Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej

1.

Ustawa określa

1)

zadania, organy i organizację Krajowej Administracji Skarbowej, zwanej dalej „KAS”;

2)

formy realizacji niektórych zadań KAS i szczególne uprawnienia organów KAS oraz funkcjonariuszy

Służby Celno-Skarbowej, zwanych dalej „funkcjonariuszami”;

3)

warunki pracy i służby;

4)

zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy.

2.

KAS stanowi wyspecjalizowaną administrację rządową wykonującą zadania z zakresu realizacji

dochodów z tytułu podatków, należności celnych, opłat oraz niepodatkowych należności

budżetowych, ochrony interesów Skarbu Państwa oraz ochrony obszaru celnego Unii Europejskiej,

a także zapewniającą obsługę i wsparcie podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu

obowiązków podatkowych oraz obsługę i wsparcie przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu

obowiązków celnych.

3.

W ramach KAS wyodrębnia się Służbę Celno-Skarbową, będącą jednolitą i umundurowaną

formacją, którą tworzą funkcjonariusze.

4.

Ilekroć w ustawie jest mowa o „osobach zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych

KAS”, rozumie się przez to pracowników jednostek organizacyjnych, o których mowa w

art. 36 ust. 1 pkt 2, 3, 6 i 7, oraz pracowników zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw

finansów publicznych wykonujących zadania KAS w komórkach organizacyjnych tego urzędu.

1.

Do zadań KAS należy

1)

realizacja dochodów z podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych,

jak również innych należności, na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków

i należności budżetowych, w zakresie których właściwe są inne organy;

2)

realizacja dochodów z należności celnych oraz innych opłat związanych z przywozem

i wywozem towarów;

3)

realizacja polityki celnej wynikającej z członkostwa w unii celnej Unii Europejskiej;

4)

obejmowanie towarów procedurami celnymi i regulowanie sytuacji towarów związanych

z przywozem i wywozem towarów;

5)

zapewnienie obsługi i wsparcia podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków

podatkowych oraz obsługi i wsparcia przedsiębiorcy w prawidłowym wykonywaniu obowiązków

celnych;

6)

wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonywanie zabezpieczenia

należności pieniężnych;

7)

prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego

i celnego;

8)

wykonywanie audytu, czynności audytowych i urzędowego sprawdzenia;

9)

kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr KAS w zakresie zadań KAS;

10)

prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk

występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;

11)

przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

12)

badanie przestrzegania przez rezydentów i nierezydentów ograniczeń i obowiązków określonych

w przepisach prawa dewizowego oraz warunków udzielonych na ich podstawie zezwoleń

dewizowych, a także warunków wykonywania działalności kantorowej;

12a

przeciwdziałanie wykorzystywaniu działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm., zwanej dalej „Ordynacją podatkową”, i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9

Ordynacji podatkowej oraz nadzór nad wykonywaniem przez izbę rozliczeniową w rozumieniu

art. 119zg pkt 3 Ordynacji podatkowej obowiązków, o których mowa w dziale IIIB Ordynacji

podatkowej;

13)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,

zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców;

14)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń związanych z naruszeniem

przepisów dotyczących towarów, którymi obrót podlega zakazom lub ograniczeniom na

mocy przepisów prawa polskiego, przepisów prawa Unii Europejskiej lub umów międzynarodowych,

zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, jeżeli zostały

ujawnione przez Służbę Celno-Skarbową;

15

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w art. 258, art. 270, art. 270a, art. 271, art. 271a, art. 273, art. 277a, art. 286

§ 1 oraz art. 299 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2204 oraz z 2018 r. poz. 20), zwanej dalej „Kodeksem karnym”, w związku z którymi nastąpiło uszczuplenie lub narażenie

na uszczuplenie należności publicznoprawnej, zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie

ich sprawców, jeżeli zostały ujawnione przez KAS;

16)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w

a)

art. 228-231 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,

w związku z wykonywaniem czynności służbowych,

b)

art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niezatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo niebędące

funkcjonariuszami, w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez osoby zatrudnione

w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,

c)

art. 190, art. 222, art. 223 i art. 226 Kodeksu karnego, skierowanych przeciwko osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych KAS albo

funkcjonariuszom podczas pełnienia obowiązków służbowych lub w związku z ich pełnieniem

- oraz zapobieganie tym przestępstwom i ściganie ich sprawców;

16a

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów

(Dz. U. poz. 708 oraz z 2018 r. poz. 138);

16a

ujawnianie i odzyskiwanie mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami,

o których mowa w pkt 13-16 albo art. 33 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2226 oraz z 2018 r. poz. 201), zwanej dalej „Kodeksem karnym skarbowym”;

17)

wykonywanie zadań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących statystykę

dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (INTRASTAT)

oraz obrotu towarowego państw członkowskich Unii Europejskiej z pozostałymi państwami

(EXTRASTAT) oraz prowadzenie postępowań w zakresie INTRASTAT;

18)

wykonywanie zadań wynikających z zakazów i ograniczeń w obrocie towarowym z zagranicą

ustanowionych w szczególności ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi i zwierząt,

roślin, środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa publicznego, ochronę konsumentów, bezpieczeństwa

międzynarodowego, dziedzictwa narodowego i środków polityki handlowej;

19)

współdziałanie przy realizacji Wspólnej Polityki Rolnej;

20)

współpraca z właściwymi organami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi

i instytucjami międzynarodowymi;

21)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Kontrolę celno-skarbową w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2, wykonywaną

w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych, art. 54 ust. 2 pkt 1 i 6-8, art. 62

ust. 5 pkt 1 lit. a-c, e i f oraz art. 64 ust. 2, czynności, o których mowa w art.

113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,

art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2

i 5 i art. 133, oraz

1)

wymiar należności celnych i podatkowych oraz innych opłat związanych z przywozem i

wywozem towarów w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych,

2)

obejmowanie towarów procedurami celnymi i regulowanie sytuacji towarów związanych

z przywozem i wywozem towarów w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych,

3)

zadania wynikające z zakazu obejmowania procedurą celną dopuszczenia do obrotu paliw

stałych niespełniających wymagań określonych w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości

paliw

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1928 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 624 i 2290),

4

zadania określone w ust. 1 pkt 14-16a oraz w art. 14 ust. 1 pkt 19 i art. 33 ust.

1 pkt 15

- wykonują wyłącznie funkcjonariusze.

2a

Zadania określone w ust. 1 pkt 14−16a wykonują również funkcjonariusze Policji, Agencji

Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby

Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego lub Straży Granicznej oddelegowani

na podstawie odrębnych przepisów do wykonywania zadań służbowych w jednostkach organizacyjnych

KAS.

3.

W zakresie zadań określonych w ust. 1 pkt 14-16 organy KAS prowadzą postępowania przygotowawcze

zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 5, 106, 138 i 201), zwanej dalej „Kodeksem postępowania karnego”, albo ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem art. 1 i art. 2 pkt

1-4 i 6, pkt 7 lit. a i pkt 8 lit. a, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory legitymacji służbowych osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych KAS

i funkcjonariuszy, organy właściwe do ich wydawania, tryb wydawania, składania do

depozytu, wymiany i zwrotu, mając na względzie potrzebę właściwej ich ochrony oraz

zapewnienia możliwości identyfikacji wykonującego czynności służbowe.

1.

Nazwa „Krajowa Administracja Skarbowa” oraz znak graficzny KAS przysługuje wyłącznie

KAS.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych nadaje sztandar KAS oraz może nadawać

sztandary izbom administracji skarbowej.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór znaku graficznego KAS, mając na uwadze tradycje Służby Celnej, administracji

podatkowej i kontroli skarbowej.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzór sztandaru KAS,

2)

podstawowe elementy wzoru sztandaru nadawanego izbom administracji skarbowej, którym

ten sztandar jest nadawany,

3)

tryb nadawania sztandarów, o których mowa w ust. 2

- uwzględniając wizerunek orła białego ustalony dla godła państwowego oraz mając na

uwadze tradycje Służby Celnej, administracji podatkowej i kontroli skarbowej.

Dzień 21 września ustanawia się Dniem Krajowej Administracji Skarbowej.

1.

W celu uhonorowania osób szczególnie zasłużonych dla KAS ustanawia się odznakę honorową

„Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”.

2.

Odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” dzieli się na stopnie

1)

I stopień - złota odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”;

2)

II stopień - srebrna odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”;

3)

III stopień - brązowa odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”.

3.

Odznakę „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” nadaje minister właściwy

do spraw finansów publicznych.

4.

Osoba, której nadano odznakę „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”, otrzymuje

legitymację potwierdzającą jej nadanie.

5.

Odznaka „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” tego samego stopnia może

być nadana tej samej osobie tylko raz.

6.

Osobie wyróżnionej odznaką „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej” nie nadaje

się tej odznaki w stopniu niższym od posiadanego.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb postępowania w sprawach o nadanie odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji

Skarbowej”, osoby uprawnione do występowania z wnioskiem o nadanie tej odznaki oraz

termin rozpatrzenia wniosku,

2)

wzór odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”, wzór wniosku o nadanie

tej odznaki zawierający informację uzasadniającą jej nadanie oraz wzór legitymacji

potwierdzającej nadanie odznaki,

3)

sposób wręczania i noszenia odznaki „Zasłużony dla Krajowej Administracji Skarbowej”,

4)

sposób ewidencjonowania informacji o osobach wyróżnionych odznaką „Zasłużony dla Krajowej

Administracji Skarbowej”

- mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego przeprowadzenia postępowania,

ujednolicenia sposobu składania wniosków oraz zapewnienia przyznawania odznaki osobom

szczególnie zasłużonym.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w celu zapewnienia skutecznej i efektywnej

realizacji zadań KAS oraz wysokiej jakości jej działania, określi, w drodze zarządzenia,

czteroletnie kierunki działania i rozwoju KAS, wskazując w nich cele do osiągnięcia,

wskaźniki ich pomiaru oraz zasady składania raportów z realizacji czteroletnich kierunków

działania i rozwoju KAS.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, określić

podstawy do przygotowania przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej rocznych kierunków

działania i rozwoju KAS oraz zasad składania raportów z realizacji rocznych kierunków

działania i rozwoju KAS.

3.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu zapewnienia realizacji kierunków, o

których mowa w ust. 1, corocznie określa kierunki działania i rozwoju KAS, wskazując

w nich cele do osiągnięcia, wskaźniki ich pomiaru oraz zasady składania przez dyrektorów

izb administracji skarbowej raportów z realizacji kierunków działania i rozwoju KAS.

4.

Podstawą oceny pracy dyrektorów izb administracji skarbowej jest stopień realizacji

kierunków, o których mowa w ust. 3, w kierowanych przez nich izbach administracji

skarbowej.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, w drodze zarządzenia, tworzyć organy opiniodawczo-doradcze

w sprawach należących do zadań KAS.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, tworząc organy opiniodawczo-doradcze, określa

ich nazwę, skład, zakres działania, długość kadencji, na jaką zostały powołane, oraz

tryb postępowania tych organów.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych upoważnia Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej do dysponowania w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych

częścią budżetu państwa wyodrębnioną w celu finansowania działalności KAS.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może upoważnić do wykonywania określonych czynności

z zakresu dysponowania wyodrębnioną częścią budżetu, o której mowa w ust. 1, osoby

zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS lub funkcjonariuszy.

Działalność duszpasterska w KAS jest prowadzona na podstawie porozumienia Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej z przedstawicielami kościoła lub związku wyznaniowego.

1.

Organami KAS są

1)

minister właściwy do spraw finansów publicznych;

2)

Szef Krajowej Administracji Skarbowej;

3)

dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej;

4)

dyrektor izby administracji skarbowej;

5)

naczelnik urzędu skarbowego;

6)

naczelnik urzędu celno-skarbowego.

2.

Niektóre zadania organów KAS mogą być wykonywane przez inne organy KAS.

3.

Zadania, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 i 2, w zakresie poboru podatków, opłat

oraz niepodatkowych należności budżetowych, jak również innych należności, na podstawie

odrębnych przepisów, z wyjątkiem podatków i należności budżetowych, w zakresie których

właściwe są inne organy, a także w zakresie poboru należności celnych oraz innych

opłat, związanych z przywozem i wywozem towarów, mogą być wykonywane przy użyciu wspólnego

rachunku bankowego, w odniesieniu do określonego rodzaju należności.

4.

W odniesieniu do niektórych kategorii podatników i płatników o istotnym znaczeniu

gospodarczym lub społecznym, w szczególności wykonujących określony rodzaj działalności

gospodarczej lub osiągających określoną wysokość przychodu netto w rozumieniu przepisów

o rachunkowości, zadania mogą być wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego

niż właściwy miejscowo.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw administracji publicznej, określi, w drodze rozporządzenia, terytorialny

zasięg działania oraz siedziby dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników

urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, a także siedzibę dyrektora

Krajowej Informacji Skarbowej, uwzględniając potrzebę właściwej organizacji wykonywania

zadań.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia

1)

kategorie podatników i płatników, o których mowa w ust. 4,

2)

warunki zaliczania podatników i płatników, o których mowa w ust. 4, do odpowiedniej

kategorii,

3)

naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podatników i płatników, o których mowa

w ust. 4, terytorialny zasięg ich działania i siedzibę,

4)

tryb zawiadamiania o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego

- mając na względzie gospodarcze lub społeczne potrzeby podatników i płatników obsługiwanych

przez KAS.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia,

organ KAS do wykonywania niektórych zadań KAS oraz określić terytorialny zasięg jego

działania, mając na względzie sprawne i efektywne wykonywanie zadań KAS.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może wyznaczyć, w drodze rozporządzenia,

naczelnika urzędu skarbowego do dysponowania środkami pieniężnymi zgromadzonymi na

rachunku, o którym mowa w ust. 3, oraz określić rodzaj należności pieniężnych, które

będą obsługiwane przy użyciu tego rachunku, mając na względzie przygotowanie techniczne

i organizacyjne urzędu obsługującego tego naczelnika.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 2017 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 17 w zakresie

art. 15f ust. 5 i art. 15g oraz pkt 67 w zakresie art. 89 ust. 1 pkt 5 i 7, które

wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2017 r.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych koordynuje i współdziała w kształtowaniu

polityki państwa w zakresie zadań KAS.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej podlega ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych.

2.

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - sekretarza stanu w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw finansów publicznych - powołuje Prezes Rady Ministrów,

na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

1.

Przekazywanie informacji, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 1 i 3 ustawy zmienianej

w art. 4, rozpoczyna się nie później niż

1)

30. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków w rozumieniu

art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, z wyjątkiem banków spółdzielczych;

2)

60. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków spółdzielczych

oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

2.

Pierwsze przekazanie informacji na podstawie ust. 1 obejmuje informacje o rachunkach

otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i prowadzonych na dzień wejścia

w życie niniejszej ustawy oraz o rachunkach otwartych od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy do dnia poprzedzającego dzień przekazania informacji, według stanu na dzień

poprzedzający dzień przekazania informacji. W przypadku informacji, o których mowa

w art. 119zp § 1 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4, pierwsze przekazanie informacji

obejmuje również informacje o rachunkach otwartych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy i zamkniętych w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

3.

Przekazywanie zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt 2 ustawy zmienianej w

art. 4, rozpoczyna się nie później niż ostatniego dnia

1)

6. miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków w rozumieniu

art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4, z wyjątkiem banków spółdzielczych;

2)

8. miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku banków spółdzielczych

oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

4.

Pierwsze przekazanie zestawień transakcji dotyczących rachunków otwartych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy i prowadzonych na dzień wejścia w życie niniejszej

ustawy oraz o rachunkach otwartych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia

poprzedzającego dzień przekazania zestawienia obejmuje dane uzyskane od dnia 1 stycznia

2016 r. do dnia poprzedzającego dzień ich przekazania.

1.

Do zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej należy

1

nadzór nad działalnością dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektorów izb administracji

skarbowej, naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektora

Krajowej Szkoły Skarbowości, zwanej dalej „Szkołą”, oraz dyrektorów właściwych w sprawach

KAS komórek organizacyjnych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, zwanych dalej „komórkami organizacyjnymi urzędu obsługującego ministra”;

2)

kształtowanie polityki kadrowej i szkoleniowej w jednostkach organizacyjnych KAS;

3)

realizacja budżetu państwa w zakresie ustalonym dla KAS;

4

nadzorowanie, koordynowanie i wykonywanie czynności, o których mowa w art. 113-117,

art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127

ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art.

133;

5

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,

zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie

określonym w Kodeksie karnym skarbowym;

5a

przeciwdziałanie wykorzystywaniu działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1

Ordynacji podatkowej i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających

związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9 Ordynacji podatkowej;

6

realizacja zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15-16a;

7)

wykonywanie kontroli celno-skarbowej w zakresie prawidłowości i prawdziwości składanych

oświadczeń o stanie majątkowym przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych

KAS oraz funkcjonariuszy;

8)

przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu;

9)

koordynowanie kontroli celno-skarbowych wykonywanych przez naczelników urzędów celno-skarbowych;

10)

audyt gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi

zwrotowi środkami z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA);

11)

współpraca z właściwymi organami innych państw oraz organizacjami międzynarodowymi

i instytucjami międzynarodowymi;

12)

wykonywanie zadań centralnej jednostki koordynującej w rozumieniu Konwencji sporządzonej

na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy

i współpracy między administracjami celnymi, sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia

1997 r. (Dz. U. z 2008 r. poz. 31);

13)

wykonywanie funkcji specjalnej jednostki w rozumieniu art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17

grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i

monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94,

(WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 549), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013”;

14)

wykonywanie funkcji instytucji audytowej w rozumieniu art. 123 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z

dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego

Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu

Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego

Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006

(Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320), art. 31 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 z dnia

11 marca 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym

(Dz. Urz. UE L 72 z 12.03.2014, str. 1), art. 25 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014

z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Funduszu Azylu,

Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej,

zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego

(Dz. Urz. UE L 150 z 20.05.2014, str. 112) oraz art. 20 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 897/2014 z dnia 18 sierpnia

2014 r. ustanawiającego przepisy szczegółowe dotyczące wdrażania programów współpracy

transgranicznej finansowanych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 232/2014 ustanawiającego Europejski Instrument Sąsiedztwa

(Dz. Urz. UE L 244 z 19.08.2014, str. 12);

15)

wykonywanie funkcji jednostki certyfikującej w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE)

nr 1306/2013;

16)

wykonywanie zadań wynikających z rozporządzenia Rady (WE) nr 2173/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia

systemu zezwoleń na przywóz drewna do Wspólnoty Europejskiej FLEGT

(Dz. Urz. UE L 347 z 30.12.2005, str. 1);

17)

wykonywanie zadań, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 1850/2015 z dnia 13

października 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu

Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok

(Dz. Urz. UE L 271 z 16.10.2015, str. 1);

18)

wykonywanie zadań wynikających z art. 3 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń

prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz

uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie

Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. Urz. UE L 248/1 z 18.09.2013, str. 1);

19)

zapewnianie ochrony fizycznej i technicznej osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych

KAS oraz funkcjonariuszom, a w uzasadnionych przypadkach także innym osobom, organom

i instytucjom państwowym;

20)

prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk

występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;

21)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do

dyrektorów izb administracji skarbowej.

3

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu zapewnienia sprawnego i efektywnego

wykonywania zadań, w szczególności nadzoru nad działalnością dyrektora Krajowej Informacji

Skarbowej, dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych,

naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektora Szkoły oraz dyrektorów komórek organizacyjnych

urzędu obsługującego ministra oraz kształtowania polityki kadrowej i szkoleniowej

w KAS, może wydawać zarządzenia.

1.

Przekazywanie informacji i zestawień, o których mowa w art. 119zp § 1, art. 119zq

oraz art. 119zs ustawy zmienianej w art. 4, zawierających dane uzyskane przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, które znajdują się w formie uniemożliwiającej ich

automatyczne przetwarzanie w systemach teleinformatycznych banków w rozumieniu art.

119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

rozpoczyna się nie później niż ostatniego dnia 9. miesiąca od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

2.

W przypadku uzupełnienia, zmiany lub przeniesienia do formy umożliwiającej automatyczne

przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, przed upływem terminu, o którym mowa

w tym przepisie, dane te przekazywane są niezwłocznie na zasadach określonych w art.

119zp § 1, art. 119zq oraz art. 119zs ustawy zmienianej w art. 4.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi w systemie teleinformatycznym listę

naczelników urzędów skarbowych oraz zastępców naczelników urzędów skarbowych, zawierającą

imię i nazwisko, numer PESEL, stanowisko, oznaczenie właściwego urzędu skarbowego,

datę powołania odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo zastępcy naczelnika urzędu

skarbowego, datę odwołania odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo zastępcy

naczelnika urzędu skarbowego, informację o zawieszeniu stosunku pracy oraz datę wygaśnięcia

stosunku pracy.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej zapewnia sądom prowadzącym księgi wieczyste

dostęp do listy, o której mowa w ust. 1, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego

w celu automatycznej weryfikacji naczelników urzędów skarbowych oraz zastępców naczelników

urzędów skarbowych.

1.

Na wniosek banku w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 oraz na

wniosek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, złożony nie później niż 14

dni przed upływem terminu, o którym mowa odpowiednio w art. 14 ust. 1 i 3 oraz art.

15, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

1)

przedłużyć ten termin o nie więcej niż 6 miesięcy ze względu na techniczne nieprzygotowanie

do przekazywania danych lub

2)

ograniczyć zakres danych objętych zestawieniami, o których mowa w art. 119zp § 1 pkt

2 ustawy zmienianej w art. 4, podlegających przekazaniu ze względu na obiektywną niemożliwość

ich przekazania.

2.

We wniosku wskazuje się

1)

przyczyny techniczne braku przygotowania do przekazywania danych, opis działań podjętych

w celu przygotowania do przekazywania danych oraz termin rozpoczęcia przekazywania

danych - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;

2)

przyczyny obiektywnej niemożliwości przekazania danych - w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2.

3.

Wniosek w imieniu banków spółdzielczych lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

może być złożony zbiorczo, odpowiednio za pośrednictwem banku zrzeszającego lub Krajowej

Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.

4.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej rozpoznaje wniosek niezwłocznie, nie później

niż w terminie 7 dni od dnia jego wpływu.

5.

W zakresie nieuregulowanym do wniosków stosuje się odpowiednio przepisy działu IV

ustawy zmienianej w art. 4.

1.

W celu realizacji zadania określonego w art. 14 ust. 1 pkt 13 Szef Krajowej Administracji

Skarbowej jest uprawniony do

1)

żądania od organów administracji publicznej oraz państwowych jednostek organizacyjnych

i osób prawnych wszelkich niezbędnych informacji;

2)

zlecania wykonania określonych czynności organom administracji publicznej oraz państwowym

jednostkom organizacyjnym i osobom prawnym uprawnionym do kontroli dokumentów, które

mają znaczenie dla realizacji zadań określonych w tytule V rozdziale III rozporządzenia

(UE) nr 1306/2013.

2.

Pisemne wystąpienie o dostarczenie informacji lub wykonanie określonych czynności

powinno w szczególności zawierać oznaczenie treści żądania lub zlecenia oraz termin

dostarczenia informacji lub wykonania określonej czynności. W przypadku podmiotów

innych niż przeprowadzające kontrole zgodnie z przepisami tytułu V rozdziału III rozporządzenia

(UE) nr 1306/2013 wystąpienie powinno zawierać ponadto wskazanie okoliczności będących

podstawą tego wystąpienia.

3.

W czynnościach zleconych na podstawie ust. 1 pkt 2 mogą uczestniczyć

1)

osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS lub funkcjonariusze, upoważnieni

przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;

2)

przedstawiciele organów Unii Europejskiej lub państw członkowskich Unii Europejskiej.

4.

Organy administracji publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne przeprowadzające

kontrole zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 są obowiązane do przekazywania

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej projektu propozycji zastosowania analizy

ryzyka, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 908/2014 z dnia 6 sierpnia 2014 r.

ustanawiającego zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania

finansami, rozliczania rachunków, przepisów dotyczących kontroli, zabezpieczeń i przejrzystości

(Dz. Urz. UE L 255 z 28.08.2014, str. 59), oraz projektów programów kontroli, o których mowa w art. 84 rozporządzenia (UE)

nr 1306/2013, i sprawozdań z ich realizacji, o których mowa w art. 86 rozporządzenia

(UE) nr 1306/2013, najpóźniej na 21 dni przed terminami określonymi w tych rozporządzeniach,

w celu ich weryfikacji i przekazania Komisji Europejskiej.

W okresie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do przekazywania żądań,

o których mowa w dziale IIIB ustawy zmienianej w art. 4, nie stosuje się przepisu

art. 119zk § 1 tej ustawy.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wykonuje zadania na całym terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

Ustalanie wskaźnika ryzyka w rozumieniu art. 119zg pkt 8 ustawy zmienianej w art.

4 rozpoczyna się nie później niż 60. dnia od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej wykonuje zadania przy pomocy zastępców Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektorów

izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych,

dyrektora Szkoły oraz dyrektorów komórek organizacyjnych urzędu obsługującego ministra.

Pierwsza kontrola, o której mowa w art. 119zv § 9 ustawy zmienianej w art. 4, jest

przeprowadzana nie wcześniej niż po upływie 9 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy.

Zastępców Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - podsekretarzy stanu w urzędzie

obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych - powołuje, w liczbie

nie większej niż trzech, Prezes Rady Ministrów, na wniosek ministra właściwego do

spraw finansów publicznych.

1.

Wykazy, o których mowa w art. 96b ust. 1 ustawy zmienianej w art. 8, obejmują podmioty,

w odniesieniu do których naczelnik urzędu skarbowego nie dokonał rejestracji zgodnie

z art. 96 ust. 4a ustawy zmienianej w art. 8, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

których rejestracja jako podatników VAT została przywrócona albo które zostały wykreślone

przez naczelnika urzędu skarbowego z rejestru jako podatnicy VAT - począwszy od dnia

1 stycznia 2017 r.

2.

Wykaz, o którym mowa w art. 96b ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 8, obejmuje

również podmioty, które zostały wykreślone przez naczelnika urzędu skarbowego z rejestru

jako podatnicy VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.,

jeżeli dane dotyczące tych podmiotów znajdują się w Centralnym Rejestrze Podmiotów

- Krajowej Ewidencji Podatników.

1.

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej zastępuje wyznaczony przez niego Zastępca Szefa

Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Zakres czynności Zastępcy Szefa Krajowej Administracji Skarbowej określa Szef Krajowej

Administracji Skarbowej w drodze zarządzenia.

Przepis art. 96 ust. 4a pkt 5 ustawy zmienianej w art. 8 stosuje się do zgłoszeń rejestracyjnych

złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli naczelnik urzędu skarbowego

nie zarejestrował podatnika przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej powołuje minister właściwy do spraw finansów

publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Stanowisko dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej może zajmować osoba

1)

będąca obywatelem polskim;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4)

wobec której nie orzeczono prawomocnie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w

urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem

środkami publicznymi;

5)

posiadająca kwalifikacje drugiego stopnia w zakresie prawa, administracji, ekonomii,

zarządzania lub w innym zakresie uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie prawa,

administracji, ekonomii lub zarządzania;

6)

mająca co najmniej pięcioletni staż pracy lub służby;

7)

posiadająca kompetencje kierownicze;

8)

ciesząca się nieposzlakowaną opinią.

3.

Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odwołuje minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

4.

(uchylony)

5.

Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej można być nie dłużej niż 5 lat.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 5, nie dłużej jednak niż o

kolejne 5 lat.

7.

(uchylony)

1.

Pracownikowi, który przyjął propozycję pełnienia służby, okres służby uprawniający

do świadczeń z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin

(Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38, 715 i 1321) liczy się od dnia przekształcenia stosunku pracy w stosunek służby w Służbie Celno-Skarbowej,

określonego w propozycji pełnienia służby.

2.

Funkcjonariuszowi Służby Celnej i funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej okresy,

o których mowa w art. 150 ust. 8 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947, z późn. zm., w art. 22b ust. 8 i art. 94 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2004 r. poz. 1641, z późn. zm. oraz w art. 99 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1799 i 1948) nie są traktowane jako okresy służby, ani okresy równorzędne ze służbą w rozumieniu

ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin.

1.

W przypadku umowy o wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą

lub zmianą funkcjonalności STIR w rozumieniu art. 119zg pkt 6 ustawy zmienianej w

art. 4, zawartej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, izba rozliczeniowa

w rozumieniu art. 119zg pkt 3 ustawy zmienianej w art. 4

1)

przedkłada zawartą umowę Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej w terminie 7 dni

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy;

2)

dostosowuje zawartą umowę do wymogów określonych w art. 119zi § 2-4 ustawy zmienianej

w art. 4, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Do umów, o których mowa w ust. 1, oraz ich zmian przepisy art. 119zi § 5-7 ustawy

zmienianej w art. 4 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy

1)

zapewnianie jednolitej i powszechnie dostępnej informacji podatkowej i celnej, w tym

jej przetwarzanie i udostępnianie;

2)

prowadzenie spraw dotyczących interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego;

3)

prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego

i celnego;

4)

realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w Krajowej Informacji Skarbowej;

5)

identyfikowanie obszarów zagrożeń mogących mieć wpływ na prawidłowość wykonywania

obowiązków podatkowych i celnych;

6)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wykonuje zadania na całym terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej przy pomocy Krajowej Informacji Skarbowej.

1.

Do egzekucji z rachunku bankowego zastosowanej i niezakończonej przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

2.

Do zajęcia na zabezpieczenie rachunku bankowego dokonanego i nieuchylonego przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

3.

Do ustalenia składu masy upadłości, o której mowa w art. 63 ust. 1 ustawy zmienianej

w art. 7, w postępowaniu upadłościowym, wszczętym i niezakończonym przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Zastępcę dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej powołuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej na wniosek dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

2.

Zastępcę dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odwołuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej.

3

Przepis art. 21 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej składa Prezesowi Rady Ministrów sprawozdanie

za lata 2018-2020 w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności banków

w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w rozumieniu art. 119zg pkt 9

ustawy zmienianej w art. 4 w terminie do dnia 1 czerwca odpowiednio 2019 r., 2020 r.

i 2021 r.

2.

Sprawozdanie zawiera w szczególności informacje o liczbie

1)

przekazanych przez izbę rozliczeniową w rozumieniu art. 119zg pkt 3 ustawy zmienianej

w art. 4 informacji o wskaźnikach ryzyka, o których mowa w art. 119zo § 1 ustawy zmienianej

w art. 4;

2)

dokonanych blokad rachunków podmiotu kwalifikowanego w rozumieniu art. 119zg pkt 2

ustawy zmienianej w art. 4.

3.

Sprawozdanie jest publikowane na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

1.

Dyrektora izby administracji skarbowej powołuje minister właściwy do spraw finansów

publicznych na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Stanowisko dyrektora izby administracji skarbowej może zajmować osoba

1)

będąca obywatelem polskim;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4)

wobec której nie orzeczono prawomocnie zakazu zajmowania stanowisk kierowniczych w

urzędach organów władzy publicznej lub pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem

środkami publicznymi;

5)

posiadająca kwalifikacje drugiego stopnia w zakresie prawa, administracji, ekonomii,

zarządzania lub w innym zakresie uzupełnione studiami podyplomowymi w zakresie prawa,

administracji, ekonomii lub zarządzania;

6)

mająca co najmniej pięcioletni staż pracy lub służby;

7)

posiadająca kompetencje kierownicze;

8)

ciesząca się nieposzlakowaną opinią.

3.

Dyrektora izby administracji skarbowej odwołuje minister właściwy do spraw finansów

publicznych.

4

W przypadku funkcjonariusza powołanie albo odwołanie następuje odpowiednio z dniem

wskazanym w akcie powołania albo odwołania.

5.

Dyrektorem izby administracji skarbowej w tej samej jednostce organizacyjnej można

być nie dłużej niż 5 lat.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, może przedłużyć termin, o którym mowa w ust. 5, nie dłużej jednak niż o

kolejne 5 lat.

7

W przypadku odwołania funkcjonariusza ze stanowiska dyrektora izby administracji skarbowej

funkcjonariusz zachowuje prawo do dotychczasowego uposażenia przez okres 3 miesięcy,

jeżeli jest ono wyższe od przysługującego na nowym stanowisku służby w KAS.

1.

Funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej w przypadku

1)

zwolnienia ze służby na podstawie art. 179 ust. 1 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 20,

2)

zwolnienia ze służby na podstawie art. 179 ust. 1 pkt 10 ustawy zmienianej w art.

20 - w związku z osiągnięciem 55 lat życia oraz 15 lat służby, w tym co najmniej 5

lat

a)

przy wykonywaniu zadań, określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, lub

b)

służby w Służbie Celno-Skarbowej

3)

wygaśnięcia stosunku służbowego na podstawie art. 170 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 379) i osiągnięcia 55 lat życia oraz 15 lat służby, w tym co najmniej 5 lat

a)

przy wykonywaniu zadań, określonych odpowiednio w art. 1 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej lub w art. 2 ust. 1 pkt 4-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, lub

b)

służby w Służbie Celno-Skarbowej

- jednostka organizacyjna Krajowej Administracji Skarbowej, w której funkcjonariusz

pełnił służbę, wypłaca co miesiąc, po zwolnieniu ze służby lub wygaśnięciu stosunku

służbowego, od miesiąca złożenia wniosku o emeryturę policyjną lub policyjną rentę

inwalidzką, nie wcześniej jednak niż od dnia następującego po dniu zwolnienia ze służby

lub wygaśnięcia stosunku służbowego, do miesiąca poprzedzającego miesiąc podjęcia

przez organ emerytalny wypłaty emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej,

nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, świadczenie

pieniężne w wysokości 40% średniego uposażenia funkcjonariusza obliczonego na zasadach

określonych w art. 18f ustawy zmienianej w art. 1.

2.

Wygaśnięcie stosunku służbowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, traktuje się jak zwolnienie

ze służby.

3.

Kwoty świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, wypłacone za okres, za który

przysługuje prawo do wypłaty emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej,

podlegają rozliczeniu przez zaliczenie tego świadczenia pieniężnego na poczet należnej

emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej. W przypadku wypłacenia świadczenia

pieniężnego w kwocie wyższej niż kwota ustalonej emerytury policyjnej lub policyjnej

renty inwalidzkiej nadwyżka wypłaconego świadczenia pieniężnego nie podlega zwrotowi.

4.

W zakresie ustalania prawa do policyjnej emerytury lub policyjnej renty inwalidzkiej

funkcjonariuszowi, o którym mowa w ust. 1, który złożył wniosek o przyznanie emerytury

policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się art. 32 ust. 3a i 5 oraz art. 49a ustawy

zmienianej w art. 1.

5.

Wniosek złożony przez funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy, pozostaje bez rozpoznania przez organ emerytalny.

6.

Decyzja w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty inwalidzkiej

funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 4, zostanie wydana nie później niż w ciągu 12

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

7.

Jeżeli organ emerytalny nie ustali prawa do emerytury policyjnej lub policyjnej renty

inwalidzkiej w terminie określonym w ust. 6, jest zobowiązany do wypłaty odsetek od

tego świadczenia na zasadach określonych w art. 85 ust. 1, 1a i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

społecznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm..

8.

W przypadku śmierci funkcjonariusza, któremu wypłaca się świadczenie pieniężne, o

którym mowa w ust. 1, lub członka jego rodziny przysługuje zasiłek pogrzebowy w wysokości

i na zasadach określonych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

1.

W terminie 6 miesięcy od dnia publikacji sprawozdania za 2020 r. Szef Krajowej Administracji

Skarbowej wspólnie z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych przygotuje

raport oceniający stosowanie przepisów w sprawie przeciwdziałania wykorzystywaniu

działalności banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych

kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi

w rozumieniu art. 119zg pkt 9 ustawy zmienianej w art. 4.

2.

W przygotowaniu raportu oceniającego mogą uczestniczyć z głosem doradczym przedstawiciele

organizacji pozarządowych.

3.

Na wniosek organizacji pozarządowych złożony do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

raportem oceniającym może zostać objęte również, za zgodą podmiotu kwalifikowanego

w rozumieniu art. 119zg pkt 4 ustawy zmienianej w art. 4, którego wniosek dotyczy,

badanie stosowania przepisów w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu działalności

banków w rozumieniu art. 119zg pkt 1 ustawy zmienianej w art. 4 i spółdzielczych kas

oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi w

rozumieniu art. 119zg pkt 9 tej ustawy w odniesieniu do przypadków jednostkowych.

Wniosek powinien zostać złożony w terminie 4 miesięcy od dnia publikacji sprawozdania

za 2020 r.

4.

Przedstawiciele organizacji pozarządowych nie mogą uzyskać dostępu do informacji objętych

tajemnicą prawnie chronioną.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy tryb zgłaszania wniosków o badanie przypadków jednostkowych oraz tryb

uzgadniania z organizacjami pozarządowymi liczby badanych przypadków jednostkowych,

uwzględniając zasady przejrzystości oraz racjonalnej i harmonijnej współpracy administracji

publicznej z organizacjami pozarządowymi.

1.

Do zadań dyrektora izby administracji skarbowej należy

1

nadzór nad działalnością naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych,

z wyłączeniem zastrzeżonego dla Szefa Krajowej Administracji Skarbowej nadzoru nad

czynnościami, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,

art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art.

128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133;

2)

rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach należących w pierwszej instancji do naczelników

urzędów skarbowych lub naczelników urzędów celno-skarbowych, z wyjątkiem spraw, o

których mowa w art. 83 ust. 1;

3)

rozstrzyganie w pierwszej instancji w sprawach określonych w odrębnych przepisach;

4)

wykonywanie czynności audytowych;

5)

wykonywanie audytu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2-6;

6)

ustalanie i udzielanie dotacji przedmiotowych dla przedsiębiorców oraz analizowanie

prawidłowości ich wykorzystywania w zakresie określonym przez ministra właściwego

do spraw finansów publicznych;

7)

prowadzenie działalności informacyjnej i edukacyjnej w zakresie przepisów prawa podatkowego

i celnego, w tym zapobiegającej nieprawidłowemu wypełnianiu obowiązków podatkowych

i celnych;

8)

wykonywanie zadań wynikających z przepisów prawa Unii Europejskiej regulujących INTRASTAT

oraz EXTRASTAT, a także prowadzenie postępowań w zakresie INTRASTAT;

9)

realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbie administracji skarbowej;

10)

prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej dotyczącej zjawisk

występujących we właściwości KAS oraz analizy ryzyka;

11)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Dyrektor izby administracji skarbowej wykonuje swoje zadania przy pomocy izby administracji

skarbowej.

3.

Dyrektor izby administracji skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do

naczelnika urzędu skarbowego i naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem art. 1 pkt 16, który

wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 82 § 7 pkt 2 ustawy zmienianej

w art. 4 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 82 § 7 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz mogą być zmieniane.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 148 ust. 2 ustawy zmienianej

w art. 13 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 148 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 13, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy, oraz mogą być zmieniane.

1.

Zastępcę dyrektora izby administracji skarbowej powołuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej na wniosek dyrektora izby administracji skarbowej.

2.

Zastępcę dyrektora izby administracji skarbowej odwołuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej.

3.

Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 13 pkt 18-20, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1, art. 2, art. 4 pkt 3 w zakresie przepisów art. 119zg pkt 2, art. 119zv-119zze

i art. 119zzh § 2 oraz pkt 9 w zakresie art. 305q, art. 5 pkt 1, art. 7, art. 11 pkt

3, art. 12 oraz art. 24 ust. 2 pkt 2, które wchodzą w życie po upływie 4 miesięcy

od dnia ogłoszenia.

1.

Naczelnika urzędu skarbowego powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek

dyrektora izby administracji skarbowej.

2.

Naczelnika urzędu skarbowego odwołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Przepisy art. 24 ust. 2 i 4-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy

1)

ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych

oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów;

2)

pobór należności celnych oraz innych opłat, związanych z przywozem i wywozem towarów;

3)

wykonywanie zadań wierzyciela należności pieniężnych;

4)

wykonywanie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wykonywanie zabezpieczenia

należności pieniężnych;

5)

zapewnienie obsługi i wsparcia podatnika i płatnika w prawidłowym wykonywaniu obowiązków

podatkowych;

6)

prowadzenie ewidencji podatników i płatników;

7)

wykonywanie kontroli podatkowej oraz czynności sprawdzających;

8)

współpraca w zakresie wymiany informacji podatkowych i finansowych z państwami członkowskimi

Unii Europejskiej oraz z państwami trzecimi określonych przepisami prawa międzynarodowego;

9)

realizacja zadań związanych z udzielaniem pomocy państwom członkowskim Unii Europejskiej

oraz państwom trzecim przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności

pieniężnych oraz korzystaniem z pomocy tych państw;

10)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,

zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie

określonym w Kodeksie karnym skarbowym;

11)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2342 oraz z 2018 r. poz. 62), zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie ich sprawców;

12)

wykonywanie kar i środków karnych oraz wykonywanie zabezpieczania kar i środków karnych,

w zakresie określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 665, z późn. zm. oraz w Kodeksie karnym skarbowym;

13)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Naczelnik urzędu skarbowego dysponuje środkami pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach

bankowych obsługującego go urzędu.

3.

Przez obsługę i wsparcie, o których mowa w ust. 1 pkt 5, należy rozumieć działania

polegające na udzielaniu pomocy w samodzielnym, prawidłowym i dobrowolnym wypełnianiu

obowiązków podatkowych, realizowane w szczególności przez centrum obsługi.

4.

Naczelnik urzędu skarbowego wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu skarbowego.

1.

Obsługa i wsparcie realizowane w centrum obsługi polegają na

1)

przyjmowaniu podań i deklaracji, wydawaniu zaświadczeń oraz udzielaniu wyjaśnień w

zakresie przepisów prawa podatkowego, w tym także podmiotom, które zamierzają podjąć

działalność gospodarczą;

2)

udzielaniu informacji w zakresie sposobu wypełniania zeznań i deklaracji podatkowych;

3)

zapewnieniu stanowiska komputerowego z dostępem do portalu podatkowego;

4)

informowaniu o danych kontaktowych właściwych organów wraz ze wskazaniem zakresu ich

kompetencji.

2.

Zadania polegające na przyjmowaniu podań i deklaracji, wydawaniu zaświadczeń oraz

udzielaniu wyjaśnień w zakresie przepisów prawa podatkowego są wykonywane w każdym

centrum obsługi, niezależnie od terytorialnego zasięgu działania naczelnika urzędu

skarbowego.

3.

Obsługa i wsparcie realizowane w centrum obsługi nie obejmują sporządzania pism, opinii,

zeznań oraz deklaracji podatkowych.

1.

Naczelnik urzędu skarbowego może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych

spraw należących do właściwości tego organu, jednostce samorządu terytorialnego lub

związkowi takich jednostek, jeżeli odrębne przepisy tak stanowią.

2.

Powierzenie prowadzenia spraw następuje na podstawie porozumienia naczelnika urzędu

skarbowego z jednostką samorządu terytorialnego lub związkiem takich jednostek.

3.

Do porozumienia stosuje się odpowiednio przepisy art. 8 ust. 2b-5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1875 i 2232 oraz z 2018 r. poz. 130).

4.

Porozumienie może stanowić, że powierzenie prowadzenia spraw następuje bez przekazania

środków finansowych na ich realizację.

1.

Zastępcę naczelnika urzędu skarbowego powołuje dyrektor izby administracji skarbowej

na wniosek naczelnika urzędu skarbowego.

2.

Zastępcę naczelnika urzędu skarbowego odwołuje dyrektor izby administracji skarbowej.

3.

Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Naczelnika urzędu celno-skarbowego powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej

na wniosek dyrektora izby administracji skarbowej.

2.

Naczelnika urzędu celno-skarbowego odwołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Przepisy art. 24 ust. 2 i 4-7 stosuje się odpowiednio.

1.

Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy

1)

wykonywanie kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art.

54 ust. 2 pkt 9;

2)

ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz

innych należności na podstawie odrębnych przepisów;

3)

rozstrzyganie w drugiej instancji w sprawach, o których mowa w art. 83 ust. 1;

4)

prowadzenie urzędowego sprawdzenia;

5)

obejmowanie towarów procedurami celnymi oraz wykonywanie innych czynności przewidzianych

przepisami prawa celnego;

6)

wymiar należności celnych i podatkowych oraz innych opłat, związanych z przywozem

i wywozem towarów;

7)

prowadzenie w pierwszej instancji postępowań w sprawach celnych przewidzianych przepisami

prawa celnego oraz w sprawach podatkowych związanych z przywozem lub wywozem towarów;

8)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych,

zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców, w zakresie

określonym w Kodeksie karnym skarbowym;

9)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw określonych w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zapobieganie tym przestępstwom oraz ściganie ich sprawców;

10)

rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw i wykroczeń określonych w

a)

art. 53 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 217),

b)

art. 116-118 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 880 i 1089),

ba)art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach

(Dz. U. z 2017 r. poz. 972 i 1086),

c)

art. 183 § 2 i 4-6, w przypadku czynów, o których mowa w art. 183 § 2, 4 i 5 Kodeksu karnego,

d)

art. 244 Kodeksu karnego, w zakresie niestosowania się do zakazu wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w

grach hazardowych,

da)art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach

(Dz. U. z 2012 r. poz. 642 i 908, z 2013 r. poz. 829 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1086),

e)

art. 305 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 776),

f)

art. 33 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami,

technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także

dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1050),

g)

art. 12a, art. 13 i art. 14 ustawy z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego

oraz wytwarzaniu wyrobów tytoniowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 206),

h)

art. 109 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 oraz z 2018 r. poz. 10),

i)

art. 128, art. 131 pkt 4 w zakresie, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2, oraz art. 131 pkt 10 i 14 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r.

o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2018 r. poz. 142),

j)

art. 55, art. 57, art. 61 i art. 66 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu

narkomanii

(Dz. U. z 2017 r. poz. 783, 1458 i 2439),

k)

art. 41, art. 43 i art. 44 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów

spirytusowych oraz o rejestracji i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 822),

l)

art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu prekursorami materiałów

wybuchowych

(Dz. U. poz. 669 i 1948 oraz z 2018 r. poz. 138)

- oraz zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom, a także ściganie ich sprawców,

jeżeli zostały ujawnione przez Służbę Celno-Skarbową;

11

realizacja zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15 i 16a;

12

wykonywanie czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 120

ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust.

1, art. 131 ust. 2 i 5 i art. 133;

13)

współpraca w zakresie wymiany informacji podatkowych, celnych i finansowych z państwami

członkowskimi Unii Europejskiej oraz z państwami trzecimi określonych przepisami prawa

międzynarodowego;

14)

prowadzenie działalności analitycznej, prognostycznej i badawczej oraz analizy ryzyka

dotyczącej zjawisk występujących w obszarze jego właściwości;

15)

zapewnianie ochrony fizycznej i technicznej osobom zatrudnionym w jednostkach organizacyjnych

KAS oraz funkcjonariuszom, a w uzasadnionych przypadkach także innym osobom, organom

i instytucjom państwowym;

16)

wykonywanie innych zadań określonych w odrębnych przepisach.

2.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu celno-skarbowego.

1.

Zastępcę naczelnika urzędu celno-skarbowego powołuje dyrektor izby administracji skarbowej

na wniosek naczelnika urzędu celno-skarbowego.

2.

Zastępcę naczelnika urzędu celno-skarbowego odwołuje dyrektor izby administracji skarbowej.

3.

Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 14 oraz art. 15 pkt 4 lit. a tiret trzecie i czwarte, które wchodzą w życie z

dniem 1 kwietnia 2017 r.;

2)

art. 13 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia

2019 r.;

3)

art. 19 i art. 20, które wchodzą w życie z dniem 1 marca 2017 r.

1.

Organy KAS wykonują swoje zadania w szczególności przy wykorzystaniu Centralnego Rejestru

Danych Podatkowych, prowadzonego w systemie teleinformatycznym, zwanego dalej „CRDP”.

2.

Administratorem danych zawartych w CRDP jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

CRDP służy do

1)

gromadzenia oraz przetwarzania danych wynikających z

a)

deklaracji składanych przez podatników, płatników i ich następców prawnych,

b)

decyzji, postanowień oraz innych dokumentów związanych z obowiązkami wynikającymi

z przepisów prawa podatkowego i celnego,

c)

tytułów wykonawczych i innych dokumentów przekazanych naczelnikowi urzędu skarbowego

w celu realizacji jego zadań, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 4,

ca)

d)

innych dokumentów przekazanych organom KAS w celu realizacji zadań ustawowych;

2)

przetwarzania danych zgromadzonych w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji

Podatników.

4.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor

izby administracji skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego

wprowadzają do CRDP dane zawarte w dokumentach, o których mowa w ust. 3 pkt 1.

1.

Jednostkami organizacyjnymi KAS są

1)

komórki organizacyjne urzędu obsługującego ministra;

2)

Krajowa Informacja Skarbowa;

3)

izby administracji skarbowej;

4)

urzędy skarbowe;

5)

urzędy celno-skarbowe wraz z podległymi oddziałami celnymi;

6)

Szkoła.

7)

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, tworzyć

delegatury jednostek organizacyjnych KAS, określając terytorialny zasięg ich działania

oraz siedzibę, mając na względzie sprawne i efektywne wykonywanie zadań KAS.

W sprawach organizacyjno-finansowych izba administracji skarbowej wraz z podległymi

urzędami skarbowymi oraz urzędami celno-skarbowymi stanowi jednostkę organizacyjną,

której kierownikiem jest dyrektor izby administracji skarbowej.

Jednostki organizacyjne KAS podlegają Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów

art. 21-32, art. 34 oraz art. 35 pkt 2, które wchodzą w życie z dniem 1 maja 2017 r.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze zarządzenia, określa organizację

Krajowej Informacji Skarbowej, izby administracji skarbowej, urzędu skarbowego, urzędu

celno-skarbowego i Szkoły oraz nadaje im statuty.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze zarządzenia, tworzyć

w ramach jednostek organizacyjnych KAS laboratoria oraz określać ich organizację i

zakres działania, w celu prawidłowej realizacji zadań KAS.

1.

Zadaniem Szkoły jest kształcenie i doskonalenie zawodowe kadr KAS oraz kadr innych

jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych

lub przez niego nadzorowanych, w tym urzędu obsługującego tego ministra.

2.

Do zadań Szkoły należy w szczególności

1)

realizacja polityki szkoleniowej Szefa Krajowej Administracji Skarbowej;

2)

koordynowanie działalności szkoleniowej w KAS;

3)

tworzenie i rozwój systemu szkoleń.

3.

W celu realizacji zadań Szkoła może współpracować z krajowymi i zagranicznymi organizacjami

i instytucjami, szkołami i placówkami naukowo-badawczymi.

1.

Działalnością Szkoły kieruje dyrektor.

2.

Dyrektora Szkoły powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Zastępcę dyrektora Szkoły powołuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek

dyrektora Szkoły.

4.

Dyrektora Szkoły oraz zastępcę dyrektora Szkoły odwołuje Szef Krajowej Administracji

Skarbowej.

5.

Przepisy art. 24 ust. 2, 4 i 7 stosuje się odpowiednio.

1.

Organy KAS, w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2

ust. 1 pkt 1, 2, 6 i 8, mogą zbierać i wykorzystywać informacje, w tym dane osobowe,

od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób

fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni

wpływ na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego lub należności celnych, oraz

przetwarzać je w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138), a także występować do tych podmiotów o udostępnienie dokumentów zawierających informacje,

w tym dane osobowe, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane te dotyczą.

2.

Organ KAS nie może żądać dokumentów i informacji, do których ma dostęp.

3.

Informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie

postanowienia organu KAS, w terminie i formie określonych przez ten organ. Termin

ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania.

W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność

pozyskania żądanych informacji.

4.

Naczelnicy urzędów celno-skarbowych mogą wykonywać czynności, o których mowa w ust.

1, także poza terytorialnym zasięgiem ich działania.

5.

Obowiązek udostępnienia dokumentów i informacji, o którym mowa w ust. 1, dotyczy również

dokumentów elektronicznych, o których mowa w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570).

6

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie. W zakresie nieuregulowanym

stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej.

7.

Organ KAS może, w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10 000 zł

na podmiot, który, pomimo prawidłowego wezwania, w wyznaczonym terminie nie udostępnił

dokumentów lub nie udzielił informacji, o których mowa w ust. 1 i 5, lub udzielił

ich w niepełnym zakresie. W zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy

Ordynacji podatkowej.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowe osoby prawne oraz państwowe

i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać z organami KAS, nieodpłatnie

udostępniać organom KAS informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać im pomocy,

w tym pomocy technicznej, przy wykonywaniu ich zadań.

2.

Przy wykonywaniu zadań organy KAS są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji

zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy

administracji rządowej i samorządowej, sądy, prokuraturę, państwowe i samorządowe

jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych

w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów.

3.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposoby, warunki i zakres

1)

współdziałania organów KAS z organami i jednostkami, o których mowa w ust. 1,

2)

udzielania organom KAS pomocy technicznej,

3)

udostępniania organom KAS informacji zgromadzonych przez organy i jednostki, o których

mowa w ust. 2

- uwzględniając konieczność zapewnienia sprawnego i skutecznego wykonywania zadań

organów KAS i podmiotów współdziałających.

1.

Organy KAS, w związku z

1)

realizacją zadań z zakresu bezpieczeństwa publicznego, ważnego interesu ekonomicznego

lub finansowego Rzeczypospolitej Polskiej lub Unii Europejskiej,

2)

prowadzonymi postępowaniami w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia, o których mowa

w

a)

ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach,

b)

ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych,

c)

ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości,

d)

Kodeksie karnym w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 15 i 16, a także w zakresie zadań określonych

w art. 33 ust. 1 pkt 10 lit. c i d,

e)

ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej,

f)

ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania

międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa,

g)

ustawie z dnia 2 marca 2001 r. o wyrobie alkoholu etylowego oraz wytwarzaniu wyrobów

tytoniowych,

h)

ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami,

i)

ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

j)

ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

k)

ustawie z dnia 18 października 2006 r. o wyrobie napojów spirytusowych oraz o rejestracji

i ochronie oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych,

l)

ustawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. o bezpieczeństwie obrotu prekursorami materiałów

wybuchowych,

3)

prowadzonymi postępowaniami w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe,

o których mowa w Kodeksie karnym skarbowym

- mogą zbierać i wykorzystywać niezbędne informacje zawierające dane osobowe oraz

przetwarzać je w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, także bez wiedzy i zgody osoby, której dane dotyczą.

2.

Dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, mogą być zbierane i wykorzystywane oraz przetwarzane przez organy KAS wyłącznie,

gdy jest to niezbędne ze względu na zakres lub charakter prowadzonego postępowania

lub przeprowadzanych czynności.

3.

Administrator danych jest obowiązany nieodpłatnie udostępnić dane na podstawie pisemnego

żądania organu KAS albo imiennego upoważnienia organu KAS, okazanego wraz z legitymacją

służbową przez kontrolującego jednostki organizacyjnej KAS. Informacja o udostępnieniu

danych podlega ochronie zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych.

4.

Organy KAS mogą również zbierać i wykorzystywać oraz przetwarzać informacje dostarczane

tym organom na podstawie przepisów odrębnych.

5.

Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności danych dotyczących podróżnych

w rozumieniu art. 1 pkt 40 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.

uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w

odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu

celnego

(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1), osób dokonujących przemieszczania towarów, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne

(Dz. U. z 2018 r. poz. 167), oraz danych zawartych w rejestrach publicznych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne, w tym również danych w formie dokumentu elektronicznego. Dane w formie dokumentu

elektronicznego przekazuje się na informatycznym nośniku danych lub przy użyciu systemów

teleinformatycznych, o których mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219).

6.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 4, organy władzy publicznej oraz podmioty

prowadzące rejestry, o których mowa w ust. 5, mogą wyrazić zgodę na udostępnianie

za pomocą środków komunikacji elektronicznej informacji zgromadzonych w tych rejestrach

organom KAS, bez konieczności składania pisemnych wniosków, jeżeli jest to uzasadnione

rodzajem lub zakresem wykonywanych zadań albo prowadzonej działalności oraz jeżeli

organy KAS posiadają

1)

urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie

dane lub informacje uzyskał, oraz

2)

zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych lub

informacji niezgodnie z celem ich uzyskania.

7.

Wyrażenie zgody na udostępnienie informacji zgodnie z ust. 6 może nastąpić po złożeniu

przez organ KAS oświadczenia o posiadaniu urządzeń oraz zabezpieczeń, o których mowa

w ust. 6.

8.

Organy KAS, w zakresie zbierania i wykorzystywania informacji, o których mowa w ust.

1 i 4, są uprawnione do korzystania z informacji gromadzonych w systemach teleinformatycznych

przez inne organy podatkowe oraz organy Straży Granicznej. Organy podatkowe oraz organy

Straży Granicznej umożliwiają organom KAS dostęp do gromadzonych przez siebie informacji

za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub oprogramowania interfejsowego,

o którym mowa w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne.

9.

Udostępnianie informacji, o których mowa w ust. 1, w sposób określony w ust. 8, następuje

na wniosek organu KAS zawierający

1)

wskazanie systemu, z którego informacje będą udostępniane;

2)

zakres informacji udostępnianych w związku z realizacją zadań ustawowych;

3)

dane osób uprawnionych oraz zakres informacji, które te osoby mogą uzyskiwać;

4)

wskazanie celu dostępu do informacji.

1.

Na pisemne żądanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego,

wydane w związku z wszczętym postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwa

lub wykroczenia oraz przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, bank jest obowiązany

do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących podejrzanego lub osoby prawnej

lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej w przypadku, gdy postępowanie

przygotowawcze prowadzone jest w związku z czynami popełnionymi w zakresie działalności

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie

1)

posiadanych lub współposiadanych rachunków bankowych lub posiadanych pełnomocnictw

do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów

i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz

odpowiednio ich nadawców i odbiorców;

2)

posiadanych lub współposiadanych rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych

lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków,

a także obrotów, stanów tych rachunków oraz ich historii;

3)

zawartych umów kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających

z tych kredytów lub pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia

ich spłaty, a także umów depozytowych, umów udostępniania skrytek sejfowych oraz ich

historii;

4)

nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji emitowanych przez

Skarb Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi;

5)

obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi.

2.

Przepisy ust. 1 pkt 1 i 3 stosuje się odpowiednio do spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych.

3.

Przepisy ust. 1 pkt 2 i 4 stosuje się odpowiednio do innych niż banki podmiotów prowadzących

działalność maklerską.

4.

Towarzystwo funduszy inwestycyjnych, na pisemne żądanie Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, jest obowiązane do sporządzania

i przekazywania informacji o dacie nabycia, liczbie, cenie i wartości nabytych jednostek

uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych oraz o dacie odkupienia, liczbie i wartości

odkupionych jednostek uczestnictwa i certyfikatów inwestycyjnych, kwocie wypłaconej

uczestnikowi funduszu za odkupione jednostki uczestnictwa, a także o dacie i kwocie

dochodów funduszu wypłaconych uczestnikowi. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.

5.

Zakład ubezpieczeń, osoby i podmioty, przy pomocy których zakład ubezpieczeń wykonuje

czynności ubezpieczeniowe, oraz towarzystwo emerytalne, na pisemne żądanie Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego, są obowiązane do sporządzenia

i przekazania informacji o stronie umowy ubezpieczeniowej lub o osobie będącej członkiem

otwartego funduszu emerytalnego oraz o wpłaconych i wypłaconych kwotach w związku

z zawartymi umowami ubezpieczeniowymi oraz o wpłaconych składkach i środkach wypłaconych,

jak również przekazanych na fundusz emerytalny Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w

związku z członkostwem w otwartym funduszu emerytalnym. Przepis ust. 1 stosuje się

odpowiednio.

6.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawców usług płatniczych.

7.

Udzielenie informacji, o których mowa w ust. 1-6, następuje nieodpłatnie.

8.

W żądaniach, o których mowa w ust. 1-6, Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub

naczelnik urzędu celno-skarbowego określa zakres informacji oraz termin ich przekazania.

Termin ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania.

9.

Przekazanie żądań, o których mowa w ust. 1-6, następuje w trybie przewidzianym dla

dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli „zastrzeżone” w rozumieniu

przepisów o ochronie informacji niejawnych.

10.

Informacje, o których mowa w ust. 1-6, mogą być przekazane za pomocą środków komunikacji

elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących

zadania publiczne, zapisanych w edytowalnej formie elektronicznej.

11.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnik urzędu celno-skarbowego może,

w drodze decyzji, nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10 000 zł na podmiot, który

pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie nie udzielił informacji, o których

mowa w ust. 1-6, lub udzielił ich w niepełnym zakresie. W zakresie nieuregulowanym

przepisy działu IV rozdziału 22 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Podmioty, o których mowa w art. 48 ust. 1-6, są obowiązane, na pisemne żądanie naczelnika

urzędu celno-skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową w zakresie,

o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1-3, lub prowadzonym postępowaniem podatkowym,

do sporządzenia i przekazania posiadanych informacji dotyczących kontrolowanego, o

których mowa w art. 48 ust. 1-6. Przepisy art. 48 ust. 7-11 stosuje się odpowiednio.

1.

Dane uzyskane w wyniku wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 17, mogą

być udostępnione odbiorcom innym niż uprawnieni na podstawie odrębnych przepisów,

o ile ich udostępnienie nie będzie stanowiło naruszenia przepisów prawa lub prawnie

chronionych interesów podmiotów i osób, których informacje te dotyczą. Udostępnianie

danych powinno nastąpić z zachowaniem zasad wynikających z art. 38 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60).

2.

Za przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, w zakresie niezbędnym dla ich udostępnienia,

mogą być pobierane opłaty, w wysokości nie niższej niż wysokość kosztów poniesionych

na ich wygenerowanie i przetworzenie.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb udostępniania danych, o których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia

sprawnego i skutecznego sposobu ich przekazywania;

2)

wysokość opłat, o których mowa w ust. 2, uwzględniając konieczność zapewnienia pokrycia

kosztów przetwarzania informacji.

1.

Dostęp do informacji uzyskanych w trybie, o którym mowa w art. 49, przysługuje funkcjonariuszowi

lub osobie zatrudnionej w jednostce organizacyjnej KAS wykonującym kontrolę celno-skarbową,

załatwiającym sprawę, ich przełożonemu, naczelnikowi urzędu celno-skarbowego, a także

Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej oraz ministrowi właściwemu do spraw finansów

publicznych.

2.

Informacje uzyskane w trybie, o którym mowa w art. 49, należy przechowywać zgodnie

z przepisami o ochronie informacji niejawnych zawierających informacje o klauzuli

„zastrzeżone”.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w celu wykonywania ustawowych zadań przez Zakład

Ubezpieczeń Społecznych w zakresie opracowywania aktuarialnych analiz i prognoz w

zakresie ubezpieczeń społecznych oraz weryfikacji danych własnych Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych zmierzającej do skutecznego poboru należności z tytułu składek, udostępnia

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych na jego żądanie

1)

następujące dane dotyczące podatników lub płatników

a)

numer identyfikacji podatkowej (NIP), numer powszechnego elektronicznego systemu ewidencji

ludności (PESEL), numer identyfikacyjny w Krajowym Rejestrze Urzędowym Podmiotów Gospodarki

Narodowej (REGON), numer w Krajowym Rejestrze Sądowym,

b)

adres zamieszkania albo adres siedziby, adres do korespondencji, adresy miejsca prowadzenia

działalności, wraz z datą ich aktualizacji,

c)

imiona i nazwiska oraz dane, o których mowa w lit. a i b, wspólników spółek,

d)

informacje o współmałżonkach w zakresie, o którym mowa w lit. a, b, g, h, k, l,

e)

kwoty nadpłaty,

f)

liczbę osób, za które płatnik przekazuje zaliczki,

g)

informacje o okresach, za które zostały złożone deklaracje podatkowe,

h)

kwoty przychodów w podziale na źródła przychodów, koszty ich uzyskania oraz dochody,

i)

wysokość podstawy opodatkowania,

j)

kwoty podatku należnego i podatku do zapłaty,

k)

kwoty składek na ubezpieczenia społeczne i na ubezpieczenie zdrowotne wykazanych w

deklaracjach podatkowych,

l)

identyfikator miejscowości według krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego

kraju (TERYT) adresu zamieszkania - do najniższego posiadanego poziomu,

m)

wybór formy lub sposobu opodatkowania,

n)

kwoty przysługujących odliczeń według ich rodzajów,

o)

kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych obliczone po odliczeniach od przychodów

w podziale na stawki ryczałtu;

2)

informacje o emeryturach oraz innych świadczeniach przysługujących podatnikom w sytuacji,

gdy organem rentowym nie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

W zakresie nieuregulowanym do spraw, o których mowa w niniejszym dziale, stosuje się

odpowiednio przepisy działu VII Ordynacji podatkowej.

1.

Kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów

1)

prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej;

2)

prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem

celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących

towarów objętych ograniczeniami lub zakazami;

3)

regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 165), a także zgodność tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem

oraz zatwierdzonym regulaminem;

3a

w zakresie posiadania automatów do gier hazardowych;

4)

prawa dewizowego w zakresie ograniczeń i obowiązków określonych dla rezydentów i nierezydentów

oraz warunków udzielonych na ich podstawie zezwoleń dewizowych, a także warunków wykonywania

działalności kantorowej.

2.

Kontroli celno-skarbowej podlega również

1)

rodzaj paliwa w zbiorniku środka przewozowego;

1a

produkcja i obrót automatami do gier hazardowych;

2)

przystosowanie zakładów produkcyjnych do rejestrowania i stosowania receptur zarejestrowanych

we właściwej agencji płatniczej ustanowionej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 lipca 2003 r. o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji

Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

(Dz. U. poz. 1611 oraz z 2004 r. poz. 386 i 890);

3)

stosowanie receptur, o których mowa w pkt 2, oraz prawidłowość deklaracji dotyczących

surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów wywożonych z refundacją wywozową;

4)

działalność zakładów produkcyjnych i przetwórczych w zakresie prawidłowości deklaracji

dotyczących surowców wykorzystywanych przy produkcji towarów wywożonych z wnioskiem

o refundację wywozową;

5)

prawidłowość wypłaty refundacji wywozowych przyznawanych w przypadku wywozu produktów

rolnych do państw trzecich, realizowanych w ramach finansowania wspólnej polityki

rolnej, zgodnie z przepisami rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i na zasadach określonych

w tytule V rozdziale III tego rozporządzenia;

6)

ruch drogowy w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106 i 138);

7)

transport drogowy na zasadach określonych w przepisach odrębnych;

8)

przestrzeganie przepisów z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów

pochodzenia zwierzęcego, ochrony roślin, środków ochrony roślin oraz jakości handlowej

artykułów rolno-spożywczych, w zakresie należącym do właściwości Inspekcji Weterynaryjnej,

Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa oraz Inspekcji Jakości Handlowej

Artykułów Rolno-Spożywczych, określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 4;

9)

prawidłowość i prawdziwość oświadczeń o stanie majątkowym składanych przez osoby zatrudnione

w jednostkach organizacyjnych KAS oraz funkcjonariuszy;

10)

przesyłka pocztowa w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138);

11)

wywóz i przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów podlegających ograniczeniom

lub zakazom;

12)

spełnianie obowiązków, o których mowa w art. 23r ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm., w zakresie paliw ciekłych;

13)

wykonywanie innych obowiązków wynikających z przepisów odrębnych, których kontrola

przestrzegania należy do zadań KAS.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Obrony

Narodowej i ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób i warunki wykonywania kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 1 pkt

2, w odniesieniu do okrętów wojennych i wojskowych statków powietrznych oraz wyposażenia

i sprzętu jednostek wojskowych, a także wyposażenia i sprzętu jednostek organizacyjnych

służb podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub przez niego nadzorowanych,

mając na uwadze uproszczenie czynności kontrolnych podejmowanych wobec tego rodzaju

towarów oraz zapewnienie skuteczności kontroli.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rynków rolnych może określić, w

drodze rozporządzenia

1)

zakres kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 2 pkt 8, uwzględniając możliwości

techniczne KAS i zakres wiedzy specjalistycznej funkcjonariuszy, a także potrzebę

wykonywania sprawnej i efektywnej kontroli przy zapewnieniu płynności ruchu na przejściach

granicznych dla ochrony bezpieczeństwa obszaru celnego Unii Europejskiej;

2)

sposób i warunki wykonywania kontroli celno-skarbowej, o której mowa w ust. 2 pkt

8, uwzględniając specyfikę danego rodzaju kontroli oraz możliwości techniczne.

1.

Kontrola celno-skarbowa w zakresie przestrzegania przepisów

1)

prawa podatkowego w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych,

w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu,

przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania

znaków akcyzy i oznaczania znakami akcyzy tych wyrobów,

2)

regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a także zgodności tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem

oraz zatwierdzonym regulaminem

- może być wykonywana jako kontrola stała polegająca na wykonywaniu czynności kontrolnych

w sposób ciągły.

2.

Kontrola celno-skarbowa w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, trwa do czasu uiszczenia

należnego podatku akcyzowego od wyrobów akcyzowych. Ograniczenia tego nie stosuje

się w przypadku kontroli celno-skarbowej w zakresie dotyczącym wyrobów akcyzowych

korzystających ze zwolnienia od podatku akcyzowego albo wyrobów opodatkowanych ze

względu na przeznaczenie stawką podatku akcyzowego niższą od stawki maksymalnej dla

danej grupy wyrobów oraz czynności dokonywanych przez podmioty dokonujące obrotu wyrobami

akcyzowymi.

1

Kontroli celno-skarbowej nie podlegają wyroby akcyzowe, które zostały przeznaczone

na cele specjalne w jednostkach podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego

nadzorowanych, Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, oraz w jednostkach

organizacyjnych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Ochrony

Państwa oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, cele specjalne, o których mowa w

ust. 1, organy uprawnione do przeprowadzania kontroli i tryb tej kontroli, uwzględniając

charakter zadań realizowanych przez organy i jednostki, o których mowa w ust. 1.

Kontroli celno-skarbowej podlegają podmioty obowiązane do przestrzegania przepisów

prawa w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 i 2, zwane dalej „kontrolowanymi”.

1.

Kontrole celno-skarbowe, inne niż kontrole losowe lub wynikające z przepisów prawa,

powinny uwzględniać ryzyko wystąpienia nieprawidłowości oraz ustalenie i ocenę środków

niezbędnych do jego ograniczania.

2.

Ryzyko, o którym mowa w ust. 1, oznacza prawdopodobieństwo i skutki wystąpienia naruszenia

przepisów prawa.

1.

Czynności kontrolne mogą być wykonywane w urzędzie celno-skarbowym, w siedzibie kontrolowanego,

w miejscu prowadzenia lub przechowywania ksiąg podatkowych oraz w każdym innym miejscu

związanym z prowadzoną przez kontrolowanego działalnością, w tym w lokalu mieszkalnym

lub w miejscach, w których mogą się znajdować urządzenia, towary lub dokumenty dotyczące

tych urządzeń, towarów lub czynności podlegających kontroli. Czynności kontrolne mogą

być również wykonywane w innych urzędach obsługujących organy KAS.

2.

Czynności kontrolne w zakresie określonym w art. 54 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i

11 oraz w zakresie przemieszczania i obrotu wyrobami akcyzowymi mogą być wykonywane

w każdym miejscu znajdującym się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub - jeżeli

ratyfikowane umowy międzynarodowe tak stanowią - poza nim. W tym zakresie funkcjonariusze

mogą w szczególności podejmować czynności kontrolne wobec towaru znajdującego się

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu ustalenia, czy towar został wprowadzony

na obszar celny Unii Europejskiej zgodnie z przepisami prawa.

3.

Kontrole celno-skarbowe, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 8, wykonywane są na przejściach

granicznych oraz w oddziałach celnych urzędów celno-skarbowych.

1.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla portu morskiego

1)

informuje organ upoważniony na podstawie przepisów odrębnych do przeprowadzania kontroli

towarów przywożonych z państw trzecich o przywozie na obszar celny Unii Europejskiej

towaru, który podlega obowiązkowi kontroli przeprowadzanej przez ten organ;

2)

ustala termin, w tym godzinę, i miejsce kontroli towarów przywożonych z państw trzecich,

w uzgodnieniu z operatorem portowym i dysponentem towaru, uwzględniając informację

o planowanych kontrolach przekazaną przez organ, o którym mowa w pkt 1.

2.

Z wyłączeniem przypadku, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia badań laboratoryjnych

lub poddania towaru kwarantannie lub - w przypadku żywych zwierząt - izolacji, czas

trwania w portach morskich kontroli towarów przywożonych z państw trzecich, w tym

kontroli wykonywanej przez organ, nie powinien przekraczać 24 godzin liczonych od

chwili przedstawienia towaru do kontroli, złożenia kompletnego wniosku o dokonanie

kontroli do właściwych organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, oraz przekazania informacji,

o której mowa w ust. 1 pkt 2, do zwolnienia towaru do procedury celnej. Termin ten

ulega wydłużeniu do 48 godzin w przypadkach uzasadnionych w szczególności względami

bezpieczeństwa publicznego, ochroną życia lub zdrowia ludzi lub zwierząt lub ochroną

środowiska.

3.

Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną, jeżeli przeprowadzenie kontroli towarów

przywożonych z państw trzecich jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od organów,

o których mowa w ust. 1 pkt 1.

4.

Terminy, o których mowa w ust. 2, nie biegną w soboty i dni ustawowo wolne od pracy.

5.

Przepisów ust. 2-4 nie stosuje się, jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej określają

inne terminy dokonywania czynności kontroli towarów przywożonych z państw trzecich,

w tym kontroli wykonywanej przez organ.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego może wykonywać kontrolę celno-skarbową na całym

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Wszczęcie kontroli celno-skarbowej następuje z urzędu, na podstawie upoważnienia do

przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej udzielonego kontrolującemu.

2.

Datą wszczęcia kontroli celno-skarbowej jest dzień doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia

kontroli celno-skarbowej.

3.

W przypadku podejrzenia, że nie są przestrzegane przepisy oraz okoliczności faktyczne

uzasadniają niezwłoczne przeprowadzenie kontroli celno-skarbowej, jest ona wszczynana

na podstawie okazywanej legitymacji służbowej.

4.

W zakresie kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, kontrolowanemu przysługuje

w terminie 14 dni od dnia doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej

uprawnienie do skorygowania deklaracji w zakresie objętym tą kontrolą. Korekta deklaracji

złożona po upływie tego terminu, a przed zakończeniem kontroli celno-skarbowej nie

wywołuje skutków prawnych.

5.

Kontrole

1)

na drogach publicznych lub drogach wewnętrznych, w morskich portach i przystaniach,

na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym, strefie przyległej lub wodach

śródlądowych oraz w miejscach innych niż określone w art. 59, w przypadku kontroli

a)

przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem

celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących

towarów objętych ograniczeniami lub zakazami,

b)

przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie produkcji, przemieszczania i

zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania,

skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu i niszczenia,

oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów znakami akcyzy,

c)

przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o

których mowa w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a także zgodności tej działalności ze zgłoszeniem, udzieloną koncesją lub zezwoleniem

oraz zatwierdzonym regulaminem,

d)

przestrzegania przepisów prawa podatkowego w zakresie wydobycia urobku rudy miedzi,

produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej, o których mowa w

ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin

(Dz. U. z 2018 r. poz. 228),

e)

rodzaju paliwa w zbiorniku środka przewozowego,

f)

wywozu i przywozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej towarów podlegających ograniczeniom

lub zakazom,

2)

dokonywane poza punktem stałej lokalizacji sprzedaży (sprzedaż obwoźna i obnośna na

targowiskach w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1785, 2141, 2372 i 2432)),

3)

w podmiotach obowiązanych do ewidencjonowania obrotu za pomocą kas rejestrujących

w zakresie prawidłowości realizacji obowiązku ewidencjonowania,

4)

w podmiotach, w których przeprowadzono urzędowe sprawdzenie, o którym mowa w art.

106,

5)

w podmiotach innych niż określone w pkt 4, dotyczące zgłoszenia lub informacji przekazanych

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 90 lub art. 91 oraz gdy obowiązek

ich przeprowadzenia w określonym czasie wynika z przepisów prawa

- są wykonywane na podstawie okazywanych legitymacji służbowej oraz stałego upoważnienia

do wykonywania kontroli.

6.

Kontrole, o których mowa w ust. 5 pkt 1 lit. a, b, e i f, wykonuje umundurowany funkcjonariusz,

a legitymacja służbowa i stałe upoważnienie są okazywane wówczas na żądanie kontrolowanego.

7.

Do kontroli, o których mowa w ust. 5, przepisu ust. 2 nie stosuje się.

8.

Upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej zawiera

1)

oznaczenie organu;

2)

datę i miejsce wystawienia;

3)

wskazanie kontrolujących przeprowadzających kontrolę celno-skarbową;

4)

oznaczenie kontrolowanego;

5)

wskazanie zakresu kontroli celno-skarbowej i przewidywany termin jej zakończenia;

6)

podpis osoby udzielającej upoważnienia;

7)

pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego.

9.

Przepis ust. 8 stosuje się odpowiednio do stałych upoważnień, o których mowa w ust.

5.

10.

W uzasadnionych przypadkach naczelnik urzędu celno-skarbowego może dokonać zmiany

upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej.

11.

W przypadkach innych niż określone w ust. 5 legitymację służbową okazuje się na żądanie

kontrolowanego.

12.

Na żądanie osoby, która dysponuje towarem, środkiem przewozowym lub dokumentami podlegającymi

sprawdzeniu, w toku kontroli celno-skarbowej okazuje się upoważnienie do przeprowadzenia

kontroli oraz legitymację służbową.

13.

Czynności kontrolne wykonywane na przejściach granicznych, w oddziałach celnych urzędów

celno-skarbowych lub w innych miejscach wyznaczonych lub uznanych przez właściwy organ

KAS wykonuje umundurowany funkcjonariusz wyposażony w znaki identyfikacji osobistej.

14.

W czynnościach kontrolnych mogą uczestniczyć osoby uprawnione na podstawie bezpośrednio

stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej albo ratyfikowanych umów międzynarodowych,

w tym przedstawiciele instytucji Unii Europejskiej, osoby uprawnione na podstawie

porozumień zawartych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w zakresie

przebywania upoważnionych przedstawicieli tej władzy w siedzibach naczelników urzędów

celno-skarbowych oraz ich obecności w toku kontroli celno-skarbowej.

15.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt 9.

16.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory upoważnień do wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1 i 5, uwzględniając

elementy upoważnienia określone w ust. 8, a także miejsca wykonywania czynności kontrolnych

i ich charakter.

1.

Kontrola celno-skarbowa powinna być zakończona bez zbędnej zwłoki, jednak nie później

niż w terminie 3 miesięcy od dnia jej wszczęcia.

2.

O każdym przypadku niezakończenia kontroli celno-skarbowej we właściwym terminie zawiadamia

się pisemnie kontrolowanego, podając przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli

celno-skarbowej i wskazując nowy termin jej zakończenia.

3.

Przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy kontrola celno-skarbowa jest wykonywana

na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej albo na podstawie

ratyfikowanej umowy międzynarodowej.

4.

Dokumenty zgromadzone po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie stanowią

dowodu w kontroli celno-skarbowej, postępowaniu podatkowym, postępowaniu celnym lub

postępowaniu karnym skarbowym, chyba że został wskazany nowy termin zakończenia kontroli.

1.

W ramach kontroli celno-skarbowej przysługuje uprawnienie do

1)

żądania udostępniania akt, ewidencji, ksiąg i wszelkiego rodzaju dokumentów związanych

z przedmiotem kontroli celno-skarbowej oraz do sporządzania z nich odpisów, kopii,

wyciągów, notatek, wydruków i udokumentowanego pobierania danych w formie elektronicznej;

2)

wstępu, przebywania i poruszania się na gruncie oraz w budynku, lokalu lub innym pomieszczeniu

kontrolowanego;

3)

dokonywania oględzin;

4)

legitymowania lub ustalania w inny sposób tożsamości osób, jeżeli jest to niezbędne

na potrzeby kontroli;

5)

przesłuchiwania kontrolowanego lub świadków;

6)

przeszukiwania lokali, w tym lokali mieszkalnych, innych pomieszczeń i miejsc oraz

rzeczy, w tym z użyciem urządzeń technicznych i psów służbowych;

7)

zasięgania opinii biegłych;

8)

zabezpieczania zebranych dowodów;

9)

żądania przeprowadzenia spisu z natury;

10)

sporządzania szkiców, kopiowania, filmowania, fotografowania oraz dokonywania nagrań

dźwiękowych;

11)

zbierania innych niezbędnych materiałów w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową;

12)

badania towarów, surowców, półproduktów i wyrobów, w tym pobrania próbek towarów,

surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, w celu ich zbadania;

13)

żądania powtórzenia, jeżeli to możliwe, każdej czynności, w wyniku której uzyskuje

się dane o przyjmowanych, wydawanych lub wprowadzanych do procesu produkcyjnego surowcach,

materiałach, produkcji w toku i półproduktach oraz uzyskanych produktach, wyrobach

gotowych i wysokości strat produkcyjnych;

14)

przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia

lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu;

15)

żądania zamknięcia dokumentacji dotyczącej towarów i czynności podlegających kontroli

celno-skarbowej w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym;

16)

uczestniczenia w podlegających kontroli celno-skarbowej czynnościach w zakresie produkcji,

przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności ich wytwarzania, uszlachetniania,

przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania, wydawania, przewozu

i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów znakami akcyzy;

17)

żądania złożenia wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej;

18)

nakładania zamknięć urzędowych na urządzenia, pomieszczenia, naczynia oraz środki

przewozowe.

2.

Funkcjonariusze w ramach kontroli celno-skarbowej są uprawnieni również do

1)

przeprowadzania rewizji towarów, wyrobów i środków przewozowych, w tym z użyciem urządzeń

technicznych i psów służbowych;

2)

przeszukania osób;

3)

konwoju i strzeżenia towarów;

4)

kontroli przesyłek pocztowych;

5)

zatrzymywania pojazdów i wykonywania innych czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego

w trybie i przypadkach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

6)

zatrzymywania i kontrolowania statków w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2016 r. poz. 66) i ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2128);

7)

przeprowadzenia kontroli rodzaju używanego paliwa przez pobranie próbek paliwa ze

zbiornika środka przewozowego.

3.

Żądanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, może dotyczyć akt, ksiąg i wszelkiego rodzaju

dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, także za okres inny niż okres objęty

kontrolą, jeżeli nie upłynął jeszcze termin ich przechowywania przewidziany w odrębnych

przepisach.

4.

Kontrolujący są uprawnieni do wstępu na teren kontrolowanego oraz poruszania się po

tym terenie na podstawie legitymacji służbowej bez potrzeby uzyskiwania przepustki

oraz nie podlegają rewizji osobistej przewidzianej w regulacjach wewnętrznych tej

jednostki. Kontrolujący podlegają przepisom o bezpieczeństwie i higienie pracy obowiązującym

u kontrolowanego.

5.

Kontrolujący są uprawnieni do wydawania osobom poleceń określonego zachowania się,

w granicach niezbędnych do wykonania czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, 4 i

6 oraz ust. 2 pkt 1, 5 i 6, albo w celu uniknięcia bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa

osób lub mienia.

6.

Jeżeli nie ma możliwości korzystania z dróg, funkcjonariusze są uprawnieni do przebywania

i poruszania się po gruntach bez uzyskania zgody ich właścicieli lub użytkowników

w czasie bezpośredniego pościgu, przy czym do rozpatrywania ewentualnych odszkodowań

za wyrządzone szkody mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.

7.

Z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, rewizji nie podlegają

1)

na zasadzie wzajemności

a)

towary przeznaczone dla obcych przedstawicielstw dyplomatycznych urzędów konsularnych

oraz misji specjalnych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także organizacji międzynarodowych

mających siedziby lub placówki w Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

towary przeznaczone dla osób korzystających z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych,

c)

opatrzone pieczęcią urzędową przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego,

ministerstwa spraw zagranicznych obcego państwa lub pieczęcią urzędową misji specjalnej

albo organizacji lub instytucji, która misję ustanowiła, przesyłki urzędowe przesyłane

do obcych przedstawicielstw dyplomatycznych, urzędów konsularnych i misji specjalnych

w Rzeczypospolitej Polskiej oraz opatrzone taką pieczęcią przesyłki przez nie wysyłane;

2)

opatrzone pieczęcią urzędową przesyłki przesyłane między urzędem obsługującym ministra

właściwego do spraw zagranicznych a polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi,

urzędami konsularnymi i misjami specjalnymi za granicą.

1.

Zamknięcia urzędowe są nakładane, jeżeli jest to niezbędne do

1)

zapewnienia przestrzegania warunków powrotnego wywozu oraz procedury celnej, do której

towar został zgłoszony;

2)

zabezpieczenia urządzeń, pomieszczeń i naczyń wykorzystywanych do prowadzenia działalności

podlegającej kontroli celno-skarbowej;

3)

zabezpieczenia dokumentacji związanej z urządzeniami, wyrobami i towarami lub czynnościami

podlegającymi kontroli celno-skarbowej;

4)

zapewnienia tożsamości wyrobów w procedurze zawieszenia poboru podatku akcyzowego.

2.

Zamknięcia urzędowe mogą zostać usunięte lub zniszczone wyłącznie przez naczelnika

urzędu celno-skarbowego lub za jego zgodą, chyba że w następstwie niedających się

przewidzieć okoliczności ich usunięcie lub zniszczenie okaże się niezbędne do zapewnienia

ochrony towarów, urządzeń, środków przewozowych lub jest to konieczne ze względu na

ryzyko awarii lub bezpieczeństwo osób i mienia.

3.

Osoba będąca w posiadaniu wyrobu, towaru, urządzenia, środka przewozowego lub osoba

odpowiedzialna za wykonanie obowiązków podlegających kontroli celno-skarbowej jest

obowiązana do niezwłocznego zawiadomienia naczelnika urzędu celno-skarbowego o stwierdzeniu

naruszenia, usunięcia lub zniszczenia zamknięć urzędowych bez zgody naczelnika urzędu

celno-skarbowego.

4.

Zamknięcia urzędowe mogą być także nakładane i zdejmowane przez podmioty upoważnione

przez naczelnika urzędu celno-skarbowego.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres i tryb nakładania i zdejmowania zamknięć urzędowych, rodzaje lub

formy tych zamknięć oraz rodzaje podmiotów, o których mowa w ust. 4, i warunki, które

te podmioty muszą spełniać, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa obrotu,

tożsamości towaru, urządzenia oraz uniemożliwienie usunięcia zamknięcia bez jego zniszczenia,

jak również konieczność identyfikacji zamknięć urzędowych nakładanych przez upoważnione

podmioty.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory pieczęci, zamknięć urzędowych, stempli i innych znaków stosowanych przy wykonywaniu

kontroli, uwzględniając potrzebę zapewnienia identyfikacji organu wykonującego kontrolę

oraz należytego zabezpieczenia tożsamości wyrobów, urządzeń, pomieszczeń i innych

obiektów, na które są nakładane zamknięcia urzędowe i inne znaki.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 61 pkt

9, 12 i 13, które wchodzą w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

1.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

konwój towarów w przypadku, gdy

1)

niemożliwe jest nałożenie zamknięć urzędowych, a zachowanie tożsamości towaru jest

niezbędne do przestrzegania warunków procedury celnej, procedury zawieszenia poboru

podatku akcyzowego lub istnieje uzasadnione podejrzenie, że towar może zostać usunięty

spod dozoru celnego, o którym mowa w przepisach celnych Unii Europejskiej;

2)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do urzędu celno-skarbowego

albo miejsca uznanego lub wyznaczonego przez organ KAS;

3)

istnieje uzasadnione podejrzenie, że towary nie zostaną dostarczone do miejsca wskazanego

w dokumencie towarzyszącym przesyłce;

4)

kwota należności publicznoprawnych mogących powstać w związku z przewozem towarów

podlegających kontroli jest wyższa niż kwota zabezpieczenia;

5)

przewożone są towary, których przewóz jest związany ze zwiększonym ryzykiem.

2

Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zobowiązać przewoźnika, aby konwój lub określone

czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie

ochrony osób lub mienia.

2a

Decyzję o zarządzeniu konwoju doręcza się kierującemu pojazdem. Decyzja jest natychmiast

wykonalna.

3

Koszty konwoju ponoszą solidarnie

1)

przewoźnik będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, realizującą usługę przewozu

towaru;

2)

nadawca towarów będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wysyłki towaru

będącego przedmiotem przewozu.

1.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zarządzić strzeżenie przez funkcjonariuszy

towarów w przypadku, gdy

1)

towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej na skutek nieprzewidzianych okoliczności

lub działania siły wyższej nie zostanie dostarczony do urzędu celno-skarbowego albo

miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ KAS;

2)

towar wprowadzony na obszar celny Unii Europejskiej wymaga przeładunku;

3)

towar czasowo składowany nie może zostać przekazany do depozytu lub do magazynu czasowego

składowania;

4)

istnieje potrzeba przeładunku towaru przemieszczanego w procedurze zawieszenia poboru

podatku akcyzowego.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1, naczelnik urzędu celno-skarbowego

zamiast konwoju może zarządzić strzeżenie towaru.

3.

Koszty strzeżenia towaru ponosi osoba odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków przewidzianych

przepisami prawa celnego lub podatkowego w zakresie przemieszczania niektórych wyrobów akcyzowych.

1.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 5 i 7, stosuje się

przepisy działu V rozdziału 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

W zakresie nieuregulowanym w przepisach, o których mowa w ust. 1, zatrzymanie środków

przewozowych może być dokonane tylko przez umundurowanych funkcjonariuszy znajdujących

się w pojeździe służbowym będącym w ruchu albo w pobliżu pojazdu służbowego.

3.

Po zatrzymaniu środka przewozowego funkcjonariusz może

1)

kontrolować dokumenty i dane dotyczące środka przewozowego oraz osoby kierującej środkiem

przewozowym, jak i innych osób korzystających ze środka przewozowego;

2)

kontrolować dokumenty dotyczące przewożonych towarów;

3)

sprawdzać zamknięcia urzędowe, jeżeli z dokumentów wynika, że zostały one nałożone;

4)

pobrać próbkę paliwa ze zbiornika środka przewozowego;

5)

przeprowadzać rewizję bagażu przewożonego przez kierującego środkiem przewozowym i

pasażerów;

6)

dokonywać kontroli transportu drogowego na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

4.

Zatrzymywanie środków przewozowych innych niż przemieszczające się po drodze publicznej

lub wewnętrznej odbywa się przy udziale innych służb lub instytucji, w szczególności

1)

Policji;

2)

Straży Granicznej;

3)

służb lotniczych;

4)

Straży Ochrony Kolei;

5)

Żandarmerii Wojskowej.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór i sposób oznakowania pojazdów służbowych KAS, uwzględniając potrzebę zapewnienia

jednoznacznej identyfikacji pojazdów.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób oraz tryb przeprowadzania kontroli rodzaju paliwa, uwzględniając

konieczność stosowania skutecznych metod technicznych w tym zakresie.

1.

W celu kontroli przesyłek pocztowych naczelnik urzędu celno-skarbowego może w szczególności

kontrolować dokumenty dotyczące przesyłek pocztowych oraz sprawdzać liczbę przywożonych

lub wywożonych przesyłek pocztowych z liczbą wskazaną w wykazie zdawczym.

2.

Rewizję przesyłek pocztowych i pobieranie próbek towarów w nich przesyłanych przeprowadza

się w obecności pracownika placówki pocztowej w rozumieniu art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Przy czynnościach tych mogą być obecni również zgłaszający, nadawca lub odbiorca

przesyłki pocztowej.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw łączności określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania kontroli,

o której mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność zapewnienia możliwości sprawowania

kontroli oraz sprawne wykonywanie działalności przez operatorów pocztowych.

1.

Operatorzy pocztowi świadczący usługi pocztowe są obowiązani do nieodpłatnego udostępniania,

także w formie elektronicznej, na żądanie naczelnika urzędu celno-skarbowego, w związku

z kontrolą przesyłek pocztowych, danych dotyczących osób korzystających z usług pocztowych

oraz danych dotyczących faktów i okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług.

2.

Do danych, o których mowa w ust. 1, przepis art. 51 stosuje się odpowiednio.

1.

Kontrolowany, jego pracownik, osoba współdziałająca z kontrolowanym, podmiot prowadzący

lub przechowujący księgi podatkowe lub dokumenty oraz osoba wykonująca czynności podlegające

kontroli celno-skarbowej są obowiązani

1)

umożliwić wgląd w dokumenty i ewidencje objęte zakresem kontroli celno-skarbowej w

tym dokumenty handlowe, księgowe i finansowe, nawet jeżeli mają charakter poufny,

w tym dokumenty elektroniczne;

2)

udzielać niezbędnej pomocy technicznej, jeżeli dokumenty lub ewidencje będące przedmiotem

kontroli celno-skarbowej zostały sporządzone z zastosowaniem technik elektronicznego

przetwarzania danych;

3)

przedstawiać na żądanie urzędowe tłumaczenie na język polski dokumentów mających znaczenie

dla kontroli celno-skarbowej, sporządzonych w języku obcym;

4)

udostępniać towary, urządzenia oraz środki przewozowe oraz zapewnić dostęp do pomieszczeń

oraz innych miejsc będących przedmiotem kontroli celno-skarbowej;

5)

wydawać za pokwitowaniem towary lub dokumenty na czas trwania kontroli celno-skarbowej,

jeżeli jest to niezbędne na potrzeby kontroli;

6)

przeprowadzać na żądanie spis z natury w zakresie niezbędnym na potrzeby kontroli

celno-skarbowej;

7)

umożliwiać zbadanie towarów, surowców, półproduktów i wyrobów gotowych, w tym przez

pobranie ich próbek;

8)

udostępniać w niezbędnym zakresie środki łączności, a także inne urządzenia techniczne,

jeżeli są one niezbędne do wykonania kontroli celno-skarbowej;

9)

umożliwiać, nieodpłatnie, sporządzanie kopii i szkiców, filmowanie i fotografowanie

oraz dokonywanie nagrań dźwiękowych;

10)

zapewniać warunki do wykonywania czynności kontrolnych, w tym - w miarę posiadanych

możliwości - samodzielne pomieszczenie odpowiednie do rodzaju wykonywanych czynności

i miejsce do przechowywania dokumentów;

11)

udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej.

2.

Osoba posiadająca towary podlegające kontroli celno-skarbowej jest obowiązana, na

swój koszt, do wykonywania czynności umożliwiających przeprowadzenie kontroli, w szczególności

do rozładowania, okazania oraz załadowania towaru po zakończeniu czynności kontrolnych.

3.

Osoby upoważnione do reprezentowania lub prowadzenia spraw kontrolowanego są obowiązane

udzielać wyjaśnień dotyczących przedmiotu kontroli celno-skarbowej, wynikających z

zakresu wykonywanych czynności lub zadań.

1.

W zakresie objętym kontrolą celno-skarbową można przeprowadzić oględziny przedmiotu

także wtedy, gdy znajduje się w posiadaniu innego podmiotu niż kontrolowany.

2.

Podmiotowi, o którym mowa w ust. 1, okazywane jest upoważnienie do przeprowadzenia

kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o których mowa w art. 62 ust. 3

i 5.

3.

Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do niezwłocznego okazania przedmiotu

oględzin oraz udzielania wyjaśnień dotyczących przedmiotu oględzin.

1.

Na potrzeby kontroli celno-skarbowej w zakresie przestrzegania przepisów prawa podatkowego

w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności

ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,

wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów

znakami akcyzy, podmioty wykonujące te czynności są obowiązane zapewnić warunki i

środki do sprawnego przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, w tym

1)

przygotować i oznaczyć urządzenia, pomieszczenia i naczynia służące do tej działalności;

2)

przechowywać w oddzielnych naczyniach i pomieszczeniach wyroby akcyzowe podlegające

kontroli celno-skarbowej;

3)

dostosować urządzenia, pomieszczenia i naczynia, o których mowa w pkt 1, do nakładania

zamknięć urzędowych, a ponadto dostarczyć potrzebną ilość materiałów do ich nałożenia;

4)

zapewnić odczynniki i sprzęt techniczny oraz - w przypadkach przewidzianych przez

przepisy odrębne - legalizowane przyrządy pomiarowe, niezbędne do kontroli ilości

i jakości surowców, półproduktów i wyrobów gotowych;

5)

informować właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego o terminach czynności podlegających

kontroli celno-skarbowej;

6)

przeprowadzać czynności podlegające kontroli celno-skarbowej w obecności kontrolującego;

7)

prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;

8)

dokonać, na żądanie kontrolującego, zamknięcia prowadzonej w tym zakresie dokumentacji

w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym;

9)

zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zniszczenia

lub kradzieży wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową, a także zniszczenia

znaków akcyzy;

10)

zgłaszać właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego zamiar zniszczenia wyrobów

akcyzowych podlegających kontroli celno-skarbowej, nieprzydatnych do spożycia, dalszego

przerobu lub zużycia, na co najmniej 3 dni przed zamierzonym terminem ich zniszczenia;

11)

zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zdarzeń

związanych z działaniem lub stanem urządzeń, pomieszczeń i naczyń, o których mowa

w pkt 1, wskazujących na niebezpieczeństwo strat lub zniszczenia wyrobów akcyzowych

objętych kontrolą celno-skarbową.

2.

Na potrzeby kontroli celno-skarbowej podmioty urządzające i prowadzące działalność

w zakresie gier hazardowych na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są obowiązane zapewnić warunki i środki do sprawnego przeprowadzania kontroli celno-skarbowej,

w tym

1)

przygotować i oznaczyć automaty i urządzenia służące do tej działalności;

2)

dostosować automaty i urządzenia, o których mowa w pkt 1, do nakładania zamknięć urzędowych,

a ponadto dostarczyć potrzebną ilość materiałów do ich nałożenia;

3)

przeprowadzać czynności podlegające kontroli celno-skarbowej w obecności kontrolującego;

4)

prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;

5)

informować właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego o czynnościach podlegających

kontroli celno-skarbowej;

6)

zgłaszać niezwłocznie właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego przypadki zdarzeń

związanych ze stanem pomieszczeń, z działaniem lub stanem automatów i urządzeń do

gier objętych kontrolą celno-skarbową, mogących mieć wpływ na urządzanie gier;

7)

zapewnić możliwość przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu,

doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu.

3

Na potrzeby kontroli celno-skarbowej podmioty urządzające gry hazardowe przez sieć

Internet na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są obowiązane zapewnić dostęp do danych przechowywanych w urządzeniu archiwizującym

1)

w miejscu ich przechowywania albo

2)

za pomocą systemów teleinformatycznych.

4.

Na potrzeby kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów prawa podatkowego w

zakresie wydobycia urobku rudy miedzi, produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego

lub ropy naftowej, o których mowa w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podmioty wykonujące te czynności są obowiązane zapewnić warunki i środki do sprawnego

przeprowadzania kontroli celno-skarbowej, w tym

1)

oznaczyć urządzenia i miejsca służące do tej działalności;

2)

przechowywać osobno, w miejscu wydobywania urobku rudy miedzi oraz miejscu produkcji

koncentratu, urobek rudy miedzi i koncentrat pochodzące z różnych źródeł;

3)

prowadzić dokumentację związaną z działalnością podlegającą kontroli celno-skarbowej;

4)

dokonać, na żądanie kontrolującego, zamknięcia prowadzonej w tym zakresie dokumentacji

w celu umożliwienia porównania stanu rzeczywistego ze stanem ewidencyjnym.

5.

Podmioty podlegające kontroli celno-skarbowej są odpowiedzialne za stan pomieszczeń,

automatów, urządzeń i naczyń służących do wykonywania działalności w zakresie określonym

w ust. 1-4 oraz za stan nałożonych na nie zamknięć urzędowych.

Koszty związane z realizacją obowiązków określonych w art. 72 ust. 1, z wyjątkiem

obowiązków, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 8 i 9, oraz w art. 74 ponosi kontrolowany.

1.

Przesłuchanie kontrolowanego lub świadka może nastąpić przy użyciu urządzeń technicznych

umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość z jednoczesnym bezpośrednim

przekazem obrazu i dźwięku.

2.

W czynności, o której mowa w ust. 1, bierze udział osoba zatrudniona lub funkcjonariusz

pełniący służbę w jednostce organizacyjnej KAS właściwej dla miejscowości, w której

kontrolowany lub świadek przebywa.

3.

Przesłuchanie utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk.

4.

Z przesłuchania sporządza się protokół, którego treść ograniczona jest do zapisu najbardziej

istotnych oświadczeń osób biorących w nim udział. Zapis obrazu i dźwięku stanowią

załącznik do protokołu.

5.

Kontrolowany ma prawo otrzymać, na swój koszt, jedną kopię zapisu dźwięku lub obrazu.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków technicznych służących

do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów kontroli celno-skarbowej, sposób przechowywania,

odtwarzania i kopiowania zapisów, sposób i tryb udostępniania kontrolowanemu, reprezentantowi

kontrolowanego i pełnomocnikowi zapisu obrazu lub dźwięku oraz przekazywania im kopii

zapisu obrazu lub dźwięku, jak również wysokość opłaty za sporządzenie i przekazanie

kopii zapisu obrazu lub dźwięku, mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia

utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego zniekształceniem lub nieuprawnionym

ujawnieniem, a także zapewnienia, aby wysokość opłaty odpowiadała rzeczywistym kosztom

sporządzenia i przekazania kopii zapisu obrazu lub dźwięku.

1.

Kontrolujący może dokonać przeszukania lokali mieszkalnych w celu znalezienia dowodów

mających znaczenie dla prowadzonej kontroli celno-skarbowej, po uzyskaniu zgody właściwego

prokuratora rejonowego. Przed przystąpieniem do przeszukania kontrolowanemu okazuje

się postanowienie prokuratora o wyrażeniu na nie zgody. Przepisy Kodeksu postępowania karnego o przeszukaniu odnoszące się do Policji stosuje się odpowiednio do kontrolujących.

2.

W przypadkach niecierpiących zwłoki kontrolujący może dokonać przeszukania, o którym

mowa w ust. 1, gdy istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że dowody znajdują

się w miejscu przeszukania, bez uprzedniej zgody prokuratora. Przepis ust. 1 zdanie

trzecie stosuje się.

3.

Przeszukanie, o którym mowa w ust. 2, podlega zatwierdzeniu przez właściwego prokuratora

rejonowego.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1-3 przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

5.

W razie odmowy zatwierdzenia przeszukania materiały i informacje zebrane w toku czynności

nie stanowią dowodu w kontroli celno-skarbowej, kontroli podatkowej, postępowaniu

podatkowym, postępowaniu celnym lub postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe

lub wykroczenia skarbowe.

6.

W przypadku gdy nieruchomości lub ich części albo rzeczy znajdują się w posiadaniu

osób trzecich, osoby te są obowiązane je udostępnić, w celu przeszukania, na żądanie

naczelnika urzędu celno-skarbowego. Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli nie można w inny sposób stwierdzić, czy osoba przewozi towary, co do których

nie zostały spełnione wymogi przewidziane przepisami prawa, w szczególności jeżeli

towary nie zostały przedstawione lub zgłoszone zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów

prawa celnego, funkcjonariusz może przeszukać tę osobę.

2.

Przeszukanie nie powinno naruszać godności osobistej osoby przeszukiwanej oraz powinno

być przeprowadzone przez osobę tej samej płci, w warunkach wykluczających obecność

osób postronnych.

3.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że osoba ukrywa towary w swoim organizmie,

można skierować tę osobę na specjalistyczne badania lekarskie.

4.

W przypadku wykonania badań, o których mowa w ust. 3, na wniosek osoby, która została

poddana tym badaniom, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje zaświadczenie o terminie

i miejscu ich przeprowadzenia.

1.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego możne wystąpić do kontrahentów kontrolowanego o

1)

udostępnienie dokumentów związanych z dostawą towaru lub usługi, w zakresie objętym

kontrolą celno-skarbową u kontrolowanego, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności;

2)

przekazanie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku

danych, wyciągu z ksiąg podatkowych i dowodów księgowych zapisanego w postaci elektronicznej

odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej,

jeżeli kontrahent podatnika prowadzi księgi podatkowe przy użyciu programów komputerowych;

3)

udzielenie wyjaśnień związanych z dostawą towaru lub usługi, w zakresie objętym kontrolą

celno-skarbową.

2.

Za kontrahentów kontrolowanego uważa się także wszystkie podmioty prowadzące działalność

gospodarczą w okresie objętym kontrolą celno-skarbową uczestniczące w dostawie tego

samego towaru lub tej samej usługi, będące zarówno dostawcami, jak i nabywcami biorącymi

udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie towaru lub usługi.

3.

Czynności określone w ust. 1 pkt 2 kontrahent kontrolowanego jest obowiązany wykonać

na swój koszt.

4.

Do czynności określonych w ust. 1 pkt 2 przepis art. 168 § 3a pkt 1 Ordynacji podatkowej

stosuje się odpowiednio.

1.

W ramach wykonywanej kontroli celno-skarbowej naczelnik urzędu celno-skarbowego może,

w drodze decyzji, dokonać zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oraz należności

celnych na majątku kontrolowanego. Przepisy art. 33-33g i art. 200 § 2 pkt 2 Ordynacji

podatkowej stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 165 § 2 i 4 Ordynacji podatkowej

nie stosuje się.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wykonuje naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla

kontrolowanego w dniu wydania decyzji.

1.

Z czynności kontrolnych mających istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności z

1)

oględzin,

2)

zabezpieczenia dowodów,

3)

przesłuchania kontrolowanego lub świadka,

4)

przeszukania osoby,

5)

przeszukania lokali, innych pomieszczeń, miejsc lub rzeczy,

6)

kontroli dokumentów i ewidencji,

7)

rewizji,

8)

pobierania próbek towarów i wyrobów oraz ich badania

- sporządza się protokół.

2.

Protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich

czynności kontrolnych dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co

i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby.

3.

Protokół odczytuje się osobom obecnym, biorącym udział w czynności kontrolnej, które

powinny następnie protokół podpisać. Odmowę złożenia lub brak podpisu którejkolwiek

osoby należy odnotować w protokole.

4.

Protokół przesłuchania powinien być odczytany i przedłożony do podpisu osobie zeznającej

niezwłocznie po złożeniu zeznania.

5.

W protokole przesłuchania osoby, która złożyła zeznanie w języku obcym, należy podać,

w tłumaczeniu na język polski, treść złożonego zeznania oraz imię, nazwisko i adres

tłumacza. Tłumacz powinien podpisać protokół przesłuchania.

6.

Protokół podpisuje kontrolujący, który przeprowadzał czynności kontrolne.

7.

Protokół z czynności kontrolnych wykonywanych w miejscach, o których mowa w art. 62

ust. 5 i 13, jest sporządzany w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości lub na żądanie

kontrolowanego, chyba że czynność ta została udokumentowana w sposób określony w przepisach

odrębnych.

1.

Po zakończeniu czynności kontrolnych dokonywanych w czasie kontroli celno-skarbowej

prowadzonej w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1, sporządza się wynik

kontroli. Doręczenie wyniku kontroli kończy kontrolę celno-skarbową.

2.

Wynik kontroli zawiera w szczególności

1)

oznaczenie organu;

2)

wskazanie kontrolowanego;

3)

datę wydania;

4)

zakres kontroli celno-skarbowej;

5)

informację o stwierdzonych nieprawidłowościach lub ich braku;

6)

pouczenie o prawie złożenia korekty deklaracji;

7)

podpis naczelnika urzędu celno-skarbowego lub osoby zastępującej naczelnika urzędu

celno-skarbowego.

3.

W terminie 14 dni od dnia doręczenia wyniku kontroli kontrolowany może skorygować

w zakresie objętym kontrolą celno-skarbową uprzednio złożoną deklarację podatkową.

Korekta deklaracji złożona po upływie tego terminu, a przed doręczeniem postanowienia,

o którym mowa w art. 83 ust. 3, nie wywołuje skutków prawnych.

4.

Uprawnienie do skorygowania deklaracji przysługuje nadal po zakończeniu kontroli celno-skarbowej,

jeżeli w wyniku tej kontroli nie stwierdzono nieprawidłowości albo organ uwzględnił

złożoną korektę, o której mowa w ust. 3.

5.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej przestrzegania przepisów

prawa podatkowego

1)

w zakresie produkcji, przemieszczania i zużycia wyrobów akcyzowych, w szczególności

ich wytwarzania, uszlachetniania, przerabiania, skażania, rozlewu, przyjmowania, magazynowania,

wydawania, przewozu i niszczenia, oraz w zakresie stosowania i oznaczania tych wyrobów

znakami akcyzy - jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości;

2)

w zakresie wydobycia urobku rudy miedzi, produkcji koncentratu, wydobycia gazu ziemnego

lub ropy naftowej, o których mowa w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin - jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości;

3)

związanych z ewidencjonowaniem obrotu za pomocą kas rejestrujących.

6.

W przypadku śmierci kontrolowanego naczelnik urzędu celno-skarbowego kończy kontrolę

celno-skarbową adnotacją, którą pozostawia się w aktach kontroli.

1.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust.

1 pkt 1, zakończona kontrola celno-skarbowa przekształca się w postępowanie podatkowe,

jeżeli kontrolowany nie złożył korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3,

albo organ nie uwzględnił złożonej korekty deklaracji. Przepisy art. 81b § 1 pkt 1

w części dotyczącej postępowania podatkowego oraz art. 81b § 1 pkt 2 lit. b Ordynacji

podatkowej stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku gdy organ uwzględnił złożoną przez kontrolowanego korektę deklaracji,

o której mowa w art. 82 ust. 3, kontrolowanemu doręcza się zawiadomienie o uwzględnieniu

korekty deklaracji.

3.

Przekształcenie, o którym mowa w ust. 1, następuje z dniem doręczenia kontrolowanemu

postanowienia o przekształceniu, na które nie służy zażalenie.

4.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który sporządził wynik kontroli celno-skarbowej,

jest właściwy do przeprowadzenia postępowania podatkowego i wydania decyzji.

5.

W przypadku gdy kontrolowana spółka cywilna, jawna, partnerska, komandytowa albo komandytowo-akcyjna

została rozwiązana w trakcie kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego,

postępowanie podatkowe kończy się decyzją, o której mowa w art. 115 § 4 Ordynacji

podatkowej.

6.

Od decyzji, o której mowa w ust. 4 i 5, stronie przysługuje odwołanie, o którym mowa

w art. 221 Ordynacji podatkowej, do naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał

decyzję.

1.

Kontrola celno-skarbowa w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz

ust. 2 pkt 2-5 i 9, kończy się protokołem.

2.

Protokół, o którym mowa w ust. 1, zawiera w szczególności

1)

wskazanie kontrolowanego;

2)

wskazanie kontrolującego;

3)

określenie przedmiotu i zakresu kontroli celno-skarbowej;

4)

określenie miejsca i czasu przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;

5)

opis dokonanych ustaleń faktycznych;

6)

dokumentację dotyczącą przeprowadzonych dowodów.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej, o której mowa w

art. 62 ust. 5 i 13, jeżeli nie stwierdzono nieprawidłowości.

4.

W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 przepisy art. 290 § 2 pkt 7 oraz art. 291

Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

Kontrola celno-skarbowa, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 4, kończy się wynikiem

kontroli. Przepis art. 82 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Dla kontroli celno-skarbowej prowadzi się akta kontroli, obejmujące w szczególności

1)

wykaz ich zawartości, z podaniem nazw dokumentów;

2)

upoważnienie do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej;

3)

dokumenty zgromadzone w toku kontroli celno-skarbowej;

4)

protokoły z przeprowadzenia dowodów;

5)

wynik kontroli lub protokół, o którym mowa w art. 84 ust. 1.

2.

Akta kontroli mogą być tworzone i przetwarzane także z wykorzystaniem technik informatycznych.

3.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art.

62 ust. 5 i 13.

1.

Jeżeli kontrolowany po zakończonej kontroli celno-skarbowej złoży skorygowaną deklarację,

inną niż określona w art. 82 ust. 3 zdanie pierwsze, w zakresie objętym tą kontrolą,

naczelnik urzędu celno-skarbowego może podjąć zakończoną kontrolę.

2.

Czynności przeprowadzone w zakończonej kontroli celno-skarbowej, która jest podejmowana,

pozostają w mocy.

3.

Po otrzymaniu akt sprawy na podstawie art. 119k § 1 lub 2 Ordynacji podatkowej naczelnik

urzędu celno-skarbowego podejmuje z urzędu zawieszoną kontrolę celno-skarbową.

4.

Kontrola celno-skarbowa podejmowana jest w formie postanowienia, na które nie służy

zażalenie.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może uzgadniać z obcymi władzami w

rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej przeprowadzenie kontroli jednoczesnych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, występując do obcej władzy o przeprowadzenie

kontroli jednoczesnej, podaje uzasadnienie wszczęcia takiej kontroli oraz czas jej

przeprowadzenia.

3.

W przypadku gdy obca władza wystąpiła o przeprowadzenie kontroli jednoczesnej, minister

właściwy do spraw finansów publicznych potwierdza przystąpienie do kontroli albo odmawia

przeprowadzenia kontroli, uzasadniając przyczynę odmowy.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki wykonywania kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2-5

i 11, ze szczególnym uwzględnieniem rodzajów procedur celnych oraz kontrolowanych

towarów,

2)

rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1, a także osoby

obowiązane do ich przechowywania,

3)

warunki użycia urządzeń technicznych i psów służbowych podczas kontroli określonej

w pkt 1, sposób przeprowadzania przeszukania osoby, a także sposób i warunki przeprowadzania

rewizji bagażu podróżnego,

4)

warunki i sposób rekrutacji kandydatów na przewodników psów służbowych oraz warunki

hodowli, nabywania, szkolenia, wykorzystywania, żywienia, pielęgnacji i utrzymania

psów służbowych oraz pielęgnacji i utrzymania tych psów po wycofaniu ze służby

- mając na uwadze zapewnienie jednolitości procedur kontrolnych, miejsce wykonywania

kontroli, zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli w zależności od rodzaju

podmiotu oraz konieczność skutecznego wykrywania nieprawidłowości w stosowaniu przepisów

prawa celnego.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy sposób prowadzenia kontroli bagażu przewożonego drogą morską lub powietrzną,

z uwzględnieniem rodzaju bagażu kontrolowanego oraz wskazania miejsc właściwych do

prowadzenia kontroli.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres i sposób kontroli celno-skarbowej niektórych wyrobów akcyzowych;

2)

tryb przekazywania oraz zakres informacji o terminach czynności podlegających kontroli

celno-skarbowej;

3)

tryb niszczenia wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową;

4)

szczegółowe sposoby i warunki przyjmowania, magazynowania, wydawania i przewożenia

wyrobów akcyzowych objętych kontrolą celno-skarbową.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych uwzględni

1)

wyroby akcyzowe o szczególnym znaczeniu dla budżetu państwa oraz wyroby podlegające

obowiązkowi oznaczania znakami akcyzy;

2)

zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu wymagań, które powinny

zostać spełnione przez kontrolowanych - w zależności od rodzaju podmiotu, rodzaju

wykonywanej działalności oraz grupy wyrobów objętych tymi kontrolami;

3)

konieczność zapewnienia skuteczności i sprawności wykonywania kontroli celno-skarbowej.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy sposób i tryb kontroli urządzania i prowadzenia gier hazardowych;

2)

rodzaje dokumentów mających znaczenie dla kontroli określonej w pkt 1 oraz rodzaje

prowadzonej dokumentacji, jej wzory, a także szczegółowy sposób jej przygotowania

i prowadzenia;

3)

tryb przekazywania i zakres zgłoszeń i informacji.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw finansów

publicznych uwzględni

1)

zróżnicowanie form i sposobów wykonywania kontroli oraz zakresu wymagań, które powinny

zostać spełnione przez kontrolowanych - w zależności od rodzaju podmiotu i rodzaju

wykonywanej działalności;

2)

konieczność zapewnienia skuteczności i sprawności wykonywania kontroli celno-skarbowej.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, uwzględniając potrzebę zapewnienia

skuteczności i sprawności wykonywania kontroli, o której mowa w art. 62 ust. 5 pkt

1 lit. d, określi, w drodze rozporządzenia

1)

formę i sposób wykonywania kontroli celno-skarbowej;

2)

rodzaje prowadzonej dokumentacji, jej wzory, a także sposób jej prowadzenia.

Do kontroli celno-skarbowej nie stosuje się przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168, 2290 i 2486).

1

W zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej przepisy art. 3e, art. 12,

art. 102 § 3, art. 135, art. 138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141-143, art. 165b,

art. 165c, art. 175-177, rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 10 i 11, z wyjątkiem art. 182-185,

art. 189 § 3, art. 190 § 1, art. 193 § 6-8, art. 198 i art. 200, rozdziałów 14, 16,

22 i 23 działu IV, działu VI, z wyjątkiem art. 282b, art. 282c, art. 283 § 1-3, art.

284a § 1, art. 284b, art. 285a, art. 286 § 1 i 2, art. 287 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3-5,

art. 288, art. 290 § 1 i § 2 pkt 1-7, art. 290b, art. 291, art. 291c i art. 292, oraz

działu VII Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio.

2.

W zakresie nieuregulowanym do postępowania podatkowego, o którym mowa w art. 83 ust.

1, przepisy Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 165, stosuje się odpowiednio.

1.

Audyt obejmuje ocenę

1)

gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi

zwrotowi środkami z pomocy udzielanej przez państwa członkowskie Europejskiego Porozumienia

o Wolnym Handlu (EFTA);

2)

gospodarowania środkami publicznymi innymi niż określone w pkt 1, z wyłączeniem badania

celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej

jednostki samorządu terytorialnego;

3)

wywiązywania się z warunków finansowania pomocy ze środków, o których mowa w pkt 1

i 2;

4)

wykorzystania i rozporządzania mieniem państwowym;

5)

wykorzystania mienia otrzymanego od Skarbu Państwa w celu realizacji zadań publicznych

oraz prawidłowości prywatyzacji mienia Skarbu Państwa;

6)

wypełniania zobowiązań wynikających z udzielonych przez Skarb Państwa poręczeń i gwarancji,

w tym wykorzystania środków, których spłatę poręczył lub gwarantował Skarb Państwa,

zgodnie z ich przeznaczeniem.

2.

Audyt, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczy w szczególności

1)

skuteczności funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli;

2)

prawidłowości rachunków;

3)

prawidłowości i zgodności z prawem wydatków;

4)

wywiązywania się z warunków finansowania pomocy.

3.

Audyt, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-6, obejmuje ocenę w szczególności oszczędności,

skuteczności i efektywności.

4.

Audytowi, o którym mowa w ust. 1, podlegają

1)

instytucje zarządzające, certyfikujące, pośredniczące, wdrażające, podmioty zaangażowane

w realizację wspólnych programów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu Unii

Europejskiej oraz agencje płatnicze, o których mowa w odrębnych przepisach,

2)

podmioty i jednostki organizacyjne wydatkujące, przekazujące i otrzymujące środki,

o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2,

3)

podmioty i jednostki obowiązane do wywiązywania się z warunków, o których mowa w ust.

1 pkt 3,

4)

władający i zarządzający mieniem państwowym,

5)

spółki z udziałem Skarbu Państwa, podmioty wykorzystujące mienie przekazane przez

Skarb Państwa oraz sprywatyzowane mienie Skarbu Państwa,

6)

beneficjenci poręczeń i gwarancji udzielonych przez Skarb Państwa oraz podmioty, za

które Skarb Państwa poręczył lub gwarantował

- zwani dalej „audytowanymi”.

5

Audyt nie obejmuje oceny celowości i sposobu wykorzystania środków budżetowych oraz

mienia państwowego, które zostały przeznaczone na cele specjalne w jednostkach podległych

Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych, Biurze Nadzoru Wewnętrznego,

Policji, Państwowej Straży Pożarnej, Straży Granicznej, oraz w jednostkach organizacyjnych

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Ochrony Państwa oraz

Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, cele specjalne, o których mowa w

ust. 5, organy uprawnione do przeprowadzania oceny wykorzystania środków budżetowych

i mienia państwowego na te cele oraz tryb tej oceny, uwzględniając charakter zadań

realizowanych przez organy i jednostki, o których mowa w ust. 5.

1.

Czynności w zakresie audytu, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 1, wykonują osoby

zatrudnione w wyodrębnionej w tym celu komórce organizacyjnej urzędu obsługującego

ministra.

2.

Audyt może być dokonany w siedzibie organu, chyba że konieczne jest przeprowadzenie

czynności w siedzibie audytowanego oraz w miejscach wykonywania przez audytowanego

działalności gospodarczej.

3.

W związku z wykonywanymi czynnościami w zakresie audytu można żądać od audytowanych

i ich kontrahentów przedstawienia dokumentów i dokonywania oględzin, w tym w miejscach

realizacji projektu finansowanego ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej.

4.

W czynnościach, o których mowa w ust. 1, mogą uczestniczyć osoby uprawnione na podstawie

ratyfikowanych umów międzynarodowych, w tym przedstawiciele instytucji Unii Europejskiej,

a w zakresie realizacji wspólnych programów finansowanych ze środków pochodzących

z budżetu Unii Europejskiej - także przedstawiciele innych państw.

1.

Z przeprowadzonego audytu właściwy organ sporządza odpowiednio

1)

sprawozdanie,

2)

opinię,

3)

zalecenie

- które doręcza się audytowanemu.

2.

Sprawozdanie, opinia lub zalecenie wraz z dokumentacją z audytu mogą być przekazywane

1)

podmiotom sprawującym nadzór lub kontrolę nad działalnością audytowanego;

2)

organom Unii Europejskiej;

3)

osobom uprawnionym na podstawie zawartych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych;

4)

przedstawicielom innych państw w zakresie realizacji wspólnych programów finansowanych

ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej.

3.

Podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, jest obowiązany, w terminie 3 miesięcy od dnia

doręczenia sprawozdania, opinii lub zalecenia, zawiadomić właściwy organ o sposobie

wykorzystania informacji z audytu lub o przyczynach ich niewykorzystania.

4.

Audytowany jest obowiązany w terminie wyznaczonym przez właściwy organ poinformować

ten organ o podjętych działaniach w związku z doręczonym sprawozdaniem, opinią lub

zaleceniem.

W zakresie nieregulowanym w niniejszym rozdziale do audytu stosuje się odpowiednio

1)

przepisy art. 62 ust. 1, 2, 8 i 10, art. 64 ust. 1 pkt 1-5, 7-11 i 17, ust. 3 i 4,

art. 72 ust. 1 pkt 1-4, 6 i 8-11 oraz ust. 2, art. 73, art. 76, art. 79 oraz art.

81 ust. 1-6;

2)

przepisy art. 12, art. 143, art. 180-181a, art. 193a-197, rozdziałów 2, 3a, 5, 6,

9, z wyjątkiem art. 171a, oraz rozdziałów 22 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej.

1.

Czynności audytowe przeprowadza się

1)

w celu ustalenia, czy podmiot występujący z wnioskiem o wydanie pozwolenia, o którym

mowa w art. 38 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października

2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny

(Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm., zwanego dalej „unijnym kodeksem celnym”, spełnia kryteria określone w art. 39 unijnego kodeksu celnego;

2)

w przypadku, gdy przepisy prawa celnego uzależniają wydanie innego pozwolenia od spełnienia kryterium określonego w art. 39 unijnego kodeksu celnego.

2.

Czynności audytowe mogą zostać przeprowadzone w celu ustalenia, czy podmiot występujący

o wydanie pozwolenia na podstawie przepisów prawa celnego, innego niż wskazanego w ust. 1, spełnia kryteria lub warunki wymagane do wydania

wnioskowanego pozwolenia.

3.

Czynności audytowe mogą być przeprowadzone w przypadku ponownej oceny, o której mowa

w art. 23 ust. 4 lit. a unijnego kodeksu celnego, oraz zawieszenia, zmiany, cofnięcia lub unieważnienia pozwoleń, o których mowa w

ust. 1 i 2.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór kwestionariusza, o którym mowa w art. 26 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca

2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013

w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu

celnego

(Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1), uwzględniając zakres kryteriów określonych w art. 39 unijnego kodeksu celnego.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki pozwoleń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając

1)

określone w przepisach prawa celnego kryteria lub warunki niezbędne do wydania danego pozwolenia, w tym konieczność ich

weryfikacji w ramach czynności przeprowadzanych w siedzibie lub miejscach wykonywania

działalności gospodarczej przez podmiot występujący z wnioskiem o wydanie pozwolenia;

2)

rodzaj udzielanego pozwolenia;

3)

konieczność zapewnienia sprawności prowadzenia czynności audytowych.

1.

Czynności audytowe polegają w szczególności na

1)

badaniu dokumentacji i, w razie potrzeby, weryfikacji jej autentyczności;

2)

dokonywaniu oględzin i sprawdzaniu stanu pomieszczeń oraz innych obiektów;

3)

dokonywaniu oceny wypłacalności wnioskodawcy;

4)

badaniu bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych, w tym oprogramowania, pod względem

możliwości prowadzenia kontroli danych zawartych w tych systemach.

2.

W przypadku stwierdzenia możliwości niespełnienia przez wnioskodawcę kryterium lub

warunku do wydania pozwolenia lub zezwolenia, właściwy dyrektor izby administracji

skarbowej wydaje zalecenia, w których wskazuje konieczność podjęcia określonych działań

naprawczych, oraz wyznacza termin na ich realizację.

Czynności audytowe właściwy dyrektor izby administracji skarbowej może przeprowadzić

również w siedzibie i miejscach wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej.

Przepisy art. 59 ust. 1, art. 64, art. 72 i art. 74 stosuje się odpowiednio.

1.

Z przeprowadzonych czynności audytowych właściwy dyrektor izby administracji skarbowej

sporządza raport, który zawiera informację o spełnieniu lub niespełnieniu przez wnioskodawcę

danego kryterium lub warunku.

2.

Raport doręcza się wnioskodawcy.

3.

Nieudostępnienie przez wnioskodawcę żądanych dokumentów, danych lub informacji lub

utrudnienie lub uniemożliwienie przeprowadzenia czynności audytowych uważa się za

niespełnienie kryterium lub warunku podlegającego ustaleniu w ramach czynności audytowych.

W ramach monitorowania, o którym mowa w art. 23 ust. 5 unijnego kodeksu celnego, w przypadkach, o których mowa w art. 99, przeprowadza się czynności audytowe mające

na celu badanie i weryfikację spełnienia warunków i kryteriów przez posiadacza decyzji.

Izby gospodarcze, organy samorządu zawodowego oraz inne instytucje zrzeszające przedsiębiorców,

są obowiązane, w związku z prowadzonymi czynnościami audytowymi, przekazywać nieodpłatnie,

na pisemne żądanie i w określonych w tym żądaniu terminach, posiadane dane i informacje

o zrzeszonych w nich podmiotach.

Do czynności audytowych dotyczących pozwoleń określonych w przepisach prawa celnego w zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale stosuje się odpowiednio przepisy

art. 12, art. 143, rozdziałów 1, 2, 5, 6, 9, z wyjątkiem art. 171a, rozdziałów 10,

11 i 23 działu IV oraz działu VII Ordynacji podatkowej.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego

1)

może przeprowadzić urzędowe sprawdzenie

a)

przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1-4,

b)

w przypadku weryfikacji dalszego spełniania warunków i środków do sprawnego przeprowadzenia

kontroli, a w szczególności warunków i środków, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt

2, 4, 7, 8 i 10, art. 74 ust. 1 pkt 1-4 i 7, ust. 2 pkt 1, 2 i 4, ust. 3 oraz ust.

4 pkt 1 i 3;

2)

przeprowadza urzędowe sprawdzenie w przypadku, gdy przepisy o podatku akcyzowym uzależniają

wydanie decyzji od wyniku urzędowego sprawdzenia.

Urzędowe sprawdzenie polega na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy w miejscu

prowadzenia działalności podlegającej kontroli celno-skarbowej są zapewnione warunki

i środki do sprawnego przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej, a w szczególności

warunki i środki, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2, 4, 7, 8 i 10, art. 74 ust.

1 pkt 1-4, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 oraz ust. 4 pkt 1, a w przypadku, o którym mowa

w art. 106 pkt 2, również na wykonaniu czynności w celu ustalenia, czy miejsce prowadzenia

działalności spełnia warunki określone w przepisach o podatku akcyzowym.

1.

Przed rozpoczęciem działalności, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie

art. 111 ust. 1 pkt 1, podmiot przesyła właściwemu naczelnikowi urzędu celno-skarbowego

zgłoszenie oraz dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 2, złożony wniosek o wydanie lub zmianę

decyzji stanowi zgłoszenie. Do zgłoszenia podmiot jest obowiązany załączyć dokumenty

mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej.

3.

W przypadku zmiany danych zawartych w zgłoszeniu lub w dokumentach określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 111 ust. 1 pkt 2 podmiot jest obowiązany powiadomić o tych

zmianach właściwego naczelnika urzędu celno-skarbowego.

1.

Z urzędowego sprawdzenia sporządza się protokół. Protokół, zgłoszenie oraz załączone

dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli celno-skarbowej stanowią akta

weryfikacyjne.

2.

Akta weryfikacyjne zatwierdza się

1)

decyzją - w przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 1 lit. a;

2)

postanowieniem - w przypadku, o którym mowa w art. 106 pkt 2;

3)

postanowieniem, na które przysługuje zażalenie - w przypadku, o którym mowa w art.

106 pkt 1 lit. b.

1.

W przypadku gdy nie są zapewnione warunki i środki określone w art. 107, naczelnik

urzędu celno-skarbowego wyznacza termin do ich spełnienia, a po jego upływie przeprowadza

powtórne urzędowe sprawdzenie.

2.

W przypadku stwierdzenia w wyniku powtórnego urzędowego sprawdzenia, że nie są zapewnione

warunki i środki, o których mowa w art. 107, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje

1)

decyzję o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych - w przypadku, o którym mowa w

art. 106 pkt 1 lit. a;

2)

postanowienie o odmowie zatwierdzenia akt weryfikacyjnych - w przypadku, o którym

mowa art. 106 pkt 2;

3)

postanowienie, na które przysługuje zażalenie - w przypadku, o którym mowa w art.

106 pkt 1 lit. b.

1.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje działalności, o której mowa w art. 74 ust. 1-4, przed rozpoczęciem której

przeprowadza się urzędowe sprawdzenie,

2)

dokumenty mające znaczenie dla przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 108

ust. 1 i 2, zakres danych i informacji zamieszczanych w tych dokumentach oraz tryb

przesyłania dokumentów,

3)

zakres i tryb dokonywania zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 1,

4)

tryb powiadamiania o zmianach danych, o których mowa art. 108 ust. 3,

5)

szczegółowy sposób i zakres urzędowego sprawdzenia,

6)

szczegółowy sposób sporządzenia akt weryfikacyjnych i miejsce ich przechowywania

- biorąc pod uwagę względy podwyższonego ryzyka związanego z prowadzoną działalnością

oraz konieczność zapewnienia jednolitego postępowania naczelników urzędów celno-skarbowych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których przeprowadza się urzędowe sprawdzenie w ramach pozwoleń określonych

w unijnym kodeksie celnym, oraz tryb przeprowadzania urzędowego sprawdzenia. Wydając rozporządzenie, minister

właściwy do spraw finansów publicznych uwzględnia potrzebę zapewnienia równowagi między

zakresem czynności urzędowego sprawdzenia a stabilnością prowadzenia działalności

gospodarczej, przy jednoczesnym zabezpieczeniu interesów państwa.

W zakresie nieuregulowanym w niniejszym rozdziale przepisy art. 12, art. 18b, działu

IV, z wyjątkiem art. 256, art. 262 i art. 263, oraz działu VII Ordynacji podatkowej

stosuje się odpowiednio.

1

W celu wykonywania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 13-16a i art. 14

ust. 1 pkt 7, oraz ścigania przestępstw na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych

właściwe organy KAS, na potrzeby realizacji czynności określonych w niniejszym przepisie,

w art. 114-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,

art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1 oraz art. 131 ust.

1, 2 i 5, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 114-126, art. 127 ust. 1-5

i art. 127a ust. 1-12, mogą uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać

1)

informacje zawierające dane osobowe,

2)

dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 oraz w art. 115 ust. 1,

3)

informacje o dochodach, obrotach, rzeczach i prawach majątkowych

- podmiotów podlegających kontroli oraz podmiotów, co do których zachodzi uzasadnione

podejrzenie popełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub posiadania mienia

zagrożonego przepadkiem.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, mogą być prowadzone w formie czynności operacyjno-rozpoznawczych,

w tym umożliwiających uzyskiwanie informacji oraz utrwalanie śladów i dowodów w sposób

niejawny.

3

Czynności, o których mowa w ust. 1, przeprowadzają wyłącznie

1)

funkcjonariusze pełniący służbę w wyodrębnionych komórkach organizacyjnych urzędu

obsługującego ministra albo urzędu celno-skarbowego,

2)

funkcjonariusze, o których mowa w art. 2 ust. 2a, oddelegowani do wykonywania zadań

służbowych w komórkach, o których mowa w pkt 1

- zwani dalej „funkcjonariuszami wykonującymi czynności operacyjno-rozpoznawcze”.

1.

W celu zapobiegania przestępstwom skarbowym lub przestępstwom, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 14-16, lub wykrywania tych przestępstw oraz wykonania zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16a, funkcjonariusze wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze

mogą uzyskiwać dane niestanowiące treści odpowiednio, przekazu telekomunikacyjnego,

przesyłki pocztowej albo przekazu w ramach usługi świadczonej drogą elektroniczną,

określone w

1)

art. 180c i art. 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138), zwane dalej „danymi telekomunikacyjnymi”,

2)

art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, zwane dalej „danymi pocztowymi”,

3)

art. 18 ust. 1-5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, zwane dalej „danymi internetowymi”

- oraz mogą je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną udostępniają nieodpłatnie dane, o których mowa w ust. 1

1)

na pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika urzędu celno-skarbowego;

2)

na pisemny wniosek funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze

posiadającego pisemne upoważnienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnika

urzędu celno-skarbowego do występowania w jego imieniu o udostępnienie danych, o których

mowa w ust. 1;

3)

za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej funkcjonariuszowi wykonującemu czynności

operacyjno-rozpoznawcze posiadającemu pisemne upoważnienie, o którym mowa w pkt 2.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, udostępnianie danych, o których mowa w

ust. 1, odbywa się bez udziału pracowników przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, operatora

pocztowego lub usługodawcy świadczącego usługi drogą elektroniczną lub przy niezbędnym

ich udziale, jeżeli możliwość taką przewiduje porozumienie zawarte pomiędzy Szefem

Krajowej Administracji Skarbowej a tym podmiotem.

4.

Udostępnienie danych, o których mowa w ust. 1, może nastąpić za pośrednictwem sieci

telekomunikacyjnej, jeżeli sieć ta zapewnia

1)

możliwość ustalenia funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze

uzyskującego dane, ich rodzaju oraz czasu, w którym zostały uzyskane;

2)

zabezpieczenie techniczne i organizacyjne uniemożliwiające osobie nieuprawnionej dostęp

do danych.

5.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej i naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzą

rejestry wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych i danych

internetowych zawierające informacje identyfikujące jednostkę organizacyjną KAS i

funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze uzyskującego te dane,

ich rodzaj, cel uzyskania oraz czas, w którym zostały uzyskane. Rejestr prowadzi się

w formie elektronicznej, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych.

1.

W celu zapobiegania przestępstwom skarbowym lub przestępstwom, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 14-16, lub wykrywania tych przestępstw oraz wykonania zadań, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16a, funkcjonariusze wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze

mogą uzyskiwać

1)

dane z wykazu, o których mowa w art. 179 ust. 9 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

2)

dane, o których mowa w art. 161 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne,

3)

w przypadku użytkownika, który nie jest osobą fizyczną - numer zakończenia sieci oraz

siedzibę lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej, firmę lub nazwę i formę

organizacyjną tego użytkownika,

4)

w przypadku stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej - także nazwę miejscowości

oraz ulicy, przy której znajduje się zakończenie sieci udostępnione użytkownikowi

- oraz mogą je przetwarzać bez wiedzy i zgody osoby, której dotyczą.

2.

Do udostępniania i przetwarzania danych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 114

ust. 2-5 stosuje się.

1.

Kontrolę nad uzyskiwaniem danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych lub danych

internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla siedziby organu KAS, któremu udostępniono

te dane.

2.

Organ KAS, o którym mowa w ust. 1, przekazuje sądowi okręgowemu w okresach półrocznych,

sprawozdanie obejmujące

1)

liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych,

danych pocztowych lub danych internetowych oraz rodzaj tych danych;

2)

kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne,

dane pocztowe lub dane internetowe.

3.

W ramach kontroli, o której mowa w ust. 1, sąd okręgowy może zapoznać się z materiałami

uzasadniającymi udostępnienie danych telekomunikacyjnych, danych pocztowych lub danych

internetowych.

4.

Sąd okręgowy informuje organ KAS, o którym mowa w ust. 1, o wyniku kontroli w terminie

30 dni od jej zakończenia.

5.

Kontroli, o której mowa w ust. 1, nie podlega uzyskiwanie danych na podstawie art.

115 ust. 1.

6.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego niezwłocznie przekazuje Szefowi Krajowej Administracji

Skarbowej informacje o wyniku kontroli, o którym mowa w ust. 4.

1

W celu ustalenia sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw skarbowych

lub przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 14-16, oraz przestępstw ściganych

na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych, jak również wykonania zadań, o

których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16a, funkcjonariusze wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze

w toku czynności podejmowanych w ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych mają prawo

do obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w

miejscach publicznych oraz dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom.

2.

Czynności, o których mowa w ust. 1, powinny być wykonywane w sposób możliwie najmniej

naruszający dobra osoby, wobec której zostały podjęte.

3.

Na sposób prowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1, osobie, wobec której były

one stosowane, przysługuje, w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o ich stosowaniu,

zażalenie do właściwego miejscowo prokuratora okręgowego.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nadzoru transgranicznego, o

którym mowa w art. 21 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o

Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między administracjami celnymi,

sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r.

1.

W ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych przez funkcjonariuszy

wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze, w celu wykrycia, ustalenia sprawców

oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw

1)

skarbowych, jeżeli wartość przedmiotu czynu lub uszczuplenie należności publicznoprawnej

przekracza w dniu popełnienia czynu zabronionego pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego

wynagrodzenia za pracę,

2)

skarbowych, o których mowa w art. 107 § 1 Kodeksu karnego skarbowego,

3)

przeciwko obrotowi gospodarczemu, powodujących szkodę majątkową, jeżeli wysokość szkody

przekracza w dniu popełnienia czynu zabronionego pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego

wynagrodzenia za pracę,

3a

określonych w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 Kodeksu karnego,

4)

przeciwko mieniu, jeżeli wartość mienia przekracza w dacie popełnienia czynu zabronionego

pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę,

5)

określonych w przepisach art. 258, art. 270, art. 271 lub art. 273 Kodeksu karnego, w związku z którymi nastąpiło uszczuplenie lub narażenie na uszczuplenie należności

publicznoprawnej przekraczające pięćdziesięciokrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia

za pracę,

6)

określonych w art. 228-231 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo funkcjonariuszy,

w związku z wykonywaniem czynności służbowych,

7)

określonych w art. 229 Kodeksu karnego, popełnionych przez osoby niezatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS albo niebędące

funkcjonariuszami, w związku z wykonywaniem czynności służbowych przez osoby, o których

mowa w pkt 6,

8)

ściganych na mocy umów międzynarodowych ratyfikowanych za uprzednią zgodą wyrażoną

w ustawie, określonych w polskiej ustawie karnej,

9

określonych w pkt 1-8 lub art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego - w celu ujawnienia mienia zagrożonego przepadkiem

- jeżeli inne środki okazały się bezskuteczne albo będą nieprzydatne, Sąd Okręgowy

w Warszawie, zwany dalej „Sądem”, na pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, może, w drodze

postanowienia, zarządzić kontrolę operacyjną.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia się wraz z materiałami uzasadniającymi

potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej.

3.

W przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy zachodzi obawa utraty informacji lub zatarcia

albo zniszczenia dowodów przestępstwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może

zarządzić, po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, kontrolę operacyjną,

zwracając się jednocześnie do Sądu z pisemnym wnioskiem o wydanie postanowienia w

tej sprawie. W razie nieudzielenia przez Sąd zgody w terminie 5 dni od dnia zarządzenia

kontroli operacyjnej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej wstrzymuje kontrolę operacyjną

oraz zarządza niezwłoczne protokolarne, komisyjne zniszczenie materiałów zgromadzonych

podczas jej stosowania.

4.

Kontrola operacyjna prowadzona jest niejawnie i polega na

1)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści rozmów prowadzonych przy użyciu środków technicznych,

w tym za pomocą sieci telekomunikacyjnych;

2)

uzyskiwaniu i utrwalaniu obrazu lub dźwięku osób z pomieszczeń, środków przewozowych

lub miejsc innych niż miejsca publiczne;

3)

uzyskiwaniu i utrwalaniu treści korespondencji, w tym korespondencji prowadzonej za

pomocą środków komunikacji elektronicznej;

4)

uzyskiwaniu i utrwalaniu danych zawartych w informatycznych nośnikach danych, telekomunikacyjnych

urządzeniach końcowych, systemach informatycznych i teleinformatycznych;

5)

uzyskiwaniu dostępu i kontroli zawartości przesyłek.

5.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać w szczególności

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę zastosowania kontroli operacyjnej, w tym stwierdzonej

bezskuteczności lub nieprzydatności innych środków;

4)

dane osoby lub inne dane, pozwalające na jednoznaczne określenie podmiotu lub przedmiotu,

wobec którego stosowana będzie kontrola operacyjna, ze wskazaniem miejsca lub sposobu

jej stosowania;

5)

cel, czas i zakres kontroli operacyjnej.

6.

Kontrolę operacyjną zarządza się na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Sąd może, na

pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej

zgody Prokuratora Generalnego, wydać postanowienie o jednorazowym przedłużeniu kontroli

operacyjnej, na okres nie dłuższy niż kolejne 3 miesiące, jeżeli nie ustały przyczyny

zarządzenia tej kontroli.

7.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania kontroli operacyjnej pojawią się

nowe okoliczności istotne dla wykrycia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego albo

ustalenia sprawców i uzyskania dowodów takich przestępstw, Sąd, na pisemny wniosek

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora

Generalnego, może, również po upływie okresów, o których mowa w ust. 6, wydawać kolejne

postanowienia o przedłużeniu kontroli operacyjnej na następujące po sobie okresy,

których łączna długość nie może przekraczać 12 miesięcy.

8.

Do wniosków, o których mowa w ust. 3, 6 i 7, stosuje się odpowiednio przepisy ust.

2 i 5. Sąd przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w ust. 1, 3, 6 lub 7, zapoznaje

się z materiałami uzasadniającymi wniosek, w szczególności zgromadzonymi podczas stosowania

kontroli operacyjnej zarządzonej w tej sprawie.

9.

Wnioski, o których mowa w ust. 1, 3, 6 i 7, Sąd rozpoznaje na posiedzeniu, jednoosobowo,

przy czym czynności Sądu związane z rozpoznawaniem tych wniosków są wykonywane w warunkach

przewidzianych dla przekazywania, przechowywania i udostępniania informacji niejawnych.

W posiedzeniu Sądu może wziąć udział wyłącznie Prokurator Generalny lub upoważniony

przez niego prokurator oraz przedstawiciel Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

10.

Przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator pocztowy oraz usługodawca świadczący usługi

drogą elektroniczną są obowiązani do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych

i organizacyjnych umożliwiających prowadzenie kontroli operacyjnej.

11.

Usługodawca świadczący usługi drogą elektroniczną będący mikroprzedsiębiorcą lub małym

przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej jest obowiązany do zapewnienia na własny koszt warunków technicznych i organizacyjnych

umożliwiających prowadzenie kontroli operacyjnej stosownie do posiadanej infrastruktury.

12.

Kontrola operacyjna powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn jej zarządzenia,

najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.

13.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej informuje Prokuratora Generalnego o wynikach

kontroli operacyjnej po jej zakończeniu, a na jego żądanie - również o przebiegu tej

kontroli, przedstawiając zebrane w jej toku materiały.

14.

Osobie, w stosunku do której była stosowana kontrola operacyjna, nie udostępnia się

materiałów zgromadzonych podczas stosowania kontroli operacyjnej. Przepis nie narusza

uprawnień wynikających z art. 321 Kodeksu postępowania karnego.

15.

Sąd, Prokurator Generalny oraz Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzą odpowiednio

rejestry postanowień, pisemnych zgód, zarządzeń i wniosków dotyczących kontroli operacyjnej.

Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej. Do rejestrów stosuje się odpowiednio

przepisy o ochronie informacji niejawnych.

16.

Na postanowienia Sądu, o których mowa w

1)

ust. 1, 3, 6 i 7 - zażalenie przysługuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej;

2)

ust. 3 - zażalenie przysługuje Prokuratorowi Generalnemu.

17.

Do czynności Sądu związanych z rozpoznaniem wniosków Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej w trybie określonym w ust. 9, a także do zażaleń, o których mowa w ust.

16, przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

18.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

oraz ministrem właściwym do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia,

sposób dokumentowania kontroli operacyjnej oraz przechowywania i przekazywania wniosków

i postanowień, a także przechowywania, przekazywania oraz przetwarzania i niszczenia

materiałów uzyskanych podczas stosowania tej kontroli oraz wzory stosowanych druków

i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych

czynności i uzyskanych materiałów.

1.

W sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 118 ust. 1, czynności operacyjno-rozpoznawcze

zmierzające do sprawdzenia uzyskanych wcześniej wiarygodnych informacji o przestępstwie

oraz wykrycia sprawców i uzyskania dowodów mogą polegać na dokonaniu w sposób niejawny

nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających

przepadkowi, albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są

zabronione, a także przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej.

2.

Czynności określone w ust. 1 mogą polegać na złożeniu propozycji nabycia, zbycia lub

przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi, albo których

wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także złożeniu

propozycji przyjęcia lub wręczenia korzyści majątkowej.

3.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zarządzić czynności wymienione w ust. 1

i 2 po uzyskaniu pisemnej zgody Prokuratora Generalnego, którego niezwłocznie informuje

o przebiegu tych czynności i ich wyniku. Prokurator Generalny może zarządzić zaniechanie

czynności w każdym czasie.

4.

Przed wydaniem pisemnej zgody Prokurator Generalny zapoznaje się z materiałami uzasadniającymi

potrzebę przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 i 2.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, zarządza się na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może jednorazowo przedłużyć stosowanie czynności,

o których mowa w ust. 1, za pisemną zgodą Prokuratora Generalnego, na kolejne 3 miesiące,

jeżeli nie ustały przyczyny ich zarządzenia.

6.

W uzasadnionych przypadkach, gdy podczas stosowania czynności, o których mowa w ust.

1 i 2, pojawią się nowe okoliczności istotne dla sprawdzenia uzyskanych wcześniej

wiarygodnych informacji o przestępstwie oraz ustalenia sprawców i uzyskania dowodów

przestępstwa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może, po uzyskaniu pisemnej zgody

Prokuratora Generalnego, zarządzić kontynuowanie czynności przez czas oznaczony również

po upływie okresów, o których mowa w ust. 5. Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być niejawnie rejestrowane za pomocą

urządzeń służących do rejestracji obrazu lub dźwięku.

8.

Przy wykonywaniu czynności, o których mowa w ust. 1 i 2, może być stosowana kontrola

operacyjna na zasadach określonych w art. 118.

9.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej i Prokurator Generalny prowadzą odpowiednio

rejestry zarządzeń i pisemnych zgód. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej.

Do rejestrów stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie informacji niejawnych.

10.

Czynności określone w ust. 1 i 2 nie mogą polegać na kierowaniu działaniami wyczerpującymi

znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary.

11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1 i 2, oraz sposób przechowywania, przekazywania i niszczenia

materiałów i dokumentów uzyskanych lub wytworzonych w związku z realizacją tych czynności,

a także wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając potrzebę zapewnienia niejawnego

charakteru tych czynności oraz uzyskanych lub wytworzonych materiałów i dokumentów.

1.

W ramach czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych w celu wykrycia, ustalenia

sprawców oraz uzyskania i utrwalenia dowodów przestępstw, o których mowa w art. 118

ust. 1, oraz przestępstw ściganych na podstawie ratyfikowanych umów międzynarodowych,

Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego może

zarządzić niejawne nadzorowanie wytwarzania, przemieszczania i przechowywania przedmiotów

przestępstwa oraz obrotu nimi, jeżeli nie stworzy to zagrożenia dla życia lub zdrowia

ludzkiego.

2.

O zarządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo

naczelnik urzędu celno-skarbowego zawiadamia niezwłocznie, odpowiednio Prokuratora

Generalnego albo prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celno-skarbowego, który może nakazać zaniechanie tych czynności w każdym czasie.

3.

Organ KAS, o którym mowa w ust. 1, na bieżąco informuje właściwego prokuratora o wynikach

przeprowadzonych czynności.

4.

Stosownie do zarządzenia, o którym mowa w ust. 1, organy i instytucje publiczne oraz

przedsiębiorcy są obowiązani dopuścić do dalszego przewozu przesyłki zawierające przedmioty

przestępstwa w stanie nienaruszonym lub po ich usunięciu albo zastąpieniu w całości

lub w części.

5.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzą

rejestry zarządzeń. Rejestry prowadzi się w formie elektronicznej. Do rejestrów stosuje

się odpowiednio przepisy o ochronie informacji niejawnych.

6.

Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio w przypadku dostawy kontrolowanej, o której

mowa w art. 22 Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej

w sprawie wzajemnej pomocy i współpracy między administracjami celnymi sporządzonej

w Brukseli dnia 18 grudnia 1997 r.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, sposób przeprowadzania i dokumentowania czynności,

o których mowa w ust. 1, oraz wzory stosowanych druków i rejestrów, uwzględniając

potrzebę zapewnienia niejawnego charakteru podejmowanych czynności i uzyskanych materiałów.

Nie popełnia przestępstwa, kto, będąc do tego uprawnionym, wykonuje czynności określone

w art. 119 ust. 1 i 2 oraz w art. 120 ust. 1.

1.

Dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz materiały uzyskane

w trybie art. 113 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i

2, art. 120 ust. 1 oraz art. 127a ust. 1 i 2, które

1

zawierają informacje mające znaczenie dla kontroli celno-skarbowej, postępowania podatkowego,

postępowania w sprawach celnych lub postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe

oraz przestępstwa, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 14-16, a także dla ujawniania

i odzyskiwania mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 13-16 albo art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, są przekazywane właściwemu miejscowo organowi KAS;

2)

zawierają dowody pozwalające na wszczęcie postępowania albo mające znaczenie dla postępowania

w sprawie o przestępstwo inne niż określone w pkt 1, odpowiednio Szef Krajowej Administracji

Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego przekazuje Prokuratorowi Generalnemu

albo prokuratorowi okręgowemu właściwemu miejscowo ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celno-skarbowego.

1a

Dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz materiały uzyskane

w trybie art. 113 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i

2, art. 120 ust. 1 oraz art. 127a ust. 1 i 2 mogą być wykorzystywane w celu wykonywania

zadania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 5a.

2.

W przypadku gdy materiały uzyskane w toku kontroli operacyjnej

1)

zawierają informacje, o których mowa w art. 178 Kodeksu postępowania karnego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej zarządza ich niezwłoczne, komisyjne i protokolarne

zniszczenie;

2)

mogą zawierać informacje, o których mowa w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego, albo informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem zawodu lub funkcji,

o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazuje Prokuratorowi Generalnemu te materiały.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, Prokurator Generalny niezwłocznie po otrzymaniu

materiałów kieruje je do Sądu, wraz z wnioskiem o

1)

stwierdzenie, które z przekazanych materiałów zawierają informacje, o których mowa

w ust. 2 pkt 2;

2)

dopuszczenie do wykorzystania w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe materiałów zawierających informacje stanowiące tajemnice związane z wykonywaniem

zawodu lub funkcji, o których mowa w art. 180 § 2 Kodeksu postępowania karnego, nieobjęte zakazami określonymi w art. 178a i art. 180 § 3 Kodeksu postępowania karnego, z wyłączeniem informacji o przestępstwach, o których mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.

4.

Sąd, niezwłocznie po złożeniu wniosku przez Prokuratora Generalnego, wydaje postanowienie

o dopuszczeniu do wykorzystania w postępowaniu w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo

skarbowe materiałów, o których mowa w ust. 2 pkt 2, gdy jest to niezbędne dla dobra

wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu,

a także zarządza niezwłoczne zniszczenie materiałów, których wykorzystanie w sprawie

o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest niedopuszczalne.

5.

Na postanowienie Sądu w przedmiocie dopuszczenia do wykorzystania w postępowaniu w

sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe materiałów, o których mowa w ust.

2 pkt 2, Prokuratorowi Generalnemu przysługuje zażalenie. Do zażalenia przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

6.

W postępowaniu przed Sądem, w odniesieniu do materiałów zgromadzonych podczas stosowania

kontroli operacyjnej oraz niejawnego nadzorowania wytwarzania, przemieszczania i przechowywania

przedmiotów przestępstwa oraz obrotu nimi, przepis art. 393 § 1 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

1.

Dane, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz materiały uzyskane

na podstawie art. 117 ust. 1, art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i 2, art. 120 ust. 1 oraz art.

127a ust. 1 i 2, niezawierające dowodów pozwalających na wszczęcie postępowania w

sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe albo niemające znaczenia dla kontroli

celno-skarbowej, postępowania podatkowego, postępowania w sprawach celnych, postępowania

w sprawach o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub dla ujawniania i odzyskiwania

mienia zagrożonego przepadkiem w związku z przestępstwami, o których mowa w art. 2

ust. 1 pkt 13-16 albo art. 33 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, a także materiały uzyskane w wyniku kontroli operacyjnej, o których mowa w art.

122 ust. 4, których zniszczenie zarządził Sąd, podlegają niezwłocznemu, komisyjnemu

i protokolarnemu zniszczeniu.

2.

Zniszczenie, o którym mowa w ust. 1, z wyjątkiem materiałów, których zniszczenie zarządza

Sąd, zarządza

1)

w odniesieniu do danych, o których mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, oraz

materiałów uzyskanych na podstawie art. 117 ust. 1, art. 120 ust. 1 i art. 127a ust.

1 i 2 - odpowiednio Szef Krajowej Administracji Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego;

2)

w odniesieniu do materiałów uzyskanych na podstawie art. 118 ust. 1 i 3 oraz art.

119 ust. 1 i 2 - Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

O wydaniu i wykonaniu zarządzenia dotyczącego zniszczenia materiałów uzyskanych na

podstawie art. 118 ust. 1 i 3, art. 119 ust. 1 i 2, art. 120 ust. 1 i art. 127a ust.

1 i 2, a także materiałów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej, o których mowa

w art. 122 ust. 4, których zniszczenie zarządził Sąd, odpowiednio Szef Krajowej Administracji

Skarbowej albo naczelnik urzędu celno-skarbowego niezwłocznie informuje Prokuratora

Generalnego albo prokuratora okręgowego właściwego ze względu na siedzibę naczelnika

urzędu celno-skarbowego.

Informacje uzyskane w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz dane, o których

mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, udostępnia się organom, służbom i instytucjom

państwowym uprawnionym do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych.

Informacje uzyskane w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz dane, o których

mowa w art. 114 ust. 1 i art. 115 ust. 1, mogą być udostępniane, także za pomocą informatycznych

nośników danych, przez organy KAS, na zasadzie wzajemności, zagranicznym instytucjom

lub międzynarodowym organizacjom zajmującym się zadaniami tożsamymi z zadaniami realizowanymi

w ramach czynności określonych w niniejszym rozdziale. Przekazywanie informacji i

danych następuje w trybie określonym w porozumieniach zawartych z instytucjami zagranicznymi

lub międzynarodowymi organizacjami przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego w zakresie

realizacji zadań, o których mowa w art. 113 ust. 1, współdziałają z organami, służbami

i instytucjami państwowymi uprawnionymi do wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych

oraz właściwymi organami i instytucjami państw członkowskich Unii Europejskiej, a

także, w przypadkach i na zasadach określonych w odrębnych ustawach, z innymi organami.

1.

W zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w art. 113 ust. 1, Szef

Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego mogą

1)

uzyskiwać informacje i dane, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać i przetwarzać,

w tym dane osobowe, bez wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą;

2)

nieodpłatnie uzyskiwać, gromadzić i przetwarzać dane ze zbiorów danych, w tym zbiorów

danych osobowych, prowadzonych przez organy władzy publicznej oraz państwowe lub samorządowe

jednostki organizacyjne.

2.

Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest obowiązany udostępnić

dane funkcjonariuszowi wykonującemu czynności operacyjno-rozpoznawcze na podstawie

imiennego upoważnienia organu, o którym mowa w ust. 1. Informacja o udostępnieniu

tych danych podlega ochronie na podstawie przepisów o ochronie informacji niejawnych.

3.

Administrator zbioru danych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może, w drodze decyzji,

wyrazić zgodę na udostępnianie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych informacji zgromadzonych

w tych zbiorach organowi KAS, o którym mowa w ust. 1, bez konieczności składania wymaganych

odrębnymi przepisami wniosków lub zapytań, jeżeli organ ten posiada

1)

urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu oraz jakie

dane uzyskał;

2)

zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych niezgodnie

z celem ich uzyskania.

4.

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do danych osobowych i innych informacji

uzyskiwanych w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez uprawnione do tego organy,

służby i instytucje państwowe.

5.

Dane osobowe przechowuje się przez okres, w którym są niezbędne do realizacji ustawowych

zadań wykonywanych przez organy KAS. Organy KAS dokonują weryfikacji tych danych nie

rzadziej niż co 5 lat od dnia ich uzyskania, usuwając dane zbędne.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

określi, w drodze rozporządzenia, wzór upoważnienia, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając

niezbędne dane funkcjonariusza wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz

oznaczenie administratora danych, o którym mowa w ust. 3, oraz zakres, warunki i tryb

przekazywania informacji.

1.

Jeżeli jest to konieczne do skutecznego zapobieżenia przestępstwom skarbowym, przestępstwom,

o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 14-16, lub przestępstwom ściganym na podstawie

ratyfikowanych umów międzynarodowych, lub ich wykrycia, ustalenia ich sprawców, uzyskania

i utrwalenia dowodów ich popełnienia, a także wykrycia i identyfikacji przedmiotów

i innych korzyści majątkowych pochodzących z tych przestępstw albo ich równowartości,

oraz wykonania zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 16a, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej oraz naczelnik urzędu celno-skarbowego mogą korzystać z przetwarzanych przez

banki informacji stanowiących tajemnicę bankową oraz informacji dotyczących umów o

rachunek papierów wartościowych, umów o rachunek pieniężny, umów ubezpieczenia lub

innych umów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, w szczególności z przetwarzanych

przez uprawnione podmioty danych osób, które zawarły takie umowy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do

1)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

2)

instytucji rynku towarów giełdowych w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1127, 1089 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138);

3)

zakładów ubezpieczeń;

4)

funduszy inwestycyjnych oraz alternatywnych spółek inwestycyjnych;

5)

podmiotów wykonujących działalność w zakresie obrotu papierami wartościowymi i innymi

instrumentami finansowymi na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, 2486 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138).

3.

Informacje i dane, o których mowa w ust. 1, udostępnia się nieodpłatnie na podstawie

postanowienia wydanego na pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo

naczelnika urzędu celno-skarbowego przez sąd okręgowy właściwy miejscowo ze względu

na siedzibę wnioskującego organu.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

numer sprawy i jej kryptonim, jeżeli został jej nadany;

2)

opis przestępstwa z podaniem, w miarę możliwości, jego kwalifikacji prawnej;

3)

okoliczności uzasadniające potrzebę udostępnienia informacji i danych;

4)

wskazanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą;

5)

wskazanie podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji i danych;

6)

rodzaj i zakres informacji i danych.

5.

Po rozpatrzeniu wniosku sąd, o którym mowa w ust. 3, w drodze postanowienia, wyraża

zgodę na udostępnienie informacji i danych wskazanego podmiotu, określając ich rodzaj,

zakres oraz podmiot obowiązany do ich udostępnienia, albo odmawia udzielenia zgody

na udostępnienie informacji i danych. Przepis art. 118 ust. 9 stosuje się odpowiednio.

6.

Na postanowienie sądu, o którym mowa w ust. 5, organowi KAS, który wystąpił z wnioskiem,

przysługuje zażalenie.

7.

W przypadku wyrażenia przez sąd, o którym mowa w ust. 3, zgody na udostępnienie informacji

oraz danych organ KAS, który wystąpił z wnioskiem, informuje pisemnie podmiot obowiązany

do udostępnienia informacji i danych o rodzaju i zakresie informacji i danych, które

mają być udostępnione, podmiocie, którego informacje i dane dotyczą, oraz osobie funkcjonariusza

wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze upoważnionego do ich odbioru.

8.

W terminie 120 dni, licząc od dnia przekazania informacji i danych, o których mowa

w ust. 1, organ KAS, który wystąpił z wnioskiem, informuje podmiot, którego informacje

i dane dotyczą, o postanowieniu sądu wyrażającym zgodę na udostępnienie informacji

i danych.

9.

Sąd, o którym mowa w ust. 3, na wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej albo

naczelnika urzędu celno-skarbowego, złożony po uzyskaniu pisemnej zgody odpowiednio

Prokuratora Generalnego albo prokuratora okręgowego, może odroczyć, w drodze postanowienia,

na czas oznaczony, obowiązek, o którym mowa w ust. 8, jeżeli zostanie uprawdopodobnione,

że poinformowanie podmiotu, którego informacje i dane dotyczą, może zaszkodzić wynikom

podjętych czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przepis art. 118 ust. 9 stosuje się

odpowiednio.

10.

Sąd, o którym mowa w ust. 3, może przedłużać odroczenie obowiązku, o którym mowa w

ust. 8, na dalszy czas oznaczony. Przepis ust. 9 stosuje się odpowiednio.

11.

Jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 8 lub 9, zostało wszczęte postępowanie przygotowawcze,

kontrola celno-skarbowa, postępowanie podatkowe lub postępowanie w sprawach celnych,

podmiot, którego informacje i dane dotyczą, jest powiadamiany o postanowieniu sądu

o udostępnieniu informacji i danych przez prokuratora lub organ KAS odpowiednio przed

zamknięciem postępowania przygotowawczego, niezwłocznie po jego umorzeniu, po zakończeniu

kontroli celno-skarbowej, jej przekształceniu w postępowanie podatkowe, przed zakończeniem

postępowania podatkowego lub postępowania w sprawach celnych albo niezwłocznie po

ich umorzeniu.

12.

Jeżeli informacje i dane, o których mowa w ust. 1, nie dostarczyły podstaw do wszczęcia

postępowania przygotowawczego, postępowania podatkowego, postępowania w sprawach celnych

lub kontroli celno-skarbowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnik

urzędu celno-skarbowego niezwłocznie pisemnie zawiadamia o tym podmiot, który informacje

i dane przekazał.

13.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzory dokumentów stosowanych przy przetwarzaniu danych i informacji, o których mowa

w ust. 1 i 2, uwzględniając potrzebę zróżnicowania ich treści w zależności od zakresu

spraw, których dotyczą.

1.

Funkcjonariusz wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze przy wykonywaniu tych

czynności może korzystać z pomocy innych osób. Zabronione jest ujawnianie danych o

osobie udzielającej pomocy funkcjonariuszowi wykonującemu czynności operacyjno-rozpoznawcze

przy wykonywaniu tych czynności.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest obowiązany ujawnić dane o osobie, o której

mowa w ust. 1, na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w przypadku wszczęcia

postępowania w sprawie o przestępstwo przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwo

wojenne, o zbrodnię przeciwko życiu lub o występek przeciwko życiu lub zdrowiu, gdy

jego następstwem była śmierć człowieka, a także w przypadku uzasadnionego podejrzenia

popełnienia przez tę osobę przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego w związku

z uczestnictwem w czynnościach operacyjno-rozpoznawczych.

3.

Osobom, o których mowa w ust. 1, za udzielenie pomocy może być przyznane wynagrodzenie.

4.

Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez funkcjonariuszy wykonujących

czynności operacyjno-rozpoznawcze z pomocy osoby, o której mowa w ust. 1, osoba ta

poniosła uszczerbek na zdrowiu, przysługuje jej odszkodowanie na zasadach określonych

w Kodeksie cywilnym.

5.

Jeżeli w czasie korzystania lub w związku z korzystaniem przez funkcjonariuszy wykonujących

czynności operacyjno-rozpoznawcze z pomocy osoby, o której mowa w ust. 1, osoba ta

utraciła życie, jej spadkobiercom przysługuje odszkodowanie na zasadach określonych

w Kodeksie cywilnym.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej przedstawia corocznie Sejmowi i Senatowi informację

o działalności określonej w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,

art. 120 ust. 1-6, art. 122, art. 123 i art. 127a ust. 1, 2 i 5-12.

1.

Koszty podejmowanych czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz szkoleń specjalistycznych,

w zakresie których, ze względu na ochronę określoną w art. 131 ust. 1, nie stosuje

się przepisów o zamówieniach publicznych, przepisów o finansach publicznych i przepisów

o rachunkowości, a także odszkodowania oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 128

ust. 3-5, są pokrywane z tworzonego na ten cel funduszu operacyjnego, którym dysponuje

Szef Krajowej Administracji Skarbowej. Środki na ten fundusz są zapewniane w budżecie

państwa, w części budżetowej, o której mowa w art. 9 ust. 1.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej określi, w drodze zarządzenia, sposób dysponowania

funduszem operacyjnym, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przepisy o ochronie informacji

niejawnych. Zarządzenie to nie podlega ogłoszeniu.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej zapewnia ochronę form, środków i metod wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych, własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy

wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze. Udzielenie informacji dotyczących

tych czynności może nastąpić wyłącznie na żądanie sądu lub prokuratora, skierowane

z powodu uzasadnionego podejrzenia popełnienia, w związku z prowadzonymi czynnościami

operacyjno-rozpoznawczymi, przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Przepisy

o ochronie informacji niejawnych stosuje się odpowiednio.

2.

Funkcjonariusze wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze przy wykonywaniu tych

czynności mogą posługiwać się dokumentami, które uniemożliwiają ustalenie danych ich

identyfikujących oraz środków, którymi posługują się przy wykonywaniu zadań służbowych.

3.

Osoby udzielające pomocy przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych mogą

posługiwać się dokumentami, o których mowa w ust. 2.

4.

Nie popełnia przestępstwa

1)

kto poleca sporządzenie lub kieruje sporządzeniem dokumentów, o których mowa w ust.

2;

2)

kto sporządza dokumenty, o których mowa w ust. 2;

3)

kto udziela pomocy w sporządzeniu dokumentów, o których mowa w ust. 2;

4)

funkcjonariusz wykonujący czynności operacyjno-rozpoznawcze posługujący się przy wykonywaniu

tych czynności dokumentami, o których mowa w ust. 2;

5)

osoba, o której mowa w ust. 3, posługująca się dokumentami, o których mowa w ust.

2.

5.

Organy administracji publicznej są obowiązane, w granicach swojej właściwości, do

udzielania właściwym organom KAS niezbędnej pomocy w zakresie wydawania i zabezpieczania

dokumentów, o których mowa w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

rodzaje, tryb wydawania i przechowywania dokumentów, o których mowa w ust. 2, oraz

sposób posługiwania się nimi, uwzględniając potrzebę zapewnienia ochrony funkcjonariuszy

wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze oraz osób udzielających pomocy przy

wykonywaniu tych czynności.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może upoważnić Zastępcę Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej do

1

składania wniosków, o których mowa w art. 118 ust. 1, 3, 6 i 7 oraz w art. 127a ust.

3 i 9, lub do zarządzenia kontroli operacyjnej w trybie określonym w art. 118 ust.

3;

2)

zarządzania czynności, o których mowa w art. 119 ust. 1 i 2 i art. 120 ust. 1;

3

wykonywania innych czynności związanych z realizacją uprawnień określonych w art.

113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,

art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1 i art. 131 ust. 1,

2 i 5.

1.

Funkcjonariusze w związku z realizacją zadań, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1,

2 i 13-16a, art. 14 ust. 1 pkt 7 i 19 oraz art. 33 ust. 1 pkt 15, oprócz uprawnień

określonych w art. 64 mają prawo do

1)

zatrzymywania i przeszukiwania osób, zatrzymywania rzeczy oraz przeszukiwania lokali

mieszkalnych, pomieszczeń i innych miejsc, bagażu, ładunku i środków przewozowych

w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;

2)

zatrzymywania i przeszukiwania urządzeń zawierających dane informatyczne lub systemów

informatycznych, w zakresie danych przechowywanych w tych urządzeniach lub systemach

albo na nośnikach, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną w trybie

i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego;

3)

zatrzymywania osób wskutek pościgu, o którym mowa w art. 20 Konwencji sporządzonej

na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej w sprawie wzajemnej pomocy

i współpracy między administracjami celnymi, sporządzonej w Brukseli dnia 18 grudnia

1997 r., w celu niezwłocznego przekazania ich funkcjonariuszom administracji celnej

właściwego państwa członkowskiego Unii Europejskiej;

4)

zatrzymywania osób i przedmiotów, których dane wprowadzone zostały do systemów, o

których mowa w ustawie z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w Systemie

Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 134 i 138), w celu podjęcia wnioskowanych we wpisie działań albo do bezzwłocznego przekazania

osoby lub przedmiotu uprawnionemu organowi;

5)

konwoju, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. c-g ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1120 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138);

6)

nakładania grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia i wykroczenia skarbowe,

na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksie karnym skarbowym;

7)

zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek organizacyjnych, przedsiębiorców

i organizacji społecznych, jak również zwracania się w nagłych wypadkach do każdej

osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach obowiązujących przepisów prawa.

2.

Na sposób przeprowadzenia czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, w terminie 7

dni od dnia ich dokonania, przysługuje zażalenie do prokuratora właściwego ze względu

na miejsce przeprowadzenia czynności. Do zażalenia stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie dotyczącym postępowania odwoławczego.

1.

W toku wykonywania czynności służbowych funkcjonariusze są obowiązani do poszanowania

godności człowieka oraz respektowania innych praw i wolności obywatelskich.

2.

Funkcjonariusze są obowiązani do wykonywania czynności służbowych w sposób możliwie

najmniej naruszający dobra osobiste i majątkowe podmiotów, których te czynności dotyczą.

3.

Zatrzymanie osoby może być zastosowane tylko wówczas, gdy inne środki okazały się

bezcelowe lub nieskuteczne.

4.

Osobę zatrzymaną po wykonaniu niezbędnych czynności procesowych należy niezwłocznie

doprowadzić do najbliższej jednostki Policji lub Straży Granicznej lub zwolnić po

ustaniu przyczyn zatrzymania.

5.

W razie uzasadnionej potrzeby zatrzymaną osobę należy niezwłocznie poddać badaniu

lekarskiemu lub udzielić jej pierwszej pomocy medycznej.

6.

Osobie zatrzymanej lub osobie, wobec której dokonano przeszukania, przysługują uprawnienia

odpowiednio osoby zatrzymanej lub osoby, której prawa zostały naruszone, przewidziane

w Kodeksie postępowania karnego.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, tryb przeprowadzania badań lekarskich,

o których mowa w ust. 5, przypadki uzasadniające potrzebę niezwłocznego udzielenia

osobie zatrzymanej pierwszej pomocy medycznej lub potrzebę poddania jej niezbędnym

badaniom lekarskim, a także czas i organizację tych badań oraz sposób ich dokumentowania,

mając na celu ochronę zdrowia osoby zatrzymanej.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób wykonywania czynności, o których

mowa w art. 133 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 134 ust. 4, oraz tryb i zakres współpracy

Służby Celno-Skarbowej z Policją i Strażą Graniczną, uwzględniając potrzebę zapewnienia

odpowiedniej skuteczności podejmowanych przez funkcjonariuszy czynności, a także potrzebę

ochrony dóbr osobistych i praw majątkowych osoby, wobec której zostały podjęte.

1.

Zatrzymanie statku przemieszczającego się po morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym

lub wodach śródlądowych może być dokonane tylko przez pełniące służbę, oznakowane

jednostki pływające KAS, zwane dalej „jednostkami pływającymi”.

2.

Zatrzymanie statku w strefie przyległej przez jednostki pływające może nastąpić jedynie

w celu zapobiegania naruszaniu przepisów prawa celnego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3.

Dowódca jednostki pływającej na morskich wodach wewnętrznych, morzu terytorialnym,

strefie przyległej i śródlądowych drogach wodnych ma prawo

1)

wezwać statek do zmniejszenia prędkości przepływu, zatrzymania się do kontroli oraz

zastosowania się do wskazanego kursu przepływu;

2)

zatrzymać statek, wejść na jego pokład, sprawdzić dokumenty dotyczące statku i ładunku,

wylegitymować załogę statku oraz znajdujących się na nim pasażerów, zbadać ładunek

i przeszukać pomieszczenia statku, a także zatrzymać osobę podejrzaną o popełnienie

przestępstwa;

3)

zmusić statek do zawinięcia do wskazanego portu, jeżeli kapitan nie stosuje się do

wydanych poleceń.

4.

Dowódca jednostki pływającej ma prawo do podejmowania działań, o których mowa w ust.

3, w szczególności, gdy

1)

statek przyjmuje na pokład lub wysadza osoby wbrew obowiązującym przepisom lub dokonuje

załadunku lub wyładunku towarów poza miejscami do tego wyznaczonymi;

2)

statek opuszcza port bez kontroli;

3)

zachodzi obawa, że statek nawiązuje łączność z wybrzeżem;

4)

statek zakotwicza poza miejscem do tego przeznaczonym.

5.

W celu zatrzymania statku dowódca jednostki pływającej, z odległości umożliwiającej

odebranie sygnału, przekazuje wizualny i dźwiękowy sygnał polecający zatrzymanie się

statku.

6.

Jednostki pływające, w celu zatrzymania statku, stosują sygnały międzynarodowego kodu

sygnałowego, zapalając światło niebieskie błyskowe widoczne dookoła widnokręgu.

7.

W przypadku gdy mimo wezwania do zatrzymania, o którym mowa w ust. 3 pkt 1 i 2, statek

nie zatrzyma się, dowódca jednostki pływającej wzywa jednostkę pływającą Straży Granicznej

w celu udzielenia pomocy przy zatrzymaniu statku.

8.

Jeżeli przed podjęciem czynności kontrolnych uzyskano wiarygodne informacje wskazujące

na możliwość niezatrzymania się statku lub możliwość ostrzelania lub wystąpienia zagrożenia

przejęcia jednostki pływającej, właściwy naczelnik urzędu celno-skarbowego może wystąpić

z wnioskiem o przydzielenie jednostce pływającej asysty jednostki pływającej Straży

Granicznej.

9.

Przepisów ust. 1-8 nie stosuje się do okrętów określonych w przepisach wydanych na

podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej i administracji morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205) oraz w przypadku czynności wykonywanych przez naczelnika urzędu celno-skarbowego,

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 12.

10.

Jednostki pływające w czasie wykonywania zadań podnoszą jako banderę flagę państwową

z godłem Rzeczypospolitej Polskiej oraz, w celu identyfikacji, flagę KAS określoną

w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej

Polskiej oraz o pieczęciach państwowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 625 i 1948 oraz z 2018 r. poz. 138).

11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób oznakowania jednostek pływających, uwzględniając zapewnienie ich identyfikacji.

12.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb współdziałania

Służby Celno-Skarbowej i Straży Granicznej w zakresie zadań wykonywanych na podstawie

ust. 7 i 8, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i zdrowia funkcjonariuszy

oraz sprawnego wykonywania kontroli.

1

Dane dotyczące osób korzystających z usług pocztowych oraz dane dotyczące faktu i

okoliczności świadczenia lub korzystania z tych usług mogą być ujawnione organom KAS

i przez nie przetwarzane wyłącznie w celu realizacji zadań, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 2 i 13-16a.

2.

Ujawnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na

1)

pisemny wniosek Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego;

2)

żądanie funkcjonariusza mającego pisemne upoważnienie osób, o których mowa w pkt 1.

3.

Operatorzy pocztowi są obowiązani do udostępniania danych określonych w ust. 1 funkcjonariuszowi

wskazanemu we wniosku organu KAS.

4.

Udostępnianie danych, o których mowa w ust. 1, następuje na koszt operatora pocztowego.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, Zastępca Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

oraz funkcjonariusze mogą otrzymać uzbrojenie oraz środki przymusu bezpośredniego.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, funkcjonariusze mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art.

12 ust. 1 pkt 1, 2, 5, 7, 9, 11, 12 lit. a, pkt 13, 17, 18 i 20 tej ustawy, lub wykorzystać

te środki, oraz środków przeznaczonych do pokonywania zamknięć budowlanych i innych

przeszkód, z wyłączeniem materiałów wybuchowych, lub wykorzystać te środki.

2.

Na użycie lub wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego przysługuje zażalenie

do prokuratora rejonowego właściwego dla miejsca zdarzenia.

3.

Funkcjonariusze mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać

1)

w przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1, 2 i 3 lit. a oraz w art. 47 pkt 1, 2 lit. a i pkt 3-6 ustawy z dnia

24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej;

2)

w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni palnej było dopuszczalne

w przypadkach określonych w art. 45 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego

i broni palnej;

3)

w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, jeżeli ucieczka tej osoby

stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariusza lub innej osoby lub istnieje

uzasadnione podejrzenie, że osoba zatrzymana może użyć materiałów wybuchowych, broni

palnej lub innego niebezpiecznego przedmiotu.

4.

Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie

tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej.

5.

W broń palną i środki przymusu bezpośredniego może być wyposażony funkcjonariusz,

który został przeszkolony w zakresie związanym z jej używaniem.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rodzaje broni palnej przysługującej osobom, o których mowa w art. 138;

2)

kryteria i tryb przydziału broni palnej, normy uzbrojenia oraz sposób jej magazynowania,

przechowywania i zapewniania właściwego stanu technicznego, biorąc pod uwagę konieczność

zapewnienia bezpieczeństwa i uniemożliwienie użycia broni palnej przez osobę nieuprawnioną;

3)

normy wyposażenia niezbędnego do wykonywania czynności służbowych, zasady jego przyznawania

i użytkowania, biorąc pod uwagę zakres wykonywanych zadań;

4)

warunki przyznawania środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 139 ust.

1, uwzględniając zakres zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy lub rodzaje stanowisk.

W urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych może działać

wyodrębniona komórka organizacyjna, w której funkcjonariusze są uprawnieni do wykonywania

czynności, o których mowa w art. 133 ust. 1, właściwa do prowadzenia działań na całym

terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W przypadku bezpośredniego zagrożenia przejęciem jednostki pływającej przez załogę

innego statku przepisy art. 139 ust. 1 i 3 stosuje się odpowiednio.

W zakresie nieuregulowanym do spraw, o których mowa w niniejszym rozdziale, stosuje

się odpowiednio przepisy działu VII Ordynacji podatkowej.

1.

W jednostkach organizacyjnych KAS może być zatrudniona albo pełnić służbę osoba, która

nie pełniła służby zawodowej ani nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa wymienionych

w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186), ani nie była ich współpracownikiem.

2.

Przy naborze do pracy albo przyjęciu do służby w jednostkach organizacyjnych KAS,

kandydaci urodzeni przed dniem 1 sierpnia 1972 r. są obowiązani do złożenia kierownikowi

jednostki organizacyjnej oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa

państwa, o których mowa w ust. 1, lub współpracy z tymi organami.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej

i jego zastępców.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb składania oświadczenia oraz wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, mając

na względzie zapewnienie jednolitości składanych oświadczeń oraz zakres danych objętych

oświadczeniem.

1.

Zadania kierownika jednostki organizacyjnej w sprawach z zakresu pracy i służby funkcjonariuszy

w izbie administracji skarbowej wraz z podległymi jednostkami organizacyjnymi KAS

wykonuje dyrektor izby administracji skarbowej.

2

Zadania kierownika jednostki organizacyjnej wobec dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,

dyrektorów izb administracji skarbowej, dyrektora Szkoły oraz funkcjonariuszy pełniących

służbę w komórkach organizacyjnych urzędu obsługującego ministra wykonuje Szef Krajowej

Administracji Skarbowej.

1.

Osoby zatrudnione w izbie administracji skarbowej oraz funkcjonariusze izby administracji

skarbowej, realizujący

1)

w urzędach skarbowych zadania, o których mowa w art. 28 ust. 1,

2)

w urzędach celno-skarbowych zadania, o których mowa w art. 33 ust. 1

- podlegają naczelnikowi tego urzędu.

2.

Dyrektor izby administracji skarbowej nie może wydawać poleceń osobom zatrudnionym

w tej izbie oraz funkcjonariuszom tej izby w indywidualnych sprawach w zakresie realizowanych

zadań określonych w art. 28 ust. 1 oraz w art. 33 ust. 1.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, w sprawach z zakresu pracy i służby jest wymagane

uzyskanie stanowiska odpowiednio naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu

celno-skarbowego, w przypadku

1)

zmiany warunków pracy albo służby oraz wynagrodzenia albo uposażenia;

2)

rozwiązania stosunku pracy albo zwolnienia ze służby;

3)

przeniesienia do innego urzędu w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1889 i 2203 oraz z 2018 r. poz. 106) oraz do Najwyższej Izby Kontroli w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2017 r. poz. 524);

4)

przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej KAS.

4.

Stanowisko naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skarbowego, o

którym mowa w ust. 3, jest wiążące dla dyrektora izby administracji skarbowej.

1.

Małżonkowie oraz osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia

włącznie, powinowactwa pierwszego stopnia, przysposobienia, opieki lub kurateli, a

także osoby prowadzące wspólne gospodarstwo domowe nie mogą pełnić służby ani być

zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS, jeżeli powstałby między tymi osobami

stosunek podległości służbowej.

2.

Osoby zatrudnione w jednostkach organizacyjnych KAS oraz funkcjonariusze są obowiązani

do złożenia kierownikowi jednostki organizacyjnej pisemnej informacji o zaistnieniu

przesłanek określonych w ust. 1.

3.

Informacja, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać w szczególności imię i nazwisko

składającego informację, imię i nazwisko osoby zatrudnionej w jednostce organizacyjnej

KAS albo funkcjonariusza będących jego małżonkiem, osobą pozostającą z nim w stosunku

pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie, powinowactwa pierwszego stopnia, przysposobienia,

opieki lub kurateli albo osobą prowadzącą z nim wspólne gospodarstwo domowe.

4.

Informację, o której mowa w ust. 2, należy złożyć bezzwłocznie po zaistnieniu przesłanek

powodujących powstanie obowiązku złożenia tej informacji albo uzyskaniu wiedzy uzasadniającej

złożenie takiej informacji.

5

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej, ich

zastępcy, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego i dyrektor

Szkoły składają Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej informację, o której mowa

w ust. 2.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wzór informacji, o której mowa w ust. 2, mając na względzie zapewnienie jednolitości

składanych informacji oraz zakres danych objętych informacją.

1.

Osobie zatrudnionej w jednostce organizacyjnej KAS oraz funkcjonariuszowi przysługują

odpowiednio do wynagrodzenia albo uposażenia

1)

dodatek kontrolerski w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego albo uposażenia

zasadniczego za wykonywanie

a)

kontroli podatkowej,

b)

kontroli celno-skarbowej, z wyłączeniem kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 2 pkt

9,

c)

kontroli, o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1049),

d)

audytu,

e

czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10,

art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art.

128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133 ust. 1 pkt 1-5;

2)

dodatek kontrolerski w wysokości do 20% wynagrodzenia zasadniczego albo uposażenia

zasadniczego dla kierownika komórki organizacyjnej, wykonującej kontrolę, audyt lub

czynności, o których mowa w pkt 1, który dokonuje osobiście czynności w tym zakresie,

opracowuje lub weryfikuje dokumentację prowadzonych kontroli, audytu oraz czynności,

o których mowa w pkt 1, w wymiarze co najmniej 20% czasu pracy albo służby;

3)

dodatek orzeczniczy w wysokości do 50% wynagrodzenia zasadniczego osoby zatrudnionej

w jednostce organizacyjnej KAS albo uposażenia zasadniczego funkcjonariusza na stanowisku

radcy skarbowego za wykonywanie czynności organu, o których mowa w art. 13 § 2c Ordynacji

podatkowej.

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

stawki dodatku kontrolerskiego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, warunki i tryb przyznawania,

wypłaty, zmiany wysokości oraz utraty dodatku kontrolerskiego, uwzględniając potrzebę

zwiększenia skuteczności kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej, kontroli,

o której mowa w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu, audytu lub czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119

ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2

i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, przez zapewnienie motywacji

do ich sprawnego wykonywania.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

stawki dodatku orzeczniczego, warunki i tryb przyznawania dodatku orzeczniczego, wypłaty,

zmiany wysokości oraz utraty dodatku orzeczniczego, uwzględniając potrzebę zwiększenia

skuteczności postępowań przez zapewnienie motywacji osób zatrudnionych w jednostkach

organizacyjnych KAS oraz funkcjonariuszy do rzetelnego i sprawnego wykonywania czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 3.

1

Osoby zatrudnione w Krajowej Informacji Skarbowej, izbie administracji skarbowej oraz

Szkole są obowiązane corocznie, w terminie do dnia 31 marca, składać oświadczenia

o swoim stanie majątkowym.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osób zatrudnionych w jednostkach organizacyjnych

KAS na stanowiskach pomocniczych, robotniczych, obsługowych lub przy sporządzaniu

i wydawaniu posiłków.

3.

Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki organizacyjnej KAS, w której osoba

jest zatrudniona.

4.

Do dokonywania analizy oświadczeń składanych przez osoby zatrudnione w Krajowej Informacji

Skarbowej i izbie administracji skarbowej są uprawnieni kierownicy tych jednostek

oraz komórka organizacyjna urzędu obsługującego ministra realizująca zadania w zakresie

oświadczeń o stanie majątkowym. W przypadku osób zatrudnionych w Szkole analizy oświadczeń

o stanie majątkowym dokonuje komórka organizacyjna urzędu obsługującego ministra realizująca

zadania w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym.

5

Niebędący funkcjonariuszem dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji

skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, dyrektor

Szkoły oraz ich zastępcy oświadczenia o stanie majątkowym składają Szefowi Krajowej

Administracji Skarbowej.

6.

Do dokonywania analizy oświadczeń osób, o których mowa w ust. 5, jest uprawniona komórka

organizacyjna urzędu obsługującego ministra realizująca zadania w zakresie oświadczeń

o stanie majątkowym.

7.

W zakresie nieuregulowanym do spraw oświadczeń o stanie majątkowym osób zatrudnionych

w jednostkach organizacyjnych KAS stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej

przez osoby pełniące funkcje publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1393).

1.

Członek korpusu służby cywilnej zatrudniony w urzędzie obsługującym ministra właściwego

do spraw finansów publicznych albo w jednostce organizacyjnej KAS może otrzymać propozycję

przeniesienia do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.

2.

Z wnioskiem o pełnienie służby w Służbie Celno-Skarbowej może wystąpić także członek

korpusu służby cywilnej.

3.

Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia kierownik jednostki organizacyjnej.

4.

Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać

1)

datę przekształcenia stosunku pracy w stosunek służbowy;

2)

miejsce służby;

3)

rodzaj służby;

4)

stanowisko służbowe;

5)

stopień służbowy;

6)

uposażenie.

5.

Członek korpusu służby cywilnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania propozycji, o

której mowa w ust. 1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia

propozycji.

6.

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą dyrektora generalnego

urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub kierownika

jednostki organizacyjnej wykonującego jego zadania, w której członek korpusu służby

cywilnej jest zatrudniony.

7.

Dotychczasowy stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który przyjął propozycję,

o której mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek służbowy na podstawie aktu mianowania.

8

Członkowi korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, okres stażu pracy

w służbie cywilnej lub jednostkach organizacyjnych KAS wlicza się do okresu służby

w Służbie Celno-Skarbowej, z zastrzeżeniem przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin

8a

Okresy, o których mowa w ust. 8, nie są traktowane jako okresy służby ani okresy równorzędne

ze służbą w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin

9.

W przypadku członka korpusu służby cywilnej, który stał się funkcjonariuszem, przepis

art. 242 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

10.

W przypadku członka korpusu służby cywilnej, który w wyniku przekształcenia, o którym

mowa w ust. 7, stał się funkcjonariuszem i pracował przez okres krótszy niż 6 miesięcy

w danym roku kalendarzowym w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów

publicznych lub ministra właściwego do spraw instytucji finansowych albo w jednostce

organizacyjnej KAS, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej

do okresu pracy w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych

lub ministra właściwego do spraw instytucji finansowych albo w jednostce organizacyjnej

KAS, za który wynagrodzenie roczne przysługuje.

11.

Stosunek pracy członka korpusu służby cywilnej, który odmówił przyjęcia złożonej propozycji,

nie ulega zmianie.

1.

Funkcjonariuszem może być osoba

1)

będąca obywatelem polskim;

2)

korzystająca z pełni praw publicznych;

3)

która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

4)

posiadająca co najmniej średnie wykształcenie;

5)

ciesząca się nieposzlakowaną opinią;

6)

której stan zdrowia pozwala na pełnienie służby na określonym stanowisku.

2.

Funkcjonariuszem wykonującym czynności, o których mowa w art. 113-117, art. 118 ust.

1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art.

127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, może być

osoba, która dodatkowo

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie;

2)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

3)

posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w formacjach uzbrojonych,

podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotowa jest się podporządkować;

4)

daje rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o

ochronie informacji niejawnych.

1.

Informacja o wolnych stanowiskach służbowych w Służbie Celno-Skarbowej stanowi informację

publiczną.

2

Informacje o wolnych stanowiskach w Służbie Celno-Skarbowej, na których są wykonywane

czynności określone w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120

ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust.

1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, oraz o kandydatach zgłaszających się na te stanowiska,

a także o nawiązaniu stosunku służbowego w wyniku naboru, nie podlegają upowszechnianiu

i udostępnianiu.

1.

Przyjęcie kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej następuje po przeprowadzeniu

postępowania kwalifikacyjnego, na które składa się

1)

złożenie podania o przyjęcie do służby, kwestionariusza osobowego, a także dokumentów

stwierdzających wymagane wykształcenie i kwalifikacje zawodowe oraz zawierających

dane o uprzednim zatrudnieniu;

2)

test wiedzy;

3)

rozmowa kwalifikacyjna;

4)

test sprawności fizycznej;

5)

test psychologiczny i kompetencyjny do służby w Służbie Celno-Skarbowej;

6)

ustalenie zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Służbie Celno-Skarbowej;

7)

sprawdzenie w ewidencjach, rejestrach i kartotekach prawdziwości danych zawartych

w kwestionariuszu osobowym kandydata do służby;

8)

przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji

niejawnych.

2

W przypadku kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej w komórce, w której są wykonywane

czynności określone w art. 113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120

ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust.

1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, postępowanie kwalifikacyjne obejmuje dodatkowo

badanie psychofizjologiczne.

3.

Zdolność fizyczną i psychiczną, o której mowa w ust. 1 pkt 6, ustalają komisje lekarskie

podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, o których mowa w art. 207 ust.

1.

4

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w przypadkach uzasadnionych potrzebami służby

lub kwalifikacjami kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej może zwolnić kandydata

z etapów postępowania kwalifikacyjnego, o których mowa w ust. 1 pkt 2-6 lub ust. 2.

5

Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego stanowią informację publiczną w

zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o postępowaniu kwalifikacyjnym.

Informacje o wyniku postępowania kwalifikacyjnego kandydatów do służby w Służbie Celno-Skarbowej

w komórkach, w których są wykonywane czynności określone w art. 113-117, art. 118

ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127 ust. 1-5,

art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, nie

podlegają upowszechnianiu ani udostępnianiu.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji, o których mowa w art. 152 ust. 1, i sposób podawania

ich do wiadomości;

2)

kryteria i szczegółowy tryb postępowania kwalifikacyjnego do służby w Służbie Celno-Skarbowej

oraz zakres tematyczny testu wiedzy;

3)

zakres testu sprawności fizycznej;

4)

wzór kwestionariusza osobowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

7.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, minister właściwy do spraw finansów

publicznych uwzględni powszechność dostępu do informacji, zakres zadań wykonywanych

na poszczególnych stanowiskach służbowych i wymagań związanych z tymi stanowiskami

oraz potrzebę ujednolicenia formularzy stosowanych w trakcie postępowania kwalifikacyjnego.

1.

Stosunek służbowy funkcjonariusza powstaje w drodze mianowania, na podstawie zgłoszenia

się do służby.

2.

Osoba mianowana funkcjonariuszem służby przygotowawczej otrzymuje stopień służbowy

aplikanta.

3.

Służba przygotowawcza trwa 2 lata. W okresie służby przygotowawczej funkcjonariuszowi

wyznacza się opiekuna spośród funkcjonariuszy.

1.

W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz jest obowiązany

1)

odbyć szkolenie praktyczne;

2)

złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin kończący zasadniczy kurs zawodowy albo egzamin

zawodowy;

3)

złożyć z wynikiem pozytywnym egzamin ze znajomości języka obcego albo przedłożyć dokument

potwierdzający znajomość języka obcego w zakresie umożliwiającym wykonywanie obowiązków

służbowych.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej w przypadkach uzasadnionych potrzebami służby

lub kwalifikacjami funkcjonariusza może

1)

zwolnić funkcjonariusza z obowiązku odbycia służby przygotowawczej;

2)

skrócić okres służby przygotowawczej;

3)

zwolnić funkcjonariusza z poszczególnych obowiązków określonych w ust. 1.

3.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, na pisemny wniosek funkcjonariusza, w przypadkach

wskazanych w tym wniosku lub uzasadnionych potrzebami służby, może przedłużyć okres

służby przygotowawczej.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

program i przebieg służby przygotowawczej, obowiązki opiekuna, tryb opiniowania, tryb

rozpatrywania odwołań od opinii okresowych, szczegółowe warunki i tryb egzaminów,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, oraz wykaz dokumentów potwierdzających znajomość

języka obcego w zakresie umożliwiającym wykonywanie obowiązków służbowych, mając na

względzie sprawne przeprowadzenie opiniowania oraz sprawdzenie przygotowania funkcjonariusza

do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.

1.

W okresie służby przygotowawczej funkcjonariusz podlega opiniowaniu okresowemu, nie

rzadziej niż co 6 miesięcy. Opinię wydaje bezpośredni przełożony w porozumieniu z

opiekunem funkcjonariusza.

2.

Funkcjonariusza zapoznaje się z opinią okresową w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.

Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią, wnieść odwołanie

do kierownika jednostki organizacyjnej.

3.

W przypadku gdy opinię wydaje dyrektor izby administracji skarbowej albo Szef Krajowej

Administracji Skarbowej, funkcjonariusz może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie

sprawy w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią.

Po zakończeniu służby przygotowawczej, z zastrzeżeniem art. 155 ust. 2 pkt 1, i po

spełnieniu warunków określonych w art. 155 ust. 1 oraz po uzyskaniu opinii okresowej

stwierdzającej przydatność do służby w Służbie Celno-Skarbowej, funkcjonariusz zostaje

mianowany do służby stałej.

1.

Mianowania funkcjonariusza do służby przygotowawczej albo do służby stałej dokonuje

kierownik jednostki organizacyjnej.

2.

Akt mianowania zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę mianowania;

3)

rodzaj służby.

3.

Dokonując mianowania, kierownik jednostki organizacyjnej wskazuje jednostkę organizacyjną

KAS, w której funkcjonariusz będzie pełnił służbę.

4.

Funkcjonariusz mianowany otrzymuje legitymację służbową.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę, w terminie

nie dłuższym niż 7 dni od dnia mianowania, mianuje funkcjonariusza na stopień służbowy

oraz określa, w formie pisemnej, stanowisko służbowe, uposażenie oraz miejsce pełnienia

służby. Przepisy art. 192 ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

1.

Przed podjęciem służby funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie następującej treści

„

Świadomy podejmowanych obowiązków funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej ślubuję wiernie

służyć Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i obowiązującego porządku prawnego, rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania oraz

strzec dobrego imienia służby, honoru i godności funkcjonariusza, a także przestrzegać

zasad etyki zawodowej.

”

.

2.

Do treści ślubowania, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz może dodać słowa: „Tak

mi dopomóż Bóg.”.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi dokumentację przebiegu służby funkcjonariusza

i gromadzi ją w aktach osobowych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 1, mając na względzie zapewnienie

prawidłowego udokumentowania przebiegu służby oraz ochrony danych identyfikujących

funkcjonariuszy wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze.

Funkcjonariuszowi, w związku z mianowaniem ze służby przygotowawczej do służby stałej,

przysługują środki na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego uposażenia należnego

w dniu tego mianowania.

1.

Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariuszowi można powierzyć pełnienie obowiązków

służbowych na innym stanowisku na okres do 6 miesięcy, zgodnie z jego kwalifikacjami.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach powierzenie obowiązków może zostać przedłużone

do 12 miesięcy.

2.

Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść na takie samo albo

równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej KAS, w tej samej albo innej

miejscowości.

3.

Przeniesienia, o którym mowa w ust. 2, można dokonać również na pisemny wniosek funkcjonariusza,

jeżeli potrzeby KAS nie stanowią przeszkody.

4.

Funkcjonariuszowi, w związku z przeniesieniem do służby w innej miejscowości, przysługuje

jednorazowe świadczenie pieniężne na zagospodarowanie w wysokości jednomiesięcznego

uposażenia, w przypadku gdy łączy się z tym zmiana miejsca zamieszkania. Przepisu

tego nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w ust. 3.

5.

Jeżeli wymagają tego potrzeby KAS, funkcjonariusza można przenieść czasowo, na okres

do 6 miesięcy w roku kalendarzowym, w tej samej albo innej miejscowości do innej jednostki

organizacyjnej KAS. W okresie 2 lat od dnia przeniesienia do pełnienia służby stałej

w innej miejscowości funkcjonariusz może być, po raz kolejny, przeniesiony do pełnienia

służby w następnej miejscowości, a jeżeli dojazd do miejsca zamieszkania z tej następnej

miejscowości jest znacznie utrudniony - tylko za pisemną zgodą funkcjonariusza.

6.

W przypadkach określonych w ust. 1, 2 i 5 funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie

stosownie do wykonywanych obowiązków służbowych, lecz nie niższe od dotychczas otrzymywanego.

7.

Przeniesień, o których mowa w ust. 2, 3 i 5, dokonuje kierownik jednostki organizacyjnej,

a w sytuacji, gdy łączą się one z przeniesieniem do innych jednostek organizacyjnych

KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 i 3, przeniesień tych dokonuje Szef Krajowej

Administracji Skarbowej.

1

Funkcjonariusza można, za jego pisemną zgodą, oddelegować do wykonywania pracy lub

wykonywania zadań służbowych poza Służbą Celno-Skarbową.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

warunki i tryb oddelegowania, przyznawania uposażenia oraz innych świadczeń przysługujących

funkcjonariuszowi w czasie oddelegowania,

2)

tryb postępowania w przypadku zmiany warunków oddelegowania, w tym w zakresie ustalania

i wypłaty uposażenia oraz prawa do urlopu,

3)

tryb odwołania funkcjonariusza z oddelegowania,

4)

podmioty uprawnione do występowania z wnioskiem o oddelegowanie funkcjonariusza

- uwzględniając charakter zadań wykonywanych poza Służbą Celno-Skarbową, do wykonywania

których funkcjonariusz może być oddelegowany.

1.

Funkcjonariusz służby stałej, po uzyskaniu pisemnej zgody kierownika jednostki organizacyjnej,

może ubiegać się o pracę w instytucjach Unii Europejskiej, jednostkach utworzonych

przez Unię Europejską lub organizacjach międzynarodowych.

2.

Funkcjonariusza, którego kandydatura została zaakceptowana przez instytucję Unii Europejskiej,

jednostkę utworzoną przez Unię Europejską lub organizację międzynarodową, kierownik

jednostki organizacyjnej oddelegowuje do pracy w tej instytucji, jednostce lub organizacji.

3.

Oddelegowanie funkcjonariusza następuje po uzyskaniu pisemnej informacji o zaakceptowaniu

jego kandydatury przez instytucję Unii Europejskiej, jednostkę utworzoną przez Unię

Europejską lub organizację międzynarodową.

4.

Oddelegowanie funkcjonariusza następuje na czas wykonywania pracy. W trakcie oddelegowania

funkcjonariuszowi przysługują świadczenia wynikające z ustawy, z wyjątkiem prawa do

urlopów określonych w art. 216, chyba że instytucja Unii Europejskiej, jednostka utworzona

przez Unię Europejską lub organizacja międzynarodowa nie zapewnia oddelegowanemu funkcjonariuszowi

prawa do urlopu wypoczynkowego.

5.

Wzajemne prawa i obowiązki funkcjonariusza i instytucji Unii Europejskiej, jednostki

utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej, do której funkcjonariusz

został oddelegowany, określają przepisy obowiązujące w tej instytucji, jednostce lub

organizacji.

6.

Okres oddelegowania funkcjonariusza wlicza się do okresu służby w Służbie Celno-Skarbowej.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może udzielić pisemnej zgody na oddelegowanie

funkcjonariusza służby stałej do pełnienia funkcji przedstawiciela Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej przy polskich placówkach dyplomatycznych. Przepisy art. 164

ust. 4 i 6 stosuje się odpowiednio.

1.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw

finansów publicznych, może oddelegować funkcjonariusza, na okres nie dłuższy niż 6

miesięcy, do pełnienia służby na terytorium innego państwa w celu wykonania określonych

przez niego zadań zleconych. Przepis art. 167 stosuje się odpowiednio.

2.

Funkcjonariuszowi oddelegowanemu do pełnienia służby na terytorium innego państwa

w trakcie oddelegowania przysługują świadczenia wynikające z ustawy oraz

1)

związane z rozpoczęciem i zakończeniem służby na terytorium innego państwa, w drodze

do kraju lub innego państwa w celu załatwienia spraw służbowych

a)

diety na pokrycie kosztów wyżywienia,

b)

zwrot kosztów przejazdu,

c)

zwrot kosztów noclegu,

d)

zwrot kosztów przewozu bagażu;

2)

ryczałt na pokrycie kosztów wyżywienia i zakwaterowania w miejscu pełnienia służby

na terytorium innego państwa;

3)

zwrot udokumentowanych kosztów niezbędnego leczenia poniesionych na terytorium innego

państwa, z wyłączeniem kosztów zakupu leków, których nabycie za granicą nie było konieczne,

kosztów zabiegów chirurgii plastycznej i kosmetycznych oraz kosztów nabycia protez

ortopedycznych, dentystycznych lub okularów;

4)

zwrot kosztów rozmów telefonicznych.

3.

Do należności, o których mowa w ust. 2 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepisy w sprawie

należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej

jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.

4.

Zwrot kosztów leczenia, o których mowa w ust. 2 pkt 3, nie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz

jest uprawniony, na podstawie odrębnych przepisów, do leczenia za granicą lub gdy

koszty jego leczenia są finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia.

5.

W razie śmierci funkcjonariusza oddelegowanego na terytorium innego państwa koszt

transportu jego zwłok do kraju jest pokrywany z budżetu państwa, z części, o której

mowa w art. 9 ust. 1.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość przyznawanych świadczeń, o których mowa w ust. 2, uwzględniając koszty związane

z pełnieniem służby przez funkcjonariusza na terytorium innego państwa.

Nie można bez zgody zainteresowanego przenieść do pełnienia służby w innej miejscowości

1)

funkcjonariusza-kobiety w ciąży;

2)

funkcjonariusza samodzielnie sprawującego opiekę nad dzieckiem do lat 18.

3)

(uchylony)

1.

Przeniesienie funkcjonariusza do innej miejscowości, z której dojazd do miejsca zamieszkania

jest znacznie utrudniony, wymaga zapewnienia funkcjonariuszowi odpowiednich warunków

mieszkaniowych, z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej.

2.

W przypadku określonym w ust. 1 funkcjonariuszowi przysługuje zwrot udokumentowanych

kosztów przeniesienia, w tym zwrot kosztów podróży.

3.

Dojazd uznany będzie za znacznie utrudniony, jeżeli czas dojazdu publicznymi środkami

transportu zbiorowego, przewidziany w rozkładzie jazdy od stacji (przystanku) zlokalizowanej

najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) zlokalizowanej najbliżej miejsca

pełnienia służby łącznie z przesiadkami, przekracza w obie strony 2 godziny.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 2, ich wysokość

oraz sposób udokumentowania przez funkcjonariusza poniesionych kosztów przeniesienia,

w tym kosztów podróży, uwzględniając prawidłowość przyznawania tych świadczeń oraz

ochronę interesów Skarbu Państwa.

1.

W przypadku, o którym mowa w art. 168 ust. 1, jeżeli zapewnienie funkcjonariuszowi

odpowiednich warunków mieszkaniowych jest niemożliwe lub utrudnione oraz jeżeli on

sam lub jego małżonek nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby

lub w miejscowości pobliskiej, funkcjonariuszowi przysługuje zwrot udokumentowanych

kosztów przeniesienia lub równoważnik pieniężny.

2.

Miejscowością pobliską jest miejscowość, od której granic administracyjnych najkrótsza

odległość drogą publiczną do granic administracyjnych miejscowości pełnienia służby

nie przekracza 30 km.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wysokość oraz warunki przyznawania i wypłacania równoważnika pieniężnego, o którym

mowa w ust. 1,

2)

wzory wymaganych dokumentów, niezbędnych do otrzymania równoważnika pieniężnego

- mając na względzie terminowe przyznawanie równoważnika pieniężnego oraz prawidłowość

jego wypłacania.

Przepisów art. 168 i art. 169 nie stosuje się w przypadku przeniesienia funkcjonariusza

na jego wniosek.

1.

W przypadku reorganizacji jednostki organizacyjnej KAS funkcjonariusza można przenieść

na inne lub równorzędne stanowisko służbowe, odpowiadające jego kwalifikacjom, jeżeli

nie jest możliwe pełnienie służby na dotychczasowym stanowisku.

2.

Po przeniesieniu funkcjonariuszowi przysługuje przez okres 6 miesięcy uposażenie nie

niższe od dotychczasowego.

1.

W przypadku zniesienia jednostki organizacyjnej KAS kierownik jednostki organizacyjnej

wstępujący w prawa i obowiązki kierownika znoszonej jednostki staje się stroną w dotychczasowych

stosunkach służbowych.

2.

W terminie 30 dni od dnia zniesienia jednostki organizacyjnej KAS kierownik jednostki

organizacyjnej, wstępujący w prawa i obowiązki kierownika znoszonej jednostki, proponuje

funkcjonariuszowi warunki pełnienia służby, uwzględniające jego kwalifikacje i doświadczenie,

oraz wskazuje termin - nie krótszy niż 14 dni - do którego funkcjonariusz może złożyć

oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia proponowanych warunków.

3.

Niezłożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 2, we wskazanym terminie jest równoznaczne

z odmową przyjęcia proponowanych warunków.

4.

W przypadku odmowy przyjęcia proponowanych warunków funkcjonariusza zwalnia się ze

służby po upływie

1)

2 tygodni - w przypadku funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej,

2)

3 miesięcy - w przypadku funkcjonariuszy w służbie stałej

- od dnia złożenia oświadczenia o odmowie przyjęcia proponowanych warunków.

5.

W przypadku złożenia oświadczenia o przyjęciu proponowanych warunków, w terminie 30

dni od dnia złożenia tego oświadczenia, kierownik jednostki organizacyjnej wydaje

decyzję określającą warunki pełnienia służby, z tym że przez okres 6 miesięcy od dnia

wydania decyzji funkcjonariuszowi przysługuje uposażenie nie niższe od dotychczasowego.

1.

Funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku

1)

orzeczenia przez komisję lekarską trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym

stanowisku służbowym, z zastrzeżeniem że przez okres 6 miesięcy funkcjonariusz zachowuje

prawo do dotychczasowego uposażenia;

2)

likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia

funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej

KAS;

3)

pisemnego wniosku funkcjonariusza.

2.

W przypadku poddania funkcjonariusza rehabilitacji zdrowotnej lub przygotowaniu do

innych obowiązków służbowych zachowuje on prawo do dotychczasowego uposażenia przez

okres rehabilitacji lub przygotowywania, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy.

1.

Funkcjonariusz może otrzymać propozycję przeniesienia do pracy w urzędzie obsługującym

ministra właściwego do spraw finansów publicznych albo w jednostce organizacyjnej

KAS.

2.

Z wnioskiem o przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić także funkcjonariusz.

3.

Propozycję, o której mowa w ust. 1, przedstawia dyrektor generalny urzędu obsługującego

ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub kierownik jednostki organizacyjnej

wykonujący jego zadania.

4.

Propozycja, o której mowa w ust. 1, powinna określać

1)

datę przekształcenia stosunku służbowego w stosunek pracy;

2)

miejsce pracy;

3)

rodzaj umowy o pracę;

4)

stanowisko pracy;

5)

wynagrodzenie.

5.

Funkcjonariusz w terminie 7 dni od dnia otrzymania propozycji, o której mowa w ust.

1, składa pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji.

6.

Przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić za zgodą kierownika jednostki

organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.

7.

Dotychczasowy stosunek służbowy funkcjonariusza, który przyjął propozycję, o której

mowa w ust. 1, przekształca się w stosunek pracy na podstawie umowy o pracę. Przepis

art. 35 ust. 7 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej stosuje się odpowiednio.

8.

Funkcjonariuszowi, który został osobą zatrudnioną w jednostce organizacyjnej KAS,

okres służby w Służbie Celno-Skarbowej wlicza się do stażu pracy.

9.

Stosunek służbowy funkcjonariusza, który odmówił przyjęcia propozycji, o której mowa

w ust. 1, nie ulega zmianie.

10

Przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy traktuje się jak zwolnienie ze

służby w rozumieniu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji,

Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego,

Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,

Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej

oraz ich rodzin

11

W przypadku, o którym mowa w ust. 10, prawo do emerytury ulega zawieszeniu do dnia

rozwiązania stosunku pracy w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów

publicznych albo w jednostkach organizacyjnych KAS.

12

W przypadku, o którym mowa w ust. 10, przepisu art. 250 nie stosuje się.

1.

W sytuacji wymagającej podwyższonej gotowości, w szczególności w przypadkach potrzeby

ochrony i zagrożenia bezpieczeństwa Unii Europejskiej, w tym zgodności z prawem przywozu

towarów na ten obszar oraz wywozu towarów z tego obszaru, Szef Krajowej Administracji

Skarbowej może skierować funkcjonariusza do pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym.

2.

W czasie pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym funkcjonariusz pozostaje w ciągłej

dyspozycji przełożonego.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

organizację pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym,

2)

warunki i tryb kierowania do pełnienia służby w systemie nadzwyczajnym oraz sposób

jej pełnienia,

3)

dzienny tok służby, częstotliwość i wymiar przerw między okresami pełnienia służby

oraz rodzaje dokumentów związanych z pełnieniem służby w systemie nadzwyczajnym

- uwzględniając prawidłowość dokumentowania przebiegu służby w systemie nadzwyczajnym

oraz prawidłową realizację zadań KAS w tym systemie.

1

Do służby w Służbie Celno-Skarbowej może być na własną prośbę przeniesiony funkcjonariusz

Policji albo Straży Granicznej, jeżeli ma on szczególne kwalifikacje do jej pełnienia.

1

Do służby w Służbie Celno-Skarbowej może być na własną prośbę przeniesiony funkcjonariusz

Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu

Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego albo Straży

Granicznej, jeżeli ma on kwalifikacje szczególnie przydatne do jej pełnienia.

2

Do służby w Służbie Celno-Skarbowej przenosi minister właściwy do spraw finansów publicznych

w porozumieniu z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, za zgodą ministra właściwego

do spraw wewnętrznych w porozumieniu odpowiednio z Komendantem Głównym Policji albo

Komendantem Głównym Straży Granicznej.

2

Do służby w Służbie Celno-Skarbowej przenosi minister właściwy do spraw finansów publicznych

w porozumieniu z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej, za zgodą

1)

ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu odpowiednio z Komendantem

Głównym Policji albo Komendantem Głównym Straży Granicznej − w przypadku funkcjonariusza

Policji albo funkcjonariusza Straży Granicznej;

2)

Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego − w przypadku funkcjonariusza Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego;

3)

Szefa Agencji Wywiadu − w przypadku funkcjonariusza Agencji Wywiadu;

4)

Ministra Obrony Narodowej w porozumieniu odpowiednio z Szefem Służby Kontrwywiadu

Wojskowego albo Szefem Służby Wywiadu Wojskowego − w przypadku funkcjonariusza Służby

Kontrwywiadu Wojskowego albo funkcjonariusza Służby Wywiadu Wojskowego;

5)

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego − w przypadku funkcjonariusza Centralnego

Biura Antykorupcyjnego.

3

Funkcjonariusz przeniesiony do służby w Służbie Celno-Skarbowej nabywa uprawnienia

określone w ustawie, z uwzględnieniem stażu służby w Policji lub w Straży Granicznej.

3

Funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego

lub Straży Granicznej przeniesiony do służby w Służbie Celno-Skarbowej nabywa uprawnienia

określone w ustawie, z uwzględnieniem dotychczasowego stażu służby.

4

Przeniesienie funkcjonariusza w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być poprzedzone

przeprowadzeniem czynności, o których mowa w art. 153, w celu potwierdzenia jego przydatności

i szczególnych kwalifikacji do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.

4

Przeniesienie funkcjonariusza w trybie, o którym mowa w ust. 1, może być poprzedzone

przeprowadzeniem czynności, o których mowa w art. 153, w celu potwierdzenia jego kwalifikacji

szczególnie przydatnych do pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej.

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy tryb przenoszenia funkcjonariuszy, o których mowa w ust. 1, do służby

w Służbie Celno-Skarbowej,

2)

równorzędność okresów służby, stażu i kwalifikacji zawodowych uzyskanych w dotychczasowych

jednostkach,

3)

rodzaje kwalifikacji, które mogą zostać uznane za szczególnie przydatne w Służbie

Celno-Skarbowej

- mając na względzie potrzebę zapewnienia sprawnego przeniesienia pomiędzy służbami

oraz przydatność funkcjonariuszy do służby w Służbie Celno-Skarbowej.

1

W celu sprawdzenia przydatności do służby na danym stanowisku badaniu psychofizjologicznemu,

testowi sprawności fizycznej oraz badaniu psychologicznemu może zostać poddany, na

wniosek lub z urzędu, funkcjonariusz wykonujący czynności, o których mowa w art. 113-117,

art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127

ust. 1-5, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art. 133, oraz funkcjonariusz

przewidziany do wykonywania tych czynności.

1

W celu sprawdzenia przydatności do służby na danym stanowisku badaniu psychofizjologicznemu,

testowi sprawności fizycznej oraz badaniu psychologicznemu może zostać poddany, na

wniosek lub z urzędu, funkcjonariusz wykonujący czynności, o których mowa w art. 113-117,

art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126, art. 127

ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6−12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2 i 5 i art.

133, oraz funkcjonariusz przewidziany do wykonywania tych czynności.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres, warunki i tryb przeprowadzania badania psychofizjologicznego, testu sprawności

fizycznej oraz badania psychologicznego,

2)

terminy przeprowadzania badań i testów, w przypadku gdy badania lub testy mają charakter

okresowy,

3)

jednostki właściwe do przeprowadzania badania psychofizjologicznego, testu sprawności

fizycznej oraz badania psychologicznego

- uwzględniając rodzaj i charakter zadań wykonywanych na określonych stanowiskach

oraz metodykę przeprowadzania badań i testów, w zależności od celu badania lub testu.

1.

Funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na okres nie dłuższy

niż 3 miesiące w przypadku wszczęcia przeciwko niemu

1)

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub

2)

postępowania karnego skarbowego w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe.

2.

Funkcjonariusza można zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych, na okres nie dłuższy

niż 3 miesiące, w przypadku wszczęcia przeciwko niemu

1)

postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub

2)

postępowania karnego skarbowego w sprawie o nieumyślne przestępstwo skarbowe, lub

3)

postępowania dyscyplinarnego

- jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro KAS.

3.

W przypadku wniesienia przeciwko funkcjonariuszowi aktu oskarżenia określonego w art. 55 § 1 Kodeksu postępowania karnego przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych

można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania karnego

skarbowego.

5.

Okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych wlicza się do okresu pełnienia

służby, od którego zależą uprawnienia funkcjonariusza.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, okres zawieszenia jest wliczany do okresu pełnienia

służby tylko wówczas, gdy w postępowaniu karnym lub postępowaniu karnym skarbowym

funkcjonariusz został uniewinniony albo postępowanie zostało umorzone ze względu na

okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a także w przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.

7.

Wniesienie środka odwoławczego od decyzji o zawieszeniu nie wstrzymuje jej wykonania.

8.

Zawieszenie, o którym mowa w ust. 1 i 2, polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania

dotychczasowych obowiązków. W okresie zawieszenia można powierzyć funkcjonariuszowi

wykonywanie innych obowiązków służbowych.

9.

Funkcjonariusz zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych jest obowiązany niezwłocznie

złożyć do depozytu legitymację służbową oraz zdać przedmioty, sprzęt i urządzenia

związane z wykonywanymi przez niego zadaniami, w szczególności akta i inne dokumenty

prowadzonych przez niego spraw. Przepisu nie stosuje się w przypadku, o którym mowa

w ust. 8 zdanie drugie.

1.

Funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku

1)

orzeczenia trwałej niezdolności do służby;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione umyślnie lub umyślne

przestępstwo skarbowe;

3)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

4)

nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii okresowej w służbie przygotowawczej;

5)

niespełnienia wymogów określonych w art. 155, z wyjątkami, o których mowa w art. 155

ust. 2 pkt 1 i 3;

6)

odmowy złożenia ślubowania;

7)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu pozbawienia praw publicznych;

8)

prawomocnego orzeczenia zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza;

9)

odmowy wykonania decyzji w sprawie przeniesienia, o którym mowa w art. 162 ust. 2

i 5;

10)

pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza żądania zwolnienia ze służby;

11)

niezgłoszenia się do służby w terminie 14 dni od dnia zakończenia okresu oddelegowania,

o którym mowa w art. 164-166.

2.

(uchylony)

1.

Funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku

1)

niewywiązywania się z obowiązków służbowych w służbie stałej, stwierdzonego w dwóch

następujących po sobie ocenach okresowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy;

2)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo inne niż określone w art. 179 ust.

1 pkt 2;

3)

powołania do innej służby państwowej, objęcia funkcji z wyboru w organach wykonawczych

jednostek samorządu terytorialnego, podjęcia pracy w instytucji Unii Europejskiej,

jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej;

4)

niewyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe;

5)

nieobecności w służbie z powodu choroby trwającej dłużej niż rok;

6)

warunkowego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego, jeżeli

popełniony czyn stanowił przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub

umyślne przestępstwo skarbowe;

7)

dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art.

207 ust. 3, lub niepoddania się im, a także w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego

niestawienia się na obserwację, o której mowa w art. 207 ust. 4, chyba że skierowanie

do komisji lekarskiej nastąpiło na wniosek funkcjonariusza;

8)

zaistnienia innej, niż określone w pkt 1-7, ważnej przyczyny, jeżeli dalsze pozostawanie

w służbie nie gwarantuje należytego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności

gdy wymaga tego dobro KAS lub gdy nastąpiła utrata zaufania niezbędnego do wykonywania

obowiązków służbowych;

9)

upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie

ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia.

2.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w odniesieniu do funkcjonariusza oddelegowanego

na podstawie art. 164 ust. 2.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 8, zwolnienie funkcjonariusza ze służby może

nastąpić po zasięgnięciu opinii związku zawodowego funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariusza nie można zwolnić ze służby w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego,

urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego, urlopu rodzicielskiego

lub urlopu wychowawczego, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 172, art. 179

ust. 1 pkt 2 i 10, art. 180 ust. 1 pkt 2, 3 i 8 oraz w przypadku wymierzenia kary

dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej.

2.

W przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 172 lub art. 180

ust. 1 pkt 8 w okresie ciąży, w czasie urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach

urlopu macierzyńskiego, urlopu ojcowskiego lub urlopu rodzicielskiego przysługuje

mu uposażenie do końca okresu ciąży oraz trwania wymienionego urlopu.

Stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa

1)

z dniem śmierci funkcjonariusza;

2)

w przypadku niezgłoszenia się funkcjonariusza do służby - z upływem 7 dni od dnia

a)

doręczenia decyzji o uchyleniu decyzji o zwolnieniu ze służby albo

b)

doręczenia decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, albo

c)

doręczenia prawomocnego wyroku sądu uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby albo

orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze Służby Celno-Skarbowej.

1.

W przypadkach, o których mowa w art. 179 ust. 1 pkt 10 i 11 oraz w art. 180 ust. 1

pkt 1, 4, 7 i 8, zwolnienie ze służby następuje po upływie odpowiednio

1)

2 tygodni - w przypadku funkcjonariuszy służby przygotowawczej,

2)

3 miesięcy - w przypadku funkcjonariuszy służby stałej

- od dnia doręczenia decyzji o zwolnieniu ze służby.

2.

Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, jeżeli jest to uzasadnione dobrem KAS,

funkcjonariusz może być zwolniony od pełnienia służby z zachowaniem prawa do uposażenia.

3.

Termin określony w ust. 1 może zostać skrócony na wniosek funkcjonariusza, jeżeli

zwolnienie ze służby następuje w związku z jego pisemnym zgłoszeniem żądania zwolnienia

ze służby.

1.

W przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby

kierownik jednostki organizacyjnej niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko

służbowe zgodne z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby oraz określa

termin podjęcia służby, miejsce pełnienia służby oraz stopień służbowy i uposażenie

nie niższe od dotychczasowego.

2.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu się do

służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające jej niepodjęcie.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariuszowi przywróconemu do służby

przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu

na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy

i nie mniej niż za miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od

dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego wniosku wraz z dokumentem potwierdzającym

przywrócenie do służby.

4.

Okres pozostawania poza służbą, z zastrzeżeniem ust. 5, wlicza się do okresu służby,

od którego zależą uprawnienia i świadczenia należne funkcjonariuszowi.

5.

Za okres pozostawania poza służbą funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do urlopów,

o których mowa w art. 216.

1.

W przypadku

1)

prawomocnego umorzenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego ze

względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1, 2 i 6 Kodeksu postępowania karnego,

2)

prawomocnego uniewinnienia,

3)

uchylenia prawomocnego wyroku skazującego

- funkcjonariusza, na jego wniosek, przywraca się do służby na poprzednich warunkach.

2.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien zgłosić się do służby

w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się odpowiednio postanowienia o umorzeniu

postępowania albo wyroku.

3.

Przepis art. 184 stosuje się odpowiednio.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby

w związku z powołaniem do innej służby państwowej, objęciem funkcji z wyboru w organach

wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego, podjęciem pracy w instytucji Unii

Europejskiej, jednostce utworzonej przez Unię Europejską lub organizacji międzynarodowej,

po zakończeniu pracy w tej instytucji, jednostce lub organizacji, przywraca tego funkcjonariusza

do służby.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz powinien złożyć w terminie 7 dni od

dnia zakończenia pracy w instytucjach, jednostkach lub organizacjach, o których mowa

w ust. 1.

3.

Przepisy art. 184 ust. 1, 2, 4 i 5 oraz art. 185 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

W przypadku uchylenia kary dyscyplinarnej

1)

przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

2)

obniżenia stopnia służbowego,

3)

pozbawienia stopnia oficerskiego lub generalskiego,

4)

wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej

- przepis art. 184 stosuje się odpowiednio.

1.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby albo którego stosunek służbowy wygasł na podstawie

art. 182 pkt 2, albo wydalony ze Służby Celno-Skarbowej na podstawie prawomocnego

orzeczenia kary dyscyplinarnej, otrzymuje niezwłocznie świadectwo służby.

2.

Funkcjonariusz może żądać sprostowania świadectwa służby.

3.

W przypadku śmierci funkcjonariusza, z żądaniem

1)

wydania świadectwa służby,

2)

sprostowania świadectwa służby

- mogą wystąpić osoby, o których mowa w art. 251 ust. 1.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe dane, które powinno zawierać świadectwo służby, tryb wydawania i dokonywania

sprostowań świadectwa służby, informacje, które są zamieszczane w świadectwie służby

na żądanie funkcjonariusza, oraz wzór formularza świadectwa służby, mając na względzie

zapewnienie prawidłowości wydawanych świadectw.

1.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem

prawa do wypoczynku.

2.

Do celów rozliczania czasu służby

1)

przez dobę - należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której funkcjonariusz

rozpoczyna służbę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby;

2)

przez tydzień - należy rozumieć 7 kolejnych dni, poczynając od pierwszego dnia okresu

rozliczeniowego.

3.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza wynosi przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym

okresie rozliczeniowym, nie dłuższym niż 4 miesiące.

4.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza może być przedłużony przeciętnie do 48 godzin

tygodniowo, w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3, na polecenie przełożonego,

w celu wykonania czynności służbowych.

5.

Pełnienie służby w przedłużonym czasie służby jest dopuszczalne, gdy wymagają tego

szczególne potrzeby służby.

6.

Norma przedłużonego czasu służby, o którym mowa w ust. 4, nie może przekroczyć dla

funkcjonariusza 400 godzin w roku kalendarzowym.

7.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, z zastrzeżeniem ust. 5.

8.

Przepisy ust. 3, 4 i 7 nie mają zastosowania w przypadku konieczności

1)

wykonania czynności służbowych, jeżeli nie mogą one zostać przerwane;

2)

zapewnienia ciągłości służby na stanowiskach, na których jest wymagane jej utrzymanie

w sposób ciągły.

9.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się do funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi

jednostki pływającej, o którym mowa w ust. 15-18.

10.

W przypadku gdy pełnienie służby w przedłużonym czasie służby skutkuje skróceniem

dobowego okresu nieprzerwanego odpoczynku, o którym mowa w ust. 7, funkcjonariuszowi

przysługuje w następnej dobie dodatkowy czas na odpoczynek w wymiarze zapewniającym

wyrównanie przysługującego mu okresu nieprzerwanego odpoczynku dobowego. Przepis ust.

9 stosuje się odpowiednio.

11.

Funkcjonariuszowi przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego

odpoczynku, z wyłączeniem funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi jednostki

pływającej, o którym mowa w ust. 15-18.

12.

Jeżeli dobowy czas służby wynosi co najmniej 6 godzin, funkcjonariusz ma prawo do

przerwy w służbie trwającej co najmniej 15 minut, wliczanej do czasu służby.

13.

Za przedłużony czas służby funkcjonariuszowi przyznaje się, według jego wyboru, czas

wolny od służby w tym samym wymiarze albo uposażenie za przedłużony czas służby. W

przypadkach uzasadnionych potrzebami służby o przyznaniu czasu wolnego od służby albo

uposażenia za przedłużony czas służby decyduje kierownik jednostki organizacyjnej.

14.

W przypadkach uzasadnionych specyfiką służby i jej organizacją może być stosowany

system zmianowy.

15.

Czas pełnienia służby funkcjonariusza pełniącego służbę w składzie załogi jednostki

pływającej może wynieść 24 godziny lub dłużej.

16.

Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki pływającej przez okres

24 godzin lub dłuższy przysługuje co najmniej 8 godzin odpoczynku w ciągu doby.

17.

Po zakończeniu służby w składzie załogi jednostki pływającej funkcjonariuszowi udziela

się czasu na odpoczynek w wymiarze nie mniejszym niż czas służby pełnionej w składzie

tej załogi.

18.

Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w składzie załogi jednostki pływającej przysługuje

za każdy tydzień minimalny okres nieprzerwanego odpoczynku w wymiarze 24 godzin, wykorzystywany

w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym.

19.

Kierownik jednostki organizacyjnej prowadzi ewidencję czasu służby funkcjonariusza

w celu prawidłowego ustalenia jego uposażenia za przedłużony czas służby i innych

świadczeń związanych ze służbą. Kierownik jednostki organizacyjnej udostępnia tę ewidencję

funkcjonariuszowi na jego żądanie.

20.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

rozkład czasu służby,

2)

sposób ustalania wysokości uposażenia za przedłużony czas służby,

3)

tryb udzielania czasu wolnego za przedłużony czas służby albo wypłacania uposażenia

za przedłużony czas służby,

4)

sposób prowadzenia ewidencji czasu służby

- biorąc pod uwagę potrzebę zagwarantowania prawa do wypoczynku oraz prawidłowej realizacji

zadań Służby Celno-Skarbowej, a także terminowego wypłacania uposażenia oraz rzetelnego

dokumentowania dokonywanych czynności.

1.

Funkcjonariusze pełnią służbę na stanowiskach służbowych.

2.

Stanowiska służbowe, które wiążą się ze zwierzchnictwem służbowym, są stanowiskami

kierowniczymi w jednostkach organizacyjnych KAS.

3.

Do powoływania na stanowiska, o których mowa w ust. 2, i odwoływania z tych stanowisk

właściwy jest kierownik jednostki organizacyjnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wykaz i kategorie stanowisk służbowych funkcjonariuszy,

2)

wymagane kwalifikacje do zajmowania stanowisk służbowych,

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w pkt 2,

4)

tryb awansowania na stanowiska służbowe,

5)

tryb dokonywania zmian na stanowiskach służbowych

- uwzględniając zakres zadań wykonywanych na określonym stanowisku służbowym, oceny

okresowe i opinie służbowe oraz przebieg służby.

(uchylony)

1.

W Służbie Celno-Skarbowej obowiązują następujące korpusy i stopnie służbowe

1)

korpus szeregowych Służby Celno-Skarbowej

a)

aplikant,

b)

starszy aplikant;

2)

korpus podoficerów Służby Celno-Skarbowej

a)

młodszy rewident,

b)

rewident,

c)

starszy rewident,

d)

młodszy rachmistrz,

e)

rachmistrz,

f)

starszy rachmistrz;

3)

korpus aspirantów Służby Celno-Skarbowej

a)

młodszy aspirant,

b)

aspirant,

c)

starszy aspirant;

4)

korpus oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej

a)

podkomisarz,

b)

komisarz,

c)

nadkomisarz;

5)

korpus oficerów starszych Służby Celno-Skarbowej

a)

podinspektor,

b)

młodszy inspektor,

c)

inspektor;

6)

korpus generałów Służby Celno-Skarbowej

a)

nadinspektor,

b)

generał.

2.

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz Zastępcę Szefa Krajowej Administracji

Skarbowej mianuje na stopnie służbowe minister właściwy do spraw finansów publicznych.

3.

Dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników

urzędów celno-skarbowych oraz ich zastępców mianuje na stopnie służbowe Szef Krajowej

Administracji Skarbowej.

4.

Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej

oraz na stopnie służbowe w korpusie generałów Służby Celno-Skarbowej mianuje Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych

w porozumieniu z Szefem Krajowej Administracji Skarbowej. Na pozostałe stopnie służbowe

w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej oraz w korpusie oficerów starszych

Służby Celno-Skarbowej mianuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

5.

W przypadkach innych niż wymienione w ust. 2-4 na stopnie służbowe mianuje kierownik

jednostki organizacyjnej.

6.

Mianowanie na stopnie służbowe uzależnione jest od opinii służbowej i zajmowanego

stanowiska służbowego.

7.

Na pierwszy stopień w korpusie podoficerów Służby Celno-Skarbowej może być mianowany

funkcjonariusz mianowany do służby stałej.

8.

Na pierwszy stopień w korpusie aspirantów Służby Celno-Skarbowej może być mianowany

funkcjonariusz, który odbył szkolenie specjalistyczne i złożył z wynikiem pozytywnym

egzamin kończący to szkolenie.

9.

Na pierwszy stopień służbowy w korpusie oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej

może być mianowany funkcjonariusz, który posiada wykształcenie wyższe oraz odbył szkolenie

specjalistyczne i złożył z wynikiem pozytywnym egzamin kończący to szkolenie.

10.

Egzaminy, o których mowa w ust. 8 i 9, przeprowadza komisja powołana przez Szefa Krajowej

Administracji Skarbowej.

11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

zakres i sposób prowadzenia szkolenia specjalistycznego dla poszczególnych korpusów

oraz zasady rekrutacji uczestników szkolenia,

2)

zakres wiedzy i umiejętności podlegających sprawdzeniu oraz sposób przeprowadzenia

egzaminu,

3)

skład i tryb powoływania komisji, o której mowa w ust. 10, oraz niezbędne kwalifikacje

członków komisji

- uwzględniając specyfikę szkolenia dla poszczególnych korpusów oraz konieczność zdobycia

przez uczestników szkolenia niezbędnej wiedzy w danym zakresie i rzetelnego przeprowadzenia

egzaminu.

1.

Stopnie służbowe są dożywotnie.

2.

Funkcjonariusz zwolniony ze służby może używać stopnia służbowego, z dodaniem określenia

„w stanie spoczynku”, chyba że nastąpiła utrata tego stopnia.

Utrata stopnia służbowego następuje w przypadku

1)

zrzeczenia się obywatelstwa polskiego;

2)

orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu pozbawienia praw publicznych;

3)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo

skarbowe;

4)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej.

1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra właściwego do spraw finansów

publicznych, pozbawia stopnia służbowego nadinspektora i generała w korpusie generałów

Służby Celno-Skarbowej.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej pozbawia stopnia służbowego funkcjonariuszy

z korpusu oficerów młodszych Służby Celno-Skarbowej i korpusu oficerów starszych Służby

Celno-Skarbowej.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej obniża stopień służbowy oraz pozbawia stopnia służbowego

w przypadkach innych niż określone w ust. 1 i 2.

1.

Funkcjonariuszowi przywraca się stopień służbowy w przypadku uchylenia

1)

prawomocnego wyroku sądu orzekającego pozbawienie praw publicznych;

2)

prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe;

3)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej;

4)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej pozbawienia stopnia oficerskiego lub generalskiego;

5)

prawomocnego orzeczenia kary dyscyplinarnej obniżenia stopnia służbowego.

2.

W przypadku przywrócenia stopnia służbowego przepis art. 195 stosuje się odpowiednio.

1.

Mianowanie na wyższy stopień służbowy następuje odpowiednio do zajmowanego stanowiska

służbowego, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz opinii służbowej i nie może nastąpić

później niż po odbyciu 5 lat służby w stopniach: szeregowych, podoficerów i aspirantów,

z wyłączeniem stopnia starszego aspiranta, i nie wcześniej niż po odbyciu służby w

stopniu

1)

starszego aplikanta - roku;

2)

młodszego rewidenta - roku;

3)

rewidenta - roku;

4)

starszego rewidenta - roku;

5)

młodszego rachmistrza - roku;

6)

rachmistrza - roku;

7)

starszego rachmistrza - roku;

8)

młodszego aspiranta - 2 lat;

9)

aspiranta - 2 lat;

10)

starszego aspiranta - 2 lat;

11)

podkomisarza - 2 lat;

12)

komisarza - 2 lat;

13)

nadkomisarza - 2 lat;

14)

podinspektora - 3 lat;

15)

młodszego inspektora - 3 lat;

16)

inspektora - 3 lat.

2.

Do terminu, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów

1)

prowadzenia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi o przestępstwo umyślne

ścigane z oskarżenia publicznego;

2)

prowadzenia postępowania karnego skarbowego przeciwko funkcjonariuszowi o umyślne

przestępstwo skarbowe;

3)

prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przeciwko funkcjonariuszowi;

4)

za które funkcjonariusz otrzymał negatywną ocenę okresową;

5)

nieobecności trwających łącznie co najmniej połowę okresu służby wymaganego do nadania

wyższego stopnia służbowego z tytułu urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego oraz

choroby;

6)

niepełnienia służby przez co najmniej połowę okresu służby wymaganego do nadania wyższego

stopnia służbowego z powodu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w przypadku

1)

gdy w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariusz został uniewinniony albo gdy postępowanie

takie zostało umorzone wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia

czynu;

2)

gdy w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym funkcjonariusz został uniewinniony

albo gdy takie postępowanie zostało umorzone ze względu na okoliczności wymienione

w art. 17 § 1 pkt 1-2 i 6 Kodeksu postępowania karnego, a także w przypadku uchylenia prawomocnego wyroku skazującego.

4.

Funkcjonariusza można mianować na wyższy stopień służbowy przed upływem okresów, o

których mowa w ust. 1, jeżeli

1)

ma szczególne kwalifikacje zawodowe lub

2)

ma szczególne umiejętności do pełnienia służby, lub

3)

zasługuje na wyróżnienie.

5.

Funkcjonariusza zwalnianego ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 179 ust.

1 pkt 10 oraz art. 180 ust. 1 pkt 3, za zgodą Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,

można mianować na wyższy stopień służbowy za szczególne zasługi w KAS.

6.

W uzasadnionych przypadkach funkcjonariusza można pośmiertnie mianować na wyższy stopień

służbowy.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb mianowania funkcjonariusza na stopień służbowy,

2)

osoby uprawnione do składania wniosków,

3)

terminy dokonywania mianowań,

4)

wzór wniosku o mianowanie

- mając na uwadze sprawne i prawidłowe dokonywanie mianowań na stopień służbowy oraz

właściwość przełożonych w tym zakresie.

1.

Funkcjonariusza Policji albo Straży Granicznej przyjmowanego do służby mianuje się

na stopień służbowy w Służbie Celno-Skarbowej równorzędny z posiadanym stopniem służbowym,

jeżeli osoba ta ma kwalifikacje i umiejętności szczególnie przydatne do pełnienia

służby w Służbie Celno-Skarbowej.

2.

Mianowanie funkcjonariusza Policji albo Straży Granicznej na stopień służbowy w Służbie

Celno-Skarbowej może być uzależnione od odbycia szkolenia wymaganego do mianowania

na dany stopień służbowy.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni, o których

mowa w ust. 1, uwzględniając równorzędność okresów służby i stażu oraz uzyskanych

w dotychczasowych jednostkach kwalifikacji zawodowych z kwalifikacjami w Służbie Celno-Skarbowej.

1.

Funkcjonariusza Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby

Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Straży Granicznej przyjmowanego

do służby mianuje się na stopień służbowy w Służbie Celno-Skarbowej równorzędny z

posiadanym stopniem służbowym. Mianowanie może być uzależnione od odbycia szkolenia

wymaganego do mianowania na dany stopień służbowy.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, równorzędność stopni, o których mowa

w ust. 1, uwzględniając równorzędność okresów służby i stażu oraz kwalifikacji zawodowych

uzyskanych w dotychczasowych jednostkach z kwalifikacjami wymaganymi w Służbie Celno-Skarbowej.

Funkcjonariusz jest obowiązany

1)

dochować obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania;

2)

rzetelnie i terminowo wykonywać powierzone zadania;

3)

racjonalnie gospodarować środkami publicznymi;

4)

podnosić kwalifikacje zawodowe;

5)

godnie zachowywać się w służbie oraz poza nią.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany składać oświadczenie o swoim stanie majątkowym

1)

przy nawiązywaniu stosunku służbowego i przy zwalnianiu ze służby;

2)

corocznie;

3)

na żądanie kierownika jednostki organizacyjnej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oświadczenie składa się w terminie do dnia

31 marca. Oświadczenie należy składać według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedniego.

Oświadczenie składa się kierownikowi jednostki organizacyjnej.

3.

Dyrektor izby administracji skarbowej, naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu

celno-skarbowego oraz ich zastępcy składają oświadczenia o stanie majątkowym Szefowi

Krajowej Administracji Skarbowej.

4.

W przypadku niezłożenia oświadczenia o stanie majątkowym w terminie, o którym mowa

w ust. 2, z powodu nieobecności w służbie, funkcjonariusz składa oświadczenie o stanie

majątkowym pierwszego dnia po stawieniu się do służby.

5.

Oświadczenie o stanie majątkowym powinno zawierać informacje o źródłach i wysokości

uzyskanych przychodów, posiadanych zasobach pieniężnych, nieruchomościach, uczestnictwie

w spółkach cywilnych lub spółkach prawa handlowego, posiadanych udziałach lub akcjach

w tych spółkach, mieniu nabytym od Skarbu Państwa, innej państwowej osoby prawnej,

gminy, związku międzygminnego, powiatu, związku powiatów, związku powiatowo-gminnego

lub związku metropolitalnego, które podlegało zbyciu w drodze przetargu, mieniu ruchomym,

innych prawach majątkowych oraz o zobowiązaniach pieniężnych.

6.

Do dokonywania analizy oświadczeń składanych przez funkcjonariuszy przepis art. 149

ust. 4 stosuje się odpowiednio.

7.

Oświadczenie o stanie majątkowym przechowuje się przez okres 6 lat.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

tryb postępowania w sprawach oświadczeń o stanie majątkowym, sposób ich analizy, a

także wzór oświadczenia o stanie majątkowym, wraz z pouczeniem o odpowiedzialności

za podanie informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, uwzględniając zakres danych

objętych oświadczeniem. Wydając rozporządzenie, minister właściwy do spraw finansów

publicznych uwzględni potrzebę zapewnienia prawidłowego składania i przechowywania

oświadczeń o stanie majątkowym oraz ograniczenia dostępu do tych oświadczeń.

Funkcjonariusz przy wykonywaniu obowiązków służbowych nie może

1)

kierować się interesem jednostkowym lub grupowym;

2)

uczestniczyć w strajku, a także w działalności zakłócającej normalną pracę jednostki

organizacyjnej KAS;

3)

publicznie manifestować poglądów politycznych.

1.

Funkcjonariusz nie może

1)

być członkiem partii politycznej;

2)

być członkiem zarządów, rad nadzorczych lub komisji rewizyjnych spółek prawa handlowego

lub spółdzielni, z wyjątkiem rad nadzorczych spółdzielni mieszkaniowych;

3)

być zatrudniony lub wykonywać innych zajęć, które mogłyby wywołać podejrzenie o jego

stronniczość lub interesowność albo pozostawałyby w sprzeczności z jego obowiązkami

służbowymi;

4)

być członkiem zarządów fundacji prowadzących działalność gospodarczą;

5)

posiadać w spółkach prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego - w każdej z tych spółek;

6)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w

prowadzeniu takiej działalności;

7)

sprawować funkcji w podmiotach, których działalność jest związana z obrotem towarami

z zagranicą lub obrotem krajowym towarami pochodzącymi z zagranicy, lub świadczyć

pracy na rzecz tych podmiotów albo na rzecz przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych

lub innych osób zagranicznych prowadzących działalność na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

2.

Ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, nie dotyczy działalności wytwórczej w

rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej w formie i zakresie gospodarstwa

rodzinnego.

1

Funkcjonariusz w czasie pełnienia służby w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego

obsługującym przejście graniczne albo wykonujący czynności, o których mowa w art.

113-117, art. 118 ust. 1-17, art. 119 ust. 1-10, art. 120 ust. 1-6, art. 122-126,

art. 127 ust. 1-5, art. 127a ust. 1, 2 i 6-12, art. 128 ust. 1, art. 131 ust. 1, 2

i 5 i art. 133, nie może posiadać ani korzystać z prywatnych przenośnych urządzeń

służących do komunikacji elektronicznej, które umożliwiają indywidualne porozumiewanie

się na odległość, z wyjątkiem urządzeń, których posiadanie funkcjonariusz zgłosił

przed każdym rozpoczęciem służby zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu służby,

podając równocześnie dane identyfikujące to urządzenie.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

zakres danych identyfikujących urządzenie, o którym mowa w ust. 1, mając na uwadze

zapewnienie możliwości ustalenia funkcjonariusza zgłaszającego urządzenie.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać polecenia służbowe przełożonych.

2.

Jeżeli polecenie służbowe w przekonaniu funkcjonariusza jest niezgodne z prawem, godzi

w interes społeczny lub zawiera znamiona pomyłki, funkcjonariusz powinien przedstawić

swoje zastrzeżenia przełożonemu na piśmie. W razie pisemnego potwierdzenia polecenia

funkcjonariusz powinien je wykonać, zawiadamiając jednocześnie o zastrzeżeniach kierownika

jednostki organizacyjnej, a gdy polecenie wydał kierownik jednostki organizacyjnej

- Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany odmówić wykonania polecenia, jeżeli jego wykonanie

prowadziłoby do popełnienia przestępstwa, wykroczenia, przestępstwa skarbowego lub

wykroczenia skarbowego.

4.

O odmowie wykonania polecenia, o którym mowa w ust. 3, funkcjonariusz jest obowiązany

zawiadomić kierownika jednostki organizacyjnej bądź Szefa Krajowej Administracji Skarbowej,

z pominięciem drogi służbowej.

5.

Przepisy art. 115 § 18 oraz art. 318 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy.

1.

Funkcjonariusz może wykonywać dodatkowe zajęcia zarobkowe jedynie za zgodą kierownika

jednostki organizacyjnej. W odniesieniu do dyrektora izby administracji skarbowej

lub jego zastępcy zgody udziela Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze zarządzenia, rodzaje

zajęć zarobkowych, które nie wymagają zgody kierownika jednostki organizacyjnej.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 2, funkcjonariusz jest obowiązany poinformować

kierownika jednostki organizacyjnej przed podjęciem tego zajęcia.

1.

Funkcjonariusz służby stałej podlega ocenie okresowej dokonywanej przez kierownika

jednostki organizacyjnej raz na 2 lata.

2.

W przypadku negatywnej oceny okresowej dodatkową ocenę przeprowadza się po upływie

6 miesięcy od dnia doręczenia funkcjonariuszowi pierwszej oceny. W przypadku nieobecności

funkcjonariusza w służbie, bieg terminu zawiesza się na czas trwania tej nieobecności.

3.

Funkcjonariusz zapoznaje się z oceną okresową w terminie 14 dni od dnia jej sporządzenia.

W terminie 14 dni od dnia zapoznania się z oceną funkcjonariusz może złożyć wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4.

Niezależnie od oceny okresowej dokonywanej przez kierownika jednostki organizacyjnej,

bezpośredni przełożony może wydawać opinię służbową dotyczącą przebiegu służby funkcjonariusza.

Funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z opinią, wnieść odwołanie

do kierownika jednostki organizacyjnej.

5.

Przepisów ust. 1-4 nie stosuje się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz

Zastępcy Szefa Krajowej Administracji Skarbowej.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

kryteria, na podstawie których są sporządzane oceny i opinie,

2)

skalę ocen i przesłanki, które uwzględnia się w procesie oceniania i opiniowania,

3)

wzór kwestionariusza oceny okresowej i opinii,

4)

tryb przeprowadzenia oceny okresowej oraz tryb rozpatrywania wniosków o ponowne rozpatrzenie

sprawy dotyczących tej oceny,

5)

tryb wydawania opinii służbowych oraz rozpatrywania odwołań od opinii służbowych

- uwzględniając okoliczności powodujące sporządzanie opinii, przesłanki dokonywania

oceny lub opiniowania oraz udział organizacji społecznych w procesie oceniania.

1.

O zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej

oraz funkcjonariusza, do pełnienia służby, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi

właściwemu do spraw wewnętrznych, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu

do spraw wewnętrznych

(Dz. U. poz. 1822, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2018 r. poz. 138).

2.

Funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej, o której mowa w ust. 1

1)

z urzędu lub na jego wniosek - w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności

fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, jak również związku poszczególnych chorób

ze służbą;

2)

z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby

z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

3.

Funkcjonariusz jest obowiązany poddać się badaniom zleconym przez komisję lekarską,

o której mowa w ust. 1, w tym również badaniom specjalistycznym, psychologicznym i

dodatkowym.

4.

W przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na

wydanie orzeczenia, funkcjonariusz może zostać skierowany na obserwację w podmiocie

leczniczym, jeżeli wyrazi na to zgodę.

5.

Skierowanie do komisji lekarskiej, o której mowa w ust. 1, wydaje kierownik jednostki

organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.

6.

Koszty zleconych badań są pokrywane z budżetu państwa z części, o której mowa w art.

9 ust. 1.

7.

(uchylony)

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wykaz chorób i ułomności wraz

z kategoriami zdolności do pełnienia służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie

o stanie zdrowia, o zdolności albo niezdolności kandydata lub funkcjonariusza do pełnienia

służby, oraz szczegółowe objaśnienia odnoszące się do tych chorób i ułomności, jak

również zalecane czynności wskazane przy ich ustalaniu w przypadkach, w których wymaga

tego wiedza medyczna, uwzględniając potrzebę ustalenia w toku badania przez komisje

lekarskie, o których mowa w ust. 1, przydatności i predyspozycji do służby z uwagi

na charakter i warunki pełnienia tej służby oraz konieczność zapewnienia jednolitego

orzecznictwa.

9.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzór formularza skierowania

do komisji lekarskich kandydata do służby oraz funkcjonariusza, o których mowa w ust.

1, uwzględniając potrzebę zawarcia w nim informacji niezbędnych do oceny zdolności

fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do pełnienia służby.

1.

Funkcjonariusz jest obowiązany wykonywać obowiązki służbowe w umundurowaniu.

2.

Umundurowanie, o którym mowa w ust. 1, funkcjonariusz otrzymuje do bezpłatnego korzystania.

Składniki umundurowania są wyceniane w sposób bezwalutowy poprzez przypisanie im odpowiedniej

liczby punktów przeliczeniowych. W przypadkach zwolnienia ze służby z przyczyn, o

których mowa w art. 179 ust. 1 pkt 2-11 oraz art. 180 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9, funkcjonariusz

jest obowiązany do zwrotu równowartości pieniężnej składników umundurowania, z wyłączeniem

zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 179 ust. 1 pkt 10 w związku z przejściem

na emeryturę albo rentę.

3.

W uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może zwolnić funkcjonariusza

od wykonywania obowiązków służbowych w umundurowaniu.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory, kolory oraz rodzaje umundurowania,

2)

wzory, kolory oraz rodzaje oznaczeń stopni służbowych i znaków identyfikacji osobistej

funkcjonariuszy,

3)

tryb przydziału oznaczeń stopni służbowych i znaków identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,

4)

przypisanie składnikom umundurowania liczby punktów przeliczeniowych,

5)

tryb przydziału składników umundurowania,

6)

wykaz składników umundurowania, za które przysługuje równoważnik pieniężny, oraz wysokość

tego równoważnika,

7)

warunki przyznawania równoważnika pieniężnego w zamian za składniki umundurowania

oraz za okresowe czyszczenie umundurowania,

8)

sposób noszenia poszczególnych rodzajów umundurowania, oznaczeń stopni służbowych

oraz znaków identyfikacji osobistej funkcjonariuszy,

9)

przypadki, w których funkcjonariusz może zostać zwolniony z obowiązku wykonywania

obowiązków służbowych w umundurowaniu,

10)

wartość punktu przeliczeniowego,

11)

sposób wyliczenia zwrotu równowartości pieniężnej składników umundurowania, o której

mowa w ust. 2

- uwzględniając we wzorach umundurowania wizerunek orła białego ustalony dla godła

państwowego oraz biorąc pod uwagę zastosowanie określonego rodzaju umundurowania funkcjonariusza

do realizowanych przez niego zadań.

1.

Funkcjonariusz, który został zwolniony ze służby przed upływem 3 lat od dnia ukończenia

nauki w formach szkolnych i pozaszkolnych oraz na kursach zawodowych w służbie przygotowawczej,

której koszty zostały pokryte z budżetu państwa, jest obowiązany do zwrotu tych kosztów

zmniejszonych proporcjonalnie w stosunku do okresu pozostawania w stosunku służbowym

po ukończeniu nauki.

2.

Przepis ust. 1 ma zastosowanie w przypadku

1)

zwolnienia funkcjonariusza ze służby z przyczyn, o których mowa w art. 179 ust. 1

pkt 2-11 oraz art. 180 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;

2)

orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze Służby Celno-Skarbowej;

3)

wygaśnięcia stosunku służbowego z przyczyn, o których mowa w art. 182 pkt 2.

3.

W uzasadnionych przypadkach Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zwolnić osobę

obowiązaną do zwrotu kosztów określonych w ust. 1 z obowiązku ich zwrotu.

Funkcjonariusz, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, korzysta z ochrony prawnej

przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych w Kodeksie karnym.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje zwrot kosztów obrony, jeżeli postępowanie karne wszczęte

przeciwko niemu o przestępstwo popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych

zostanie zakończone prawomocnym orzeczeniem o umorzeniu postępowania wobec braku ustawowych

znamion czynu zabronionego lub niepopełnienia przestępstwa albo wyrokiem uniewinniającym.

2.

Koszty, w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego obrońcy, określone w przepisach

wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400) są pokrywane z budżetu państwa, z części, o której mowa w art. 9 ust. 1, na wniosek

funkcjonariusza.

1.

Funkcjonariuszom i członkom ich rodzin, byłym funkcjonariuszom, w tym emerytom i rencistom

i członkom ich rodzin, mogą być przyznawane świadczenia socjalne.

2.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podmioty uprawnione do wypłaty świadczeń

socjalnych, rodzaj i zakres tych świadczeń, sposób obliczania i ich wysokość, terminy

rozliczeń oraz wypłaty, uwzględniając prawidłowość wypłacanych świadczeń.

1.

Funkcjonariusze w czasie wykonywania zadań służbowych mogą otrzymywać nieodpłatnie

wyżywienie oraz napoje, zwane dalej „wyżywieniem”, lub równoważnik pieniężny w zamian

za wyżywienie.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których funkcjonariusz otrzymuje wyżywienie lub równoważnik pieniężny

w zamian za wyżywienie, normy wyżywienia i wysokość równoważnika pieniężnego, sposób

ustalania wartości pieniężnej równoważnika, warunki i tryb jego wypłacania, a także

organy właściwe w tych sprawach, uwzględniając zakres i specyfikę zadań służbowych

wykonywanych przez funkcjonariuszy.

Do funkcjonariusza stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2018 r. poz. 108, 4 i 138), zwanej dalej „Kodeksem pracy”, dotyczące uprawnień pracowników związanych z rodzicielstwem,

chyba że przepisy ustawy są korzystniejsze.

Jeżeli zachodzi konieczność zastępstwa funkcjonariusza, z wyłączeniem funkcjonariusza

wykonującego czynności operacyjno-rozpoznawcze, w czasie jego nieobecności w służbie

w związku z przebywaniem na urlopie macierzyńskim, urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopie ojcowskim, urlopie rodzicielskim lub urlopie wychowawczym, można w tym celu

zatrudnić osobę na podstawie umowy o pracę na czas określony, obejmujący okres tej

nieobecności.

1.

Funkcjonariuszowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na

zasadach określonych w Kodeksie pracy, z wyłączeniem art. 167Kodeksu pracy.

2.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany udzielić na żądanie funkcjonariusza

i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku kalendarzowym.

Funkcjonariusz zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu rozpoczęcia urlopu.

3.

Odmowa udzielenia urlopu, o którym mowa w ust. 2, może nastąpić w sytuacji, gdy nieobecność

funkcjonariusza w służbie wpłynie na ciągłość wykonywania zadań w jednostce organizacyjnej

KAS.

4.

Funkcjonariuszowi, który osiągnął określony staż służby w Służbie Celno-Skarbowej,

przysługuje dodatkowy urlop wypoczynkowy w każdym roku kalendarzowym w wymiarze

1)

5 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 15 lat;

2)

10 dni, jeżeli pełni służbę co najmniej 20 lat.

5.

Łączny wymiar dodatkowego urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w ust. 4, nie może

przekroczyć 10 dni rocznie.

6.

Funkcjonariuszowi przenoszonemu do innej miejscowości, jeżeli z przeniesieniem wiąże

się zmiana jego miejsca zamieszkania, udziela się płatnego urlopu okolicznościowego

w wymiarze 4 dni. Urlop okolicznościowy może być na wniosek funkcjonariusza wykorzystany

w częściach.

Funkcjonariuszowi, po upływie 5 lat służby, przysługuje płatny urlop zdrowotny z zachowaniem

prawa do uposażenia. Urlopu zdrowotnego udziela kierownik jednostki organizacyjnej

na podstawie skierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową

na okres ustalony w tym skierowaniu, nieprzekraczający jednak 30 kolejnych dni w każdym

roku kalendarzowym.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej może, z ważnych przyczyn, udzielić funkcjonariuszowi

urlopu bezpłatnego.

2.

Okresu urlopu bezpłatnego nie zalicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia

funkcjonariusza.

3.

Funkcjonariuszowi, który rozpoczyna urlop bezpłatny w ciągu miesiąca kalendarzowego,

przysługuje uposażenie w wysokości 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień poprzedzający

dzień rozpoczęcia urlopu bezpłatnego. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie

za czas urlopu bezpłatnego, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie uposażenia.

1.

Funkcjonariuszowi za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, w szczególności

za wzorowe wykonywanie obowiązków, przejawianie inicjatywy, doskonalenie kwalifikacji

zawodowych mogą być udzielane wyróżnienia

1)

dyplom;

2)

krótkoterminowy urlop wypoczynkowy w wymiarze do 10 dni;

3)

nagroda pieniężna lub rzeczowa;

4)

mianowanie na wyższy stopień służbowy;

5)

przyznanie odznaki honorowej;

6)

przedstawienie do odznaczenia państwowego.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

warunki i tryb udzielania wyróżnień funkcjonariuszom, uwzględniając właściwość przełożonych

w tych sprawach, sposób udzielania wyróżnień oraz terminy ich przyznawania.

1.

Nagroda pieniężna, o której mowa w art. 219 ust. 1 pkt 3, jest przyznawana z funduszu

nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia, tworzy fundusz

nagród za szczególne osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, określając źródło środków

na ten fundusz oraz jego wysokość, mając na względzie prawidłowe wykorzystanie środków.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej jest obowiązany zapewnić funkcjonariuszowi bezpieczne

i higieniczne warunki służby oraz prowadzić systematyczne szkolenie w zakresie bezpieczeństwa

i higieny służby.

2.

Funkcjonariusz jest obowiązany do przestrzegania przepisów i zasad bezpieczeństwa

i higieny służby oraz przepisów przeciwpożarowych.

3.

W sprawach związanych z bezpieczeństwem i higieną służby, w zakresie nieuregulowanym

ustawą, stosuje się odpowiednio

1)

przepisy art. 207,

2)

przepisy wydane na podstawie art. 210 § 6, art. 220 § 2 i 3, art. 222 § 3, art. 222

- jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania zadań służbowych wykonuje prace, których

te przepisy dotyczą.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe warunki bezpieczeństwa i higieny służby, mając na uwadze zadania wykonywane

przez funkcjonariuszy oraz warunki i miejsce pełnienia służby.

Funkcjonariusze mogą się zrzeszać w związkach zawodowych na zasadach określonych w

ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1881).

1.

Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza do służby.

2.

Z tytułu pełnienia służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne

określone w ustawie.

3.

Przeciętne uposażenie funkcjonariusza stanowi wielokrotność kwoty bazowej. Wysokość

kwoty bazowej ustalonej według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa.

4.

Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, rozumie się uposażenie wraz z

1/12 równowartości nagrody rocznej.

5.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wielokrotność kwoty bazowej, o której

mowa w ust. 3, kierując się szczególnymi zadaniami, jakie wykonują funkcjonariusze.

Uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, wysokości uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszy na stanowiskach służbowych, z zastosowaniem mnożników kwoty bazowej,

uwzględniając charakter i rodzaje stanowisk służbowych w poszczególnych jednostkach

organizacyjnych KAS.

1.

Funkcjonariusze otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego

1)

dodatek za wieloletnią służbę;

2)

dodatek za stopień służbowy w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia;

3)

dodatek funkcyjny na stanowisku kierowniczym;

4)

dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami i umiejętnościami;

5)

dodatki uzasadnione szczególnymi warunkami pełnienia służby.

2.

Dodatki do uposażenia, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 148 ust. 1, ustalane w

wysokości miesięcznej są dodatkami o charakterze stałym.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, warunki otrzymywania dodatków do

uposażenia zasadniczego, o których mowa w ust. 1 pkt 2-5, oraz wysokość dodatków,

uwzględniając

1)

okoliczności uzasadniające przyznanie dodatków;

2)

rodzaje dodatków przysługujących funkcjonariuszowi ze względu na szczególne właściwości,

kwalifikacje, umiejętności lub warunki pełnienia służby;

3)

okresowe podwyższenie lub obniżenie tych dodatków.

Uposażenie jest płatne miesięcznie.

1

Funkcjonariusz odwołany ze stanowiska służbowego lub przeniesiony na niższe stanowisko

służbowe zachowuje prawo do uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku

przez okres 3 miesięcy.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do funkcjonariuszy przeniesionych na niższe stanowisko

służbowe na podstawie art. 255 ust. 1 pkt 7 oraz funkcjonariuszy przeniesionych na

własną prośbę.

1.

Funkcjonariuszowi zawiesza się wypłatę uposażenia w przypadku

1)

samowolnego opuszczenia miejsca pełnienia służby;

2)

niepodjęcia służby;

3)

zawinionej niemożności pełnienia służby.

2.

W przypadku gdy okoliczności, o których mowa w ust. 1, zostaną uznane za usprawiedliwione,

funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszone uposażenie. W przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej

funkcjonariusz traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego.

Jeżeli funkcjonariusz pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie,

potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie.

1.

W przypadku urlopów, o których mowa w art. 216 ust. 1, 4 i 6, art. 217 i art. 219

ust. 1 pkt 2, funkcjonariusz otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne należne

na zajmowanym stanowisku służbowym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku

1)

niezdolności do służby z przyczyn uprawniających do świadczeń określonych w przepisach

ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368), przez okres określony w tych przepisach, z wyjątkiem przyczyn uprawniających do

zasiłków chorobowego i opiekuńczego;

2)

zwolnienia funkcjonariusza od pełnienia służby, w przypadkach określonych w przepisach

prawa pracy dotyczących udzielania pracownikom zwolnień od pracy, za które pracownik

zachowuje prawo do wynagrodzenia.

3.

(uchylony)

1.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu macierzyńskiego, okres urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego

oraz okres urlopu ojcowskiego wynosi 100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w

art. 230 ust. 1.

2.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres urlopu rodzicielskiego wynosi

1)

100% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 230 ust. 1, za okres do

a)

6 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadku, o którym mowa w art. 182,

b)

8 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadkach, o których mowa w art. 182,

c)

3 tygodni urlopu rodzicielskiego - w przypadku, o którym mowa w art. 183 § 4 pkt 3 Kodeksu pracy;

2)

60% miesięcznego uposażenia, o którym mowa w art. 230 ust. 1, za okres urlopu rodzicielskiego

przypadający po okresach, o których mowa w pkt 1.

3.

Miesięczne uposażenie funkcjonariusza-kobiety, która we wniosku, złożonym nie później

niż 21 dni po porodzie, wystąpi o udzielenie jej, bezpośrednio po urlopie macierzyńskim,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze, wynosi 80% miesięcznego uposażenia, o którym

mowa w art. 230 ust. 1, za cały okres odpowiadający okresowi tych urlopów.

4.

W przypadku gdy wysokość uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek

dochodowy od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne, obliczonego

zgodnie z ust. 1-3, jest niższa niż kwota świadczenia rodzicielskiego określonego

w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 oraz z 2018 r. poz. 107 i 138), kwotę uposażenia funkcjonariusza pomniejszonego o zaliczkę na podatek dochodowy

od osób fizycznych oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne podwyższa się do wysokości

świadczenia rodzicielskiego.

5.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariusza, który we wniosku, złożonym

nie później niż 21 dni po przyjęciu dziecka na wychowanie i wystąpieniu do sądu opiekuńczego

z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia dziecka lub po przyjęciu

dziecka na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem rodziny zastępczej zawodowej,

wystąpi o udzielenie mu, bezpośrednio po urlopie na warunkach urlopu macierzyńskiego,

urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze.

6.

Funkcjonariuszowi, który z uwagi na wniosek złożony w trybie ust. 3 albo 5 otrzymał

80% uposażenia, o którym mowa w ust. 3, w przypadku rezygnacji z urlopu rodzicielskiego

w pełnym wymiarze albo rezygnacji z urlopu rodzicielskiego w wymiarze, o którym mowa

w ust. 2 pkt 2, przysługuje jednorazowe wyrównanie otrzymywanego uposażenia, o którym

mowa w ust. 3, do wysokości 100%, pod warunkiem niepobrania uposażenia za okres odpowiadający

okresom tych urlopów.

1.

W okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje uposażenie

chorobowe.

2.

Podstawę obliczenia uposażenia chorobowego stanowi uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem

za wieloletnią służbę, dodatkiem za stopień służbowy, dodatkiem funkcyjnym, dodatkiem

kontrolerskim oraz dodatkiem uzasadnionym szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami

i umiejętnościami, przysługujące funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku

służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo

do uposażenia lub jego wysokość.

3.

Przy obliczaniu uposażenia chorobowego za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim

przyjmuje się, że uposażenie chorobowe za jeden dzień przebywania na zwolnieniu lekarskim

stanowi 1/30 uposażenia chorobowego, którego wysokość jest określana zgodnie z art.

234.

1.

Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w czasie którego funkcjonariusz jest zwolniony

od pełnienia służby z powodu

1)

choroby i innych przyczyn niezdolności do służby traktowanych na równi z niezdolnością

do służby z powodu choroby, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, innych niż określone w pkt 6 i 7;

2)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem własnym lub małżonka, dzieckiem

przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do ukończenia

przez nie 8. roku życia w przypadku

a)

zaistnienia przyczyn, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa,

b)

porodu lub choroby małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale

opiekującego się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi

lub rodzicowi sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka funkcjonariusza lub rodzica dziecka funkcjonariusza, stale opiekujących

się dzieckiem, w szpitalu albo innym przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego wykonującego

działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne;

3)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym dzieckiem własnym lub małżonka,

dzieckiem przysposobionym, dzieckiem obcym przyjętym na wychowanie i utrzymanie, do

ukończenia przez nie 14. roku życia;

4)

konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny;

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów;

6)

wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby;

7)

choroby przypadającej w okresie ciąży;

8)

przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję

lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych;

9)

zwolnienia od zajęć służbowych z powodu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem

służby;

10)

zwolnienia od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi

właściwościami lub warunkami służby.

2.

Zwolnienie od pełnienia służby w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, przysługuje

przez okres nie dłuższy niż 60 dni w roku kalendarzowym, a w przypadku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 4 - przez okres nie dłuższy niż 14 dni w roku kalendarzowym, przy czym

okresy te łącznie nie mogą przekroczyć 60 dni w roku kalendarzowym.

3.

Za członka rodziny, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, uważa się małżonka, rodziców, rodzica

dziecka funkcjonariusza, ojczyma, macochę, teściów, dziadków, wnuki, rodzeństwo oraz

dzieci w wieku powyżej 14 lat, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym

z funkcjonariuszem w okresie sprawowania opieki.

4.

Przepis ust. 2 stosuje się bez względu na liczbę dzieci i innych członków rodziny

wymagających opieki.

1.

Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 80% podstawy, o której mowa

w art. 232 ust. 2, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodów, o których

mowa w art. 233 ust. 1 pkt 1-4.

2.

Funkcjonariusz otrzymuje uposażenie chorobowe w wysokości 100% podstawy, o której

mowa w art. 232 ust. 2, w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodów, o

których mowa w art. 233 ust. 1 pkt 5-10.

3.

Prawo do uposażenia chorobowego w wysokości 100% podstawy, o której mowa w art. 232

ust. 2, przysługuje również, gdy zwolnienie od pełnienia służby zostało spowodowane

przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu zabronionego w związku

z pełnioną służbą przez funkcjonariusza, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony

organ.

1.

Okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza się na podstawie zaświadczenia

lekarskiego wystawionego zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że

1)

przyczynę niezdolności do służby wskutek poddania się niezbędnym badaniom lekarskim

przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności

do służby wskutek poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów dokumentuje

zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności w służbie z powodu

okoliczności określonych

a)

w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. a - jest pisemne oświadczenie funkcjonariusza,

b)

w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. b i c - jest zaświadczenie lekarskie wystawione przez

lekarza na zwykłym druku;

3)

dokumentem stanowiącym podstawę usprawiedliwienia nieobecności w służbie w przypadku,

o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, jest decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

2.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie.

3.

Kierownicy jednostek organizacyjnych wykorzystują lub tworzą profil informacyjny płatnika

składek, o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

4.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 233

ust. 1 pkt 2 lit. b i c, funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki

organizacyjnej w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.

5.

Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej zaświadczenie

lekarskie lub decyzję, o których mowa w ust. 1, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania.

6.

Funkcjonariusz jest obowiązany dostarczyć kierownikowi jednostki organizacyjnej oświadczenie

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w art. 233 ust. 1 pkt 2 lit. a, w terminie

7 dni od dnia ich zaistnienia.

7.

Niedopełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 4 i 5, skutkuje uznaniem nieobecności

w służbie za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji

lub oświadczenia w terminie nastąpiło z przyczyn niezależnych od funkcjonariusza.

1.

Prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość

wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich

oraz oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, mogą

podlegać kontroli.

2.

Kontrolę przeprowadzają

1)

komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie

prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości

wykorzystania zwolnienia lekarskiego;

2)

kierownik jednostki organizacyjnej - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia

lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie

oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a.

3.

Jeżeli w wyniku kontroli komisja lekarska ustali datę ustania niezdolności do służby

wcześniejszą niż data orzeczona w zaświadczeniu lekarskim, funkcjonariusz traci prawo

do uposażenia chorobowego za okres od tej daty do końca zwolnienia.

4.

Funkcjonariusz traci prawo do uposażenia chorobowego za cały okres zwolnienia, jeżeli

w wyniku kontroli zostanie ustalone

1)

że oświadczenie funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, zostało

złożone niezgodnie z prawdą;

2)

nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego;

3)

że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane.

5.

Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy

funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej

opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego

w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

6.

Kontrola oświadczenia funkcjonariusza, o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit.

a, polega na ustaleniu, czy zaistniały przyczyny, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych

z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.

7.

Kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego oraz oświadczenia funkcjonariusza,

o którym mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, przeprowadza osoba upoważniona przez

kierownika jednostki organizacyjnej.

8.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że funkcjonariusz wykonuje pracę zarobkową

albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba

kontrolująca, o której mowa w ust. 7, sporządza protokół, w którym podaje, na czym

polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego.

9.

W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że oświadczenie funkcjonariusza, o którym

mowa w art. 235 ust. 1 pkt 2 lit. a, nie jest zgodne z prawdą, osoba kontrolująca,

o której mowa w ust. 7, sporządza protokół.

10.

Protokół przedstawia się funkcjonariuszowi. Funkcjonariusz może wnieść do niego uwagi.

Wniesienie uwag funkcjonariusz potwierdza własnoręcznym podpisem.

11.

Na podstawie ustaleń zawartych w protokole oraz uwag, o których mowa w ust. 10, kierownik

jednostki organizacyjnej stwierdza utratę prawa do uposażenia chorobowego za okres,

o którym mowa w ust. 4 pkt 1 lub 2.

12.

Przepis ust. 11 stosuje się odpowiednio w przypadku zawiadomienia kierownika jednostki

organizacyjnej przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych

w wyniku przeprowadzenia przez tę komisję kontroli o nieprawidłowościach w wykorzystaniu

zwolnienia lekarskiego.

13.

W przypadku stwierdzenia utraty prawa do uposażenia, o którym mowa w ust. 11, funkcjonariusz

może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do kierownika jednostki organizacyjnej

w terminie 14 dni od dnia zapoznania się z tym stwierdzeniem.

14.

Kontrola wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich polega na sprawdzeniu, czy zaświadczenie

1)

nie zostało sfałszowane;

2)

zostało wydane zgodnie z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń

lekarskich.

15.

Jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w ust. 14

1)

pkt 1, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie zostało sfałszowane - kierownik

jednostki organizacyjnej występuje do lekarza, który wystawił zaświadczenie lekarskie,

o wyjaśnienie sprawy;

2)

pkt 2, zachodzi podejrzenie, że zaświadczenie lekarskie wydane zostało niezgodnie

z przepisami w sprawie zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich - kierownik

jednostki organizacyjnej występuje o wyjaśnienie sprawy do terenowej jednostki organizacyjnej

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

W przypadku gdy funkcjonariusz pobrał już uposażenie za okres, w którym przebywał

na zwolnieniu lekarskim, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej

wypłacie uposażenia.

2.

Funkcjonariuszowi, który przebywał na zwolnieniu lekarskim w ostatnim miesiącu pełnienia

służby, potrąca się odpowiednią część uposażenia z należności przysługujących mu z

tytułu zwolnienia ze służby albo funkcjonariusz ten zwraca odpowiednią część uposażenia

w dniu ustania stosunku służbowego.

3.

W przypadkach, o których mowa w art. 236 ust. 3 i 4, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się

odpowiednio.

1.

Środki finansowe uzyskane z tytułu zmniejszenia uposażeń funkcjonariuszy w okresie

przebywania na zwolnieniu lekarskim przeznacza się w całości na nagrody uznaniowe

za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniach

lekarskich.

2.

Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, zwiększają fundusz nagród za szczególne

osiągnięcia w Służbie Celno-Skarbowej, utworzony na podstawie art. 220 ust. 2.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do usprawiedliwiania nieobecności w służbie oraz

udzielania funkcjonariuszom zwolnień od pełnienia służby stosuje się odpowiednio przepisy