Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

1.

Ustawa określa zasady postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji w sposób

zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą

zrównoważonego rozwoju.

2.

W sprawach dotyczących postępowania z pojazdami wycofanymi z eksploatacji w zakresie

nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy o odpadach.

1.

Przepisy ustawy stosuje się do

1)

pojazdów wyprodukowanych na terytorium kraju;

2)

pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju w drodze importu lub wewnątrzwspólnotowego

nabycia;

3)

odpadów powstałych z pojazdów.

1a.

Do motorowerów trójkołowych zaliczanych do kategorii L2e, określonej w przepisach

o ruchu drogowym, stosuje się przepisy art. 11, art. 13-17, art. 18, art. 19, art.

21, art. 22, art. 23 ust. 1 oraz art. 39-41.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do pojazdów historycznych.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

imporcie - rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium państwa niebędącego członkiem

Unii Europejskiej w celu wprowadzenia na terytorium kraju;

2)

masie pojazdu - rozumie się przez to masę własną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106, 138 i 317), pomniejszoną o masę paliwa w ilości nominalnej;

2a)

masie pojazdu wycofanego z eksploatacji - rozumie się przez to masę pojazdu zważonego

przy przyjmowaniu pojazdu do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów, po uprzednim

usunięciu z niego innych odpadów, które nie pochodzą z tego pojazdu;

3)

odzysku - rozumie się przez to odzysk w rozumieniu przepisów o odpadach;

4)

pojeździe - rozumie się przez to pojazdy samochodowe zaliczone do kategorii M1 lub

N1, określonych w przepisach o ruchu drogowym, oraz motorowery trójkołowe zaliczone

do kategorii L2e, określonych w przepisach o ruchu drogowym;

5)

pojeździe historycznym - rozumie się przez to

a)

pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

b)

pojazd mający co najmniej 25 lat, uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy

lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji;

6)

pojeździe wycofanym z eksploatacji - rozumie się przez to pojazd stanowiący odpad

w rozumieniu przepisów o odpadach;

7)

ponownym użyciu - rozumie się przez to zastosowanie przedmiotów wyposażenia i części,

wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w tym samym celu, dla którego

zostały pierwotnie zaprojektowane i wykonane;

8)

przetwarzaniu - rozumie się przez to czynności podejmowane po przekazaniu pojazdu

wycofanego z eksploatacji do stacji demontażu w celu demontażu, odzysku lub przygotowania

do unieszkodliwiania;

9)

recyklingu - rozumie się przez to recykling w rozumieniu przepisów o odpadach;

10)

stacji demontażu - rozumie się przez to zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż

obejmujący następujące czynności

a)

usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych,

w tym płynów,

b)

wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części

nadających się do ponownego użycia,

c)

wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku

lub recyklingu;

11)

strzępiarce - rozumie się przez to instalację służącą do rozdrabniania odpadów powstałych

w trakcie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji;

12)

terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

wewnątrzwspólnotowym nabyciu - rozumie się przez to przywóz pojazdu z terytorium innego

niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wprowadzenia

na terytorium kraju;

14)

wprowadzającym pojazd - rozumie się przez to przedsiębiorcę będącego producentem pojazdu

lub przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub importu;

15)

substancji niebezpiecznej - rozumie się przez to każdą substancję spełniającą kryteria

klasyfikacji dla którejkolwiek z klas lub kategorii zagrożenia wymienionych w

a)

części 2 w pkt 2.1-2.4, 2.6, 2.7, 2.8 (Typ A i B), 2.9, 2.10, 2.12, 2.13 (kategoria

1 i 2), 2.14 (kategoria 1 i 2) oraz 2.15 (Typ A-F),

b)

części 3 w pkt 3.1-3.6, 3.7 (działanie szkodliwe na funkcje płciowe i płodność lub

na rozwój potomstwa), 3.8 (z wyjątkiem substancji spełniających kryteria klasyfikacji

ze względu na działanie narkotyczne), 3.9 i 3.10,

c)

części 4 w pkt 4.1,

d)

części 5 w pkt 5.1

- załącznika I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z

dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji

i mieszanin, zmieniającego i uchylającego dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniającego

rozporządzenie (WE) nr 1907/2006

(Dz. Urz. UE L 353 z 31.12.2008, str. 1);

16)

wprowadzeniu na terytorium kraju - rozumie się przez to wprowadzenie pojazdu po raz

pierwszy na terytorium kraju w celu używania lub dystrybucji.

(uchylony)

1.

Wprowadzenie na terytorium kraju następuje z dniem

1)

wydania pojazdu z magazynu lub przekazania innemu podmiotowi - w przypadku pojazdu

wyprodukowanego na terytorium kraju;

2)

dopuszczenia pojazdu do obrotu na terytorium kraju - w przypadku importu;

3)

wystawienia faktury albo przywozu pojazdu na terytorium kraju - w przypadku wewnątrzwspólnotowego

nabycia.

2.

Jeżeli z przepisów ust. 1 wynika, że wprowadzenie na terytorium kraju mogło nastąpić

w różnych terminach, za dzień wprowadzenia na terytorium kraju uważa się dzień najwcześniejszy.

3.

Ciężar udowodnienia, że wprowadzenie na terytorium kraju nie nastąpiło albo nastąpiło

w innym dniu niż określony w ust. 1, spoczywa na wprowadzającym pojazd.

1.

Zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji mogą prowadzić wyłącznie przedsiębiorcy

prowadzący punkty zbierania pojazdów i przedsiębiorcy prowadzący stacje demontażu.

2.

Demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach

demontażu.

Podmiot zajmujący się naprawą pojazdów gospodaruje częściami będącymi odpadami, usuniętymi

w trakcie naprawy samochodów osobowych w rozumieniu art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zwanych dalej „samochodami osobowymi”, lub przekazuje te części uprawnionemu posiadaczowi

odpadów, w tym prowadzącemu stację demontażu, na zasadach określonych w art. 27 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 21 oraz z 2017 r. poz. 2422).

1.

Przedsiębiorca będący producentem pojazdów jest obowiązany do

1)

ograniczania stosowania substancji niebezpiecznych w pojazdach w celu zapobiegania

emisji tych substancji do środowiska i ułatwienia recyklingu pojazdów wycofanych z

eksploatacji;

2)

uwzględniania wymogów demontażu i ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części

pojazdów oraz odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji;

3)

stosowania materiałów pochodzących z recyklingu do produkcji pojazdów.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio do producentów przedmiotów wyposażenia

i części pojazdów.

1.

Materiały, przedmioty wyposażenia i części pojazdów nie mogą zawierać ołowiu, rtęci,

kadmu i sześciowartościowego chromu.

2.

Materiały, przedmioty wyposażenia i części pojazdów mogą zawierać metale, o których

mowa w ust. 1, jeżeli jest to konieczne do uzyskania wymaganej charakterystyki technicznej

tych przedmiotów i części.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

transportu, określi, w drodze rozporządzenia, listę materiałów, przedmiotów wyposażenia

i części pojazdów, o których mowa w ust. 2, kierując się koniecznością ograniczania

negatywnego oddziaływania na środowisko.

4.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 3, może również zostać określona dopuszczalna

zawartość ołowiu, rtęci, kadmu lub sześciowartościowego chromu w materiałach, przedmiotach

wyposażenia i częściach pojazdów.

1.

Wprowadzający pojazd jest obowiązany do zapewnienia oznaczania przedmiotów wyposażenia

i części pojazdów z

1)

elastomerów o wadze powyżej 200 g;

2)

pozostałych tworzyw sztucznych o wadze powyżej 100 g.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się także do producentów i dokonujących wewnątrzwspólnotowego

nabycia lub importu przedmiotów wyposażenia i części pojazdów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, kierując się potrzebą identyfikacji materiału,

z którego są wykonywane przedmioty wyposażenia i części pojazdów, określi, w drodze

rozporządzenia, sposób oznaczania oraz rodzaje oznaczeń przedmiotów wyposażenia i

części pojazdów.

1.

Wprowadzający pojazd jest obowiązany do opracowania informacji dotyczącej sposobu

demontażu nowego typu pojazdu w ciągu 6 miesięcy od wprowadzenia go na terytorium

kraju.

2.

Informacja, o której mowa w ust. 1, powinna zawierać w szczególności

1)

określenie rodzajów przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, które mogą być przeznaczone

do ponownego użycia,

2)

wskazanie umiejscowienia elementów i substancji niebezpiecznych użytych w pojeździe

- w zakresie potrzebnym przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu do spełnienia

przez niego obowiązków wynikających z przepisów ustawy.

3.

Wprowadzający pojazd jest obowiązany do nieodpłatnego przekazania przedsiębiorcy prowadzącemu

stację demontażu informacji, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia

przez tego przedsiębiorcę wniosku o udzielenie informacji.

4.

Producenci oraz dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu przedmiotów wyposażenia

i części pojazdów są obowiązani do nieodpłatnego udostępnienia wprowadzającemu pojazd

oraz przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu informacji dotyczącej sposobu demontażu,

magazynowania i testowania przedmiotów wyposażenia i części pojazdów, które mogą być

przeznaczone do ponownego użycia, w terminie 30 dni od dnia złożenia przez wprowadzającego

pojazd lub przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu wniosku o udzielenie informacji.

Przepisy art. 6-9 dotyczą wprowadzających pojazdy wydających kartę pojazdu, o której

mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

1.

Wprowadzający pojazd jest obowiązany zapewnić sieć zbierania pojazdów, zwaną dalej

„siecią”, obejmującą terytorium kraju w taki sposób, aby w każdym województwie były

prowadzone co najmniej trzy stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów, w tym

co najmniej jedna stacja demontażu, położone w różnych miejscowościach, zapewniające

właścicielowi pojazdu możliwość oddania pojazdu wycofanego z eksploatacji.

2.

Wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1000 pojazdów

w ciągu roku kalendarzowego, jest obowiązany zapewnić sieć obejmującą co najmniej

trzy stacje demontażu lub punkty zbierania pojazdów, w tym co najmniej jedną stację

demontażu, położone w różnych miejscowościach na terytorium kraju.

3.

Wprowadzający pojazd zapewnia sieć wyłącznie przez własne stacje demontażu i punkty

zbierania pojazdów lub na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu.

1.

Wprowadzający pojazd zapewniający sieć na podstawie umów z przedsiębiorcami prowadzącymi

stacje demontażu jest obowiązany do ich zawarcia w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

2.

Umowy, o których mowa w ust. 1, określają w szczególności warunki

1)

przyjmowania pojazdów wycofanych z eksploatacji przez stację demontażu;

2)

finansowania przez wprowadzającego pojazd kosztów gospodarowania odpadami pochodzącymi

z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w szczególności z pojazdów wycofanych z eksploatacji

nieposiadających wartości rynkowej lub o wartości rynkowej ujemnej, w sposób zapewniający

osiągnięcie poziomów odzysku i recyklingu, uwzględniając liczbę pojazdów wprowadzonych

na terytorium kraju przez danego wprowadzającego pojazd.

(uchylony)

Wprowadzający pojazd podlega wpisowi do rejestru, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

1.

Wprowadzający pojazd, który nie zapewnił sieci w roku kalendarzowym, jest obowiązany

bez wezwania do obliczenia i uiszczenia opłaty za brak sieci.

2.

Wprowadzający pojazd jest zwolniony z opłaty za brak sieci, jeżeli nie zapewnił sieci

przez okres nie dłuższy niż 21 dni w ciągu roku kalendarzowego.

3.

Wysokość opłaty za brak sieci oblicza się według wzorów określonych w załączniku do

ustawy.

4.

Maksymalna wysokość opłaty stałej za brak sieci wynosi 20 000 zł.

5.

Maksymalna stawka opłaty za brak sieci wynosi 20 zł za brak jednej stacji demontażu

lub jednego punktu zbierania pojazdów w ciągu roku kalendarzowego za każdy pojazd

wprowadzony na terytorium kraju w ciągu tego roku.

6.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty

stałej za brak sieci oraz stawkę opłaty za brak sieci, uwzględniając koszty recyklingu

pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz kierując się koniecznością zapewnienia, aby

opłata za brak sieci była środkiem ekonomicznym zachęcającym do budowy sieci przez

wprowadzającego pojazd.

Wprowadzający pojazd sporządza roczne sprawozdanie zawierające informacje, o których

mowa w art. 73 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i trybie określonych w tej ustawie.

1.

Obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego.

2.

Opłata za brak sieci jest wpłacana na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony

Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego

opłata dotyczy.

1.

W przypadku stwierdzenia, że wprowadzający pojazd, mimo ciążącego na nim obowiązku,

nie uiścił opłaty za brak sieci albo uiścił opłatę w wysokości niższej od należnej,

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania

z tytułu opłaty za brak sieci.

2.

W przypadku niewykonania decyzji, o której mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia,

w którym decyzja stała się ostateczna, Główny Inspektor Ochrony Środowiska ustala,

w drodze decyzji, dodatkową opłatę za brak sieci w wysokości odpowiadającej 20% kwoty

nieuiszczonej opłaty za brak sieci.

3.

Do należności z tytułu opłat za brak sieci stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony

Środowiska.

(uchylony)

1.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza nadpłatę lub określa wysokość nadpłaty

z tytułu opłaty za brak sieci.

2.

Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przekazuje równowartość kwoty

nadpłaty, o której mowa w ust. 1, na dochody budżetu państwa, w terminie 7 dni od

dnia otrzymania oświadczenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wskazującego

1)

dzień, z którym decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stwierdzająca nadpłatę

lub określająca wysokość nadpłaty stała się ostateczna;

2)

równowartość kwoty nadpłaty podlegającej przekazaniu;

3)

rachunek bieżący dochodów budżetowych ministra właściwego do spraw środowiska, na

który należy przekazać równowartość kwoty nadpłaty.

3.

Za dzień przekazania równowartości kwoty nadpłaty uważa się dzień obciążenia rachunku

bankowego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

4.

Przekazana równowartość kwoty nadpłaty zmniejsza wysokość zobowiązania określonego

w art. 401c ust. 9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2017 r. poz. 519, z późn. zm. i nie może przekroczyć stanu tego zobowiązania ustalonego na dzień przekazania równowartości

kwoty nadpłaty.

5.

Zwrotu kwoty nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci wraz z należnym oprocentowaniem

dokonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska ze środków rezerwy celowej na zobowiązania

wymagalne Skarbu Państwa.

Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji lub upoważniona przez niego osoba, przekazując

pojazd do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego

punkt zbierania pojazdów, jest obowiązany okazać

1)

dowód osobisty lub inny dokument potwierdzający tożsamość;

2)

dowód rejestracyjny pojazdu oraz kartę pojazdu, jeżeli była wydana, lub inny dokument

potwierdzający dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym;

3)

dokument potwierdzający własność w przypadku właściciela pojazdu innego niż wpisany

w dowodzie rejestracyjnym.

Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji jest obowiązany w terminie 30 dni od

dnia otrzymania zaświadczenia o demontażu pojazdu lub zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego

pojazdu złożyć wniosek o wyrejestrowanie pojazdu.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu powinien zapewniać bezpieczne dla środowiska

i zdrowia ludzi przetwarzanie pojazdów wycofanych z eksploatacji i powstających z

nich odpadów.

2.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przekazania zużytych

baterii samochodowych kwasowo-ołowiowych i zużytych akumulatorów samochodowych kwasowo-ołowiowych

zbierającemu zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania

zużytych baterii lub zużytych akumulatorów, który spełnia wymagania, o których mowa

w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1803) i w przepisach wydanych na podstawie art. 63 ust. 7 tej ustawy.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu podlega wpisowi do rejestru, o którym mowa

w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania dla stacji demontażu

oraz sposób demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, kierując się potrzebą zapewnienia

bezpiecznego dla środowiska i zdrowia ludzi demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia każdego pojazdu

wycofanego z eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu, o których

mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest także obowiązany do przyjęcia pojazdu

wycofanego z eksploatacji, dla którego brak jest dowodu rejestracyjnego lub który

nie posiada cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a także odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, jeżeli obowiązek

przekazania tych odpadów do stacji demontażu wynika z postanowienia albo decyzji wydanych

przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów

(Dz. U. z 2018 r. poz. 296).

3.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego z

eksploatacji nie pobiera opłaty od właściciela pojazdu.

4.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy przyjmowaniu pojazdu wycofanego z

eksploatacji może pobrać opłatę od właściciela pojazdu, jeżeli jest spełniony co najmniej

jeden z następujących warunków

1)

pojazd wycofany z eksploatacji nie jest zarejestrowany na terytorium państwa członkowskiego

Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego

Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2)

pojazd wycofany z eksploatacji

a)

jest niekompletny,

b)

zawiera odpady, które zostały do niego dodane.

5.

Za niekompletny pojazd uważa się pojazd, który nie zawiera co najmniej jednego istotnego

elementu określonego w przepisach wydanych na podstawie ust. 9.

6.

W przypadku przyjmowania niekompletnego pojazdu wycofanego z eksploatacji opłata,

o której mowa w ust. 4, nie może przekraczać 10 zł za każdy kilogram brakującej masy

pojazdu.

7

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie pobiera opłaty, o której mowa w ust.

4, przy przyjmowaniu niekompletnego pojazdu wycofanego z eksploatacji należącego do

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Straży Granicznej, organów Krajowej

Administracji Skarbowej, Służby Więziennej, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby

Ochrony Państwa, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz jednostek

ochrony przeciwpożarowej.

8.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu może odmówić przyjęcia pojazdu wycofanego

z eksploatacji, jeżeli właściciel pojazdu nie uiścił opłaty, o której mowa w ust.

4.

9.

Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, mając na uwadze wymogi ochrony środowiska, potrzebę zapewnienia kompletności

pojazdów w celu uzyskania odpowiednich poziomów odzysku i recyklingu oraz przeciwdziałanie

niewłaściwemu zagospodarowaniu odpadów, określi, w drodze rozporządzenia, listę istotnych

elementów pojazdu kompletnego.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do przyjęcia będących odpadami

części samochodów osobowych usuniętych w trakcie naprawy o ile nie spowoduje to przekroczenia

masy odpadów przewidywanych do przetworzenia i powstających w wyniku przetwarzania

w okresie roku, określonych w pozwoleniu zintegrowanym lub innej decyzji w zakresie

gospodarki odpadami wymaganych w związku z prowadzeniem stacji demontażu.

2.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu za przyjęcie będących odpadami części samochodów

osobowych usuniętych w trakcie naprawy może pobrać opłatę.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, przyjmując pojazd wycofany z eksploatacji,

który posiada wszystkie istotne elementy określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 23 ust. 9, jest obowiązany do

1)

unieważnienia dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablic

rejestracyjnych;

2)

wydania zaświadczenia o demontażu pojazdu.

1a.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, w zakresie tablic rejestracyjnych, nie dotyczy

pojazdów, o których mowa w art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Zaświadczenie o demontażu pojazdu powinno zawierać oświadczenie przedsiębiorcy prowadzącego

stację demontażu o unieważnieniu dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, jeżeli była

wydana, oraz tablic rejestracyjnych.

3.

Zaświadczenie o demontażu pojazdu jest sporządzane w trzech egzemplarzach, z których

pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi jest przekazywany przez przedsiębiorcę

prowadzącego stację demontażu w terminie 7 dni organowi rejestrującemu właściwemu

ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a trzeci pozostaje u przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu, z zastrzeżeniem ust. 5.

4.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który otrzymuje zaświadczenia o demontażu

pojazdu od przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, o którym mowa w art.

33 ust. 3, przekazuje jeden egzemplarz zaświadczenia organowi rejestrującemu właściwemu

ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, a drugi pozostawia u siebie.

5.

W przypadku pojazdu niezarejestrowanego na terytorium kraju, egzemplarz zaświadczenia

o demontażu pojazdu, przeznaczony dla organu rejestrującego właściwego ze względu

na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, jest przekazywany w terminie 7 dni Głównemu

Inspektorowi Ochrony Środowiska.

1.

W przypadku przyjmowania niekompletnego pojazdu przedsiębiorca prowadzący stację demontażu

jest obowiązany do wydania zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu. Przepisy

art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-5 stosuje się odpowiednio.

2.

(uchylony)

3.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu nie wydaje zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego

pojazdu, jeżeli nie jest możliwe ustalenie cech identyfikacyjnych pojazdu, o których

mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu prowadzi ewidencję zaświadczeń o demontażu

pojazdu oraz zaświadczeń o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wydanych przez niego

i przez przedsiębiorców prowadzących punkty zbierania pojazdów, z którymi zawarł umowę.

Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób unieważniania dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu oraz tablic rejestracyjnych,

2)

wzór zaświadczenia o demontażu pojazdu,

3)

wzór zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu,

4)

sposób przechowywania zaświadczeń, o których mowa w pkt 2 i 3,

5)

sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w art. 26

- kierując się potrzebami identyfikacji pojazdu, zapobiegania nieuprawnionemu używaniu

dokumentów pojazdów wycofanych z eksploatacji, zapewnienia wiarygodności zaświadczeń

dla wyrejestrowania pojazdu oraz ujednolicenia treści zaświadczeń, a także potwierdzenia

masy pojazdu wycofanego z eksploatacji.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany osiągać poziom odzysku

i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w wysokości

odpowiednio 95% i 85% masy pojazdów przyjętych do jego stacji demontażu rocznie.

2.

(uchylony)

2a.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do niektórych pojazdów specjalnych, o których mowa

w przepisach wydanych na podstawie art. 70zm ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

3.

Przy obliczaniu poziomów recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji

do recyklingu zalicza się procesy oznaczone jako R2-R9 w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz wymontowanie przedmiotów wyposażenia i części pojazdów przeznaczonych do ponownego

użycia.

4.

Przy obliczaniu poziomów odzysku odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji

do odzysku zalicza się procesy uwzględnione przy obliczaniu poziomu recyklingu oraz

procesy oznaczone jako R1 w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

5.

Przy obliczaniu poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmioty

wyposażenia i części pojazdów przeznaczone do ponownego użycia zalicza się do odzysku

i recyklingu.

5a.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu przy obliczaniu poziomów odzysku i recyklingu,

o których mowa w ust. 1, może uwzględnić masę odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych

z eksploatacji poddanych odzyskowi lub recyklingowi do końca lutego następnego roku

w przypadku, gdy pochodzą z pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjętych do stacji

demontażu pojazdów w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia danego roku.

6.

Ilość odpadów poddanych odzyskowi lub recyklingowi ustala się na podstawie ewidencji

odpadów prowadzonej przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu.

7.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, kierując się potrzebą ujednolicenia metodyki obliczania poziomów odzysku

i recyklingu oraz uwzględniając zakres niezbędnych danych, określi, w drodze rozporządzenia

1)

frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie zalicza się

do recyklingu;

2)

frakcje materiałowe pochodzące ze strzępiarki, których zagospodarowanie zalicza się

do innych procesów odzysku niż recykling;

3)

(uchylony)

4)

sposób obliczania poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, który w roku kalendarzowym nie wykonał

obowiązku, o którym mowa w art. 28 ust. 1, jest obowiązany do obliczenia i uiszczenia

bez wezwania opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, obliczanej odrębnie w przypadku

nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu.

2.

Opłatę za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących

z pojazdów wycofanych z eksploatacji oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i brakującej

masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji.

3.

Stawka opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących

z pojazdów wycofanych z eksploatacji wynosi

1)

0,05 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego

poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji,

w przypadku gdy do osiągnięcia wymaganego poziomu brakuje nie więcej niż 5%;

2)

0,1 zł za każdy kilogram brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego

poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji,

w przypadku gdy do osiągnięcia wymaganego poziomu brakuje więcej niż 5%.

4.

W przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów pochodzących

z pojazdów wycofanych z eksploatacji przez co najmniej dwa kolejne lata, stawka opłaty

za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów

wycofanych z eksploatacji do obliczenia opłaty należnej za drugi i każdy kolejny rok

nieosiągnięcia wymaganego poziomu stanowi dwukrotność stawki określonej zgodnie z

ust. 3.

5.

Opłata za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących

z pojazdów wycofanych z eksploatacji jest uiszczana na odrębny rachunek bankowy urzędu

marszałkowskiego, w terminie do dnia 15 marca roku następującego po roku, którego

opłata dotyczy.

6.

W przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca prowadzący stację demontażu, mimo ciążącego

na nim obowiązku, nie uiścił opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i

recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji albo uiścił opłatę

w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa

wysokość tej opłaty.

7.

Do należności z tytułu opłaty za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu

odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

(uchylony)

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany do sporządzenia rocznego

sprawozdania zawierającego informacje, o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

1.

Przedsiębiorca prowadzący stację demontażu jest obowiązany w terminie 14 dni złożyć

marszałkowi województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska właściwemu

miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie gospodarki

odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu zawiadomienie o zakończeniu

działalności w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji lub o rozwiązaniu

lub wygaśnięciu umowy z przedsiębiorcą prowadzącym punkt zbierania pojazdów.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko i adres przedsiębiorcy;

2)

datę zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy;

3)

w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy - nazwę, siedzibę i adres albo imię,

nazwisko i adres przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów.

3.

Minister właściwy do spraw środowiska określi wzór zawiadomienia, o którym mowa w

ust. 1, w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

1.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany zapewnić bezpieczne

dla środowiska i zdrowia ludzi zbieranie pojazdów wycofanych z eksploatacji.

2.

Do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów przedsiębiorca prowadzący punkt

zbierania pojazdów jest obowiązany dołączyć kopię zawartej z przedsiębiorcą prowadzącym

stację demontażu umowy dotyczącej przyjmowania pojazdów zebranych w punkcie zbierania

pojazdów.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia bezpiecznego dla środowiska i zdrowia

ludzi zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz uwzględniając wydawanie zaświadczeń

o demontażu pojazdu, określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania dla punktów

zbierania pojazdów.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów podlega wpisowi do rejestru, o

którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

1.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany do przyjęcia każdego

pojazdu wycofanego z eksploatacji, który posiada cechy identyfikacyjne pojazdu, o

których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów stosuje się odpowiednio przepisy

art. 23-25, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów sporządza zaświadczenie o demontażu

pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, w czterech egzemplarzach,

z których pierwszy otrzymuje właściciel pojazdu, drugi i trzeci są przekazywane w

terminie 7 dni do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, w którego imieniu

zaświadczenie zostało wydane, a czwarty pozostaje u przedsiębiorcy prowadzącego punkt

zbierania pojazdów.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów może wydawać zaświadczenia o demontażu

pojazdu oraz zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, wyłącznie w imieniu

przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki

1)

zawarł umowę z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu, jeżeli nie jest to ten

sam przedsiębiorca;

2)

przekazuje przyjęte pojazdy wycofane z eksploatacji do stacji demontażu.

1.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany, najpóźniej do

dnia 10 stycznia, przekazać wszystkie zebrane w roku poprzednim pojazdy wycofane z

eksploatacji do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu, z którym zawarł umowę,

jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca.

2.

Do transportu pojazdów wycofanych z eksploatacji do stacji demontażu lub punktu zbierania

pojazdów nie stosuje się przepisów art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, chyba że ich stan stwarza zagrożenie dla środowiska.

1.

Przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany w terminie 14 dni

złożyć staroście właściwemu miejscowo do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów zawiadomienie

o zakończeniu działalności w zakresie zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji

lub o rozwiązaniu lub wygaśnięciu umowy z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu.

2.

Zawiadomienie, o którym mowa w ust. 1, powinno zawierać

1)

nazwę, siedzibę i adres albo imię, nazwisko i adres przedsiębiorcy;

2)

datę zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy;

3)

w przypadku rozwiązania lub wygaśnięcia umowy - nazwę, siedzibę i adres albo imię,

nazwisko i adres przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu.

3.

Zezwolenie na zbieranie odpadów wydane przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania

pojazdów wygasa z dniem zakończenia działalności lub rozwiązania lub wygaśnięcia umowy

z przedsiębiorcą prowadzącym stację demontażu.

1.

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany zapewnić bezpieczne dla środowiska

i zdrowia ludzi rozdrabnianie odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji.

1a

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę podlega wpisowi do rejestru, o którym mowa w

ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

środowiska, kierując się potrzebą zapewnienia bezpiecznego dla środowiska sposobu

rozdziału odpadów powstałych w trakcie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji

oraz właściwego gospodarowania tymi odpadami, określi, w drodze rozporządzenia, minimalne

wymagania dla strzępiarek oraz metody rozdziału odpadów na frakcje materiałowe obejmujące

frakcje metali żelaznych i nieżelaznych, tworzyw sztucznych, szkła i pozostałości.

1.

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę jest obowiązany wykonać raz na 5 lat próbę strzępienia

odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji w celu określenia zawartości

uzyskiwanych frakcji materiałowych.

1a.

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę wykonuje po raz pierwszy próbę strzępienia odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia

działalności w tym zakresie.

1b.

W przypadku dokonania zmian konstrukcyjnych lub technologicznych strzępiarki, skutkujących

zmianą składu materiałowego rozdrobnionych odpadów, przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę

jest obowiązany do przeprowadzenia próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów

wycofanych z eksploatacji w terminie 30 dni od dnia dokonania tych zmian.

2.

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazuje przedsiębiorcom prowadzącym stacje

demontażu, od których przyjmuje odpady do strzępienia, informację dotyczącą zawartości

uzyskiwanych frakcji materiałowych określonej w wyniku przeprowadzenia próby strzępienia

odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w ciągu miesiąca od jej

przeprowadzenia.

3.

Przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę sporządza roczne sprawozdanie zawierające informacje,

o których mowa w art. 75 ust. 2 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki, określi, w drodze rozporządzenia, odpady, które podlegają próbie strzępienia

odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, oraz sposób jej wykonania,

kierując się potrzebą ustalenia średniej zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych.

(uchylony)

1.

Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska wydaje zezwolenie na zbieranie

odpadów przedsiębiorcy prowadzącemu punkt zbierania pojazdów po

1)

zaopiniowaniu przez

a)

marszałka województwa,

b)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska, o ile nie jest to ten sam organ

- właściwych miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie

gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu przedsiębiorcy

prowadzącemu stację demontażu, z którym przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania

pojazdów zawarł umowę;

2)

sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska spełnienia minimalnych

wymagań dla punktów zbierania pojazdów określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 32 ust. 3.

2.

W zezwoleniu, o którym mowa w ust. 1, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska

określa przedsiębiorcę lub przedsiębiorców prowadzących stację demontażu, którym przedsiębiorca

prowadzący punkt zbierania pojazdów jest obowiązany przekazywać zebrane pojazdy wycofane

z eksploatacji.

3.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów poświadcza nieprawdę w zaświadczeniu

o demontażu pojazdu lub zaświadczeniu o przyjęciu niekompletnego pojazdu, starosta

albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa zezwolenie, o którym mowa w ust.

1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

4.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący punkt zbierania pojazdów narusza przepisy ustawy,

starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do niezwłocznego zaniechania

naruszeń.

5.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza przepisy

ustawy, starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa zezwolenie, o którym

mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

6.

Cofnięcie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powoduje wstrzymanie działalności objętej

tym zezwoleniem.

7.

Starosta albo regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje marszałkowi województwa

lub regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska, o ile nie jest to ten sam organ,

właściwym miejscowo do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie

gospodarki odpadami, oraz marszałkowi województwa lub regionalnemu dyrektorowi ochrony

środowiska właściwym ze względu na adres punktu zbierania pojazdów kopie zezwolenia,

o którym mowa w ust. 1, oraz decyzji, o których mowa w ust. 3 i 5.

1.

Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie

gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem stacji demontażu jest marszałek

województwa; w przypadku gdy stacja demontażu położona jest na terenie zamkniętym,

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2101), organem właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

2.

Pozwolenie na wytwarzanie odpadów może być wydane po uzyskaniu wymaganego pozwolenia

na użytkowanie obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, z wyłączeniem nowo zbudowanych lub przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów

obiektów lub instalacji, do których ma zastosowanie art. 76 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz po sprawdzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska funkcjonowania

instalacji i urządzeń służących do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

3.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu wydaje zaświadczenie o demontażu

pojazdu lub zaświadczenie o przyjęciu niekompletnego pojazdu, bez przyjęcia pojazdu

wycofanego z eksploatacji, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska

cofa pozwolenie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

4.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący stację demontażu narusza przepisy ustawy, marszałek

województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do zaniechania naruszeń

w oznaczonym terminie.

5.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, mimo wezwania nadal narusza przepisy

ustawy w zakresie prawidłowej eksploatacji stacji demontażu, marszałek województwa

lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenia lub decyzje, o których

mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

6.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 4, narusza przepisy ustawy inne niż określone

w ust. 5, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska może cofnąć

pozwolenia lub decyzje, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji bez odszkodowania.

7.

Regionalny dyrektor ochrony środowiska przekazuje marszałkowi województwa właściwemu

ze względu na miejsce prowadzenia stacji demontażu informacje niezbędne do prowadzenia

wykazu, o którym mowa w art. 42 ust. 1.

1.

Organem właściwym do wydania pozwolenia zintegrowanego lub innej decyzji w zakresie

gospodarki odpadami wymaganej w związku z prowadzeniem strzępiarki jest marszałek

województwa; w przypadku gdy strzępiarka położona jest na terenie zamkniętym organem

właściwym jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

1a.

Pozwolenie lub decyzja, o których mowa w ust. 1, są wydawane po sprawdzeniu przez

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska spełnienia minimalnych wymagań dla strzępiarek,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2.

2.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę przekazał informację dotyczącą zawartości

uzyskiwanych frakcji materiałowych, niezgodną ze stanem rzeczywistym, marszałek województwa

albo regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenie lub decyzję, o których

mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

3.

Jeżeli przedsiębiorca prowadzący strzępiarkę narusza przepisy ustawy, marszałek województwa

lub regionalny dyrektor ochrony środowiska wzywa go do zaniechania naruszeń w oznaczonym

terminie.

4.

Jeżeli przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 3, mimo wezwania nadal narusza przepisy

ustawy, marszałek województwa lub regionalny dyrektor ochrony środowiska cofa pozwolenia

lub decyzje, o których mowa w ust. 1, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

1.

Marszałek województwa zamieszcza na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej

urzędu marszałkowskiego wykaz przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu oraz punkty

zbierania pojazdów, wpisanych do rejestru, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

2.

Wykaz, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące informacje

1)

firmę przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub punkt zbierania pojazdów oraz

oznaczenie jego siedziby i adres;

2)

adresy stacji demontażu lub punktów zbierania pojazdów.

(uchylony)

1.

Marszałek województwa prowadzi odrębny rachunek bankowy w celu gromadzenia i przekazywania

wpływów z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji.

2.

Wpływy z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji powiększone o dochody z oprocentowania

rachunku bankowego i pomniejszone o dochód budżetu samorządu województwa, o którym

mowa w ust. 3, marszałek województwa przekazuje, w terminie 30 dni po upływie każdego

kwartału, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki

Wodnej.

3.

Wpływy z tytułu opłat za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów

pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji powiększone o dochody z oprocentowania

rachunku bankowego w wysokości 5% stanowią dochód budżetu samorządu województwa.

Kto wbrew przepisom art. 7 wprowadza do obrotu materiały, przedmioty wyposażenia lub

części pojazdów zawierające ołów, rtęć, kadm lub sześciowartościowy chrom, podlega

karze grzywny.

Kto wbrew przepisom art. 8 nie zapewnia oznaczania przedmiotów wyposażenia lub części

pojazdów, podlega karze grzywny.

Kto wbrew przepisom art. 9

1)

nie przekazuje przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu informacji dotyczących

sposobu demontażu nowego typu pojazdu,

2)

nie udostępnia wprowadzającemu pojazd lub przedsiębiorcy prowadzącemu stację demontażu

informacji dotyczących sposobu demontażu, magazynowania lub testowania przedmiotów

wyposażenia lub części pojazdu, które mogą być przeznaczone do ponownego użycia

- podlega karze grzywny.

(uchylony)

Kto wbrew przepisowi art. 18 nie przekazuje pojazdu wycofanego z eksploatacji do przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów,

podlega karze grzywny.

Kto, wbrew przepisowi art. 21 ust. 2, nie przekazuje zużytych baterii samochodowych

kwasowo-ołowiowych i zużytych akumulatorów samochodowych kwasowo-ołowiowych zbierającemu

zużyte baterie lub zużyte akumulatory lub prowadzącemu zakład przetwarzania zużytych

baterii lub zużytych akumulatorów, podlega karze grzywny.

1.

Kto wbrew przepisom art. 23 nie przyjmuje pojazdu wycofanego z eksploatacji do stacji

demontażu, podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom art. 33 nie przyjmuje pojazdu wycofanego

z eksploatacji do punktu zbierania pojazdów.

(uchylony)

1.

Kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 24 lub art. 33, nie wydaje właścicielowi

pojazdu zaświadczenia o demontażu pojazdu lub nie przekazuje tego zaświadczenia organowi

rejestrującemu właściwemu ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, podlega

karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto, będąc do tego obowiązany na podstawie art. 25 lub art.

33, nie wydaje właścicielowi pojazdu zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu

lub nie przekazuje tego zaświadczenia organowi rejestrującemu właściwemu ze względu

na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu.

(uchylony)

Kto wbrew przepisowi art. 35 ust. 1 nie przekazuje najpóźniej do dnia 10 stycznia

wszystkich zebranych w roku poprzednim pojazdów wycofanych z eksploatacji do przedsiębiorcy

prowadzącego stację demontażu, z którym zawarł umowę, jeżeli nie jest to ten sam przedsiębiorca,

podlega karze grzywny.

1.

Kto wbrew przepisom art. 38

1)

ust. 1, nie wykonuje raz na 5 lat próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów

wycofanych z eksploatacji w celu określenia zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych,

2)

ust. 1a, nie wykonuje po raz pierwszy próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów

wycofanych z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia działalności w tym

zakresie,

3)

ust. 1b, nie przeprowadza próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych

z eksploatacji, w terminie 30 dni od dnia dokonania zmian konstrukcyjnych lub technologicznych

strzępiarki, skutkujących zmianą składu materiałowego rozdrobnionych odpadów

- podlega karze grzywny.

2.

Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom art. 38 ust. 2 nie przekazuje przedsiębiorcom

prowadzącym stacje demontażu, od których przyjmuje odpady do strzępienia, informacji

dotyczącej zawartości uzyskiwanych frakcji materiałowych w wyniku przeprowadzenia

próby strzępienia odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji, w ciągu

miesiąca od jej przeprowadzenia.

1.

Orzekanie w sprawach, o których mowa w art. 44-46, art. 48-49, art. 51, art. 52a i

art. 52b następuje na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm..

2.

Za wykroczenia, o których mowa w art. 44-46, art. 48-49, art. 51, art. 52a i art.

52b, odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego

organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi osoby

fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, w zakresie wprowadzania

do obrotu pojazdów wycofanych z eksploatacji, materiałów, przedmiotów wyposażenia,

części takich pojazdów lub gospodarowania takimi pojazdami lub pochodzącymi z nich

odpadami.

1.

Kto poza stacją demontażu dokonuje

1)

usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych,

w tym płynów,

2)

wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części

nadających się do ponownego użycia,

3)

wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku

lub recyklingu

- podlega karze pieniężnej od 10 000 do 300 000 zł.

2.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska.

3.

Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, wnosi się na wyodrębniony rachunek bankowy

wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

4.

Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, należy uwzględnić

stopień szkodliwości czynu, w szczególności zakres naruszeń, ilość odpadów, rodzaj

stwarzanego zagrożenia dla środowiska oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów

o odpadach.

5.

W sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio

przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi

ochrony środowiska.

(pominięte)

W okresie do dnia 31 grudnia 2014 r. poziomy odzysku i recyklingu, o których mowa

w art. 28 ust. 1, wynoszą odpowiednio 85% i 80%.

(pominięty)

Przepisy art. 7 ust. 1 stosuje się do materiałów, przedmiotów wyposażenia i części

pojazdów wprowadzonych do obrotu po dniu wejścia w życie ustawy, przeznaczonych do

stosowania w pojazdach wyprodukowanych po dniu 1 lipca 2003 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia

1)

art. 7, art. 8, art. 44, art. 45, art. 57 pkt 2 i art. 62 wchodzą w życie po upływie

6 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 11-17, art. 28, art. 47, art. 55, art. 56, art. 57 pkt 3, art. 58 pkt 1 i 3 w

zakresie dotyczącym art. 401 ust. 11 i 12 i art. 415 ust. 5a i 5b, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, i art. 60 wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.;

3)

art. 23 ust. 3 w stosunku do pojazdów wprowadzonych na terytorium kraju przed dniem

1 lipca 2002 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r.;

4)

art. 58 pkt 1 w zakresie dotyczącym art. 401 ust. 1-10 i 13-16, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a

a)

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.