Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie centrum urazowego dla dzieci

Rozporządzenie określa

1)

szczegółowe wymagania organizacyjne centrum urazowego dla dzieci, w zakresie minimalnego

wyposażenia diagnostycznego oraz technicznego;

2)

minimalne zasoby kadrowe zespołu urazowego dziecięcego;

3)

kryteria kwalifikacji osoby do ukończenia 18. roku życia będącej w stanie nagłego

zagrożenia zdrowotnego do leczenia w centrum urazowym dla dzieci;

4)

sposób postępowania z pacjentem urazowym dziecięcym.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Centrum urazowe dla dzieci, zwane dalej „centrum”, zapewnia dostęp do sprzętu i aparatury

medycznej, umożliwiających całodobowe i niezwłoczne wykonywanie badań diagnostycznych,

bez konieczności przewożenia pacjenta urazowego dziecięcego specjalistycznymi środkami

transportu sanitarnego

1)

RTG;

2)

USG, USG - Doppler;

3)

echokardiografii;

4)

tomografii komputerowej (spiralnej, wielorzędowej);

5)

(uchylony);

6)

diagnostyki laboratoryjnej, w tym mikrobiologicznej;

7)

rezonansu magnetycznego.

2.

Centrum posiada sprzęt i aparaturę medyczną niezbędne do wykonywania przyłóżkowej

i całodobowej endoskopii diagnostycznej i zabiegowej

1)

gastroskop;

2)

kolonoskop;

3)

bronchoskop;

4)

cystoskop.

Centrum dysponuje środkami technicznymi i organizacyjnymi zapewniającymi

1)

łączność telefoniczną realizowaną co najmniej przez jednego operatora telefonii stacjonarnej

i jednego operatora telefonii mobilnej z

a)

lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego,

b)

dyspozytorami medycznymi,

c)

innymi podmiotami leczniczymi, w tym regionalnymi centrami krwiodawstwa i krwiolecznictwa;

2)

łączność radiową z

a)

lekarzem koordynatorem ratownictwa medycznego,

b)

dyspozytorami medycznymi,

c)

zespołami ratownictwa medycznego, w tym lotniczymi zespołami ratownictwa medycznego;

3)

bezprzewodowe przywoływanie osób, w szczególności członków zespołu urazowego dziecięcego;

4)

dokonywanie bieżących konsultacji za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub

systemów łączności między oddziałami szpitala, w którym znajduje się centrum, oraz

z innymi podmiotami leczniczymi w sposób gwarantujący zachowanie poufności oraz integralności

danych pacjenta, którego konsultacja dotyczy. W przypadku konieczności przesyłania

danych identyfikujących pacjenta zachowanie poufności należy zapewnić poprzez system

kodowania tych danych uniemożliwiający identyfikację danych osobowych bez znajomości

tego kodu. Analogiczna ochrona może być też zapewniona poprzez anonimizację danych

osobowych.

1.

W skład zespołu urazowego dziecięcego wchodzą co najmniej

1)

lekarz szpitalnego oddziału ratunkowego będący lekarzem systemu;

2)

lekarze posiadający tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w dziedzinie medycyny

mającej zastosowanie w leczeniu pacjenta urazowego dziecięcego, w szczególności chirurgii

dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu oraz neurochirurgii;

3)

lekarz posiadający tytuł specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii

lub lekarz posiadający specjalizację II stopnia w dziedzinie anestezjologii lub anestezjologii

i reanimacji, lub anestezjologii i intensywnej terapii.

2.

Pracami zespołu urazowego dziecięcego kieruje kierownik zespołu.

3.

Kierownik podmiotu leczniczego, w którym znajduje się centrum

1)

określa skład zespołu urazowego dziecięcego spośród lekarzy posiadających kwalifikacje,

o których mowa w ust. 1;

2)

wyznacza kierownika zespołu urazowego dziecięcego spośród lekarzy, o których mowa

w ust. 1 pkt 1 lub 2;

3)

zapewnia udział lekarza posiadającego tytuł specjalisty w dziedzinie chirurgii naczyniowej

lub lekarza posiadającego specjalizację II stopnia w dziedzinie chirurgii naczyniowej

w składzie zespołu urazowego w czasie nie dłuższym niż 1 godzina od chwili stwierdzenia

okoliczności uzasadniających taką obecność.

4.

W razie potrzeby, w zależności od rodzaju obrażeń występujących u pacjenta urazowego

dziecięcego, w skład zespołu urazowego dziecięcego wchodzą lekarz lub lekarze posiadający

tytuł specjalisty lub specjalizację II stopnia w innych dziedzinach medycyny niż wymienione

w ust. 1 i ust. 3 pkt 3; decyzję w tym zakresie podejmuje kierownik zespołu urazowego

dziecięcego.

1.

Osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego kwalifikuje

się do leczenia w centrum w przypadku, gdy spełnia warunki określone w art. 3 pkt 12a ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym, a ponadto następujące kryteria

1)

występujące co najmniej jedno spośród następujących obrażeń anatomicznych

a)

penetrująca rana głowy lub tułowia lub uraz tępy z objawami uszkodzenia narządów wewnętrznych

głowy, klatki piersiowej lub brzucha,

b)

amputacja kończyny powyżej nadgarstka lub stawu skokowego,

c)

rozległe zmiażdżenia kończyny,

d)

uszkodzenie rdzenia kręgowego,

e)

niestabilna klatka piersiowa,

f)

złamanie kończyny z uszkodzeniem naczyń lub nerwów,

g)

złamanie co najmniej dwóch proksymalnych kości długich kończyn lub miednicy;

2)

towarzyszące co najmniej dwa spośród następujących zaburzeń parametrów fizjologicznych

określonych w załączniku do rozporządzenia

a)

spadek ciśnienia skurczowego krwi poniżej wartości wskazanej w tabeli nr 1 tego załącznika,

b)

odchylenie częstości akcji serca poza zakres wskazany w tabeli nr 2 tego załącznika,

c)

odchylenie liczby oddechów poza zakres wskazany w tabeli nr 3 tego załącznika,

d)

stan świadomości oceniony według kryteriów Skali Śpiączki Glasgow (GCS) lub Dziecięcej

Skali Śpiączki (CCS) w odniesieniu do dzieci do 3. roku życia na nie więcej niż 13

punktów,

e)

saturacja krwi tętniczej nie więcej niż 90%.

2.

Osobę do ukończenia 18. roku życia w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego kwalifikuje

się do leczenia w centrum również w przypadku

1)

wystąpienia urazu wielonarządowego lub śmierci innej osoby w tym samym zdarzeniu,

2)

wypadnięcia z pojazdu mechanicznego, przygniecenia lub upadku z wysokości powyżej

3 metrów,

3)

gdy czas wydobywania tej osoby z pojazdu, zawaliska lub gruzowiska wynosi powyżej

20 minut

- pomimo braku widocznych obrażeń anatomicznych oraz istotnych zaburzeń parametrów

fizjologicznych obecnych u tej osoby, stwierdzonych na miejscu zdarzenia.

1.

Kierownik zespołu ratownictwa medycznego albo wyznaczony przez tego kierownika członek

zespołu ratownictwa medycznego zgłasza dyspozytorowi medycznemu stwierdzenie wystąpienia

kryteriów, o których mowa w § 5, i pozostaje w kontakcie z lekarzem szpitalnego oddziału

ratunkowego szpitala, w którym znajduje się centrum, wskazanego przez dyspozytora

medycznego, do czasu przyjęcia pacjenta urazowego dziecięcego do tego oddziału.

2.

Przepisu ust. 1 w zakresie obowiązku pozostawania w kontakcie z lekarzem szpitalnego

oddziału ratunkowego szpitala, w którym znajduje się centrum, wskazanego przez dyspozytora

medycznego nie stosuje się do lotniczego zespołu ratownictwa medycznego.

3.

Kierownik podmiotu leczniczego, w którym brak centrum, albo lekarz przez niego wyznaczony,

w przypadku stwierdzenia wystąpienia kryteriów, o których mowa w § 5, pozostaje w

kontakcie z lekarzem szpitalnego oddziału ratunkowego szpitala, w którym znajduje

się centrum, najbliższego pod względem czasu dotarcia.

1.

W szpitalnym oddziale ratunkowym zlokalizowanym w szpitalu, w którym znajduje się

centrum, przeprowadza się wstępną diagnostykę pacjenta urazowego dziecięcego oraz

jego leczenie w zakresie niezbędnym dla stabilizacji funkcji życiowych.

2.

Decyzję w sprawie kolejności udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentowi urazowemu

dziecięcemu w przypadku rozbieżności pomiędzy członkami zespołu urazowego dziecięcego

podejmuje kierownik tego zespołu.

3.

Dalsza diagnostyka i wielospecjalistyczne leczenie pacjenta urazowego dziecięcego

w centrum odbywa się w specjalistycznym oddziale zabiegowym wskazanym przez kierownika

zespołu urazowego dziecięcego.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2016 r.