwania dotknięte nimi zgłoszenie do LEK albo LDEK traktuje się

jako niezłożone. O konsekwencji tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia

braków formalnych.

10.

Dyrektor CEM zawiadamia zgłaszającego się o miejscu i terminie przeprowadzenia LEK

albo LDEK oraz nadanym numerze kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą

SMK lub środków komunikacji elektronicznej na adres poczty elektronicznej wskazany

przez zgłaszającego się w zgłoszeniu, o którym mowa w ust. 7 pkt 6, nie później niż

14 dni przed terminem przeprowadzenia danego LEK albo LDEK.

1.

LEK i LDEK składa się przed Komisją Egzaminacyjną.

2.

Członków Komisji Egzaminacyjnej powołuje i odwołuje dyrektor CEM. Kandydatów do Komisji

Egzaminacyjnej zgłaszają dyrektor CEM, rektorzy uczelni prowadzących kształcenie na

kierunku lekarskim lub lekarsko-dentystycznym, wojewodowie i okręgowe rady lekarskie.

3.

Członkiem Komisji Egzaminacyjnej nie może być osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

4.

Przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej jest osoba wskazana przez dyrektora CEM.

5.

W celu przeprowadzenia LEK i LDEK w ustalonych terminach i miejscach dyrektor CEM

wyznacza spośród członków Komisji Egzaminacyjnej Zespoły Egzaminacyjne.

6.

Członkiem Zespołu Egzaminacyjnego nie może być osoba, w stosunku do której kandydat

do złożenia LEK albo LDEK w tym Zespole Egzaminacyjnym jest

1)

jego małżonkiem;

2)

osobą pozostającą z nim w stosunku

a)

pokrewieństwa albo powinowactwa do drugiego stopnia,

b)

przysposobienia;

3)

osobą pozostającą z nim we wspólnym pożyciu;

4)

osobą pozostającą wobec niego w stosunku zależności służbowej.

7.

Powody wyłączenia określone w ust. 6 pkt 1 i 2 trwają pomimo ustania małżeństwa lub

przysposobienia.

8.

Członkowie Zespołu Egzaminacyjnego przed rozpoczęciem LEK albo LDEK składają dyrektorowi

CEM pisemne oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, że nie pozostają z

żadnym ze zgłaszających się do LEK albo LDEK przed tym Zespołem Egzaminacyjnym w stosunku,

o którym mowa w ust. 6, oraz nie zostali skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo

umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Składający

oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem

świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula

ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

9.

Dyrektor CEM odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej w przypadku

1)

złożenia rezygnacji;

2)

choroby uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej;

3)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej;

4)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

5)

złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, o którym mowa w ust. 8.

10.

Członkom Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w ust. 5, oraz komisji, o której

mowa w art. 14e ust. 2, przysługuje

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego Zespołu albo komisji, w wysokości nie wyższej

niż 500 złotych dla Przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357) przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu wykonywania czynności Zespołu Egzaminacyjnego, o którym

mowa w ust. 5, albo komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, bez zachowania prawa

do wynagrodzenia w przypadku organizowania LEK albo LDEK w dniu roboczym.

11.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 10 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 10 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

LEK i LDEK są składane w formie pisemnych testów, odrębnych dla zawodu lekarza i zawodu

lekarza dentysty, opracowanych na każdy termin egzaminu przez ekspertów w zakresie

zagadnień objętych LEK i LDEK.

2.

Pytania testowe LEK i LDEK obejmują problematykę z zakresu dziedzin medycyny, określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 14f ust. 1, ze szczególnym uwzględnieniem

procedur diagnostycznych i leczniczych.

3.

Testy i pytania testowe LEK i LDEK są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane i

przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osobom innym niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzającym

LEK lub LDEK lub sprawującym nadzór nad ich przeprowadzeniem.

4.

Testy i pytania testowe LEK i LDEK mogą być udostępnione wyłącznie osobie przystępującej

do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu w LEK lub LDEK. Dyrektor CEM

udostępnia testy i pytania testowe w drodze ich okazania w siedzibie CEM. Zakazane

jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych oraz ich

reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku naruszenia

tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może być monitorowany

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

5.

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby LEK albo LDEK, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

1.

Zgłaszający się do LEK albo LDEK przedstawia bezpośrednio przed egzaminem Zespołowi

Egzaminacyjnemu, o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokument potwierdzający tożsamość.

W przypadku braku dokumentu potwierdzającego tożsamość zgłaszającego się nie może

on przystąpić do egzaminu.

2.

LEK i LDEK polega na rozwiązaniu odpowiedniego testu składającego się z 200 pytań

zawierających 5 odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową

odpowiedź uzyskuje się 1 punkt. W przypadku braku odpowiedzi, zaznaczenia nieprawidłowej

odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3.

Przebieg LEK i LDEK może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz

i dźwięk, o czym zgłaszającego się do LEK albo LDEK informuje się w zawiadomieniu

o egzaminie lub bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania LEK i LDEK zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

5.

W przypadku stwierdzenia w trakcie egzaminu naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący Zespołu Egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 14b ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje fakt

dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu

testowego w protokole egzaminacyjnym.

6.

W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazu i dźwięku

zarejestrowanych za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa

w ust. 3, że zdający naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4, lub rozwiązał test niesamodzielnie,

Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w art. 14b ust. 4, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego. Fakt dyskwalifikacji wraz ze wskazaniem jej przyczyny odnotowuje się w

protokole egzaminacyjnym.

7.

O dyskwalifikacji, o której mowa w ust. 6, dyrektor CEM zawiadamia na piśmie osobę

zdyskwalifikowaną. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza w SMK.

8.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności

zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem okręgowej izby lekarskiej,

albo właściwego okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej,

jeżeli lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.

9.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do LEK albo LDEK w kolejnym najbliższym

terminie egzaminu przypadającym po dniu dyskwalifikacji.

1.

Zdający LEK albo LDEK w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio

po jego zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie

do pytania testowego wykorzystanego podczas tego LEK albo LDEK. Zastrzeżenie składa

się dyrektorowi CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM.

2.

Zastrzeżenie, o którym mowa w ust. 1, rozpatruje w terminie 3 dni od dnia, w którym

odbył się egzamin, komisja powołana przez dyrektora CEM spośród osób, których wiedza,

doświadczenie i autorytet dają rękojmię prawidłowego rozpatrzenia wniesionych zastrzeżeń.

W przypadku uznania zastrzeżenia komisja unieważnia pytanie testowe objęte zastrzeżeniem.

Rozstrzygnięcie to powoduje obniżenie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów

z testu. Za unieważnione pytanie nie przyznaje się punktów.

3.

Rozstrzygnięcie, o którym mowa w ust. 2, niezgodne z przepisami prawa jest nieważne.

4.

Pozytywny wynik LEK albo LDEK otrzymuje zdający, który uzyskał co najmniej 56% maksymalnej

liczby punktów z testu. Wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

5.

Osoba, która złożyła LEK albo LDEK z wynikiem negatywnym albo złożyła LEK albo LDEK

z niesatysfakcjonującym ją wynikiem, może przystąpić ponownie do egzaminu w innym

terminie.

6.

Osobie, która złożyła LEK albo LDEK, dyrektor CEM wydaje świadectwo złożenia LEK albo

świadectwo złożenia LDEK w terminie 21 dni od dnia złożenia egzaminu. Podpis dyrektora

CEM umieszczony na świadectwie może być odwzorowany mechanicznie. Wynik egzaminu danej

osoby jest jej udostępniany za pomocą SMK. Na wniosek tej osoby dyrektor CEM wydaje

odpłatnie duplikat świadectwa złożenia LEK albo świadectwa złożenia LDEK albo dokonuje

ich korekty. Opłata za te czynności wynosi 50 zł. Opłaty nie wnosi się w przypadku,

gdy korekta wynika z błędu CEM.

7.

Wyniki LEK i LDEK dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w

art. 16c ust. 8, uczelniom w zakresie dotyczącym absolwentów ich podstawowych jednostek

organizacyjnych oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.

8.

W przypadku rażących uchybień dotyczących procedury przebiegu LEK albo LDEK lub nieprzewidzianych

sytuacji mających wpływ na przeprowadzenie LEK albo LDEK dyrektor CEM, po uzyskaniu

zgody ministra właściwego do spraw zdrowia, może wydać zarządzenie o unieważnieniu

egzaminu dla poszczególnych albo wszystkich zdających.

9.

W przypadku unieważnienia LEK albo LDEK z przyczyn nieleżących po stronie zdającego

nie pobiera się opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, od osoby zgłaszającej się

do kolejnego egzaminu, która przystępowała do unieważnionego egzaminu.

10.

Dokumentacja dotycząca LEK i LDEK jest przechowywana przez właściwe podmioty zgodnie

z przepisami art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 217, 357 i 398).

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz dziedzin medycyny oraz zakres problematyki uwzględnianej przy opracowywaniu

pytań testowych LEK i LDEK,

2)

tryb powoływania członków Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 14b ust. 1,

i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

3)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8,

4)

sposób i szczegółowy tryb przeprowadzania LEK i LDEK, w tym okres, w którym powinny

być wyznaczone ich terminy,

5)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 14a ust. 8, oraz sposób jej uiszczania,

6)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczących Zespołów Egzaminacyjnych oraz

komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2,

7)

szczegółowy tryb unieważniania LEK albo LDEK,

8)

szczegółowy sposób ustalania wyników LEK i LDEK,

9)

wzory świadectwa złożenia LEK i świadectwa złożenia LDEK,

10)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu albo odpisu świadectwa złożenia LEK albo

świadectwa złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust.

6,

11)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty świadectwa złożenia LEK albo świadectwa

złożenia LDEK oraz sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 14e ust. 6

- mając na uwadze zakres wiedzy i umiejętności, które zgłaszający się do egzaminu

powinien posiadać, oraz uwzględniając prawidłowe przygotowanie i przebieg LEK i LDEK

oraz zachowanie bezstronności pracy Zespołów Egzaminacyjnych, o których mowa w art.

14b ust. 5, i komisji, o której mowa w art. 14e ust. 2, nakład ich pracy, a także

konieczność zapewnienia prawidłowego tworzenia dokumentacji dotyczącej złożenia LEK

albo LDEK.

2.

Dyrektor CEM wydaje regulamin porządkowy LEK i LDEK, zatwierdzany przez ministra właściwego

do spraw zdrowia.

1.

Okres stażu podyplomowego lekarza nie może być krótszy niż 12 miesięcy.

2.

Okres stażu podyplomowego lekarza dentysty wynosi 12 miesięcy.

3.

(uchylony)

3a.

Lekarz odbywa staż podyplomowy pod nadzorem lekarza posiadającego specjalizację, o

której mowa w art. 64 ust. 1, tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny albo

lekarza dentysty wykonującego zawód przez okres co najmniej 5 lat, zwanego dalej „opiekunem”.

3b.

Lekarz, o którym mowa w ust. 3a, jest uprawniony do wykonywania zawodu wyłącznie w

miejscu odbywania stażu, z zastrzeżeniem art. 30, oraz w sytuacji gdy prowadzi prace

badawcze w dziedzinie nauk medycznych pod kierunkiem lekarza posiadającego prawo wykonywania

zawodu. Lekarz stażysta jest uprawniony w szczególności do

1)

przedmiotowego i podmiotowego badania pacjenta oraz udzielania porad lekarskich po

konsultacji z opiekunem;

2)

wydawania, po konsultacji z opiekunem, zleceń lekarskich;

3)

wydawania skierowań na badania laboratoryjne oraz inne badania diagnostyczne, a po

uzgodnieniu z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony

na badania wymagające metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone

ryzyko dla pacjenta;

4)

samodzielnego stosowania zleconych przez lekarza posiadającego prawo wykonywania zawodu

na czas nieokreślony metod diagnostycznych i leczniczych, których praktyczna umiejętność

została stwierdzona przez opiekuna;

5)

wspólnego z lekarzem posiadającym prawo wykonywania zawodu na czas nieokreślony stosowania

metod diagnostycznych i leczniczych stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta

oraz wspólnego z nim wykonywania zabiegów operacyjnych, objętych programem stażu podyplomowego;

6)

prowadzenia we współpracy z opiekunem historii choroby i innej dokumentacji medycznej;

7)

udzielania informacji o stanie zdrowia pacjenta;

8)

zlecania czynności pielęgnacyjnych;

9)

w stanach nagłych do doraźnego podania lub zlecenia podania pacjentowi leków, a jeżeli

są to leki silnie lub bardzo silnie działające - po zasięgnięciu, w miarę możliwości,

opinii jednego lekarza;

10)

stwierdzania zgonu;

11)

wystawiania recept oraz wydawania opinii i orzeczeń lekarskich po uzgodnieniu z opiekunem

treści zawartych w nich informacji.

3c.

(uchylony)

3d.

Lekarz, lekarz dentysta odbywa staż podyplomowy na podstawie umowy o pracę, zawartej

na czas określony, w celu przygotowania zawodowego obejmującego realizację programu

stażu podyplomowego, z zastrzeżeniem ust. 7a.

3e.

Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, któremu

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielono zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia

na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej albo któremu w Rzeczypospolitej

Polskiej nadano status uchodźcy, odbywa staż podyplomowy na zasadach obowiązujących

obywateli polskich.

3f.

Cudzoziemiec niebędący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który

nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 3e, odbywa staż podyplomowy na podstawie

umowy cywilnoprawnej o staż podyplomowy, zawartej z jednostką, o której mowa w art.

5 ust. 9, w której to umowie określa się zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego

odbywania.

3g.

Cudzoziemcowi, o którym mowa w ust. 3f, mogą zostać udzielone świadczenia, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

4.

Organizacja, finansowanie oraz zapewnienie warunków odbywania stażu podyplomowego

przez absolwentów studiów lekarskich i lekarsko-dentystycznych będących obywatelami

polskimi, zamierzających wykonywać zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

mających stałe miejsce zamieszkania na obszarze województwa, a w przypadku osób będących

obywatelami innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej

zamierzających odbywać staż podyplomowy na obszarze tego województwa, jest zadaniem

marszałka województwa z zakresu administracji rządowej. Koszt obsługi tego zadania

wynosi 123 zł za każdego finansowanego lekarza stażystę.

4a.

W roku 2009 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4b.

W roku 2010 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4c.

W roku 2011 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4d.

W roku 2012 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4e.

W roku 2013 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4f.

W roku 2014 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4g.

W roku 2015 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4h.

W roku 2016 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, przekazuje marszałkowi województwa minister właściwy do spraw zdrowia ze

środków Funduszu Pracy.

4i.

W roku 2017 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, wraz z kosztem obsługi określonym przepisami, przekazuje marszałkowi województwa

minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

4j

W roku 2018 środki przeznaczone na sfinansowanie stażu podyplomowego, o którym mowa

w ust. 4, wraz z kosztem obsługi określonym przepisami, przekazuje marszałkowi województwa

minister właściwy do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określa, w drodze rozporządzenia

1)

ramowe programy i czas trwania stażu podyplomowego lekarza;

2)

sposób odbywania i dokumentowania stażu podyplomowego;

3)

tryb uznawania równoważności stażu podyplomowego odbytego za granicą w całości lub

w części;

4)

(uchylony)

5)

(uchylony)

6)

wymagania oraz warunki, jakim powinny odpowiadać podmioty lecznicze oraz indywidualne

praktyki lekarskie i indywidualne specjalistyczne praktyki lekarskie, w których odbywane

są staże podyplomowe, oraz sposób dokonywania oceny realizacji programu stażu przez

te podmioty;

7)

wysokość wynagrodzenia lekarza stażysty i lekarza dentysty stażysty oraz zasady finansowania

i organizacji stażu podyplomowego.

6.

Marszałek województwa w porozumieniu z właściwą okręgową radą lekarską ustala listę

podmiotów uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych.

6a.

Okręgowa rada lekarska, w drodze uchwały, w porozumieniu z marszałkiem województwa,

kieruje do odbycia stażu podyplomowego na obszarze swojego działania lekarzy, lekarzy

dentystów, którym przyznała prawo wykonywania zawodu i których wpisała na listę członków

izby.

6aa.

Przedłużenie czasu trwania stażu podyplomowego następuje na okres realizacji tej części

programu stażu podyplomowego, która nie została zrealizowana, w porozumieniu z właściwą

okręgową radą lekarską. Nie przedłuża się czasu trwania stażu podyplomowego, jeżeli

od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu upłynęło 5 lat.

6b.

Wojewoda sprawuje nadzór nad odbywaniem stażu podyplomowego lekarzy, lekarzy dentystów

oraz w zakresie spełniania przez podmioty prowadzące staż wymagań i warunków, o których

mowa w ust. 5 pkt 6.

6c.

Wojewoda w ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 6b, jest uprawniony do

1)

wizytacji podmiotu wpisanego na listę, o której mowa w ust. 6;

2)

żądania dokumentacji dotyczącej realizacji programu stażu oraz finansowania;

3)

żądania wyjaśnień dotyczących realizacji programu stażu przez lekarza;

4)

wydawania zaleceń pokontrolnych;

5)

przekazywania informacji dotyczących przeprowadzonej kontroli marszałkowi województwa

oraz okręgowej izbie lekarskiej;

6)

wnioskowania do marszałka województwa o skreślenie podmiotu wpisanego na listę, o

której mowa w ust. 6.

6d.

Przepisy ust. 1-3d oraz 4-6c stosuje się odpowiednio do osób będących obywatelami

państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

7.

Minister Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, ustala

listę podległych sobie podmiotów leczniczych uprawnionych do prowadzenia staży podyplomowych

lekarzy, lekarzy dentystów powołanych do zawodowej służby wojskowej oraz zapewnia

środki finansowe niezbędne do odbycia tych staży.

7a.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 7, odbywa staż podyplomowy na stanowisku

lekarza stażysty lub lekarza dentysty stażysty, na które zostaje wyznaczony przez

właściwy organ wojskowy w porozumieniu z Wojskową Radą Lekarską.

7b.

Lekarz stażysta, który nie ukończył albo nie odbył stażu podyplomowego w terminie

5 lat od dnia uzyskania prawa wykonywania zawodu, może ponownie odbyć staż podyplomowy

na podstawie umowy o szkolenie zawartej z podmiotem prowadzącym staż podyplomowy.

Właściwa okręgowa rada lekarska ponownie przyznaje temu lekarzowi prawo wykonywania

zawodu, o którym mowa w art. 5 ust. 7.

8.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać staż podyplomowy

odbyty za granicą za równoważny ze stażem podyplomowym odbytym w kraju, z zastrzeżeniem

ust. 9.

9.

Staż podyplomowy odbyty w państwie członkowskim Unii Europejskiej przez lekarza będącego

obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

minister właściwy do spraw zdrowia uznaje za równoważny w całości lub w części ze

stażem podyplomowym odbytym w Rzeczypospolitej Polskiej.

10.

(uchylony)

1.

Lekarz może uzyskać tytuł specjalisty w określonej dziedzinie medycyny

1)

po odbyciu szkolenia specjalizacyjnego oraz

2)

po złożeniu Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego, zwanego dalej „PES”, albo

3)

po uznaniu za równoważny tytułu specjalisty uzyskanego za granicą.

2.

Szkolenie specjalizacyjne w określonej dziedzinie medycyny jest szkoleniem modułowym

i składa się z

1)

modułu podstawowego, odpowiadającego podstawowemu zakresowi wiedzy teoretycznej i

umiejętności praktycznych z danej dziedziny medycyny lub wspólnego dla pokrewnych

dziedzin medycyny, oraz

2)

modułu specjalistycznego, odpowiadającego profilowi specjalizacji, w którym lekarz

może kontynuować szkolenie specjalizacyjne po ukończeniu określonego modułu podstawowego,

albo

3)

modułu jednolitego, właściwego dla danej specjalizacji.

3.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po zaliczeniu modułu podstawowego, może

zmienić dziedzinę medycyny, w której chce kontynuować szkolenie specjalizacyjne, pod

warunkiem zakwalifikowania się do jej odbywania w ramach postępowania kwalifikacyjnego,

o którym mowa w art. 16c ust. 7.

4.

Lekarz posiadający stopień naukowy doktora habilitowanego i mający odpowiedni dorobek

zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym mowa w ust. 2 pkt

2, oraz posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie odpowiadającej

modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może ubiegać się, za pomocą SMK,

o skierowanie go do odbywania tego modułu specjalistycznego bez postępowania kwalifikacyjnego,

za zgodą właściwego konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny. W tym celu

lekarz składa wniosek, o którym mowa w art. 16c ust. 1.

4a.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, przepisy art. 16c ust. 2-5 stosuje się

odpowiednio.

5.

W przypadku lekarza, o którym mowa w ust. 4, który rozpoczął szkolenie specjalizacyjne,

kierownik specjalizacji może wystąpić do dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia

Podyplomowego, zwanego dalej „CMKP”, o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego i

zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

modułu specjalistycznego.

6.

W przypadku lekarza posiadającego stopień naukowy doktora habilitowanego i mającego

odpowiedni dorobek zawodowy i naukowy w zakresie modułu specjalistycznego, o którym

mowa w ust. 2 pkt 2, i posiadającego tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia

w dziedzinie odpowiadającej modułowi podstawowemu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zakwalifikowanego

do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w trybie postępowania kwalifikacyjnego, kierownik

specjalizacji w porozumieniu z właściwym konsultantem krajowym w danej dziedzinie

medycyny może wystąpić do dyrektora CMKP o uznanie dotychczasowego dorobku naukowego

i zawodowego lekarza za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości

programu modułu specjalistycznego.

7.

Dyrektor CMKP, na podstawie opinii powołanego przez niego zespołu, może uznać, w drodze

decyzji, dotychczasowy dorobek naukowy i zawodowy lekarza, o którym mowa w ust. 4-6,

za równoważny ze zrealizowaniem przez niego w części albo w całości szczegółowego

programu modułu specjalistycznego, a w przypadku uznania za równoważny w całości -

podjąć decyzję o dopuszczeniu tego lekarza do PES.

8.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 7, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

9.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może uznać dotychczasowy

dorobek zawodowy i naukowy lekarza za równoważny z realizacją programu specjalizacji

w nowej dziedzinie medycyny, nieobjętej dotychczasowym systemem szkolenia specjalizacyjnego,

i podjąć decyzję o dopuszczeniu lekarza do PES. Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się odpowiednio.

9a.

Decyzje, o których mowa w ust. 7 i 9, przekazuje się za pomocą SMK i dodatkowo podaje

w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

10.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji,

o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz sposób i tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego

lekarza, kierując się równoważnością dorobku zawodowego i naukowego lekarza z danym

programem specjalizacji.

1.

Dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej lekarza lub lekarza dentysty będącego obywatelem państwa

członkowskiego Unii Europejskiej, wydany przez właściwe władze innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spełniający minimalne wymogi kształcenia

określone w przepisach Unii Europejskiej, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust.

3, jest równoważny z dokumentem poświadczającym tytuł specjalisty.

2.

Za równoważne z tytułem specjalisty w dziedzinie medycyny uważa się również kwalifikacje

potwierdzone

1)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 grudnia 1976 r. w Królestwie Belgii, Królestwie Danii, Republice Francuskiej, Królestwie

Niderlandów, Republice Irlandii, Wielkim Księstwie Luksemburga, Republice Federalnej

Niemiec, Republice Włoskiej lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej,

c)

1 stycznia 1986 r. w Królestwie Hiszpanii lub Republice Portugalii,

d)

3 kwietnia 1992 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia do

wykonywania zawodu lekarza specjalisty na terytorium Republiki Federalnej Niemiec

na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany przez właściwe

organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Republice Austrii, Republice Finlandii, Królestwie Szwecji, Republice

Islandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 maja 1995 r. w Księstwie Liechtensteinu,

g)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Czeskiej, Republice Słowackiej, Republice Słowenii, Republice

Litewskiej, Republice Łotewskiej, Republice Estońskiej, Republice Węgierskiej, Republice

Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 stycznia 2007 r. w Republice Bułgarii lub Rumunii,

j)

1 lipca 2013 r. w Republice Chorwacji

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód jako specjalista

w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat bezpośrednio

poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

2)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii,

da) 8 października 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Chorwacji,

e)

1 stycznia 1993 r. w byłej Czechosłowacji w przypadku Republiki Czeskiej lub Republiki

Słowackiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Chorwacji,

Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na

terytorium tych państw taką samą moc, jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych

państw w wykazie, o którym mowa w ust. 3, oraz że lekarz faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywał zawód jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne

lata w okresie pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

28 stycznia 1980 r. w Królestwie Danii, Królestwie Niderlandów, Republice Irlandii,

Republice Federalnej Niemiec lub Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii

Północnej,

b)

28 stycznia 1980 r. w Republice Francuskiej w dziedzinie ortodoncji,

c)

1 stycznia 1981 r. w Republice Greckiej w dziedzinie ortodoncji,

d)

3 października 1990 r. w byłej Niemieckiej Republice Demokratycznej, który upoważnia

do wykonywania zawodu lekarza dentysty specjalisty na terytorium Republiki Federalnej

Niemiec na tych samych zasadach jak dokument potwierdzający kwalifikacje przyznany

przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec i wymieniony w wykazie, o którym

mowa w ust. 3,

e)

1 stycznia 1994 r. w Królestwie Szwecji, Republice Finlandii lub Królestwie Norwegii,

f)

1 czerwca 2002 r. w Konfederacji Szwajcarskiej w dziedzinie ortodoncji,

g)

1 stycznia 2003 r. w Republice Greckiej w dziedzinie chirurgii stomatologicznej,

h)

1 maja 2004 r. w Republice Słowenii, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej,

Republice Malty lub Republice Cypryjskiej,

i)

1 maja 2004 r. w Republice Estońskiej lub Republice Łotewskiej w dziedzinie ortodoncji,

j)

27 stycznia 2005 r. w Królestwie Belgii w dziedzinie ortodoncji,

k)

21 maja 2005 r. w Republice Włoskiej

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej

potwierdzającym, że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

4)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarsko-dentystycznej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia przed dniem

a)

20 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Estońskiej,

b)

21 sierpnia 1991 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Łotewskiej,

c)

11 marca 1990 r. w byłym Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w przypadku

Republiki Litewskiej,

d)

25 czerwca 1991 r. w byłej Jugosławii w przypadku Republiki Słowenii

- oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy odpowiednio: Republiki Estońskiej,

Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Słowenii, Republiki Czeskiej

lub Republiki Słowackiej potwierdzającym, że dokument ten ma na terytorium tych państw

taką samą moc jak dokumenty wymienione w odniesieniu do tych państw w wykazie, o którym

mowa w ust. 3, oraz że lekarz dentysta faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał zawód

jako specjalista w danej dziedzinie przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie

pięciu lat bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

5)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o odbyciu specjalistycznego kształcenia przed dniem 1 stycznia 1995 r.

w Królestwie Hiszpanii, oraz zaświadczeniem, wydanym przez właściwe władze hiszpańskie,

o zdaniu egzaminu specjalizacyjnego, przeprowadzonego w celu potwierdzenia, że kwalifikacje

lekarza odpowiadają kwalifikacjom w zakresie danej specjalności, o których mowa w

ust. 3;

5a)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej,

świadczącym o rozpoczęciu kształcenia po dniu 31 grudnia 1983 r. a przed dniem 1 stycznia

1991 r. w Republice Włoskiej, jeżeli do dokumentu jest dołączone zaświadczenie wydane

przez właściwy organ włoski stwierdzające, że dany lekarz faktycznie i zgodnie z prawem

wykonywał w Republice Włoskiej działalność lekarza danej specjalizacji przez co najmniej

siedem kolejnych lat w okresie dziesięciu lat poprzedzających wydanie tego zaświadczenia,

a kwalifikacje te są uważane za równoważne z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami

wymienionymi w wykazie, o którym mowa w ust. 3;

6)

dokumentem potwierdzającym formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej

lub lekarsko-dentystycznej wydanym przez inne niż Rzeczpospolita Polska państwo członkowskie

Unii Europejskiej innym niż dokumenty wymienione w wykazie, o którym mowa w ust. 3,

lub w zakresie specjalizacji innej niż wymieniona w wykazie, o którym mowa w art.

20a ust. 2, oraz zaświadczeniem wydanym przez właściwe organy innego niż Rzeczpospolita

Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej stwierdzającym, że dokument potwierdzający

formalne kwalifikacje w zakresie danej specjalności lekarskiej lub lekarsko-dentystycznej

został wydany po odbyciu odpowiedniego kształcenia spełniającego minimalne wymogi

określone w przepisach Unii Europejskiej, a kwalifikacje te są uważane za równoważne

z kwalifikacjami poświadczonymi dokumentami wymienionymi w wykazie, o którym mowa

w ust. 3.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz dokumentów potwierdzających formalne

kwalifikacje w zakresie specjalizacji medycznych lekarza i lekarza dentysty, będącego

obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

1.

W przypadku

1)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty inny niż wymieniony

w wykazie, o którym mowa w art. 16a ust. 3, wyłącznie na potrzeby uznania tej specjalizacji,

albo

2)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wymieniony w wykazie,

o którym mowa w art. 16a ust. 3, który nie może przedstawić zaświadczenia wydanego

przez właściwe organy państwa członkowskiego Unii Europejskiej potwierdzającego faktyczne

i zgodne z prawem wykonywanie zawodu jako specjalista w danej dziedzinie na terytorium

tego państwa członkowskiego przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat

bezpośrednio poprzedzających wydanie zaświadczenia, albo

3)

lekarza, lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający formalne kwalifikacje

w zakresie specjalizacji medycznych lekarza, lekarza dentysty wydany przez inne państwo

niż państwo członkowskie Unii Europejskiej i który może przedstawić zaświadczenie,

że posiada trzyletnie doświadczenie zawodowe jako specjalista w danej dziedzinie,

uzyskane na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które uznało to potwierdzenie

kwalifikacji zawodowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami tego państwa oraz potwierdziło

uzyskane doświadczenie zawodowe

- minister właściwy do spraw zdrowia stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji

zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, określone w odrębnych

przepisach, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

W przypadkach określonych w ust. 1 uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego albo

testu umiejętności w rozumieniu przepisów o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych

nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej może zostać wyłączone.

1.

Lekarz składa, za pomocą SMK, wniosek o odbywanie szkolenia specjalizacyjnego w wybranej

dziedzinie medycyny odpowiednio do

1)

wojewody właściwego ze względu na obszar województwa, na terenie którego zamierza

odbywać szkolenie specjalizacyjne;

2)

Ministra Obrony Narodowej - w przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie

wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych

i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej;

3)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych - w przypadku lekarzy pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

1a.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie od dnia 1 lutego do dnia 28

lutego - na postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzane od dnia 1 marca do dnia 31

marca, albo od dnia 1 września do dnia 30 września - na postępowanie kwalifikacyjne

przeprowadzane od dnia 1 października do dnia 31 października. W przypadku awarii

SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie wniosku w okresie tygodnia

przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża się o czas trwania awarii

od momentu jej usunięcia. Przedłużenie terminu następuje z urzędu przez operatora

systemu.

1b.

Do terminów, o których mowa w ust. 1a, nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

2)

nazwisko rodowe;

3)

miejsce i datę urodzenia;

4)

płeć;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

adres miejsca zamieszkania;

8)

cechy dokumentu, na podstawie którego cudzoziemiec niebędący obywatelem Unii Europejskiej

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

9)

numer prawa wykonywania zawodu;

10)

numer seryjny, datę i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;

11)

posiadane tytuły specjalisty oraz rok ich uzyskania, a także tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego;

12)

dotychczas odbywane szkolenia specjalizacyjne niezakończone uzyskaniem tytułu specjalisty

i tryb ich odbywania;

13)

wynik LEK albo LDEK; przepis art. 5 ust. 5 stosuje się odpowiednio;

14)

posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy;

15)

liczbę publikacji i ich wykaz;

16)

okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej, zgodnej z kierunkiem wnioskowanej specjalizacji;

17)

wnioskowany tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

3.

Wojewoda potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we wniosku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 1, danych.

4.

Minister Obrony Narodowej potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we wniosku,

o którym mowa w ust. 1 pkt 2, danych.

5.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna

potwierdza elektronicznie zapisanie zgłoszonych we wniosku, o którym mowa w ust. 1

pkt 3, danych.

6.

(uchylony)

7.

W celu zakwalifikowania lekarza do odbycia szkolenia specjalizacyjnego przeprowadza

się, za pomocą SMK i z wykorzystaniem danych zamieszczonych w SMK, postępowanie kwalifikacyjne,

które obejmuje ocenę formalną wniosku o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego oraz

postępowanie konkursowe.

8.

Postępowanie kwalifikacyjne przeprowadzają, dwa razy w roku, odpowiednio wojewoda,

Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych, zwani dalej

„organami prowadzącymi postępowanie kwalifikacyjne”.

9.

Postępowanie konkursowe przeprowadza się, jeżeli liczba kandydatów do odbycia szkolenia

specjalizacyjnego spełniających warunki określone w ust. 6 jest większa niż liczba miejsc szkoleniowych.

10.

W postępowaniu konkursowym uwzględnia się

1)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie rezydentury

wynik LEK, albo, w przypadku lekarza dentysty - LDEK;

2)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli posiada odpowiednią specjalizację I lub II stopnia bądź tytuł specjalisty wynik

egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia albo PES, albo wynik

LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk medycznych,

odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem specjalizacji,

publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism sporządzonym

przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej jednostek

naukowych;

3)

w przypadku lekarza, który występuje o rozpoczęcie specjalizacji w trybie pozarezydenckim,

jeżeli nie posiada odpowiedniej specjalizacji I lub II stopnia lub tytułu specjalisty

wynik LEK/LDEK oraz punkty dodatkowe - za posiadanie stopnia naukowego doktora nauk

medycznych, odpowiedni okres zatrudnienia w jednostce akredytowanej zgodny z kierunkiem

specjalizacji, publikacje w czasopismach naukowych zamieszczonych w wykazie czasopism

sporządzonym przez ministra właściwego do spraw nauki dla potrzeb oceny parametrycznej

jednostek naukowych.

10a.

W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu konkursowym, średnią ocen

uzyskaną w okresie studiów liczoną do dwóch znaków po przecinku ze wskazaniem skali

ocen, jaka obowiązywała na uczelni.

10b.

W przypadku uzyskania przez dwóch lub więcej lekarzy, ubiegających się o miejsce szkoleniowe

w tej samej dziedzinie, identycznego wyniku w postępowaniu kwalifikacyjnym prowadzonym

przez Ministra Obrony Narodowej, pierwszeństwo w przyznaniu miejsca otrzymuje lekarz

pozostający w dniu postępowania kwalifikacyjnego w służbie czynnej.

10c.

W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących

służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez

Ministra Obrony Narodowej, uwzględnia się punkty dodatkowe - za co najmniej 3-letni

okres pozostawania na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej w związku z wyznaczeniem

na to stanowisko lub pobyt na misjach Polskich Kontyngentów Wojskowych.

11.

Wynik postępowania konkursowego stanowi procent maksymalnej liczby punktów uzyskanych

za LEK/LDEK, o których mowa w ust. 10 pkt 1 albo procent maksymalnej liczby punktów

uzyskanych z LEK/LDEK lub egzaminu w zakresie odpowiedniej specjalizacji I lub II

stopnia albo PES oraz punktów dodatkowych, o których mowa w ust. 10 pkt 2 albo procent

maksymalnej liczby punktów uzyskanych z LEK/LDEK oraz punktów dodatkowych, o których

mowa w ust. 10 pkt 3.

12.

W przypadku osób posiadających wynik Lekarskiego Egzaminu Państwowego lub Lekarsko-Dentystycznego

Egzaminu Państwowego w postępowaniu konkursowym wynik tych egzaminów uznaje się za

równoważny z wynikiem odpowiednio LEK lub LDEK.

13.

Do odbywania szkolenia specjalizacyjnego kwalifikuje się lekarzy, w liczbie odpowiadającej

liczbie wolnych miejsc przyznanych na dane postępowanie kwalifikacyjne w danej dziedzinie

medycyny w danym województwie albo posiadanych przez dany podmiot, w kolejności od

najwyższego wyniku uzyskanego w postępowaniu konkursowym.

14.

Lekarz może zwrócić się do organu prowadzącego postępowanie kwalifikacyjne o weryfikację

postępowania kwalifikacyjnego, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia listy lekarzy zakwalifikowanych

i niezakwalifikowanych do rozpoczęcia danego szkolenia specjalizacyjnego. Listę ogłasza

się na stronie internetowej właściwego organu oraz za pomocą SMK.

15.

Lista lekarzy niezakwalifikowanych do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny zawiera pouczenie dotyczące weryfikacji, o której mowa w ust.

14.

16.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego określa regulamin

postępowania kwalifikacyjnego określony w przepisach wydanych na podstawie art. 16g

ust. 1 pkt 4.

16a.

Szczegółowy sposób i tryb przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego

przez Ministra Obrony Narodowej określa regulamin postępowania kwalifikacyjnego określony

w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 2.

17.

Organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne, uwzględniając wynik przeprowadzonego

postępowania kwalifikacyjnego, kieruje lekarza, za pomocą SMK, do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne

miejsce szkoleniowe. W przypadku lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej,

a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i

nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, organ prowadzący postępowanie kwalifikacyjne,

uwzględniając wynik przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, wskazuje lekarzowi,

za pomocą SMK, wolne miejsce szkoleniowe i wydaje skierowanie do odbywania szkolenia

specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa w art. 19f ust. 1, posiadającym wolne

miejsce szkoleniowe.

17a.

W celu umożliwienia odbywania szkolenia specjalizacyjnego w podmiocie, o którym mowa

w art. 19f ust. 1, po zakończonym postępowaniu kwalifikacyjnym, wojewoda może wystąpić

z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji

Ministra Obrony Narodowej lub ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

17b.

Minister Obrony Narodowej może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie wolnego miejsca

szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

17c.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych może wystąpić z wnioskiem o udostępnienie

wolnego miejsca szkoleniowego pozostającego w dyspozycji właściwego wojewody lub Ministra

Obrony Narodowej.

18.

Lekarz może zostać skierowany do odbywania szkolenia specjalizacyjnego w określonej

dziedzinie medycyny po uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarza albo prawa wykonywania

zawodu lekarza dentysty.

19.

W przypadku lekarza, o którym mowa w art. 16 ust. 4, przepisów ust. 1a i 1b oraz ust.

7-16 nie stosuje się. Przepis ust. 17 stosuje się odpowiednio.

Lekarz może odbywać w tym samym okresie tylko jedno szkolenie specjalizacyjne.

1.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw zdrowia określa i ogłasza,

na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK, liczbę miejsc szkoleniowych dla

lekarzy, którzy będą odbywać szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę

zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie

specjalizacji, zwanej dalej „rezydenturą”, w poszczególnych dziedzinach medycyny,

z podziałem na województwa, na podstawie zapotrzebowania zgłoszonego przez wojewodów

uwzględniającego wolne miejsca szkoleniowe, potrzeby zdrowotne obywateli oraz dostępność

świadczeń zdrowotnych w danej dziedzinie medycyny na obszarze danego województwa.

2.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym wojewoda ogłasza, na swojej stronie internetowej

oraz za pomocą SMK, liczbę miejsc szkoleniowych nieobjętych rezydenturą dla lekarzy

w poszczególnych dziedzinach medycyny.

2a.

Wojewoda niezwłocznie przekazuje za pomocą SMK ministrowi właściwemu do spraw zdrowia

informację o

1)

niewykorzystanych miejscach szkoleniowych objętych rezydenturą;

2)

lekarzach, którzy brali udział w postępowaniu kwalifikacyjnym na te miejsca szkoleniowe

oraz miejsca szkoleniowe nieobjęte rezydenturą i zajęli kolejne najwyższe miejsca

na liście rankingowej, obejmującą dane określone w art. 16c ust. 2 i miejsce na liście

rankingowej.

3.

Niewykorzystane miejsca szkoleniowe objęte rezydenturą, przyznane na dane postępowanie

kwalifikacyjne dla danego województwa w danej dziedzinie medycyny, minister właściwy

do spraw zdrowia może dodatkowo przyznać lekarzom, o których mowa w ust. 2a pkt 2,

uwzględniając wszystkie dziedziny, w których były przyznane miejsca szkoleniowe objęte

rezydenturą.

4.

Wojewoda, a w przypadku miejsc szkoleniowych objętych rezydenturą - minister właściwy

do spraw zdrowia, może dodatkowo przyznawać miejsca szkoleniowe, nie później niż w

terminie 2 miesięcy od dnia zakończenia danego postępowania kwalifikacyjnego.

4a.

Minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie informuje, za pomocą SMK, o przyznaniu

miejsca szkoleniowego objętego rezydenturą właściwego wojewodę, który kieruje lekarza,

za pomocą SMK, do odbywania szkolenia specjalizacyjnego.

5.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym Minister Obrony Narodowej określa i ogłasza na

swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK liczbę wolnych miejsc szkoleniowych

dla lekarzy będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę

lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra

Obrony Narodowej, biorąc pod uwagę potrzeby Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

Przed postępowaniem kwalifikacyjnym minister właściwy do spraw wewnętrznych ogłasza

na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK liczbę wolnych miejsc szkoleniowych

dla lekarzy będących funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych

podległych lub nadzorowanych przez tego ministra lub pełniących służbę albo zatrudnionych

w podmiotach leczniczych, utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

1.

Rezydenturę może odbywać wyłącznie lekarz nieposiadający I lub II stopnia specjalizacji

lub tytułu specjalisty.

2.

Lekarz nie może złożyć ponownie wniosku o odbywanie rezydentury, jeżeli uzyskał potwierdzenie

realizacji programu.

3.

Lekarz, który został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, nie może złożyć ponownego

wniosku o odbywanie rezydentury, z wyjątkiem przypadku, gdy posiada on orzeczenie

lekarskie o istnieniu przeciwwskazań do kontynuowania dotychczasowej specjalizacji.

4.

Lekarz, który dwukrotnie został zakwalifikowany do odbywania rezydentury, nie może

złożyć kolejnego wniosku o odbywanie rezydentury.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie programu specjalizacji ustalonego

dla danej dziedziny medycyny, z uwzględnieniem odpowiedniego modułu.

2.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący służbę lub

zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej, w ramach odbywanego szkolenia specjalizacyjnego jest obowiązany odbyć i

zaliczyć szkolenie uzupełniające, odpowiednie dla określonej specjalizacji, w zakresie

wynikającym ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju, na podstawie

programu uzupełniającego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 16g ust.

2.

3.

Program specjalizacji zawiera

1)

zakres wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych, które

lekarz jest obowiązany opanować w trakcie szkolenia specjalizacyjnego, z uwzględnieniem

elementów danej dziedziny medycyny oraz dziedzin pokrewnych, w szczególności elementów

farmakologii klinicznej, farmakoekonomiki, onkologii, medycyny paliatywnej, medycyny

ratunkowej, promocji zdrowia i zdrowia publicznego, orzecznictwa lekarskiego i prawa

medycznego;

2)

formy i metody pogłębiania i uzupełniania wiedzy teoretycznej oraz nabywania i doskonalenia

umiejętności praktycznych, w szczególności

a)

kurs specjalizacyjny wprowadzający w pierwszym roku odbywania szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujący wprowadzenie w problematykę, cele i obszar działania danej specjalności

oraz zadania, kompetencje i oczekiwane wyniki kształcenia specjalisty w tej dziedzinie,

b)

niezbędne kursy specjalizacyjne obejmujące określony zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

w danej dziedzinie medycyny i dziedzinach pokrewnych,

c)

kurs w zakresie ratownictwa medycznego,

d)

kurs w zakresie zdrowia publicznego,

e)

kurs w zakresie prawa medycznego,

f)

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie w ustalonej liczbie określonych

zabiegów lub procedur medycznych,

g)

staże kierunkowe obejmujące określony zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych,

h)

pełnienie dyżurów medycznych określonych w programie danej specjalizacji lub pracę

w systemie zmianowym lub równoważnym czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym

w przepisach o działalności leczniczej,

i)

samokształcenie kierowane;

3)

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

4)

formy i metody kontroli, wraz z oceną wiedzy teoretycznej i nabytych umiejętności

praktycznych;

5)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji;

6)

zakres merytoryczny PES;

7)

standardy akredytacyjne podmiotów szkolących, odpowiadające warunkom, jakie muszą

spełnić jednostki w celu zapewnienia realizacji danego programu specjalizacji.

4.

Program specjalizacji opracowuje i aktualizuje, zgodnie z postępem wiedzy medycznej,

zespół ekspertów powołany przez dyrektora CMKP. Program specjalizacji redaguje CMKP

i zatwierdza minister właściwy do spraw zdrowia.

5.

Członków zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, powołuje i odwołuje dyrektor CMKP.

Członkowie zespołu ekspertów są powoływani spośród lekarzy posiadających tytuł specjalisty

lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program

specjalizacji, lub w dziedzinach pokrewnych, spośród osób zgłoszonych przez konsultanta

krajowego w danej dziedzinie medycyny lub konsultantów krajowych z dziedzin pokrewnych,

towarzystwa naukowe właściwe dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku w dziedzinie

pokrewnej, Naczelną Radę Lekarską oraz CMKP.

6.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 5, wchodzą

1)

konsultant krajowy w danej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel lub przedstawiciele

lub konsultanci krajowi w dziedzinach pokrewnych lub ich przedstawiciele;

2)

konsultant lub konsultanci krajowi w dziedzinach medycyny związanych z realizacją

zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju lub

ich przedstawiciele - w dziedzinach, do których ma to zastosowanie;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny, a w przypadku braku - w dziedzinie pokrewnej;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

5)

przedstawiciel CMKP.

7.

Na przewodniczącego zespołu ekspertów dyrektor CMKP powołuje konsultanta krajowego

w danej dziedzinie medycyny, dla której ma być opracowany program specjalizacji, a

jeżeli nie został powołany - w dziedzinie pokrewnej.

8.

CMKP publikuje programy specjalizacji zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw

zdrowia na swojej stronie internetowej oraz za pomocą SMK.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz modułów podstawowych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego i wykaz

specjalizacji posiadających wspólny moduł podstawowy,

2)

wykaz modułów jednolitych właściwych dla danego szkolenia specjalizacyjnego

- uwzględniając powiązania dziedzin medycyny w ramach modułów i w ramach specjalizacji,

dziedziny medycyny oraz minimalne okresy kształcenia w odniesieniu do tych dziedzin,

określone w przepisach Unii Europejskiej, a także aktualny stan wiedzy medycznej;

3)

wzory wniosków o rozpoczęcie szkolenia specjalizacyjnego dla obywateli polskich i

cudzoziemców,

4)

regulamin postępowania kwalifikacyjnego

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania

kwalifikacyjnego.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, programy

uzupełniające dla określonej specjalizacji, zawierające zakres wymaganej wiedzy teoretycznej

i wymaganych umiejętności praktycznych, formy i metody ich nabywania, okres trwania

i sposób odbywania szkolenia uzupełniającego oraz formy i metody oceny nabytej przez

lekarza wiedzy i umiejętności, a także sposób zaliczenia szkolenia uzupełniającego,

mając na uwadze konieczność nabycia przez lekarza dodatkowej wiedzy do udzielania

świadczeń zdrowotnych w określonej dziedzinie medycyny, w zakresie i warunkach wynikających

ze specyfiki służby wojskowej i potrzeb obronności kraju.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Diagnostów

Laboratoryjnych, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz specjalizacji uprawniających

lekarza do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej w laboratorium,

uwzględniając odpowiedni zakres wiedzy i umiejętności określonych w programie specjalizacji

niezbędnych do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe

dziedziny medycyny, kierując się potrzebami w zakresie realizacji świadczeń zdrowotnych.

5.

Minister Obrony Narodowej może określić, w drodze rozporządzenia, priorytetowe dziedziny

medycyny dla Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się potrzebami Sił

Zbrojnych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne na czas określony w programie specjalizacji

w ramach rezydentury.

2.

Lekarz, na swój wniosek, może również odbywać szkolenie specjalizacyjne, w ramach

wolnych miejsc szkoleniowych, w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne

1)

na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w wymiarze odpowiadającym wymiarowi

pełnoetatowego zatrudnienia, zawartej z podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne

w danej dziedzinie medycyny, w której określa się tryb odbywania szkolenia specjalizacyjnego

i zakres wzajemnych zobowiązań na czas trwania szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w ramach płatnego urlopu szkoleniowego udzielanego pracownikowi na czas trwania szkolenia

specjalizacyjnego na podstawie odrębnych przepisów;

3)

na podstawie umowy o pracę zawartej z innym podmiotem niż podmiot prowadzący szkolenie

specjalizacyjne, zapewniającej realizację części programu specjalizacji w zakresie

samokształcenia, szkolenia i uczestniczenia w wykonywaniu oraz wykonywanie ustalonej

liczby określonych zabiegów lub procedur medycznych, pełnienie dyżurów medycznych,

które lekarz jest obowiązany pełnić w czasie realizacji programu specjalizacji w czasie

pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej i w ramach płatnych urlopów

szkoleniowych udzielanych pracownikowi na czas niezbędny do zrealizowania pozostałej

części programu w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne lub odpowiednio

w podmiocie prowadzącym staż kierunkowy;

4)

na podstawie umowy cywilnoprawnej o szkolenie specjalizacyjne, zawartej z podmiotem

prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, w której określa się szczegółowy tryb odbywania

szkolenia specjalizacyjnego i zakres wzajemnych zobowiązań na czas jego trwania;

5)

w ramach poszerzenia zajęć programowych stacjonarnych studiów doktoranckich o program

specjalizacji odbywanej w tej samej jednostce, w dziedzinie zgodnej z kierunkiem tych

studiów, i w ramach udzielonego urlopu szkoleniowego lub urlopu bezpłatnego, a po

ukończeniu tych studiów - w trybie określonym w ust. 1 lub ust. 2 pkt 1-4.

3.

Lekarz cudzoziemiec, o którym mowa w art. 7 ust. 1 i 1a, może odbywać szkolenie specjalizacyjne

na zasadach określonych w przepisach o odbywaniu studiów i uczestniczeniu w badaniach

naukowych i szkoleniach przez osoby niebędące obywatelami polskimi.

4.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący służbę lub

zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej, odbywa szkolenie specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 16x ust. 2.

5.

Lekarz będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub pełniący służbę

w podmiocie leczniczym utworzonym przez tego ministra odbywa szkolenie specjalizacyjne

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 3.

6.

Lekarz będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym

utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej odbywa szkolenie

specjalizacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 16x ust. 4.

7.

(uchylony)

8.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w trybie rezydentury, może zmienić

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego nie wcześniej niż po upływie roku od

dnia zakwalifikowania się do odbywania tego szkolenia specjalizacyjnego, z zastrzeżeniem

ust. 9.

9.

Przepisu ust. 8 nie stosuje się, jeżeli jednostka organizacyjna, w której lekarz odbywa

szkolenie specjalizacyjne, uległa likwidacji lub przestała spełniać wymagania, o których

mowa w art. 19f ust. 2.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne przez cały okres jego trwania w wymiarze czasu

równemu czasowi pracy lekarza zatrudnionego w podmiocie leczniczym, o którym mowa

w art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, oraz pełni dyżury lub pracuje w systemie zmianowym lub równoważnym w maksymalnym

czasie pracy dopuszczonym przepisami o działalności leczniczej.

2.

Lekarz

1)

będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący służbę lub zatrudniony

w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony Narodowej,

2)

będący funkcjonariuszem w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych

lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych,

3)

będący funkcjonariuszem Służby Więziennej lub zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym

przez Ministra Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej

- może odbywać szkolenie specjalizacyjne w innym wymiarze czasu niż określony w ust.

1, na warunkach określonych przez właściwe organy, które są obowiązane zapewnić, aby

łączny czas trwania, poziom i jakość odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego

nie były niższe niż w przypadku odbywania odpowiedniego szkolenia specjalizacyjnego

w wymiarze czasu, o którym mowa w ust. 1.

3.

Lekarzowi pełniącemu dyżur medyczny w ramach realizacji programu specjalizacji przysługuje

wynagrodzenie na podstawie umowy o pełnienie dyżurów, zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne lub staż kierunkowy.

1.

Rezydentura jest przyznawana i finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem.

1a.

W roku 2012 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1b.

W roku 2013 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1c.

W roku 2014 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1d.

W roku 2015 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków budżetu państwa do wysokości 60,75 mln zł oraz ze środków Funduszu Pracy.

1e.

W roku 2016 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków budżetu państwa do wysokości 182 943 tys. zł oraz ze środków Funduszu Pracy.

1f.

W roku 2017 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

1g

W roku 2018 rezydentura jest finansowana przez ministra właściwego do spraw zdrowia

ze środków Funduszu Pracy.

2.

Środki finansowe niezbędne do odbywania specjalizacji w ramach rezydentury przez lekarzy,

którzy zostali zakwalifikowani do jej odbywania lub odbywają ją w tym trybie, minister

właściwy do spraw zdrowia przekazuje na podstawie umowy zawartej z podmiotem prowadzącym

szkolenie specjalizacyjne zatrudniającym tych lekarzy. Umowa ta określa wysokość środków

i ich przeznaczenie.

2a.

Przygotowanie i realizacja umów, o których mowa w ust. 2, odbywa się w SMK.

3.

Lekarz, który odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury, otrzymuje zasadnicze

wynagrodzenie miesięczne ustalane przez ministra właściwego do spraw zdrowia na podstawie

przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród

z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w drodze obwieszczenia,

do dnia 15 stycznia każdego roku, w wysokości nie mniejszej niż 70% tego wynagrodzenia.

4.

Wysokość zasadniczego wynagrodzenia miesięcznego, o którym mowa w ust. 3, podlega

zróżnicowaniu ze względu na

1)

dziedzinę medycyny, w której lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

ze szczególnym uwzględnieniem dziedzin uznanych za priorytetowe;

2)

rok odbywanego przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w ramach rezydentury.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zasadniczego

wynagrodzenia miesięcznego, z podziałem na wynagrodzenie w poszczególnych dziedzinach

medycyny, w których jest odbywane szkolenie specjalizacyjne w ramach rezydentury,

kierując się koniecznością zapewnienia dostępności świadczeń specjalistycznych dla

pacjentów.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia może, w ramach środków budżetu państwa, których

jest dysponentem, dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym.

1a.

W roku 2012 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1b.

W roku 2013 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1c.

W roku 2014 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1d.

W roku 2015 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1e.

W roku 2016 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1f.

W roku 2017 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

1g

W roku 2018 szkolenie specjalizacyjne jest dofinansowywane przez ministra właściwego

do spraw zdrowia ze środków Funduszu Pracy.

2.

Środki finansowe na dofinansowanie kosztów związanych ze szkoleniem specjalizacyjnym

są przekazywane na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia

a podmiotem prowadzącym szkolenie specjalizacyjne.

3.

W przypadku gdy środki określone w ust. 2 stanowią dla podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, będącego przedsiębiorcą, pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, będzie ona udzielana jako pomoc de minimis zgodnie

z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania

art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis

(Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5).

4.

Minister Obrony Narodowej może w ramach środków budżetu państwa, których jest dysponentem,

dofinansować koszty związane ze szkoleniem specjalizacyjnym lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej lub pełniących służbę w podmiotach leczniczych utworzonych

i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.

1.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego ulega przedłużeniu o czas nieobecności lekarza

w pracy

1)

w przypadkach przewidzianych w art. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368);

2)

z powodu urlopu bezpłatnego udzielonego przez pracodawcę na czas nie dłuższy niż 3

miesiące w okresie trwania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

w przypadkach określonych w art. 92, 176-179, 182;

4)

z powodu urlopu bezpłatnego, nie dłuższego niż 2 lata, udzielonego przez pracodawcę

w celu odbycia stażu zagranicznego zgodnego z programem odbywanego szkolenia specjalizacyjnego,

po uzyskaniu zgody kierownika specjalizacji;

5)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 14 dni wynikającej z procedur stosowanych przy zmianie

trybu lub miejsca odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

6)

z powodu przerwy nie dłuższej niż 12 miesięcy wynikającej z realizacji specjalizacji

odbywanej w trybie, o którym mowa w art. 16h ust. 2 pkt 5.

2.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego zostaje dodatkowo przedłużony o okres udzielonego

lekarzowi przez pracodawcę urlopu wychowawczego na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

3.

W uzasadnionych przypadkach zgodę na dodatkowe przedłużenie okresu trwania szkolenia

specjalizacyjnego może wyrazić wojewoda, a w odniesieniu do lekarzy odbywających specjalizację

w ramach rezydentury - minister właściwy do spraw zdrowia.

4.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących żołnierzami

w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach

leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej, może być

przedłużony dodatkowo przez Ministra Obrony Narodowej o czas pełnienia służby poza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddelegowania do pełnienia służby w innej jednostce

wojskowej lub tymczasowego wykonywania zadań, które uniemożliwiają realizowanie szkolenia

specjalizacyjnego.

4a.

W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 4, zgodę na dodatkowe

przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących

żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych

w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej,

może wyrazić Minister Obrony Narodowej.

5.

Okres trwania szkolenia specjalizacyjnego w stosunku do lekarzy będących funkcjonariuszami

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych może być przedłużony dodatkowo przez ministra

właściwego do spraw wewnętrznych o czas pełnienia służby poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

5a.

W uzasadnionych przypadkach, innych niż określone w ust. 1, 2 i 5, zgodę na dodatkowe

przedłużenie okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego, w stosunku do lekarzy będących

funkcjonariuszami w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionych na podstawie umowy

o pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniących służbę w podmiocie leczniczym utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, może wyrazić minister właściwy do

spraw wewnętrznych.

5b.

Informacje o przedłużeniu lekarzowi okresu szkolenia specjalizacyjnego są umieszczane

w SMK przez właściwe podmioty, z dodatkowym wskazaniem

1)

okresu przedłużenia;

2)

imienia (imion) i nazwiska osoby, której przedłużenie dotyczy;

3)

przedmiotu rozstrzygnięcia;

4)

rodzaju rozstrzygnięcia;

5)

organu przedłużającego.

6.

Lekarz lub właściwy podmiot ma obowiązek poinformować właściwy organ, o którym mowa

w art. 16c ust. 1, o planowanej przez lekarza nieobecności, w szczególności z powodów,

o których mowa w ust. 1, 2, 4-5, trwającej dłużej niż 3 miesiące.

7.

Wojewoda posiadający informację o nieobecności, o której mowa w ust. 6, lub innej

nieobecności lekarza trwającej dłużej niż 3 miesiące może skierować na okres tej nieobecności

innego lekarza, zakwalifikowanego do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, do odbywania

tego szkolenia w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, biorąc pod uwagę

możliwość odbycia przez niego części lub całości programu specjalizacji oraz możliwość

wykorzystania miejsc szkoleniowych.

8.

Skierowania, o którym mowa w ust. 7, dokonuje się za pomocą SMK.

1.

Lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne pod kierunkiem lekarza zatrudnionego na podstawie

umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej albo wykonującego zawód na podstawie stosunku

służby w podmiocie prowadzącym szkolenie specjalizacyjne, wyznaczonego przez kierownika

tego podmiotu, zwanego dalej „kierownikiem specjalizacji”.

2.

Kierownikiem specjalizacji może być lekarz posiadający II stopień specjalizacji lub

tytuł specjalisty w dziedzinie medycyny będącej przedmiotem szkolenia specjalizacyjnego,

a w uzasadnionych przypadkach w pokrewnej dziedzinie medycyny.

3.

Lekarz odbywa staż kierunkowy pod kierunkiem lekarza posiadającego II stopień specjalizacji

lub tytuł specjalisty w danej dziedzinie medycyny wyznaczonego przez kierownika jednostki

realizującej staż kierunkowy, który wyraził zgodę na pełnienie tej funkcji, zwanego

dalej „kierownikiem stażu”.

4.

Kierownik specjalizacji oraz kierownik stażu mogą prowadzić jednocześnie szkolenie

specjalizacyjne nie więcej niż trzech lekarzy, a w uzasadnionych potrzebami kadrowymi

przypadkach, za zgodą konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny - czterech

lekarzy.

5.

Kierownik specjalizacji jednocześnie może dodatkowo kierować stażem kierunkowym nie

więcej niż dwóch lekarzy.

6.

Kierownik specjalizacji jest odpowiedzialny za ustalanie i przekazanie lekarzowi,

w szczególności za pomocą SMK, rocznych szczegółowych planów szkolenia specjalizacyjnego,

obejmujących w szczególności miejsce odbywania staży kierunkowych w sposób zapewniający

realizację programu specjalizacji, w terminie miesiąca od dnia rozpoczęcia kolejnego

roku odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, w uzgodnieniu z kierownikiem podmiotu

prowadzącego szkolenie specjalizacyjne. Kierownik specjalizacji niezwłocznie odnotowuje

każdą zmianę w rocznym szczegółowym planie szkolenia specjalizacyjnego. Roczne szczegółowe

plany szkolenia specjalizacyjnego oraz jego zmiany są zamieszczane w SMK.

6a.

Kierownik specjalizacji niezwłocznie potwierdza realizację przez lekarza poszczególnych

elementów szkolenia specjalizacyjnego za pomocą SMK, w szczególności przez potwierdzanie

wpisów uzupełnianych na bieżąco przez lekarza w EKS.

7.

Kierownik specjalizacji sprawuje nadzór nad realizacją programu specjalizacji przez

lekarza odbywającego szkolenie specjalizacyjne. W ramach sprawowanego nadzoru kierownik

specjalizacji, a w odniesieniu do pkt 2-4 lekarz kierujący stażem kierunkowym

1)

ustala, za pomocą SMK, szczegółowy plan szkolenia specjalizacyjnego;

1a)

czuwa nad dopełnieniem obowiązku bieżącego uzupełniania EKS;

2)

konsultuje i ocenia proponowane i wykonywane przez lekarza badania diagnostyczne i

ich interpretację, rozpoznania choroby, sposoby leczenia, rokowania i zalecenia dla

pacjenta;

3)

prowadzi nadzór nad wykonywaniem przez lekarza zabiegów diagnostycznych, leczniczych

i rehabilitacyjnych objętych programem specjalizacji do czasu nabycia przez lekarza

umiejętności samodzielnego ich wykonywania;

4)

uczestniczy w wykonywanym przez lekarza zabiegu operacyjnym albo stosowanej metodzie

leczenia lub diagnostyki stwarzającej podwyższone ryzyko dla pacjenta, do czasu nabycia

przez lekarza umiejętności samodzielnego ich wykonywania lub stosowania;

5)

wystawia opinię zawodową, w tym dotyczącą uzdolnień i predyspozycji zawodowych, umiejętności

manualnych, stosunku do pacjentów i współpracowników, zdolności organizacyjnych i

umiejętności pracy w zespole;

6)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza, który

nie realizuje programu specjalizacji;

7)

wnioskuje odpowiednio do wojewody, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego

do spraw wewnętrznych o przedłużenie czasu trwania szkolenia specjalizacyjnego;

8)

potwierdza, za pomocą SMK, zrealizowanie poszczególnych elementów programu specjalizacji

oraz zrealizowanie całości szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji.

8.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie za równoważne

ze zrealizowaniem elementów programu specjalizacji stażu szkoleniowego, obejmującego

szkolenie i uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych,

a także staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych za granicą lub w kraju,

w podmiotach prowadzących szkolenie specjalizacyjne, i ewentualne skrócenie okresu

odbywanego szkolenia specjalizacyjnego, jeżeli okres od dnia ich ukończenia do dnia

rozpoczęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego nie jest dłuższy niż 5 lat.

9.

(uchylony)

10.

Lekarz odbywający szkolenie specjalizacyjne, po uzyskaniu pozytywnej opinii kierownika

specjalizacji, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie do okresu odbywania

szkolenia specjalizacyjnego, stażu szkoleniowego, obejmującego szkolenie i uczestniczenie

w wykonywaniu oraz wykonanie zabiegów lub procedur medycznych, a także staży kierunkowych

lub kursów szkoleniowych zrealizowanych za granicą w okresie aktualnie odbywanego

szkolenia specjalizacyjnego.

11.

Lekarz będący żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniący służbę lub

zatrudniony w podmiocie leczniczym utworzonym i nadzorowanym przez Ministra Obrony

Narodowej, odbywający specjalizację, po uzyskaniu opinii kierownika specjalizacji

oraz konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z

realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i

pokoju, może wystąpić do dyrektora CMKP z wnioskiem o uznanie części okresu odbywania

specjalizacji w zakresie odpowiedniego modułu, w przypadku gdy pełnił służbę poza

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że charakter tej służby, w tym

uczestniczenie w wykonywaniu oraz wykonywanie zabiegów i procedur medycznych, odpowiadał

właściwemu programowi specjalizacji.

12.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8, za równoważne ze zrealizowaniem części

programu specjalizacji i skrócić lekarzowi okres odbywania tego szkolenia, jednak

nie więcej niż o 1/2 okresu trwania szkolenia specjalizacyjnego lub modułów, o których

mowa w art. 16 ust. 2.

13.

Dyrektor CMKP na podstawie opinii powołanego przez siebie zespołu może uznać, w drodze

decyzji, staże i kursy, o których mowa w ust. 8 i 10, za równoważne ze zrealizowaniem

części programu specjalizacji.

13a.

Decyzje, o których mowa w ust. 12 i 13, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w

nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

14.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 12 i 13, wchodzą

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny;

2)

kierownik specjalizacji;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny;

4)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej posiadający tytuł specjalisty w danej dziedzinie

medycyny i stopień naukowy doktora habilitowanego.

Skrócenie okresu odbywania szkolenia specjalizacyjnego spełniającego minimalne wymogi

kształcenia określone w przepisach Unii Europejskiej nie może obejmować więcej niż

1/2 minimalnego czasu trwania danego programu specjalizacji określonego w przepisach

Unii Europejskiej.

1.

Lekarzowi, który posiada tytuł specjalisty uzyskany poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, niepodlegający uznaniu za równoważny na podstawie przepisów, o których mowa

w art. 16a i 16b, minister właściwy do spraw zdrowia uznaje tytuł specjalisty za równoważny

z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały spełnione łącznie

następujące warunki

1)

lekarz posiada prawo wykonywania zawodu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

czas trwania szkolenia specjalizacyjnego odbytego za granicą odpowiada czasowi trwania

szkolenia specjalizacyjnego określonemu w programie specjalizacji w Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

program specjalizacji w zakresie wymaganej wiedzy teoretycznej oraz umiejętności praktycznych,

sposób potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności odpowiada w istotnych elementach

określonemu programowi specjalizacji w Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

sposób i tryb złożenia egzaminu lub innej formy potwierdzenia uzyskanej wiedzy i umiejętności

odpowiada złożeniu przez lekarza PES w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Lekarz, o którym mowa w ust. 1, występuje z wnioskiem o uznanie tytułu specjalisty

do ministra właściwego do spraw zdrowia, za pośrednictwem dyrektora CMKP.

3.

Do wniosku dołącza się oryginał albo kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem

1)

prawa wykonywania zawodu;

2)

dokumentu potwierdzającego uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza w kraju, w którym

lekarz uzyskał tytuł specjalisty;

3)

dokumentu o nadaniu tytułu specjalisty;

4)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu odbycia szkolenia specjalizacyjnego,

czasie jego trwania i programie specjalizacji;

5)

dokumentu zawierającego informacje o sposobie i trybie złożenia egzaminu lub innej

formie potwierdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

dokumentu zawierającego informacje o miejscu, czasie trwania i rodzaju czynności zawodowych

wykonywanych po uzyskaniu tytułu specjalisty.

4.

Wniosek podlega ocenie merytorycznej dokonywanej przez zespół ekspertów powołany przez

dyrektora CMKP.

5.

W skład zespołu, o którym mowa w ust. 4, wchodzą lekarze posiadający tytuł specjalisty

w danej dziedzinie medycyny

1)

konsultant krajowy właściwy dla danej dziedziny medycyny lub jego przedstawiciel;

2)

dwaj lekarze posiadający tytuł naukowy lub stopień naukowy doktora habilitowanego;

3)

przedstawiciel Naczelnej Rady Lekarskiej;

4)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny.

6.

Zespół zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej jednak niż raz na kwartał, chyba

że nie został złożony żaden wniosek.

7.

Jeżeli na podstawie przedstawionych przez lekarza dokumentów zespół stwierdzi, że

czas trwania szkolenia lub formy nabywania wiedzy i umiejętności praktycznych nie

odpowiadają w istotnych elementach programowi specjalizacji w danej specjalności w

Rzeczypospolitej Polskiej, ocena merytoryczna wydawana przez zespół jest negatywna

albo zawiera wskazanie do odbycia stażu uzupełniającego, z uwzględnieniem czasu trwania

i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem podmiotu prowadzącego szkolenie

specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien być odbyty.

8.

Na podstawie oceny merytorycznej, o której mowa w ust. 7, dyrektor CMKP w terminie

30 dni wydaje opinię, która wraz z aktami jest niezwłocznie przekazywana do ministra

właściwego do spraw zdrowia.

9.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w drodze decyzji, uznaje albo odmawia uznania

tytułu specjalisty uzyskanego za granicą za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej.

10.

W przypadku gdy opinia, o której mowa w ust. 8, zawiera wskazanie do odbycia stażu

uzupełniającego, minister właściwy do spraw zdrowia kieruje lekarza do odbycia tego

stażu, z uwzględnieniem czasu trwania i zakresu merytorycznego tego stażu oraz wskazaniem

podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne, w którym staż uzupełniający powinien

być odbyty.

11.

Staż uzupełniający nie może trwać dłużej niż 3 lata.

12.

Lekarz odbywa staż uzupełniający w ramach płatnego urlopu szkoleniowego, umowy o pracę

na czas określony w celu odbycia stażu uzupełniającego albo umowy cywilnoprawnej o

odbycie stażu uzupełniającego, zawartej ze wskazanym podmiotem prowadzącym szkolenie

specjalizacyjne, na warunkach określonych w umowie.

13.

Staż uzupełniający kończy się uzyskaniem opinii zawodowej, wystawionej przez kierownika

właściwej komórki organizacyjnej podmiotu prowadzącego szkolenie specjalizacyjne.

14.

Na podstawie opinii zawodowej minister właściwy do spraw zdrowia wydaje decyzję, w

której uznaje tytuł specjalisty za równoważny z tytułem specjalisty w Rzeczypospolitej

Polskiej, albo odmawia uznania tego tytułu.

15.

Decyzje, o których mowa w ust. 9 i 14, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

obywatelstwo osoby, której decyzja dotyczy;

4)

państwo uzyskania tytułu specjalisty;

5)

przedmiot decyzji;

6)

rodzaj rozstrzygnięcia;

7)

organ wydający decyzję.

1.

Lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku

1)

zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza albo zakazu wykonywania zawodu lekarza;

2)

ograniczenia lekarza w wykonywaniu określonych czynności medycznych, objętych programem

specjalizacji;

3)

niepodjęcia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego w okresie 3 miesięcy od dnia

wskazanego jako dzień rozpoczęcia tego szkolenia na skierowaniu wystawionym przez

organ kierujący do odbycia szkolenia, z przyczyn leżących po stronie lekarza;

4)

zaprzestania przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

5)

przerwania lekarzowi szkolenia specjalizacyjnego na wniosek kierownika specjalizacji

po uzyskaniu opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny

lub konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych

z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny

i pokoju oraz właściwej okręgowej izby lekarskiej;

6)

upływu okresu, w którym był obowiązany ukończyć szkolenie specjalizacyjne.

1a.

Przez zaprzestanie przez lekarza odbywania szkolenia specjalizacyjnego, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4, należy rozumieć faktyczne zaprzestanie przez lekarza realizacji programu

specjalizacji, zgodnie z rocznym szczegółowym planem szkolenia specjalizacyjnego,

o którym mowa w art. 16m ust. 6, lub nieuzupełnianie wpisów, za pomocą SMK, w EKS

przez lekarza, o których mowa w art. 16m ust. 6a, w okresie 3 miesięcy od dnia dokonania

ostatniego wpisu, z przyczyn leżących po stronie lekarza.

2.

Właściwy podmiot jest obowiązany do powiadomienia za pomocą SMK odpowiednio wojewody,

Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych o zaistnieniu

okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5.

3.

(uchylony)

4.

Odpowiednio wojewoda, Minister Obrony Narodowej albo minister właściwy do spraw wewnętrznych

wydaje decyzję o skreśleniu lekarza z rejestru lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne,

zwanego dalej „rejestrem”, na podstawie

1)

powiadomienia przez właściwy podmiot o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w

ust. 1 pkt 1-4, lub informacji o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w ust. 1

pkt 1-4, przez inne uprawnione podmioty;

2)

wniosku kierownika specjalizacji o przerwanie szkolenia specjalizacyjnego po uzyskaniu

przez wojewodę, Ministra Obrony Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych

opinii właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta

w danej dziedzinie medycyny lub dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań

państwa związanych wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju oraz właściwej

okręgowej izby lekarskiej.

5.

Decyzję, o której mowa w ust. 4, zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

6.

Do decyzji, o której mowa w ust. 4, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. O decyzji podmioty, o których mowa w ust. 4, powiadamiają lekarza również na piśmie.

1.

Rejestr jest prowadzony przez CMKP, za pomocą SMK, z wykorzystaniem danych niezwłocznie

zamieszczanych w SMK bezpośrednio przez wojewodów, Ministra Obrony Narodowej i ministra

właściwego do spraw wewnętrznych.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie ewidencyjno-informatycznym, według określonego

układu danych

1)

numer wpisu do rejestru składający się z ciągu kolejnych znaków

a)

dwucyfrowy symbol województwa będący pierwszym członem identyfikatora jednostek podziału

terytorialnego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 49 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60),

b)

czteroznakowy kod specjalizacji, zgodnie z wykazem kodów specjalizacji określonym

w przepisach wydanych na podstawie art. 8 ust. 2,

c)

siedmiocyfrowy numer „Prawa wykonywania zawodu lekarza” albo „Prawa wykonywania zawodu

lekarza dentysty”;

2)

imię (imiona) i nazwisko lekarza;

3)

adres miejsca zamieszkania lekarza;

4)

miejsce i data urodzenia w przypadku lekarza cudzoziemca;

5)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwa i numer dokumentu oraz kraj wydania;

6)

obywatelstwo (obywatelstwa);

7)

numer prawa wykonywania zawodu;

8)

numer seryjny, data i podmiot wydający dokument prawa wykonywania zawodu;

9)

posiadane specjalizacje oraz rok ich uzyskania;

10)

numer i data decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia w sprawie wyrażenia zgody

na odbywanie specjalizacji przez lekarza cudzoziemca;

11)

tryb odbywania i zasady finansowania szkolenia specjalizacyjnego odbywanego przez

lekarza cudzoziemca;

12)

data postępowania kwalifikacyjnego oraz wynik uzyskany w postępowaniu kwalifikacyjnym;

13)

data skierowania do odbywania szkolenia specjalizacyjnego oraz nazwa organu kierującego;

14)

data i numer karty szkolenia specjalizacyjnego;

15)

nazwa i adres jednostki organizacyjnej oraz nazwa komórki organizacyjnej, w której

jest odbywane szkolenie specjalizacyjne, oraz numer księgi rejestrowej w rejestrze

podmiotów wykonujących działalność leczniczą;

16)

imię (imiona) i nazwisko kierownika specjalizacji, posiadana specjalizacja i zajmowane

stanowisko oraz numer prawa wykonywania zawodu;

17)

planowane daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego oraz rzeczywiste

daty rozpoczęcia i zakończenia szkolenia specjalizacyjnego;

18)

data przedłużenia albo skrócenia szkolenia specjalizacyjnego i okres, o jaki szkolenie

to zostało przedłużone albo skrócone, oraz informacja o kursach zaliczonych w związku

z decyzją, o której mowa w art. 16 ust. 7 lub art. 16m ust. 12 lub 13;

19)

informacja o zrealizowanych przez lekarza kursach objętych programem specjalizacji,

z podaniem nazwy i numeru kursu, daty rozpoczęcia i zakończenia kursu oraz imienia

(imion) i nazwiska, a także posiadanej specjalizacji kierownika naukowego kursu specjalizacyjnego;

20)

informacja o wariancie programu, według którego lekarz odbywa szkolenie specjalizacyjne;

21)

data i wynik PES w zakresie uzyskanej specjalizacji;

22)

adnotacje dotyczące przeniesienia się lekarza w celu odbywania szkolenia specjalizacyjnego

z obszaru innego województwa, przyczyny przeniesienia, nazwa jednostki organizacyjnej,

w której lekarz odbywał dotychczas szkolenie specjalizacyjne, tryb odbywania szkolenia

specjalizacyjnego, nazwisko i imię dotychczasowego kierownika specjalizacji, dotychczasowy

okres trwania szkolenia specjalizacyjnego;

23)

adnotacje dotyczące zmiany trybu odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

24)

adnotacja dotycząca wykreślenia lekarza z rejestru.

3.

Użytkownikami rejestru są

1)

wojewodowie;

2)

minister właściwy do spraw zdrowia;

3)

Minister Obrony Narodowej;

4)

minister właściwy do spraw wewnętrznych;

5)

Minister Sprawiedliwości.

4.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1, jest jawny dla podmiotów, które wykażą interes prawny.

5.

Do rejestru, o którym mowa w ust. 1, stosuje się art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności

podmiotów realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz

ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób i tryb przekazywania danych, o których mowa w ust. 2,

2)

szczegółowy sposób prowadzenia rejestru oraz sposób udostępniania danych wpisanych

do rejestru

- mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa danych oraz funkcjonalności prowadzonego

rejestru.

1.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji formalnej odbycia szkolenia

specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji lekarza, który uzyskał potwierdzenie

zrealizowania szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji przez

kierownika specjalizacji.

2.

Podmiotami weryfikującymi odbycie szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem

specjalizacji są

1)

wojewoda właściwy ze względu na obszar województwa, na terenie którego wnioskodawca

odbywał szkolenie specjalizacyjne;

2)

Minister Obrony Narodowej - w przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej

służbie wojskowej, a także pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych

utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej;

3)

minister właściwy do spraw wewnętrznych lub wyznaczona przez niego komórka organizacyjna

- w przypadku wnioskodawców pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych

utworzonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

3.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji, o której mowa w ust. 1, oraz

zwracają się, za pomocą SMK, do właściwych konsultantów krajowych o merytoryczną weryfikację,

czy wnioskodawca odbył szkolenie specjalizacyjne zgodnie z programem specjalizacji,

w terminie 14 dni od dnia uzyskania przez lekarza potwierdzenia zrealizowania szkolenia

specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji przez kierownika specjalizacji.

Konsultant krajowy dokonuje weryfikacji, za pomocą SMK, w terminie 14 dni od dnia

otrzymania wystąpienia danego podmiotu. W przypadku braku konsultanta krajowego w

danej dziedzinie właściwym jest konsultant krajowy w dziedzinie pokrewnej.

4.

W przypadku wnioskodawców będących żołnierzami w czynnej służbie wojskowej, a także

pełniących służbę lub zatrudnionych w podmiotach leczniczych utworzonych i nadzorowanych

przez Ministra Obrony Narodowej, właściwy konsultant krajowy przed dokonaniem weryfikacji,

o której mowa w ust. 3, może zwrócić się do właściwego konsultanta do spraw obronności

kraju o opinię.

5.

W przypadku niezrealizowania przez wnioskodawcę programu specjalizacji, właściwy konsultant

krajowy za pomocą SMK wskazuje brakujące elementy programu specjalizacji.

6.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, niezwłocznie po uzyskaniu informacji od konsultanta

krajowego

1)

potwierdzają zakończenie szkolenia specjalizacyjnego;

2)

w przypadku, o którym mowa w ust. 5, odmawiają potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego oraz kierują do zrealizowania brakującego elementu programu specjalizacji

i przedłużają okres szkolenia w trybie pozarezydenckim o czas niezbędny do realizacji

tego elementu, uwzględniając okres przerwy wynikającej z procedury weryfikacji realizacji

programu specjalizacji.

7.

Podmioty, o których mowa w ust. 2, zawiadamiają wnioskodawcę o rozstrzygnięciu, o

którym mowa w ust. 6, za pomocą SMK. O odmowie potwierdzenia zakończenia szkolenia

specjalizacyjnego podmioty, o których mowa w ust. 2, powiadamiają wnioskodawcę również

na piśmie. Do doręczenia powiadomienia na piśmie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

8.

W przypadku odmowy potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, wnioskodawca,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 6, może

zwrócić się do podmiotu, o którym mowa w ust. 2, o weryfikację rozstrzygnięcia.

9.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, podmioty, o których mowa w ust. 2, dokonują weryfikacji

formalnej odbycia przez lekarza szkolenia specjalizacyjnego zgodnie z programem specjalizacji,

po zrealizowaniu brakującego elementu programu specjalizacji i potwierdzeniu tego

przez kierownika specjalizacji w EKS. Przepisy ust. 5-8 stosuje się odpowiednio.

10.

Do lekarza, który uzyskał decyzję o dopuszczeniu do PES, wydaną zgodnie z art. 16

ust. 7 albo ust. 9, nie stosuje się przepisów ust. 1-9.

1.

Lekarz może złożyć wniosek o zaliczenie PES w całości albo w części, jeżeli złożył

z wynikiem pozytywnym egzamin organizowany przez europejskie towarzystwo naukowe,

który przez ministra właściwego do spraw zdrowia został uznany za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz egzaminów

organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe, których złożenie z wynikiem

pozytywnym jest równoważne z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo

w części, oraz wykaz dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, mając

na względzie zakres tematyczny tych egzaminów oraz konieczność przedstawienia pełnej

informacji o egzaminach organizowanych przez europejskie towarzystwa naukowe.

3.

Lekarz może uzyskać uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części

po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego. Przepisy art.

16r stosuje się odpowiednio.

4.

Lekarz, po uzyskaniu potwierdzenia zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, w celu

uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części składa wniosek do

dyrektora CEM. W przypadku określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia na

podstawie ust. 2 wykazu dokumentów potwierdzających złożenie takich egzaminów, do

wniosku dołącza dokumenty wskazane w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. Dokumenty

te przedstawia się w oryginale albo w kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem.

5.

Dyrektor CEM weryfikuje dokumenty, o których mowa w ust. 4, pod względem formalnym

oraz rozstrzyga o tym, czy są spełnione przesłanki, o których mowa w ust. 3, pozwalające

na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z całością albo częścią PES. W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających

na uznanie egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny

z całością PES, dyrektor CEM wydaje dyplom potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty.

W przypadku stwierdzenia spełnienia przesłanek pozwalających na uznanie egzaminu organizowanego

przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z częścią PES, dyrektor CEM wydaje

zaświadczenie potwierdzające takie uznanie. Dyrektor CEM odmawia uznania egzaminu

organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z całością albo

częścią PES w drodze decyzji. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

6.

Lekarz nie może uzyskać uznania egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym PES w całości albo w części,

jeżeli złożył z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.

7.

Lekarz nie może przystąpić do PES w całości albo w części, jeżeli uzyskał uznanie

egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem

z wynikiem pozytywnym PES odpowiednio w całości albo w części.

8.

Do spraw, o których mowa w ust. 6 i 7, stosuje się art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego.

9.

Dyrektor CEM informuje o rozstrzygnięciu w sprawie uznania egzaminu organizowanego

przez europejskie towarzystwo naukowe za równoważny z zaliczeniem z wynikiem pozytywnym

PES w całości albo w części, za pomocą SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę rozstrzygnięcia;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której rozstrzygnięcie dotyczy;

3)

przedmiot rozstrzygnięcia;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający rozstrzygnięcie.

1.

Lekarz, który uzyskał potwierdzenie zakończenia szkolenia specjalizacyjnego, o którym

mowa w art. 16r ust. 6 pkt 1, oraz lekarz, który ma uznany dorobek na podstawie art.

16 ust. 7 albo ust. 9, może wystąpić do dyrektora CEM z wnioskiem o przystąpienie

do PES.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

numer PESEL, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość

nazwę i numer dokumentu oraz kraj wydania;

3)

adres do korespondencji oraz numer telefonu i adres poczty elektronicznej, jeżeli

wnioskodawca takie posiada;

4)

wskazanie jednostki, w której wnioskodawca odbywał szkolenie specjalizacyjne, jeżeli

dotyczy;

5)

datę wydania decyzji oraz organ wydający decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 7 albo

ust. 9, jeżeli wnioskodawca taką posiada;

6)

nazwę uczelni, którą wnioskodawca ukończył;

7)

informacje o posiadanym prawie wykonywania zawodu: jego numer, data wydania i organ

wydający;

8)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy kierownika

specjalizacji;

9)

wskazanie podmiotu, o którym mowa w art. 16r ust. 2;

10)

wskazanie dziedziny, w jakiej wnioskodawca zamierza składać PES;

11)

wskazanie części PES, do której zamierza przystąpić wnioskodawca;

12)

informację o posiadanej specjalizacji;

13)

datę i numer zaświadczenia o uznaniu egzaminu organizowanego przez europejskie towarzystwo

naukowe za równoważny z częścią PES, jeżeli dotyczy.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się za pomocą SMK.

4.

Opłata, o której mowa w art. 16t ust. 1, jest wnoszona na rachunek bankowy wskazany

przez CEM, podany za pomocą SMK w trakcie składania wniosku, o którym mowa w ust.

1. Opłata powinna być uiszczona niezwłocznie po złożeniu wniosku, nie później niż

w terminie 5 dni od upływu terminu składania wniosków, o którym mowa w ust. 5. W przypadku

niewniesienia opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1, albo wniesienia jej w wysokości

niższej niż należna, dyrektor CEM wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych,

za pomocą SMK lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej pod adresem poczty

elektronicznej wskazanym przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa w ust. 2. Przepisu art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się. W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni od

skierowania wezwania dotknięty nim wniosek traktuje się jako niezłożony. O konsekwencji

tej dyrektor CEM informuje w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w terminie do dnia 31 lipca każdego roku

dla sesji jesiennej albo do dnia 31 grudnia każdego roku dla sesji wiosennej. Do terminu

zgłoszenia nie stosuje się przepisów art. 58-60 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku awarii SMK trwającej dłużej niż godzinę, uniemożliwiającej złożenie

wniosku w okresie tygodnia przed upływem odpowiednich terminów, terminy te przedłuża

się o czas trwania awarii od momentu usunięcia awarii. Przedłużenie następuje z urzędu

przez operatora systemu.

6.

Dyrektor CEM zawiadamia wnioskodawcę o miejscu i terminie egzaminu oraz nadanym numerze

kodowym. Zawiadomienie jest przekazywane za pomocą SMK lub środków komunikacji elektronicznej

na adres poczty elektronicznej wskazany przez wnioskodawcę we wniosku, o którym mowa

w ust. 1, nie później niż 14 dni przed terminem danego egzaminu.

1.

CEM organizuje PES dwa razy do roku w miejscach ustalonych przez dyrektora CEM.

2.

PES dla każdej specjalności jest składany w formie egzaminu testowego i egzaminu ustnego,

w kolejności tych egzaminów ustalonej przez dyrektora CEM, obejmujących zakres odbytego

szkolenia specjalizacyjnego, ze szczególnym uwzględnieniem procedur diagnostycznych

i leczniczych, z wyłączeniem wykonywania inwazyjnych zabiegów i procedur medycznych.

3.

W uzasadnionych przypadkach minister właściwy do spraw zdrowia może, na wniosek dyrektora

CEM, wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia egzaminu testowego PES dla wszystkich

lekarzy dopuszczonych do PES w danej dziedzinie w określonej sesji egzaminacyjnej,

z zachowaniem egzaminu ustnego, albo zdecydować o przeprowadzeniu PES jeden raz w

roku - z zachowaniem wszystkich jego części, w jednej z sesji egzaminacyjnych.

4.

Testy i pytania testowe opracowuje i ustala CEM w porozumieniu z konsultantem krajowym

właściwym dla danej dziedziny medycyny, a w przypadku braku takiego konsultanta -

w dziedzinie pokrewnej lub jego przedstawicielem odrębnie dla każdej dziedziny medycyny

oraz na każdą sesję egzaminacyjną.

5.

Testy, pytania i zadania egzaminacyjne są opracowywane, przetwarzane, dystrybuowane

i przechowywane w sposób uniemożliwiający dostęp do nich przez osoby inne niż uczestniczące

w ich opracowywaniu, przetwarzaniu, dystrybuowaniu i przechowywaniu, przeprowadzające

PES lub sprawujące nadzór nad ich prowadzeniem.

6.

Testy i pytania testowe oraz zadania i pytania egzaminu ustnego PES mogą być udostępnione

wyłącznie osobie przystępującej do tego egzaminu, na jej wniosek, po ich wykorzystaniu

w PES. Dyrektor CEM udostępnia testy i pytania testowe w drodze ich okazania w siedzibie

CEM. Zakazane jest wynoszenie poza siedzibę CEM udostępnianych testów i pytań testowych

oraz ich reprodukowanie, kopiowanie jakąkolwiek techniką lub przepisywanie. W przypadku

naruszenia tego zakazu udostępnianie zostaje przerwane. Przebieg udostępniania może

być monitorowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk.

7.

Udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej podlegają wyłącznie pytania testowe wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane

na potrzeby PES, po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia tego egzaminu.

1.

(uchylony)

2.

Lekarzowi przysługuje urlop szkoleniowy w wymiarze 6 dni na przygotowanie się i przystąpienie

do PES. Za czas urlopu szkoleniowego lekarz zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

Egzamin testowy wchodzący w skład PES polega na rozwiązaniu 120 pytań zawierających

pięć wariantów odpowiedzi, z których tylko jeden jest prawidłowy. Lekarz może wybrać

tylko jedną odpowiedź. Za każdą prawidłową odpowiedź lekarz uzyskuje 1 punkt. W przypadku

braku odpowiedzi albo zaznaczenia więcej niż jednej odpowiedzi punkty nie są przyznawane.

3a.

Zdający PES w danym terminie może wnieść w trakcie egzaminu albo bezpośrednio po jego

zakończeniu, przed opuszczeniem sali egzaminacyjnej, merytoryczne zastrzeżenie do

pytania testowego wykorzystanego podczas tego PES. Zastrzeżenie składa się do dyrektora

CEM na formularzu, którego wzór opracowuje CEM. W przypadku uznania zgłoszonego zastrzeżenia,

zadanie testowe objęte zastrzeżeniem jest pomijane przy ustalaniu wyniku egzaminu

testowego w stosunku do wszystkich zdających, co odpowiednio obniża liczbę możliwych

do uzyskania punktów. Punkty za zadania unieważnione nie są przyznawane.

4.

Część testową PES uważa się za zaliczoną z wynikiem pozytywnym po uzyskaniu przez

lekarza co najmniej 60% możliwej do uzyskania maksymalnej liczby punktów.

4a.

Przebieg PES może być dokumentowany za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk,

o czym osoby przystępujące do egzaminu informuje się w zawiadomieniu o egzaminie lub

bezpośrednio przed rozpoczęciem egzaminu.

4b.

Test jest rozwiązywany przez zdającego samodzielnie. Podczas zdawania PES zdający

nie może korzystać z żadnych pomocy naukowych i dydaktycznych, a także nie może korzystać

z urządzeń służących do kopiowania oraz przekazywania i odbioru informacji. Naruszenie

tego zakazu lub rozwiązywanie testu niesamodzielnie stanowi podstawę zdyskwalifikowania

zdającego, co jest równoważne z uzyskaniem przez niego wyniku negatywnego.

4c.

W przypadku stwierdzenia, w trakcie egzaminu, naruszenia zakazu, o którym mowa w ust.

4b, lub rozwiązywania testu niesamodzielnie, przewodniczący zespołu egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 16u ust. 5, dokonuje dyskwalifikacji zdającego i odnotowuje dyskwalifikację

wraz ze wskazaniem jej przyczyny oraz godziną przerwania egzaminu testowego w protokole

egzaminacyjnym.

4d.

W przypadku stwierdzenia, po zakończeniu egzaminu, na podstawie analizy obrazów zarejestrowanych

za pomocą urządzeń rejestrujących obraz i dźwięk, o których mowa w ust. 4a, że zdający

naruszył zakaz, o którym mowa w ust. 4b, lub rozwiązał test niesamodzielnie, przewodniczący

Państwowej Komisji Egzaminacyjnej, o której mowa w art. 16u ust. 1, dokonuje dyskwalifikacji

zdającego i odnotowuje dyskwalifikację wraz ze wskazaniem jej przyczyny w protokole

egzaminacyjnym.

4e.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4d, o dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia na

piśmie zdyskwalifikowanego. Informację o dyskwalifikacji dyrektor CEM zamieszcza również

w SMK.

4f.

O dyskwalifikacji dyrektor CEM zawiadamia właściwego

1)

okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej, jeżeli lekarz lub lekarz dentysta

jest członkiem okręgowej izby lekarskiej;

2)

okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wojskowej izby lekarskiej, jeżeli

lekarz lub lekarz dentysta jest członkiem wojskowej izby lekarskiej.

4g.

Osoba zdyskwalifikowana nie może przystąpić do PES w kolejnej najbliższej sesji egzaminacyjnej

od dnia dyskwalifikacji.

5.

(uchylony)

6.

Lekarz może składać PES po okazaniu dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

7.

Przy składaniu przez lekarza egzaminu ustnego może być obecny kierownik specjalizacji

jako obserwator.

8.

Egzamin przeprowadza się w obecności co najmniej trzech członków komisji, o której

mowa w art. 16u ust. 1.

9.

PES przeprowadza się zgodnie z regulaminem porządkowym ustalonym przez dyrektora CEM

i zatwierdzonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

10.

W razie rażących uchybień formalnych w przeprowadzeniu PES lub nieprzewidzianych sytuacji

mających wpływ na przeprowadzenie PES dyrektor CEM może unieważnić PES w całości albo

w części, w danym terminie dla danej dziedziny dla poszczególnych albo wszystkich

zdających.

11.

Unieważnienie PES albo jego części powoduje, że traktuje się odpowiednio PES albo

jego część jako niebyłą. Unieważniony egzamin jest powtarzany w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna. W przypadku

unieważnienia całości PES wszystkie jego części odbywają się w terminie nie dłuższym

niż 3 miesiące od dnia, w którym decyzja o unieważnieniu stała się ostateczna.

11a.

Unieważnienie PES w całości albo w części następuje, gdy osoba, która przystępowała

do egzaminu, nie była do tego uprawniona. Unieważnienie PES albo jego części z przyczyn

leżących po stronie zdającego powoduje, że uznaje się odpowiednio PES albo jego część

za nieważną. Przepisów ust. 11 oraz art. 16w ust. 6 nie stosuje się.

11b.

W przypadku unieważnienia PES z przyczyn nieleżących po stronie zdającego, nie pobiera

się opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1, od osoby zgłaszającej się do kolejnego

egzaminu, która przystępowała do unieważnionego egzaminu.

12.

Decyzję o unieważnieniu dyrektor CEM podejmuje w terminie 14 dni od dnia powzięcia

informacji o przyczynach uzasadniających unieważnienie PES albo jego części.

13.

Informacja o decyzji o unieważnieniu PES albo jego części jest ogłaszana na stronie

internetowej CEM. Do doręczeń decyzji, o której mowa w ust. 12, przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. Decyzję zamieszcza się w SMK i dodatkowo podaje w nim

1)

datę decyzji;

2)

imię (imiona) i nazwisko osoby, której decyzja dotyczy;

3)

przedmiot decyzji;

4)

rodzaj rozstrzygnięcia;

5)

organ wydający decyzję.

14.

Od decyzji o unieważnieniu PES albo jego części przysługuje odwołanie do ministra

właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, składane za

pośrednictwem dyrektora CEM.

1.

W przypadku zgłoszenia do PES po raz drugi i kolejny lekarz ponosi opłatę w wysokości

nie wyższej niż 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku za ubiegły rok, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu

Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w

drodze obwieszczenia, do dnia 15 stycznia każdego roku.

2.

Opłatę, o której mowa w ust. 1, pobiera dyrektor CEM.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód budżetu państwa.

4.

(uchylony)

1.

PES jest przeprowadzany przez Państwową Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej „PKE”.

2.

Przewodniczącego i członków PKE powołuje i odwołuje dyrektor CEM spośród osób zaproponowanych

przez konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny medycyny, towarzystwo naukowe

właściwe dla danej dziedziny medycyny oraz Naczelną Radę Lekarską.

3.

W skład PKE wchodzą lekarze specjaliści w dziedzinie medycyny objętej PES lub, w uzasadnionych

przypadkach, w pokrewnej dziedzinie medycyny

1)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta krajowego właściwego dla danej dziedziny

medycyny;

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele towarzystw naukowych właściwych dla danej dziedziny

medycyny;

3)

przedstawiciel lub przedstawiciele Naczelnej Rady Lekarskiej.

4.

Do członków PKE stosuje się odpowiednio art. 14b ust. 3 i 6-9.

5.

Dyrektor CEM, w celu przeprowadzenia PES w ustalonych miejscach i terminach, wyznacza

spośród członków PKE zespoły egzaminacyjne. Zespół egzaminacyjny składa się co najmniej

z trzech członków PKE, z zachowaniem reprezentacji podmiotów wymienionych w ust. 3.

6.

Do zadań PKE lub wydzielonego spośród jej członków zespołu egzaminacyjnego należy

1)

przekazanie CEM kart testowych po przeprowadzeniu egzaminu testowego, z zachowaniem

tajności procedury;

2)

dokonywanie oceny egzaminu ustnego;

3)

przekazanie CEM oceny PES oraz innej dokumentacji związanej z przeprowadzonym PES,

nie później niż w terminie 14 dni od dnia zakończenia PES.

7.

Członkom PKE albo zespołu egzaminacyjnego przeprowadzającego dany PES przysługuje

odpowiednio

1)

wynagrodzenie za udział w pracach tego zespołu, w wysokości nie wyższej niż 500 złotych

dla przewodniczącego i nie wyższej niż 300 złotych dla członka;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77 przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniu posiedzenia PKE albo zespołu egzaminacyjnego, bez zachowania

prawa do wynagrodzenia w przypadku organizowania PES w dniu roboczym.

8.

Szczegółowy tryb wypłaty wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, oraz zwrotu

kosztów, o których mowa w ust. 7 pkt 2, określa, w drodze zarządzenia, dyrektor CEM.

1.

CEM ustala wyniki PES i zamieszcza w SMK, a w zakresie egzaminu testowego publikuje

je także na swojej stronie internetowej. Wynik PES nie stanowi decyzji w rozumieniu

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

2.

Lekarz, który nie przystąpił do PES w wyznaczonym terminie albo uzyskał wynik negatywny

z PES, może przystąpić do PES w kolejnej sesji egzaminacyjnej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, lekarz składa do dyrektora CEM wniosek, o którym

mowa w art. 16rb ust. 1. Przepisy art. 16rb ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

4.

Za wynik pozytywny PES uznaje się uzyskanie pozytywnych wyników z obu jego części,

o których mowa w art. 16rc ust. 2.

5.

W przypadku gdy PES w danej sesji egzaminacyjnej składa się z egzaminu testowego i

egzaminu ustnego oraz gdy dyrektor CEM ustalił, zgodnie z art. 16rc ust. 2, że jako

pierwszy jest przeprowadzany egzamin testowy, warunkiem przystąpienia do egzaminu

ustnego jest złożenie z wynikiem pozytywnym egzaminu testowego. Wynik pozytywny z

części PES jest uznawany w kolejnych sześciu sesjach egzaminacyjnych po sesji, w której

został uzyskany. W przypadku nieuzyskania wyniku pozytywnego z jednej części PES albo

nieprzystąpienia do części PES w ustalonym terminie, lekarz może przystąpić w innej

sesji egzaminacyjnej tylko do tej części PES.

6.

Oceną końcową PES jest ocena wynikająca ze średniej arytmetycznej ocen z egzaminu

testowego i ustnego.

7.

Lekarzowi, który złożył PES z wynikiem pozytywnym, dyrektor CEM wydaje dyplom PES

w terminie 30 dni od dnia otrzymania kompletnej dokumentacji egzaminacyjnej od PKE.

8.

Dokumentacja dotycząca szkolenia specjalizacyjnego lekarza, która nie jest gromadzona

w SMK, jest przechowywana przez właściwe podmioty, o których mowa w art. 16r ust.

2, a kopia dyplomu PES jest przechowywana przez CEM, zgodnie z art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

9.

Wyniki PES dyrektor CEM udostępnia za pomocą SMK organom, o których mowa w art. 16c

ust. 8, uczelniom w zakresie ich absolwentów, jednostkom akredytowanym w zakresie

lekarzy, którzy odbywali w nich szkolenie specjalizacyjne, oraz Naczelnej Radzie Lekarskiej.

10.

Na wniosek lekarza, który złożył PES, dyrektor CEM wydaje, odpłatnie, duplikat albo

odpis dyplomu albo dokonuje korekty dyplomu PES. Opłata za te czynności wynosi 50

zł. Opłaty nie wnosi się, w przypadku gdy korekta wynika z błędu CEM.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego dla lekarzy oraz punktowe

kryteria kwalifikacji tych lekarzy do odbywania szkolenia specjalizacyjnego, mając

na celu konieczność zapewnienia obiektywności i przejrzystości postępowania kwalifikacyjnego,

2)

szczegółowy sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego, w tym przez lekarzy posiadających

I lub II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

3)

formy specjalistycznego szkolenia teoretycznego i praktycznego oraz sposoby ich prowadzenia,

4)

szczegółowy sposób zgłaszania się i tryb dopuszczania do PES,

5)

szczegółowy sposób i tryb składania PES oraz ustalania jego wyników,

5a)

szczegółowy tryb unieważniania pytań testowych,

5b)

wysokość wynagrodzenia dla członków i przewodniczącego PKE albo zespołu egzaminacyjnego,

o którym mowa w art. 16u ust. 7 pkt 1,

5c)

wysokość i sposób uiszczania opłaty, o której mowa w art. 16t ust. 1,

6)

tryb powoływania PKE,

7)

wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 14b ust. 8, dla członków PKE,

8)

tryb uznawania stażu szkoleniowego, staży kierunkowych lub kursów szkoleniowych odbytych

za granicą lub w kraju za równoważne ze zrealizowaniem elementów określonych w danym

programie specjalizacji i ewentualne skrócenie szkolenia specjalizacyjnego,

9)

sposób i tryb uzyskania potwierdzenia posiadania umiejętności praktycznych określonych

programem specjalizacji

- uwzględniając zakres wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych niezbędnych

do wykonywania zawodu w zakresie określonej dziedziny medycyny, zgodnie z wymogami

współczesnej wiedzy medycznej;

10)

wzory dokumentów potwierdzających realizację programu specjalizacji i jego ukończenia,

uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu programu specjalizacji;

11)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego w nowej dziedzinie medycyny nieobjętej

systemem szkolenia specjalizacyjnego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym,

w tym kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego,

12)

tryb uznawania dorobku zawodowego i naukowego lekarzy posiadających stopień naukowy

doktora habilitowanego za równoważny z odbytym szkoleniem specjalizacyjnym, w tym

kryteria oceny dorobku zawodowego i naukowego

- uwzględniając zakres szkolenia odbytego w kraju lub za granicą,

13)

tryb wydawania przez dyrektora CEM duplikatu lub odpisu dyplomu PES oraz sposób uiszczania

opłaty za wydanie duplikatu lub odpisu dyplomu PES,

14)

tryb dokonywania przez dyrektora CEM korekty dyplomu PES oraz sposób uiszczania opłaty

za dokonanie korekty dyplomu,

15)

wzór dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7, potwierdzającego ukończenie kursu,

16)

wysokość wynagrodzenia za wykonywanie czynności kontrolnych, o którym mowa w art.

19i ust. 12 pkt 1

- mając na celu zapewnienie sprawnej realizacji zadań przez CEM, zapewnienie przejrzystości

dokumentu, o którym mowa w art. 19g ust. 7 oraz uwzględniając nakład pracy związany

z przeprowadzaniem czynności kontrolnych.

2.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Wojskowej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

postępowania kwalifikacyjnego, tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego

przez lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej, a także pełniącego

służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, dla którego podmiotem tworzącym i

nadzorującym jest Minister Obrony Narodowej, oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego żołnierzem w czynnej służbie wojskowej

oraz pełniącego służbę lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, dla którego podmiotem

tworzącym jest Minister Obrony Narodowej.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

w stosunku służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez

ministra właściwego do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o

pracę albo umowy cywilnoprawnej, albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym

przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, oraz wzory dokumentów, o których

mowa w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu

i specyfikę szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem w stosunku

służby w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych albo zatrudnionego na podstawie umowy o pracę albo umowy cywilnoprawnej,

albo pełniącego służbę w podmiocie leczniczym, utworzonym przez ministra właściwego

do spraw wewnętrznych.

4.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, po

zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej, określi, w drodze rozporządzenia, tryb

i sposób odbywania szkolenia specjalizacyjnego przez lekarza będącego funkcjonariuszem

Służby Więziennej lub zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra

Sprawiedliwości lub organy Służby Więziennej, oraz wzory dokumentów, o których mowa

w ust. 1 pkt 10, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego przebiegu i specyfikę

szkolenia specjalizacyjnego lekarza będącego funkcjonariuszem Służby Więziennej lub

zatrudnionego w podmiocie leczniczym, utworzonym przez Ministra Sprawiedliwości lub

organy Służby Więziennej.

1.

Lekarz może uzyskać świadectwo potwierdzające posiadanie umiejętności z zakresu węższych

dziedzin medycyny lub udzielania określonych świadczeń zdrowotnych, zwane dalej „świadectwem”.

2.

Lekarz uzyskuje świadectwo po odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu państwowego po jego

zakończeniu.

3.

Warunki prowadzenia szkolenia, w tym wysokość opłat za szkolenie, określa umowa zawarta

pomiędzy podmiotem prowadzącym szkolenie a lekarzem.

4.

Szkolenie może prowadzić podmiot wpisany na listę podmiotów uprawnionych do szkolenia

w zakresie uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonych świadczeń zdrowotnych, zwaną dalej „listą”, prowadzoną przez ministra

właściwego do spraw zdrowia, który spełnia następujące warunki

1)

zobowiąże się do przeprowadzenia szkolenia zgodnie z programem zatwierdzonym przez

ministra właściwego do spraw zdrowia;

2)

zapewnia prowadzenie szkolenia przez co najmniej trzech lekarzy posiadających świadectwo

umiejętności lub tytuł specjalisty albo specjalizację drugiego stopnia w odpowiedniej

lub pokrewnej dziedzinie medycyny;

3)

udziela świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu umiejętności określonej liczbie lekarzy, lub

zawarł w tym zakresie umowę z podmiotem, który udziela takich świadczeń;

4)

dysponuje odpowiednim sprzętem i aparaturą medyczną niezbędną do realizacji zadań

dydaktycznych określonych programem umiejętności.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu

na listę, jeżeli podmiot nie spełnia warunków, o których mowa w ust. 4.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia jest uprawniony do kontroli podmiotów wpisanych

na listę w zakresie spełniania wymogów, o których mowa w ust. 4. Do przeprowadzenia

kontroli stosuje się odpowiednio przepisy art. 19e ust. 2-10.

7.

Na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli minister właściwy do spraw zdrowia

wydaje podmiotowi wpisanemu na listę zalecenia pokontrolne, mające na celu usunięcie

stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin ich wykonania.

8.

W przypadku niewykonania zaleceń pokontrolnych w wyznaczonym terminie minister właściwy

do spraw zdrowia skreśla, w drodze decyzji administracyjnej, podmiot z listy.

9.

Przeprowadzenie egzaminu państwowego i wydawanie świadectwa należy do zadań Centrum

Egzaminów Medycznych.

10.

Koszty przeprowadzenia egzaminu państwowego i wydania świadectwa ponosi lekarz.

11.

Minister właściwy do spraw zdrowia może uznać program szkolenia odbytego w kraju albo

za granicą za równoważny z programem, o którym mowa w ust. 4 pkt 1.

12.

Lekarz, który uzyskał świadectwo, informuje o tym właściwą okręgową radę lekarską,

która wpisuje informacje o tym fakcie do okręgowego rejestru lekarzy.

13.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określa, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych, w których można uzyskać świadectwo,

2)

kwalifikacje, jakie powinien posiadać lekarz zamierzający odbyć szkolenie,

3)

tryb przygotowywania i zatwierdzania programów szkoleń,

4)

tryb wpisywania na listę i sposób jej prowadzenia,

5)

tryb przeprowadzenia egzaminu oraz wysokość opłaty za jego przeprowadzenie,

6)

wysokość opłaty za wydanie świadectwa,

7)

szczegółowe warunki i tryb uznawania szkoleń odbytych w kraju lub za granicą,

8)

sposób ewidencjonowania wydanych świadectw

- uwzględniając aktualny stan wiedzy medycznej i konieczność zapewnienia prawidłowego

przebiegu szkolenia i egzaminów w tym zakresie.

14.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

oraz Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, może określić, w drodze rozporządzenia,

wykaz umiejętności uprawniających do samodzielnego wykonywania czynności diagnostyki

laboratoryjnej w laboratorium uwzględniając odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności

w zakresie wykonywania czynności diagnostyki laboratoryjnej.

1.

Lekarz ma prawo i obowiązek doskonalenia zawodowego, w szczególności w różnych formach

kształcenia podyplomowego.

1a.

Dopełnienie obowiązku doskonalenia zawodowego lekarza okręgowa rada lekarska potwierdza

za pomocą SMK oraz przez dokonanie wpisu w okręgowym rejestrze lekarzy. Potwierdzenia

dokonuje się na podstawie przedłożonej przez lekarza indywidualnej ewidencji przebiegu

doskonalenia zawodowego oraz dokumentacji potwierdzającej odbycie określonych form

doskonalenia zawodowego.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, sposób dopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust.

1.

1.

Kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów mogą prowadzić

1)

podmioty uprawnione do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego lub szkolenia w zakresie

uzyskiwania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania określonych

świadczeń zdrowotnych;

2)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 uprawnione do kształcenia podyplomowego na podstawie

odrębnych przepisów, w szczególności: medyczne szkoły wyższe, szkoły prowadzące działalność

dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych, medyczne jednostki badawczo-rozwojowe;

3)

inne podmioty niż wymienione w pkt 1 i 2 po uzyskaniu wpisu w rejestrze podmiotów

prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwane dalej „organizatorami

kształcenia”.

2.

Warunkami prowadzenia kształcenia podyplomowego są

1)

posiadanie planu kształcenia realizowanego w określonym czasie zawierającego w szczególności

a)

cel (cele) kształcenia,

b)

przedmiot i zakres kształcenia, zgodny z aktualną wiedzą medyczną,

c)

formę (formy) kształcenia,

d)

wymagane kwalifikacje uczestników,

e)

sposób (sposoby) weryfikacji wyników kształcenia,

f)

sposób potwierdzania uczestnictwa i ukończenia kształcenia;

2)

zapewnienie kadry dydaktycznej o kwalifikacjach odpowiednich dla danego rodzaju kształcenia;

3)

zapewnienie odpowiedniej do realizacji programu kształcenia bazy dydaktycznej, w tym

dla szkolenia praktycznego;

4)

posiadanie wewnętrznego systemu oceny jakości kształcenia, uwzględniającego narzędzia

oceny jakości kształcenia oraz metody tej oceny;

5)

zapewnienie udzielania świadczeń zdrowotnych wchodzących w zakres kształcenia przez

uprawnione podmioty i osoby posiadające uprawnienia oraz właściwe kwalifikacje do

ich wykonywania.

3.

Spełnienie warunków prowadzenia kształcenia określonych w ust. 2 przez podmioty, o

których mowa w ust. 1 pkt 3, potwierdza okręgowa rada lekarska właściwa ze względu

na miejsce prowadzenia kształcenia lub Naczelna Rada Lekarska w odniesieniu do okręgowej

izby lekarskiej będącej organizatorem kształcenia oraz organizatora kształcenia zamierzającego

prowadzić kształcenie na terenie całego kraju.

Kształcenie podyplomowe wykonywane przez przedsiębiorcę jest działalnością regulowaną

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168, 2290 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 107 i 398).

1.

Organizator kształcenia zamierzający wykonywać działalność w zakresie kształcenia

podyplomowego przedstawia dane potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa

w art. 19 ust. 2, oraz składa do właściwej rady lekarskiej wniosek o wpis do rejestru

podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe lekarzy i lekarzy dentystów, zwanego

dalej „rejestrem”, zawierający dane, o których mowa w art. 19c ust. 3 pkt 1-6.

2.

Wraz z wnioskiem wnioskodawca składa oświadczenie następującej treści

„

Oświadczam, że

1)

dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących kształcenie podyplomowe

lekarzy i lekarzy dentystów są kompletne i zgodne z prawdą;

2)

znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie kształcenia podyplomowego

lekarzy i lekarzy dentystów - określone w ustawie z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

”

.

3.

Oświadczenie powinno również zawierać

1)

nazwę wnioskodawcy, adres jego miejsca zamieszkania albo siedziby;

2)

oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

3)

podpis osoby uprawnionej do reprezentowania wnioskodawcy, ze wskazaniem imienia i

nazwiska oraz pełnionej funkcji.

3a.

(uchylony)

3b.

(uchylony)

4.

Wpis do rejestru, z wyjątkiem rejestru prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską,

podlega opłacie.

5.

Opłata, o której mowa w ust. 4, stanowi przychód okręgowej izby lekarskiej, która

dokonała wpisu do rejestru.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb postępowania w sprawach dokonywania wpisu do rejestru, wzory dokumentów

wniosku o wpis do rejestru, informacji o formie kształcenia, zaświadczenia o wpisie

do rejestru oraz sposób prowadzenia rejestru, mając na względzie konieczność ujednolicenia

dokumentacji dotyczącej prowadzenia kształcenia podyplomowego;

2)

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 4, z uwzględnieniem kosztów związanych z postępowaniem

w sprawie wpisu i zmian wpisu oraz związanych z prowadzeniem przez organ prowadzący

rejestr kontroli prowadzenia kształcenia przez organizatora kształcenia.

1.

Organem prowadzącym rejestr jest okręgowa rada lekarska właściwa dla siedziby organizatora

prowadzenia kształcenia, a w przypadku okręgowej izby lekarskiej będącej organizatorem

kształcenia Naczelna Rada Lekarska.

1a.

Organizator kształcenia obowiązany jest przekazać informację, o której mowa w ust.

5, również okręgowej radzie lekarskiej właściwej dla miejsca prowadzenia kształcenia,

jeśli zamierza prowadzić kształcenie na terenie nieobjętym działaniem organu prowadzącego

rejestr.

2.

Rejestr może być prowadzony w systemie informatycznym.

3.

Do rejestru wpisuje się następujące dane

1)

numer wpisu organizatora kształcenia do rejestru;

2)

nazwę organizatora kształcenia;

3)

miejsce zamieszkania albo siedzibę i adres organizatora kształcenia;

4)

formę organizacyjno-prawną organizatora kształcenia;

5)

określenie przedmiotu, zakresu i form kształcenia podyplomowego;

6)

początek i koniec okresu planowanego prowadzenia kształcenia podyplomowego;

7)

numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile organizator

kształcenia taki numer posiada, oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

8)

numer i datę uchwały o wpisie do rejestru;

9)

numer i datę uchwały o zmianie wpisu do rejestru;

10)

numer i datę wystawienia zaświadczenia o wpisie do rejestru;

11)

daty i wyniki przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 19e;

12)

dane, o których mowa w art. 19c ust. 5 pkt 1-6;

13)

datę i numer uchwały o wykreśleniu z rejestru.

4.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany zgłaszać organowi prowadzącemu

rejestr wszelkie zmiany danych, o których mowa w ust. 3 pkt 2-7 oraz w ust. 5 pkt

1-6, w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

5.

Organizator kształcenia wpisany do rejestru jest obowiązany do przekazania organowi

prowadzącemu rejestr, nie później niż na 30 dni przed rozpoczęciem szkolenia, następujących

informacji dotyczących określonej formy szkolenia

1)

przedmiotu i szczegółowego programu kształcenia podyplomowego;

2)

terminu rozpoczęcia i zakończenia kształcenia podyplomowego;

3)

miejsca i adresu kształcenia podyplomowego;

4)

regulaminu kształcenia podyplomowego zawierającego w szczególności

a)

sposób i tryb kształcenia,

b)

zasady i tryb naboru uczestników,

c)

uprawnienia i obowiązki osób uczestniczących w kształceniu,

d)

szczegółowy sposób weryfikacji wyników kształcenia,

e)

wysokość opłaty za udział w kształceniu;

5)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji wykładowców i innych osób prowadzących

nauczanie teoretyczne i zajęcia praktyczne;

6)

szczegółowych danych dotyczących kwalifikacji kierownika naukowego kształcenia;

7)

wzoru dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia.

1.

Organ prowadzący rejestr odmawia wnioskodawcy wpisu do rejestru, w przypadku gdy

1)

wydano prawomocne orzeczenie zakazujące wnioskodawcy wykonywania działalności objętej

wpisem;

2)

organizatora kształcenia wykreślono z rejestru na podstawie ust. 2 pkt 1, 4 lub 5

w okresie 3 lat poprzedzających złożenie wniosku;

3)

wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 19 ust. 2.

2.

Wpis organizatora kształcenia do rejestru podlega wykreśleniu w przypadku

1)

złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 19b ust. 2, niezgodnego ze stanem faktycznym;

2)

wydania prawomocnego orzeczenia zakazującego organizatorowi kształcenia wykonywania

działalności objętej wpisem do rejestru;

3)

likwidacji lub ogłoszenia upadłości organizatora kształcenia;

4)

rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności objętej wpisem;

5)

niezastosowania się do zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 19e ust. 11 pkt

2;

6)

złożenia przez tego organizatora kształcenia wniosku o wykreślenie z rejestru.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 4 i 5, wykreślenie z rejestru następuje

po uprzednim podjęciu uchwały o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do

rejestru przez organ prowadzący rejestr.

4.

Organizator kształcenia, którego wykreślono z rejestru, na podstawie ust. 2 pkt 1,

4 lub 5, może uzyskać ponowny wpis do tego rejestru nie wcześniej niż po upływie 3

lat od dnia podjęcia uchwały o wykreśleniu z rejestru.

5.

Do uchwał okręgowej rady lekarskiej lub Naczelnej Rady Lekarskiej w sprawie wpisu,

odmowy wpisu i wykreślenia wpisu z rejestru stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji administracyjnych.

1.

Organ prowadzący rejestr jest uprawniony do kontroli organizatorów kształcenia w zakresie

1)

zgodności ze stanem faktycznym informacji, o których mowa w art. 19c ust. 5;

2)

spełniania warunków określonych w art. 19 ust. 2;

3)

prawidłowości prowadzonej dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

zapewnienia odpowiedniej jakości kształcenia.

2.

Kontrola jest przeprowadzana przez osoby upoważnione przez organ prowadzący rejestr

do wykonywania czynności kontrolnych.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności kontrolne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do prowadzonej przez organizatora kształcenia dokumentacji przebiegu kształcenia;

4)

żądania od organizatora kształcenia ustnych i pisemnych wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników kształcenia i kadry dydaktycznej.

4.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który powinien zawierać

1)

nazwę i adres siedziby organizatora kształcenia;

2)

miejsce odbywania kształcenia;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących te czynności;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

organizatora kształcenia oraz o przyczynie tej odmowy.

5.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz organizator kształcenia.

6.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, organizator kształcenia

zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych

w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane zbadać dodatkowo te

fakty i uzupełnić protokół.

7.

Odmowa podpisania protokołu przez organizatora kształcenia nie stanowi przeszkody

do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

8.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się organizatorowi kształcenia.

9.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

10.

Organizator kształcenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania protokołu, ma prawo do

wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych oraz ustaleń

zawartych w protokole.

11.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole organ prowadzący rejestr

1)

wykreśla organizatora kształcenia z rejestru - w przypadku stwierdzenia okoliczności,

o których mowa w art. 19d ust. 2 pkt 1, 4 lub 5;

2)

w innych przypadkach niż określone w pkt 1 wydaje organizatorowi kształcenia zalecenia

pokontrolne, mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, i określa termin

ich wykonania.

1.

Szkolenie specjalizacyjne może być prowadzone przez jednostki organizacyjne, o których

mowa w art. 19 ust. 1, które spełniają warunki określone w ust. 2 i uzyskały akredytację

do szkolenia specjalizacyjnego. Potwierdzeniem akredytacji jest wpis na listę jednostek

akredytowanych do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w danej dziedzinie.

2.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w ust. 1, ubiegająca się o akredytację do prowadzenia

szkolenia specjalizacyjnego, jest obowiązana spełniać następujące warunki

1)

prowadzić działalność odpowiadającą profilowi prowadzonego szkolenia specjalizacyjnego

albo posiadać w swojej strukturze organizacyjnej oddziały szpitalne lub inne komórki

organizacyjne o profilu odpowiadającym temu szkoleniu;

2)

zapewnić warunki merytoryczne i organizacyjne umożliwiające realizację programu specjalizacji

określonej liczbie lekarzy;

3)

zapewnić pełnienie nadzoru w ramach istniejącej struktury organizacyjnej

a)

w przypadku szpitali - nad jakością działalności dydaktycznej oraz leczniczej w zakresie

kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów,

b)

w przypadku innych jednostek organizacyjnych - nad jakością działalności dydaktycznej

w zakresie kształcenia podyplomowego lekarzy lub lekarzy dentystów;

4)

zapewnić monitorowanie dokumentacji szkolenia specjalizacyjnego danego lekarza;

5)

zatrudnić na podstawie umowy o pracę lub na podstawie umowy cywilnoprawnej albo posiadać

zatrudnionych na stanowisku służbowym w oddziałach szpitalnych lub w komórkach organizacyjnych,

o których mowa w pkt 1

a)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub z II stopniem specjalizacji

w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub

b)

co najmniej dwóch lekarzy z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w dziedzinie

pokrewnej, w przypadku specjalności, dla których przepisy obowiązujące przed dniem

wejścia w życie ustawy nie przewidywały uzyskania II stopnia specjalizacji lub tytułu

specjalisty, lub

c)

co najmniej jednego lekarza z tytułem specjalisty lub II stopniem specjalizacji w

odpowiedniej dziedzinie stomatologii, w przypadku jednostek organizacyjnych lub komórek

organizacyjnych realizujących szkolenie specjalizacyjne w dziedzinach stomatologii

- którzy wyrazili zgodę na pełnienie funkcji kierownika specjalizacji;

6)

posiadać kadrę oraz sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do realizacji zadań określonych

programem specjalizacji zgodnie ze standardami akredytacyjnymi, o których mowa w art.

16f ust. 3 pkt 7;

7)

udzielać świadczeń zdrowotnych odpowiedniego rodzaju, w odpowiednim zakresie i liczbie,

umożliwiających zrealizowanie programu specjalizacji określonej liczbie lekarzy;

8)

udzielać całodobowych świadczeń zdrowotnych osobom hospitalizowanym lub niewymagającym

hospitalizacji, w stanach zagrożenia zdrowia i życia oraz w innych przypadkach niecierpiących

zwłoki, jeżeli wynika to z programu specjalizacji;

9)

zapewnić lekarzom odbywającym szkolenie specjalizacyjne pełnienie dyżurów medycznych

w liczbie określonej programem specjalizacji lub pracę w systemie zmianowym lub równoważnym

czasie pracy w maksymalnym czasie pracy dopuszczonym w przepisach o działalności leczniczej;

10)

zawierać porozumienie z podmiotami, w celu umożliwienia zrealizowania przez lekarzy

programu specjalizacji, w tym staży kierunkowych, o których mowa w ust. 3, których

realizacji nie może zapewnić w ramach swojej struktury organizacyjnej.

11)

(uchylony)

3.

Staże kierunkowe mogą być prowadzone przez

1)

jednostki organizacyjne, o których mowa w ust. 1, lub

2)

inne jednostki organizacyjne spełniające warunki, o których mowa w ust. 2, po uzyskaniu

przez nie akredytacji do prowadzenia staży kierunkowych.

4.

Jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 19 ust. 1, przedstawia CMKP, za pomocą

SMK, w celu uzyskania opinii powołanego przez dyrektora CMKP zespołu ekspertów o spełnieniu

przez jednostkę warunków, o których mowa w ust. 2, informację zawierającą dane określone

w ust. 2 oraz dane o podmiotach, o których mowa w ust. 3.

5.

W skład zespołu ekspertów, o którym mowa w ust. 4, dyrektor CMKP powołuje pięciu lekarzy

specjalistów w danej dziedzinie medycyny lub w dziedzinie pokrewnej

1)

przewodniczącego zespołu - lekarza zaproponowanego przez konsultanta krajowego w danej

dziedzinie medycyny;

2)

czterech członków zespołu

a)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie

medycyny,

b)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez towarzystwo naukowe dla dziedziny medycyny,

c)

jednego - spośród osób zaproponowanych przez Naczelną Radę Lekarską,

d)

przedstawiciela konsultanta w danej dziedzinie medycyny lub konsultanta lub konsultantów

krajowych w dziedzinach medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych

wyłącznie z obronnością kraju w czasie wojny i pokoju.

6.

Zespół ekspertów zbiera się w miarę potrzeby, nie rzadziej niż raz na kwartał. Informacje

przedstawione przez jednostkę organizacyjną mogą być opiniowane w trybie obiegowym,

z użyciem dostępnych systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

7.

Dyrektor CMKP na podstawie przedstawionej opinii zespołu ekspertów dokonuje, za pomocą

SMK, wpisu jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, na prowadzoną przez siebie

listę jednostek akredytowanych i określa maksymalną liczbę miejsc szkoleniowych w

zakresie danej specjalizacji dla lekarzy mogących odbywać szkolenie specjalizacyjne

lub staż kierunkowy w komórce organizacyjnej wchodzącej w jej skład, na okres 5 lat.

7a.

Dyrektor CMKP występuje do jednostki organizacyjnej wpisanej na listę, o której mowa

w ust. 1, na 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, o którym mowa w ust. 7, o weryfikację

akredytacji, mając na względzie konieczność zapewnienia lekarzom ciągłości szkolenia

specjalizacyjnego w tej jednostce. Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.

8.

Listy jednostek akredytowanych, o których mowa w ust. 1 i 3, dyrektor CMKP publikuje

i aktualizuje na swojej stronie internetowej oraz w SMK.

9.

W przypadku zmiany formy prawnej jednostki akredytowanej, o której mowa w ust. 1 i

3, albo jej reorganizacji jednostka ta może prowadzić szkolenie specjalizacyjne lub

staż kierunkowy, jeżeli złoży do wojewody i ministra właściwego do spraw zdrowia,

za pomocą SMK, oświadczenie o spełnianiu wymagań określonych w ust. 2. Przepis ust.

10 stosuje się odpowiednio.

10.

Jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, niezwłocznie po zmianie formy prawnej występuje

do CMKP o wydanie opinii, o której mowa w ust. 4.

11.

W przypadku negatywnej opinii zespołu ekspertów wydanej jednostce, o której mowa w

ust. 1 i 3, dyrektor CMKP, w drodze decyzji, skreśla jednostkę organizacyjną z listy

jednostek akredytowanych, o której mowa w ust. 1 i 3. Od decyzji przysługuje wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

12.

W przypadku gdy jednostka, o której mowa w ust. 1 i 3, przestała spełniać warunki

niezbędne do uzyskania akredytacji do szkolenia specjalizacyjnego albo prowadzenia

stażu kierunkowego, powiadamia o tym niezwłocznie wojewodę i dyrektora CMKP.

13.

Maksymalna liczba miejsc szkoleniowych, o której mowa w ust. 7, ulega zmniejszeniu

w zakresie danej specjalizacji w przypadku nieprzyjęcia lekarza skierowanego do odbywania

szkolenia specjalizacyjnego przez jednostkę posiadającą wolne miejsca szkoleniowe

w danej specjalizacji, odpowiednio do liczby nieprzyjętych osób.

1.

Kursy szkoleniowe objęte programem danej specjalizacji mogą być prowadzone przez jednostki

organizacyjne, o których mowa w art. 19 ust. 1, po zatwierdzeniu pod względem merytorycznym

programu kursu przez konsultanta krajowego w danej dziedzinie medycyny, a w przypadku

jego braku - właściwego konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny oraz

po wpisaniu, za pomocą SMK, na listę prowadzoną przez CMKP, o której mowa w ust. 5.

2.

Podmiot zamierzający prowadzić kurs specjalizacyjny objęty programem danej specjalizacji

przedstawia CMKP w terminie do dnia 1 października każdego roku następujące informacje

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby zamierzającej

przeprowadzić kurs specjalizacyjny;

2)

imię i nazwisko oraz kwalifikacje zawodowe (posiadana specjalizacja i stopień lub

tytuł naukowy) osoby mającej być kierownikiem naukowym kursu specjalizacyjnego;

3)

kwalifikacje kadry dydaktycznej prowadzącej zajęcia teoretyczne i praktyczne na kursie

specjalizacyjnym (wymagana specjalizacja, posiadany stopień naukowy lub tytuł naukowy);

4)

formę kursu specjalizacyjnego (kurs stacjonarny, kurs e-learning, inne);

5)

program kursu specjalizacyjnego określający co najmniej

a)

cele kursu i oczekiwane wyniki kształcenia,

b)

wymagane kwalifikacje uczestników kursu,

c)

zakres tematyczny, czas trwania i treść zajęć teoretycznych i praktycznych,

d)

sposób sprawdzenia nabytej wiedzy i umiejętności praktycznych;

6)

regulamin kursu szkoleniowego określający

a)

sposób organizacji kursu specjalizacyjnego,

b)

zasady i sposób naboru uczestników kursu specjalizacyjnego,

c)

wzór karty przebiegu kursu specjalizacyjnego,

d)

prawa i obowiązki uczestników kursu specjalizacyjnego,

e)

zakres obowiązków wykładowców i innych prowadzących zajęcia teoretyczne i zajęcia

praktyczne;

7)

sposób oceny organizacji i przebiegu kursu specjalizacyjnego przez jego uczestników;

8)

termin i miejsce kursu;

9)

liczbę osób mogących uczestniczyć w kursie;

10)

charakterystykę bazy dydaktycznej do zajęć teoretycznych i praktycznych.

3.

Informacje, o których mowa w ust. 2, są składane w postaci elektronicznej z wykorzystaniem

formularza opublikowanego w Biuletynie Informacji Publicznej CMKP.

4.

CMKP koordynuje organizację kursów szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji

zgodnie z wymogami odpowiednich specjalizacji oraz liczbą i rozmieszczeniem regionalnym

lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w poszczególnych dziedzinach medycyny.

4a.

Zgłoszenia do uczestnictwa w kursach szkoleniowych objętych programem danej specjalizacji

są realizowane wyłącznie za pomocą SMK. CMKP dokonuje weryfikacji zgłoszeń lekarzy

oraz kwalifikuje ich do udziału we właściwych kursach szkoleniowych. Powiadomienie

lekarza o zakwalifikowaniu na kurs objęty programem danej specjalizacji odbywa się

za pomocą SMK.

5.

Dyrektor CMKP publikuje, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, na swojej stronie

internetowej oraz w SMK, listę kursów szkoleniowych objętych programami specjalizacji.

6.

Podmiot, który zrealizował kurs szkoleniowy, o którym mowa w ust. 1, w terminie 7

dni od dnia zakończenia kursu przekazuje do CMKP, za pomocą SMK, listę lekarzy, którzy

ukończyli i zaliczyli kurs szkoleniowy, zawierającą imię i nazwisko oraz numer PESEL

lekarza, a w przypadku jego braku - cechy dokumentu potwierdzającego tożsamość: nazwę

i numer dokumentu oraz kraj wydania, a także imię i nazwisko kierownika kursu. Dane

te są zamieszczane przez CMKP w SMK.

7.

Po zamieszczeniu danych określonych w ust. 6 w SMK, CMKP generuje za pomocą SMK elektroniczny

dokument potwierdzający ukończenie kursu, zawierający

1)

nazwę i siedzibę jednostki organizacyjnej lub imię, nazwisko i adres osoby, która

przeprowadziła kurs specjalizacyjny;

2)

imię i nazwisko oraz tytuł zawodowy lub stopień naukowy, lub tytuł naukowy osoby,

która była kierownikiem naukowym kursu specjalizacyjnego;

3)

tytuł kursu;

4)

datę rozpoczęcia i zakończenia kursu;

5)

imię i nazwisko oraz numer prawa wykonywania zawodu lekarza, który ukończył i zaliczył

kurs;

6)

numer dokumentu.

8.

Elektroniczny dokument potwierdzający ukończenie kursu udostępnia się użytkownikom

systemu za pomocą SMK.

1.

Nadzór nad realizacją szkolenia specjalizacyjnego sprawuje minister właściwy do spraw

zdrowia.

2.

Nadzorowi podlega w szczególności

1)

zgodność realizacji zajęć z programem specjalizacji;

2)

prawidłowość prowadzonej dokumentacji przebiegu szkolenia specjalizacyjnego;

3)

zapewnienie odpowiedniej jakości szkolenia specjalizacyjnego.

3.

W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się kontrolę i monitoruje realizację

szkolenia specjalizacyjnego.

4.

Czynności, o których mowa w ust. 3, wykonuje dyrektor CMKP.

5.

Dyrektor CMKP na podstawie przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz dostępnych

form monitoringu systemu specjalizacji opracowuje raport o stanie realizacji kształcenia

specjalizacyjnego w danym roku i przedstawia go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia.

6.

CMKP prowadzi cykliczne szkolenia w zakresie wiedzy na temat systemu specjalizacji,

przeznaczone dla kierowników specjalizacji, kadry kierowniczej jednostek prowadzących

szkolenia specjalizacyjne oraz przedstawicieli wojewody finansowane z budżetu państwa

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia.

1.

Kontrola realizacji szkolenia specjalizacyjnego jest prowadzona przez zespół kontrolny

powoływany przez dyrektora CMKP. W skład zespołu mogą wchodzić, poza pracownikami

CMKP

1)

krajowy albo wojewódzki konsultant w odpowiedniej dziedzinie medycyny lub jego przedstawiciel

lub

2)

przedstawiciel lub przedstawiciele konsultanta lub konsultantów krajowych w dziedzinach

medycyny związanych z realizacją zadań państwa związanych wyłącznie z obronnością

kraju w czasie wojny i pokoju;

3)

przedstawiciel towarzystwa naukowego właściwego dla danej dziedziny medycyny oraz

4)

przedstawiciel właściwego miejscowo wojewody.

2.

Zespół kontrolny, w składzie co najmniej 3-osobowym, wykonując czynności kontrolne,

za okazaniem upoważnienia, ma prawo

1)

wstępu do pomieszczeń dydaktycznych;

2)

udziału w zajęciach w charakterze obserwatora;

3)

wglądu do dokumentacji przebiegu szkolenia prowadzonej przez jednostkę prowadzącą

szkolenie specjalizacyjne;

4)

żądania od kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne ustnych i pisemnych

wyjaśnień;

5)

badania opinii uczestników szkolenia specjalizacyjnego i kadry dydaktycznej.

3.

Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządza się protokół, który zawiera

1)

nazwę i adres jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne;

2)

miejsce odbywania szkolenia specjalizacyjnego;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności kontrolne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

stwierdzone nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności kontrolne;

8)

datę i miejsce sporządzenia protokołu;

9)

informację o braku zastrzeżeń albo informację o odmowie podpisania protokołu przez

kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne.

4.

Protokół podpisują osoby wykonujące czynności kontrolne oraz kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne.

5.

Jeżeli po sporządzeniu protokołu, a przed jego podpisaniem, kierownik jednostki prowadzącej

szkolenie specjalizacyjne zgłosi umotywowane zastrzeżenia co do faktów stwierdzonych

w trakcie kontroli i opisanych w protokole, osoby wykonujące czynności kontrolne są

obowiązane zbadać dodatkowo te fakty i uzupełnić protokół.

6.

Odmowa podpisania protokołu przez kierownika jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne

nie stanowi przeszkody do podpisania protokołu przez osoby wykonujące czynności kontrolne.

7.

Jeden egzemplarz protokołu przekazuje się kierownikowi jednostki prowadzącej szkolenie

specjalizacyjne.

8.

Osoby wykonujące czynności kontrolne są obowiązane do zachowania w tajemnicy informacji

na temat organizacji i prowadzenia kształcenia podyplomowego oraz wyników prowadzonego

postępowania.

9.

Kierownik jednostki prowadzącej szkolenie specjalizacyjne, w terminie 7 dni od dnia

otrzymania protokołu, ma prawo do wniesienia zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzania

czynności kontrolnych oraz ustaleń zawartych w protokole.

10.

Dyrektor CMKP przekazuje kierownikowi jednostki szkolącej zalecenia pokontrolne dotyczące

stwierdzenia nieprawidłowości w trakcie kontroli i zobowiązuje go do usunięcia tych

nieprawidłowości w wyznaczonym terminie; kopie pisma z zaleceniami pokontrolnymi przekazuje

do wiadomości konsultantowi krajowemu właściwemu dla danej dziedziny medycyny i właściwemu

konsultantowi wojewódzkiemu w danej dziedzinie medycyny.

11.

W przypadku niezrealizowania zaleceń pokontrolnych w określonym terminie dyrektor

CMKP podejmuje decyzję o skreśleniu jednostki z listy zawierającej wykaz jednostek

uprawnionych do kształcenia specjalizacyjnego.

12.

Osobom wykonującym czynności kontrolne przysługuje

1)

wynagrodzenie za wykonanie czynności kontrolnych w wysokości nie wyższej niż 300 złotych;

2)

zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 77 przysługujących pracownikom z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju;

3)

zwolnienie od pracy w dniach wykonywania czynności kontrolnych bez zachowania prawa

do wynagrodzenia.

13.

Kwota, o której mowa w ust. 12 pkt 1, podlega waloryzacji z uwzględnieniem średniorocznego

wskaźnika wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej przyjętego w ustawie

budżetowej.

Monitorowanie systemu szkolenia specjalizacyjnego polega w szczególności na rejestrowaniu

danych określonych w art. 16p ust. 2 oraz informacji o liczbie jednostek uprawnionych

do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego i liczby miejsc szkoleniowych, a także

badaniu poprawności funkcjonowania poszczególnych procedur specjalizacyjnych na podstawie

zgromadzonych tą drogą informacji.

Lekarzowi przysługuje prawo używania tytułu i stopnia naukowego oraz tytułu specjalisty

w brzmieniu określonym przez odrębne przepisy.

1.

Lekarz będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej i posiadający dokumenty,

o których mowa w art. 16a, ma prawo do używania określonych tytułów specjalisty w

danej dziedzinie medycyny, uzyskiwanych w Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wykaz specjalności lekarskich uzyskiwanych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej, które odpowiadają specjalnościom uzyskiwanym

w Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Lekarz, lekarz dentysta będący obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej

ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2, posługiwać się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

oryginalnym tytułem określającym wykształcenie uzyskanym w innym niż Rzeczpospolita

Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub jego skrótem.

2.

Okręgowa rada lekarska może wymagać, aby tytuł określający wykształcenie lekarza,

lekarza dentysty, był używany wraz ze wskazaniem nazwy i siedziby instytucji, która

ten tytuł przyznała.

3.

Jeżeli tytuł określający wykształcenie lekarza, lekarza dentysty będącego obywatelem

państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest tożsamy z tytułem, do którego używania

jest wymagane w Rzeczypospolitej Polskiej odbycie dodatkowego szkolenia, którego lekarz

ten nie posiada, okręgowa rada lekarska może określić brzmienie tego tytułu, którym

lekarz może się posługiwać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Eksperyment medyczny przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem leczniczym

lub badawczym.

2.

Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie przez lekarza nowych lub tylko częściowo

wypróbowanych metod diagnostycznych, leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia

bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby leczonej. Może on być przeprowadzony, jeżeli

dotychczas stosowane metody medyczne nie są skuteczne lub jeżeli ich skuteczność nie

jest wystarczająca.

3.

Eksperyment badawczy ma na celu przede wszystkim rozszerzenie wiedzy medycznej. Może

być on przeprowadzany zarówno na osobach chorych, jak i zdrowych. Przeprowadzenie

eksperymentu badawczego jest dopuszczalne wówczas, gdy uczestnictwo w nim nie jest

związane z ryzykiem albo też ryzyko jest niewielkie i nie pozostaje w dysproporcji

do możliwych pozytywnych rezultatów takiego eksperymentu.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzany, jeżeli spodziewana korzyść lecznicza

lub poznawcza ma istotne znaczenie, a przewidywane osiągnięcie tej korzyści oraz celowość

i sposób przeprowadzania eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy

i zgodne z zasadami etyki lekarskiej.

Eksperymentem medycznym kieruje lekarz posiadający odpowiednio wysokie kwalifikacje.

1.

Osoba, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, jest uprzednio informowana

o celach, sposobach i warunkach przeprowadzenia eksperymentu, spodziewanych korzyściach

leczniczych lub poznawczych, ryzyku oraz o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie

w każdym jego stadium.

2.

W przypadku gdyby natychmiastowe przerwanie eksperymentu mogło spowodować niebezpieczeństwo

dla życia lub zdrowia jego uczestnika, lekarz obowiązany jest go o tym poinformować.

1.

Przeprowadzenie eksperymentu medycznego wymaga pisemnej zgody osoby badanej mającej

w nim uczestniczyć. W przypadku niemożności wyrażenia pisemnej zgody, za równoważne

uważa się wyrażenie zgody ustnie złożone w obecności dwóch świadków. Zgoda tak złożona

powinna być odnotowana w dokumentacji lekarskiej.

2.

Udział małoletniego w eksperymencie medycznym jest dopuszczalny tylko za pisemną zgodą

jego przedstawiciela ustawowego. Jeżeli małoletni ukończył 16 lat lub nie ukończył

16 lat i jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swego uczestnictwa

w eksperymencie, konieczna jest także jego pisemna zgoda.

3.

Udział małoletniego w eksperymencie badawczym jest dopuszczalny, jeżeli spodziewane

korzyści mają bezpośrednie znaczenie dla zdrowia małoletniego, a ryzyko jest niewielkie

i nie pozostaje w dysproporcji do możliwych pozytywnych rezultatów. Eksperyment badawczy

z udziałem małoletniego nie jest dopuszczalny, gdy istnieje możliwość przeprowadzenia

takiego eksperymentu o porównywalnej efektywności z udziałem osoby posiadającej pełną

zdolność do czynności prawnych.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę na udział tej osoby w eksperymencie

leczniczym wyraża przedstawiciel ustawowy tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie

z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie swojego uczestnictwa w eksperymencie leczniczym,

konieczne jest ponadto uzyskanie pisemnej zgody tej osoby.

5.

W przypadku osoby, która ma pełną zdolność do czynności prawnych, lecz nie jest w

stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinii w sprawie swego uczestnictwa w eksperymencie,

zgodę na udział tej osoby w eksperymencie leczniczym wyraża sąd opiekuńczy właściwy

ze względu na siedzibę podmiotu przeprowadzającego eksperyment.

6.

W przypadku gdy przedstawiciel ustawowy odmawia zgody na udział chorego w eksperymencie

leczniczym, można zwrócić się do sądu opiekuńczego, właściwego ze względu na siedzibę

podmiotu przeprowadzającego eksperyment, o wyrażenie zgody.

7.

Z wnioskiem o udzielenie zgody na uczestnictwo w eksperymencie medycznym osoby, o

której mowa w ust. 2-5, może wystąpić podmiot przeprowadzający eksperyment do sądu

opiekuńczego właściwego ze względu na siedzibę tego podmiotu.

8.

W przypadkach niecierpiących zwłoki i ze względu na bezpośrednie zagrożenie życia,

uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1-6, nie jest konieczne.

1.

Udział w eksperymencie leczniczym kobiet ciężarnych wymaga szczególnie wnikliwej oceny

związanego z tym ryzyka dla matki i dziecka poczętego.

2.

Kobiety ciężarne i karmiące mogą uczestniczyć wyłącznie w eksperymentach badawczych

pozbawionych ryzyka lub związanych z niewielkim ryzykiem.

3.

Dzieci poczęte, osoby ubezwłasnowolnione, żołnierze służby zasadniczej oraz osoby

pozbawione wolności nie mogą uczestniczyć w eksperymentach badawczych.

1.

Osoba lub inny podmiot uprawniony do udzielenia zgody na eksperyment medyczny może

ją cofnąć w każdym stadium eksperymentu. Lekarz powinien wówczas eksperyment przerwać.

2.

Lekarz prowadzący eksperyment leczniczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie

jego trwania wystąpi zagrożenie zdrowia chorego przewyższające spodziewane korzyści

dla chorego.

3.

Lekarz prowadzący eksperyment badawczy ma obowiązek przerwać go, jeżeli w czasie jego

trwania nastąpi nieprzewidziane zagrożenie zdrowia lub życia osoby w nim uczestniczącej.

Informacja uzyskana w związku z eksperymentem medycznym może być wykorzystana do celów

naukowych, bez zgody osoby poddanej temu eksperymentowi, w sposób uniemożliwiający

identyfikację tej osoby.

1.

Eksperyment medyczny może być przeprowadzony wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii

o projekcie przez niezależną komisję bioetyczną. Do składu komisji powołuje się osoby

posiadające wysoki autorytet moralny i wysokie kwalifikacje specjalistyczne.

2.

Komisja bioetyczna wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego, w drodze uchwały,

przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i wykonalności projektu.

2a.

Komisje bioetyczne i Odwoławcza Komisja Bioetyczna wydają także opinie dotyczące badań

klinicznych, jeżeli inne ustawy tak stanowią, w zakresie określonym w tych ustawach.

3.

Komisje bioetyczne powołują

1)

okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem podmiotów, o których

mowa w pkt 2 i 3;

2)

rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem medycznym;

3)

dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.

4.

W skład komisji bioetycznych, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, wchodzi również przedstawiciel

właściwej okręgowej rady lekarskiej.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

powołuje Odwoławczą Komisję Bioetyczną, rozpatrującą odwołania od uchwał komisji bioetycznych,

o których mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady powoływania i finansowania oraz

tryb działania komisji bioetycznych.

Lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka w jej

udzieleniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia

ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia, oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki.

1.

Lekarz ma obowiązek udzielać pacjentowi lub jego ustawowemu przedstawicielowi przystępnej

informacji o jego stanie zdrowia, rozpoznaniu, proponowanych oraz możliwych metodach

diagnostycznych, leczniczych, dających się przewidzieć następstwach ich zastosowania

albo zaniechania, wynikach leczenia oraz rokowaniu.

2.

Lekarz może udzielić informacji, o której mowa w ust. 1, innym osobom za zgodą pacjenta

lub jego przedstawiciela ustawowego.

3.

Na żądanie pacjenta lekarz nie ma obowiązku udzielać pacjentowi informacji, o której

mowa w ust. 1.

4.

W sytuacjach wyjątkowych, jeżeli rokowanie jest niepomyślne dla pacjenta, lekarz może

ograniczyć informację o stanie zdrowia i o rokowaniu, jeżeli według oceny lekarza

przemawia za tym dobro pacjenta. W takich przypadkach lekarz informuje przedstawiciela

ustawowego pacjenta lub osobę upoważnioną przez pacjenta. Na żądanie pacjenta lekarz

ma jednak obowiązek udzielić mu żądanej informacji.

5.

Obowiązek lekarza, określony w ust. 1, dotyczy także pacjentów, którzy ukończyli 16

lat.

6.

Jeżeli pacjent nie ukończył 16 lat lub jest nieprzytomny bądź niezdolny do zrozumienia

znaczenia informacji, lekarz udziela informacji osobie bliskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1318 i 1524).

7.

Pacjentowi, który nie ukończył 16 lat, lekarz udziela informacji w zakresie i formie

potrzebnej do prawidłowego przebiegu procesu diagnostycznego lub terapeutycznego i

wysłuchuje jego zdania.

8.

Ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o opiekunie faktycznym, należy przez to rozumieć

opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

1.

Lekarz może przeprowadzić badanie lub udzielić innych świadczeń zdrowotnych, z zastrzeżeniem

wyjątków przewidzianych w ustawie, po wyrażeniu zgody przez pacjenta.

2.

Jeżeli pacjent jest małoletni lub niezdolny do świadomego wyrażenia zgody, wymagana

jest zgoda jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela ustawowego

lub porozumienie się z nim jest niemożliwe - zezwolenie sądu opiekuńczego.

3.

Jeżeli zachodzi potrzeba przeprowadzenia badania osoby, o której mowa w ust. 2, zgodę

na przeprowadzenie badania może wyrazić także opiekun faktyczny.

4.

W przypadku osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej zgodę wyraża przedstawiciel ustawowy

tej osoby. Jeżeli osoba taka jest w stanie z rozeznaniem wypowiedzieć opinię w sprawie

badania, konieczne jest ponadto uzyskanie zgody tej osoby.

5.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego zgoda.

6.

Jeżeli jednak małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent

chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem,

sprzeciwia się czynnościom medycznym, poza zgodą jego przedstawiciela ustawowego lub

opiekuna faktycznego albo w przypadku niewyrażenia przez nich zgody wymagane jest

zezwolenie sądu opiekuńczego.

7.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zgoda osób wymienionych w ust. 1, 2 i 4 może być

wyrażona ustnie albo nawet poprzez takie ich zachowanie, które w sposób niebudzący

wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza czynnościom medycznym.

8.

Jeżeli pacjent, o którym mowa w ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna

faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe, lekarz po przeprowadzeniu

badania może przystąpić do udzielania dalszych świadczeń zdrowotnych dopiero po uzyskaniu

zgody sądu opiekuńczego, chyba że co innego wynika z przepisów ustawy.

9.

Do czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 34 ust.

7.

10.

Sądem opiekuńczym właściwym miejscowo dla udzielania zgody na wykonywanie czynności

medycznych jest sąd, w którego okręgu czynności te mają być wykonane.

1.

Badanie lub udzielenie pacjentowi innego świadczenia zdrowotnego bez jego zgody jest

dopuszczalne, jeżeli wymaga on niezwłocznej pomocy lekarskiej, a ze względu na stan

zdrowia lub wiek nie może wyrazić zgody i nie ma możliwości porozumienia się z jego przedstawicielem ustawowym lub opiekunem faktycznym.

2.

Decyzję o podjęciu czynności medycznych w okolicznościach, o których mowa w ust. 1,

lekarz powinien w miarę możliwości skonsultować z innym lekarzem.

3.

Okoliczności, o których mowa w ust. 1 i 2, lekarz odnotowuje w dokumentacji medycznej

pacjenta.

1.

Lekarz może wykonać zabieg operacyjny albo zastosować metodę leczenia lub diagnostyki

stwarzającą podwyższone ryzyko dla pacjenta, po uzyskaniu jego pisemnej zgody.

2.

Przed wyrażeniem zgody przez pacjenta w sytuacji, o której mowa w ust. 1, lekarz ma

obowiązek udzielenia mu informacji zgodnie z art. 31.

3.

Lekarz może wykonać zabieg lub zastosować metodę, o której mowa w ust. 1, wobec pacjenta

małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego do świadomego wyrażenia pisemnej

zgody, po uzyskaniu zgody jego przedstawiciela ustawowego, a gdy pacjent nie ma przedstawiciela

lub gdy porozumienie się z nim jest niemożliwe - po uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego.

4.

Jeżeli pacjent ukończył 16 lat, wymagana jest także jego pisemna zgoda.

5.

W sytuacji, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepis art. 32 ust. 6.

6.

Jeżeli przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, ubezwłasnowolnionego bądź niezdolnego

do świadomego wyrażenia zgody nie zgadza się na wykonanie przez lekarza czynności

wymienionych w ust. 1, a niezbędnych dla usunięcia niebezpieczeństwa utraty przez

pacjenta życia lub ciężkiego uszkodzenia ciała bądź ciężkiego rozstroju zdrowia, lekarz

może wykonać takie czynności po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

7.

Lekarz może wykonać czynności, o których mowa w ust. 1, bez zgody przedstawiciela

ustawowego pacjenta bądź zgody właściwego sądu opiekuńczego, gdy zwłoka spowodowana

postępowaniem w sprawie uzyskania zgody groziłaby pacjentowi niebezpieczeństwem utraty

życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. W takim przypadku

lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego lekarza, w miarę

możliwości tej samej specjalności. O wykonywanych czynnościach lekarz niezwłocznie

zawiadamia przedstawiciela ustawowego, opiekuna faktycznego lub sąd opiekuńczy.

8.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 3-7, lekarz informuje pacjenta oraz jego

przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego albo sąd opiekuńczy, a także dokonuje

odpowiedniej adnotacji wraz z uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.

1.

Jeżeli w trakcie wykonywania zabiegu operacyjnego albo stosowania metody leczniczej

lub diagnostycznej wystąpią okoliczności, których nieuwzględnienie groziłoby pacjentowi

niebezpieczeństwem utraty życia, ciężkim uszkodzeniem ciała lub ciężkim rozstrojem

zdrowia, a nie ma możliwości niezwłocznie uzyskać zgody pacjenta lub jego przedstawiciela

ustawowego, lekarz ma prawo, bez uzyskania tej zgody, zmienić zakres zabiegu bądź

metody leczenia lub diagnostyki w sposób umożliwiający uwzględnienie tych okoliczności.

W takim przypadku lekarz ma obowiązek, o ile jest to możliwe, zasięgnąć opinii drugiego

lekarza, w miarę możliwości tej samej specjalności.

2.

O okolicznościach, o których mowa w ust. 1, lekarz dokonuje odpowiedniej adnotacji

w dokumentacji medycznej oraz informuje pacjenta, przedstawiciela ustawowego lub opiekuna

faktycznego albo sąd opiekuńczy.

1.

Lekarz podczas udzielania świadczeń zdrowotnych ma obowiązek poszanowania intymności

i godności osobistej pacjenta.

2.

(uchylony)

3.

Lekarz ma obowiązek dbać, aby inny personel medyczny przestrzegał w postępowaniu z

pacjentem zasady określonej w ust. 1.

4.

Do klinik i szpitali akademii medycznych, medycznych jednostek badawczo-rozwojowych

i innych jednostek uprawnionych do kształcenia studentów nauk medycznych, lekarzy

oraz innego personelu medycznego w zakresie niezbędnym do celów dydaktycznych nie

stosuje się art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw

Pacjenta.

W razie wątpliwości diagnostycznych lub terapeutycznych lekarz z własnej inicjatywy

bądź na wniosek pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego, jeżeli uzna to za uzasadnione

w świetle wymagań wiedzy medycznej, powinien zasięgnąć opinii właściwego lekarza specjalisty

lub zorganizować konsylium lekarskie.

1.

Lekarz może nie podjąć lub odstąpić od leczenia pacjenta, o ile nie zachodzi przypadek,

o którym mowa w art. 30, z zastrzeżeniem ust. 3.

2.

W przypadku odstąpienia od leczenia, lekarz ma obowiązek dostatecznie wcześnie uprzedzić

o tym pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego bądź opiekuna faktycznego i wskazać

realne możliwości uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym.

3.

Jeżeli lekarz wykonuje swój zawód na podstawie stosunku pracy lub w ramach służby,

może nie podjąć lub odstąpić od leczenia, jeżeli istnieją poważne ku temu powody,

po uzyskaniu zgody swojego przełożonego.

4.

W przypadku odstąpienia od leczenia lekarz ma obowiązek uzasadnić i odnotować ten

fakt w dokumentacji medycznej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Lekarz może powstrzymać się od wykonania świadczeń zdrowotnych niezgodnych z jego

sumieniem, z zastrzeżeniem art. 30, z tym że ma obowiązek wskazać realne możliwości

uzyskania tego świadczenia u innego lekarza lub w podmiocie leczniczym oraz uzasadnić

i odnotować ten fakt w dokumentacji medycznej.

1.

Lekarz ma obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych

w związku z wykonywaniem zawodu.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy

1)

tak stanowią ustawy;

2)

badanie lekarskie zostało przeprowadzone na żądanie uprawnionych, na podstawie odrębnych

ustaw, organów i instytucji; wówczas lekarz jest obowiązany poinformować o stanie

zdrowia pacjenta wyłącznie te organy i instytucje;

3)

zachowanie tajemnicy może stanowić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób;

4)

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy, po

uprzednim poinformowaniu o niekorzystnych dla pacjenta skutkach jej ujawnienia;

5)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie lekarzowi sądowemu;

6)

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych innemu lekarzowi lub uprawnionym osobom uczestniczącym w udzielaniu

tych świadczeń.

2a.

W sytuacjach, o których mowa w ust. 2, ujawnienie tajemnicy może nastąpić wyłącznie

w niezbędnym zakresie. W sytuacji, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zakres ujawnienia

tajemnicy może określić pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy.

3.

Lekarz, z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5, jest związany tajemnicą

również po śmierci pacjenta, chyba że zgodę na ujawnienie tajemnicy wyrazi osoba bliska

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta. Osoba bliska wyrażająca zgodę na ujawnienie tajemnicy może określić zakres jej ujawnienia,

o którym mowa w ust. 2a.

3a.

Zwolnienia z tajemnicy lekarskiej, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się, jeśli

ujawnieniu tajemnicy sprzeciwi się inna osoba bliska w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku

Praw Pacjenta.

4.

Lekarz nie może podać do publicznej wiadomości danych umożliwiających identyfikację

pacjenta bez jego zgody.

1.

Lekarz ma obowiązek prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta.

2.

Sposób prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej przez lekarza określają

przepisy ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

3.

(uchylony)

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

1.

Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby po uprzednim, osobistym jej zbadaniu

lub zbadaniu jej za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności.

2.

Lekarz może, bez dokonania osobistego badania pacjenta, wystawić receptę niezbędną

do kontynuacji leczenia oraz zlecenie na zaopatrzenie w wyroby medyczne jako kontynuację

zaopatrzenia w wyroby medyczne, jeżeli jest to uzasadnione stanem zdrowia pacjenta

odzwierciedlonym w dokumentacji medycznej.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, recepty lub zlecenia, a w przypadku recepty i

zlecenia w postaci elektronicznej, wydruk informacyjny, o którym mowa w art. 96b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2211) i art. 38a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1844), mogą być przekazane

1)

przedstawicielowi ustawowemu pacjenta albo osobie upoważnionej przez pacjenta do odbioru

recepty lub zlecenia, a w przypadku wystawienia recepty i zlecenia w postaci elektronicznej

- wydruku informacyjnego;

2)

osobie trzeciej, jeżeli pacjent oświadczy podmiotowi udzielającemu świadczeń zdrowotnych,

że recepty lub zlecenia, a w przypadku recepty i zlecenia w postaci elektronicznej

- wydruk informacyjny, mogą być odebrane przez osoby trzecie bez szczegółowego określania

tych osób.

4.

Upoważnienie lub oświadczenie, o których mowa w ust. 3, odnotowuje się w dokumentacji

medycznej pacjenta albo dołącza do tej dokumentacji.

5.

Informacje o wystawieniu recepty lub zlecenia, o których mowa w ust. 2, zamieszcza

się w dokumentacji medycznej pacjenta. Informację o osobie, której przekazano taką

receptę lub zlecenie, odnotowuje się w dokumentacji medycznej pacjenta albo dołącza

do tej dokumentacji.

1

Lekarz może stwierdzić zgon na podstawie osobiście wykonanych badań i ustaleń.

2.

W uzasadnionych przypadkach lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może uzależnić

wystawienie karty zgonu od przeprowadzenia sekcji zwłok.

3

Lekarz, z wyłączeniem lekarza dentysty, może wystawić kartę zgonu na podstawie dokumentacji

badania pośmiertnego przeprowadzonego przez innego lekarza lub inną uprawnioną osobę,

a także na podstawie dokumentacji stwierdzenia trwałego nieodwracalnego ustania czynności

mózgu (śmierci mózgu) lub nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie

narządów, o których mowa w art. 43a.

1.

Stwierdzenie

1)

trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu),

2)

nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów

- następuje po przeprowadzeniu przez specjalistów, o których mowa w ust. 5 albo 6,

postępowania zgodnego z aktualną wiedzą medyczną, z uwzględnieniem sposobu i kryteriów,

o których mowa w ust. 3.

2.

Sposób i kryteria, o których mowa w ust. 3, są ustalane zgodnie z aktualną wiedzą

medyczną przez specjalistów w odpowiednich dziedzinach medycyny powoływanych i odwoływanych

przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

3.

Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, sposób i kryteria stwierdzenia

1)

trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu);

2)

nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów.

4.

Minister właściwy do spraw zdrowia, nie rzadziej niż raz na 5 lat, powierza specjalistom

w odpowiednich dziedzinach medycyny powoływanym i odwoływanym przez tego ministra

dokonanie oceny zgodności sposobu i kryteriów, o których mowa w ust. 3, z aktualną

wiedzą medyczną.

5.

Trwałe nieodwracalne ustanie czynności mózgu (śmierć mózgu) stwierdza jednomyślnie

dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub neonatologii,

a drugi w dziedzinie neurologii, neurologii dziecięcej lub neurochirurgii.

6.

Nieodwracalne zatrzymanie krążenia poprzedzające pobranie narządów stwierdza jednomyślnie

dwóch lekarzy specjalistów posiadających II stopień specjalizacji lub tytuł specjalisty,

w tym jeden specjalista w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii lub neonatologii,

a drugi w dziedzinie medycyny ratunkowej, chorób wewnętrznych, kardiologii, kardiologii

dziecięcej lub pediatrii.

7.

Stwierdzenie trwałego nieodwracalnego ustania czynności mózgu (śmierci mózgu) lub

nieodwracalnego zatrzymania krążenia poprzedzającego pobranie narządów jest równoznaczne

ze stwierdzeniem zgonu.

Lekarzowi, który wykonuje czynności w ramach świadczeń pomocy doraźnej lub w przypadku,

o którym mowa w art. 30, przysługuje ochrona prawna należna funkcjonariuszowi publicznemu.

1.

Lekarz może ordynować leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

które są dopuszczone do obrotu w Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych

w odrębnych przepisach, oraz wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, wyroby

medyczne do diagnostyki in vitro, wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in

vitro oraz aktywne wyroby medyczne do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 211).

1a.

Lekarz wystawia recepty na leki na zasadach określonych w art. 95b-96b ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

2.

Lekarz może również wystawiać recepty na leki osobom, o których mowa w art. 43-46 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych, na zasadach określonych w tej ustawie oraz w ustawie z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych. Lekarz jest obowiązany do odnotowania uprawnień tych osób na recepcie w sposób określony

w art. 96a ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

2a.

W przypadku wystawiania recept na leki, środki spożywcze specjalnego przeznaczenia

żywieniowego, wyroby medyczne określone w wykazach, o których mowa w art. 37 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, lekarz jest obowiązany do odnotowania na recepcie, w sposób określony w art. 96a ust. 8 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, odpłatności, jeżeli lek, środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego,

wyrób medyczny występuje w tych wykazach w co najmniej dwóch odpłatnościach, o których

mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.

3.

W uzasadnionych przypadkach lekarz może ordynować leki dopuszczone do obrotu w innych

państwach, z jednoczesnym szczegółowym uzasadnieniem w dokumentacji medycznej.

4.

Lekarz jest obowiązany do szczegółowego uzasadnienia w dokumentacji medycznej przyczyn

dokonania adnotacji, o której mowa w art. 44 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków

spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych.

5.

(uchylony)

1.

Lekarz jest obowiązany zgłosić podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu

leczniczego na rynek i Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów

Medycznych i Produktów Biobójczych, działanie niepożądane produktu leczniczego.

2.

Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, lekarz dokonuje na formularzu zgłoszenia działania

niepożądanego produktu leczniczego składanym pisemnie w postaci papierowej albo elektronicznej.

(uchylony)

1.

Lekarz nie może sprzedawać produktów leczniczych, wyrobów medycznych, wyposażenia

wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów

medycznych do diagnostyki in vitro, aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w

rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, oraz środków pomocniczych.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli lekarz doraźnie dostarczy pacjentowi produkt

leczniczy, wyrób medyczny, wyposażenie wyrobu medycznego, wyrób medyczny do diagnostyki

in vitro, wyposażenie wyrobu medycznego do diagnostyki in vitro lub aktywny wyrób

medyczny do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych, w związku z udzieleniem pomocy w nagłym przypadku.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do wyrobów wykonanych na zamówienie, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 42 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Lekarskiej,

może określić, w drodze rozporządzenia, zasady postępowania lekarzy w sytuacjach związanych

ze szczególnym zagrożeniem zdrowia publicznego, uwzględniając w szczególności rodzaj

i zakres zagrożenia.

1.

Lekarz wykonujący zawód może być powołany przez uprawniony organ do udzielania pomocy

lekarskiej w celu zwalczania skutków katastrof, epidemii i klęsk żywiołowych na czas

ich trwania.

2.

Zasady i tryb powołania lekarza w sytuacji, o której mowa w ust. 1, określają odrębne

przepisy.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Lekarz wykonujący zawód ma obowiązek uczestniczenia w pracach komisji lekarskich,

określających zdolność osób podlegających kwalifikacji wojskowej do czynnej służby

wojskowej, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

2.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

Grupowa praktyka lekarska nie może być wykonywana w podmiocie leczniczym na podstawie

umowy cywilnoprawnej o udzielanie świadczeń zdrowotnych.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Okręgowa izba lekarska jest uprawniona do wizytacji w celu oceny wykonywania zawodu

przez lekarzy wykonujących zawód w ramach praktyki zawodowej wpisanej do rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą w rozumieniu przepisów o działalności

leczniczej.

2.

Wizytacja jest przeprowadzana przez lekarzy upoważnionych przez okręgową radę lekarską.

3.

Osoby, o których mowa w ust. 2, wykonując czynności wizytacyjne, za okazaniem upoważnienia,

mają prawo

1)

żądania informacji i dokumentacji;

2)

wstępu do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą;

3)

udziału w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych;

4)

wglądu do dokumentacji medycznej;

5)

żądania ustnych i pisemnych wyjaśnień.

4.

Po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych sporządza się wystąpienie powizytacyjne,

które zawiera

1)

imię i nazwisko oraz adres miejsca zamieszkania albo nazwę albo firmę oraz adres siedziby;

2)

miejsce udzielania świadczeń zdrowotnych;

3)

datę rozpoczęcia i zakończenia czynności wizytacyjnych;

4)

imiona i nazwiska osób wykonujących czynności wizytacyjne;

5)

opis stanu faktycznego;

6)

opis ewentualnych nieprawidłowości;

7)

wnioski osób wykonujących czynności wizytacyjne;

8)

datę i miejsce sporządzenia wystąpienia powizytacyjnego.

5.

Jeżeli w wystąpieniu powizytacyjnym stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami

etyki lekarskiej lub przepisami związanymi z wykonywaniem zawodu lekarza, okręgowa

rada lekarska powiadamia okręgowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

6.

W przypadku stwierdzenia w trakcie wizytacji, że lekarz wykonujący zawód w ramach

praktyki zawodowej wpisanej do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą

w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej rażąco narusza warunki wykonywania

działalności objętej wpisem, okręgowa rada lekarska wykreśla tę praktykę z rejestru

podmiotów wykonujących działalność leczniczą.

1.

Lekarz wykonujący indywidualną praktykę lekarską, indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską, indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną specjalistyczną praktykę

lekarską w miejscu wezwania może zatrudniać osoby niebędące lekarzami do wykonywania

czynności pomocniczych (współpracy).

2.

Lekarz, lekarz dentysta wykonujący indywidualną praktykę lekarską lub indywidualną

specjalistyczną praktykę lekarską lub grupową praktykę lekarską lub grupową specjalistyczną

praktykę lekarską, prowadzący odpowiednio staż podyplomowy, szkolenie specjalizacyjne

lub szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub

udzielania określonego świadczenia zdrowotnego, może zatrudniać lekarza, lekarza dentystę

w celu odbywania przez niego stażu podyplomowego, szkolenia specjalizacyjnego lub

szkolenia w celu uzyskania umiejętności z zakresu węższych dziedzin medycyny lub udzielania

określonego świadczenia zdrowotnego.

3.

Lekarz, lekarz dentysta, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany do poinformowania

organu prowadzącego rejestr o zatrudnieniu lekarza, lekarza dentysty.

4.

Przepisów ust. 1-3 nie stosuje się do indywidualnej praktyki lekarskiej i indywidualnej

specjalistycznej praktyki lekarskiej wykonywanej wyłącznie w miejscu wezwania lub

wyłącznie w zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których

mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust.

1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej

Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej

rady lekarskiej.

1a.

Uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej, o których mowa w ust. 1, podpisują prezes lub wiceprezes

i sekretarz Naczelnej Rady Lekarskiej.

2.

Do uchwał samorządu lekarzy w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych.

3.

Na uchwałę Naczelnej Rady Lekarskiej, o której mowa w ust. 1, służy zainteresowanemu

skarga do sądu administracyjnego.

1.

Lekarzowi będącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej zamierzającemu

wykonywać zawód lekarza lub wykonującemu zawód lekarza na stałe lub czasowo na terenie

Rzeczypospolitej Polskiej, niezbędnych informacji w zakresie ogólnych zasad wykonywania

zawodu lekarza, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony zdrowia udziela podmiot

upoważniony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.

2.

Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wykaz podmiotów,

o których mowa w ust. 1, uwzględniając szczegółowy zakres informacji niezbędnych do

wykonywania zawodu lekarza na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kto bez uprawnień udziela świadczeń zdrowotnych polegających na rozpoznawaniu chorób

oraz ich leczeniu,

podlega karze grzywny.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej

albo wprowadza w błąd co do posiadania takiego uprawnienia,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

3.

Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

(pominięte)

1.

Zaświadczenia o prawie wykonywania zawodu lekarza i zaświadczenia o prawie wykonywania

zawodu lekarza dentysty, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, tracą ważność

z dniem 31 grudnia 2002 r.

2.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał prawo wykonywania zawodu

lekarza lub prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, zachowuje to prawo, z tym że

do dnia 31 grudnia 2002 r. powinien uzyskać w okręgowej izbie lekarskiej, właściwej

ze względu na miejsce wykonywania zawodu, dokument, o którym mowa w art. 6 ust. 7.

1.

Warunku, o którym mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, nie stosuje się do osób kończących staż

podyplomowy przed dniem 1 października 2004 r.

2.

Egzaminu państwowego, o którym mowa w art. 15 ust. 3, nie przeprowadza się do dnia

30 września 2004 r.

1.

Lekarz, który na podstawie dotychczasowych przepisów uzyskał specjalizację pierwszego

lub drugiego stopnia w określonych dziedzinach medycyny i specjalnościach medycznych,

zachowuje tytuł i uprawnienia wynikające z uzyskania tych specjalizacji.

2.

Lekarz, który rozpoczął specjalizację na podstawie przepisów dotychczasowych, odbywa

ją zgodnie z tymi przepisami.

(pominięty)

Do postępowań dotyczących uzyskania, pozbawienia, zawieszenia prawa wykonywania zawodu

lekarza, lekarza stomatologa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie

ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

(pominięty)

Tracą moc

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 10 czerwca 1927 r. o wykonywaniu

praktyki dentystycznej

(Dz. U. z 1934 r. poz. 32 i 976, z 1938 r. poz. 628, z 1947 r. poz. 104 oraz z 1989 r. poz. 158);

2)

ustawa z dnia 28 października 1950 r. o zawodzie lekarza

(Dz. U. poz. 458 i 489, z 1956 r. poz. 61, z 1989 r. poz. 158 oraz z 1993 r. poz. 78).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia

1)

ust. 3 wchodzi w życie z dniem 1 października 1999 r.;

2)

ust. 4 wchodzi w życie z dniem 1 października 1997 r.