Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

Ustawa określa zasady, warunki i tryb udzielania cudzoziemcom ochrony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej oraz organy właściwe w tych sprawach.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

areszt dla cudzoziemców - areszt dla cudzoziemców w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2206);

2)

(uchylony)

3)

(uchylony)

4)

cudzoziemiec - cudzoziemca w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

4a)

dane biometryczne - wizerunek twarzy i odciski linii papilarnych pobrane w celu umieszczenia

w dokumentach podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej w formie elektronicznej;

5)

dokument podróży - dokument uznany przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej,

uprawniający do przekroczenia granicy, wydany przez organ państwa obcego, organ polski

lub organizację międzynarodową albo podmiot upoważniony przez organ państwa obcego

lub obcą władzę o charakterze państwowym;

6)

granica - granicę państwową Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 660);

7)

karta pobytu - dokument wydany cudzoziemcowi, który uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy,

zezwolenie na pobyt stały, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej,

ochronę uzupełniającą, zgodę na pobyt ze względów humanitarnych lub status uchodźcy

w Rzeczypospolitej Polskiej;

7a)

kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej złożony przez cudzoziemca lub w jego imieniu po tym, jak w odniesieniu

do poprzedniego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, który go dotyczył, została

wydana decyzja ostateczna, w tym także o umorzeniu postępowania;

8)

Konwencja Genewska - Konwencję dotyczącą statusu uchodźców, sporządzoną w Genewie dnia 28 lipca 1951 r.

(Dz. U. z 1991 r. poz. 515 i 516);

9)

kraj pochodzenia - państwo, którego obywatelem jest cudzoziemiec, a w przypadku cudzoziemca,

którego obywatelstwa nie da się ustalić lub który nie posiada obywatelstwa żadnego

państwa - państwo, w którym stale zamieszkuje;

9a)

małoletni bez opieki - małoletniego cudzoziemca, który przybywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub przebywa na tym terytorium bez opieki osób dorosłych, odpowiedzialnych

za niego zgodnie z prawem obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej;

9aa)

ośrodek recepcyjny - ośrodek dla cudzoziemców pełniący funkcję punktu przyjęć cudzoziemców,

którzy złożyli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

9b)

państwo członkowskie - państwo członkowskie Unii Europejskiej lub inne państwo, które

stosuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31);

9c)

przesiedlenie - przeniesienie z kraju trzeciego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

uchodźcy mandatoryjnego w celu nadania mu na tym terytorium statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej;

9d)

relokacja - przemieszczenie cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej na terytorium odpowiedzialnego państwa członkowskiego określonego

w rozdziale III rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 31), i osoby, w imieniu

której wniosek ten został złożony, z terytorium tego państwa członkowskiego na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej lub przemieszczenie cudzoziemca objętego ochroną międzynarodową

z państwa członkowskiego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach odpowiedzialności

i solidarności między państwami członkowskimi;

10)

strzeżony ośrodek - strzeżony ośrodek w rozumieniu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

11)

(uchylony)

12)

uchodźca mandatoryjny - cudzoziemca uznanego za uchodźcę przez Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, zgodnie z jego mandatem wynikającym z Konwencji

Genewskiej oraz Statutu Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

zatwierdzonego rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych 428(V)

z dnia 14 grudnia 1950 r.;

13)

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - wniosek o objęcie przez Rzeczpospolitą

Polską ochroną cudzoziemca, który ubiega się o status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą.

1.

Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi udziela się ochrony przez

1)

nadanie statusu uchodźcy;

1a)

udzielenie ochrony uzupełniającej;

2)

udzielenie azylu;

3)

(uchylony)

4)

udzielenie ochrony czasowej.

2.

(uchylony)

Do postępowań w sprawach uregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji lub postanowienia wydanego na podstawie

ustawy, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego.

(uchylony)

1.

Decyzje lub postanowienia wydane w sprawach określonych w ustawie mogą być przekazywane

za pośrednictwem urządzeń umożliwiających odczyt i zapis znaków pisma na nośniku papierowym

oraz za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnych i doręczane cudzoziemcowi w formie

uzyskanej w wyniku takiego przekazu.

2.

Ilekroć w ustawie jest mowa o doręczeniu decyzji, rozumie się przez to także jej ogłoszenie.

W postępowaniach i rejestrach prowadzonych na podstawie ustawy mogą być przetwarzane

następujące dane cudzoziemca

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

nazwisko poprzednie;

3)

nazwisko rodowe;

4)

płeć;

5)

imię ojca;

6)

imię i nazwisko rodowe matki;

7)

data urodzenia lub wiek;

8)

miejsce i kraj urodzenia;

9)

kraj pochodzenia;

10)

odciski linii papilarnych;

11)

rysopis

a)

wzrost w centymetrach,

b)

kolor oczu,

c)

znaki szczególne;

11a)

wizerunek twarzy;

12)

obywatelstwo;

13)

narodowość;

14)

rasa lub pochodzenie etniczne;

15)

przekonania polityczne, religijne, filozoficzne;

16)

przynależność wyznaniowa, partyjna, związkowa;

17)

przynależność do określonych grup społecznych;

18)

stan zdrowia;

18a)

informacje o życiu seksualnym;

19)

stan cywilny;

20)

wykształcenie;

21)

zawód wykonywany;

22)

miejsce pracy;

23)

miejsce zamieszkania lub miejsce pobytu;

24)

informacje o karalności, o prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach karnych i postępowaniach

w sprawach o wykroczenia oraz o wydanych w stosunku do niego orzeczeniach w postępowaniu

sądowym lub administracyjnym;

25)

stosunek do służby wojskowej;

26)

informacje o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat;

27)

informacje o wynikach sprawdzenia cudzoziemca w jednostce centralnej, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 603/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia systemu Eurodac do porównywania odcisków palców w celu

skutecznego stosowania rozporządzenia (UE) nr 604/2013 w sprawie ustanowienia kryteriów

i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez

obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca oraz w sprawie występowania o porównanie

z danymi Eurodac przez organy ścigania państw członkowskich i Europol na potrzeby

ochrony porządku publicznego, oraz zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 1077/2011 ustanawiające

Europejską Agencję ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi

w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości

(Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013, str. 1), zwanym dalej „rozporządzeniem 603/2013”, oraz o czynnościach podjętych na podstawie

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca

2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego

w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona), zwanego dalej „rozporządzeniem 604/2013”.

Dane cudzoziemca, na podstawie których jest możliwe ustalenie, że

1)

jest w toku lub zakończyło się postępowanie w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej albo pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej,

b)

udzielenia albo pozbawienia azylu wobec cudzoziemca,

2)

cudzoziemcowi nadano albo odmówiono nadania statusu uchodźcy,

3)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia azylu,

4)

cudzoziemcowi udzielono albo odmówiono udzielenia ochrony uzupełniającej

- nie mogą być udostępniane ani pozyskiwane od podmiotów, wobec których istnieje uzasadnione

domniemanie, że dopuszczają się prześladowań lub wyrządzają poważną krzywdę.

W przypadku gdy w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy bierze udział cudzoziemiec,

który nie umie lub nie może pisać, podpis cudzoziemca na dokumencie zastępuje tuszowy

odcisk jego palca; obok tego odcisku inna osoba wpisuje imię i nazwisko osoby nieumiejącej

lub niemogącej pisać, umieszczając swój podpis, z zaznaczeniem że został on złożony

na życzenie nieumiejącego lub niemogącego pisać.

1.

Tłumaczenie na język polski dokumentów sporządzonych w języku obcym, dopuszczonych

jako dowód w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub azylu,

zapewnia, w razie potrzeby, organ, przed którym jest prowadzone postępowanie.

2.

Jeżeli w przesłuchaniu cudzoziemca, w postępowaniu prowadzonym w sprawie uregulowanej

w ustawie, bierze udział tłumacz, w protokole przesłuchania cudzoziemca podaje się

imię i nazwisko tłumacza.

(uchylony)

1.

Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed

prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań

politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce

korzystać z ochrony tego kraju.

2.

Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status

uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium.

3.

Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi

1)

ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka,

w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej

w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.

(Dz. U. z 1993 r. poz. 284, z późn. zm., lub

2)

być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka,

których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt

1.

4.

Prześladowanie może polegać w szczególności na

1)

użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2)

zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób

dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3)

wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter

nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4)

braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5)

wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia

służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby

zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6)

czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

1.

Przy ocenie powodów prześladowania bierze się pod uwagę, że

1)

pojęcie rasy obejmuje w szczególności kolor skóry, pochodzenie lub przynależność do

określonej grupy etnicznej;

2)

pojęcie religii obejmuje w szczególności

a)

posiadanie przekonań teistycznych, nieteistycznych lub ateistycznych,

b)

udział lub powstrzymywanie się od udziału w obrzędach religijnych, sprawowanych publicznie

lub prywatnie, indywidualnie lub zbiorowo,

c)

inne akty o charakterze religijnym, wyrażane przekonania lub formy zachowania indywidualnego

lub zbiorowego, wynikające z wierzeń religijnych lub z nimi związane;

3)

pojęcie narodowości nie jest ograniczone do posiadania obywatelstwa lub jego braku,

lecz obejmuje w szczególności przynależność do grupy określonej przez

a)

tożsamość kulturową, etniczną lub językową lub

b)

wspólne pochodzenie geograficzne lub polityczne, lub

c)

powiązanie z ludnością w innym państwie;

4)

pojęcie przekonań politycznych obejmuje w szczególności posiadanie opinii, myśli lub

przekonań w sprawach związanych z podmiotami, o których mowa w art. 16 ust. 1, dopuszczającymi

się prześladowań, oraz w sprawach ich polityki lub metod działania, bez względu na

to, czy osoba, która ubiega się o nadanie statusu uchodźcy, działała zgodnie z tą

opinią, myślą lub przekonaniem;

5)

grupa jest uznawana jako określona grupa społeczna, w szczególności jeżeli posiada

odrębną tożsamość w kraju pochodzenia przez postrzeganie jej jako odrębnej od otaczającego

społeczeństwa, a jej członkowie mają wspólne cechy wrodzone, których nie można zmienić,

lub wspólną przeszłość albo mają wspólne cechy lub przekonania o takim znaczeniu dla

ich tożsamości lub świadomości, że członek grupy nie może być zmuszony do ich zmiany.

2.

W zależności od warunków istniejących w kraju pochodzenia określona grupa społeczna

może stanowić grupę, której członkowie mają wspólną orientację seksualną, przy czym

orientacja seksualna nie może obejmować czynów, które według prawa polskiego są przestępstwami.

3.

Uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia może istnieć, chociażby

cudzoziemiec nie posiadał cech powodujących prześladowanie z powodu rasy, religii,

narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej,

jeżeli takie cechy są mu przypisywane przez podmioty dopuszczające się prześladowań.

Cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się

ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go

na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez

1)

orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2)

tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3)

poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego

stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego

konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

1.

Podmiotami dopuszczającymi się prześladowań, o których mowa w art. 13, lub wyrządzającymi

poważną krzywdę, o której mowa w art. 15, mogą być

1)

organy władzy publicznej kraju pochodzenia;

2)

ugrupowania lub organizacje kontrolujące kraj pochodzenia lub znaczną część jego terytorium;

3)

podmioty inne niż określone w pkt 1 i 2, w przypadku gdy podmioty, o których mowa

w pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, nie mogą lub nie chcą zapewnić ochrony

przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy.

2.

Ochronę przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy uważa się za

zapewnioną, jeżeli jest udzielana w sposób skuteczny i trwały, a w szczególności gdy

podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, w tym organizacje międzynarodowe, chcą

i są w stanie zapobiegać prześladowaniom lub poważnej krzywdzie, w szczególności przez

zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i

wykrywania czynów stanowiących prześladowania lub poważną krzywdę oraz ścigania i

karania za takie czyny, i gdy zapewniają osobom prześladowanym lub doznającym poważnej

krzywdy dostęp do takiej ochrony.

1.

Cudzoziemiec może powoływać się na uzasadnioną obawę przed prześladowaniem lub rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy, spowodowane wydarzeniami, które nastąpiły po opuszczeniu

kraju pochodzenia.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy mogą być spowodowane działaniem cudzoziemca po opuszczeniu

kraju pochodzenia, w szczególności gdy były one wyrazem i kontynuacją przekonań lub

orientacji seksualnych posiadanych w kraju pochodzenia.

1.

Jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające

obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje

uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić

się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona

obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju

pochodzenia.

2.

Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust.

1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz

osobiste uwarunkowania cudzoziemca.

Informacja o okoliczności, że cudzoziemiec był w przeszłości prześladowany lub doznał

poważnej krzywdy, lub był bezpośrednio zagrożony prześladowaniem lub doznaniem poważnej

krzywdy, jest istotną informacją potwierdzającą uzasadnioną obawę cudzoziemca przed

prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, chyba że istnieją

uzasadnione powody, aby uznać, że akty prześladowania lub wyrządzania poważnej krzywdy

się nie powtórzą.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli

1)

nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia;

2)

korzysta z ochrony lub pomocy organów lub agencji Narodów Zjednoczonych innych niż

Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, pod warunkiem że w danych

okolicznościach cudzoziemiec ma praktyczną i prawną możliwość powrotu na terytorium,

gdzie taka ochrona lub pomoc jest dostępna, bez zagrożenia jego życia, bezpieczeństwa

osobistego lub wolności;

3)

istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że

a)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu prawa międzynarodowego,

b)

jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi

w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych,

c)

popełnił zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

4)

jest uważany przez organy władzy Rzeczypospolitej Polskiej za osobę mającą prawa i

obowiązki związane z posiadaniem obywatelstwa polskiego.

2.

Nadania statusu uchodźcy odmawia się także cudzoziemcowi, wobec którego istnieją poważne

podstawy, aby sądzić, że podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu zbrodni

lub czynów, o których mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Cudzoziemcowi, który złożył kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

można ponadto odmówić nadania statusu uchodźcy, jeżeli obawa przed prześladowaniem

jest oparta na okolicznościach, które celowo wytworzył po opuszczeniu kraju pochodzenia.

1.

Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli

1)

nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy;

2)

istnieją poważne podstawy, aby sądzić, że

a)

zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b,

b)

popełnił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zbrodnię lub popełnił poza tym terytorium

czyn, który jest zbrodnią według prawa polskiego,

c)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub społeczeństwa.

2.

Udzielenia ochrony uzupełniającej odmawia się także cudzoziemcowi, wobec którego istnieją

poważne podstawy, aby sądzić, że podżegał albo w inny sposób brał udział w popełnieniu

zbrodni lub czynów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b lub w art. 19 ust. 1 pkt

3 lit. a lub b.

3.

Cudzoziemcowi, który przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej popełnił

inny niż określony w ust. 1 pkt 2 lit. b lub w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b czyn,

który jest przestępstwem według prawa polskiego zagrożonym karą pozbawienia wolności,

można odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej, jeżeli opuścił on kraj pochodzenia

wyłącznie w celu uniknięcia kary.

1.

Cudzoziemca pozbawia się statusu uchodźcy, jeżeli po nadaniu tego statusu właściwy

organ stwierdził, że cudzoziemiec

1)

dobrowolnie ponownie przyjął ochronę państwa, którego jest obywatelem;

2)

utraciwszy obywatelstwo kraju pochodzenia, ponownie dobrowolnie je przyjął;

3)

przyjął nowe obywatelstwo i korzysta z ochrony państwa, którego obywatelstwo przyjął;

4)

ponownie dobrowolnie osiedlił się w państwie, które opuścił lub poza którego granicami

przebywał z powodu obawy przed prześladowaniem;

5)

nie może dłużej odmawiać korzystania z ochrony państwa, którego jest obywatelem, z

powodu ustania okoliczności, w związku z którymi uzyskał status uchodźcy, i nie przedstawił

przekonywających powodów związanych z prześladowaniami, w związku z którymi uzyskał

ten status, lub innych powodów uzasadnionej obawy przed prześladowaniem, uzasadniających

jego odmowę korzystania z ochrony państwa, którego obywatelstwo posiada;

6)

będąc bezpaństwowcem, może powrócić do państwa, w którym miał poprzednio stałe miejsce

zamieszkania, z powodu ustania okoliczności, w związku z którymi uzyskał status uchodźcy,

i nie przedstawił przekonywających powodów związanych z prześladowaniami, w związku

z którymi uzyskał ten status, lub innych powodów uzasadnionej obawy przed prześladowaniem,

uzasadniających jego odmowę powrotu do tego państwa;

7)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu prawa międzynarodowego;

8)

jest winny działań sprzecznych z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych, określonymi

w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych;

9)

zataił informacje lub dokumenty albo przedstawił fałszywe informacje lub dokumenty

o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy.

2.

Pozbawienie statusu uchodźcy w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5 lub 6, może

nastąpić w przypadku

1)

zmian okoliczności mających charakter na tyle znaczący i długotrwały, że dalsza obawa

cudzoziemca przed prześladowaniem nie jest uzasadniona;

2)

gdy organy władzy publicznej kraju pochodzenia cudzoziemca, jak również ugrupowania

lub organizacje, w tym organizacje międzynarodowe, kontrolujące ten kraj lub znaczną

część jego terytorium, podjęły niezbędne środki w celu zapobieżenia prześladowaniom,

w szczególności przez zapewnienie skutecznego systemu prawnego w zakresie rozpoznawania,

zapobiegania i wykrywania czynów stanowiących prześladowania oraz karania za takie

czyny, i zapewniają osobom prześladowanym dostęp do takich środków.

3.

Cudzoziemca nie pozbawia się statusu uchodźcy z przyczyny, o której mowa w ust. 1

pkt 9, jeżeli nadal spełnia warunki posiadania tego statusu.

1.

Cudzoziemca pozbawia się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy

1)

okoliczności, z powodu których była udzielona, przestały istnieć lub zmieniły się

w taki sposób, że ochrona nie jest już wymagana;

2)

po jej udzieleniu wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit.

a lub b lub w art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c;

3)

wyjdzie na jaw, że zataił informacje lub dokumenty albo przedstawił fałszywe informacje

lub dokumenty o istotnym znaczeniu dla udzielenia ochrony uzupełniającej.

2.

Pozbawienie ochrony uzupełniającej w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może

nastąpić wyłącznie wtedy, gdy zmiana okoliczności ma charakter na tyle znaczący i

długotrwały, że dalsza obawa cudzoziemca przed doznaniem poważnej krzywdy nie jest

uzasadniona.

2a.

Cudzoziemca nie pozbawia się ochrony uzupełniającej z przyczyny, o której mowa w ust.

1 pkt 1, jeżeli może powołać się na przekonywające powody związane z poprzednio doznaną

poważną krzywdą, uzasadniające jego odmowę skorzystania z ochrony państwa, którego

obywatelstwo posiada, albo - w przypadku bezpaństwowca - z ochrony państwa, w którym

miał poprzednio stałe miejsce zamieszkania.

3.

Cudzoziemca nie pozbawia się ochrony uzupełniającej z przyczyny, o której mowa w ust.

1 pkt 3, jeżeli nadal spełnia warunki jej posiadania.

4.

Cudzoziemca można pozbawić ochrony uzupełniającej, jeżeli po jej udzieleniu wyjdą

na jaw okoliczności, o których mowa w art. 20 ust. 3.

Decyzja o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy albo udzieleniu ochrony uzupełniającej

wygasa z mocy prawa z dniem nabycia przez cudzoziemca obywatelstwa polskiego.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zwany dalej „Szefem Urzędu”, w drodze decyzji

1)

nadaje albo odmawia nadania statusu uchodźcy;

2)

udziela ochrony uzupełniającej albo odmawia jej udzielenia;

3)

pozbawia statusu uchodźcy albo ochrony uzupełniającej.

1.

Cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu za

pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej.

2.

Cudzoziemiec, który przebywa w strzeżonym ośrodku, areszcie dla cudzoziemców, areszcie

śledczym lub zakładzie karnym, składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo komendanta placówki Straży

Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem działania siedzibę strzeżonego ośrodka,

aresztu dla cudzoziemców, aresztu śledczego lub zakładu karnego.

1.

Cudzoziemiec, który składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, zwany dalej

„wnioskodawcą”, może złożyć ten wniosek także w imieniu następujących osób towarzyszących

mu i zależnych od niego ze względów ekonomicznych, zdrowotnych lub ze względu na wiek

1)

osoby pozostającej z wnioskodawcą w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej

związku małżeńskim, zwanej dalej „małżonkiem”;

2)

małoletniego dziecka wnioskodawcy i małżonka, w tym także dziecka przysposobionego,

niepozostającego w związku małżeńskim;

3)

małoletniego dziecka wnioskodawcy, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim;

4)

małoletniego dziecka małżonka, w tym także dziecka przysposobionego, niepozostającego

w związku małżeńskim.

2.

Przepisy dotyczące osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, stosuje się także

do dziecka wnioskodawcy urodzonego w trakcie trwania

1)

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej aż do jego zakończenia decyzją

ostateczną;

2)

ponownego postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej prowadzonego przez

organ pierwszej instancji po uchyleniu przez organ wyższego stopnia decyzji w tej

sprawie lub po stwierdzeniu jej nieważności.

1.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej osobiście.

2.

W imieniu małoletniego bez opieki wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej składa

kurator albo przedstawiciel organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej

się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, jeżeli na podstawie indywidualnej

oceny sytuacji małoletniego bez opieki organizacja ta uzna, że może on potrzebować

takiej ochrony.

3.

Wnioskodawca składa wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w swoim imieniu i

w imieniu osób, o których mowa w art. 25 ust. 1, na formularzu zawierającym

1)

dane wnioskodawcy, o których mowa w art. 8 pkt 1-9, 11, 12-14, 16, 19 i 20, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o ostatnim miejscu zamieszkania i miejscu

pracy w kraju pochodzenia, o odbyciu służby wojskowej w kraju pochodzenia oraz o znajomości

języków;

2)

wskazanie języka, w którym wnioskodawca chciałby, aby było przeprowadzone przesłuchanie

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej;

3)

określenie osób, w imieniu których wnioskodawca występuje;

4)

dane małżonka, o których mowa w art. 8 pkt 1-3, 5-9, 11, 12-14 i 16, imię (imiona)

i nazwisko w języku ojczystym, informacje o posiadanych przez małżonka dokumentach

potwierdzających tożsamość oraz o znajomości języków;

5)

następujące dane małoletniego dziecka, w imieniu którego wnioskodawca występuje

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę urodzenia,

c)

płeć,

d)

imiona rodziców;

6)

oświadczenie małżonka o wyrażeniu zgody na złożenie wniosku w jego imieniu lub w imieniu

jego małoletniego dziecka;

7)

informacje dotyczące wyjazdu z kraju pochodzenia, w tym informacje o opuszczeniu kraju

pochodzenia w okresie ostatnich 5 lat oraz o wizach lub zezwoleniach na pobyt w innym

państwie wydanych wnioskodawcy i osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje;

8)

informacje dotyczące wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym

informacje o miejscu zamieszkania i adresie do korespondencji na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o wydanych wobec wnioskodawcy decyzjach zobowiązujących do powrotu do

kraju pochodzenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego;

9)

informacje dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, oraz doznanej przez nich przemocy;

10)

określenie powodów ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, w tym informacje

o zatrzymaniu, aresztowaniu, prowadzonych postępowaniach karnych oraz wydanych orzeczeniach

w postępowaniach sądowych w stosunku do wnioskodawcy lub członka jego rodziny w państwie

innym niż Rzeczpospolita Polska;

11)

informacje o wcześniejszym ubieganiu się przez wnioskodawcę lub członka jego rodziny

o udzielenie ochrony międzynarodowej w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie;

12)

informacje o prowadzonych wobec wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, postępowaniach karnych w Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

następujące dane członka rodziny wnioskodawcy, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej lub innego państwa członkowskiego

a)

imię (imiona) i nazwisko,

b)

datę i miejsce urodzenia,

c)

adres miejsca zamieszkania,

d)

stopień pokrewieństwa,

e)

tytuł prawny do pobytu;

14)

wzór podpisu wnioskodawcy.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się aktualne fotografie wnioskodawcy i

osób, w imieniu których wnioskodawca występuje, oraz dokumenty niezbędne do potwierdzenia

danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

5.

Za członków rodziny, o których mowa w ust. 3 pkt 11 i 13, uważa się osoby w rozumieniu

art. 2 lit. g rozporządzenia 604/2013.

6.

Jeżeli wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, w formularzu wniosku zawiera się dane,

o których mowa w ust. 3 pkt 13, dotyczące jego krewnych w rozumieniu art. 2 lit. h

rozporządzenia 604/2013, którzy przebywają na terytorium innego państwa członkowskiego.

7.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, kierując się zakresem informacji określonym

w ust. 3 i art. 8 oraz koniecznością ujednolicenia formy przekazywanych danych, a

także zapewnienia zupełności i przejrzystości przedstawianych informacji.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem art. 24 ust. 2 i 3,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia.

1.

Złożenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małżonka i jego małoletniego

dziecka wymaga pisemnej zgody tego małżonka.

2.

Wyrażenie zgody, o której mowa w ust. 1, jest równoznaczne z udzieleniem wnioskodawcy

pełnomocnictwa do działania w imieniu małżonka i dzieci tego małżonka.

3.

Organ Straży Granicznej przed przyjęciem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

informuje na osobności małżonka, w imieniu którego wnioskodawca zamierza złożyć wniosek,

o konsekwencjach proceduralnych złożenia takiego wniosku, o prawie do wystąpienia

z wnioskiem o przesłuchanie oraz o prawie do wystąpienia z odrębnym wnioskiem o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

1.

W przypadku gdy z przyczyn leżących po stronie organu Straży Granicznej nie jest możliwe

przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu w dniu, w którym

cudzoziemiec stawił się osobiście w siedzibie tego organu i zadeklarował zamiar złożenia

takiego wniosku, organ Straży Granicznej informuje cudzoziemca w języku dla niego

zrozumiałym o terminie i miejscu przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

oraz sporządza protokół z tej czynności.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec będący osobą niepełnosprawną, osobą w podeszłym wieku,

kobietą ciężarną, osobą samotnie wychowującą dziecko lub osobą przebywającą w pieczy

zastępczej, szpitalu, areszcie śledczym lub zakładzie karnym nie może stawić się osobiście

w siedzibie organu Straży Granicznej, pisemna deklaracja zamiaru złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej może być złożona za pośrednictwem operatora pocztowego

w rozumieniu art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481) lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219).

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez cudzoziemca, o którym mowa

w ust. 2, przyjmuje i rejestruje organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce

pobytu cudzoziemca.

4.

Deklaracja zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej może dotyczyć

także osób, o których mowa w art. 25 ust. 1.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, przyjęcie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej i jego rejestracja następują niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 3 dni roboczych od dnia przyjęcia deklaracji zamiaru złożenia takiego wniosku,

a w razie masowego napływu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w

celu uzyskania ochrony międzynarodowej - w terminie 10 dni roboczych.

6.

Organ Straży Granicznej rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1.

1.

W przejściach granicznych, strzeżonych ośrodkach i aresztach dla cudzoziemców zapewnia

się cudzoziemcowi dostęp do informacji w języku dla niego zrozumiałym o możliwości

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i skorzystania w tym celu z

pomocy tłumacza.

2.

Organ Straży Granicznej, na wniosek lub za zgodą wnioskodawcy, zapewnia przedstawicielom

organizacji międzynarodowych lub pozarządowych zajmujących się udzielaniem pomocy

cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej, dostęp do wnioskodawcy, który złożył wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej w przejściu granicznym.

1.

Organ Straży Granicznej właściwy do przyjęcia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

1)

ustala tożsamość osoby, której dotyczy wniosek;

2)

uzyskuje dane i informacje w zakresie niezbędnym do wypełnienia formularza wniosku;

3)

fotografuje osobę, której dotyczy wniosek, i pobiera od niej odciski linii papilarnych

za pomocą kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków;

4)

ustala, czy osoba, której dotyczy wniosek, posiada dokumenty uprawniające do przekroczenia

granicy lub czy przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie;

5)

przekazuje wnioskodawcy na piśmie w języku dla niego zrozumiałym informacje o

a)

zasadach i trybie postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przysługujących mu prawach, ciążących na nim obowiązkach i skutkach ich niewykonania

oraz o konsekwencjach wyraźnego i dorozumianego wycofania wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej,

c)

których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia 604/2013,

d)

których mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia 603/2013,

e)

możliwości wyrażenia zgody na udzielanie przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców informacji o przebiegu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej oraz na przeglądanie akt sprawy i sporządzanie

z nich notatek i odpisów,

f)

organizacjach zajmujących się udzielaniem pomocy cudzoziemcom,

g)

zakresie pomocy socjalnej i opieki medycznej, okresie ich przysługiwania, możliwości

ubiegania się o pomoc w postaci świadczenia pieniężnego oraz zasadach przyjęcia do

ośrodka dla cudzoziemców, zwanego dalej „ośrodkiem”,

h)

trybie i zasadach udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz podmiotach świadczących

tę pomoc,

i)

adresie ośrodka recepcyjnego, w którym ma się on stawić w terminie 2 dni od dnia złożenia

wniosku - jeżeli wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie

przebywał, albo nie przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;

6)

zapewnia pomoc tłumacza przy składaniu wniosku;

7)

zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i niezbędnych zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży osoby, której dotyczy wniosek;

8)

zapewnia osobom niepełnosprawnym, w podeszłym wieku, samotnie wychowującym dzieci

oraz kobietom ciężarnym, których dotyczy wniosek, transport do ośrodka recepcyjnego,

oraz w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego transportu;

9)

rejestruje niezwłocznie wniosek w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

10)

przeprowadza z wnioskodawcą indywidualną rozmowę, o której mowa w art. 5 rozporządzenia

604/2013;

11)

przesyła odciski linii papilarnych osoby, której dotyczy wniosek, do systemu centralnego,

o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. a rozporządzenia 603/2013;

12)

w ciągu 48 godzin od złożenia wniosku przekazuje go Szefowi Urzędu.

2.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, zapewnia aby złożenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej odbyło się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej.

3.

Organ Straży Granicznej, o którym mowa w ust. 1, w przypadkach uzasadnionych względami

bezpieczeństwa i porządku może dokonać szczegółowego sprawdzenia osoby, której dotyczy

wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

4.

Szczegółowe sprawdzenie osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

polega na oględzinach ciała oraz sprawdzeniu odzieży, bielizny i obuwia, a także przedmiotów

posiadanych przez tę osobę lub należących do niej. Oględziny ciała oraz sprawdzenie

odzieży, bielizny i obuwia przeprowadza się w pomieszczeniu, bez obecności osób nieupoważnionych,

osób odmiennej płci oraz z poszanowaniem godności osoby, której dotyczy sprawdzenie.

5.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana

poddać się czynnościom, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 7 oraz ust. 3, a także udzielić

informacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

6

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

odmówi poddania się badaniom lekarskim lub zabiegom sanitarnym, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek, zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego albo państwowego

inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, właściwego

ze względu na miejsce złożenia tego wniosku.

1.

Osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jest obowiązana,

po złożeniu tego wniosku, przekazać swój dokument podróży do depozytu Szefowi Urzędu,

za pośrednictwem organu Straży Granicznej, który przyjął wniosek.

2.

W przypadku gdy osoba, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy lub zezwolenia na pobyt stały, przekazanie dokumentu podróży do depozytu Szefowi

Urzędu następuje w dniu, w którym zezwolenie na pobyt czasowy lub zezwolenie na pobyt

stały utraci ważność lub zostanie cofnięte.

3.

Szef Urzędu wydaje cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu najwcześniej

w dniu, w którym decyzja kończąca postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

stała się ostateczna.

4.

W szczególnych przypadkach uzasadnionych osobistą sytuacją cudzoziemca wymagającą

niezwłocznego opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Szef Urzędu może wydać

cudzoziemcowi dokument podróży przekazany do depozytu przed zakończeniem postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

5.

Odmowa wydania dokumentu podróży przekazanego do depozytu w przypadku, o którym mowa

w ust. 4, następuje w drodze decyzji.

6.

Cudzoziemiec odbiera dokument podróży osobiście w siedzibie Szefa Urzędu.

7.

W przypadku niemożności osobistego odbioru dokumentu podróży z powodu choroby, niepełnosprawności

lub innej niedającej się pokonać przeszkody albo w razie korzystania z pomocy w dobrowolnym

powrocie odbioru dokumentu podróży może dokonać pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem

szczególnym do odbioru tego dokumentu.

8.

W przypadku przymusowego wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu lub

przekazania cudzoziemca na podstawie rozporządzenia 604/2013 odbiór dokumentu podróży

następuje w placówce Straży Granicznej albo na granicy państwa, do którego następuje

doprowadzenie lub przekazanie, albo w porcie lotniczym albo morskim tego państwa.

9.

Dokument podróży nieodebrany przez cudzoziemca przechowuje Szef Urzędu.

1.

Organ Straży Granicznej, który na podstawie oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki lub na podstawie innych okoliczności powziął

wątpliwość co do wieku wnioskodawcy, zapewnia wykonanie badań lekarskich w celu ustalenia

rzeczywistego wieku wnioskodawcy.

2.

Przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, wymaga zgody wnioskodawcy

podającego się za małoletniego bez opieki albo jego przedstawiciela ustawowego.

3.

Przed przystąpieniem do badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, organ Straży Granicznej,

który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, informuje wnioskodawcę

podającego się za małoletniego bez opieki w języku dla niego zrozumiałym o

1)

możliwości ustalenia jego wieku w drodze badań lekarskich;

2)

sposobie przeprowadzenia badań lekarskich;

3)

znaczeniu wyniku badań lekarskich w postępowaniu w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej;

4)

skutku odmowy poddania się badaniom lekarskim.

4.

Badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się w sposób zapewniający

poszanowanie godności wnioskodawcy, z zastosowaniem możliwie najmniej inwazyjnej techniki

badania.

5.

Wynik badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, ma wskazać, czy badany wnioskodawca

jest osobą pełnoletnią. W razie braku możliwości uzyskania jednoznacznego wyniku badania

lekarskiego wnioskodawcę uznaje się za osobę małoletnią.

6.

W przypadku braku zgody na przeprowadzenie badań lekarskich, o których mowa w ust.

1, wnioskodawca podający się za małoletniego jest uznany za osobę pełnoletnią.

1.

Szef Urzędu pozostawia bez rozpoznania wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

który nie zawiera imienia i nazwiska wnioskodawcy lub określenia kraju pochodzenia,

a braków tych nie można było usunąć w wyniku czynności, o których mowa w art. 30 ust.

1 pkt 1 i 3 oraz ust. 3.

2.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie stosuje się przepisu

art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej, z wyłączeniem przypadków,

o których mowa w art. 39 ust. 1, następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na formularzu.

2.

Termin, o którym mowa w ust. 1, może być przedłużony do 15 miesięcy, w przypadku gdy

1)

sprawa jest szczególnie skomplikowana;

2)

z wnioskami o udzielenie ochrony międzynarodowej występuje w krótkich odstępach czasu

duża liczba cudzoziemców i uniemożliwia to rozpoznanie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej w terminie 6 miesięcy;

3)

wnioskodawca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 41.

1.

Jeżeli sprawa dotycząca udzielenia ochrony międzynarodowej nie została załatwiona

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1, i opóźnienie nie nastąpiło z winy wnioskodawcy,

Szef Urzędu, na wniosek osoby, której dotyczy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

wydaje zaświadczenie, które wraz z tymczasowym zaświadczeniem tożsamości cudzoziemca

uprawnia tę osobę do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na

zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, 1292, 1321, 1428 i 1543).

2.

W zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się, że sprawa dotycząca udzielenia

ochrony międzynarodowej nie została zakończona w terminie 6 miesięcy i opóźnienie

nie nastąpiło z winy wnioskodawcy, oraz wskazuje się imię (imiona) i nazwisko cudzoziemca

uprawnionego do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach

i w trybie określonych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

3.

Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, jest ważne do dnia, w którym decyzja w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

1.

Niezwłocznie po przekazaniu przez organ Straży Granicznej wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej Szef Urzędu przeprowadza postępowanie w sprawie ustalenia odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 20 rozporządzenia 604/2013.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym w sprawach, o których mowa w

1)

art. 17, art. 18, art. 21-23, art. 25, art. 33 i art. 34 rozporządzenia 604/2013;

2)

art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 3 i art. 29 ust. 4-11 rozporządzenia 603/2013.

1.

Jeżeli inne państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 wyrazi zgodę na przejęcie

wnioskodawcy wraz z pozostałymi osobami, których dotyczy wniosek o udzielenie ochrony

międzynarodowej, Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej i o ich przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego.

2.

Szef Urzędu jest organem właściwym do wydania przepustki, o której mowa w art. 29

ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia 604/2013.

3.

Cudzoziemiec podlegający przekazaniu do odpowiedzialnego państwa członkowskiego może

być doprowadzony do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie.

4.

Doprowadzenie, na wniosek Szefa Urzędu, wykonuje

1)

do granicy - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca;

2)

od granicy do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego państwa członkowskiego,

do którego następuje przekazanie - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant

oddziału Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

5.

Komendant placówki Straży Granicznej niezwłocznie

1)

odnotowuje informację o miejscu i dacie przekroczenia granicy przez cudzoziemca przekazywanego

do odpowiedzialnego państwa członkowskiego w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust.

1 pkt 7;

2)

zawiadamia Szefa Urzędu w przypadku gdy przekazanie cudzoziemca do odpowiedzialnego

państwa członkowskiego nie doszło do skutku.

6.

Koszty doprowadzenia do granicy albo do portu lotniczego albo morskiego odpowiedzialnego

państwa członkowskiego, do którego następuje przekazanie, są pokrywane z budżetu państwa,

z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

pozostających w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

7.

Komendant Główny Straży Granicznej jest organem właściwym w sprawach, o których mowa

w art. 29 ust. 1 zdanie szóste, art. 31 i art. 32 rozporządzenia 604/2013.

1.

Szef Urzędu ustala, czy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem

niedopuszczalnym.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest wnioskiem niedopuszczalnym, w przypadku

gdy

1)

inne państwo członkowskie udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej;

2)

państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy;

3)

jest kolejnym wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zaistniały ani

nie zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe dowody ani okoliczności faktyczne

lub prawne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej;

4)

małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego

imieniu, złożył odrębny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zachodzą

okoliczności faktyczne dotyczące tego małżonka, uzasadniające złożenie odrębnego wniosku.

3.

Państwo niebędące państwem członkowskim jest uważane za kraj pierwszego azylu w odniesieniu

do wnioskodawcy, jeżeli będzie on mógł zostać przyjęty przez to państwo, w przypadku

gdy

1)

został uznany w tym państwie za uchodźcę i nadal może korzystać ze związanej z tym

faktem ochrony lub

2)

w inny sposób korzysta z wystarczającej ochrony w tym państwie, w tym z ochrony przed

wydaleniem lub zawróceniem, o którym mowa w art. 33 Konwencji Genewskiej.

4.

W przypadku gdy wystąpiła przynajmniej jedna z okoliczności, o których mowa w ust.

2, Szef Urzędu wydaje decyzję o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

za niedopuszczalny.

5.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wszczętym wskutek złożenia

kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej przez wnioskodawcę lub przez

małżonka, który był uprzednio objęty wnioskiem wnioskodawcy, Szef Urzędu, w razie

stwierdzenia, że nie zachodzi żadna z okoliczności, o których mowa w ust. 2, wydaje

postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku za dopuszczalny.

6.

Postanowienie o uznaniu kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za

dopuszczalny wygasa z mocy prawa z dniem uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji

Szefa Urzędu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

1.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpatruje się w trybie przyspieszonym,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

podał inne przyczyny złożenia wniosku niż obawa przed prześladowaniem z powodu rasy,

religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy

społecznej lub ryzyko doznania poważnej krzywdy albo nie podał żadnych informacji

o okolicznościach związanych z obawą przed prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej

krzywdy;

2)

wprowadził organ rozpatrujący wniosek w błąd przez zatajenie informacji lub dokumentów

albo przedstawienie fałszywych informacji lub dokumentów, dotyczących jego tożsamości

lub obywatelstwa o istotnym znaczeniu dla nadania statusu uchodźcy lub udzielenia

ochrony uzupełniającej;

3)

przedstawił wyraźnie niespójne, sprzeczne lub nieprawdopodobne wyjaśnienia na potwierdzenie

faktu prześladowania lub ryzyka doznania poważnej krzywdy, które są sprzeczne ze sprawdzonymi

informacjami dotyczącymi kraju pochodzenia;

4)

złożył wniosek jedynie w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o zobowiązaniu

cudzoziemca do powrotu;

5)

stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego lub był z tego

powodu w przeszłości wydalony z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W postępowaniu prowadzonym w trybie przyspieszonym stosuje się przepisy niniejszego

rozdziału, z tym że

1)

załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia ochrony międzynarodowej następuje w terminie

30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

w decyzji kończącej postępowanie wskazuje się, że wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

był rozpatrywany w trybie przyspieszonym;

3)

odwołanie od decyzji kończącej postępowanie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jej

doręczenia;

4)

w postępowaniu odwoławczym organ orzeka w składzie jednoosobowym.

3.

Trybu przyspieszonego nie stosuje się, jeżeli okoliczności, o których mowa w ust.

1, ujawnią się po upływie 30 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

decyzję o umorzeniu postępowania, w przypadku gdy nie jest to sprzeczne z interesem

społecznym, a wnioskodawca

1)

oświadczył, że wycofuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej albo

2)

w sposób dorozumiany wycofał wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

2.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej uznaje się za wycofany w sposób dorozumiany,

w przypadku gdy wnioskodawca

1)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia złożenia wniosku, a

we wniosku nie wskazał innego adresu, pod którym będzie przebywał;

2)

nie stawił się w ośrodku recepcyjnym w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców, w przypadku gdy Szef Urzędu na podstawie art.

89c nie nakazał mu przebywania w określonym miejscu lub określonej miejscowości, a

wnioskodawca nie wskazał we wniosku innego adresu, pod którym będzie przebywał;

3)

opuścił ośrodek i nie powrócił do niego przez okres dłuższy niż 7 dni bez usprawiedliwionej

przyczyny;

4)

opuścił bez zgody Szefa Urzędu miejsce pobytu lub miejscowość określone w decyzji

Szefa Urzędu zwalniającej cudzoziemca ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców

lub nie zgłasza się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego w tej decyzji;

5)

opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

nie stawił się na przesłuchanie i nie wykazał w terminie 7 dni od dnia wyznaczonego

na przesłuchanie, że niedopełnienie tego obowiązku było spowodowane okolicznościami,

za które nie ponosi odpowiedzialności.

3.

Szef Urzędu wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w części dotyczącej osoby, w imieniu

której został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeżeli

1)

małżonek wycofał zgodę na złożenie wniosku w jego imieniu i w imieniu jego dzieci;

2)

dziecko, którego dotyczy wniosek, osiągnęło pełnoletność i nie wyraża zgody na prowadzenie

postępowania wszczętego na podstawie wniosku złożonego w jego imieniu;

3)

zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 2 pkt 3-5, dotyczące tej osoby.

4.

Decyzję o umorzeniu postępowania wydaną ze względu na okoliczności, o których mowa

w ust. 2 pkt 1-5, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.

5.

Odwołanie od decyzji wydanej ze względu na okoliczność, o której mowa w ust. 1 pkt

1, wnosi się w terminie 5 dni od dnia jej doręczenia.

6.

Jeżeli wnioskodawca oświadczy na piśmie Szefowi Urzędu w terminie 9 miesięcy od dnia

wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

że zamierza w dalszym ciągu ubiegać się o udzielenie tej ochrony, decyzja o umorzeniu

postępowania wygasa z mocy prawa z dniem otrzymania przez organ oświadczenia.

7.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

nie może być złożone powtórnie.

8.

Oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

składa się Szefowi Urzędu za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej albo

komendanta placówki Straży Granicznej.

9.

Organ Straży Granicznej, który przyjął oświadczenie cudzoziemca o zamiarze dalszego

ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, przekazuje to oświadczenie Szefowi

Urzędu w ciągu 48 godzin od chwili jego przyjęcia.

10.

Jeżeli oświadczenie o zamiarze dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej

zostało złożone po terminie albo powtórnie, Szef Urzędu odmawia, w drodze decyzji,

uwzględnienia tego oświadczenia.

11.

Bieg terminu załatwienia sprawy o udzielenie ochrony międzynarodowej rozpoczyna się

z dniem wygaśnięcia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej.

12.

Czynności podjęte w toku umorzonego postępowania pozostają w mocy.

W toku postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wnioskodawca jest

obowiązany

1)

przedstawić informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności

dotyczące jego wieku, przeszłych doświadczeń mających znaczenie dla sprawy, tożsamości,

obywatelstwa, krewnych, kraju i miejsc poprzedniego pobytu, wcześniejszych wniosków

o udzielenie ochrony międzynarodowej, trasy podróży oraz powodów złożenia wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

udostępnić posiadane dowody potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

3)

stawiać się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie w celu przesłuchania lub

złożenia wyjaśnień.

Jeżeli wnioskodawca nie posiada dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, okoliczności te można uznać za udowodnione,

w przypadku gdy są spełnione łącznie następujące warunki

1)

wnioskodawca przedstawił wiarygodne i spójne informacje niezbędne do ustalenia stanu

faktycznego sprawy;

2)

wnioskodawca przedstawił wszystkie posiadane informacje i dowody służące do ustalenia

stanu faktycznego sprawy i szczegółowo wyjaśnił przyczyny braku innych informacji

i dowodów;

3)

wyjaśnienia wnioskodawcy są spójne, wiarygodne i nie są sprzeczne z zebranymi w sprawie

dowodami i materiałami;

4)

wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej w najwcześniejszym

możliwym terminie, chyba że może wskazać uzasadniony powód, dla którego tego nie zrobił.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej ustala

w szczególności

1)

mające znaczenie dla sprawy okoliczności faktyczne odnoszące się do kraju pochodzenia

wnioskodawcy, w tym także bierze pod uwagę przepisy ustawowe i wykonawcze obowiązujące

w tym kraju oraz sposób ich stosowania;

2)

czy ze względu na przeszłość, płeć lub wiek wnioskodawcy, akty, których doświadczył

lub na które mógłby zostać narażony, stanowią prześladowanie lub narażają go na rzeczywiste

ryzyko doznania poważnej krzywdy;

3)

czy działalność wnioskodawcy od chwili opuszczenia kraju pochodzenia służyła wyłącznie

lub głównie stworzeniu warunków koniecznych do ubiegania się o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

4)

czy istnieją warunki, o których mowa w art. 16 ust. 2, umożliwiające wnioskodawcy

skorzystanie z ochrony innego państwa, którego obywatelstwo posiada.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej przesłuchuje

wnioskodawcę w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w tym umożliwia mu złożenie dodatkowych wyjaśnień dotyczących niespójności

lub sprzeczności w jego oświadczeniach.

2.

Odstępuje się od przesłuchania, w przypadku gdy

1)

wydanie decyzji o nadaniu statusu uchodźcy jest możliwe na podstawie zebranego materiału

dowodowego lub

2)

stan zdrowia wnioskodawcy lub względy psychologiczne uniemożliwiają jego przesłuchanie

w terminie, o którym mowa w art. 34 ust. 1.

3.

Przesłuchanie odbywa się bez obecności pozostałych osób, których dotyczy wniosek o

udzielenie ochrony międzynarodowej, chyba że organ prowadzący postępowanie uważa ich

obecność za konieczną dla wyjaśnienia sprawy. Art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

4.

Przesłuchanie odbywa się bez udziału innych osób, na których obecność wnioskodawca

nie wyraził zgody, w warunkach zapewniających odpowiedni stopień poufności i pozwalających

wnioskodawcy na wyczerpujące przedstawienie powodów złożenia wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej. W tym celu organ prowadzący postępowanie zapewnia

1)

prowadzenie przesłuchania przez osobę przeszkoloną w zakresie technik prowadzenia

przesłuchań, w tym technik prowadzenia przesłuchań osób, o których mowa w art. 68,

oraz wykorzystywania informacji o krajach pochodzenia;

2)

na wniosek wnioskodawcy - przesłuchanie go przez osobę tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej;

3)

w razie potrzeby - bezpłatną pomoc tłumacza władającego językiem zrozumiałym dla wnioskodawcy,

przy czym na wniosek wnioskodawcy - pomoc tłumacza tej samej płci, jeżeli z okoliczności

sprawy wynika, że umożliwi to wyczerpujące uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej.

5.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej może utrwalić

przebieg przesłuchania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, jeżeli

wnioskodawca został o tym poinformowany. Zapis taki jest załącznikiem do protokołu

z przesłuchania.

6.

Wnioskodawca otrzymuje kopię protokołu z przesłuchania oraz, na wniosek, zapis dźwięku

lub obrazu, w przypadku gdy przebieg przesłuchania został utrwalony za pomocą urządzenia

rejestrującego dźwięk lub obraz.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się także do małżonka, w imieniu którego wnioskodawca występuje,

jeżeli małżonek zażądał przesłuchania go.

1.

Przed wydaniem decyzji o nadaniu cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzieleniu mu

ochrony uzupełniającej organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby - także do

innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust.

1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 lub 3.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

inne organy przekazują informację, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia

otrzymania wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

do 3 miesięcy, o czym organ obowiązany do przekazania informacji zawiadamia organ

prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej.

4.

Jeżeli organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust. 1, nie przekaże

jej w terminach, o których mowa w ust. 2 lub 3, uznaje się, że wymóg uzyskania informacji

został spełniony.

5.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który nie ukończył 13. roku życia

w dniu, w którym organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

zamierzał wystąpić z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

Jeżeli dane cudzoziemca znajdują się w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy

wjazdu, organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

1)

rozpatrując wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, za pośrednictwem Komendanta

Głównego Policji zasięga opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 Konwencji Wykonawczej z dnia 19 czerwca 1990 r. do Układu z Schengen

z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki

Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli

na wspólnych granicach

(Dz. Urz. UE L 239 z 22.09.2000, str. 19, z późn. zm.), zwanej dalej „Konwencją Wykonawczą Schengen”;

2)

informuje, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ innego państwa

obszaru Schengen o udzieleniu cudzoziemcowi ochrony międzynarodowej.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej orzeka

w pierwszej kolejności o nadaniu lub odmowie nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy,

a w przypadku odmowy nadania statusu uchodźcy orzeka o udzieleniu lub odmowie udzielenia

ochrony uzupełniającej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wydaje

jedną decyzję odnoszącą się do wnioskodawcy i pozostałych osób, w imieniu których

wnioskodawca występuje, chyba że wydanie jednej decyzji prowadziłoby do ujawnienia

szczególnej sytuacji wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje,

co mogłoby zagrozić ich interesom, w szczególności w sprawach związanych z prześladowaniem

ze względu na płeć, orientację seksualną, tożsamość płciową lub wiek.

1.

W decyzji o nadaniu wnioskodawcy statusu uchodźcy orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich nie

istniała uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, istnieje uzasadniona

obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, w decyzji o nadaniu statusu uchodźcy

osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, orzeka się także o nadaniu statusu

uchodźcy wnioskodawcy.

3.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka

się o odmowie nadania tej osobie statusu uchodźcy.

4.

W przypadku gdy wobec wnioskodawcy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19

ust. 1 pkt 2-4, w decyzji, o której mowa w ust. 2, orzeka się o odmowie nadania wnioskodawcy

statusu uchodźcy.

1.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie nadania statusu

uchodźcy osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich istnieje

uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

2.

W decyzji o odmowie nadania wnioskodawcy statusu uchodźcy ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 2-4, orzeka się o nadaniu statusu uchodźcy osobie,

w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej

nie zachodzą.

1.

W decyzji o udzieleniu ochrony uzupełniającej orzeka się także o udzieleniu ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chociażby wobec nich

nie istniało rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W przypadku gdy wobec osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, w decyzji, o której mowa w ust. 1, orzeka się o odmowie udzielenia tej osobie

ochrony uzupełniającej.

1.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1, orzeka się także o odmowie udzielenia ochrony

uzupełniającej osobom, w imieniu których wnioskodawca występuje, chyba że wobec nich

istnieje rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

2.

W decyzji o odmowie udzielenia wnioskodawcy ochrony uzupełniającej ze względu na okoliczności,

o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lit. a lub b albo art. 20 ust. 1 pkt 2 lit.

b i c, orzeka się o udzieleniu ochrony uzupełniającej osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w przypadku gdy okoliczności te wobec niej nie zachodzą.

1.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców informują o umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej, odmowie nadania statusu uchodźcy i udzielenia

ochrony uzupełniającej albo pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

organ Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, którego

sprawa dotyczy, podając dzień, w którym decyzja stała się ostateczna, a w przypadku

wydania decyzji przez organ wyższego stopnia - dzień doręczenia cudzoziemcowi decyzji

ostatecznej.

2.

Szef Urzędu lub Rada do Spraw Uchodźców wykonują zadania, o których mowa w art. 18

ust. 1 rozporządzenia 603/2013.

3.

Szef Urzędu wykonuje zadania, o których mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia 603/2013.

1.

W decyzji o

1)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

2)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

3)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

4)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

5)

odmowie nadania statusu uchodźcy,

6)

odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej

- zamieszcza się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, lub decyzję o nadaniu statusu

uchodźcy albo o udzieleniu ochrony uzupełniającej, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla wnioskodawcy podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej pisma doręcza się osobom

fizycznym pod wskazanym przez te osoby adresem albo w każdym miejscu, w którym się

adresata zastanie.

2.

Cudzoziemcowi, którego miejscem pobytu jest ośrodek, pisma doręcza się za pośrednictwem

osoby upoważnionej przez Szefa Urzędu.

3.

Osoba upoważniona przez Szefa Urzędu wydaje cudzoziemcowi pismo po potwierdzeniu przez

niego odbioru czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko oraz wskazaniu daty

odbioru.

4.

W przypadku gdy cudzoziemiec odmówi potwierdzenia odbioru pisma, osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu, wydając to pismo, sama stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje

osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.

5.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w ust. 3 lub 4 osoba upoważniona

przez Szefa Urzędu przechowuje pismo przez okres 7 dni. Na tablicy ogłoszeń w ośrodku

umieszcza się sporządzone w języku zrozumiałym dla cudzoziemca zawiadomienie o miejscu

pozostawienia pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni,

licząc od dnia umieszczenia tego zawiadomienia.

6.

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w

ust. 5.

7.

Zawiadomienie o zmianie miejsca pobytu wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, złożone w jednym z toczących się równocześnie przed Szefem Urzędu postępowań

uznaje się za złożone we wszystkich tych postępowaniach.

Załatwienie sprawy dotyczącej pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej

następuje w terminie 6 miesięcy.

Szef Urzędu wszczyna postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej z urzędu lub na wniosek komendanta oddziału Straży Granicznej,

komendanta wojewódzkiego Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Ministra

Sprawiedliwości.

Wprzypadku gdy inne państwo obszaru Schengen zasięga opinii, o której mowa w art.

25 ust. 2 Konwencji Wykonawczej Schengen, Szef Urzędu ustala, czy zachodzą przesłanki

do pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i informuje

o tym, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, właściwy organ tego państwa.

1.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej przesłuchuje go w celu wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, w szczególności umożliwia mu przedstawienie powodów, dla których nie powinien

być pozbawiony statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, lub umożliwia mu złożenie

wyjaśnień na piśmie.

2.

Do przesłuchania cudzoziemca w postępowaniu w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej stosuje się art. 44 ust. 3-6.

1.

W decyzji o pozbawieniu cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zamieszcza

się pouczenie o prawie do nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Organ, który wydał decyzję, o której mowa w ust. 1, dokonuje pisemnego tłumaczenia

na język zrozumiały dla cudzoziemca podstawy prawnej decyzji, rozstrzygnięcia oraz

pouczenia.

1.

W postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej oraz w postępowaniu w

sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej zapewnia się

1)

swobodę kontaktowania się cudzoziemca z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców oraz z organizacjami międzynarodowymi lub

pozarządowymi zajmującymi się udzielaniem pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej;

2)

przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

dostęp do cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy;

3)

możliwość przedstawiania przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów

Zjednoczonych do Spraw Uchodźców swojej opinii w zakresie zadań wykonywanych na podstawie

art. 35 Konwencji Genewskiej.

2.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia

statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej udziela przedstawicielowi Urzędu Wysokiego

Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, na jego wniosek i za pisemną zgodą

cudzoziemca, którego postępowanie dotyczy, informacji o przebiegu postępowania oraz

umożliwia mu przeglądanie akt sprawy i sporządzanie z nich notatek i odpisów, z wyłączeniem

akt, o których mowa w art. 74 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

W przypadku gdy sprawa udzielenia ochrony międzynarodowej, pozbawienia statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej dotyczy małoletniego bez opieki, wykonywanie uprawnień

przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców,

o których mowa w ust. 2, nie wymaga zgody kuratora wyznaczonego do reprezentowania

małoletniego w postępowaniu.

4.

Przedstawicielowi Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców

nie przysługuje zażalenie, o którym mowa w art. 74 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani skarga do sądu administracyjnego.

5.

Opinie, dokumenty i materiały sporządzone przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców dołącza się do akt sprawy.

6.

Informacje i dane osobowe uzyskane przez przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej oraz w postępowaniu w sprawie pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony

uzupełniającej mogą być wykorzystywane wyłącznie do celów, o których mowa w art. 35

Konwencji Genewskiej.

7.

Przepisy ust. 1-6 stosuje się do organizacji działającej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej w imieniu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców na

podstawie umowy z Rzecząpospolitą Polską.

1.

Wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje, wydaje się, niezwłocznie

po przyjęciu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie później jednak niż

w terminie 3 dni, tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, zwane dalej „zaświadczeniem

tożsamości”.

2.

Zaświadczenie tożsamości wydaje się także cudzoziemcowi przekazanemu przez inne państwo

członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013, który przed opuszczeniem terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, niezwłocznie po złożeniu przez niego oświadczenia o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej.

3.

W przypadku gdy wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, o którym mowa w ust.

2, dotyczył także przekazywanego przez inne państwo członkowskie małżonka wnioskodawcy,

zaświadczenie tożsamości wydaje się także temu małżonkowi.

4.

Zaświadczenie tożsamości wydane rodzicom obejmuje ich małoletnie dzieci, w imieniu

których został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

5.

Na wniosek rodzica zaświadczenie tożsamości może być wydane jego małoletniemu dziecku,

w imieniu którego został złożony wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i które

ukończyło 5. rok życia.

1.

Zaświadczenie tożsamości w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca

podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz uprawnia go i małoletnie

dzieci objęte tym zaświadczeniem do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną.

2.

Zaświadczenie tożsamości, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - jest ważne przez okres 90 dni;

2)

ust. 2 - jest ważne przez okres 10 dni.

3.

Po upływie okresu ważności zaświadczenia tożsamości kolejne zaświadczenie tożsamości

wydaje się na okres 6 miesięcy.

1.

Zaświadczenie tożsamości wydaje w przypadku, o którym mowa w art. 55

1)

ust. 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

ust. 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

cudzoziemca.

2.

Kolejne zaświadczenie tożsamości wydaje Szef Urzędu.

3.

Szef Urzędu odmawia wydania kolejnego zaświadczenia tożsamości, w drodze decyzji,

w przypadku gdy

1)

postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej dotyczące cudzoziemca zakończyło

się decyzją ostateczną, chyba że wykonanie decyzji zostało wstrzymane;

2)

została wydana decyzja o odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze

dalszego ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, o której mowa w art.

40 ust. 10.

4.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

informuje Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa

Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego o wydaniu zaświadczenia

tożsamości wnioskodawcy i małżonkowi, w imieniu którego wnioskodawca występuje. Informacja

obejmuje dane, o których mowa w art. 56.

1.

W zaświadczeniu tożsamości zamieszcza się nazwę organu wydającego, datę wydania i

termin ważności oraz następujące dane

1)

imię (imiona) i nazwisko;

2)

imiona rodziców;

3)

datę urodzenia lub wiek;

4)

miejsce i kraj urodzenia;

5)

obywatelstwo;

6)

imiona i nazwiska oraz daty urodzenia małoletnich dzieci, w imieniu których wnioskodawca

występuje.

2.

Zaświadczenie tożsamości zawiera ponadto fotografię i podpis jego posiadacza.

3.

Zaświadczenie tożsamości może zawierać zakodowany zapis danych, o których mowa w ust.

1.

1.

Cudzoziemiec, który otrzymał zaświadczenie tożsamości, jest obowiązany wymienić je

w przypadku

1)

zmiany danych w nim zamieszczonych;

2)

urodzenia się dziecka;

3)

(uchylony)

4)

uszkodzenia w stopniu utrudniającym posługiwanie się nim;

5)

zaistnienia innej okoliczności niż określona w pkt 4, utrudniającej ustalenie tożsamości.

2.

W przypadku utraty zaświadczenia tożsamości wydaje się nowe zaświadczenie.

3.

Wymiany zaświadczenia tożsamości i wydania nowego w miejsce utraconego zaświadczenia

tożsamości dokonuje Szef Urzędu.

1.

Zaświadczenie tożsamości, o którym mowa w art. 55 ust. 1 i 2, wydaje się z urzędu.

2.

Wydanie kolejnego zaświadczenia tożsamości i wymiana zaświadczenia następują na wniosek

cudzoziemca, złożony na formularzu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 2.

2a.

Cudzoziemiec jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o wydanie kolejnego zaświadczenia

tożsamości niezwłocznie po upływie okresu ważności zaświadczenia tożsamości.

3.

Do wniosku dołącza się fotografie.

4.

Cudzoziemiec, który utracił zaświadczenie tożsamości, jest obowiązany zawiadomić o

tym Szefa Urzędu w terminie 3 dni.

5.

W razie znalezienia własnego zaświadczenia tożsamości, w miejsce którego wydano już

nowe zaświadczenie, należy niezwłocznie zwrócić znalezione zaświadczenie Szefowi Urzędu.

1.

Cudzoziemiec zwraca zaświadczenie tożsamości organowi, który je wydał, w przypadku

gdy wydana wobec niego decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stała

się ostateczna.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec opuszcza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwraca

zaświadczenie tożsamości komendantowi placówki Straży Granicznej przed przekroczeniem

granicy.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca wydawanego przez organ Straży Granicznej

oraz tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca wydawanego przez Szefa Urzędu,

uwzględniając dane, które powinny być w nich zawarte, określone w art. 56 ust. 1;

2)

formularza wniosku o wydanie lub wymianę tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca,

uwzględniając dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemca oraz towarzyszących

cudzoziemcowi małoletnich dzieci, w zakresie niezbędnym do wydania lub wymiany tymczasowego

zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, a także liczbę i wymogi dotyczące fotografii

dołączanych do wniosku.

2.

W przypadku zmiany wzorów tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, w rozporządzeniu,

o którym mowa w ust. 1, można określić termin ważności dotychczasowych zaświadczeń

tożsamości cudzoziemca wydanych na blankietach dotychczasowego wzoru oraz termin,

do którego mogą być stosowane blankiety dotychczasowego wzoru.

1.

W przypadku gdy małoletni bez opieki zadeklarował organowi Straży Granicznej zamiar

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ, który przyjął deklarację

1)

sporządza protokół z tej czynności;

2)

rejestruje deklarację zamiaru złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1;

3)

występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego ze względu na miejsce pobytu

małoletniego z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego w

postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, przekazania do innego państwa

członkowskiego na podstawie rozporządzenia 604/2013, udzielenia pomocy socjalnej oraz

udzielenia pomocy w dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia.

2.

Sąd ustanawia kuratora niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia

otrzymania wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3.

3.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony w imieniu małoletniego bez opieki

przez kuratora przyjmuje i rejestruje niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie

3 dni roboczych od dnia ustanowienia przez sąd kuratora, organ Straży Granicznej właściwy

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki.

4.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 2 stosuje się także w przypadku

1)

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu małoletniego bez opieki

przez przedstawiciela organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej się

udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej;

2)

przekazania przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia 604/2013 małoletniego

bez opieki, dla którego kurator nie był wcześniej ustanowiony.

5.

Z wnioskiem o ustanowienie kuratora do reprezentowania małoletniego bez opieki występuje

w przypadku, o którym mowa w ust. 4

1)

pkt 1 - organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

pkt 2 - komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekazania

małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na podstawie rozporządzenia

604/2013.

6.

Organ Straży Granicznej, który przyjął wniosek o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej, albo komendant placówki Straży Granicznej właściwy ze względu

na miejsce przekazania małoletniego bez opieki przez inne państwo członkowskie na

podstawie rozporządzenia 604/2013, występuje niezwłocznie do sądu opiekuńczego właściwego

ze względu na miejsce pobytu małoletniego bez opieki z wnioskiem o umieszczenie go

w pieczy zastępczej.

7.

Sąd rozpatruje wniosek, o którym mowa w ust. 6, niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 10 dni od dnia jego złożenia.

8.

W przypadku gdy w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wyjdzie

na jaw, że wnioskodawcą jest małoletni bez opieki, z wnioskiem, o którym mowa w ust.

6, występuje Szef Urzędu.

9.

Szef Urzędu niezwłocznie po otrzymaniu wniosku o udzielenie małoletniemu bez opieki

ochrony międzynarodowej podejmuje działania mające na celu odnalezienie jego krewnych,

a w szczególności

1)

informuje małoletniego bez opieki o możliwości poszukiwania jego krewnych za pośrednictwem

międzynarodowych organizacji pozarządowych;

2)

udziela małoletniemu bez opieki pomocy w

a)

nawiązaniu kontaktu z międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi,

b)

zainicjowaniu poszukiwań jego krewnych.

1.

Organ Straży Granicznej, który przyjął deklarację małoletniego bez opieki o zamiarze

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej lub wniosek małoletniego bez

opieki o udzielenie ochrony międzynarodowej albo któremu inne państwo członkowskie

przekazało małoletniego bez opieki na podstawie rozporządzenia 604/2013, doprowadza

małoletniego bez opieki do rodziny zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia

rodzinnego lub placówki opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego.

2.

Małoletni bez opieki przebywa w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję pogotowia

rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego do czasu wydania

orzeczenia przez sąd opiekuńczy.

Koszty pobytu małoletniego bez opieki w rodzinie zastępczej zawodowej pełniącej funkcję

pogotowia rodzinnego lub placówce opiekuńczo-wychowawczej typu interwencyjnego oraz

koszty opieki medycznej, od dnia złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

do zakończenia postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej decyzją ostateczną,

są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez małoletniego bez opieki

rozpatruje się w trybie przyspieszonym tylko w przypadku, o którym mowa w art. 39

ust. 1 pkt 5.

1.

Szef Urzędu zawiadamia kuratora małoletniego bez opieki o terminie i miejscu przesłuchania.

2.

Zawiadomienie powinno być doręczone kuratorowi w terminie umożliwiającym mu poinformowanie

małoletniego bez opieki o znaczeniu i możliwych skutkach przesłuchania oraz o sposobie

przygotowania się do przesłuchania, nie później niż 7 dni przed terminem przesłuchania.

1.

Szef Urzędu przed przesłuchaniem poucza małoletniego bez opieki o okolicznościach

faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej, oraz o możliwości zgłoszenia żądania, aby przesłuchanie odbyło

się w obecności wskazanej przez małoletniego osoby dorosłej.

2.

Przesłuchanie odbywa się w języku zrozumiałym dla małoletniego bez opieki, w sposób

dostosowany do jego wieku, stopnia dojrzałości i rozwoju umysłowego, z uwzględnieniem

okoliczności, że może mieć on ograniczoną wiedzę o faktycznej sytuacji w kraju pochodzenia.

3.

Małoletniego bez opieki przesłuchuje się w obecności

1)

kuratora;

2)

wskazanej przez niego osoby dorosłej, jeżeli nie utrudni to postępowania;

3)

psychologa lub pedagoga, który sporządza opinię o stanie psychofizycznym małoletniego.

4.

Podczas przesłuchania kurator może zadawać pytania lub zgłaszać uwagi.

5.

Organ prowadzący postępowanie informuje kuratora o możliwości utrwalenia przebiegu

przesłuchania za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk.

Czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletniego

bez opieki może dokonywać osoba, która spełnia co najmniej jeden z następujących warunków

1)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunku prawo i posiada 2-letni staż pracy

w instytucjach, których zakres działania obejmuje opiekę nad dziećmi;

2)

ukończyła studia wyższe magisterskie lub wyższe zawodowe i posiada 2-letni staż pracy

w administracji publicznej oraz odbyła przeszkolenie w zakresie prowadzenia postępowań

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej z udziałem małoletnich;

3)

ukończyła studia wyższe magisterskie na kierunkach: pedagogika, psychologia lub socjologia

oraz posiada 2-letni staż pracy w administracji publicznej.

1.

Małoletniego bez opieki, któremu odmówiono nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony

uzupełniającej, pozostawia się w pieczy zastępczej do czasu przekazania go organom

lub organizacjom kraju pochodzenia, do których zadań statutowych należą sprawy małoletnich.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, koszty pozostawania małoletniego bez opieki w

pieczy zastępczej i koszty opieki medycznej są finansowane z budżetu państwa z części,

której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących

w dyspozycji Komendanta Głównego Straży Granicznej.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 2 nie obejmują kosztów określonych w

przepisach ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1866, 2003 i 2173 oraz z 2017 r. poz. 2217).

1.

Jeżeli wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej dotyczy osoby, która może wymagać

szczególnego traktowania, w szczególności będącej

1)

osobą małoletnią,

2)

osobą niepełnosprawną,

3)

osobą w podeszłym wieku,

4)

kobietą ciężarną,

5)

osobą samotnie wychowującą dziecko,

6)

ofiarą handlu ludźmi,

7)

osobą obłożnie chorą,

8)

osobą z zaburzeniami psychicznymi,

9)

osobą poddaną torturom,

10)

ofiarą przemocy psychicznej, fizycznej, w tym seksualnej, a także ze względu na płeć,

orientację seksualną i tożsamość płciową

- Szef Urzędu ocenia, czy ta osoba wymaga szczególnego traktowania w postępowaniu

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub w zakresie pomocy socjalnej.

2.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, uznaje się za osoby

wymagające szczególnego traktowania w zakresie pomocy socjalnej, w przypadku gdy może

zachodzić potrzeba

1)

zakwaterowania ich w ośrodku

a)

przystosowanym do potrzeb osób niepełnosprawnych,

b)

zapewniającym pokój jednoosobowy,

c)

przeznaczonym wyłącznie dla kobiet lub kobiet z dziećmi;

2)

umieszczenia ich w zakładzie opiekuńczo-leczniczym, zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym

lub hospicjum;

3)

umieszczenia ich w pieczy zastępczej odpowiadającej sytuacji psychofizycznej tych

osób;

4)

dostosowania diety do stanu ich zdrowia.

3.

Szef Urzędu w celu dokonania oceny, czy osoba, o której mowa w ust. 1, wymaga szczególnego

traktowania, może zlecić przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych, których

koszt pokrywa się z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

W przypadku gdy Szef Urzędu nie zleca przeprowadzenia badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, informuje osobę, która może wymagać szczególnego traktowania,

że może ona z własnej inicjatywy i na własny koszt poddać się takim badaniom.

5.

Osobę, która nie wyraziła zgody na przeprowadzenie badań lekarskich lub psychologicznych,

o których mowa w ust. 3, uważa się za osobę, która nie wymaga szczególnego traktowania.

6.

Szef Urzędu dokonuje oceny, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po złożeniu wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej oraz w każdym czasie do zakończenia postępowania,

w przypadku gdy wyjdą na jaw nowe okoliczności dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje.

1.

W przypadku cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, czynności

w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej wykonuje się

1)

w warunkach zapewniających cudzoziemcowi swobodę wypowiedzi, w sposób dostosowany

do jego stanu psychofizycznego;

2)

w terminie dostosowanym do jego stanu psychicznego i fizycznego, wyznaczonym przy

uwzględnieniu terminów korzystania przez cudzoziemca ze świadczeń zdrowotnych;

3)

w miejscu pobytu cudzoziemca, w przypadku gdy jest to uzasadnione stanem jego zdrowia;

4)

w razie potrzeby z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza.

2.

Na wniosek cudzoziemca, który jest osobą wymagającą szczególnego traktowania, w przypadkach

uzasadnionych jego potrzebami czynności w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony

międzynarodowej

1)

wykonuje osoba tej samej płci;

2)

wykonuje się z udziałem psychologa, lekarza lub tłumacza płci wskazanej przez cudzoziemca.

Przy udzielaniu pomocy socjalnej cudzoziemcowi, który jest osobą wymagającą szczególnego

traktowania, uwzględnia się potrzeby takiej osoby w zakresie zakwaterowania i wyżywienia.

Przy udzielaniu małoletniemu pomocy socjalnej uwzględnia się konieczność zabezpieczenia

jego interesów, biorąc pod uwagę w szczególności

1)

możliwość połączenia rodziny;

2)

dobro małoletniego i jego rozwój społeczny;

3)

względy bezpieczeństwa i ochrony, w szczególności w przypadku gdy istnieje ryzyko,

że małoletni jest ofiarą handlu ludźmi;

4)

opinię małoletniego odpowiednio do jego wieku i dojrzałości.

1.

Wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przysługuje nieodpłatna informacja

prawna w postępowaniu w pierwszej instancji.

2.

Nieodpłatna informacja prawna polega na poinformowaniu wnioskodawcy lub cudzoziemca,

wobec którego toczy się postępowanie w sprawie pozbawienia go statusu uchodźcy lub

ochrony uzupełniającej, o obowiązujących przepisach prawnych z zakresu udzielania

ochrony międzynarodowej, pozbawiania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i

przepisach regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej w należących

do właściwości tych organów sprawach z tego zakresu, przy uwzględnieniu szczególnej

sytuacji tych osób.

3.

Nieodpłatnej informacji prawnej udzielają pracownicy urzędu obsługującego Szefa Urzędu

i funkcjonariusze, o których mowa w art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

1.

Nieodpłatna pomoc prawna przysługuje wnioskodawcy i cudzoziemcowi, wobec którego została

wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, zwanemu

dalej „cudzoziemcem uprawnionym”, który działa bez adwokata lub radcy prawnego.

2.

Nieodpłatna pomoc prawna nie przysługuje cudzoziemcowi, wobec którego została wydana

decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, w przypadku

gdy uzyskuje dochód większy niż 100% kryteriów dochodowych określonych w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985).

3.

Adwokat albo radca prawny, którzy udzielają nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacja

pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego, uprawniona do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej informują cudzoziemca, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu

go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, przed złożeniem przez niego oświadczenia,

o wysokości dochodu, powyżej którego nie przysługuje nieodpłatna pomoc prawna.

4.

Cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie zawierające deklarację, że w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

albo pozbawienia go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej nie ustanowił adwokata

ani radcy prawnego.

5.

Cudzoziemiec, wobec którego została wydana decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej, przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej składa pisemne

oświadczenie, że nie uzyskuje dochodu, o którym mowa w ust. 2.

6.

W przypadku gdy nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osoba, o której mowa w art. 69f

ust. 1 pkt 2, cudzoziemiec uprawniony przed uzyskaniem nieodpłatnej pomocy prawnej

składa organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego uprawnionej

do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej pisemne oświadczenie, że jest świadomy uzyskania

nieodpłatnej pomocy prawnej od osoby niebędącej adwokatem ani radcą prawnym.

7.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się pod rygorem odpowiedzialności

karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany

do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: „Jestem świadomy odpowiedzialności

karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu

o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń.

8.

Wzór oświadczenia, o którym mowa w

1)

ust. 4 - jest określony w załączniku nr 1 do ustawy;

2)

ust. 5 - jest określony w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

ust. 6 - jest określony w załączniku nr 3 do ustawy.

9.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4 i 5, składa się adwokatowi albo radcy prawnemu

udzielającym nieodpłatnej pomocy prawnej, albo organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

przed przystąpieniem do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez zatrudnioną w

tej organizacji osobę, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

10.

Oświadczenia, o których mowa w ust. 4-6, przechowuje się w warunkach uniemożliwiających

dostęp osób trzecich.

Nieodpłatna pomoc prawna obejmuje

1)

sporządzenie odwołania od decyzji o

a)

odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej,

b)

umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

c)

przekazaniu wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i umorzeniu postępowania,

d)

uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny,

e)

odmowie uwzględnienia oświadczenia wnioskodawcy o zamiarze dalszego ubiegania się

o udzielenie ochrony międzynarodowej,

f)

pozbawieniu statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

2)

zastępstwo prawne w postępowaniu odwoławczym w sprawie

a)

udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

przekazania wnioskodawcy do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej,

c)

pozbawienia statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

1.

Nieodpłatnej pomocy prawnej udziela osobiście

1)

adwokat, radca prawny albo

2)

osoba niebędąca adwokatem ani radcą prawnym, zatrudniona w organizacji pozarządowej

prowadzącej działalność pożytku publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej, spełniająca łącznie następujące warunki

a)

posiada dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych potwierdzający uzyskanie tytułu

zawodowego magistra lub dyplom potwierdzający ukończenie wyższych studiów prawniczych

za granicą, uznany w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 191a ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201) albo dyplom ukończenia wyższych studiów prawniczych za granicą uznany za równoważny

z polskim dyplomem potwierdzającym uzyskanie tytułu zawodowego magistra na podstawie

umowy międzynarodowej lub w drodze nostryfikacji,

b)

co najmniej przez okres 3 lat wykonywała czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem

pomocy prawnej w sprawach o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie umowy

o pracę lub umowy cywilnoprawnej w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce

cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o których mowa

w art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 1139), kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub

komandytowo-akcyjnej, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1870), w podmiotach świadczących pomoc prawną w państwach członkowskich, państwach członkowskich

Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze

Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej lub w organizacji pozarządowej prowadzącej

działalność pożytku publicznego,

c)

korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych,

d)

nie była karana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo

skarbowe.

2.

Adwokat albo radca prawny może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej pomocy

prawnej, informując cudzoziemca uprawnionego o innych adwokatach, radcach prawnych

lub osobach, o których mowa w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze województwa.

3.

Osoba, o której mowa w ust. 1 pkt 2, może odmówić z ważnych powodów udzielenia nieodpłatnej

pomocy prawnej. Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego

uprawniona do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, zatrudniająca tą osobę, informuje

cudzoziemca uprawnionego o adwokatach, radcach prawnych lub osobach, o których mowa

w ust. 1 pkt 2, udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej na obszarze województwa.

4.

Adwokat albo radca prawny są obowiązani zapewnić zastępstwo, w przypadku gdy osobiście

nie będą w stanie udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej.

5.

W przypadku gdy zatrudniona w organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej osoba, o której

mowa w ust. 1 pkt 2, nie będzie w stanie osobiście udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej,

organizacja ta jest obowiązana zapewnić zastępstwo innej osoby spełniającej warunki

określone w ust. 1.

Cudzoziemiec uprawniony może korzystać w postępowaniu odwoławczym z nieodpłatnej pomocy

prawnej udzielanej tylko przez jednego adwokata, radcę prawnego albo jedną osobę,

o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2.

1.

Cudzoziemiec uprawniony okazuje adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa

w art. 69f ust. 1 pkt 2, przed udzieleniem nieodpłatnej pomocy prawnej dokument potwierdzający

tożsamość i oryginał decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1.

2.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej konieczne jest udzielenie przez cudzoziemca

uprawnionego adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art. 69f ust.

1 pkt 2, pełnomocnictwa na piśmie.

3.

Pełnomocnictwo, o którym mowa w ust. 2, obejmuje z samego prawa umocowanie do udzielenia

dalszego pełnomocnictwa adwokatowi, radcy prawnemu albo osobie, o której mowa w art.

69f ust. 1 pkt 2.

4.

Adwokat, radca prawny albo osoba, o której mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, zamieszczają

niezwłocznie na oryginale decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1, klauzulę o podjęciu

się w określonej dacie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej cudzoziemcowi wskazanemu

jako adresat decyzji.

1.

Szef Urzędu zawiera z okręgowymi radami adwokackimi i radami okręgowych izb radców

prawnych porozumienia w sprawie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej, określające

w szczególności

1)

liczbę adwokatów i radców prawnych, którzy będą udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej

na obszarze ich działania, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia cudzoziemcom uprawnionym

możliwie szerokiego dostępu do nieodpłatnej pomocy prawnej;

2)

zobowiązanie okręgowych rad adwokackich i rad okręgowych izb radców prawnych do imiennego

wskazywania adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość udzielania nieodpłatnej

pomocy prawnej.

2.

Okręgowe rady adwokackie i rady okręgowych izb radców prawnych wskazują Szefowi Urzędu

corocznie, do dnia 30 listopada, adwokatów i radców prawnych deklarujących gotowość

udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

1.

Adwokat i radca prawny dokumentują na karcie nieodpłatnej pomocy prawnej każdy przypadek

udzielenia cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej przez podanie informacji

dotyczących

1)

daty wydania i numeru decyzji, o której mowa w art. 69e pkt 1;

2)

okresu, w którym nieodpłatna pomoc prawna była udzielana;

3)

korzystania z usług tłumacza.

2.

Po zakończeniu udzielania cudzoziemcowi uprawnionemu nieodpłatnej pomocy prawnej w

postępowaniu odwoławczym dokumentację określoną w ust. 1 i oświadczenia, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6, przekazuje się niezwłocznie Szefowi Urzędu. W celu umożliwienia

kontroli prawidłowości udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej Szef Urzędu przechowuje

oświadczenia, o których mowa w art. 69d ust. 4-6, przez okres 3 lat od dnia ich sporządzenia.

3.

Szef Urzędu jest administratorem danych osobowych zawartych w oświadczeniach, o których

mowa w art. 69d ust. 4-6.

1.

Szef Urzędu prowadzi listę organizacji pozarządowych prowadzących działalność pożytku

publicznego, uprawnionych do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej.

2.

Na listę, o której mowa w ust. 1, wpisuje się organizację pozarządową prowadzącą działalność

pożytku publicznego, która spełnia łącznie następujące warunki

1)

prowadzi działalność pożytku publicznego w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy

prawnej;

2)

posiada co najmniej dwuletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań związanych z udzielaniem

porad prawnych cudzoziemcom;

3)

zatrudnia radcę prawnego lub osobę niebędącą adwokatem ani radcą prawnym, która łącznie

spełnia warunki, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt 2, lub zawarła z adwokatem lub

radcą prawnym umowę o świadczenie pomocy prawnej albo umowę przedwstępną w tym zakresie

mającą zapewnić współpracę przez okres 3 lat.

3.

Wpisu na listę, o której mowa w ust. 1, dokonuje na okres 3 lat Szef Urzędu na wniosek

organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, w terminie 30

dni od dnia złożenia wniosku.

4.

Odmowa wpisu na listę organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego,

która nie spełnia warunków określonych w ust. 2, następuje w drodze decyzji.

5.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego dołącza do wniosku

1)

dokumenty potwierdzające spełnianie warunków, o których mowa w ust. 2;

2)

listę zatrudnionych radców prawnych lub osób, o których mowa w art. 69f ust. 1 pkt

2, lub adwokatów i radców prawnych, z którymi zawarła umowy o świadczenie pomocy prawnej

albo umowy przedwstępne w tym zakresie.

6.

Organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego corocznie, do dnia

30 listopada, przekazuje Szefowi Urzędu aktualną listę osób, o której mowa w ust.

5 pkt 2.

7.

Szef Urzędu wydaje decyzję o wykreśleniu organizacji pozarządowej prowadzącej działalność

pożytku publicznego z listy, o której mowa w ust. 1, w przypadku gdy organizacja ta

1)

zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

na skutek zmian w statucie lub innym akcie wewnętrznym określającym zakres prowadzonej

działalności;

2)

przestała spełniać warunek, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

8.

Wykreślenie organizacji pozarządowej z listy, o której mowa w ust. 1, następuje z

dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 7, stała się ostateczna.

9.

Do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez organizację pozarządową prowadzącą

działalność pożytku publicznego, uprawnioną do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej

stosuje się art. 69j.

1.

Adwokatowi, radcy prawnemu albo organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku

publicznego, uprawnionej do udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej za udzielenie cudzoziemcowi

uprawnionemu pomocy prawnej przysługuje

1)

wynagrodzenie w wysokości 150% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem nie jest należność pieniężna ani

orzeczenie Urzędu Patentowego, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze;

2)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów przejazdów do ośrodka, strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców oraz do siedziby Rady do Spraw Uchodźców, na zasadach

stosowanych przy podróżach służbowych pracowników zatrudnionych w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77;

3)

zwrot niezbędnych i udokumentowanych kosztów związanych z korzystaniem z usług tłumacza.

2.

Wypłaty wynagrodzenia i zwrotu kosztów, o których mowa w ust. 1, dokonuje Szef Urzędu.

Informacje o radcach prawnych, adwokatach i organizacjach pozarządowych prowadzących

działalność pożytku publicznego wpisanych na listę, o której mowa w art. 69k ust.

1, są umieszczane na stronie internetowej urzędu obsługującego Szefa Urzędu.

1.

Wnioskodawcy oraz osobie, w imieniu której wnioskodawca występuje, zapewnia się pomoc

socjalną i opiekę medyczną oraz można zapewnić

1)

pomoc w dobrowolnym powrocie do kraju, do którego mają prawo wjazdu, zwaną dalej „pomocą

w dobrowolnym powrocie”;

2)

pomoc w przypadku przeniesienia cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia

604/2013.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca, który

1)

korzysta z ochrony uzupełniającej,

2)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zgody na pobyt ze względów

humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany

- po upływie okresów, o których mowa w art. 74 ust. 1;

3)

przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt

czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego

Unii Europejskiej;

4)

przebywa w placówce opiekuńczo-wychowawczej;

5)

przebywa w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców;

6)

jest tymczasowo aresztowany lub odbywa karę pozbawienia wolności.

3.

Wniosek cudzoziemca, o którym mowa w ust. 2, o udzielenie pomocy socjalnej, medycznej

lub w dobrowolnym powrocie pozostawia się bez rozpoznania.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

1.

Pomoc socjalna obejmuje

1)

pomoc udzielaną w ośrodku, w tym

a)

zakwaterowanie,

b)

całodzienne wyżywienie zbiorowe lub ekwiwalent pieniężny w zamian za wyżywienie,

c)

kieszonkowe na drobne wydatki osobiste,

d)

stałą pomoc pieniężną na zakup środków czystości i higieny osobistej albo środki czystości

i higieny osobistej,

e)

jednorazową pomoc pieniężną lub bony towarowe na zakup odzieży i obuwia,

f)

naukę języka polskiego i podstawowe materiały niezbędne do nauki tego języka,

g

pomoce dydaktyczne dla dzieci korzystających z nauki i opieki w publicznych placówkach,

szkołach podstawowych lub szkołach ponadpodstawowych,

h)

pokrycie, w miarę możliwości, kosztów zajęć pozalekcyjnych i rekreacyjno-sportowych

dzieci,

i)

finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego

-

w celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielania ochrony międzynarodowej,

-

w celu leczenia lub poddania się szczepieniom ochronnym,

-

w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach albo

2)

pomoc udzielaną poza ośrodkiem, polegającą na wypłacie świadczenia pieniężnego na

pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

z wyłączeniem kosztów opieki medycznej, zwaną dalej „świadczeniem pieniężnym”.

2.

Całodzienne wyżywienie zbiorowe, z którego korzysta małoletnie dziecko cudzoziemca,

powinno być dostosowane do jego wieku.

3.

Ekwiwalent pieniężny, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b

1

przysługuje w zamian za wyżywienie dziecka do ukończenia przez nie 6 lat lub ucznia

szkoły podstawowej lub szkoły ponadpodstawowej;

2)

może być przyznany, jeżeli wymagają tego względy organizacyjne.

4.

Cudzoziemcom otrzymującym pomoc socjalną w postaci świadczenia pieniężnego przysługuje

1)

pomoc w formie nauki języka polskiego i podstawowych materiałów niezbędnych do nauki

tego języka;

2

pomoce dydaktyczne dla dzieci korzystających z nauki i opieki w publicznych placówkach,

szkołach podstawowych lub szkołach ponadpodstawowych;

3)

pokrycie, w miarę możliwości, kosztów zajęć pozalekcyjnych i rekreacyjno-sportowych

dzieci;

4)

finansowanie przejazdów środkami transportu publicznego

a)

w celu wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

b)

w celu leczenia lub poddania się szczepieniom ochronnym,

c)

w innych szczególnie uzasadnionych przypadkach.

1.

Świadczenie pieniężne może przysługiwać, w przypadku gdy wymagają tego względy organizacyjne

albo jest to niezbędne do

1)

zapewnienia bezpieczeństwa cudzoziemcowi, z uwzględnieniem szczególnej sytuacji samotnych

kobiet;

2)

ochrony porządku publicznego;

3)

ochrony i utrzymania więzi rodzinnych;

4)

przygotowania cudzoziemca do prowadzenia samodzielnego życia poza ośrodkiem, po otrzymaniu

decyzji o nadaniu statusu uchodźcy albo decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy,

w której udzielono ochrony uzupełniającej.

2.

Świadczenie pieniężne nie przysługuje za okres, kiedy cudzoziemiec przebywał poza

granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Decyzję w sprawie udzielania świadczenia pieniężnego wydaje, na wniosek cudzoziemca

lub z urzędu, Szef Urzędu.

4.

Szef Urzędu stwierdza wygaśnięcie decyzji w sprawie udzielania świadczenia pieniężnego,

w przypadku gdy

1)

ustały okoliczności, które uzasadniały jej udzielanie;

2)

istnieją okoliczności, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3-6;

3)

cudzoziemiec mimo otrzymywania świadczenia pieniężnego nadal przebywa w ośrodku.

5.

Szef Urzędu orzeka w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzielaniu świadczenia

pieniężnego o przywróceniu pomocy udzielanej w ośrodku, gdy cudzoziemiec jest uprawniony

do otrzymywania pomocy socjalnej.

6.

Decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o udzielaniu świadczenia pieniężnego nadaje

się rygor natychmiastowej wykonalności.

1.

Opieka medyczna obejmuje świadczenia opieki zdrowotnej w zakresie, w jakim osobom

objętym obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym przysługuje prawo do

świadczeń na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, 2110 i 2217), z wyłączeniem leczenia uzdrowiskowego albo rehabilitacji uzdrowiskowej.

2.

Opieka medyczna jest wykonywana na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych między

Szefem Urzędu a świadczeniodawcami w rozumieniu przepisów ustawy, o której mowa w

ust. 1.

1.

Pomoc socjalną i opiekę medyczną zapewnia się w okresie

1)

postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, począwszy od dnia zgłoszenia

się cudzoziemca w ośrodku, z tym że w sytuacjach szczególnych, związanych z zagrożeniem

życia lub zdrowia cudzoziemca, opieka medyczna przysługuje od dnia złożenia przez

cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

albo przez okres 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania,

w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zostało

umorzone.

2.

Pomocy socjalnej i opieki medycznej nie udziela się po upływie

1)

14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania, w przypadku

gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej zostało umorzone;

2)

terminu wykonania obowiązku opuszczenia przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej po wydaniu decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony

uzupełniającej;

3)

2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej w pozostałych przypadkach.

3.

Okres udzielania pomocy socjalnej i opieki medycznej ulega przedłużeniu do dnia, w

którym cudzoziemiec powinien opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w przypadku

gdy cudzoziemiec

1)

złożył wniosek w sprawie przyznania pomocy w dobrowolnym powrocie;

2)

powiadomił na piśmie Szefa Urzędu o zamiarze dobrowolnego powrotu po wydaniu wobec

niego decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej;

3)

podlega przeniesieniu do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013.

4.

W przypadku gdy w stosunku do małżonków lub ich małoletnich dzieci, przebywających

w ośrodku toczą się odrębne postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej,

okresy pomocy udzielanej małżonkom i ich małoletnim dzieciom kończą się jednocześnie

z upływem tego okresu udzielania pomocy, który jest dłuższy.

1.

Pomoc w dobrowolnym powrocie można zapewnić cudzoziemcowi, wobec którego została wydana

decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej w przypadku,

o którym mowa w art. 40 ust. 1 pkt 1.

1a.

Pomoc w dobrowolnym powrocie można cudzoziemcowi zapewnić kolejny raz nie wcześniej

niż po upływie 2 lat od dnia, w którym opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

z wykorzystaniem tej pomocy.

2.

Pomoc w dobrowolnym powrocie obejmuje pokrycie

1)

kosztów podróży cudzoziemca;

2)

opłat administracyjnych związanych z uzyskaniem dokumentu podróży oraz niezbędnych

wiz i zezwoleń;

3)

kosztów wyżywienia w podróży;

4)

kosztów opieki medycznej w podróży;

5)

kosztów organizacji dobrowolnego powrotu przez podmiot, do którego statutowych obowiązków

należy organizacja dobrowolnych powrotów.

3.

Decyzję w sprawie przyznania pomocy w dobrowolnym powrocie wydaje, na wniosek cudzoziemca,

Szef Urzędu.

3a.

Cudzoziemiec może złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 3, począwszy od dnia, w którym

oświadczył, że wycofuje wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, jednak nie później

niż przed upływem 30 dni od dnia, w którym decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia mu ochrony międzynarodowej stała się ostateczna. Jeżeli termin do złożenia

wniosku nie zostanie zachowany, Szef Urzędu pozostawia wniosek bez rozpoznania.

4.

Dobrowolny powrót cudzoziemca odbywa się w sposób zorganizowany przez Szefa Urzędu.

1.

Pomoc związaną z przeniesieniem cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego

za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia

604/2013 można zapewnić cudzoziemcowi, który otrzymał decyzję o przekazaniu do innego

państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony

międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 i umorzeniu postępowania w sprawie

udzielenia ochrony międzynarodowej i który nie podlega przekazaniu w trybie określonym

w art. 37 ust. 4.

2.

Do pomocy, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 75 ust. 2-4.

3.

Szef Urzędu zawiadamia niezwłocznie komendanta oddziału Straży Granicznej właściwego

ze względu na miejsce pobytu wnioskodawcy o niezłożeniu przez wnioskodawcę wniosku

o przyznanie mu pomocy związanej z przeniesieniem cudzoziemca do innego państwa członkowskiego

odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie

rozporządzenia 604/2013 w terminie określonym w art. 75 ust. 3a lub o nieskorzystaniu

przez wnioskodawcę z przyznanej mu pomocy związanej z tym przeniesieniem.

1.

Cudzoziemca pozbawia się pomocy socjalnej, w przypadku gdy

1)

rażąco narusza regulamin pobytu w ośrodku lub

2)

zachowuje się agresywnie wobec innych cudzoziemców przebywających w ośrodku lub personelu

ośrodka.

2.

Decyzję w sprawie pozbawienia pomocy socjalnej wydaje Szef Urzędu i nadaje jej rygor

natychmiastowej wykonalności.

3.

(uchylony)

W przypadku gdy cudzoziemiec korzystający z pomocy socjalnej w ośrodku przebywa poza

tym ośrodkiem przez okres dłuższy niż 2 dni, udzielanie tej pomocy wstrzymuje się

z mocy prawa do czasu jego powrotu.

1.

Udzielanie pomocy socjalnej, której cudzoziemiec został pozbawiony na podstawie decyzji,

o której mowa w art. 76 ust. 2, może być jednorazowo przywrócone na dotychczasowych

zasadach.

2.

Po dwukrotnym pozbawieniu cudzoziemca pomocy socjalnej na podstawie decyzji, o której

mowa w art. 76 ust. 2, ponowne udzielenie tej pomocy może nastąpić wyłącznie w postaci

świadczenia pieniężnego w wysokości połowy świadczenia pieniężnego udzielanego w przypadkach,

o których mowa w art. 72.

3.

Szef Urzędu wydaje decyzje w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, na wniosek cudzoziemca.

Do doręczeń w sprawach określonych w niniejszym rozdziale stosuje się art. 54.

1.

Szef Urzędu zapewnia i organizuje prowadzenie ośrodków.

2.

Szef Urzędu może zlecić prowadzenie ośrodków organizacjom społecznym, stowarzyszeniom

lub innym osobom prawnym albo osobom fizycznym.

1.

Cudzoziemca, o którym mowa w art. 70 ust. 1, przyjmuje się do ośrodka na podstawie

zaświadczenia tożsamości, po wpisaniu jego danych osobowych do ewidencji mieszkańców

ośrodka.

2.

Do ewidencji mieszkańców ośrodka wpisuje się dane osobowe cudzoziemca zawarte w zaświadczeniu

tożsamości oraz jego płeć.

Cudzoziemca przyjmowanego do ośrodka informuje się w zrozumiałym dla niego języku

o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach oraz umożliwia mu zapoznanie

się z przepisami regulującymi udzielanie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się

o udzielenie ochrony międzynarodowej i regulaminem pobytu w ośrodku.

1.

Cudzoziemiec, który podczas przyjmowania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej

nie podlegał badaniom lekarskim lub zabiegom sanitarnym ciała i odzieży, jest obowiązany

poddać się im przed przyjęciem do ośrodka.

2.

Szef Urzędu zapewnia przeprowadzenie badań lekarskich i zabiegów sanitarnych ciała

i odzieży, o których mowa w ust. 1.

3

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wyraża zgody na badania lekarskie lub niezbędne zabiegi

sanitarne ciała i odzieży, Szef Urzędu zawiadamia o tym państwowego inspektora sanitarnego

albo państwowego inspektora sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji,

właściwego ze względu na miejsce położenia ośrodka i wydaje decyzję w sprawie udzielenia

pomocy socjalnej w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości połowy świadczenia

pieniężnego udzielanego w przypadkach, o których mowa w art. 72.

4.

Szef Urzędu stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w ust. 3, w przypadku gdy

1)

cudzoziemiec poddał się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym ciała i odzieży;

2)

istnieją okoliczności, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3-6.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych

określi, w drodze rozporządzenia, zakres, szczegółowe warunki i sposób wykonywania

badań lekarskich i zabiegów sanitarnych ciała i odzieży cudzoziemca, o których mowa

w ust. 1 i w art. 30 ust. 1 pkt 7, uwzględniając w szczególności potrzebę zapobiegania

rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.

1.

Cudzoziemiec przebywający w ośrodku jest obowiązany

1)

przestrzegać regulaminu pobytu w ośrodku;

2)

stosować się do poleceń personelu ośrodka;

3)

dbać o higienę osobistą i czystość pomieszczeń;

4)

poddawać się badaniom lekarskim i zabiegom sanitarnym, zaleconym przez lekarza sprawującego

opiekę medyczną w ośrodku;

5)

w przypadku wystąpienia objawów choroby lub zaistnienia zdarzenia grożącego powstaniem

szkody w mieniu ośrodka niezwłocznie powiadomić o tym personel ośrodka;

6)

przenieść się do innego ośrodka, jeżeli jest to niezbędne ze względów organizacyjnych.

2.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, regulamin

pobytu w ośrodku, obejmujący warunki wstępu na teren ośrodka oraz odwiedzin, sposób

organizacji posiłków, przepisy porządkowe oraz sposób przyjmowania wniosków i skarg,

uwzględniając w szczególności potrzeby cudzoziemców przebywających w ośrodku, a także

konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków pobytu na terenie ośrodka oraz sprawnego

jego funkcjonowania.

Cudzoziemiec przyjęty do ośrodka ma prawo do

1)

podtrzymywania zwyczajów, tradycji narodowych i kulturowych oraz wykonywania praktyk

religijnych;

2)

swobodnego poruszania się po terenie ośrodka, z wyłączeniem miejsc objętych zakazem

wstępu;

3)

dostępu do informacji o podmiotach udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej w sprawach

o udzielenie ochrony międzynarodowej;

4)

dostępu do informacji o organizacjach pozarządowych lub międzynarodowych, do których

zadań statutowych należą sprawy uchodźców;

5)

dostępu do informacji o procedurach przeciwdziałania oraz reagowania na przypadki

przemocy, w tym na tle seksualnym lub ze względu na płeć;

6)

przyjmowania odwiedzin w przeznaczonych do tego pomieszczeniach;

7)

składania do Szefa Urzędu, w języku ojczystym, skarg i wniosków w sprawach funkcjonowania

ośrodka i warunków pobytu w nim;

8)

kontaktów ze swoim pełnomocnikiem w warunkach nienaruszających prawa do prywatności.

1.

Uprawnienie cudzoziemca do pobytu na terenie ośrodka potwierdza identyfikator.

2.

Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, zawiera następujące dane cudzoziemca

1)

zdjęcie;

2)

imię i nazwisko;

3)

datę urodzenia;

4)

obywatelstwo;

5)

okres ważności identyfikatora.

3.

W identyfikatorze, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się także imię, nazwisko i datę

urodzenia towarzyszącego cudzoziemcowi małoletniego dziecka.

1.

Szef Urzędu może zlecić organizacjom międzynarodowym, na podstawie umów międzynarodowych,

organizację dobrowolnego powrotu.

2.

Podmiotom innym niż wymienione w ust. 1 Szef Urzędu może zlecić, na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 i 2018)

1)

prowadzenie nauki języka polskiego;

2)

przeniesienie cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie

wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013.

1.

Cudzoziemiec jest obowiązany opuścić ośrodek

1)

w następnym dniu po upływie okresu udzielania pomocy, o którym mowa w art. 74;

2)

po doręczeniu decyzji o pozbawieniu pomocy socjalnej.

2.

Do egzekucji obowiązku opuszczenia ośrodka, o którym mowa w ust. 1, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, 1475 i 1954), dotyczące obowiązków o charakterze niepieniężnym.

1.

Osobie, która pokryła koszty pogrzebu cudzoziemca zmarłego przed zakończeniem postępowania

w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej, a w przypadku śmierci cudzoziemca korzystającego

z pomocy socjalnej - w okresie, o którym mowa w art. 74, przysługuje zasiłek pogrzebowy

w wysokości kosztów rzeczywiście poniesionych, nie większej jednak niż kwota zasiłku

pogrzebowego wypłacana na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120).

2.

Jeżeli pogrzeb cudzoziemca odbywa się za granicą, zasiłek pogrzebowy obejmuje wyłącznie

zwrot kosztów transportu zwłok do granicy.

3.

W przypadku gdy zwłoki cudzoziemca, o którym mowa w ust. 1, nie zostały pochowane

przez podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 912), pogrzeb cudzoziemca organizuje Szef Urzędu i pokrywa jego koszty z części budżetu

państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków

będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, tryb wypłaty

zasiłków pogrzebowych oraz warunki pokrywania kosztów pogrzebu cudzoziemca ze środków

budżetu państwa, z uwzględnieniem w szczególności

1)

dokumentów wymaganych do wypłaty zasiłku pogrzebowego;

2)

rodzaju kosztów pogrzebu, które mogą być pokrywane ze środków budżetu państwa;

3)

wysokości kwot na pokrycie tych kosztów.

Koszty pomocy socjalnej, opieki medycznej, z wyłączeniem kosztów określonych w przepisach

ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, zasiłku pogrzebowego, pomocy w dobrowolnym powrocie, pomocy związanej z przeniesieniem

cudzoziemca do innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013 oraz prowadzenia

ośrodków są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

1.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość jednorazowej pomocy pieniężnej lub wartość bonów towarowych na zakup odzieży

i obuwia, związanych z pobytem w ośrodku;

2)

wysokość stałej pomocy pieniężnej na zakup środków higieny osobistej, kieszonkowego

oraz ekwiwalentu pieniężnego w zamian za wyżywienie, związanych z pobytem w ośrodku;

3)

wysokość świadczenia pieniężnego na pokrycie we własnym zakresie kosztów pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

wysokość pomocy na pokrycie kosztów wyżywienia cudzoziemca w podróży w związku z dobrowolnym

powrotem do kraju, do którego cudzoziemiec ma prawo wjazdu, lub przeniesieniem do

innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie

ochrony międzynarodowej na podstawie rozporządzenia 604/2013;

5)

termin i sposób wypłaty świadczeń, o których mowa w pkt 1-4;

6)

wysokość stawki dziennej wyżywienia zbiorowego w ośrodku.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw wewnętrznych

uwzględni

1)

minimalne koszty uzupełnienia odzieży cudzoziemca w celu jej dostosowania do pory

roku;

2)

koszty nabycia podstawowych środków higieny osobistej;

3)

konieczność zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb cudzoziemca oraz jego rodziny;

4)

liczbę członków rodziny cudzoziemca;

5)

zróżnicowanie wysokości kieszonkowego ze względu na działania cudzoziemca na rzecz

ośrodka i przebywających w nim osób;

6)

konieczność zapewnienia odpowiedniego dostępu do pomocy dla cudzoziemców przy określaniu

terminu i sposobu jej wypłaty.

Przesiedleniu mogą podlegać cudzoziemcy, którzy spełniają warunki do nadania statusu

uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej określone w rozdziale 1.

1.

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia

1)

liczbę cudzoziemców, którzy mogą być przesiedleni lub relokowani w danym roku;

2)

państwa, z których będą oni przybywać;

3)

wysokość środków przeznaczonych na pokrycie kosztów przesiedlenia lub relokacji, w

tym kosztów związanych z czynnościami podejmowanymi przez organy poza granicami Rzeczypospolitej

Polskiej, kosztów pomocy świadczonej cudzoziemcom przesiedlonym lub relokowanym i

kosztów związanych z ich integracją, a także źródła pokrycia tych kosztów.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni aspekty humanitarne

decyzji o przesiedleniu lub relokacji oraz konieczność zaspokojenia niezbędnych potrzeb

przesiedlanych lub relokowanych cudzoziemców w okresie postępowania w sprawie udzielenia

ochrony międzynarodowej.

Cudzoziemiec zakwalifikowany do przesiedlenia lub relokacji przed przyjazdem na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej może złożyć wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej

do Szefa Urzędu za pośrednictwem funkcjonariusza Straży Granicznej delegowanego do

wykonania zadania poza granicami państwa, który został upoważniony do przyjęcia takiego

wniosku przez komendanta oddziału Straży Granicznej obejmującego terytorialnym zasięgiem

działania m.st. Warszawę.

Funkcjonariusz Straży Granicznej, o którym mowa w art. 86c

1)

wykonuje czynności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1-3 i 5-10, oraz niezwłocznie

przekazuje Szefowi Urzędu wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w celu jego

rozpatrzenia;

2)

wydaje zaświadczenie tożsamości ważne przez okres 90 dni od dnia wjazdu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Przesłuchanie cudzoziemca, o którym mowa w art. 86c, w celu wyjaśnienia faktów istotnych

dla rozstrzygnięcia sprawy, może odbyć się w miejscu jego pobytu przed przyjazdem

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Przed przystąpieniem do przesiedlenia lub relokacji cudzoziemca Szef Urzędu zwraca

się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, Komendanta Głównego Policji, Szefa Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby także do innych organów, z wnioskiem

o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa

państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

2.

Komendanci, o których mowa w ust. 1, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub

inne organy, do których Szef Urzędu zwrócił się z wnioskiem o przekazanie informacji,

o której mowa w ust. 1, przekazują ją w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony

o 14 dni, o czym organ obowiązany do przekazania informacji, o której mowa w ust.

1, zawiadamia Szefa Urzędu.

4.

W przypadku gdy przynajmniej jeden z organów obowiązanych do przekazania informacji,

o której mowa w ust. 1, poinformował Szefa Urzędu, że wjazd cudzoziemca na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie

dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego,

cudzoziemiec ten nie zostaje zakwalifikowany do przesiedlenia lub relokacji.

5.

Szef Urzędu zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego, z którego terytorium

miała nastąpić relokacja, że cudzoziemiec nie został zakwalifikowany do relokacji.

6.

Szef Urzędu nie występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1, jeżeli cudzoziemiec

nie ukończył 13. roku życia.

1.

Wprzypadku gdy Rzeczpospolita Polska jest odpowiedzialna za przewóz przesiedlanych

lub relokowanych cudzoziemców, Komendant Główny Straży Granicznej zapewnia cudzoziemcowi

podczas jego przesiedlenia lub relokacji transport do granicy.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec, który został przesiedlony lub relokowany, złoży wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej, organ Straży Granicznej zapewnia mu transport

do ośrodka recepcyjnego.

3.

Transport, o którym mowa w ust. 1 i 2, wykonuje

1)

do granicy - Komendant Główny Straży Granicznej lub komendant oddziału Straży Granicznej

właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez cudzoziemca;

2)

od granicy do ośrodka recepcyjnego - komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant

placówki Straży Granicznej właściwy ze względu na miejsce przekroczenia granicy przez

cudzoziemca.

4.

Organ Straży Granicznej podczas transportu, o którym mowa w ust. 1 i 2, zapewnia cudzoziemcowi,

w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie.

1.

Po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przesiedlony lub relokowany

cudzoziemiec przekazuje Szefowi Urzędu swój dokument podróży oraz dokument podróży

osoby, w imieniu której występuje, do depozytu, za pośrednictwem komendanta oddziału

Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, w której następuje przekroczenie

granicy.

2.

(uchylony)

(uchylony)

Cudzoziemcowi, który został przesiedlony lub relokowany i złożył wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej do Szefa Urzędu przed przyjazdem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, opiekę medyczną, w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia, zapewnia się

od dnia wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wzakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy działu II.

2.

Do cudzoziemca podlegającego relokacji nie stosuje się art. 38 ust. 2 pkt 1.

1.

Wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mogą być zatrzymani

wyłącznie

1)

w celu ustalenia lub weryfikacji ich tożsamości;

2)

w celu zebrania z ich udziałem informacji, na których opiera się wniosek o udzielenie

ochrony międzynarodowej, a których uzyskanie bez zatrzymania byłoby niemożliwe - w

przypadku istnienia znacznego prawdopodobieństwa ich ucieczki;

3)

w celu wydania lub wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, gdy wobec

wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, toczy się postępowanie

w sprawie zobowiązania do powrotu albo gdy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu, a

wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, mieli uprzednio możliwość

złożenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i istnieje uzasadnione przypuszczenie,

że wniosek ten został złożony jedynie w celu opóźnienia wydania albo opóźnienia lub

uniemożliwienia wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu;

4)

w przypadku gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

bezpieczeństwa i porządku publicznego;

5)

zgodnie z art. 28 rozporządzenia 604/2013 - w przypadku gdy istnieje znaczne prawdopodobieństwo

ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, a natychmiastowe

przekazanie ich do innego państwa członkowskiego nie jest możliwe.

2.

Prawdopodobieństwo ucieczki wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, istnieje w szczególności, w przypadku gdy osoby te

1)

nie dysponują dokumentami poświadczającymi ich tożsamość w chwili składania wniosku

o udzielenie ochrony międzynarodowej lub

2)

przekroczyły lub usiłowały przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, chyba że przybyły

bezpośrednio z terytorium, na którym ich życiu lub wolności zagrażało niebezpieczeństwo

prześladowania lub ryzyko wyrządzenia poważnej krzywdy, oraz przedstawiły wiarygodne

przyczyny nielegalnego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i złożyły wniosek

o udzielenie ochrony międzynarodowej niezwłocznie po przekroczeniu granicy, lub

3)

wjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie obowiązywania wpisu do

wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

lub do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu.

1.

Wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w przypadkach, o

których mowa w art. 87 ust. 1, można zobowiązać do

1)

zgłaszania się w określonych odstępach czasu do wskazanego organu,

2)

wpłaty zabezpieczenia pieniężnego w określonej wysokości, nie niższej niż dwukrotność

minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w przepisach o minimalnym wynagrodzeniu za

pracę,

3)

zamieszkiwania w wyznaczonym miejscu

- do czasu, gdy decyzja w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej stanie się ostateczna.

2.

Postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, wydaje organ Straży

Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje. Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu rejonowego właściwego ze

względu na siedzibę organu Straży Granicznej, który wydał postanowienie, w terminie

7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

3.

W postanowieniu o zastosowaniu środków, o których mowa w ust. 1, można orzec o zastosowaniu

jednego lub więcej niż jednego środka.

4.

W przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie

wywiązuje się z obowiązków, o których mowa w ust. 1, można zatrzymać wnioskodawcę

lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, jeżeli zachodzi którakolwiek z

okoliczności, o których mowa w art. 87 ust. 1.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 87 ust. 1, jeżeli zastosowanie środków, o których

mowa w art. 88 ust. 1, nie jest możliwe, wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której

wnioskodawca występuje, umieszcza się w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców.

2.

Areszt dla cudzoziemców stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca lub osoba, w imieniu

której wnioskodawca występuje, nie podporządkowali się zasadom pobytu obowiązującym

w strzeżonym ośrodku lub istnieje ryzyko, że nie podporządkują się tym zasadom.

3.

Wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, nie umieszcza się

w strzeżonym ośrodku ani nie stosuje się wobec nich aresztu dla cudzoziemców, w przypadku

gdy

1)

mogłoby to spowodować niebezpieczeństwo dla ich życia lub zdrowia;

2)

ich stan psychofizyczny może uzasadniać domniemanie, że byli poddani przemocy;

3)

są małoletnimi bez opieki lub osobami niepełnosprawnymi.

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w której imieniu wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub o zastosowaniu wobec nich aresztu dla cudzoziemców,

na wniosek organu Straży Granicznej, który zatrzymał wnioskodawcę lub osobę, w której

imieniu wnioskodawca występuje. Sąd wydaje postanowienie po wysłuchaniu wnioskodawcy

lub osoby, w której imieniu wnioskodawca występuje.

2.

Sąd, rozpatrując wniosek o umieszczenie wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia możliwość zastosowania środków, o których

mowa w art. 88 ust. 1.

3.

Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

4.

Sąd powiadamia wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca występuje, w

języku dla nich zrozumiałym o przyczynach umieszczenia w strzeżonym ośrodku lub w

areszcie dla cudzoziemców i o przysługujących im prawach, w tym o możliwości złożenia

zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, oraz o prawie do skorzystania

z pomocy adwokata lub radcy prawnego.

1.

Sąd wydaje postanowienie o umieszczeniu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na okres do 60 dni.

2.

W przypadku gdy cudzoziemiec przebywający w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców

wskutek wykonania postanowienia sądu, wydanego na podstawie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, sąd wydaje postanowienie w

sprawie przedłużenia okresu pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku lub w areszcie

dla cudzoziemców, w przypadku gdy zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których

mowa w art. 87 ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, okres pobytu cudzoziemca w strzeżonym ośrodku

lub w areszcie dla cudzoziemców przedłuża się do 90 dni, począwszy od dnia złożenia

przez cudzoziemca wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

4.

W przypadku gdy przed upływem okresów, o których mowa w ust. 1 i 3, postępowanie w

sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej nie zostało zakończone decyzją ostateczną

i nadal zachodzi którakolwiek z okoliczności, o których mowa w art. 87 ust. 1, sąd

może przedłużyć okres pobytu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców na czas określony,

niezbędny do wydania takiej decyzji.

4a.

Sąd w przypadku, o którym mowa w ust. 4, nie przedłuża pobytu wnioskodawcy lub osoby,

w imieniu której wnioskodawca występuje, w strzeżonym ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców,

w przypadku gdy postępowanie istotne z punktu widzenia dalszego istnienia okoliczności,

o których mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1-3 i 5, nie zostało zakończone, a opóźnienie

w tym postępowaniu nie wynika z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy lub osoby,

w imieniu której wnioskodawca występuje.

5.

Okres pobytu w strzeżonym ośrodku i areszcie dla cudzoziemców, o którym mowa w ust.

1-4, nie może przekroczyć 6 miesięcy.

6.

Postanowienie w sprawie przedłużenia okresu pobytu w strzeżonym ośrodku lub areszcie

dla cudzoziemców wydaje, na wniosek organu Straży Granicznej, sąd rejonowy, właściwy

dla siedziby tego organu.

7.

Sąd, rozpatrując wniosek o przedłużenie okresu pobytu wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, w strzeżonym ośrodku, ocenia, czy istnieje możliwość

zastosowania środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

8.

Sąd wydaje postanowienie o zastosowaniu środków, o których mowa w art. 88 ust. 1.

Na postanowienie przysługuje zażalenie do sądu okręgowego w terminie 7 dni od dnia

doręczenia postanowienia. Sąd rozpatruje zażalenie w terminie 7 dni.

1.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiedzialny za funkcjonowanie

aresztu dla cudzoziemców umożliwia wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, umieszczonym w strzeżonym ośrodku lub wobec których zastosowano areszt

dla cudzoziemców

1)

kontakt korespondencyjny lub telefoniczny z organizacjami, do których zadań statutowych

należą sprawy uchodźców;

2)

kontakt osobisty z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców lub przedstawicielem organizacji, do której zadań należy udzielanie

pomocy cudzoziemcom, w tym pomocy prawnej oraz z podmiotem świadczącym pomoc prawną

- w warunkach nienaruszających prawa do prywatności.

2.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

dla cudzoziemców ogranicza możliwość osobistego kontaktu wnioskodawcy lub osoby, w

imieniu której wnioskodawca występuje, z przedstawicielem Urzędu Wysokiego Komisarza

Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców, przedstawicielem organizacji, do której

zadań należy udzielanie pomocy cudzoziemcom, lub z podmiotem świadczącym pomoc prawną,

gdy wymaga tego konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego lub

przestrzegania postanowień regulaminu organizacyjno-porządkowego pobytu w strzeżonym

ośrodku lub w areszcie dla cudzoziemców. Rozstrzygnięcie kierownika strzeżonego ośrodka

lub funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu jest ostateczne.

3.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

dla cudzoziemców informują o zastosowaniu środka, o którym mowa w ust. 2, Szefa Urzędu

oraz przedstawiciela Urzędu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców.

1.

Poza przypadkami, o których mowa w art. 406 ust. 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, cudzoziemca umieszczonego w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców zwalnia

się na podstawie decyzji Szefa Urzędu.

2.

Szef Urzędu może wydać decyzję o zwolnieniu ze strzeżonego ośrodka lub z aresztu dla

cudzoziemców, z urzędu lub na wniosek wnioskodawcy, jeżeli z zebranego w sprawie materiału

dowodowego wynika, że wnioskodawca i osoba, w której imieniu wnioskodawca występuje,

z dużym prawdopodobieństwem spełniają warunki nadania statusu uchodźcy, określone

w art. 13, lub udzielenia ochrony uzupełniającej, określone w art. 15, i ich pobyt

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie stanowi zagrożenia dla obronności lub

bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz nie

istnieją okoliczności, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 lub art. 20

ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 lub 3.

3.

Od decyzji Szefa Urzędu o odmowie uwzględnienia wniosku o zwolnienie ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców wnioskodawcy przysługuje odwołanie w terminie

7 dni od dnia doręczenia decyzji. Odwołanie wnosi się do sądu rejonowego właściwego

ze względu na siedzibę Szefa Urzędu, za pośrednictwem kierownika strzeżonego ośrodka

lub funkcjonariusza odpowiadającego za funkcjonowanie aresztu dla cudzoziemców.

4.

Kierownik strzeżonego ośrodka lub funkcjonariusz odpowiadający za funkcjonowanie aresztu

dla cudzoziemców przekazuje odwołanie w terminie 2 dni sądowi, który rozpoznaje je

niezwłocznie.

5.

Do postępowania w sprawie odwołania od decyzji, o której mowa w ust. 3, stosuje się

odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904) o postępowaniu w sprawie zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego,

przy czym funkcję oskarżyciela publicznego wykonuje Szef Urzędu.

Wnioskodawcy lub osobie, w której imieniu wnioskodawca występuje, zwolnionym ze strzeżonego

ośrodka lub z aresztu dla cudzoziemców na podstawie decyzji, o której mowa w art. 89b ust. 1 i 2, albo nieumieszczonym w strzeżonym ośrodku lub areszcie dla cudzoziemców

z przyczyn określonych w art. 400 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, Szef Urzędu może, w drodze decyzji, nakazać przebywanie w określonym miejscu pobytu

lub określonej miejscowości, których bez jego zezwolenia nie mogą opuszczać, do dnia,

w którym decyzja w postępowaniu w sprawie nadania statusu uchodźcy stanie się ostateczna,

oraz zobowiązać do zgłaszania się w określonych odstępach czasu do organu wskazanego

w decyzji.

Organ Straży Granicznej przekazuje wnioskodawcy lub osobie, w imieniu której wnioskodawca

występuje, w języku dla nich zrozumiałym, informację o adresie ośrodka recepcyjnego,

w którym mają się stawić w terminie 2 dni od dnia zwolnienia ze strzeżonego ośrodka

lub aresztu dla cudzoziemców, gdy postępowanie w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej

nie zostało zakończone decyzją ostateczną.

W przypadku gdy Szef Urzędu wydał decyzję o zwolnieniu cudzoziemca ze strzeżonego

ośrodka lub aresztu dla cudzoziemców, a cudzoziemiec ten jest osobą niepełnosprawną,

w podeszłym wieku, samotnie wychowującą dziecko lub kobietą ciężarną, organ Straży

Granicznej właściwy ze względu na miejsce pobytu tej osoby zapewnia jej transport

do ośrodka recepcyjnego oraz, w uzasadnionych przypadkach, wyżywienie podczas tego

transportu.

Szef Urzędu informuje niezwłocznie na piśmie cudzoziemca, któremu nadano status uchodźcy

lub udzielono ochrony uzupełniającej, w języku dla niego zrozumiałym, o jego prawach

i obowiązkach.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

udziela się pomocy w celu wspierania procesu jego integracji ze społeczeństwem, w

trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

W przypadku gdy status uchodźcy nadano małoletniemu bez opieki lub udzielono mu ochrony

uzupełniającej, Szef Urzędu, uwzględniając zakaz określony w art. 9, podejmuje działania

mające na celu odnalezienie krewnych tego małoletniego, a w szczególności

1)

informuje małoletniego o możliwości poszukiwania jego krewnych za pośrednictwem międzynarodowych

organizacji pozarządowych;

2)

udziela małoletniemu pomocy w nawiązaniu kontaktu z międzynarodowymi organizacjami

pozarządowymi;

3)

udziela małoletniemu pomocy w zainicjowaniu poszukiwań jego krewnych.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

przysługują uprawnienia cudzoziemca, któremu udzielono zezwolenia na zamieszkanie

na czas oznaczony, o ile przepisy ustawy lub innych ustaw nie stanowią inaczej.

1.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

nie można wydać decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej ani decyzji o wydaleniu, bez pozbawienia tego statusu lub ochrony.

2.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, o którym mowa w art. 32 ust. 1 lub

art. 33 ust. 2 Konwencji Genewskiej.

(uchylony)

1.

Cudzoziemcowi, któremu nadaje się status uchodźcy, wydaje się dokument podróży przewidziany

w Konwencji Genewskiej i kartę pobytu ważną przez okres 3 lat od dnia wydania.

2.

Cudzoziemcowi, któremu udziela się ochrony uzupełniającej, wydaje się kartę pobytu

ważną przez okres 2 lat od dnia wydania.

2a.

Po upływie terminu ważności karty pobytu wydanej w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy

lub ochrony uzupełniającej wydaje się kolejną kartę pobytu, ważną odpowiednio przez

okres, o którym mowa w ust. 1 lub 2.

3.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej jest ważny przez okres 2 lat

od dnia wydania.

4.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej oraz kartę pobytu wydaje się

po pobraniu danych biometrycznych cudzoziemca.

5.

W dokumentach podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej wydawanych cudzoziemcom,

od których pobranie odcisków linii papilarnych jest fizycznie niemożliwe, nie zamieszcza

się obrazu linii papilarnych.

6.

Kartę pobytu wydaje się po dostarczeniu przez cudzoziemca 3 fotografii.

W dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji Genewskiej zamieszcza się dane i informacje,

o których mowa w załączniku do Konwencji Genewskiej, oraz dane biometryczne.

1.

Cudzoziemiec odbiera dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej osobiście,

co potwierdza własnoręcznym podpisem.

2.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej dla małoletniego może odebrać

jeden z rodziców lub opiekunów. Małoletni, który ukończył 13 lat, lub osoba ubezwłasnowolniona,

odbierają ten dokument osobiście, w obecności przynajmniej jednego z rodziców lub

opiekunów.

3.

Cudzoziemiec odbierający dokument przewidziany w Konwencji Genewskiej sprawdza za

pomocą czytnika elektronicznego, czy dane osobowe i dane biometryczne zamieszczone

w tym dokumencie są zgodne ze stanem faktycznym.

4.

W przypadku siły wyższej, uniemożliwiającej cudzoziemcowi osobisty odbiór dokumentu

podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, odbioru tego dokumentu może dokonać

pełnomocnik legitymujący się pełnomocnictwem szczególnym. Przepisu ust. 3 nie stosuje

się.

1.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej podlega wymianie w przypadku

1)

zmiany danych w nim zamieszczonych;

2)

uszkodzenia w stopniu utrudniającym posługiwanie się nim lub zaistnienia innej okoliczności

utrudniającej ustalenie tożsamości osoby;

3)

upływu terminu ważności.

2.

(uchylony)

1.

Cudzoziemiec, który utracił dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

jest obowiązany zawiadomić o tym Szefa Urzędu w terminie 3 dni.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Szef Urzędu wydaje nowy dokument podróży przewidziany

w Konwencji Genewskiej.

3.

W razie znalezienia własnego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej,

w miejsce którego wydano już nowy dokument, należy niezwłocznie zwrócić znaleziony

dokument Szefowi Urzędu.

4.

(uchylony)

1.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony statusu uchodźcy, jest obowiązany niezwłocznie

zwrócić Szefowi Urzędu kartę pobytu i dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała

się ostateczna.

2.

Cudzoziemiec zobowiązany do powrotu jest obowiązany zwrócić kartę pobytu komendantowi

placówki Straży Granicznej przy przekraczaniu granicy.

3.

Cudzoziemiec, który zostaje pozbawiony ochrony uzupełniającej, jest obowiązany zwrócić

Szefowi Urzędu kartę pobytu niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni

od dnia, w którym decyzja w tej sprawie stała się ostateczna.

Wymiana lub wydanie nowego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej

następuje na wniosek cudzoziemca, po pobraniu jego danych biometrycznych.

1.

Dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej wydaje i wymienia Szef Urzędu.

2.

Cudzoziemcowi, który posiada status uchodźcy lub korzysta z ochrony uzupełniającej,

kartę pobytu wydaje i wymienia Szef Urzędu.

1.

W przypadku gdy cudzoziemiec

1)

nie zwrócił dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, gdy był do tego

zobowiązany, lub

2)

zawiadomił o utracie dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej

- Szef Urzędu umieszcza informacje o takim dokumencie w Systemie Informacyjnym Schengen

w celu jego zajęcia.

2.

Szef Urzędu niezwłocznie usuwa informacje o dokumencie podróży przewidzianym w Konwencji

Genewskiej umieszczone w Systemie Informacyjnym Schengen zgodnie z ust. 1, gdy dokument

ten został mu zwrócony.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej, uwzględniając postanowienia

załącznika do Konwencji Genewskiej oraz obowiązek zamieszczania danych biometrycznych;

2)

wzór formularza wniosku o wymianę lub wydanie nowego dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej, uwzględniając dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemca

i małoletnich dzieci towarzyszących cudzoziemcowi, w zakresie niezbędnym do wymiany

lub wydania nowego dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej;

3)

sposób pobierania danych biometrycznych i zamieszczania ich w dokumentach podróży

przewidzianych w Konwencji Genewskiej, który umożliwi potwierdzenie tożsamości cudzoziemca.

1.

Rada do Spraw Uchodźców, zwana dalej „Radą”, jest organem administracji publicznej

rozpatrującym odwołania od decyzji i zażalenia na postanowienia wydane przez Szefa

Urzędu w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów niniejszego działu, z wyjątkiem

spraw, o których mowa w rozdziale 4a i rozdziale 5.

2.

Radzie przysługują uprawnienia organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Rada jest także organem właściwym w sprawach wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany

lub stwierdzenia nieważności wydanych przez siebie decyzji lub postanowień.

4.

Do zadań Rady należy ponadto

1)

dokonywanie analiz orzecznictwa w zakresie spraw o nadanie lub pozbawienie statusu

uchodźcy;

2)

gromadzenie informacji o krajach pochodzenia cudzoziemców;

3)

współpraca z organami oraz instytucjami krajowymi i zagranicznymi w zakresie problematyki

migracji i uchodźstwa;

4)

prowadzenie rejestru złożonych zażaleń i odwołań oraz wydanych przez Radę decyzji

i postanowień;

5)

oznaczanie danych, o którym mowa w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 603/2013, w przypadku

nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej oraz

usuwanie oznaczenia danych, o którym mowa w art. 18 ust. 3 rozporządzenia 603/2013,

w przypadku pozbawienia cudzoziemca statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej.

5.

Prezes Rady Ministrów, w drodze rozporządzenia, nadaje Radzie statut organizacyjny

i regulamin czynności wewnętrznych, w którym określa w szczególności sposób zwoływania

i odbywania posiedzeń składów orzekających i posiedzeń plenarnych oraz tworzenia wewnętrznych

zespołów Rady, uwzględniając zakres zadań Rady.

1.

W skład Rady wchodzi 12 członków powoływanych przez Prezesa Rady Ministrów na pięcioletnią

kadencję spośród osób wyróżniających się wiedzą lub doświadczeniem praktycznym w zakresie

problematyki uchodźców. Co najmniej połowa członków Rady powinna posiadać wyższe wykształcenie

prawnicze.

2.

Członkiem Rady może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, która nie została

skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub za przestępstwo skarbowe oraz korzystająca z pełni praw publicznych.

3.

Prezes Rady Ministrów powołuje w skład Rady po 4 osoby spośród kandydatów przedstawianych

przez ministra właściwego do spraw zagranicznych i Ministra Sprawiedliwości. Każdy

z ministrów przedstawia 8 kandydatów.

4.

W przypadku uzasadnionym istotnym wzrostem liczby spraw o nadanie lub pozbawienie

statusu uchodźcy Prezes Rady Ministrów może, na wniosek przewodniczącego Rady złożony

na podstawie uchwały Rady, powołać dodatkowych członków Rady na okres do końca danej

kadencji. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

1.

Pracodawca zatrudniający członka Rady udziela mu, na jego wniosek, urlopu bezpłatnego

na czas sprawowania funkcji w Radzie.

2.

Pracownikom urzędów państwowych oraz członkom korpusu służby cywilnej przysługuje,

po zakończeniu sprawowania funkcji w Radzie, prawo powrotu na zajmowane poprzednio

stanowisko, a jeżeli jest to niemożliwe - na stanowisko równorzędne.

3.

Członkowie Rady w zakresie wykonywania czynności wynikających z zadań Rady, o których

mowa w art. 89p, korzystają z ochrony prawnej przysługującej funkcjonariuszom publicznym.

1.

Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Rady w przypadku

1)

złożenia przez niego rezygnacji z pełnienia funkcji;

2)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji;

3)

skazania go prawomocnym wyrokiem orzeczonym za przestępstwo popełnione z winy umyślnej,

ścigane z oskarżenia publicznego lub za przestępstwo skarbowe;

4)

zaistnienia innych okoliczności uniemożliwiających mu sprawowanie funkcji lub wywiązywanie

się z obowiązków.

2.

W przypadku odwołania członka Rady lub jego śmierci Prezes Rady Ministrów uzupełnia

skład Rady, powołując nowego członka Rady na okres do końca danej kadencji. Przepisu

art. 89r ust. 3 nie stosuje się.

1.

Rada dokonuje wyboru przewodniczącego i wiceprzewodniczącego spośród swoich członków

w głosowaniu tajnym, większością głosów w obecności co najmniej dwóch trzecich jej

składu. W tym samym trybie Rada może przegłosować odwołanie z funkcji przewodniczącego

i wiceprzewodniczącego Rady.

2.

Po upływie kadencji Rady dotychczasowy przewodniczący pełni swoje obowiązki do czasu

powołania nowego przewodniczącego.

3.

Pierwsze posiedzenie plenarne Rady nowej kadencji zwołuje dotychczasowy przewodniczący

w terminie 30 dni od dnia powołania członków Rady nowej kadencji.

Przewodniczący kieruje pracami Rady, w szczególności

1)

ustala plan pracy Rady;

2)

zwołuje posiedzenia plenarne Rady;

3)

wyznacza składy orzekające;

4)

przydziela składom orzekającym sprawy do rozpatrzenia oraz czuwa nad terminowością

ich załatwienia;

5)

reprezentuje Radę przed innymi organami i instytucjami;

6)

reprezentuje Radę w postępowaniu przed sądem administracyjnym lub wyznacza w tym celu

innego członka Rady;

7)

powołuje biegłych lub ekspertów do udziału w postępowaniu toczącym się przed Radą;

8)

wyznacza członkom Rady zadania związane z działalnością Rady;

9)

może powoływać zespoły tematyczne lub grupy robocze do opracowania zagadnień oraz

dokonania analiz problemów wynikających z działalności Rady;

10)

wykonuje inne zadania wynikające z przepisów prawa.

1.

Rada orzeka w składach trzyosobowych, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art.

39 ust. 2 pkt 4.

2.

Orzeczenia zapadają większością głosów. Członek składu orzekającego nie może wstrzymać

się od głosu.

3.

Członek składu orzekającego, który nie zgodził się z większością głosujących, może

przy podpisywaniu orzeczenia zgłosić zdanie odrębne, podając, w jakiej części i w

jakim zakresie kwestionuje orzeczenie.

4.

Przewodniczący Rady może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym.

5.

Przy orzekaniu członkowie Rady są związani wyłącznie przepisami prawa.

6.

W przypadku gdy Rada zamierza nadać cudzoziemcowi status uchodźcy lub udzielić ochrony

uzupełniającej, zwraca się do komendanta oddziału Straży Granicznej, komendanta wojewódzkiego

Policji, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a w razie potrzeby - także do

innych organów, o przekazanie informacji, czy wobec wnioskodawcy lub osoby, w imieniu

której wnioskodawca występuje, zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 19 ust.

1 pkt 3 lub ust. 2, art. 20 ust. 1 pkt 2, ust. 2 lub 3, jeżeli z akt sprawy wynika,

że Szef Urzędu nie zwrócił się o udostępnienie takich informacji. Do uzyskiwania informacji

przez Radę stosuje się przepisy art. 45 ust. 2-5.

7.

Przewodniczący przekazuje Szefowi Urzędu akta spraw w postępowaniach administracyjnych

w celu archiwizacji, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia zakończenia postępowania.

1.

Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie Rady otrzymują wynagrodzenie, a także

diety, zwrot kosztów podróży i zakwaterowania na zasadach określonych w przepisach

dotyczących wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi

zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży

służbowej na obszarze kraju, wydanych na podstawie art. 77.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia przewodniczącego,

wiceprzewodniczącego oraz pozostałych członków Rady, uwzględniając ryczałt miesięczny

za udział w posiedzeniach Rady, wynagrodzenie za udział w składach orzekających oraz

za udział w postępowaniach przed sądem administracyjnym. Wysokość wynagrodzenia uzależnia

się od funkcji pełnionych przez członków Rady.

1.

Obsługę administracyjną i kancelaryjną Rady zapewnia Kancelaria Prezesa Rady Ministrów.

2.

Działalność Rady jest finansowana z budżetu państwa, z rozdziału dotyczącego Rady

do Spraw Uchodźców, z części dotyczącej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

3.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, warunki organizacyjne i finansowe

wykonywania obsługi Rady, uwzględniając charakter zadań Rady, określonych w art. 89p.

1.

Cudzoziemcowi można, na jego wniosek, udzielić azylu w Rzeczypospolitej Polskiej,

gdy jest to niezbędne do zapewnienia mu ochrony oraz gdy przemawia za tym ważny interes

Rzeczypospolitej Polskiej.

1a.

Wniosek o udzielenie azylu zawiera

1)

dane wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje, w zakresie niezbędnym

do przeprowadzenia postępowania o udzielenie azylu;

2)

określenie kraju pochodzenia wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje;

3)

określenie istotnych zdarzeń będących przyczyną ubiegania się o azyl.

2.

(uchylony)

1.

Cudzoziemca pozbawia się azylu, jeżeli

1)

ustały przyczyny, dla których azyl został udzielony;

2)

prowadzi on działalność skierowaną przeciwko obronności lub bezpieczeństwu państwa

lub bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu.

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

1.

Cudzoziemiec, który składa wniosek o udzielenie azylu, przebywając

1)

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany poddać się pobraniu odcisków

linii papilarnych i fotografowaniu;

2)

za granicą, jest obowiązany dołączyć do wniosku fotografię i po przybyciu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej w celu udziału w postępowaniu

w sprawie o udzielenie azylu lub w związku z udzieleniem mu azylu - poddać się pobraniu

odcisków linii papilarnych.

2.

Pobranie odcisków linii papilarnych oraz fotografowanie cudzoziemca zapewnia komendant

oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem działania m.st. Warszawę.

3.

W przypadku gdy cudzoziemiec nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w ust. 1, wniosek

o udzielenie azylu pozostawia się bez rozpoznania.

1.

Do postępowania w sprawie udzielenia azylu stosuje się odpowiednio przepisy art. 25,

art. 27 ust. 1 i 2, art. 34, art. 41 oraz art. 45.

2.

Do małoletniego bez opieki w postępowaniu o udzielenie azylu stosuje się odpowiednio

przepisy działu II rozdziały 3 i 5.

1.

Decyzje w sprawach udzielania i pozbawiania azylu wydaje Szef Urzędu.

2.

Wydanie decyzji o udzieleniu lub pozbawieniu azylu wymaga uzyskania zgody ministra

właściwego do spraw zagranicznych.

3.

(uchylony)

(uchylony)

Cudzoziemcowi, któremu udzielono azylu, można wydać decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca

do powrotu tylko po uprzednim pozbawieniu go azylu.

1.

Cudzoziemcom masowo przybywającym do Rzeczypospolitej Polskiej, którzy opuścili swój

kraj pochodzenia lub określony obszar geograficzny, z powodu obcej inwazji, wojny,

wojny domowej, konfliktów etnicznych lub rażących naruszeń praw człowieka, można udzielić

ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez względu na to, czy ich

przybycie miało charakter spontaniczny, czy też było wynikiem pomocy udzielonej im

przez Rzeczpospolitą Polską lub społeczność międzynarodową.

2.

Ochrony czasowej udziela się do chwili, gdy możliwy stanie się powrót cudzoziemców

do uprzedniego miejsca ich zamieszkania, jednakże nie dłużej niż na okres roku.

3.

Jeżeli po upływie roku nie ustaną przeszkody do bezpiecznego powrotu cudzoziemców

do uprzedniego miejsca ich zamieszkania, okres ochrony czasowej przedłuża się o dalsze

6 miesięcy, jednak nie więcej niż dwa razy.

1.

Ochrony czasowej udziela się na podstawie i w granicach określonych w decyzji Rady

Unii Europejskiej, przez okres określony każdorazowo w tej decyzji.

2.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może udzielić ochrony czasowej cudzoziemcom

nieobjętym decyzją Rady Unii Europejskiej, zmuszonym do opuszczenia kraju lub obszaru

geograficznego, którego ta decyzja dotyczy, z powodu wystąpienia zdarzeń, o których

mowa w art. 106 ust. 1.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, określa się

1)

szczegółowe zasady finansowania ochrony czasowej, limit cudzoziemców, którym można

udzielić tej ochrony, okres jej trwania lub warunki zakończenia jej udzielania, sposób

udzielania pomocy, o której mowa w art. 112 ust. 1, a także sposób realizacji zadań

podejmowanych w ramach ochrony czasowej, uwzględniając w szczególności rodzaj zagrożenia,

na które narażeni byli cudzoziemcy przed przybyciem na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej, możliwości finansowania tej ochrony oraz zobowiązania wynikające z postanowień

umów międzynarodowych wiążących Rzeczpospolitą Polską;

2)

zakres, szczegółowe warunki i sposób wykonywania badań lekarskich i zabiegów sanitarnych

ciała i odzieży cudzoziemca, o których mowa w art. 114 ust. 2, kierując się w szczególności

potrzebą zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych.

1.

(utracił moc)

2.

(utracił moc)

3.

(utracił moc)

4.

Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może powierzyć realizację zadań podejmowanych

w ramach ochrony czasowej organizacjom pozarządowym, określić zakres powierzanych

zadań i okres ich wykonywania, sposób kontroli ich wykonywania oraz sposób finansowania

tych zadań, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia cudzoziemcom należytej ochrony.

Szef Urzędu może odmówić cudzoziemcowi skorzystania z ochrony czasowej, jeżeli

1)

istnieją uzasadnione podejrzenia, że

a)

popełnił zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości

w rozumieniu przepisów prawa międzynarodowego odnoszących się do tych zbrodni,

b)

popełnił, poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a przed przybyciem na to terytorium

w celu korzystania z ochrony czasowej, zbrodnię o charakterze niepolitycznym,

c)

dopuścił się czynów sprzecznych z celami i zasadami Organizacji Narodów Zjednoczonych;

2)

jego wjazd lub pobyt mogą zagrozić bezpieczeństwu państwa;

3)

został skazany prawomocnym wyrokiem za taką zbrodnię, której charakter wskazuje, że

jego obecność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogłaby stanowić zagrożenie

dla jej obywateli.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej wydaje się wizę, jeżeli jest to niezbędne

do jego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi korzystającemu

z ochrony czasowej Szef Urzędu udziela zezwolenia na pobyt czasowy na okres roku i

wydaje kartę pobytu.

3.

Jeżeli okres ochrony czasowej został przedłużony, Szef Urzędu udziela, z urzędu, kolejnego

zezwolenia na pobyt czasowy na okres, na który przedłużono udzielanie ochrony czasowej,

i wydaje kartę pobytu.

4.

Za wydanie wizy, karty pobytu i udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie pobiera

się opłat.

Cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej po przyjeździe na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej poucza się w języku dla niego zrozumiałym o trybie i zasadach postępowania

związanego z ochroną czasową oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim

obowiązkach.

1.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej Szef Urzędu zapewnia opiekę medyczną

oraz przyznaje pomoc przez zakwaterowanie i wyżywienie, z zastrzeżeniem ust. 4.

2.

Udzielanie cudzoziemcowi opieki medycznej następuje na podstawie umowy zawartej pomiędzy

Szefem Urzędu a świadczeniodawcą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych.

3.

Koszty opieki medycznej, o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów określonych

w przepisach ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi, są finansowane z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy

do spraw wewnętrznych, ze środków będących w dyspozycji Szefa Urzędu.

4.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej, który wykonuje pracę lub wykonuje

działalność gospodarczą, Szef Urzędu zapewnia opiekę medyczną i pomoc, o której mowa

w ust. 1, uwzględniając wysokość uzyskiwanego przez cudzoziemca dochodu.

1.

Dla małoletniego bez opieki korzystającego z ochrony czasowej sąd właściwy ze względu

na miejsce pobytu małoletniego, na wniosek Szefa Urzędu, ustanawia opiekę.

2.

Do opieki, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

3.

Opiekę ustanawia się, gdy małoletniemu, o którym mowa w ust. 1, podczas pobytu na

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie towarzyszy jego przedstawiciel ustawowy.

4.

Opieka ustaje z mocy prawa, gdy małoletni, o którym mowa w ust. 1, opuści terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej w związku z upływem okresu, na jaki udzielona mu była ochrona

czasowa, albo gdy władzę rodzicielską będzie mógł sprawować nad nim jego przedstawiciel

ustawowy.

5.

Do czasu ustanowienia opieki przez sąd małoletniego bez opieki umieszcza się w placówce

opiekuńczo-wychowawczej.

1.

Cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej jest obowiązany poddać się pobraniu odcisków

linii papilarnych i fotografowaniu.

2.

W uzasadnionych przypadkach cudzoziemiec, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany

poddać się badaniom lekarskim oraz niezbędnym zabiegom sanitarnym ciała i odzieży.

3.

Pobranie odcisków linii papilarnych, fotografowanie oraz przeprowadzenie badań lekarskich

i zabiegów sanitarnych ciała i odzieży cudzoziemców, o których mowa w ust. 1 i 2,

zapewnia komendant oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem

działania m.st. Warszawę.

Cudzoziemcowi korzystającemu z ochrony czasowej i nieposiadającemu dokumentu podróży

Szef Urzędu może wydać polski dokument podróży dla cudzoziemca.

Cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej może wykonywać pracę bez zezwolenia na

pracę lub wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168).

1.

Jeżeli małżonek lub małoletnie dziecko cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej

przebywa poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu podejmuje działania

mające na celu połączenie rodziny.

2.

Szef Urzędu może podjąć działania mające na celu połączenie cudzoziemca korzystającego

z ochrony czasowej z innymi niż określeni w ust. 1 jego bliskimi krewnymi, którzy

bezpośrednio przed przybyciem cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

prowadzili z nim wspólne gospodarstwo domowe i pozostawali na jego całkowitym lub

częściowym utrzymaniu.

3.

Osobom, o których mowa w ust. 1 i 2, wydaje się wizy i udziela zezwolenia na pobyt

czasowy na zasadach określonych w art. 110.

4.

Do połączenia cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej z członkiem jego rodziny korzystającym z ochrony czasowej na terytorium innego

państwa członkowskiego Unii Europejskiej stosuje się art. 117a i 117b.

1.

Szef Urzędu może wystąpić do właściwego organu innego państwa członkowskiego Unii

Europejskiej z wnioskiem o przeniesienie cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego

Unii Europejskiej.

2.

Szef Urzędu informuje Komisję Europejską i Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych

do Spraw Uchodźców o wystąpieniu z wnioskiem, o którym mowa w ust. 1.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

imię i nazwisko cudzoziemca;

2)

obywatelstwo;

3)

datę i miejsce urodzenia;

4)

stan cywilny;

5)

dane dotyczące pokrewieństwa cudzoziemca.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

dokument potwierdzający tożsamość cudzoziemca lub dokument podróży;

2)

dokumenty potwierdzające związki rodzinne, w szczególności odpis skrócony aktu małżeństwa,

aktu urodzenia, dokumenty potwierdzające istnienie stosunku przysposobienia;

3)

inne informacje niezbędne do ustalenia tożsamości cudzoziemca lub związków rodzinnych;

4)

informacje o wydanych decyzjach w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt, wizach lub

decyzjach o odmowie wydania wizy i dokumentach, na podstawie których wydano te decyzje;

5)

informacje o złożonych wnioskach o udzielenie zezwolenia na pobyt lub o wydanie wizy,

wraz z określeniem etapu postępowania w tych sprawach.

1.

Przeniesienie cudzoziemca korzystającego z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej następuje za jego zgodą.

2.

Cudzoziemcowi, który podlega przeniesieniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,

Szef Urzędu wydaje przepustkę.

3.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór przepustki,

o której mowa w ust. 2, uwzględniając postanowienia dyrektywy Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów

przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków

wspierających równowagę wysiłków między Państwami Członkowskimi związanych z przyjęciem

takich osób wraz z jego następstwami

(Dz. Urz. WE L 212 z 07.08.2001).

4.

Z dniem, w którym cudzoziemiec korzystający z ochrony czasowej na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej opuszcza to terytorium, traci ważność wydana mu wiza i wygasa udzielone zezwolenie

na pobyt czasowy.

1.

Po zakończeniu okresu ochrony czasowej Szef Urzędu podejmuje działania mające na celu

umożliwienie powrotu cudzoziemcom do kraju pochodzenia lub na obszar, z którego przybyli.

2.

Po zakończeniu ochrony czasowej Szef Urzędu informuje cudzoziemca w języku dla niego

zrozumiałym o wszystkich okolicznościach, które mogą mieć znaczenie przy podjęciu

przez cudzoziemca decyzji o powrocie do kraju pochodzenia lub na obszar, z którego

przybył.

3.

W przypadku gdy po zakończeniu ochrony czasowej powrót cudzoziemca do kraju pochodzenia

lub na obszar, z którego przybył, jest niemożliwy ze względu na jego stan zdrowia,

w szczególności gdy powodowałby konieczność przerwania leczenia szpitalnego, Szef

Urzędu udziela cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy do czasu ustania okoliczności

uniemożliwiających jego powrót do kraju pochodzenia lub na obszar, z którego przybył.

1.

Rejestry w sprawach cudzoziemców, którym udzielana jest ochrona, prowadzi się w systemie

informatycznym w formie następujących zbiorów

1)

rejestru spraw o udzielenie lub pozbawienie ochrony międzynarodowej oraz o udzielenie

pomocy cudzoziemcom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej;

2)

(uchylony)

3)

rejestru spraw o udzielenie azylu;

4)

(uchylony)

5)

rejestru spraw o udzielenie ochrony czasowej;

6)

rejestrów odcisków linii papilarnych pobranych od cudzoziemca, który

a)

złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej,

b)

złożył wniosek o udzielenie azylu,

c)

(uchylona)

d)

korzysta z ochrony czasowej;

7)

rejestru spraw prowadzonych na podstawie rozporządzenia 604/2013.

2.

Rejestr, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, w zakresie dotyczącym cudzoziemców ubiegających

się o udzielenie ochrony międzynarodowej, którym udzielono pomocy, może być prowadzony

także w systemie kartotecznym.

Rejestry, o których mowa w art. 119

1)

w pkt 1, prowadzi komendant oddziału Straży Granicznej, komendant placówki Straży

Granicznej, Szef Urzędu i Rada, każdy w zakresie swojego działania;

2)

w pkt 3, 5 i 7, prowadzi Szef Urzędu;

3)

(uchylony)

4)

w pkt 6, prowadzi Komendant Główny Policji.

1.

W rejestrach, o których mowa w art. 119

1)

w pkt 1, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach, decyzjach

administracyjnych i wyrokach sądu, zaświadczeniach tożsamości, kartach pobytu i dokumentach

podróży przewidzianych w Konwencji Genewskiej, informację, czy cudzoziemiec jest małoletnim

bez opieki, dane, o których mowa w art. 8, oraz dane biometryczne dotyczące cudzoziemców

objętych postępowaniami, o których mowa w pkt 1;

2)

(uchylony)

3)

w pkt 3, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych postanowieniach, decyzjach

administracyjnych i wyrokach sądu, kartach pobytu oraz dane, o których mowa w art.

8, dotyczące cudzoziemców objętych postępowaniami, o których mowa w pkt 3;

4)

(uchylony)

5)

w pkt 5, przechowuje się informacje o decyzjach administracyjnych i kartach pobytu

oraz dane, o których mowa w art. 8, dotyczące cudzoziemców, którym udzielono ochrony

czasowej;

6)

w pkt 6, przechowuje się informacje o podstawie prawnej i dacie pobrania odcisków

linii papilarnych, informacje o kartach daktyloskopijnych lub o pobraniu odcisków

linii papilarnych za pomocą urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków oraz

dane osobowe cudzoziemca dotyczące

a)

imienia (imion) i nazwiska,

b)

daty i miejsca urodzenia,

c)

obywatelstwa;

7)

w pkt 7, przechowuje się informacje o wnioskach, wydanych decyzjach, miejscu i dacie

przekroczenia granicy przez wnioskodawcę lub osobę, w imieniu której wnioskodawca

występuje, przekazywane na podstawie rozporządzenia 604/2013 oraz dane, o których

mowa w art. 8, dotyczące wnioskodawcy lub osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje.

2.

Dane biometryczne przechowuje się do dnia odebrania przez cudzoziemca dokumentu podróży

przewidzianego w Konwencji Genewskiej, a w przypadku jego nieodebrania, do dnia upływu

ważności tego dokumentu.

Umieszczenie danych cudzoziemców ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej,

którym udzielono pomocy, w rejestrze, o którym mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, zastępuje

wykonanie obowiązku meldunkowego.

1.

Odciski linii papilarnych cudzoziemca, pobrane w celu wydania dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu, przechowuje się w rejestrze, o którym mowa

w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym Szef Urzędu wpisze do rejestru potwierdzenie

odbioru dokumentu lub karty pobytu.

2.

W przypadku wydania cudzoziemcowi decyzji w sprawie odmowy

1)

nadania mu statusu uchodźcy,

2)

udzielenia mu ochrony uzupełniającej,

3)

wydania mu dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej lub karty pobytu,

4)

wymiany dokumentów, o których mowa w pkt 3

- dane w postaci odcisków linii papilarnych przechowuje się w rejestrze, o którym

mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1, do dnia, w którym zostaną w nim umieszczone informacje

o prawomocnej decyzji w tej sprawie.

Organy, które pobierają od cudzoziemców, o których mowa w art. 119 pkt 6, odciski

linii papilarnych, są obowiązane do przekazywania Komendantowi Głównemu Policji danych,

o których mowa w art. 121 pkt 6, oraz odcisków linii papilarnych pobranych za pomocą

kart daktyloskopijnych lub urządzenia do elektronicznego pobierania odcisków.

1.

Dane i odciski linii papilarnych cudzoziemców, o których mowa w art. 119 pkt 6, są

przechowywane oddzielnie od zbiorów i rejestrów odcisków linii papilarnych gromadzonych

w innych celach.

2.

W rejestrach, o których mowa w art. 119 pkt 6, mogą być przechowywane dane i odciski

linii papilarnych cudzoziemca przekazywane przez organy innych państw.

3.

Komendant Główny Policji udostępnia dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa

w art. 119 pkt 6

1)

organom Straży Granicznej;

2)

organom Policji;

3)

prokuratorowi;

4)

Szefowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

5)

Szefowi Urzędu;

6)

Radzie.

4.

Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 119 pkt 6, można udostępniać,

bez konieczności składania pisemnego wniosku, za pomocą urządzeń służących do teletransmisji

danych podmiotom, o których mowa w ust. 3, gdy jest to uzasadnione specyfiką lub zakresem

wykonywania ich zadań oraz jeżeli podmioty te posiadają urządzenia umożliwiające odnotowanie

w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie dane uzyskał, oraz zabezpieczenia

techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie z celem

ich uzyskania.

5.

Dane przetwarzane w rejestrach, o których mowa w art. 119 ust. 1 pkt 1 i 5, udostępnia

się ministrowi właściwemu do spraw gospodarki w zakresie niezbędnym do prowadzenia

Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty

daktyloskopijnej, na której pobiera się odciski linii papilarnych cudzoziemców, o

których mowa w art. 119 pkt 6, uwzględniając przyczynę pobrania odcisków linii papilarnych.

Kto zabiera w celu przywłaszczenia lub przywłaszcza sobie zaświadczenie tożsamości

albo dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej lub takiego dokumentu używa,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

1.

Kto

1)

opuszcza bez zezwolenia miejsce pobytu lub miejscowość wyznaczoną mu do przebywania

na podstawie art. 89c,

2)

nie zawiadamia o utracie zaświadczenia tożsamości w terminie, o którym mowa w art.

58 ust. 4, lub o utracie dokumentu podróży przewidzianego w Konwencji Genewskiej w

terminie, o którym mowa w art. 89k ust. 1,

3)

nie zwraca znalezionego zaświadczenia tożsamości lub dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej w przypadku, gdy wydano mu nowe zaświadczenie tożsamości lub

nowy dokument podróży przewidziany w Konwencji Genewskiej,

4)

uchyla się od obowiązku wymiany zaświadczenia tożsamości lub dokumentu podróży przewidzianego

w Konwencji Genewskiej

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

- podlega karze grzywny.

2.

Orzekanie w sprawach o czyny, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie przepisów

Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

3.

Wyrok nakazowy wydany w postępowaniu nakazowym jest natychmiast wykonalny.

(pominięte)

Postępowania administracyjne w sprawach o nadanie statusu uchodźcy i o udzielenie

azylu, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów toczą się według przepisów

niniejszej ustawy.

1.

Przed wydaniem decyzji o wydaleniu w postępowaniu wszczętym przed dniem wejścia w

życie ustawy, które nie zostało zakończone do tego dnia decyzją ostateczną, wojewoda

bada, czy zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt

tolerowany, o których mowa w art. 97 , a w razie ich stwierdzenia - odmawia wydalenia i udziela zgody na pobyt tolerowany.

2.

W postępowaniach w sprawach zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony wszczętych

przed dniem wejścia w życie ustawy, które nie zostały zakończone do tego dnia decyzją

ostateczną, dotyczących cudzoziemców, w stosunku do których zachodziły okoliczności,

o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach

(Dz. U. z 2001 r. poz. 1400, z późn. zm., wojewoda bada, czy zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemcowi

zgody na pobyt tolerowany, o których mowa w art.97, i w razie ich stwierdzenia - wydaje decyzję o udzieleniu tej zgody.

1.

Decyzje wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, które w dniu wejścia w życie ustawy nie stały się decyzjami ostatecznymi, stają

się z mocy prawa decyzjami wydanymi na podstawie art. 14 niniejszej ustawy.

2.

Decyzje w sprawie pomocy dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy

wydane na podstawie art. 85f ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach zachowują moc, z tym że realizacja świadczeń przysługujących tym cudzoziemcom odbywa

się według zasad określonych w niniejszej ustawie.

Pozostają w mocy decyzje o nadaniu statusu uchodźcy oraz decyzje o udzieleniu azylu

wydane cudzoziemcom na podstawie dotychczasowych przepisów.

1.

Z dniem wejścia w życie ustawy wygasają zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony

wydane cudzoziemcom, którym nadano status uchodźcy na podstawie art. 43 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach.

2.

Z dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydane

cudzoziemcom, w stosunku do których zachodziły okoliczności, o których mowa w art. 17 ust. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, stają się decyzjami w sprawie udzielenia zgody na pobyt tolerowany w rozumieniu

niniejszej ustawy.

1.

Dokumenty wydane cudzoziemcom, do których stosuje się przepisy niniejszej ustawy,

wydane na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o cudzoziemcach, zachowują ważność do czasu ich wymiany, nie dłużej jednak niż do końca okresu ich

ważności.

2.

Karty pobytu wydane cudzoziemcom, o których mowa w art. 140, przed wejściem w życie

ustawy, podlegają nieodpłatnej wymianie w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy.

3.

Cudzoziemcom, o których mowa w art. 141

1)

w ust. 1, wydaje się kartę pobytu, o której mowa w art. 74 ust. 1;

2)

w ust. 2, wydaje się kartę pobytu, o której mowa w art. 99 ust. 1 .

4.

Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 2, wymiana kart pobytu następuje za opłatą

stosowaną przy wydaniu karty pobytu na podstawie niniejszej ustawy.

(pominięty)

Wpisy do rejestrów prowadzonych na podstawie dotychczasowych przepisów z dniem wejścia

w życie ustawy stają się wpisami do rejestrów prowadzonych na podstawie niniejszej

ustawy.

Do czasu wydania przepisów wykonawczych na podstawie upoważnień przewidzianych w ustawie,

nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, zachowują

moc przepisy dotychczasowe.

1.

Przepis art. 107 stosuje się od dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa

w Unii Europejskiej

2.

Przepis art. 129 w zakresie, w jakim dotyczy cudzoziemców posiadających zgodę na pobyt

tolerowany, stosuje się od dnia 1 stycznia 2004 r.

3.

Przepisy art. 108 ust. 1-3 tracą moc z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską

członkostwa w Unii Europejskiej

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2003 r.

Przepisy

1)

art. 39 ust. 1 pkt 6, art. 46 ust. 3 pkt 1, art. 50 ust. 2, art. 54 ust. 1d pkt 8,

art. 166 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2,

2)

art. 197 § 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 3,

3)

art. 4 ust. 3 i 4 ustawy zmienianej w art. 6,

4)

art. 116a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 9,

5)

art. 4 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art.

17,

6)

art. 8 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy zmienianej w art. 19,

7)

art. 130 § 1 i 3 ustawy zmienianej w art. 23,

8)

art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 26,

9)

art. 6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 31,

10)

art. 107a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 37,

11)

art. 144 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 41,

12)

art. 134a ust. 2 ustawy zmienianej w art. 44,

13)

art. 71 ust. 1 pkt 1 lit. g, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art.

53,

14)

art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 55,

15)

art. 3 pkt 18 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy zmienianej w art. 57,

16)

art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 58,

17)

art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zmienianej w art. 59,

18)

art. 89 ust. 2 i ust. 8 pkt 1, art. 107 ust. 5b pkt 12 ustawy zmienianej w art. 60,

19)

art. 2 ust. 1 pkt 35, art. 12 ust. 2 pkt 2, art. 55 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

63,

20)

art. 27 ust. 3 i art. 67 ust. 5 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 64,

21)

art. 9 ust. 5 pkt 2 lit. f ustawy zmienianej w art. 65,

22)

art. 130 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 66,

23)

art. 2 pkt 13 ustawy zmienianej w art. 76,

24)

art. 7 ust. 1 pkt 20, art. 14 pkt 5 i 6, art. 57 ust. 1 i 2, art. 62 ust. 1, art.

107 ust. 6 pkt 1 i art. 127 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 90,

25)

art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 93,

26)

art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 94,

27)

art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 95,

28)

art. 64 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 98,

29)

art. 237 ust. 1 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 104,

30)

art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 106,

31)

art. 2 pkt 6, art. 9 pkt 2, art. 11 ust. 5, art. 14 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 110,

32)

art. 2 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 113

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się również do szkół ponadgimnazjalnych

i klas dotychczasowych szkół ponadgimnazjalnych w szkołach ponadpodstawowych do czasu

zakończenia kształcenia w tych szkołach i klasach.

Przepisy

1)

art. 132e ust. 1 pkt 4, art. 166 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2,

2)

art. 191 § 1 pkt 1 i § 5 pkt 1, 3 i 4 oraz art. 197 § 2 pkt 1 ustawy zmienianej w

art. 3,

3)

art. 4 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 6,

4)

art. 4 ust. 4 pkt 2 i ust. 7 pkt 1, art. 5 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy zmienianej w art.

17,

5)

art. 130 § 1 ustawy zmienianej w art. 23,

6)

art. 6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 31,

7)

art. 144 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 41,

8)

art. 71 ust. 1 pkt 1 lit. g, ust. 3 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 2 ustawy zmienianej w art.

53,

9)

art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 55,

10)

art. 3 pkt 18 oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 57,

11)

art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy zmienianej w art. 59,

12)

art. 89 ust. 2 i art. 107 ust. 5b pkt 12 ustawy zmienianej w art. 60,

13)

art. 12 ust. 2 pkt 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy zmienianej w art.

63,

14)

art. 130 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 66,

15)

art. 2 pkt 13 ustawy zmienianej w art. 76,

16)

art. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 79,

17)

art. 42 pkt 8 i 9 ustawy zmienianej w art. 90,

18)

art. 19 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy zmienianej w art. 93,

19)

art. 2 pkt 17 ustawy zmienianej w art. 113

- stosuje się również do dotychczasowych gimnazjów do czasu zakończenia kształcenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 września 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 116-219, art. 314, art. 326-336, art. 347, art. 348, art. 358 i art.

359, które wchodzą w życie po upływie 3 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 4 pkt 9, 12, 14 lit. a, art. 15 pkt 26, pkt 29 lit. a w zakresie art. 22 ust.

1 pkt 3a, pkt 48, 49, pkt 54 w zakresie art. 36a ust. 14 i pkt 114 w zakresie art.

71d, art. 66 pkt 1, art. 80, art. 111 pkt 2, art. 113 pkt 2, art. 115, art. 220-223,

art. 225-313, art. 315-325, art. 349-357 i art. 360-368, które wchodzą w życie po

upływie 14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 15 pkt 118 lit. f i h oraz pkt 123 lit. m, które wchodzą w życie z dniem 1 lutego

2017 r.;

4)

art. 15 pkt 31, pkt 32 w zakresie art. 22ac ust. 1, art. 22ae ust. 2, art. 22ak ust.

1 i art. 85b ust. 2 i 5, pkt 33-43, pkt 44 w zakresie art. 22ar i art. 22at ust. 1

pkt 1, pkt 46, 47 i 120, art. 105 i art. 337-346, które wchodzą w życie z dniem 15

lutego 2017 r.;

5)

art. 4 pkt 5, 10 i 11, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.;

6)

art. 224, który wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r.;

7)

art. 66 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.