Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o pracy na morzu

1.

Ustawa reguluje

1)

prawa i obowiązki stron stosunku pracy na statkach morskich o polskiej przynależności;

2)

pośrednictwo pracy dla osób poszukujących pracy na statkach morskich;

3)

wymagania dotyczące dokumentów związanych z pracą na statkach morskich;

4)

warunki pracy i życia marynarzy na statkach morskich o polskiej przynależności;

5)

ochronę zdrowia i ochronę socjalną marynarzy.

2.

Przepisy ustawy stosuje się do statków morskich, zwanych dalej „statkami”, przeznaczonych

lub używanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

3.

Do statków niekonwencyjnych przepisy ustawy stosuje się w zakresie w niej określonym.

4.

Przepisów ustawy nie stosuje się do jednostek pływających Marynarki Wojennej, Straży

Granicznej i Policji.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do stosunków pracy na statkach stosuje się przepisy

ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4, 138, 305 i 357), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, i inne przepisy prawa pracy.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

armatorze - należy przez to rozumieć armatora w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2016 r. poz. 66) oraz właściciela statku albo zarządzającego statkiem, agenta lub czarterującego statek

bez załogi, który przejął od właściciela statku odpowiedzialność za jego eksploatację

oraz przyjął obowiązki armatora wynikające z ustawy i ponosi wyłączną odpowiedzialność

z tego tytułu bez względu na to, czy jakikolwiek inny podmiot wypełnia niektóre obowiązki

w imieniu armatora;

2)

marynarskiej umowie o pracę - należy przez to rozumieć umowę o pracę na statku, zawartą

między armatorem a marynarzem, na podstawie której marynarz zostaje zatrudniony zgodnie

z wymaganiami w zakresie warunków pracy i życia na statku przewidzianymi w Konwencji

o pracy na morzu, przyjętej przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy

w Genewie dnia 23 lutego 2006 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 845 oraz z 2017 r. poz. 512);

3)

marynarzu - należy przez to rozumieć osobę posiadającą kwalifikacje zawodowe, o których

mowa w rozdziale 4 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2018 r. poz. 181), a także inną osobę zatrudnioną na statku, z wyjątkiem osoby, która okazjonalnie

wykonuje na statku pracę niezwiązaną z żeglugą morską;

4)

organie inspekcyjnym - należy przez to rozumieć dyrektora urzędu morskiego;

5)

podróży morskiej - należy przez to rozumieć podróż marynarza na statku z portu jej

rozpoczęcia do portu jej zakończenia, niezależnie od tego, czy w czasie tej podróży

statek zawijał do innych portów;

6

praktykancie - należy przez to rozumieć ucznia szkoły ponadpodstawowej lub studenta

uczelni, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, odbywającego praktykę zawodową na statku szkolnym, którego ta szkoła lub uczelnia

jest armatorem, albo na statku innego armatora na podstawie umowy zawartej między

szkołą lub uczelnią a tym armatorem;

7)

statku niekonwencyjnym - należy przez to rozumieć statek, do którego nie ma zastosowania

Konwencja o pracy na morzu, przyjęta przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji

Pracy w Genewie dnia 23 lutego 2006 r., w tym statek używany wyłącznie do celów naukowo-badawczych

lub sportowych, statek pełniący wyłącznie specjalną służbę państwową, statek rybacki,

statek uprawiający wyłącznie żeglugę śródlądową, statek uprawiający wyłącznie żeglugę

na obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej z wyjątkiem wyłącznej strefy ekonomicznej,

jacht morski, a także platformę wiertniczą lub wydobywczą.

1.

Na statku może być zatrudniona osoba, która ukończyła 18 lat.

2.

Marynarz może być zatrudniony na statku, jeżeli posiada

1)

dokumenty potwierdzające kwalifikacje zawodowe;

2)

ważne świadectwo zdrowia;

3)

ważną książeczkę żeglarską.

3.

Dopuszcza się zatrudnienie na statku młodocianego, który ukończył 16 lat, wyłącznie

w celu przygotowania zawodowego.

4.

Na statku mogą odbywać praktykę zawodową praktykanci, zgodnie z programem nauczania

szkoły lub kształcenia na kierunku studiów wyższych w uczelni, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „uczelnią”.

1.

Przepisy art. 76a-76c ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do zabezpieczeń finansowych

odpowiedzialności w zakresie, o którym mowa w art. 73 i art. 75 ustawy zmienianej

w art. 1, udzielonych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności, o którym mowa w art. 74 ust. 1 ustawy

zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, udzielone przed dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy zachowuje ważność przez okres, na jaki zostało udzielone, jednak

nie dłużej niż do dnia 20 lutego 2018 r.

1.

Na statku może być zatrudniony marynarz, który w wyniku badania lekarskiego został

uznany za zdolnego do pracy na statku.

2.

Stan zdrowia marynarza potwierdza orzeczenie lekarskie wydawane w formie świadectwa

zdrowia, podpisane przez uprawnionego lekarza.

3.

Do przeprowadzania badań lekarskich w celu wydawania świadectw zdrowia są uprawnieni

lekarze posiadający specjalizację w dziedzinie medycyny morskiej i tropikalnej, medycyny

pracy, medycyny transportu lub spełniający dodatkowe wymagania kwalifikacyjne określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy.

4.

W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz może skierować marynarza na konsultacje

do lekarza specjalisty lub psychologa albo zlecić przeprowadzenie pomocniczych badań

diagnostycznych.

5.

Świadectwo zdrowia wydaje się na okres 2 lat, a w przypadku gdy osoba ubiegająca się

o zatrudnienie na statku nie ukończyła 18 lat - na okres 1 roku.

6.

Marynarzowi, który ukończył 50 lat, oraz marynarzowi, którego stan zdrowia, według

uprawnionego lekarza, nie pozwala na wydanie świadectwa zdrowia na okres 2 lat, świadectwo

zdrowia może być wydane na okres krótszy niż 2 lata.

7.

Badanie lekarskie w zakresie dotyczącym zdolności do rozpoznawania kolorów jest ważne

w okresie nie dłuższym niż 6 lat.

8.

W świadectwie zdrowia stwierdza się zdolność albo brak zdolności marynarza do pracy

na statku na określonym stanowisku pracy oraz ograniczenia dotyczące zdolności do

pracy, w szczególności w odniesieniu do czasu pracy lub zakresu obowiązków, jeżeli

takie występują.

9.

Świadectwo zdrowia sporządza się w języku polskim i angielskim.

10.

Koszty przeprowadzenia badania lekarskiego w celu wydania świadectwa zdrowia ponosi

armator.

11.

Świadectwo zdrowia wydane w innym państwie uznaje się za równoważne ze świadectwem

zdrowia wydanym na podstawie ustawy, jeżeli spełnia ono zasadnicze wymagania określone

w Międzynarodowej konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania

im świadectw oraz pełnienia wacht, 1978, sporządzonej w Londynie dnia 7 lipca 1978 r.

(Dz. U. z 1984 r. poz. 201, z 1999 r. poz. 286 oraz z 2013 r. poz. 1092), zwanej dalej „Konwencją STCW”.

Armator statku, o którym mowa w art. 93a ustawy zmienianej w art. 1, jest obowiązany

złożyć wniosek o przeprowadzenie inspekcji okresowej, o której mowa w art. 93a ustawy

zmienianej w art. 1, w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 94a ustawy zmienianej w art. 1.

1.

Marynarzowi oraz armatorowi, który skierował marynarza na badanie lekarskie, służy

odwołanie od świadectwa zdrowia.

2.

Marynarz albo armator wnosi odwołanie w terminie 7 dni od dnia wydania świadectwa

zdrowia za pośrednictwem lekarza, który je wydał, do

1)

wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na siedzibę armatora;

2)

instytutu badawczego w dziedzinie medycyny pracy lub Uniwersyteckiego Centrum Medycyny

Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, jeżeli odwołanie dotyczy świadectwa zdrowia wydanego

przez lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

3.

Lekarz, za pośrednictwem którego zostało wniesione odwołanie, przekazuje odwołanie

wraz z dokumentacją stanowiącą podstawę wydanego świadectwa zdrowia, w terminie 7

dni od dnia otrzymania odwołania, do podmiotu właściwego do rozpatrzenia odwołania.

4.

Ponowne badanie lekarskie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 14 dni od

dnia wniesienia odwołania.

5.

Koszty przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego pokrywa podmiot, który wniósł

odwołanie.

6.

Od świadectwa zdrowia wydanego po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego nie

służy odwołanie.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz chorób i stanów chorobowych, które mogą spowodować niezdolność marynarza do

pracy na statku, zakres przeciwwskazań, ograniczeń lub warunków wykonywania pracy

na statku,

2)

zakres badań lekarskich przeprowadzanych w celu wydania świadectwa zdrowia oraz warunki

ich przeprowadzania,

3)

wzór świadectwa zdrowia

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia prawidłowego i kompleksowego przebiegu

badań lekarskich oraz konieczność posiadania i dokumentowania przez marynarzy odpowiedniego

stanu zdrowia do wykonywania pracy na statku, uwzględniając Wytyczne Międzynarodowej

Organizacji Pracy i Międzynarodowej Organizacji Morskiej w sprawie badań lekarskich

marynarzy oraz wymagania Konwencji STCW.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 94 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 94a ustawy zmienianej w art. 1, nie dłużej

jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

W przypadku wątpliwości dotyczących stanu zdrowia marynarza, armator może, na swój

koszt, skierować marynarza na doraźne badania lekarskie lub badanie psychologiczne.

2.

W przypadku utraty ważności świadectwa zdrowia w czasie trwania podróży morskiej,

marynarz może kontynuować pracę na statku do czasu zawinięcia statku do najbliższego

portu, w którym marynarz może uzyskać świadectwo zdrowia, z tym że okres pracy na

statku bez ważnego świadectwa zdrowia nie może przekroczyć 3 miesięcy.

3.

W nagłych przypadkach dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku

może zezwolić marynarzowi na pracę bez ważnego świadectwa zdrowia, do czasu zawinięcia

statku do portu, w którym marynarz może uzyskać świadectwo zdrowia od uprawnionego

lekarza, pod warunkiem że okres zezwolenia nie przekracza 3 miesięcy, a świadectwo

zdrowia marynarza niedawno utraciło ważność.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Książeczka żeglarska jest dokumentem osobistym marynarza, poświadczającym jego tożsamość,

dokumentującym przebieg zatrudnienia na statkach oraz uprawniającym do przekraczania

granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Marynarz, będący obywatelem polskim, może wrócić na podstawie książeczki żeglarskiej

do kraju w okresie 12 miesięcy od dnia utraty jej ważności.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

1.

Marynarz jest obowiązany do okazywania książeczki żeglarskiej właściwym organom.

2.

Kapitan statku dokonuje w książeczce żeglarskiej wpisów poświadczających przebieg

zatrudnienia marynarza na statku, wskazując armatora i kapitana statku oraz zajmowane

przez marynarza stanowiska.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

Książeczkę żeglarską wystawia się na wniosek

1)

osoby posiadającej udokumentowane ukończenie szkolenia podstawowego, o którym mowa

w rozdziale VI Konwencji STCW;

2

ucznia szkoły ponadpodstawowej - potwierdzony przez armatora lub dyrektora tej szkoły;

3)

studenta - potwierdzony przez rektora uczelni;

4)

młodocianego, za zgodą rodziców lub opiekunów prawnych, w celu przygotowania zawodowego

- potwierdzony przez armatora;

5)

innej osoby, jeżeli pozostaje ona z armatorem w stosunku pracy - potwierdzony przez

armatora.

1.

Książeczkę żeglarską wystawia dyrektor urzędu morskiego.

2.

Poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej książeczkę żeglarską może wystawić konsul

Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku jej utraty, zniszczenia albo upływu terminu

ważności, jedynie na czas określonej podróży morskiej. Przed wystawieniem książeczki

żeglarskiej konsul może zażądać informacji o posiadaczu książeczki od właściwego dyrektora

urzędu morskiego.

1.

Książeczkę żeglarską wystawia się na okres 10 lat.

2.

Osobom, o których mowa w art. 9 pkt 2-4, książeczkę żeglarską wystawia się na 5 lat.

3.

Cudzoziemcom niebędącym obywatelami państw członkowskich Unii Europejskiej, państw

członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim

Obszarze Gospodarczym oraz Konfederacji Szwajcarskiej ani członkami ich rodzin w rozumieniu

art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich

Unii Europejskiej i członków ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 900), książeczkę żeglarską wystawia się na 5 lat.

4.

Za wystawienie książeczki żeglarskiej pobiera się opłatę w wysokości równowartości

50 euro.

5

Za wystawienie książeczki żeglarskiej uczniom szkół ponadpodstawowych i studentom

pobiera się opłatę w wysokości równowartości 25 euro.

6.

Przeliczenia równowartości euro na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego

przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty, w dniu roboczym poprzedzającym dzień złożenia

wniosku o wydanie książeczki żeglarskiej.

7.

Opłaty, o których mowa w ust. 4 i 5, stanowią dochód budżetu państwa.

Dyrektor urzędu morskiego odmawia, w drodze decyzji, wystawienia książeczki żeglarskiej,

jeżeli z wnioskiem wystąpiła osoba

1)

nieuprawniona;

2)

która jest niezdolna do wykonywania pracy na statku ze względu na stan zdrowia;

3)

wobec której prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania pracy na statku;

4)

wobec której zachodzą przesłanki odmowy wydania paszportu.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 2 pkt

8, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Książeczka żeglarska podlega wymianie w przypadku

1)

zmiany danych w niej zamieszczonych;

2)

uszkodzenia lub zaistnienia innej okoliczności utrudniającej ustalenie tożsamości

jej posiadacza lub przebiegu zatrudnienia;

3)

braku miejsca na dokonanie adnotacji lub wpisów;

4)

upływu terminu ważności.

2.

Książeczka żeglarska podlega wymianie na koszt wnioskodawcy.

3.

Za wymianę książeczki żeglarskiej pobiera się opłaty jak za jej wystawienie.

4.

Opłaty, o których mowa w ust. 3, stanowią dochód budżetu państwa.

1.

Książeczka żeglarska traci ważność

1)

z upływem określonego w niej okresu ważności, nie wcześniej jednak niż z dniem rozwiązania

marynarskiej umowy o pracę, zawartej na czas określony lub na czas podróży morskiej;

2)

w przypadku jej unieważnienia przez dyrektora urzędu morskiego.

2.

Dyrektor urzędu morskiego unieważnia, w drodze decyzji, książeczkę żeglarską

1)

z przyczyn określonych w art. 12 pkt 3 i 4;

2

jeżeli uczeń szkoły ponadpodstawowej został skreślony z listy uczniów;

3)

w przypadku skreślenia studenta z listy studentów.

3

W przypadku zaistnienia przesłanki, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, odpowiednio

dyrektor szkoły ponadpodstawowej lub rektor uczelni są obowiązani do niezwłocznego

zawiadomienia o tym dyrektora urzędu morskiego.

4.

Książeczkę żeglarską podlegającą unieważnieniu przedkłada się dyrektorowi urzędu morskiego

niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o

unieważnieniu książeczki żeglarskiej stała się ostateczna. Dyrektor urzędu morskiego

unieważnia książeczkę żeglarską i zwraca ją posiadaczowi.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw zagranicznych określi, w drodze

rozporządzenia

1)

dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o wystawienie lub wymianę książeczki żeglarskiej,

2)

tryb postępowania w sprawie wystawiania, wymiany i unieważniania książeczki żeglarskiej,

3)

wzór książeczki żeglarskiej

- z uwzględnieniem postanowień Konwencji nr 108 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej krajowych dowodów tożsamości

marynarzy, przyjętej w Genewie dnia 13 maja 1958 r.

(Dz. U. z 1994 r. poz. 501), mając na względzie konieczność zapewnienia identyfikacji posiadacza książeczki żeglarskiej,

sprawność prowadzonego postępowania oraz zapewnienie ochrony przetwarzanych danych.

1.

Pośrednictwo pracy dla osób poszukujących pracy na statkach, zwane dalej „pośrednictwem

pracy”, obejmuje pomoc osobom zainteresowanym podjęciem pracy na statku oraz pomoc

armatorom w poszukiwaniu odpowiednich kandydatów do pracy na statku.

2.

Za czynności związane z pośrednictwem pracy nie wolno pobierać bezpośrednio lub pośrednio

opłat od osób poszukujących pracy na statkach.

3.

Pośrednictwo pracy prowadzą agencje zatrudnienia, o których mowa w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą o promocji zatrudnienia”, oraz powiatowe urzędy pracy.

1.

Powiatowy urząd pracy udziela pomocy osobie zainteresowanej podjęciem pracy na statku,

zarejestrowanej jako bezrobotny lub poszukujący pracy, przez poinformowanie o agencjach

zatrudnienia, które posiadają dokument uprawniający je do kierowania marynarzy do

pracy na statkach wydany przez właściwego dyrektora urzędu morskiego, oraz o możliwości

skorzystania z usług tych agencji.

2.

Powiatowy urząd pracy, do którego armator złożył ofertę pracy na statku, informuje

armatora o agencjach zatrudnienia, które posiadają dokument uprawniający je do kierowania

marynarzy do pracy na statkach, wydany przez dyrektora urzędu morskiego, i zwraca

armatorowi złożoną ofertę pracy albo przekazuje ją do agencji zatrudnienia wybranej

przez armatora.

3.

Powiatowy urząd pracy, na wniosek agencji zatrudnienia, może za zgodą osoby zainteresowanej

podjęciem pracy na statku, zarejestrowanej jako bezrobotny lub poszukujący pracy,

udostępnić agencji zatrudnienia informacje umożliwiające nawiązanie bezpośredniej

współpracy z tą osobą.

1.

Pośrednictwo pracy prowadzone przez agencje zatrudnienia jest dobrowolne dla osób

zainteresowanych podjęciem pracy na statku oraz dla armatorów.

2.

Agencja zatrudnienia świadczy usługi pośrednictwa pracy po uzyskaniu od dyrektora

urzędu morskiego właściwego dla jej siedziby dokumentu uprawniającego do kierowania

marynarzy do pracy na statkach.

2a

Właściwość dyrektora urzędu morskiego określa się zgodnie z art. 17 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie morskim”.

3.

Dyrektor urzędu morskiego wydaje, na wniosek agencji zatrudnienia, dokument, o którym

mowa w ust. 2, na podstawie pozytywnych wyników audytu wstępnego przeprowadzonego

przez wyznaczonych audytorów, posiadających wiedzę z zakresu zagadnień objętych Konwencją

o pracy na morzu, przyjętą przez Konferencję Ogólną Międzynarodowej Organizacji Pracy

w Genewie dnia 23 lutego 2006 r., zwaną dalej „Konwencją MLC”, oraz kwalifikacje i

doświadczenie w zakresie prowadzenia audytów. W dokumencie ustala się okres jego ważności.

4.

Audyt wstępny jest przeprowadzany w celu sprawdzenia, czy agencja zatrudnienia spełnia

warunki do kierowania marynarzy do pracy na statkach zgodnie z wymogami Konwencji

MLC.

5.

Dyrektor urzędu morskiego przeprowadza audyt odnowieniowy w związku z upływem ważności

dokumentu, o którym mowa w ust. 2, oraz może przeprowadzić audyt dodatkowy, w przypadku

uzasadnionego podejrzenia, że działanie agencji zatrudnienia nie jest zgodne z ustawą

lub wymaganiami określonymi w Konwencji MLC.

6.

W przypadku negatywnego wyniku audytu dodatkowego dyrektor urzędu morskiego unieważnia,

w drodze decyzji, dokument, o którym mowa w ust. 2.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, zakres

i tryb przeprowadzania audytów, o których mowa w ust. 4 i 5, oraz wzór dokumentu,

o którym mowa w ust. 2, mając na uwadze konieczność zachowania obiektywizmu i prawidłowego

przebiegu audytów oraz dane niezbędne do uwzględnienia w dokumencie, o którym mowa

w ust. 2.

8.

Za przeprowadzenie audytu wstępnego i odnowieniowego oraz wydanie dokumentu, o którym

mowa w ust. 2, pobiera się opłaty. Opłaty stanowią dochód budżetu państwa.

9.

Opłaty za przeprowadzenie audytu wstępnego lub odnowieniowego wynoszą

1)

200 zł - dla agencji zatrudniającej do 2 pracowników;

2)

500 zł - dla agencji zatrudniającej od 2 do 5 pracowników;

3)

1000 zł - dla agencji zatrudniającej powyżej 5 pracowników.

10.

Opłata za wydanie dokumentu uprawniającego agencję zatrudnienia do kierowania marynarzy

do pracy na statkach wynosi 200 zł.

11.

Audytorom za przeprowadzenie audytu przysługuje wynagrodzenie w wysokości

1)

300 zł - dla audytora;

2)

400 zł - dla audytora wiodącego.

12.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego umieszcza na stronie internetowej urzędu aktualną

listę agencji zatrudnienia, którym wydał dokument uprawniający do kierowania marynarzy

do pracy na statkach.

1.

Agencja zatrudnienia udziela pomocy w podjęciu pracy na statku osobie zainteresowanej

podjęciem pracy, która spełnia wymagania, o których mowa w art. 3 ust. 1 oraz ust.

2 pkt 1 i 3.

2.

Agencja zatrudnienia informuje osobę zainteresowaną podjęciem pracy na statku o posiadanych

ofertach pracy, a w przypadku ich braku może poinformować taką osobę o innych agencjach

zatrudnienia prowadzących pośrednictwo pracy.

3.

Agencja zatrudnienia może, na wniosek innej agencji zatrudnienia prowadzącej pośrednictwo

pracy i za zgodą osoby zainteresowanej podjęciem pracy na statku, udostępnić tej osobie

informacje umożliwiające nawiązanie jej bezpośredniej współpracy z tą agencją.

4.

Agencja zatrudnienia przyjmuje od armatora ofertę pracy na statku, jeżeli w ofercie

nie zostały zawarte wymagania, o których mowa w art. 36 ust. 5e ustawy o promocji

zatrudnienia, sprawdza, czy wśród osób zainteresowanych podjęciem pracy na statku

są kandydaci spełniający wymagania armatora określone w tej ofercie oraz informuje

armatora, czy może skierować do niego odpowiednich kandydatów do pracy na statku,

a w przypadku ich braku może poinformować o innych agencjach zatrudnienia prowadzących

pośrednictwo pracy.

5.

W przypadku braku odpowiednich kandydatów do pracy na statku, agencja zatrudnienia

informuje o tym armatora, który może wycofać ofertę.

1.

Oferta pracy na statku obejmuje w szczególności

1)

nazwę i adres armatora;

2)

imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby upoważnionej

do kontaktów;

3)

nazwę statku oraz stanowiska do obsadzenia na statku;

4)

wysokość i warunki wynagradzania;

5)

oczekiwania wobec kandydatów do pracy;

6)

termin rozpoczęcia pracy oraz okres, na jaki zostanie zawarta marynarska umowa o pracę;

7)

warunki ubezpieczenia społecznego oraz ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych

wypadków, choroby lub śmierci.

2.

Armator, składając ofertę pracy na statku, jest obowiązany dołączyć do niej następujące

dokumenty

1)

kopię ważnego Morskiego Certyfikatu Pracy albo Tymczasowego Morskiego Certyfikatu

Pracy oraz ważnej Deklaracji Zgodności wydanych dla tego statku albo pisemne oświadczenie,

że przestrzega postanowień Konwencji MLC dotyczących warunków pracy i życia marynarzy

na statku;

2)

projekt marynarskiej umowy o pracę;

3)

pisemne oświadczenie zawierające zobowiązanie armatora do

a)

przestrzegania przepisów wynikających z układu zbiorowego pracy, którym jest objęty

marynarz, jeżeli taki układ na statku obowiązuje,

b)

poniesienia kosztów repatriacji i innych zobowiązań finansowych wobec osoby zainteresowanej

podjęciem pracy na statku,

c)

zawarcia umowy z agencją zatrudnienia - w przypadku gdy oferta pracy dotyczy pracy

na statku o obcej przynależności.

3.

Oświadczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, zawiera również: nazwę i adres armatora,

datę sporządzenia oświadczenia oraz podpis uprawnionego przedstawiciela armatora,

ze wskazaniem imienia, nazwiska oraz pełnionej funkcji.

4.

W przypadku pośrednictwa pracy dla osób poszukujących pracy na statku o obcej przynależności

oferta pracy na statku oraz dokumenty, o których mowa w ust. 2, mogą być przedkładane

w języku angielskim.

5.

W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-4, agencja zatrudnienia

odstępuje od realizacji oferty pracy na statku, informując o tym armatora.

Agencja zatrudnienia udostępnia osobie zainteresowanej podjęciem pracy na statku ofertę

pracy na statku, projekt marynarskiej umowy o pracę oraz informacje, o których mowa

w art. 19 ust. 3, jeżeli osoba ta spełnia wymagania wobec kandydatów określone w tej

ofercie.

1.

W przypadku pośrednictwa pracy dla osób poszukujących pracy na statku o obcej przynależności

agencja zatrudnienia zawiera z

1)

osobą zainteresowaną podjęciem pracy na statku pisemną umowę, spełniającą wymagania

określone w art. 85 ust. 2 pkt 1-6 i 9 ustawy o promocji zatrudnienia;

2)

armatorem, do którego zamierza kierować osoby do pracy, pisemną umowę, spełniającą

wymagania określone w art. 85 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia.

2.

Agencja zatrudnienia, przed zawarciem umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zwraca

się do armatora o informację o objęciu marynarza ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym

oraz zdrowotnym, a w przypadku uzyskania informacji o nieobjęciu marynarza tymi ubezpieczeniami

zamieszcza w umowie informację, że może on skorzystać z dobrowolnego ubezpieczenia

emerytalnego i rentowego oraz zdrowotnego przysługującego mu na podstawie odrębnych

przepisów.

3.

Umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawiera również

1)

nazwę i przynależność statku, na którym praca będzie wykonywana;

2)

zobowiązanie agencji zatrudnienia do zwrotu osobie zainteresowanej podjęciem pracy

na statku poniesionych przez nią kosztów pieniężnych z tytułu niewykonania lub nienależytego

wykonania umowy z winy tej agencji.

4.

Agencja zatrudnienia, która zawarła z osobą zainteresowaną podjęciem pracy na statku

umowę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązana zapewnić, aby osoba ta nie ponosiła

kosztów bezpośrednio związanych ze skierowaniem do pracy za granicą, w tym kosztów

dojazdu na statek i powrotu do miejsca repatriacji wskazanego w marynarskiej umowie

o pracę, wydania wizy, badań lekarskich oraz tłumaczenia dokumentów.

1.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie

finansowe odpowiedzialności za szkody poniesione przez marynarzy z tytułu nieskuteczności

pośrednictwa pracy lub niewypełnienia przez armatora zobowiązań wynikających z marynarskiej

umowy o pracę.

2.

Agencja zatrudnienia odpowiada za szkody, o których mowa w ust. 1, wobec osoby, z

którą zawarła umowę, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1, do wysokości odszkodowania,

o którym mowa w art. 33 ust. 1.

1.

Agencja zatrudnienia niezwłocznie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego w przypadku

uzyskania informacji wskazujących, że

1)

statek, którego dotyczyła oferta pracy, nie spełnia warunków, które potwierdza Deklaracja

Zgodności i Morski Certyfikat Pracy albo Tymczasowy Morski Certyfikat Pracy wydane

dla tego statku;

2)

armator, składając ofertę pracy na statku, zawarł w oświadczeniu, o którym mowa w

art. 20 ust. 2 pkt 3, informacje niezgodne ze stanem faktycznym;

3)

armator naruszył zobowiązania wynikające z marynarskiej umowy o pracę zawartej z osobą

zainteresowaną podjęciem pracy na statku lub umowy zawartej z agencją zatrudnienia.

2.

W przypadku uzyskania informacji, o których mowa w ust. 1, agencja zatrudnienia odstępuje

od realizacji oferty pracy na statku oraz informuje o odstąpieniu osobę zainteresowaną

podjęciem pracy na statku i armatora.

1.

Agencja zatrudnienia jest obowiązana prowadzić wykaz osób, które podjęły pracę na

statku za jej pośrednictwem, zawierający

1)

imię i nazwisko;

2)

okres, na jaki została zawarta marynarska umowa o pracę;

3)

nazwę armatora, u którego praca jest wykonywana;

4)

nazwę i przynależność statku, na którym praca jest wykonywana.

2.

Wykaz osób, o którym mowa w ust. 1, agencja zatrudnienia jest obowiązana udostępniać

organom administracji morskiej, na ich żądanie.

1.

Zatrudnienie na statku następuje na podstawie marynarskiej umowy o pracę. W imieniu

armatora marynarską umowę o pracę może zawierać agencja zatrudnienia.

2.

Marynarską umowę o pracę zawiera się na czas nieokreślony, na czas określony lub na

czas podróży morskiej.

3.

Okres zatrudnienia na podstawie marynarskiej umowy o pracę na czas określony, a także

łączny okres zatrudnienia na podstawie marynarskich umów o pracę na czas określony

zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy, nie może przekraczać 36 miesięcy,

o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej marynarskiej

umowy o pracę nie trwała dłużej niż 90 dni.

4.

Jeżeli okres zatrudnienia na podstawie marynarskiej umowy o pracę na czas określony

jest dłuższy niż okres, o którym mowa w ust. 3, uważa się, że marynarz od dnia następującego

po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, jest zatrudniony na podstawie marynarskiej

umowy o pracę na czas nieokreślony.

5.

Z młodocianym niebędącym praktykantem zawiera się marynarską umowę o pracę w celu

przygotowania zawodowego.

1.

Marynarską umowę o pracę zawiera się na piśmie, przed wpisaniem marynarza na listę

załogi statku.

2.

Armator, przed podpisaniem marynarskiej umowy o pracę, umożliwia marynarzowi zapoznanie

się z jej treścią, informuje o warunkach umowy i w razie wątpliwości udziela niezbędnych

wyjaśnień.

3.

Marynarska umowa o pracę określa w szczególności

1)

imię i nazwisko oraz datę i miejsce urodzenia marynarza;

2)

nazwę i adres siedziby armatora;

3)

rodzaj umowy oraz datę i miejsce jej zawarcia;

4)

nazwę i rodzaj statku, na którym będzie wykonywana praca - w przypadku umów innych

niż umowa na czas nieokreślony;

5)

warunki pracy i płacy, w tym

a)

stanowisko, na którym marynarz będzie zatrudniony,

b)

wynagrodzenie za pracę, odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem wysokości wynagrodzenia

podstawowego i innych składników wynagrodzenia oraz innych świadczeń związanych z

pracą, a także rodzaj waluty, w której wynagrodzenie będzie wypłacane,

c)

sposób i termin wypłaty wynagrodzenia za pracę,

d)

wymiar corocznego płatnego urlopu albo sposób jego obliczenia,

e)

miejsce i termin rozpoczęcia pracy na statku oraz termin jej zakończenia, a także

w przypadku gdy

-

umowa została zawarta na czas nieokreślony - warunki upoważniające każdą ze stron

do jej wypowiedzenia ze wskazaniem okresu wypowiedzenia,

-

umowa została zawarta na czas określony - termin jej rozwiązania,

-

umowa została zawarta na czas trwania podróży morskiej - miejsce zakończenia podróży

morskiej i czas od momentu przybycia statku do portu do zejścia marynarza ze statku,

f)

wskazanie układu zbiorowego pracy, którym jest objęty marynarz - jeżeli taki układ

obowiązuje.

4.

Marynarska umowa o pracę określa również

1)

świadczenia armatora na rzecz marynarza z zakresu opieki zdrowotnej;

2)

świadczenia armatora na rzecz marynarza z zakresu zabezpieczenia społecznego;

3)

okres pracy na statku, po upływie którego marynarz nabywa prawo do repatriacji;

4)

szczegółowe warunki dotyczące odszkodowania z tytułu utraty zatrudnienia w przypadku,

o którym mowa w art. 33 ust. 1;

5)

warunki i miejsce repatriacji oraz miejsce sprowadzenia zwłok w przypadku śmierci

marynarza.

5.

Armator, w razie potrzeby, może zmienić statek, na którym marynarz będzie wykonywał

pracę, przy zachowaniu pozostałych warunków marynarskiej umowy o pracę. W takim przypadku

armator potwierdza tę zmianę marynarzowi na piśmie.

6.

Marynarską umowę o pracę sporządza się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, po jednym

dla każdej ze stron.

7.

W przypadku gdy armator korzysta z usług pośrednictwa pracy, kopię marynarskiej umowy

o pracę armator przesyła do agencji zatrudnienia.

8.

Kopia marynarskiej umowy o pracę jest przechowywana na statku przez okres, w którym

marynarz jest wpisany na listę załogi statku.

1.

Do marynarskiej umowy o pracę armator dołącza informację o stosowanych na statku procedurach

składania skarg, w tym danych kontaktowych do właściwego organu państwa bandery statku

oraz danych kontaktowych do właściwego organu w kraju zamieszkania marynarza, jeżeli

nie jest nim państwo bandery, a także imię i nazwisko osoby lub osób na statku, które

mogą, na zasadzie poufności, udzielić marynarzowi informacji w sprawie złożenia skargi.

2.

Na statku przechowuje się wzór marynarskiej umowy o pracę, układ zbiorowy pracy lub

regulamin wynagradzania. Kopie wzoru marynarskiej umowy o pracę oraz układu zbiorowego

pracy w zakresie wymagań określonych w Konwencji MLC udostępnia się także w języku

angielskim.

3.

Szczegółowe warunki odszkodowań z tytułu utraty zatrudnienia określają układy zbiorowe

pracy lub regulaminy wynagradzania, a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami

lub regulaminami - marynarskie umowy o pracę.

1.

Marynarska umowa o pracę rozwiązuje się

1)

w przypadkach określonych w Kodeksie pracy;

2)

na skutek zatonięcia, zaginięcia lub utraty statku w inny sposób - z wyjątkiem umowy

zawartej na czas nieokreślony;

3)

z dniem odmowy pracy na statku udającym się w podróż morską do strefy konfliktów zbrojnych

albo - jeżeli o skierowaniu statku do takiej strefy postanowiono po rozpoczęciu podróży

morskiej - z dniem zejścia marynarza ze statku przed osiągnięciem takiej strefy;

4)

w przypadku, o którym mowa w art. 39 ust. 1.

2.

Marynarska umowa o pracę zawarta na czas podróży morskiej rozwiązuje się w dniu przybycia

statku do miejsca zakończenia podróży morskiej.

3.

Marynarz może rozwiązać marynarską umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli armator

dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec marynarza, w szczególności

nie zapewnił mu bezpiecznych i higienicznych warunków pracy i życia na statku, wyżywienia

i opieki zdrowotnej.

1.

Okres wypowiedzenia marynarskiej umowy o pracę zawartej na czas określony wynosi

1)

2 tygodnie - jeżeli marynarska umowa o pracę została zawarta na okres krótszy niż

6 miesięcy;

2)

1 miesiąc - jeżeli marynarska umowa o pracę została zawarta na okres co najmniej 6

miesięcy i nie dłuższy niż 3 lata;

3)

2 miesiące - jeżeli marynarska umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż

3 lata.

2.

Marynarz może rozwiązać marynarską umowę o pracę bez zachowania terminów, o których

mowa w ust. 1, z ważnego powodu rodzinnego lub innej nagłej konieczności rozwiązania

marynarskiej umowy o pracę.

1.

Marynarska umowa o pracę, której termin rozwiązania upływa podczas podróży morskiej,

ulega przedłużeniu do dnia przybycia statku do najbliższego portu.

2.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, marynarz wraca do kraju w inny sposób

niż na statku, na którym jest wpisany na listę załogi statku, marynarska umowa o pracę

ulega przedłużeniu do dnia przybycia marynarza do miejsca repatriacji wskazanego w

marynarskiej umowie o pracę.

3.

Czas oczekiwania na repatriację i czas repatriacji zalicza się do okresu zatrudnienia

marynarza.

W przypadku, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, marynarzowi przysługuje świadczenie

w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia za pracę obliczonego według zasad obowiązujących

przy ustalaniu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego.

1.

W przypadku rozwiązania marynarskiej umowy o pracę na skutek zatonięcia, zaginięcia

lub utraty statku w inny sposób, armator wypłaca marynarzowi odszkodowanie w wysokości

wynagrodzenia za pracę przysługującego do końca obowiązywania marynarskiej umowy o

pracę, nie wyższe niż trzymiesięczne wynagrodzenie za pracę określone w marynarskiej

umowie o pracę.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami

stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1474 oraz z 2017 r. poz. 2181).

1.

Marynarz, z którym została zawarta marynarska umowa o pracę, niebędący członkiem załogi

statku, pozostaje do chwili rozwiązania marynarskiej umowy o pracę w rezerwie, jeżeli

przewiduje to ta umowa lub układ zbiorowy pracy.

2.

Armator może powierzyć marynarzowi, za jego zgodą, w czasie pozostawania w rezerwie,

wykonywanie innej pracy niż określona w marynarskiej umowie o pracę, jeżeli odpowiada

ona kwalifikacjom zawodowym marynarza.

3.

Armator nie może przenieść marynarza do rezerwy

1)

przed wykorzystaniem przez marynarza urlopu wypoczynkowego lub urlopu wyrównawczego;

2)

w okresie usprawiedliwionej nieobecności marynarza w pracy.

4.

Wysokość wynagrodzenia za pracę w przypadku, o którym mowa w ust. 2, określa układ

zbiorowy pracy lub regulamin wynagradzania, a w przypadku armatorów nieobjętych tymi

układami lub regulaminami - marynarska umowa o pracę.

5.

Za pracę, o której mowa w ust. 2, przysługuje wynagrodzenie przewidziane za daną pracę,

nie niższe niż wynagrodzenie za pracę ustalone w marynarskiej umowie o pracę.

6.

Marynarz pozostający w rezerwie oczekuje w miejscu uzgodnionym z armatorem na wezwanie

armatora do wykonywania pracy w rezerwie lub na statku. Za czas oczekiwania marynarzowi

pozostającemu w rezerwie przysługuje co najmniej wynagrodzenie podstawowe, o którym

mowa w art. 35 ust. 3.

1.

Warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą,

a także sposób i termin wypłaty wynagrodzenia za pracę, ustalają układy zbiorowe pracy

lub regulaminy wynagradzania, a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami lub

regulaminami - marynarskie umowy o pracę.

2.

Armator ma obowiązek wypłaty wynagrodzenia za pracę marynarzowi miesięcznie z dołu,

nie później niż w terminie pierwszych 15 dni następnego miesiąca kalendarzowego, w

formie pieniężnej, w walucie określonej w marynarskiej umowie o pracę, po dokonaniu

potrąceń przewidzianych prawem lub zadeklarowanych przez marynarza.

3.

Wynagrodzenie za pracę składa się z wynagrodzenia podstawowego, określonego stawką

godzinową lub miesięczną, oraz dodatku morskiego, który ustala się z uwzględnieniem

rodzaju żeglugi, sposobu eksploatowania statku, szczególnej uciążliwości i niebezpieczeństwa

pracy na statku. Wynagrodzenie podstawowe nie może być niższe niż minimalne wynagrodzenie

za pracę ustalone na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

4.

Wynagrodzenie za pracę może być wypłacane na rachunek bankowy, jeżeli tak stanowi

układ zbiorowy pracy lub marynarz wyrazi na to zgodę na piśmie.

5.

Armator może wypłacić, na wniosek marynarza, całość albo część wynagrodzenia za pracę

na rachunek bankowy osoby lub osób wskazanych przez marynarza.

6.

W przypadku gdy wynagrodzenie za pracę jest wypłacane w walucie obcej, kurs wymiany

odpowiada średniemu kursowi wymiany walut ogłoszonemu przez Narodowy Bank Polski,

obowiązującemu dla danej waluty w dniu roboczym poprzedzającym dzień wypłaty wynagrodzenia

za pracę.

7.

Armator przekazuje marynarzowi miesięczne zestawienie obejmujące kwoty należne, potrącone

i wypłacone marynarzowi z tytułu wynagrodzenia za pracę i innych świadczeń związanych

z pracą, a w przypadku gdy te kwoty są określone w walucie obcej - kurs wymiany walut.

1.

Załogę statku stanowią marynarze zatrudnieni przez armatora, wpisani na listę załogi

tego statku.

2.

Listę załogi statku wystawia armator albo w jego imieniu kapitan statku.

3.

Na liście załogi statku dokonuje się wpisów dotyczących rodzaju zawartej marynarskiej

umowy o pracę, zajmowanego na statku stanowiska oraz miejsca i terminu rozpoczęcia

pracy na statku. Skreślenie marynarza z listy załogi statku polega na dokonaniu adnotacji

dotyczących miejsca i terminu zakończenia pracy na statku oraz jego przyczyny.

4.

Wpisania marynarza na listę załogi statku dokonuje się najpóźniej z chwilą wyjścia

statku w morze, a skreślenia z tej listy - najwcześniej z chwilą przybycia statku

do portu, w którym marynarz kończy pracę na statku.

5.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

listy załogi statku oraz sposób jej wystawiania i dokonywania w niej wpisów, kierując

się koniecznością zapewnienia prawidłowego prowadzenia ewidencji członków załogi statku

oraz wymaganiami Konwencji o ułatwieniu międzynarodowego obrotu morskiego, sporządzonej w Londynie

dnia 9 kwietnia 1965 r.

(Dz. U. z 1969 r. poz. 236, z późn. zm..

1.

Statek posiada załogę, której skład i kwalifikacje zawodowe oraz stan zdrowia zapewniają

bezpieczne i higieniczne warunki pracy i życia, prawidłową obsługę urządzeń statku

i ładunku, należytą obsługę załogi statku i pasażerów oraz umożliwiają przestrzeganie

przepisów o czasie pracy i odpoczynku na statku.

2

Marynarz zatrudniony na stanowisku kucharza, odpowiedzialny za przygotowywanie posiłków,

posiada kwalifikacje i odbył przeszkolenie określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 68 ustawy o bezpieczeństwie morskim.

3.

W przypadkach szczególnych dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego

statku może zezwolić, aby posiłki na statku przygotowywał członek załogi statku niebędący

kucharzem do czasu zawinięcia statku do następnego portu, nie dłużej niż miesiąc,

pod warunkiem że osoba taka jest przeszkolona w zakresie higieny osobistej, higieny

żywności i żywienia oraz zasad przechowywania żywności na statku.

4.

Jeżeli zatrudnienie kucharza na statku, na którym jest zatrudnionych mniej niż dziesięciu

marynarzy, nie jest wymagane ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi

oraz skład załogi statku, marynarz przygotowujący posiłki musi być przeszkolony w

zakresie higieny osobistej, higieny żywności i żywienia oraz zasad przechowywania

żywności na statku.

1.

Kapitan statku kieruje pracą na statku i reprezentuje armatora wobec załogi statku.

2.

Kapitan statku jest obowiązany do dokonania wpisu w dzienniku pokładowym o każdym

ważnym zdarzeniu dotyczącym załogi statku.

3.

Kapitan statku rozpatruje skargi dotyczące warunków pracy i życia marynarzy na statku,

a o podjętych decyzjach zawiadamia przedstawiciela załogi statku, jeżeli został wybrany.

4.

Kapitan statku jest obowiązany do dokonania wpisu w dzienniku pokładowym o złożeniu

skargi dotyczącej warunków pracy i życia na statku oraz sposobie i terminie jej rozpatrzenia.

5.

Kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona przeprowadza kontrole

1)

stanu pomieszczeń mieszkalnych na statku, w szczególności w zakresie utrzymania czystości

i porządku;

2)

zapasów żywności i wody pitnej;

3)

miejsc przechowywania żywności i wody pitnej;

4)

kuchni na statku oraz sprzętu do przyrządzania i wydawania posiłków.

6.

Kontrole, o których mowa w ust. 5 pkt 1, przeprowadza się nie rzadziej niż raz w miesiącu.

Kontrole, o których mowa w ust. 5 pkt 2-4, przeprowadza się raz w tygodniu. Wyniki

kontroli kapitan statku dokumentuje w dzienniku pokładowym.

1.

Kapitan statku może polecić marynarzowi zejście ze statku w porcie, jeżeli wymaga

tego bezpieczeństwo statku, załogi statku lub pasażerów, a także gdy ze względu na

brak wymaganej sprawności psychofizycznej lub rzeczywistych kwalifikacji zawodowych

marynarz nie jest w stanie należycie wykonywać obowiązków na stanowisku określonym

w marynarskiej umowie o pracę.

2.

Polecenie zejścia ze statku, wraz z uzasadnieniem, kapitan statku wydaje marynarzowi

na piśmie i dokonuje o tym wpisu w dzienniku pokładowym.

1.

Przedstawiciel załogi statku reprezentuje załogę statku wobec kapitana statku.

2.

Przedstawiciel załogi statku jest uprawniony do zgłoszenia kapitanowi statku interwencji

w sprawach załogi statku.

3.

Kapitan statku rozpatruje interwencję niezwłocznie i o podjętych decyzjach powiadamia

przedstawiciela załogi statku. Jeżeli interwencja była zgłoszona na piśmie, kapitan

statku sporządza w dzienniku pokładowym wzmiankę o jej zgłoszeniu oraz o sposobie

i terminie załatwienia.

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku bardziej szczegółowej inspekcji, że warunki życia

i pracy na statku nie są zgodne z wymaganiami określonymi w Konwencji MLC, organ inspekcyjny

informuje kapitana statku o stwierdzonych uchybieniach oraz o terminach, w których

należy je usunąć.

2.

W przypadku gdy uchybienia, o których mowa w ust. 1, są znaczące lub dotyczą informacji,

o której mowa w art. 56a ust. 1, organ inspekcyjny informuje właściwe organizacje

zrzeszające odpowiednio marynarzy lub armatorów.

1.

Przedstawiciela załogi statku wybiera załoga statku.

2.

Przedstawiciel załogi statku pełni funkcję do dnia rozwiązania marynarskiej umowy

o pracę. Przedstawiciel załogi statku może w każdym czasie zrezygnować z pełnionej

przez siebie funkcji albo być odwołany przez załogę statku.

3.

Kapitan statku umożliwia przeprowadzenie zebrania załogi statku nie później niż do

10. dnia od dnia złożenia wniosku o zwołanie zebrania załogi statku lub od dnia rozwiązania

z dotychczasowym przedstawicielem załogi statku marynarskiej umowy o pracę.

1.

Na czas uzasadniony potrzebami statku, kapitan statku może polecić marynarzowi wykonywanie,

zgodnej z jego kwalifikacjami zawodowymi, innej pracy niż określona w marynarskiej

umowie o pracę, przy zapewnieniu marynarzowi wynagrodzenia przewidzianego za daną

pracę, nie niższego od wynagrodzenia określonego w marynarskiej umowie o pracę.

2.

Wykonywanie pracy, o której mowa w ust. 1, może trwać w czasie danej podróży morskiej

do zawinięcia statku do pierwszego portu dogodnego dla armatora, jednak nie dłużej

niż 6 tygodni. Jeżeli praca ta jest wykonywana niezależnie od pracy określonej w marynarskiej

umowie o pracę, marynarzowi przysługuje odpowiednie dodatkowe wynagrodzenie. Szczegółowe

zasady wynagradzania dodatkowego określa odpowiednio układ zbiorowy pracy, regulamin

wynagradzania lub marynarska umowa o pracę.

3.

W przypadku gdy po rozpoczęciu podróży morskiej marynarz wykazał na zajmowanym stanowisku

brak wymaganej sprawności psychofizycznej lub wymaganych kwalifikacji zawodowych,

kapitan statku może polecić marynarzowi wykonywanie, zgodnej z jego kwalifikacjami

zawodowymi, innej pracy niż określona w marynarskiej umowie o pracę, przy zapewnieniu

marynarzowi wynagrodzenia przewidzianego za daną pracę, które może być niższe od wynagrodzenia

określonego w marynarskiej umowie o pracę.

4.

O wydaniu polecenia, o którym mowa w ust. 1 lub 3, kapitan statku sporządza wzmiankę

w dzienniku pokładowym.

1.

Czasem pracy jest czas, w którym marynarz jest obowiązany wykonywać swoje obowiązki

na statku zgodnie z marynarską umową o pracę.

2.

Czasem pracy jest również czas, w którym odbywają się zbiórki załogi statku, szkolenia,

ćwiczenia opuszczenia statku i przeciwpożarowe oraz inne ćwiczenia wymagane postanowieniami

umów i przepisów międzynarodowych oraz prawa krajowego.

3.

Dozwolona jest praca w niedziele i święta, które określają przepisy o dniach wolnych

od pracy.

1.

Czas pracy na statku nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin

w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym

6 miesięcy.

2.

Czas pracy na statku przebywającym w morzu nie może przekraczać 56 godzin w siedmiodniowym

tygodniu pracy, a dla pracowników niepełniących wacht - 46 godzin w sześciodniowym

tygodniu pracy.

3.

Maksymalny czas pracy nie może przekraczać 14 godzin na dobę oraz 72 godzin na tydzień.

1.

Dobowy czas odpoczynku może zostać podzielony na dwie części, z których jedna nie

może być krótsza niż 6 godzin, a przerwa między dwoma następującymi po sobie okresami

odpoczynku nie może być dłuższa niż 14 godzin.

2.

W przypadku naruszenia zasad, o których mowa w ust. 1, marynarzowi przysługuje niezwłocznie

równoważny odpoczynek, polegający na odpowiednim skróceniu czasu pracy, przy zagwarantowaniu

przysługującego marynarzowi wynagrodzenia za pracę.

3.

Kapitan statku zarządza zbiórki załogi statku, ćwiczenia i szkolenia, o których mowa

w art. 43 ust. 2, w taki sposób, aby w możliwie jak najmniejszym stopniu zakłócać

czas odpoczynku i nie powodować przemęczenia marynarza, niezależnie od zapewnienia

równoważnego odpoczynku.

1.

Czas pracy na statku obsługiwanym przez kolejno wymieniające się załogi statku lub

część załogi statku może być przedłużony do 14 godzin na dobę i 72 godzin na tydzień,

jeżeli po każdym nieprzerwanym okresie takiej pracy, nie dłuższym niż 6 tygodni, marynarzowi

zapewnia się co najmniej taki sam okres wolnego od pracy pobytu na lądzie. Za zgodą

marynarza okres takiej pracy może być przedłużony do 3 miesięcy.

2.

Praca w granicach norm określonych w ust. 1 nie jest pracą w godzinach nadliczbowych,

jeżeli liczba przepracowanych godzin w okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 8 miesięcy

nie przekroczy sumy tygodniowych norm czasu pracy, obliczonej na podstawie art. 44

ust. 2.

1.

Praca wykonywana ponad obowiązujące marynarza normy czasu pracy, a także praca wykonywana

ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego marynarza

rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

2.

Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w przypadku

1)

potrzeb eksploatacyjnych statku;

2)

konieczności zapewnienia bezpieczeństwa statku, przebywającym na nim pasażerom lub

przewożonemu ładunkowi albo w związku z udzielaniem pomocy innym statkom lub osobom

będącym w niebezpieczeństwie na morzu.

3.

Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych z przyczyn, o których mowa w ust. 2 pkt

1, nie może przekroczyć dla każdego marynarza 140 godzin w każdym okresie 30-dniowym,

licząc od dnia wpisania marynarza na listę załogi statku.

4.

Za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz wynagrodzenia za pracę określonego w układzie

zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania, a w przypadku armatora nieobjętego

tymi układami lub regulaminami - w marynarskiej umowie o pracę, przysługuje dodatkowe

wynagrodzenie w wysokości 50% wynagrodzenia za pracę.

5.

W zamian za pracę w godzinach nadliczbowych marynarzowi, na jego wniosek, może być

udzielony czas wolny od pracy w takim samym wymiarze jak praca wykonana w godzinach

nadliczbowych.

6.

Do kapitana statku i kierowników działów na statku stosuje się przepisy art. 151.

1.

Armator może zobowiązać marynarza do pozostawania w gotowości do pracy, jeżeli

1)

statek oczekuje na manewry;

2)

zachodzi konieczność ochrony statku, pasażerów, załogi statku lub ładunku;

3)

wymaga tego organizacja obsługi systemów i urządzeń zautomatyzowanych na statku.

2.

Wysokość wynagrodzenia za pozostawanie w gotowości do pracy określa układ zbiorowy

pracy lub regulamin wynagradzania, a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami

lub regulaminami - marynarska umowa o pracę.

Podczas postoju statku w porcie kapitan statku umożliwia marynarzowi wykorzystanie

na lądzie czasu wolnego od pracy, chyba że marynarz został zobowiązany przez kapitana

statku do wykonywania innej pracy niż praca wynikająca z marynarskiej umowy o pracę.

1.

Na statku prowadzi się ewidencję czasu pracy i odpoczynku dla każdego marynarza. Ewidencję

czasu pracy i odpoczynku prowadzi się w języku polskim i angielskim. Nadzór nad ewidencją

czasu pracy i odpoczynku prowadzi kapitan statku.

2.

Ewidencja czasu pracy i odpoczynku jest jawna.

3.

Marynarz otrzymuje podpisany przez kapitana statku formularz ewidencji czasu pracy

i odpoczynku dotyczący jego osoby.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia ewidencji czasu pracy i odpoczynku oraz wzór formularza do prowadzenia

ewidencji czasu pracy i odpoczynku marynarza, mając na uwadze wymagania wynikające

z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską w tym zakresie oraz konieczność

prawidłowego dokonywania rozliczeń czasu pracy i odpoczynku marynarzy.

1.

Kapitan statku jest obowiązany umieścić w dostępnym miejscu na statku informację o

rozkładzie czasu pracy dla każdego stanowiska na statku, obejmującą

1)

czas pracy na statku przebywającym w morzu;

2)

czas pracy podczas postoju statku w porcie;

3)

maksymalną liczbę godzin pracy.

2.

Informację, o której mowa w ust. 1, sporządza się w języku polskim i angielskim.

1.

Czas pracy młodocianego nie może przekraczać 8 godzin na dobę i 40 godzin tygodniowo.

2.

Młodociany nie może wykonywać pracy w porze nocnej, obejmującej okres 9 godzin kolejno

następujących po sobie, włączając w to czas między godziną 24

3.

Młodociany może wykonywać pracę w godzinach nadliczbowych tylko w razie zagrożenia

bezpieczeństwa statku.

4.

Młodocianemu należy zapewnić wystarczający czas na posiłki, co najmniej godzinną przerwę

na główny posiłek dnia oraz, po każdym dwugodzinnym okresie ciągłej pracy, 15-minutową

przerwę.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli wpływałoby to negatywnie na efektywność

szkolenia młodocianych prowadzonego zgodnie z programem szkolenia określonym w przepisach

wydanych na podstawie art. 74 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie morskim.

6.

Praca wykonywana przez młodocianego nie może powodować zagrożenia jego życia, zdrowia

i rozwoju psychofizycznego.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

1.

Wymiar płatnego urlopu wypoczynkowego wynosi 2,5 dnia z upływem każdego miesiąca zatrudnienia

na statku.

2.

Układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy, a u armatorów nieobjętych tymi układami

lub regulaminami - marynarska umowa o pracę mogą ustalać wymiar urlopu przekraczający

wymiar, o którym mowa w ust. 1.

3.

W przypadku rozwiązania marynarskiej umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony,

na czas określony lub na czas podróży morskiej, marynarzowi przysługuje ekwiwalent

pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

4.

Wymiar urlopu wypoczynkowego za okres krótszy niż miesiąc ustala się proporcjonalnie,

biorąc za podstawę wymiar urlopu określony w ust. 1, przy czym niepełny dzień urlopu

zaokrągla się w górę do dnia pełnego.

5.

Do udzielonego płatnego urlopu wypoczynkowego nie wlicza się w szczególności niedziel

i świąt określonych w przepisach o dniach wolnych od pracy, okresu urlopu wyrównawczego

oraz okresów urlopów określonych przepisami Kodeksu pracy.

Armator udziela marynarzowi urlopu wypoczynkowego zgodnie z planem urlopów, w porozumieniu

z marynarzem. W przypadku braku porozumienia termin urlopu wypoczynkowego marynarza

ustala armator.

1.

Przesunięcie terminu urlopu wypoczynkowego lub odwołanie marynarza z urlopu wypoczynkowego

może nastąpić, za zgodą marynarza, jedynie w przypadku gdy armator, z przyczyn, których

nie można było przewidzieć w chwili rozpoczęcia urlopu wypoczynkowego lub w czasie

ustalania terminu urlopu wypoczynkowego, jest pozbawiony innej możliwości skompletowania

załogi statku, biorąc pod uwagę jej skład i kwalifikacje zawodowe.

2.

Armator jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez marynarza, pozostające w bezpośrednim

związku z przesunięciem terminu urlopu wypoczynkowego lub odwołaniem z urlopu wypoczynkowego.

1.

Za okres pracy na statku odbywającym podróż morską marynarz nabywa prawo do wolnego

od pracy płatnego pobytu na lądzie, zwanego dalej „urlopem wyrównawczym”.

2.

Urlop wyrównawczy stanowi ekwiwalent za przedłużenie czasu pracy wykonywanej w warunkach

morskich oraz za konieczność spędzania w podróży morskiej dziennego i tygodniowego

czasu wolnego od pracy.

3.

Wymiar urlopu wyrównawczego wynosi 5 dni za każdy miesiąc przebywania marynarza na

statku. Wymiar urlopu wyrównawczego za niepełny miesiąc ustala się proporcjonalnie.

4.

Układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy, a u armatorów nieobjętych tymi układami

lub regulaminami - marynarska umowa o pracę mogą ustalać wymiar urlopu wyrównawczego

przekraczający wymiar, o którym mowa w ust. 3.

5.

Urlopu wyrównawczego udziela się na zasadach określonych w art. 54.

6.

W przypadku rozwiązania marynarskiej umowy o pracę marynarzowi przysługuje ekwiwalent

pieniężny za niewykorzystany urlop wyrównawczy, obliczany według zasad obowiązujących

przy ustalaniu wynagrodzenia za czas urlopu wypoczynkowego.

1.

Członek załogi statku może poinformować organ inspekcyjny o naruszeniu wymagań określonych

w Konwencji MLC, w tym praw marynarzy. W takim przypadku inspektor organu inspekcyjnego

podejmuje działania w celu wstępnej oceny otrzymanej informacji, z zapewnieniem poufności

informacji i bez ujawniania tożsamości podmiotu składającego informację, zwaną dalej

„skargą”.

2.

Wstępna ocena skargi, w zależności od jej charakteru, obejmuje sprawdzenie, czy skorzystano

z procedur wnoszenia skarg na statkach przewidzianych w Konwencji MLC. Inspektor może

również przeprowadzić bardziej szczegółową inspekcję.

3.

Inspektor zapewnia, jeżeli to możliwe, rozpatrzenie skargi na statku.

4.

W przypadku gdy w wyniku oceny, o której mowa w ust. 1, lub w wyniku przeprowadzonej

inspekcji zostaną wykazane uchybienia uzasadniające zatrzymanie statku, organ inspekcyjny

zatrzymuje statek.

5.

W pozostałych przypadkach oraz gdy skarga członka załogi statku dotycząca naruszenia

wymagań określonych w Konwencji MLC nie została rozpatrzona na statku, inspektor niezwłocznie

powiadamia o tym właściwy organ państwa bandery statku, zwracając się o ustosunkowanie

się w określonym terminie i przedstawienie planu działań naprawczych.

6.

W przypadku gdy nie udało się rozstrzygnąć skargi w wyniku działań podjętych zgodnie

z ust. 5, aby zapewnić zachowanie otrzymanych od członka załogi statku informacji

oraz przekazanie ich stronom zainteresowanym skorzystaniem z możliwości odwołania

od wyniku rozstrzygnięcia skargi w sposób przewidziany prawem, organ inspekcyjny,

w sprawach objętych zakresem Konwencji MLC, przekazuje kopię raportu z inspekcji,

wraz z otrzymanymi w wyznaczonym terminie odpowiedziami właściwych organów państwa

bandery statku, Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy oraz właściwym

organizacjom zrzeszającym odpowiednio marynarzy lub armatorów.

7.

Do dnia 1 kwietnia każdego roku organ inspekcyjny przekazuje Dyrektorowi Generalnemu

Międzynarodowego Biura Pracy informację o liczbie skarg, które wpłynęły w danym roku

oraz sposobie ich załatwienia, w szczególności, o liczbie skarg uznanych za bezzasadne,

oraz liczbie skarg uznanych za zasadne, w tym załatwionych i niezałatwionych, a także

informację o liczbie zatrzymań statków, których przyczyną były uchybienia z zakresu

Konwencji MLC.

1.

Marynarz nabywa prawo do bezpłatnej repatriacji po upływie okresu pracy na statku,

określonego w układzie zbiorowym pracy lub regulaminie wynagradzania, a u armatorów

nieobjętych tymi układami lub regulaminami - marynarskiej umowie o pracę.

2.

Okres pracy na statku, po upływie którego marynarz nabywa prawo do repatriacji, nie

może być dłuższy niż 8 miesięcy.

W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, że na statku podnoszącym banderę państwa

członkowskiego Unii Europejskiej doszło do niebudzącego wątpliwości naruszenia przepisów

prawa Unii Europejskiej, jeżeli ma to zastosowanie, organ inspekcyjny niezwłocznie

informuje odpowiednie organy państwa bandery, instytucje międzynarodowe lub inne podmioty,

aby mogły podjąć właściwe działania.

1.

Marynarz ma prawo do bezpłatnej repatriacji, w przypadku gdy

1)

minął okres, na jaki została zawarta marynarska umowa o pracę;

2)

doszło do sprzedaży, zatonięcia, zaginięcia lub utraty statku w inny sposób albo statek

został wycofany z eksploatacji na okres co najmniej jednego miesiąca;

3)

zszedł ze statku z powodu niezdolności do pracy na skutek choroby lub obrażeń odniesionych

w wyniku wypadku przy pracy;

4)

po rozpoczęciu podróży morskiej statek został skierowany do strefy konfliktów zbrojnych,

a marynarz nie wyraził na piśmie zgody na pracę na tym statku;

5)

marynarska umowa o pracę została rozwiązana przez armatora;

6)

marynarska umowa o pracę została rozwiązana przez marynarza z innych uzasadnionych

powodów, w szczególności z ważnego powodu rodzinnego lub innej nagłej konieczności

rozwiązania umowy.

2.

Marynarz ma prawo do repatriacji środkiem transportu uzgodnionym w marynarskiej umowie

o pracę do

1)

miejsca zamieszkania lub

2)

miejsca, w którym została podpisana marynarska umowa o pracę, lub

3)

innego miejsca wskazanego w marynarskiej umowie o pracę.

1.

Jeżeli marynarz pozostał za granicą bez własnej winy, koszty repatriacji i oczekiwania

na nią ponosi armator.

2

Armator ponosi koszty repatriacji marynarza obejmujące

1)

transport bagażu osobistego marynarza do 30 kg ciężaru bagażu;

2)

zakwaterowanie, transport, wyżywienie, wodę pitną oraz niezbędną opiekę medyczną nad

marynarzem w czasie repatriacji.

3.

Jeżeli układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub marynarska umowa o pracę

nie stanowią inaczej, marynarz ponosi koszty repatriacji

1)

zorganizowanej na jego żądanie, w przypadku innym niż określony w art. 58 ust. 1 pkt

6;

2)

przeprowadzonej w przypadku braku wymaganej sprawności psychofizycznej lub kwalifikacji

zawodowych marynarza - z jego winy;

3)

w przypadku ciężkiego naruszenia przez niego obowiązków pracowniczych.

1.

Uprawnienia przysługujące marynarzowi w związku z repatriacją, dotyczące w szczególności

środków oraz kosztów transportu, określa układ zbiorowy pracy lub regulamin pracy,

a w przypadku armatorów nieobjętych tymi układami lub regulaminami - marynarska umowa

o pracę.

2.

Na statku przechowuje się kopię przepisów określających prawa i obowiązki marynarza

i armatora związane z repatriacją.

Armator nie może

1)

wymagać od marynarza wpłacenia zaliczki w związku z kosztami repatriacji;

2)

potrącać kosztów repatriacji z wynagrodzenia za pracę marynarza lub innych świadczeń

wynikających z marynarskiej umowy o pracę, z wyjątkiem sytuacji, o których mowa w

art. 59 ust. 3;

3)

obciążać marynarza kosztami repatriacji w przypadku wystąpienia okoliczności, o których

mowa w art. 30 ust. 2.

1.

W przypadku gdy armator statku o polskiej przynależności lub podmiot udzielający zabezpieczenia,

o którym mowa w art. 62a ust. 1, nie podejmuje działań zmierzających do repatriacji

marynarza, repatriację organizuje na wniosek marynarza lub osoby przez niego upoważnionej

dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku we współpracy z

konsulem Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, za pokrycie kosztów repatriacji, o których mowa

w art. 59 ust. 2, odpowiadają solidarnie armator statku i podmiot udzielający zabezpieczenia,

o którym mowa w art. 62a ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu

macierzystego statku wydaje decyzję w sprawie obciążenia kosztami repatriacji, o których

mowa w art. 59 ust. 2, określając ich wysokość, podmioty obowiązane do ich pokrycia

oraz termin i sposób uiszczenia tych kosztów.

4.

Koszty repatriacji, o których mowa w art. 59 ust. 2, podlegają egzekucji w trybie

przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

5.

Jeżeli egzekucja kosztów repatriacji, o których mowa w art. 59 ust. 2, w trybie, o

którym mowa w ust. 4, okaże się nieskuteczna, koszty te ponosi dyrektor urzędu morskiego

właściwy dla portu macierzystego statku.

1.

Armator jest obowiązany posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe,

takie jak gwarancja ubezpieczeniowa lub bankowa lub gwarancja innej instytucji finansowej

podobnej do banku lub zakładu ubezpieczeń, odpowiedzialności na wypadek porzucenia

marynarza, zwane dalej „zabezpieczeniem finansowym na wypadek porzucenia marynarza”.

2.

Marynarz jest uważany za porzuconego, jeżeli armator

1)

nie pokrył kosztów repatriacji w przypadkach określonych w ustawie,

2)

pozostawił marynarza bez uzasadnionych środków utrzymania lub

3)

w inny sposób jednostronnie zaprzestał wykonywać obowiązki wynikające ze stosunku

pracy, w szczególności nie wypłacił wynagrodzenia za pracę przez okres co najmniej

2 miesięcy.

3.

Środki utrzymania, o których mowa w ust. 2 pkt 2, obejmują odpowiednie wyżywienie,

zapasy wody pitnej, zakwaterowanie, paliwo niezbędne do przetrwania na statku oraz

niezbędną opiekę medyczną.

4.

Zabezpieczenie finansowe na wypadek porzucenia marynarza obejmuje

1)

zaległe wynagrodzenia i inne świadczenia należne marynarzom od armatora za okres nieprzekraczający

4 miesięcy;

2)

uzasadnione wydatki poniesione przez marynarzy w związku z porzuceniem, w tym koszty

repatriacji, o których mowa w art. 59 ust. 2;

3)

wydatki na zaspokojenie podstawowych potrzeb marynarzy, w szczególności na: uzasadnione

środki utrzymania, o których mowa w ust. 2 pkt 2, oraz, w razie potrzeby, ubranie,

oraz wszelkie poniesione przez marynarzy w sposób uzasadniony koszty i opłaty związane

z porzuceniem do chwili powrotu marynarzy do miejsca wskazanego zgodnie z art. 58

ust. 2.

5.

Zabezpieczenie finansowe na wypadek porzucenia marynarza może wygasnąć przed upływem

terminu, na jaki zostało udzielone, nie wcześniej jednak niż po upływie 30 dni od

dnia zawiadomienia o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na port

macierzysty statku przez podmiot, który udzielił zabezpieczenia finansowego na wypadek

porzucenia marynarza.

6.

W przypadku wygaśnięcia zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza

zgodnie z ust. 5 armator, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, jest obowiązany

uzyskać nowe zabezpieczenie finansowe na wypadek porzucenia marynarza.

7.

Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi ubezpieczenia obowiązkowego w rozumieniu

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2060 i 1948, z 2017 r. poz. 1089, 1926 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 79).

8.

Przepisów ust. 1-7 nie stosuje się do statków o pojemności brutto (GT) mniejszej niż

200 jednostek, uprawiających żeglugę wyłącznie na obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Dla każdego statku, o którym mowa w art. 92 ust. 1 i 3, objętego zabezpieczeniem finansowym

na wypadek porzucenia marynarza podmiot, który go udzielił, wydaje certyfikat potwierdzający

to zabezpieczenie. Zakres informacji zawartych w certyfikacie określa załącznik A2-I

do Konwencji MLC.

2.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w języku angielskim albo w języku

polskim wraz z tłumaczeniem na język angielski.

3.

Oryginał certyfikatu, o którym mowa w ust. 1, przechowuje się razem z pozostałymi

dokumentami statku i udostępnia na żądanie właściwych władz lub na wniosek organizacji

pracodawców i organizacji pracowników.

4.

Armator jest obowiązany zapewnić umieszczenie kopii certyfikatu, o którym mowa w ust.

1, na statku, w widocznym i dostępnym dla marynarzy miejscu.

1.

Marynarz lub osoba przez niego upoważniona może dochodzić roszczeń w zakresie określonym

w art. 62a ust. 4 bezpośrednio od podmiotu udzielającego zabezpieczenia finansowego

na wypadek porzucenia marynarza.

2.

Podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza wypłaca

świadczenie niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia

wniosku przez marynarza lub osobę przez niego upoważnioną.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera wskazanie okoliczności, o których mowa w

art. 62a ust. 2.

4.

W przypadku gdy wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia wysokości należnego

marynarzowi świadczenia nie jest możliwe w terminie 7 dni, podmiot udzielający zabezpieczenia

finansowego na wypadek porzucenia marynarza wypłaca zaliczkę na pokrycie bieżących

potrzeb marynarza. Wypłata zaliczki nie stanowi uznania odpowiedzialności i może zostać

zaliczona na poczet późniejszych kwot wypłacanych marynarzowi na wypadek jego porzucenia.

1.

Armator jest obowiązany zapewnić, aby pomieszczenia pracy, pomieszczenia mieszkalne,

rekreacyjne, higieniczno-sanitarne oraz mesy na statku spełniały wymagania określone

w Konwencji MLC w zakresie powierzchni, oświetlenia, czystości powietrza, dopuszczalnego

hałasu i drgań.

2.

Armator zapewnia marynarzowi na statku bezpłatne zakwaterowanie oraz warunki do rekreacji

oraz, jeżeli to możliwe, inne udogodnienia mające na celu zaspokojenie potrzeb marynarzy.

3.

Armator, uwzględniając różnice kulturowe i religijne oraz czas trwania i charakter

podróży morskiej, jest obowiązany zapewnić marynarzom bezpłatne wyżywienie o odpowiedniej

jakości i wodę pitną.

1.

Armator jest obowiązany zapewnić, aby stanowiska pracy, maszyny, instalacje i urządzenia

na statku zapewniały bezpieczne i higieniczne warunki pracy i życia marynarzy oraz

innych osób znajdujących się na statku, w szczególności nie stwarzały zagrożeń wypadkami

lub zagrożeń zdrowia w wyniku narażenia na czynniki niebezpieczne, szkodliwe lub uciążliwe

w środowisku pracy.

2.

Armator przeprowadza ocenę i dokumentuje ryzyko zawodowe związane z wykonywaniem pracy

na poszczególnych stanowiskach pracy na statku, wykorzystując ogólne statystyki wypadków

przy pracy i chorób zawodowych marynarzy na statkach, ze szczególnym uwzględnieniem

statków przez niego eksploatowanych.

3.

Armator informuje marynarzy o wynikach przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego, stosuje

niezbędne środki profilaktyczne oraz szkoli marynarzy w zakresie ochrony przed zagrożeniami.

4.

Armator przeprowadza na swój koszt badania i pomiary czynników szkodliwych dla zdrowia

w środowisku pracy na statku, przechowuje wyniki tych pomiarów oraz udostępnia je

marynarzom.

W przypadku przewozu na statkach towarów niebezpiecznych armator jest obowiązany poinformować

członków załogi statku o stwarzanych przez nie zagrożeniach, środkach zapobiegawczych

i procedurach postępowania z nimi na wypadek zagrożenia oraz zasadach udzielania pierwszej

pomocy przedmedycznej w przypadku wystąpienia niepożądanych skutków tych zagrożeń.

1.

Armator jest obowiązany dostarczyć członkom załogi statku nieodpłatnie środki ochrony

indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, zabezpieczające przed działaniem niebezpiecznych

i szkodliwych dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy na morzu oraz

poinformować ich o sposobach posługiwania się tymi środkami.

2.

Środki ochrony indywidualnej muszą spełniać wymagania określone w przepisach dotyczących

oceny zgodności.

3.

Armator, w porozumieniu z kapitanem statku, ustala rodzaje środków ochrony indywidualnej

oraz odzieży i obuwia roboczego, których stosowanie jest niezbędne na określonych

stanowiskach pracy na statku.

4.

Środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze, o których mowa w ust. 1,

stanowią własność armatora.

1.

Kapitan statku odpowiada za przestrzeganie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny

pracy na statku.

2.

Na statku, na którym jest zatrudnionych co najmniej 5 marynarzy, załoga statku ustanawia

komisję do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy na statku, zwaną dalej „komisją”.

W pracach komisji uczestniczy przedstawiciel załogi statku, jeżeli został wybrany.

3.

Komisja doradza kapitanowi statku w podejmowaniu działań dotyczących w szczególności

1)

zmian w organizacji pracy i wyposażenia stanowisk pracy na statku, jeżeli mogą powodować

zagrożenie zdrowia lub życia marynarzy;

2)

oceny ryzyka zawodowego występującego przy wykonywaniu określonych prac oraz informowania

marynarzy o tym ryzyku;

3)

przydzielania marynarzom środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego;

4)

oceny stanu bezpieczeństwa i higieny pracy na statku.

4.

Komisja może przedstawiać kapitanowi statku wnioski w sprawie eliminacji lub ograniczenia

zagrożeń zdrowia lub życia marynarzy na statku.

5.

Marynarze wchodzący w skład komisji nie mogą ponosić niekorzystnych dla nich konsekwencji

z tytułu działalności w komisji.

1.

Marynarz nie może zostać dopuszczony do pracy, do której wykonywania nie posiada wymaganych

kwalifikacji zawodowych, a także dostatecznej znajomości przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny pracy na statku.

2.

Kapitan statku zapewnia przeszkolenie marynarza w zakresie bezpieczeństwa i higieny

pracy na statku przed dopuszczeniem go do pracy na określonym stanowisku pracy.

3.

Na statku udostępnia się marynarzom do stałego korzystania aktualne instrukcje bezpieczeństwa

i higieny pracy na statku, dotyczące w szczególności

1)

wykonywania prac związanych z ryzykiem wystąpienia wypadku lub zagrożeniami zdrowia

i życia marynarzy;

2)

obsługi maszyn i urządzeń;

3)

pracy z materiałami szkodliwymi dla zdrowia i niebezpiecznymi;

4)

przeciwdziałania skutkom długotrwałego narażenia na hałas, drgania oraz inne czynniki

szkodliwe dla zdrowia w środowisku pracy na statku;

5)

zasad stosowania środków ochrony indywidualnej przed hałasem, drganiami i innymi czynnikami

szkodliwymi dla zdrowia w środowisku pracy na statku;

6)

udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej.

1.

Jeżeli marynarz ulegnie wypadkowi przy pracy, kapitan statku jest obowiązany do ustalenia

okoliczności i przyczyn tego wypadku.

2.

W czynnościach, o których mowa w ust. 1, uczestniczy przedstawiciel załogi statku,

jeżeli został wybrany.

3.

O wypadku przy pracy i podejrzeniu choroby zawodowej na statku kapitan statku niezwłocznie

zawiadamia armatora.

1.

Armator jest obowiązany zapewnić marynarzowi dostęp do opieki medycznej, w szczególności

do

1)

profilaktycznej opieki zdrowotnej;

2)

zaopatrzenia w produkty lecznicze i wyroby medyczne;

3)

leczenia ambulatoryjnego, w tym stomatologicznego;

4)

leczenia szpitalnego.

2.

Podczas postoju w porcie, do którego zawinął statek, armator umożliwia marynarzowi,

bez zbędnej zwłoki, wizytę u lekarza lub lekarza dentysty.

3.

Koszty świadczeń opieki zdrowotnej ponosi armator, z wyjątkiem kosztów świadczeń udzielonych

na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, z późn. zm. lub rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia

2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego

(Dz. Urz. UE L 166 z 30.04.2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72).

4.

Armator jest uprawniony do nabywania produktów leczniczych i wyrobów medycznych na

statek na podstawie zapotrzebowania, o którym mowa w art. 96 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2211).

5.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

1.

Na statku zapewnia się odpowiednie zaplecze i wyposażenie na potrzeby pomocy medycznej,

w szczególności apteczka okrętowa i poradnik medyczny zgodny z wymaganiami Międzynarodowej

Organizacji Zdrowia.

2.

Na statku odbywającym podróże międzynarodowe dłuższe niż 3 dni, na którym znajduje

się co najmniej 100 osób, armator jest obowiązany zatrudnić lekarza.

3.

Jeżeli ze względu na charakter uprawianej przez statek żeglugi, w tym czas trwania

podróży morskich oraz liczbę znajdujących się na nim osób, obecność lekarza na statku

nie jest wymagana, w składzie załogi statku zapewnia się obecność co najmniej jednego

marynarza posiadającego przeszkolenie spełniające wymagania Konwencji STCW w zakresie

sprawowania opieki medycznej nad chorym.

4.

Statek z załogą liczącą co najmniej 15 osób odbywający podróż morską trwającą co najmniej

3 dni powinien posiadać pomieszczenie szpitalne zapewniające możliwość prowadzenia

prawidłowej opieki medycznej.

5.

Prowadzenie apteczki okrętowej i sprawowanie opieki medycznej na statku należy do

osoby posiadającej przeszkolenie, o którym mowa w ust. 3. Za czynności te odpowiada

kapitan statku.

6.

Dla marynarza na statku kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona prowadzi

kartę zdrowia, w której są dokonywane adnotacje o stanie zdrowia marynarza, których

treść jest poufna i może być wykorzystywana wyłącznie w celu ułatwienia leczenia marynarza.

Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące wyposażenia apteczek okrętowych w odpowiednie rodzaje i ilości

produktów leczniczych, wyrobów medycznych i odtrutek, sposobu ich przechowywania,

kontroli, wymiany oraz ewidencjonowania,

2)

wymagania dotyczące wyposażenia środków ratunkowych w apteczki medyczne w odpowiednie

rodzaje i ilości produktów leczniczych i wyrobów medycznych, sposobu ich kontroli,

wymiany oraz ewidencjonowania,

3)

wykaz substancji i materiałów stanowiących zagrożenie dla zdrowia lub życia, znajdujących

się na statku,

4)

wzór karty zdrowia dla marynarza na statku

- mając na uwadze wymagania wynikające z umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą

Polską w tym zakresie, uwzględniając charakter uprawianej żeglugi oraz konieczność

zapewnienia marynarzom właściwej pomocy medycznej na statku.

1.

Armator jest obowiązany do poniesienia kosztów

1)

związanych z chorobą lub uszkodzeniem ciała marynarza w okresie zatrudnienia lub powstałych

w jego wyniku,

2)

opieki medycznej w przypadkach choroby lub uszkodzenia ciała marynarza, o których

mowa w pkt 1, w tym kosztów leczenia i zaopatrzenia w niezbędne produkty lecznicze

i wyroby medyczne, a w przypadku pobytu marynarza poza granicami kraju także zakwaterowania

i wyżywienia

- do czasu, gdy marynarz wróci do zdrowia lub nabędzie uprawnienia do korzystania

ze świadczeń na zasadach określonych w art. 70 ust. 3, ale nie dłużej niż przez 16

tygodni licząc od dnia uszkodzenia ciała lub początku choroby.

2.

W przypadku niezdolności do pracy trwającej powyżej 3 miesięcy, wynikającej z uszkodzenia

ciała lub choroby powstałej na skutek wykonywania pracy, marynarzowi, a w przypadku

śmierci marynarza jego rodzinie, przysługuje odszkodowanie od armatora. Do odszkodowania

stosuje się odpowiednio przepisy art. 93 § 2 i 3 Kodeksu pracy.

3.

Armator jest obowiązany pokryć koszty sprowadzenia zwłok marynarza do kraju oraz koszty

pogrzebu w razie śmierci marynarza, mającej miejsce na statku lub na lądzie w czasie

wykonywania pracy, a także w czasie repatriacji marynarza.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, zwłoki sprowadza się do miejsca wskazanego w

marynarskiej umowie o pracę lub innego miejsca wskazanego w układzie zbiorowym pracy.

(uchylony)

Jeżeli niezdolność do pracy marynarza powstała na skutek choroby lub uszkodzenia ciała,

armator wypłaca wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w art. 35 ust. 3

1)

do czasu gdy chory lub ranny marynarz przebywa na statku albo do czasu repatriacji

marynarza;

2)

od dnia repatriacji marynarza albo zejścia ze statku do czasu jego powrotu do zdrowia

lub nabycia uprawnień do świadczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368) lub w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1773, 2120 i 2179), ale nie dłużej niż przez 16 tygodni licząc od dnia uszkodzenia ciała lub początku

choroby.

Armator jest zwolniony z obowiązku, o którym mowa w art. 75, jeżeli

1)

uszkodzenie ciała marynarza nastąpiło w sytuacji niezwiązanej z wykonywaniem pracy

na statku;

2)

uszkodzenie ciała lub choroba wynika ze świadomego nieprawidłowego postępowania chorego

lub rannego marynarza;

3)

choroba lub niepełnosprawność marynarza została przez niego umyślnie ukryta.

1.

Armator jest obowiązany posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe,

takie jak gwarancja ubezpieczeniowa lub bankowa lub gwarancja innej instytucji finansowej

podobnej do banku lub zakładu ubezpieczeń, odpowiedzialności w zakresie, o którym

mowa w art. 73 i art. 75, zwane dalej „zabezpieczeniem finansowym odpowiedzialności

armatora”.

2.

Zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności armatora może wygasnąć przed upływem terminu,

na jaki zostało udzielone, nie wcześniej jednak niż po upływie 30 dni od dnia zawiadomienia

o tym dyrektora urzędu morskiego właściwego ze względu na port macierzysty statku

przez podmiot, który udzielił zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, armator niezwłocznie zapewnia umieszczenie na

statku, w widocznym i dostępnym dla marynarzy miejscu, informacji dotyczącej terminu

wygaśnięcia zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora.

4.

W przypadku wygaśnięcia zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora zgodnie

z ust. 2, armator, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 2, jest obowiązany

uzyskać nowe zabezpieczenie finansowe odpowiedzialności armatora.

5.

Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, nie stanowi ubezpieczenia obowiązkowego w rozumieniu

ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu

Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

1.

Dla każdego statku objętego zabezpieczeniem finansowym odpowiedzialności armatora

podmiot, który go udzielił, wydaje certyfikat potwierdzający to zabezpieczenie. Zakres

informacji zawartych w certyfikacie określa załącznik A4-I do Konwencji MLC.

2.

Certyfikat, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w języku angielskim albo w języku

polskim wraz z tłumaczeniem na język angielski.

3.

Oryginał certyfikatu, o którym mowa w ust. 1, przechowuje się razem z pozostałymi

dokumentami statku i udostępnia na żądanie właściwych władz lub na wniosek organizacji

pracodawców i organizacji pracowników.

4.

Armator jest obowiązany zapewnić umieszczenie kopii certyfikatu, o którym mowa w ust.

1, na statku, w widocznym i dostępnym dla marynarzy miejscu.

1.

Marynarz, osoba przez niego upoważniona lub uprawnieni w rozumieniu art. 93 § 4 Kodeksu pracy członkowie rodziny marynarza mogą dochodzić roszczeń w zakresie, o którym mowa w

art. 73 i art. 75, bezpośrednio od podmiotu udzielającego zabezpieczenia finansowego

odpowiedzialności armatora. Podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności

armatora wypłaca świadczenie niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni

od dnia złożenia wniosku przez marynarza, osobę przez niego upoważnioną lub uprawnioną.

2.

W przypadku gdy w wyniku długotrwałej niezdolności do pracy będącej skutkiem choroby

lub uszkodzenia ciała zachodzą trudności w ustaleniu wysokości należnego marynarzowi

świadczenia, podmiot udzielający zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora

wypłaca zaliczkę na pokrycie bieżących potrzeb marynarza. Wypłata zaliczki nie stanowi

uznania odpowiedzialności i może zostać zaliczona na poczet późniejszych kwot wypłacanych

osobom, o których mowa w ust. 1, w zakresie, o którym mowa w art. 73 i art. 75.

3.

Wypłata świadczenia może być potwierdzona na formularzu, którego wzór określa załącznik

B4-I do Konwencji MLC.

1.

Armator zabezpiecza rzeczy chorego, rannego lub zmarłego marynarza pozostawione na

statku.

2.

Rzeczy należące do zmarłego marynarza armator zwraca członkom rodziny marynarza, uprawnionym

w rozumieniu art. 93 § 4 Kodeksu pracy.

1.

W przypadku zaginięcia marynarza na morzu, armator wypłaca uprawnionym członkom rodziny

marynarza

1)

przez okres 6 miesięcy - comiesięczne świadczenie obliczane według zasad obowiązujących

przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy;

2)

po upływie 6 miesięcy - do czasu uznania marynarza za zmarłego - comiesięczny zasiłek

pieniężny.

2.

Zasiłek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ustala się w wysokości określonej w art. 80 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń

Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120 oraz z 2018 r. poz. 138 i 357).

Marynarz jest obowiązany w szczególności

1)

przestrzegać przepisów i zasad bezpieczeństwa żeglugi;

2)

przestrzegać przepisów obowiązujących w portach i na morzu;

3)

przestrzegać przepisów regulaminu pracy i przebywania na statku - jeżeli został wprowadzony;

4)

dbać o bezpieczeństwo pasażerów;

5)

dbać o pomieszczenia własnego użytku, wspólne pomieszczenia załogi statku oraz ich

wyposażenie;

6)

chronić statek, jego urządzenia i ładunek;

7)

chronić środowisko naturalne przed zanieczyszczeniem.

1.

Marynarz nie może wnosić i przewozić na statku przedmiotów zagrażających bezpieczeństwu

statku lub znajdujących się na nim osób i ładunku.

2.

W razie uzasadnionego podejrzenia, że marynarz posiada na statku przedmioty, o których

mowa w ust. 1, kapitan statku może zarządzić przeszukanie pomieszczenia własnego użytku

i rzeczy marynarza, a w razie ujawnienia takich przedmiotów może usunąć je ze statku

lub przekazać właściwym władzom.

3.

Przeszukania pomieszczenia własnego użytku i rzeczy marynarza dokonuje się w jego

obecności i przy udziale przedstawiciela załogi statku. W przeszukaniu może uczestniczyć

osoba wskazana przez marynarza.

4.

Z czynności przeszukania sporządza się protokół. Kopię protokołu doręcza się marynarzowi.

5.

O przeszukaniu pomieszczenia własnego użytku i rzeczy marynarza oraz wyniku przeszukania

kapitan statku dokonuje wpisu w dzienniku pokładowym.

6.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do praktykanta.

1.

W razie grożącego statkowi niebezpieczeństwa, w szczególności zatonięcia, rozbicia

lub pożaru, albo w razie konieczności niesienia pomocy innemu statkowi lub osobom

będącym w niebezpieczeństwie na morzu, marynarz jest obowiązany, do czasu zakończenia

akcji ratowniczej, do wykonywania pracy poleconej przez kapitana statku, jednak bez

narażania siebie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia.

2.

Jeżeli czas akcji ratowniczej zakłóca czas odpoczynku, marynarzowi przysługuje wyrównawczy

okres odpoczynku bezpośrednio po zakończeniu akcji ratowniczej.

1.

Armator, bez zgody marynarza wyrażonej na piśmie, nie może skierować go do pracy na

statku udającym się w podróż morską do strefy konfliktów zbrojnych. Jeżeli o skierowaniu

statku do takiej strefy postanowiono po rozpoczęciu podróży morskiej, marynarzowi,

który nie wyraził zgody, armator umożliwia zejście ze statku przed osiągnięciem strefy

konfliktów zbrojnych.

2.

Niedopełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1, stanowi ciężkie naruszenie obowiązków

armatora wobec marynarza.

Armator przenosi, w miarę możliwości, marynarza, który pełnił wachty w porze nocnej

i nabawił się choroby, która na podstawie badania lekarskiego może być uznana za konsekwencję

pracy w nocy, do pracy w porze dziennej, do której posiada kwalifikacje zawodowe.

1.

Na statku z załogą liczącą co najmniej 15 osób wprowadza się regulamin pracy i przebywania

na statku.

2.

Regulamin pracy i przebywania na statku określa w szczególności zasady utrzymywania

porządku, spokoju i czystości na statku.

3.

Do regulaminu pracy i przebywania na statku, w zakresie nieuregulowanym ustawą, stosuje

się odpowiednio przepisy rozdziału IV działu czwartego Kodeksu pracy.

1.

Armator będący przedsiębiorcą żeglugowym, który używa statek do przewozu ładunku lub

pasażerów w żegludze międzynarodowej, w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 381), jest obowiązany do wystawienia, po zakończeniu roku, nie później niż do końca lutego

następującego po tym roku, zaświadczenia marynarzowi zatrudnionemu na tym statku zawierającego

1)

imię i nazwisko marynarza, jego adres zamieszkania i numer PESEL lub w przypadku jego

braku - numer innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

2)

liczbę dni przepracowanych w roku, którego dotyczy zaświadczenie, przez marynarza

na statku spełniającym wymagania, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z 2017 r. poz. 2494 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 317 i 398), z podaniem okresów zatrudnienia i nazwy statku;

3)

kwotę dochodu oraz zaliczek odprowadzonych na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych

marynarza przypadających za dni pracy, o których mowa w pkt 2;

4)

informacje dotyczące armatora, podawane w przypadku ubiegania się o pomoc inną niż

pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących

pomocy publicznej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 362), obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres miejsca zamieszkania albo adres siedziby,

c)

identyfikator gminy, w której armator ma miejsce zamieszkania albo siedzibę,

d)

numer identyfikacji podatkowej (NIP),

e)

formę prawną,

f)

wielkość,

g)

klasę działalności, w związku z którą armator ubiega się o pomoc publiczną, według

Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawia się w celu zastosowania zwolnienia,

o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 23c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób

fizycznych.

3.

Zwolnienie, o którym mowa w przepisach powołanych w ust. 2, stanowi pomoc publiczną

dla armatora na poprawę konkurencyjności.

1.

Marynarzowi przysługuje dostęp do obiektów, urządzeń i udogodnień socjalnych na lądzie,

niezależnie od narodowości, rasy, płci, wieku, wyznania, poglądów politycznych, przynależności

związkowej, pochodzenia etnicznego lub społecznego.

2.

Dostęp do obiektów, urządzeń i udogodnień socjalnych na lądzie przysługuje marynarzowi

niezależnie od przynależności statku, na którym marynarz jest zatrudniony, w czasie

wolnym od pracy, na podstawie ważnej książeczki żeglarskiej.

3.

Nikt nie może utrudniać marynarzowi dostępu do obiektów, urządzeń i udogodnień socjalnych

na lądzie.

1.

Organizacje armatorów i marynarzy oraz władze i organizacje lokalne w portach morskich

Gdańsk, Gdynia, Szczecin i Świnoujście mogą tworzyć rady opiekuńcze dla marynarzy,

zwane dalej „komisjami socjalnymi”, które świadczą usługi socjalne, kulturalne i rekreacyjne

dla marynarzy oraz dokonują przeglądów znajdujących się w tych portach ogólnodostępnych

obiektów i urządzeń socjalnych.

2.

Przeglądy, o których mowa w ust. 1, służą monitorowaniu dostosowania obiektów i urządzeń

socjalnych do zmieniających się potrzeb marynarzy, w szczególności w związku z postępem

technicznym i rozwojem żeglugi.

3.

Wyniki dokonanego przeglądu oraz propozycje w tym zakresie komisja socjalna przedstawia

podmiotom odpowiedzialnym za utrzymanie obiektów i urządzeń socjalnych.

4.

W pracach komisji socjalnych mogą w szczególności uczestniczyć przedstawiciele kościołów

i związków wyznaniowych, konsulowie państw bandery statków zawijających do tych portów

i lokalni przedstawiciele zagranicznych komisji socjalnych.

5.

Działalność komisji socjalnych, związana ze świadczeniem usług socjalnych, kulturalnych

i rekreacyjnych oraz dokonywaniem przeglądów obiektów i urządzeń socjalnych, może

być finansowana z części opłat portowych, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1933), pobieranych od armatorów statków zawijających do portów, o których mowa w ust. 1.

6.

Komisje socjalne opracowują roczne programy działania na podstawie informacji uzyskanych

od armatorów, związków marynarzy i organizacji społecznych o potrzebach usług socjalnych,

kulturalnych i rekreacyjnych oraz związanych z utrzymaniem ogólnodostępnych obiektów

i urządzeń socjalnych. W przypadku otrzymania środków, o których mowa w ust. 5, komisje

socjalne informują ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o podziale tych

środków i sposobie ich wykorzystania w danym roku w terminie do dnia 30 kwietnia następnego

roku.

1.

Na statku przechowuje się kopię Konwencji MLC, kopię Umowy zawartej między Stowarzyszeniem

Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a Europejską Federacją Pracowników Transportu

(ETF) w sprawie Konwencji o pracy na morzu z 2006 r., kopię ustawy oraz aktów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 5 ust. 7, art. 50 ust. 4, art. 94 ust. 2, art. 95 ust. 10, a także aktów wykonawczych

wydanych na podstawie art. 204 Kodeksu pracy.

2.

Kopie aktów prawnych, o których mowa w ust. 1, mogą być przechowywane w postaci elektronicznej.

1.

Potwierdzeniem spełnienia przez statek wymagań ustawy oraz Konwencji MLC w zakresie

warunków pracy i życia marynarzy jest Morski Certyfikat Pracy, zwany dalej „certyfikatem”.

2.

Certyfikat wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu

macierzystego statku, na okres nieprzekraczający 5 lat.

3

Certyfikat jest wydawany na podstawie pozytywnych wyników inspekcji warunków pracy

i życia marynarzy na statku przeprowadzonej przez organ inspekcyjny w zakresie określonym

w załączniku A5-I do Konwencji MLC.

4.

Odmowa wydania certyfikatu następuje w drodze decyzji.

5.

Ważność certyfikatu jest potwierdzana przez dyrektora urzędu morskiego właściwego

dla portu macierzystego statku po przeprowadzeniu inspekcji, o których mowa w art.

94.

6.

Certyfikat traci ważność, jeżeli

1)

inspekcje warunków pracy i życia marynarzy na statku, o których mowa w art. 94, nie

zostały przeprowadzone w terminie;

2)

nie została potwierdzona ważność certyfikatu;

3)

statek zmienił przynależność;

4)

armator przestał być odpowiedzialny za eksploatację statku;

5)

zostały dokonane znaczące zmiany w konstrukcji lub wyposażeniu statku mające wpływ

na warunki pracy i życia marynarzy.

7.

Właściwy dyrektor urzędu morskiego może unieważnić certyfikat, jeżeli statek nie spełnia

wymagań ustawy lub postanowień Konwencji MLC, a armator nie podjął wymaganych środków

naprawczych. Przy podejmowaniu decyzji o unieważnieniu certyfikatu bierze się pod

uwagę rodzaj i charakter stwierdzonych nieprawidłowości oraz częstotliwość ich występowania.

1.

Tymczasowy Morski Certyfikat Pracy, zwany dalej „certyfikatem tymczasowym”, wydaje

się dla statku

1)

nowo zbudowanego, po oddaniu go do eksploatacji;

2)

który zmienił przynależność;

3)

na którym armator przejął odpowiedzialność za jego eksploatację.

2.

Dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku wydaje, na wniosek

armatora, certyfikat tymczasowy, na okres niezbędny do uzyskania certyfikatu, nie

dłuższy niż 6 miesięcy. Okres ten nie może być przedłużony.

3.

Certyfikat tymczasowy może zostać wydany, jeżeli

1)

przeprowadzona przez dyrektora urzędu morskiego inspekcja warunków pracy i życia marynarzy

na statku zakończyła się pozytywnie;

2)

armator wykazał, że na statku są stosowane właściwe procedury, zgodne z wymaganiami

ustawy i Konwencji MLC;

3)

kapitanowi statku są znane wymagania Konwencji MLC odnoszące się do warunków pracy

i życia marynarzy na statku oraz obowiązki związane z ich wprowadzaniem;

4)

dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu macierzystego statku otrzymał niezbędne

informacje umożliwiające sporządzenie Deklaracji Zgodności.

4.

Odmowa wydania certyfikatu tymczasowego następuje w drodze decyzji.

5.

Certyfikat tymczasowy traci ważność po zajściu okoliczności, o których mowa w art.

89 ust. 6 pkt 1 i 3-5.

1.

Deklaracja Zgodności, zwana dalej „deklaracją”, potwierdza, że na statku są przestrzegane

przepisy dotyczące minimalnego wieku umożliwiającego podjęcie pracy na statku, świadectw

zdrowia, kwalifikacji zawodowych marynarzy, marynarskiej umowy o pracę, pośrednictwa

pracy, czasu pracy i odpoczynku, składu załogi statku, warunków zakwaterowania, wyżywienia

i przygotowania posiłków, pomieszczeń rekreacyjnych, bezpieczeństwa i higieny pracy,

opieki medycznej, wypłaty wynagrodzeń i innych świadczeń oraz procedur składania skarg.

2.

Deklaracja składa się z

1)

części I - sporządzanej przez dyrektora urzędu morskiego właściwego dla portu macierzystego

statku, obejmującej potwierdzenie przestrzegania przez statek wymagań Konwencji MLC

i ustawy, dotyczących warunków pracy i życia marynarzy na statku, ze wskazaniem odpowiednich

przepisów w prawie krajowym albo wskazującej rozwiązania zasadniczo równoważne lub

zwolnienia udzielone przez właściwy organ dla danego statku;

2)

części II - sporządzanej przez armatora, określającej środki ustanowione w celu zapewnienia

zgodności z wymaganiami określonymi w części I deklaracji.

3.

Deklarację wydaje, na wniosek armatora, dyrektor urzędu morskiego właściwy dla portu

macierzystego statku, po weryfikacji informacji podanych przez armatora w części II

deklaracji, na podstawie pozytywnych wyników inspekcji warunków pracy i życia na statku.

4.

Deklarację dołącza się do certyfikatu i przechowuje na statku.

1.

Statek o pojemności brutto (GT) co najmniej 500 jednostek, uprawiający żeglugę międzynarodową

lub żeglugę pomiędzy portami innego państwa, posiada certyfikat wraz z deklaracją

albo certyfikat tymczasowy.

2.

Statek, o którym mowa w ust. 1, nie może być używany w żegludze, jeśli nie posiada

certyfikatu wraz z deklaracją albo certyfikatu tymczasowego.

3.

Dla statku o pojemności brutto (GT) mniejszej niż 500 jednostek certyfikat wraz z

deklaracją albo certyfikat tymczasowy wydaje się na wniosek armatora.

4.

Certyfikat wraz z deklaracją albo certyfikat tymczasowy wydaje się w języku polskim

i angielskim.

5.

Oryginał certyfikatu wraz z deklaracją albo certyfikatu tymczasowego przechowuje się

razem z pozostałymi dokumentami statku i udostępnia na żądanie właściwych władz lub

na wniosek organizacji pracodawców i organizacji pracowników.

6.

Armator jest obowiązany zapewnić umieszczenie kopii certyfikatu wraz z deklaracją

albo certyfikatu tymczasowego na statku, w widocznym i dostępnym dla marynarzy miejscu.

7.

Za przeprowadzenie inspekcji i wydanie certyfikatu wraz z deklaracją albo certyfikatu

tymczasowego jest pobierana opłata. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

8.

Wzór certyfikatu i dołączonej do niego deklaracji oraz wzór certyfikatu tymczasowego

określa załącznik A5-II do Konwencji MLC.

1.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie inspekcji i wydanie certyfikatu wraz z deklaracją

wynosi dla statków o pojemności brutto (GT)

1)

do 500 jednostek - 1500 zł;

2)

powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 2000 zł;

3)

powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 2500 zł;

4)

powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 3500 zł;

5)

powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo - 1000 zł.

2.

Wysokość opłaty za przeprowadzenie inspekcji i wydanie certyfikatu tymczasowego wynosi

dla statków o pojemności brutto (GT)

1)

do 500 jednostek - 750 zł;

2)

powyżej 500 jednostek do 2000 jednostek - 1000 zł;

3)

powyżej 2000 jednostek do 10 000 jednostek - 1250 zł;

4)

powyżej 10 000 jednostek do 30 000 jednostek - 1750 zł;

5)

powyżej 30 000 jednostek - za każde następne 20 000 jednostek dodatkowo - 500 zł.

3.

Opłata za przeprowadzenie inspekcji w celu potwierdzenia ważności certyfikatu wraz

z deklaracją wynosi 50% wartości stawki określonej do przeprowadzenia inspekcji w

celu wydania certyfikatu wraz z deklaracją, na którym dokonano potwierdzenia ważności.

1.

Statek inny niż statek, o którym mowa w art. 92 ust. 1 i 3, podlega inspekcji okresowej

warunków pracy i życia marynarzy na statku przeprowadzanej przez organ inspekcyjny,

w zakresie określonym w załączniku A5-I do Konwencji MLC. Inspekcję okresową przeprowadza

się nie rzadziej niż co 3 lata.

2.

Organ inspekcyjny w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że statek nie spełnia wymagań

dotyczących warunków pracy i życia marynarzy w zakresie, o którym mowa w ust. 1, może

przeprowadzić z urzędu inspekcję doraźną.

3.

Za przeprowadzenie inspekcji, o której mowa w ust. 1, pobiera się opłatę w wysokości

1000 zł. Opłata stanowi dochód budżetu państwa.

1.

Statek, o którym mowa w art. 92 ust. 1 i 3, podlega inspekcji

1)

wstępnej - przeprowadzanej w celu uzyskania po raz pierwszy certyfikatu albo certyfikatu

tymczasowego;

2)

pośredniej - przeprowadzanej w celu potwierdzenia ważności certyfikatu pomiędzy drugą

i trzecią datą rocznicową, o której mowa w art. 5 pkt 22 ustawy o bezpieczeństwie morskim;

3

odnowieniowej - przeprowadzanej, w związku z upływem ważności certyfikatu, w celu

wydania nowego certyfikatu;

4)

doraźnej - przeprowadzanej w celu dodatkowej weryfikacji warunków pracy i życia marynarzy

na statku.

2.

(uchylony)

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania poszczególnych rodzajów inspekcji, o których mowa w art. 93a i art.

94, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawności przeprowadzanych inspekcji,

a także prawidłowej weryfikacji spełniania warunków pracy i życia marynarzy na statku.

1.

Jeżeli inspekcja odnowieniowa została zakończona w okresie 3 miesięcy przed dniem

upływu ważności certyfikatu, nowy certyfikat jest ważny od dnia zakończenia inspekcji

przez okres nieprzekraczający 5 lat, licząc od dnia upływu ważności certyfikatu.

2.

Jeżeli inspekcja odnowieniowa została zakończona wcześniej niż 3 miesiące przed dniem

upływu ważności certyfikatu, nowy certyfikat jest ważny przez okres nieprzekraczający

5 lat, licząc od dnia zakończenia inspekcji.

1.

Warunki pracy i życia marynarzy na statku kontrolują organy inspekcyjne na podstawie

ustawy oraz organy Państwowej Inspekcji Pracy zgodnie z ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 786 i 962 oraz z 2018 r. poz. 305), zwaną dalej „ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy”.

2.

Kontrola przestrzegania przepisów o czasie pracy i odpoczynku marynarzy jest przeprowadzana

z urzędu albo na podstawie wniosku lub skargi pochodzącej od osoby, która posiada

informacje o nieprawidłowościach w zakresie przestrzegania przepisów o czasie pracy

i odpoczynku marynarzy na statku.

3.

Przeprowadzający kontrolę, o której mowa w ust. 1, zwany dalej „kontrolującym”, jest

obowiązany do nieujawniania danych osoby, o której mowa w ust. 2.

4.

Kontrolę przeprowadza się w czasie postoju statku w porcie, w sposób niepowodujący

opóźnienia wyjścia statku w morze.

5.

Kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona, na czas wykonywania kontroli, udostępnia

kontrolującemu pomieszczenie służbowe na statku.

6.

Na żądanie kontrolującego kapitan statku lub osoba przez niego upoważniona udostępnia,

z zachowaniem przepisów o ochronie danych osobowych, oryginalne dokumenty i materiały

dotyczące ewidencji czasu pracy i odpoczynku marynarzy oraz rozkłady czasu pracy.

7.

Ustalanie stanu faktycznego może być dokonywane przez kontrolującego również na podstawie

ustnych i pisemnych wyjaśnień udzielanych przez marynarzy zatrudnionych na statku.

8.

Kontrolujący ustala, na podstawie dowodów zebranych w toku kontroli, stan faktyczny

co do przestrzegania przepisów o czasie pracy i odpoczynku marynarzy zatrudnionych

na statku.

9.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości dotyczących przestrzegania przepisów o czasie

pracy i odpoczynku marynarzy na statku organ inspekcyjny podejmuje działania zgodnie

z art. 27 ustawy o bezpieczeństwie morskim, a organ Państwowej Inspekcji Pracy postępuje zgodnie z art. 11 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

10.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, tryb

przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów o czasie pracy i odpoczynku marynarzy,

mając na uwadze skuteczność kontroli oraz właściwe wykorzystanie jej wyników.

1.

Marynarz ma prawo do składania skarg dotyczących niezapewnienia właściwych warunków

pracy i życia na statku.

2.

Zakazuje się podejmowania jakichkolwiek niekorzystnych działań w stosunku do marynarza

w związku ze złożoną przez niego skargą.

3.

Osoba, do której marynarz złożył skargę, jest obowiązana do zapewnienia poufności

źródła otrzymanej skargi.

1.

Skarga może być złożona przez marynarza osobiście, za pośrednictwem upoważnionej przez

niego osoby albo przedstawiciela załogi statku, jeżeli został wybrany.

2.

Marynarz może złożyć skargę do swojego bezpośredniego przełożonego albo do kapitana

statku.

3.

Bezpośredni przełożony marynarza rozpatruje skargę niezwłocznie.

4.

W przypadku gdy rozstrzygnięcie skargi przez bezpośredniego przełożonego nie satysfakcjonuje

marynarza, składa on skargę do kapitana statku.

5.

Kapitan statku rozpatruje skargę w terminie 14 dni od dnia jej otrzymania.

6.

W przypadku gdy rozstrzygnięcie skargi na statku nie jest możliwe, kapitan statku

przekazuje niezwłocznie skargę do armatora.

7.

Armator rozpatruje skargę w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

Na statku prowadzi się ewidencję skarg.

1.

Niezależnie od uprawnienia marynarza, o którym mowa w art. 97 ust. 2, marynarzowi

przysługuje prawo złożenia skargi do organu inspekcyjnego w porcie, do którego zawinął

statek, oraz do agencji zatrudnienia, za pośrednictwem której marynarz podjął pracę

na statku.

2.

W przypadku gdy marynarz złożył skargę do organu inspekcyjnego, inspektor inspekcji

państwa bandery podejmuje działania w celu wstępnej oceny otrzymanej skargi.

3.

Inspektor inspekcji państwa bandery jest obowiązany do nieujawniania, że inspekcja

jest przeprowadzana na skutek złożonej skargi.

4.

Wstępna ocena skargi, w zależności od jej charakteru, obejmuje sprawdzenie, czy na

statku skorzystano z procedur wnoszenia skarg przewidzianych w Konwencji MLC.

5.

Inspektor inspekcji państwa bandery podejmuje wszelkie działania, aby skarga została

rozpatrzona na statku.

6.

W przypadku nierozstrzygnięcia skargi na statku i nieprzekazania przez kapitana statku

skargi do armatora zgodnie z art. 97 ust. 6, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia

o tym armatora statku, wyznaczając termin na ustosunkowanie się i przekazanie planu

działań naprawczych.

7.

W przypadku gdy nie udało się rozstrzygnąć skargi w wyniku działań podjętych zgodnie

z ust. 6, organ inspekcyjny może, w drodze decyzji, zatrzymać statek w porcie, a o

złożonej skardze poinformować właściwe organizacje zrzeszające odpowiednio marynarzy

lub armatorów oraz Państwową Inspekcję Pracy albo Państwową Inspekcję Sanitarną.

8.

W przypadku gdy skarga została złożona do agencji zatrudnienia, agencja wyjaśnia skargę

z armatorem statku, a w przypadku niemożności wyjaśnienia skargi, jeżeli zawierała

ona informacje, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 lub 3, agencja zawiadamia dyrektora

urzędu morskiego.

9.

Dyrektor urzędu morskiego sprawdza, w jaki sposób agencja zatrudnienia wyjaśnia skargi

złożone przez marynarzy, podczas przeprowadzania audytów, o których mowa w art. 18

ust. 4 i 5.

1.

Do stosunków pracy na statkach niekonwencyjnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy

dotyczące

1)

minimalnych wymagań dla marynarzy do pracy na statku, z uwzględnieniem obowiązujących

wymagań międzynarodowych i krajowych dotyczących rybaków morskich oraz pracowników

szkół i uczelni morskich;

2)

warunków zatrudnienia i organizacji pracy na statku - z wyjątkiem przepisów art. 34,

art. 40, art. 41, art. 43-47, art. 50, art. 51 ust. 2 i art. 53-56;

3)

warunków pracy i życia na statku - z wyjątkiem przepisów art. 28 ust. 1 i 2, art.

63, art. 64 ust. 2-4, art. 65, art. 67 ust. 2 i 3 oraz art. 69 ust. 2, z tym że przepis

art. 63 ust. 3 stosuje się do statków, o których mowa w art. 103;

4)

ochrony zdrowia i ochrony socjalnej.

2.

Do statków niekonwencyjnych mogą być stosowane przepisy ustawy dotyczące pośrednictwa

pracy.

3.

Na statkach niekonwencyjnych, które nie odbywają podróży międzynarodowych, nie stosuje

się przepisów dotyczących repatriacji marynarzy.

4.

Na statkach niekonwencyjnych marynarska umowa o pracę może przewidywać inne składniki

wynagrodzenia niż określone w art. 35 ust. 3.

1.

W okresie prowadzenia połowów lub innej działalności związanej bezpośrednio z rybołówstwem

czas pracy na statku rybackim może być przedłużony do 14 godzin na dobę i 72 godzin

na tydzień.

2.

Statek rybacki przebywa w morzu od chwili wyjścia w morze w celu wykonywania rybołówstwa

do chwili przybycia do portu, po zakończeniu rybołówstwa. Dzień wyjścia w morze i

przybycia do portu uznaje się za dni przebywania w morzu.

3.

W okresie przebywania statku rybackiego w morzu dopuszcza się wprowadzenie wymiaru

i rozkładu czasu pracy uzależnionego od warunków połowowych z zapewnieniem pracownikowi

co najmniej sześciogodzinnego nieprzerwanego odpoczynku w ciągu doby. Przerwa między

dwoma następującymi po sobie okresami odpoczynku nie może być dłuższa niż 14 godzin.

4.

Praca wykonywana według wymiaru i rozkładu czasu pracy określonych w ust. 3 nie jest

pracą w godzinach nadliczbowych.

5.

Przepis art. 81 stosuje się odpowiednio.

1.

Stosunek pracy na statku rybackim może powstać na mocy spółdzielczej umowy o pracę.

2.

Umowę o pracę na statku rybackim można także zawrzeć na okres sezonu połowowego. Pracownikom

zatrudnionym na podstawie takiej umowy przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego

w wymiarze 2 dni roboczych za każdy przepracowany miesiąc.

3.

Umowa o pracę na statku rybackim, oprócz elementów określonych w art. 27, określa

również

1)

warunki wyżywienia na statku rybackim albo ustalenia dotyczące wypłaty ekwiwalentu

za wyżywienie;

2)

normy przydziału środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego;

3)

wysokość wynagrodzenia za pozostawanie w gotowości do pracy;

4)

wysokość wynagrodzenia za dni wolne.

1.

Na statkach pełniących stałe pogotowie ratownicze marynarze są obowiązani do prowadzenia

akcji poszukiwawczych i ratowniczych oraz do utrzymywania gotowości do podjęcia takich

akcji.

2.

Marynarze, o których mowa w ust. 1, są obowiązani do wykonywania pracy związanej z

wymaganiami służby ratowniczej w wymiarze do 12 godzin na dobę i 40 godzin przeciętnie

na tydzień, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie dłuższym niż 1 miesiąc.

3.

Marynarzom, o których mowa w ust. 1, przysługuje czas odpoczynku w wymiarze nie niższym

niż 12 godzin na dobę z zachowaniem gotowości do podjęcia akcji ratowniczej.

4.

W czasie odpoczynku, o którym mowa w ust. 3, kapitan statku może zarządzić pracę wynikającą

tylko z akcji ratowniczej. Czas prowadzenia akcji ratowniczej wlicza się do czasu

pracy.

5.

Jeżeli czas prowadzenia akcji ratowniczej zakłóca czas odpoczynku, marynarzowi przysługuje

wyrównawczy okres odpoczynku bezpośrednio po zakończeniu akcji ratowniczej.

6.

Za każdą godzinę gotowości do podjęcia akcji ratowniczej marynarzom przysługuje wynagrodzenie

w wysokości nie niższej niż 18% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia

za pracę ustalonego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.

1.

Marynarze, o których mowa w art. 103, pozostają na statku przez okres zmiany liczący

15 dni bez przerwy. Po tym okresie marynarzom udziela się dni wolnych w wymiarze nie

niższym niż liczba dni pracy.

2.

W miesiącu liczącym 31 dni marynarze jednej zmiany pozostają na statku nieprzerwanie

16 dni. Marynarzom takiej zmiany udziela się dni wolnych w wymiarze co najmniej 16

dni w najbliższym miesiącu liczącym 31 dni.

1.

Przepisy art. 103 i art. 104 stosuje się odpowiednio do statków pełniących stałe pogotowie

inne niż stałe pogotowie ratownicze, o ile są na nich zachowane równoważne warunki

zatrudnienia.

2.

Na statkach pełniących stałe pogotowie i statkach, które muszą w sposób nieprzerwany

wykonywać obowiązki specjalnej służby państwowej, można, w celu uzupełnienia składu

załogi statku, zatrudniać marynarzy na podstawie marynarskich umów o pracę na zastępstwo.

1.

Na statkach szkolnych zatrudnienie marynarza może być uzależnione od posiadania przez

niego kwalifikacji przydatnych w pracy dydaktyczno-wychowawczej określonych przez

armatora.

2.

Czas pracy marynarza posiadającego kwalifikacje, o których mowa w ust. 1, może obejmować

pracę na statku i pracę w morskich jednostkach edukacyjnych, o których mowa w art. 74 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie morskim. Dodatek morski przysługuje jedynie za pracę na statku.

1.

Na statkach używanych w obsłudze ruchu turystycznego z marynarzami mogą być zawierane

marynarskie umowy o pracę na okres sezonu turystycznego.

2.

Do pracy na statkach, o których mowa w ust. 1, przepis art. 34 stosuje się odpowiednio.

1.

Czas pracy na platformach wiertniczych lub wydobywczych, obsługiwanych przez kolejno

wymieniające się załogi lub część załogi, może być przedłużony do 14 godzin na dobę

i 84 godzin na tydzień. W takim przypadku, po każdym, nie dłuższym niż 2 tygodnie,

nieprzerwanym okresie pracy zapewnia się pracownikowi co najmniej równy okres wolnego

od pracy pobytu na lądzie. Za zgodą pracownika, okres pracy może być przedłużony do

3 tygodni.

2.

Praca w granicach norm czasu pracy, o których mowa w ust. 1, nie jest pracą w godzinach

nadliczbowych, jeżeli liczba godzin pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym nie przekroczy

przeciętnie 44 godzin.

3.

W przypadku wykonywania pracy zgodnie z ust. 1, przepisów art. 133 Kodeksu pracy nie stosuje się.

1.

Za naruszenie regulaminu pracy i przebywania na statku przez marynarza mogą być stosowane

kary porządkowe zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, z tym że

1)

sprzeciw marynarza wobec zastosowanej kary rozpatruje kapitan statku;

2)

w przypadku gdy naruszenie nastąpiło w porcie będącym siedzibą armatora, sprzeciw

marynarza wobec zastosowanej kary rozpatruje armator;

3)

kapitan statku nie może zastosować kary po upływie 7 dni od dnia, w którym dowiedział

się o naruszeniu, nie później niż po upływie 3 miesięcy od dnia naruszenia;

4)

przed zastosowaniem kary kapitan statku jest obowiązany zasięgnąć opinii przedstawiciela

załogi statku, jeżeli został wybrany;

5)

w okresie podróży morskiej uznanie kary za niebyłą może nastąpić także na wniosek

przedstawiciela załogi statku, jeżeli został wybrany.

2.

Marynarz lub przedstawiciel załogi statku może, w terminie 7 dni od dnia podjęcia

przez kapitana statku decyzji o odrzuceniu sprzeciwu wobec zastosowanej kary, złożyć

na piśmie uzasadniony protest w tej sprawie do kapitana statku. W takim przypadku

kapitan statku przekazuje sprawę do rozpatrzenia armatorowi. Armator podejmuje decyzję

o odrzuceniu sprzeciwu, w uzgodnieniu z organizacją związkową reprezentującą marynarza,

w terminie 14 dni od dnia przybycia marynarza do miejsca zawarcia marynarskiej umowy

o pracę.

3.

Armator może ukarać kapitana statku w terminie 30 dni od dnia jego przybycia do siedziby

armatora, nie później niż po upływie 9 miesięcy od dnia naruszenia regulaminu pracy

i przebywania na statku.

1.

Kto, będąc armatorem lub działając w jego imieniu, narusza przepisy o

1)

przechowywaniu na statku kopii marynarskiej umowy o pracę przez okres, w którym marynarz

jest wpisany na listę załogi statku,

2)

przechowywaniu na statku wzoru marynarskiej umowy o pracę, układu zbiorowego pracy

lub regulaminu wynagradzania,

3)

wpisach i adnotacjach dokonywanych na liście załogi statku,

4)

przeprowadzaniu oceny i dokumentowaniu analizy ryzyka zawodowego związanego z wykonywaniem

pracy na poszczególnych stanowiskach pracy na statku,

5)

informowaniu marynarzy o wynikach przeprowadzonej oceny ryzyka zawodowego, stosowaniu

niezbędnych środków profilaktycznych oraz szkoleniu marynarzy w zakresie ochrony przed

zagrożeniami,

6)

informowaniu marynarzy o zagrożeniach stwarzanych przez towary niebezpieczne przewożone

na statku, środkach zapobiegawczych i procedurach postępowania z nimi na wypadek zagrożenia

oraz zasadach udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej w przypadku wystąpienia niepożądanych

skutków tych zagrożeń

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego

miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ubiegły rok, ogłaszanego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” do celów emerytalnych i rentowych.

2.

Tej samej karze podlega kapitan statku, który

1)

dokonuje wpisów do książeczki żeglarskiej z naruszeniem art. 8 ust. 2;

2)

nie dokonuje wymaganych wpisów w dzienniku pokładowym;

3)

narusza przepisy o rozpatrywaniu skarg dotyczących warunków pracy i życia marynarzy

na statku;

4)

nie przeprowadza kontroli żywności i wody pitnej, miejsc przechowywania żywności i

wody pitnej, kuchni na statku oraz sprzętu do przyrządzania i wydawania posiłków;

5)

nie umieszcza w dostępnym miejscu na statku informacji o rozkładzie czasu pracy dla

każdego stanowiska na statku;

6)

nie zapewnia przeszkolenia marynarza w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy na

statku przed dopuszczeniem go do pracy na określonym stanowisku pracy;

7)

nie ustala okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy;

8)

nie zawiadamia armatora o wypadku przy pracy lub podejrzeniu choroby zawodowej na

statku.

3.

Tej samej karze podlega ten, kto

1)

wydaje marynarzowi świadectwo zdrowia, nie będąc do tego uprawnionym;

2)

nie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego o okolicznościach, o których mowa w art.

14 ust. 2 pkt 2 i 3;

3)

nie przedkłada dyrektorowi urzędu morskiego książeczki żeglarskiej podlegającej unieważnieniu;

4)

nie zawiadamia dyrektora urzędu morskiego, zgodnie z obowiązkiem określonym w art.

24 ust. 1 oraz art. 99 ust. 8;

5)

nie udostępnia organom administracji morskiej, na ich żądanie, wykazu osób, o którym

mowa w art. 25 ust. 1;

6)

utrudnia marynarzowi dostęp do obiektów, urządzeń i udogodnień socjalnych na lądzie;

7)

nie zapewnia poufności źródła otrzymanej skargi w przypadku złożenia skargi przez

marynarza.

Kto, będąc armatorem

1)

uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku, o którym mowa w art. 62b ust. 4, art. 76a

ust. 3, art. 76b ust. 4, art. 92 ust. 1 lub 6,

2)

nie poddał statku inspekcji warunków pracy i życia marynarzy, o której mowa w art.

93a ust. 1

- podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 10 000 zł.

1.

Kto, prowadząc agencję zatrudnienia

1)

nie odstępuje od realizacji oferty pracy na statku, składanej przez armatora, w przypadku

braku dołączonych do oferty pracy dokumentów, o których mowa w art. 20 ust. 2,

2)

nie odstępuje od realizacji oferty pracy na statku, w przypadku uzyskania informacji,

o których mowa w art. 24 ust. 1,

3)

świadczy usługi pośrednictwa pracy bez dokumentu uprawniającego do kierowania marynarzy

do pracy na statkach, wydanego przez właściwego dyrektora urzędu morskiego,

4)

nie posiada ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności

za szkody poniesione przez marynarzy z tytułu nieskuteczności pośrednictwa pracy lub

niewypełnienia przez armatora zobowiązań wynikających z marynarskiej umowy o pracę

- podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto prowadząc pośrednictwo pracy pobrał bezpośrednio

lub pośrednio od osoby poszukującej pracy na statku opłatę za czynności związane z

pośrednictwem pracy oraz ten, kto nie zapewnił, aby osoba poszukująca pracy na statku

nie ponosiła kosztów bezpośrednio związanych ze skierowaniem do pracy za granicą,

w tym kosztów dojazdu na statek i powrotu do miejsca repatriacji wskazanego w marynarskiej

umowie o pracę, wydania wizy, badań lekarskich oraz tłumaczenia dokumentów.

Kto, będąc armatorem

1)

nie pokrywa kosztów badania lekarskiego przeprowadzanego w celu wydania marynarzowi

świadectwa zdrowia, o którym mowa w art. 4,

2)

nie wypłaca marynarzowi świadczenia, o którym mowa w art. 32, lub odszkodowania w

przypadku zatonięcia, zaginięcia lub utraty statku w inny sposób,

3)

nie pokrywa kosztów poniesionych przez marynarza, pozostających w bezpośrednim związku

z przesunięciem terminu urlopu wypoczynkowego lub odwołaniem z urlopu wypoczynkowego,

4)

nie zapewnia, aby pomieszczenia pracy i pomieszczenia mieszkalne, rekreacyjne, higieniczno-sanitarne

oraz mesy na statku spełniały wymagania określone w Konwencji MLC w zakresie powierzchni,

oświetlenia, czystości powietrza, dopuszczalnego hałasu i drgań,

5)

nie pokrywa kosztów związanych z chorobą lub uszkodzeniem ciała marynarza oraz kosztów

opieki medycznej, o których mowa w art. 73 ust. 1, lub kosztów sprowadzenia zwłok

w przypadku śmierci marynarza, o których mowa w art. 73 ust. 3,

6

nie posiada wymaganego zabezpieczenia finansowego na wypadek porzucenia marynarza

lub zabezpieczenia finansowego odpowiedzialności armatora

- podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

1.

Kto, będąc armatorem lub działając w jego imieniu

1)

zatrudnia na statku osobę, która nie ukończyła 18. roku życia, z wyjątkiem przypadku,

o którym mowa w art. 3 ust. 3,

2)

zatrudnia na statku marynarza, nie wpisując go na listę załogi statku

- podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto na statku zatrudnia marynarza bez marynarskiej umowy

o pracę albo nieposiadającego odpowiednich dokumentów potwierdzających kwalifikacje

zawodowe niezbędne do zajmowania stanowiska na statku, młodocianego w celu innym niż

przygotowanie zawodowe, a także nieposiadającego aktualnego świadectwa zdrowia, z

uwzględnieniem art. 6 ust. 2 i 3, oraz ważnej książeczki żeglarskiej.

1.

Kto, będąc armatorem lub działając w jego imieniu, kieruje marynarza, bez jego zgody

wyrażonej na piśmie, do pracy na statku udającym się w podróż morską do strefy konfliktów

zbrojnych, podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega armator, który w przypadku gdy o skierowaniu statku do strefy

konfliktów zbrojnych postanowiono po rozpoczęciu podróży morskiej, uniemożliwia marynarzowi,

który nie wyraził zgody, zejście ze statku przed osiągnięciem tej strefy.

1.

Kto, będąc armatorem lub działając w jego imieniu, narusza przepisy

1)

o wymaganej formie i treści marynarskiej umowy o pracę,

2)

dotyczące okresów zatrudnienia marynarza na podstawie marynarskiej umowy o pracę na

czas określony, określonych w art. 26 ust. 3,

3)

o czasie pracy i odpoczynku marynarza,

4)

dotyczące procedur rozpatrywania skarg marynarzy, określonych w art. 97 i art. 99

- podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega ten, kto będąc armatorem lub działając w jego imieniu

1)

uniemożliwia marynarzowi zapoznanie się z treścią marynarskiej umowy o pracę przed

jej podpisaniem;

2)

nie informuje marynarza o warunkach marynarskiej umowy o pracę przed jej podpisaniem;

3)

nie udziela marynarzowi wyjaśnień w razie wątpliwości dotyczących marynarskiej umowy

o pracę przed jej podpisaniem;

4)

nie wypłaca w ustalonym terminie wynagrodzenia za pracę lub innego świadczenia związanego

z pracą na statku marynarzowi albo uprawnionym członkom rodziny, wysokość tego wynagrodzenia

lub świadczenia bezpodstawnie obniża lub dokonuje bezpodstawnych potrąceń;

5)

nie udziela przysługującego marynarzowi urlopu wypoczynkowego lub urlopu wyrównawczego

lub bezpodstawnie obniża wymiar tego urlopu;

6)

dokonuje potrąceń kosztów repatriacji z wynagrodzenia za pracę marynarza lub innych

świadczeń wynikających z marynarskiej umowy o pracę, z wyjątkiem sytuacji, o których

mowa w art. 59 ust. 3.

Kto, będąc armatorem lub działając w jego imieniu

1)

nie dokonuje repatriacji marynarza w przypadkach, o których mowa w art. 58 ust. 1,

2)

nie zapewnia, aby stanowiska pracy, maszyny, instalacje i urządzenia na statku zapewniały

bezpieczne i higieniczne warunki pracy i życia marynarzy oraz innych osób znajdujących

się na statku, w szczególności nie stwarzały zagrożeń wypadkami lub zagrożeń dla zdrowia

w wyniku narażenia na czynniki niebezpieczne, szkodliwe lub uciążliwe w środowisku

pracy,

3)

nie zapewnia marynarzowi bezpłatnego wyżywienia o odpowiedniej jakości i wody pitnej,

4)

nie dostarcza członkom załogi statku nieodpłatnie środków ochrony indywidualnej oraz

odzieży i obuwia roboczego, zabezpieczających przed działaniem niebezpiecznych i szkodliwych

dla zdrowia czynników występujących w środowisku pracy na morzu oraz nie informuje

ich o sposobach posługiwania się tymi środkami,

5)

nie zapewnia marynarzowi dostępu do opieki medycznej, o której mowa w art. 70 ust.

1 i 2,

6)

nie zapewnia, aby na statku, o którym mowa w art. 71 ust. 2, był zatrudniony lekarz,

7)

nie zapewnia, aby w składzie załogi statku, o którym mowa w art. 71 ust. 3, znajdował

się co najmniej jeden marynarz przeszkolony w zakresie sprawowania opieki medycznej

nad chorym,

8

nakłania marynarza, osobę przez niego upoważnioną lub uprawnionego w rozumieniu art. 93 § 4 Kodeksu pracy członka rodziny marynarza do akceptacji świadczenia niższego niż wynikające z art.

73 lub art. 75

- podlega karze grzywny od 1000 zł do 30 000 zł.

1

Do właściwości organów oraz trybu wymierzania i ściągania kar pieniężnych, o których

mowa w art. 110 oraz art. 110a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317).

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w art. 111-116, następuje na podstawie

wniosku pochodzącego od dyrektora urzędu morskiego lub od inspektora pracy, w trybie

przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm..

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm. w art. 21

1)

w ust. 1 po pkt 23b dodaje się pkt 23c w brzmieniu

„

23c)

dochody marynarzy, którzy są obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej

lub państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, uzyskane z tytułu pracy

na statkach morskich o polskiej przynależności używanych do przewozu ładunku lub pasażerów

w żegludze międzynarodowej, w rozumieniu ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, wykonywanej łącznie przez okres przekraczający 183 dni w roku podatkowym, z wyjątkiem

marynarzy zatrudnionych na

a)

holownikach, na których mniej niż 50% czasu pracy faktycznie wykonywanej przez holownik

w ciągu roku stanowił przewóz ładunku lub pasażerów drogą morską,

b)

pogłębiarkach, na których mniej niż 50% czasu pracy faktycznie wykonywanej przez pogłębiarkę

w ciągu roku stanowił przewóz wydobytego materiału drogą morską;

”

;

2)

dodaje się ust. 35 w brzmieniu

„

35.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 23c, ma zastosowanie pod warunkiem złożenia

urzędowi skarbowemu, o którym mowa w art. 45 ust. 1b, nie później niż w terminie określonym

w art. 45 ust. 1, zaświadczenia lub zaświadczeń, o których mowa w art. 85 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

(Dz. U. poz. 1569).

”

.

(pominięty)

W ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich

(Dz. U. z 2010 r. Nr 33, poz. 179) w art. 9 dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Podmiot zarządzający portem może przeznaczyć część przychodów z tytułu opłat portowych,

do wysokości 0,005 euro za jednostkę pojemności brutto (GT) statku, na działalność

komisji socjalnych, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pracy na morzu

(Dz. U. poz. 1569).

”

.

(pominięty)

W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 581, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 68 po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu

„

8a.

W przypadku marynarzy będących osobami, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2,

z wyłączeniem osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie

zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, oraz w pkt

2a, z wyłączeniem osób korzystających z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, do okresu, o którym mowa w ust. 8, nie wlicza się okresu ich zatrudnienia

na statkach morskich o obcej przynależności.

”

;

2)

w art. 83 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

przychód ubezpieczonego wolny od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 23c oraz pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym

od osób fizycznych, od którego płatnik nie oblicza zaliczki na ten podatek,

”

.

(pominięty)

W ustawie z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim

(Dz. U. z 2015 r. poz. 611, 1320 i 1336) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 5 po pkt 34 dodaje się pkt 34a w brzmieniu

„

34a)

Kodeksie ISPS - należy przez to rozumieć Międzynarodowy kodeks ochrony statków i obiektów

portowych, określony w rozdziale XI-2 Konwencji SOLAS;

”

;

2)

w art. 18 ust. 8 otrzymuje brzmienie

„

8.

Inspektorem inspekcji państwa bandery może być osoba, która posiada kwalifikacje,

doświadczenie i wiedzę w zakresie wymagań dotyczących bezpieczeństwa statków oraz

zagadnień objętych Konwencją MLC.

”

;

3)

w art. 27 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji państwa bandery, że stan statku lub sposób

jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa na morzu, życia lub środowiska

morskiego, albo warunki pracy lub życia marynarzy nie spełniają wymagań określonych

w Konwencji MLC, organ inspekcyjny, w drodze decyzji, zatrzymuje statek, zabrania

użycia statku lub wstrzymuje operacje, podczas których zostały stwierdzone nieprawidłowości,

wskazując jednocześnie uchybienia, które należy usunąć, mając na uwadze stopień stwarzanego

zagrożenia. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

”

;

4)

w art. 40 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Organ inspekcyjny przeprowadza inspekcję bardziej szczegółową w przypadku, gdy w wyniku

inspekcji wstępnej występują wyraźne powody, aby stwierdzić, że stan statku, jego

wyposażenia lub skład i kwalifikacje załogi statku oraz warunki życia i pracy na statku

nie spełniają wymagań określonych w umowach międzynarodowych.

”

;

5)

po art. 40 dodaje się art. 40a w brzmieniu

„

Art. 40a.

1.

W przypadku stwierdzenia w wyniku bardziej szczegółowej inspekcji, że warunki życia

i pracy na statku nie są zgodne z wymaganiami określonymi w Konwencji MLC, organ inspekcyjny

informuje kapitana statku o stwierdzonych uchybieniach oraz o terminach, w których

należy je usunąć.

2.

W przypadku gdy uchybienia, o których mowa w ust. 1, są znaczące lub dotyczą informacji,

o której mowa w art. 56a ust. 1, organ inspekcyjny informuje właściwe organizacje

zrzeszające odpowiednio marynarzy lub armatorów.

”

;

6)

w art. 43

a)

w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

stan statku lub sposób jego załadowania stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa statku,

osób na nim przebywających lub dla środowiska morskiego albo gdy warunki życia i pracy

marynarzy na statku stwarzają wyraźne zagrożenie dla ich bezpieczeństwa, zdrowia lub

ochrony lub występują uchybienia stanowiące poważne lub powtarzające się naruszenie

wymagań określonych w Konwencji MLC, organ inspekcyjny, w drodze decyzji, biorąc pod

uwagę stopień stworzonego zagrożenia, zatrzymuje statek lub wstrzymuje operacje, podczas

których zostały stwierdzone nieprawidłowości, wskazując jednocześnie uchybienia, które

należy usunąć;

”

,

b)

po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu

„

4a.

W przypadku wydania decyzji o zatrzymaniu statku ze względu na poważne lub powtarzające

się naruszenia wymagań określonych w Konwencji MLC, lub z uwagi na to, że warunki

życia i pracy marynarzy na statku stwarzają wyraźne zagrożenie dla ich bezpieczeństwa,

zdrowia lub ochrony, organ inspekcyjny niezwłocznie powiadamia o tym administrację

państwa bandery, zwracając się z prośbą o ustosunkowanie się w określonym terminie

do stwierdzonych uchybień oraz informując o możliwości udziału w inspekcji jej przedstawiciela.

Organ inspekcyjny niezwłocznie informuje również armatora oraz reprezentatywne organizacje

zrzeszające odpowiednio marynarzy lub armatorów w państwie portu.

”

;

7)

w art. 45 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzję o zwolnieniu statku z zatrzymania oraz decyzję o cofnięciu wstrzymania operacji

wydaje organ inspekcyjny po ponownej inspekcji statku, jeżeli stwierdził usunięcie

uchybień lub zaakceptował plan działań naprawczych, który zostanie niezwłocznie wdrożony.

Przed zaakceptowaniem planu działań naprawczych organ inspekcyjny może skonsultować

się z administracją państwa bandery statku.

”

;

8)

po art. 56 dodaje się art. 56a w brzmieniu

„

Art. 56a.

1.

Członek załogi statku może poinformować organ inspekcyjny o naruszeniu wymagań określonych

w Konwencji MLC, w tym praw marynarzy. W takim przypadku inspektor organu inspekcyjnego

podejmuje działania w celu wstępnej oceny otrzymanej informacji, z zapewnieniem poufności

informacji i bez ujawniania tożsamości podmiotu składającego informację, zwaną dalej

„skargą”.

2.

Wstępna ocena skargi, w zależności od jej charakteru, obejmuje sprawdzenie, czy skorzystano

z procedur wnoszenia skarg na statkach przewidzianych w Konwencji MLC. Inspektor może

również przeprowadzić bardziej szczegółową inspekcję.

3.

Inspektor zapewnia, jeżeli to możliwe, rozpatrzenie skargi na statku.

4.

W przypadku gdy w wyniku oceny, o której mowa w ust. 1, lub w wyniku przeprowadzonej

inspekcji zostaną wykazane uchybienia uzasadniające zatrzymanie statku, organ inspekcyjny

zatrzymuje statek.

5.

W pozostałych przypadkach oraz gdy skarga członka załogi statku dotycząca naruszenia

wymagań określonych w Konwencji MLC nie została rozpatrzona na statku, inspektor niezwłocznie

powiadamia o tym właściwy organ państwa bandery statku, zwracając się o ustosunkowanie

się w określonym terminie i przedstawienie planu działań naprawczych.

6.

W przypadku gdy nie udało się rozstrzygnąć skargi w wyniku działań podjętych zgodnie

z ust. 5, aby zapewnić zachowanie otrzymanych od członka załogi statku informacji

oraz przekazanie ich stronom zainteresowanym skorzystaniem z możliwości odwołania

od wyniku rozstrzygnięcia skargi w sposób przewidziany prawem, organ inspekcyjny,

w sprawach objętych zakresem Konwencji MLC, przekazuje kopię raportu z inspekcji,

wraz z otrzymanymi w wyznaczonym terminie odpowiedziami właściwych organów państwa

bandery statku, Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowego Biura Pracy oraz właściwym

organizacjom zrzeszającym odpowiednio marynarzy lub armatorów.

7.

Do dnia 1 kwietnia każdego roku organ inspekcyjny przekazuje Dyrektorowi Generalnemu

Międzynarodowego Biura Pracy informację o liczbie skarg, które wpłynęły w danym roku

oraz sposobie ich załatwienia, w szczególności, o liczbie skarg uznanych za bezzasadne,

oraz liczbie skarg uznanych za zasadne, w tym załatwionych i niezałatwionych, a także

informację o liczbie zatrzymań statków, których przyczyną były uchybienia z zakresu

Konwencji MLC.

”

;

9)

po art. 57 dodaje się art. 57a w brzmieniu

„

Art. 57a.

W przypadku stwierdzenia w wyniku inspekcji, że na statku podnoszącym banderę państwa

członkowskiego Unii Europejskiej doszło do niebudzącego wątpliwości naruszenia przepisów

prawa Unii Europejskiej, jeżeli ma to zastosowanie, organ inspekcyjny niezwłocznie

informuje odpowiednie organy państwa bandery, instytucje międzynarodowe lub inne podmioty,

aby mogły podjąć właściwe działania.

”

;

10)

w art. 80

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przy ustalaniu składu załogi statku dyrektor urzędu morskiego bierze pod uwagę wymagania

zawarte w Konwencji SOLAS, w tym w szczególności w Kodeksie ISM oraz Kodeksie ISPS,

a także potrzebę unikania i minimalizowana, o ile to możliwe, wydłużonego czasu pracy

na statku, w celu zapewnienia odpowiedniego odpoczynku i ograniczenia zmęczenia marynarzy.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór

certyfikatu bezpiecznej obsługi statku oraz warunki ustalania składu załogi statku

przez dyrektora urzędu morskiego, mając na uwadze postanowienia Konwencji SOLAS dotyczące

minimalnej bezpiecznej obsady statku oraz wymagania Konwencji MLC określające warunki

pracy i życia na statku, w tym konieczność zapewnienia w składzie załogi statku lekarza

i kucharza, a także zapewnienie bezpiecznej eksploatacji statku.

”

;

11)

w art. 127 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie

„

7)

prowadzi statek morski lub statek żeglugi śródlądowej, jacht morski lub śródlądowy,

lub wykonuje obowiązki w zakresie bezpieczeństwa statku, jego ochrony lub zapobiegania

zanieczyszczaniu środowiska morskiego, w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka

odurzającego”.

”

;

(pominięty)

Z dniem wejścia w życie ustawy pracownicy w rozumieniu przepisów ustawy uchylanej

w art. 131 stają się marynarzami w rozumieniu niniejszej ustawy.

Umowy o pracę zawarte z pracownikami na podstawie ustawy uchylanej w art. 131 przekształcają

się w marynarskie umowy o pracę w rozumieniu niniejszej ustawy.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się

przepisy dotychczasowe.

1.

Książeczki żeglarskie wystawione na czas nieokreślony zachowują ważność przez okres

10 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Za wystawienie książeczki żeglarskiej zgodnie z przepisami dotychczasowymi pobiera

się opłatę w wysokości określonej w niniejszej ustawie.

3.

Książeczki żeglarskie według wzoru określonego w przepisach dotychczasowych mogą być

wystawiane do czasu wyczerpania zapasów druków, nie dłużej jednak niż przez rok od

dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Lista załogi statku wystawiona zgodnie z przepisami dotychczasowymi zachowuje ważność

przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Ewidencja czasu pracy, czasu pracy w nocy i czasu wypoczynku po pracy prowadzona na

formularzu według wzoru określonego w przepisach dotychczasowych zachowuje ważność

przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Armator jest obowiązany uzyskać, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

certyfikat lub certyfikat tymczasowy dla statku spełniającego wymagania, o których

mowa w art. 92 ust. 1.

Agencja zatrudnienia, która w dniu wejścia w życie ustawy posiada dokument uprawniający

do kierowania marynarzy do pracy na statkach, może prowadzić pośrednictwo pracy na

dotychczasowych zasadach do czasu uzyskania dokumentu, o którym mowa w art. 18 ust.

2, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16, art. 19 ust. 4, art.

57 ust. 7 i art. 57a ust. 3 ustawy uchylanej w art. 131, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych odpowiednio na podstawie art. 15, art. 36

ust. 6, art. 50 ust. 4 i art. 95 ust. 10 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż

przez okres 6 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

1.

W latach 2016-2025 maksymalny limit wydatków budżetu państwa będący skutkiem finansowym

ustawy wynosi w

1)

2016 r. - 48 300,00 zł;

2)

2017 r. - 1400,00 zł;

3)

2018 r. - 1400,00 zł;

4)

2019 r. - 1400,00 zł;

5)

2020 r. - 48 300,00 zł;

6)

2021 r. - 1400,00 zł;

7)

2022 r. - 1400,00 zł;

8)

2023 r. - 1400,00 zł;

9)

2024 r. - 48 300,00 zł;

10)

2025 r. - 1400,00 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

maksymalnego limitu wydatków, o których mowa w ust. 1, zostaną zastosowane mechanizmy

korygujące, polegające na racjonalizacji wykonywania działań.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, oraz wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 2, jest minister

właściwy do spraw gospodarki morskiej.

Traci moc ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o pracy na morskich statkach handlowych

(Dz. U. z 2014 r. poz. 430).

Przepisy art. 85 niniejszej ustawy oraz art. 21 ust. 1 pkt 23c i ust. 35 ustawy zmienianej

w art. 118, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do dochodów uzyskanych

począwszy od roku, w którym Komisja Europejska wydała pozytywną decyzję o zgodności

pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym, i obowiązują w okresie jej obowiązywania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

Przepisy

1)

art. 39 ust. 1 pkt 6, art. 46 ust. 3 pkt 1, art. 50 ust. 2, art. 54 ust. 1d pkt 8,

art. 166 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2,

2)

art. 197 § 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3,

3)

art. 4 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 6,

4)

art. 116a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 4 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art.

17,

6)

art. 8 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy zmienianej w art. 19,

7)

art. 130 § 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 23,

8)

art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 26,

9)

art. 6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 31,

10)

art. 107a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 37,

11)

art. 144 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 41,

12)

art. 134a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 44,

13)

art. 71 ust. 1 pkt 1 lit. g, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art.

53,

14)

art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 55,

15)

art. 3 pkt 18 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 57,

16)

art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 58,

17)

art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zmienianej w art. 59,

18)

art. 89 ust. 2 i ust. 8 pkt 1, art. 107 ust. 5b pkt 12 ustawy zmienianej w art. 60,

19)

art. 2 ust. 1 pkt 35, art. 12 ust. 2 pkt 2, art. 55 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

63,

20)

art. 27 ust. 3 i art. 67 ust. 5 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 64,

21)

art. 9 ust. 5 pkt 2 lit. f ustawy zmienianej w art. 65,

22)

art. 130 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 66,

23)

art. 2 pkt 13 ustawy zmienianej w art. 76,

24)

art. 7 ust. 1 pkt 20, art. 14 pkt 5 i 6, art. 57 ust. 1 i 2, art. 62 ust. 1, art.

107 ust. 6 pkt 1 i art. 127 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 90,

25)

art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 93,

26)

art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 94,

27)

art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 95,

28)

art. 64 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 98,

29)

art. 237 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 104,

30)

art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 106,

31)

art. 2 pkt 6, art. 9 pkt 2, art. 11 ust. 5, art. 14 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 110,

32)

art. 2 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 113

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się również do szkół ponadgimnazjalnych

i klas dotychczasowych szkół ponadgimnazjalnych w szkołach ponadpodstawowych do czasu

zakończenia kształcenia w tych szkołach i klasach.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.