Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

Sąd Najwyższy jest organem władzy sądowniczej, powołanym do

1)

sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez

a)

zapewnienie zgodności z prawem i jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i sądów

wojskowych przez rozpoznawanie środków odwoławczych oraz podejmowanie uchwał rozstrzygających

zagadnienia prawne,

b)

kontrolę nadzwyczajną prawomocnych orzeczeń sądowych w celu zapewnienia praworządności

i sprawiedliwości społecznej przez rozpoznawanie skarg nadzwyczajnych;

2)

rozpatrywania spraw dyscyplinarnych w zakresie określonym w ustawie;

3)

rozpoznawania protestów wyborczych oraz stwierdzania ważności wyborów do Sejmu i Senatu,

wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, wyborów do Parlamentu Europejskiego oraz

rozpoznawania protestów przeciwko ważności referendum ogólnokrajowego i referendum

konstytucyjnego oraz stwierdzania ważności referendum;

4)

opiniowania projektów ustaw i innych aktów normatywnych, na podstawie których orzekają

i funkcjonują sądy, a także innych projektów ustaw w zakresie, w jakim mają one wpływ

na sprawy należące do właściwości Sądu Najwyższego;

5)

wykonywania innych czynności określonych w ustawach.

Sąd Najwyższy ma siedzibę w Warszawie.

Sąd Najwyższy dzieli się na Izby

1)

Cywilną;

2)

Karną;

3)

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych;

4)

Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych;

5)

Dyscyplinarną.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, po zasięgnięciu opinii Kolegium Sądu Najwyższego,

określi, w drodze rozporządzenia, regulamin Sądu Najwyższego, w którym ustali liczbę

stanowisk sędziego Sądu Najwyższego nie mniejszą niż 120, w tym ich liczbę w poszczególnych

izbach, wewnętrzną organizację Sądu Najwyższego, zasady wewnętrznego postępowania

oraz szczegółowy zakres i sposób wykonywania czynności przez asystentów sędziego,

biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania Sądu Najwyższego,

jego izb i organów, specyfikę postępowań prowadzonych przed Sądem Najwyższym, w tym

postępowań dyscyplinarnych, oraz liczbę i rodzaj rozpoznawanych spraw.

§ 1.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego corocznie składa Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Krajowej Radzie Sądownictwa informację o działalności Sądu Najwyższego oraz stwierdzonych

w związku z nią istotnych problemach, w tym wynikających z orzecznictwa. Do informacji

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego dołącza informację Prezesa Sądu Najwyższego kierującego

pracą Izby Dyscyplinarnej o działalności Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.

§ 2.

Informację, o której mowa w § 1, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego składa również Sejmowi

i Senatowi. Głosowania w sprawie informacji nie przeprowadza się.

§ 1.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego przedstawia właściwym organom uwagi o stwierdzonych

nieprawidłowościach lub lukach w prawie, których usunięcie jest niezbędne dla zapewnienia

praworządności, sprawiedliwości społecznej i spójności systemu prawnego Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 2.

Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej przedstawia właściwym

organom uwagi o stwierdzonych nieprawidłowościach lub lukach w prawie, których usunięcie

jest niezbędne dla zapewnienia sprawnego rozpoznawania spraw należących do właściwości

tej izby lub ograniczenia liczby przewinień dyscyplinarnych.

§ 1.

Projekt dochodów i wydatków Sądu Najwyższego, w brzmieniu uchwalonym przez Kolegium

Sądu Najwyższego, minister właściwy do spraw finansów publicznych włącza do projektu

budżetu państwa.

§ 2.

Kolegium Sądu Najwyższego włącza projekt dochodów i wydatków związanych z funkcjonowaniem

Izby Dyscyplinarnej, w brzmieniu uchwalonym przez zgromadzenie sędziów Izby Dyscyplinarnej,

do projektu dochodów i wydatków Sądu Najwyższego.

§ 3.

W zakresie wykonywania budżetu Sądu Najwyższego Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego

przysługują uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

§ 4.

W zakresie wykonywania budżetu Sądu Najwyższego związanego z funkcjonowaniem Izby

Dyscyplinarnej uprawnienia ministra właściwego do spraw finansów publicznych przysługują

Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą Izby Dyscyplinarnej.

Z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1167 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 935) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922) Sąd Najwyższy niezwłocznie publikuje wydane przez siebie orzeczenie, a po sporządzeniu

jego uzasadnienia - również uzasadnienie orzeczenia, w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy może wydawać zbiór swoich orzeczeń. Nazwa „Orzecznictwo Sądu Najwyższego”

z oznaczeniem odpowiedniej izby podlega ochronie prawnej.

§ 1.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, z późn. zm..

§ 2.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do pracowników Sądu Najwyższego niebędących sędziami

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2142 i 2203), a w zakresie nieuregulowanym także w tej ustawie - przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255, z 2017 r. poz. 60 i 962 oraz z 2018 r. poz. 4).

Organami Sądu Najwyższego są Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Sądu Najwyższego,

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego

oraz Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 1.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego jest powoływany przez Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej na sześcioletnią kadencję spośród 5 kandydatów wybranych przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego i może zostać ponownie powołany tylko raz. Osoba powołana

na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego może zajmować to stanowisko tylko

do czasu przejścia w stan spoczynku, przeniesienia w stan spoczynku albo wygaśnięcia

stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego.

§ 2.

Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego wybiera kandydatów na stanowisko Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego spośród sędziów Sądu Najwyższego w stanie czynnym, nie później

niż na 6 tygodni przed upływem kadencji Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego albo w

terminie 14 dni od dnia przejścia w stan spoczynku, przeniesienia w stan spoczynku

albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego albo zrzeczenia się

stanowiska Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 1.

Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów Sądu Najwyższego dokonującemu wyboru, o którym mowa

w art. 12 § 2, przewodniczy Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, a w przypadku gdy nie

jest to możliwe lub gdy zgłoszono jego kandydaturę - Prezes Sądu Najwyższego najstarszy

służbą na stanowisku sędziego. Jeżeli na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

zgłoszono również kandydaturę Prezesa Sądu Najwyższego najstarszego służbą na stanowisku

sędziego, Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów Sądu Najwyższego przewodniczy najstarszy służbą

sędzia Sądu Najwyższego, którego kandydatura nie została zgłoszona.

§ 2.

Do podjęcia uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego w sprawie wyboru

kandydatów na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, wymagana jest obecność

co najmniej 2/3 liczby sędziów każdej z izb. Jeżeli uchwały nie podjęto ze względu

na brak wymaganego kworum, do podjęcia uchwały na kolejnym posiedzeniu wymagana jest

obecność co najmniej 3/5 liczby sędziów Sądu Najwyższego.

§ 3.

Każdy sędzia uczestniczący w głosowaniu może oddać tylko jeden głos. Głosowanie jest

tajne.

§ 4.

Kandydatami na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wybranymi przez Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego są kandydaci, którzy uzyskali największą liczbę głosów.

Jeżeli 2 lub więcej kandydatów na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego uzyskało

równą liczbę głosów, w wyniku czego nie jest możliwe wybranie 5 kandydatów, przeprowadza

się ponowne głosowanie z udziałem tylko tych kandydatów. Przepis § 3 stosuje się.

§ 5.

Niezwłocznie po wybraniu kandydatów na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego,

Przewodniczący Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego przekazuje Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej uchwałę, o której mowa w § 2, wraz z protokołem głosowania.

§ 1.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego kieruje pracami Sądu Najwyższego i reprezentuje Sąd

Najwyższy na zewnątrz, w szczególności

1)

powołuje i odwołuje, na wniosek Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą danej izby,

przewodniczących wydziałów w tej izbie;

2)

reprezentuje Sąd Najwyższy przed Trybunałem Konstytucyjnym lub w pracach komisji sejmowych

i senackich albo wyznacza inną osobę reprezentującą Sąd Najwyższy;

3)

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kandydatów na stanowisko Prezesa

Sądu Najwyższego, wybranych przez zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego;

4)

opiniuje oświadczenia o woli dalszego pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Najwyższego przez osoby, które ukończyły 65. rok życia;

5)

przedstawia Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów Sądu Najwyższego projekt informacji, o której

mowa w art. 5 § 1 zdanie pierwsze;

6)

określa, po zasięgnięciu opinii Kolegium Sądu Najwyższego, w drodze zarządzenia, regulamin

Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, organizację i zakres działania sekretariatów

sądowych oraz innych jednostek administracyjnych w Sądzie Najwyższym, regulamin Biura

Studiów i Analiz Sądu Najwyższego, a także regulamin pracy i wynagradzania pracowników

Sądu Najwyższego niebędących sędziami;

7)

wykonuje określone w ustawie czynności związane z wyborem ławników Sądu Najwyższego;

8)

wykonuje inne czynności określone w ustawie, regulaminie Sądu Najwyższego i innych

aktach normatywnych.

§ 2.

W czasie nieobecności Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego zastępuje go wyznaczony

przez niego Prezes Sądu Najwyższego, a w przypadku niemożności wyznaczenia - Prezes

Sądu Najwyższego najstarszy służbą na stanowisku sędziego.

§ 1.

Prezes Sądu Najwyższego kieruje pracą danej izby.

§ 2.

Prezes Sądu Najwyższego jest powoływany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

po zasięgnięciu opinii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, na trzyletnią kadencję

spośród 3 kandydatów przedstawionych przez zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego

i może zostać ponownie powołany tylko dwukrotnie. Osoba powołana na stanowisko Prezesa

Sądu Najwyższego może zajmować to stanowisko tylko do czasu przejścia w stan spoczynku,

przeniesienia w stan spoczynku albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego Sądu

Najwyższego.

§ 3.

Do kandydatów na stanowisko Prezesa Sądu Najwyższego oraz ich wyboru przez zgromadzenie

sędziów izby Sądu Najwyższego przepisy art. 12 § 2 i art. 13 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

Samorząd sędziów Sądu Najwyższego stanowią wszyscy sędziowie Sądu Najwyższego w stanie

czynnym. W skład samorządu nie wchodzą sędziowie delegowani do pełnienia czynności

sędziowskich w Sądzie Najwyższym.

§ 2.

Organami samorządu sędziów Sądu Najwyższego są Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego,

zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego oraz Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 1.

Do kompetencji Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego należy

1)

dokonywanie wyboru 5 kandydatów na stanowisko Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

oraz przedstawianie ich Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

rozpatrywanie projektu informacji, o której mowa w art. 5 § 1 zdanie pierwsze, i przyjmowanie

tej informacji;

3)

rozpatrywanie innych spraw z inicjatywy Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa

Sądu Najwyższego, Kolegium Sądu Najwyższego lub co najmniej 5 sędziów Sądu Najwyższego;

4)

podejmowanie uchwał w innych ważnych sprawach dotyczących Sądu Najwyższego.

§ 2.

Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów Sądu Najwyższego przewodniczy Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego,

z uwzględnieniem art. 13 § 1 i art. 14 § 2.

§ 3.

Do podjęcia uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego wymagana jest obecność

co najmniej 2/3 liczby sędziów każdej z izb. Uchwały zapadają zwykłą większością głosów.

Głosowanie jest tajne, jeżeli żądanie takie zgłosi co najmniej 3 sędziów z obecnych

na posiedzeniu członków zgromadzenia.

Do wzięcia udziału w Zgromadzeniu Ogólnym Sędziów Sądu Najwyższego zwoływanym w celu

przedstawienia informacji, o której mowa w art. 5 § 1, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

zaprasza Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedstawicieli innych organów

władzy publicznej.

§ 1.

Do kompetencji zgromadzenia sędziów izby Sądu Najwyższego należy

1)

dokonywanie wyboru 3 kandydatów na stanowisko Prezesa Sądu Najwyższego kierującego

pracą danej izby;

2)

rozpatrywanie projektu informacji o działalności izby oraz stwierdzonych w związku

z nią istotnych problemach, w tym wynikających z orzecznictwa izby oraz przyjmowanie

tej informacji;

3)

opiniowanie przedstawionych przez Prezesa Sądu Najwyższego kandydatów na stanowiska

przewodniczących wydziałów w danej izbie;

4)

wybór 2 członków oraz 1 zastępcy członka Kolegium Sądu Najwyższego;

5)

rozpatrywanie innych problemów dotyczących funkcjonowania izby.

§ 2.

Zgromadzeniu sędziów izby Sądu Najwyższego przewodniczy Prezes Sądu Najwyższego kierujący

pracą danej izby.

§ 3.

Do podjęcia uchwały zgromadzenia sędziów izby Sądu Najwyższego wymagana jest obecność

co najmniej 2/3 liczby sędziów tej izby. Uchwały zapadają zwykłą większością głosów.

Głosowanie jest tajne, jeżeli żądanie takie zgłosi 1 z obecnych na posiedzeniu członków

zgromadzenia.

W zakresie dotyczącym Izby Dyscyplinarnej oraz sędziów orzekających w Izbie Dyscyplinarnej

uprawnienia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego określone w

1)

art. 14 § 1 pkt 1, 4 i 7, art. 31 § 1, art. 35 § 2, art. 36 § 6, art. 40 § 1 i 4 i

art. 51 § 7 i 14 - wykonuje Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej;

2)

art. 14 § 1 pkt 2 oraz art. 55 § 3 zdanie drugie - Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

wykonuje w porozumieniu z Prezesem Sądu Najwyższego kierującym pracą Izby Dyscyplinarnej.

§ 1.

Kolegium Sądu Najwyższego tworzą Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezesi Sądu Najwyższego

oraz sędziowie wybrani przez zgromadzenia sędziów izby Sądu Najwyższego na okres 3

lat.

§ 2.

Przewodniczącym Kolegium Sądu Najwyższego jest Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

§ 3.

Do podjęcia uchwały Kolegium Sądu Najwyższego wymagana jest obecność co najmniej 2/3

liczby członków Kolegium Sądu Najwyższego. Uchwały zapadają zwykłą większością głosów.

W przypadku równej liczby głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.

Sędzia jest obowiązany wykonywać czynności związane z powierzonymi mu obowiązkami

sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym.

§ 1.

Kolegium Sądu Najwyższego przygotowuje stanowisko w sprawach związanych z działalnością

Sądu Najwyższego oraz współdziała z Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego w celu zapewnienia

prawidłowego funkcjonowania Sądu Najwyższego.

§ 2.

Do kompetencji Kolegium Sądu Najwyższego należy w szczególności

1)

opiniowanie projektów aktów, o których mowa w art. 4, art. 14 § 1 pkt 6 i art. 98

§ 2 i 3;

2)

opiniowanie oświadczenia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego o woli dalszego pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego w związku z ukończeniem 65. roku życia;

3)

opiniowanie kandydatów na stanowiska kierownicze w jednostkach administracyjnych Sądu

Najwyższego;

4)

uchwalanie projektu dochodów i wydatków Sądu Najwyższego;

5)

ustalanie liczby ławników Sądu Najwyższego;

6)

wybór Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego i jego zastępcy.

Do właściwości Izby Cywilnej należą sprawy z zakresu prawa cywilnego, gospodarczego,

rodzinnego i opiekuńczego, a także sprawy dotyczące rejestracji przedsiębiorców i

rejestracji zastawów.

Do właściwości Izby Karnej należą sprawy rozpoznawane na podstawie ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405 oraz z 2018 r. poz. 5), ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2226), ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm., oraz inne sprawy, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, a także sprawy podlegające orzecznictwu sądów wojskowych.

Do właściwości Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych należą sprawy z zakresu prawa

pracy, ubezpieczeń społecznych, sprawy o roszczenia twórców wynalazków, wzorów użytkowych

i przemysłowych oraz topografii układów scalonych o wynagrodzenie, sprawy rejestrowe,

z wyłączeniem spraw dotyczących rejestracji przedsiębiorców i rejestracji zastawów.

Do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpatrywanie

skarg nadzwyczajnych, rozpoznawanie protestów wyborczych i protestów przeciwko ważności

referendum ogólnokrajowego i referendum konstytucyjnego oraz stwierdzanie ważności

wyborów i referendum, inne sprawy z zakresu prawa publicznego, w tym sprawy z zakresu

ochrony konkurencji, regulacji energetyki, telekomunikacji i transportu kolejowego

oraz sprawy, w których złożono odwołanie od decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady

Radiofonii i Telewizji, a także skargi dotyczące przewlekłości postępowania przed

sądami powszechnymi i wojskowymi oraz Sądem Najwyższym.

§ 1.

Do właściwości Izby Dyscyplinarnej należą sprawy

1)

dyscyplinarne

a)

sędziów Sądu Najwyższego,

b)

rozpatrywane przez Sąd Najwyższy w związku z postępowaniami dyscyplinarnymi prowadzonymi

na podstawie ustaw

-

z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400),

-

z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400),

-

z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2291),

-

z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2243 i 2265 oraz z 2018 r. poz. 3 i 5),

-

z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni

przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5),

-

z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych,

-

z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5);

2)

z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczące sędziów Sądu Najwyższego;

3)

z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku.

§ 2.

Izba Dyscyplinarna składa się z

1)

Wydziału Pierwszego;

2)

Wydziału Drugiego.

§ 3.

Wydział Pierwszy rozpatruje w szczególności sprawy

1)

sędziów Sądu Najwyższego;

2)

sędziów i prokuratorów dotyczące przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona

umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego oraz przewinień wskazanych

we wniosku, o którym mowa w art. 97 § 3.

§ 4.

Wydział Drugi rozpatruje w szczególności

1)

odwołania od orzeczeń sądów dyscyplinarnych pierwszej instancji w sprawach sędziów

i prokuratorów oraz postanowień i zarządzeń zamykających drogę do wydania wyroku;

2)

kasacje od orzeczeń dyscyplinarnych;

3)

odwołania od uchwał Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 1.

W przypadku, gdy Prezes Sądu Najwyższego uzna, że sprawa nie należy do właściwości

izby, której pracą kieruje, przekazuje sprawę do właściwej izby.

§ 2.

Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą izby, do której sprawa została przekazana,

uznając, że izba ta nie jest właściwa do jej rozpoznania, zwraca się do Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego o wskazanie właściwej izby. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

może odmówić przekazania sprawy do innej izby. W zakresie przekazania sprawy do lub

z Izby Dyscyplinarnej rozstrzyga Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego powołuje Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 1.

Do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego może być powołana osoba,

która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i publicznych;

2)

nie była prawomocnie skazana za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe lub wobec której nie wydano prawomocnego wyroku

warunkowo umarzającego postępowanie karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego

ściganego z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwa skarbowego;

3)

ukończyła 40 lat;

4)

jest nieskazitelnego charakteru;

5)

ukończyła wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskała tytuł magistra

lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej;

6)

wyróżnia się wysokim poziomem wiedzy prawniczej;

7)

jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego;

8)

posiada co najmniej dziesięcioletni staż na stanowisku sędziego, prokuratora, Prezesa

Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jej wiceprezesa, radcy, albo przez

co najmniej dziesięć lat wykonywała w Polsce zawód adwokata, radcy prawnego lub notariusza;

9)

nie pełniła służby, nie pracowała ani nie była współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

§ 2.

Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 8, nie dotyczą osoby, która posiada tytuł naukowy

profesora albo stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych i pracowała w

polskiej szkole wyższej, Polskiej Akademii Nauk, instytucie naukowo-badawczym lub

innej placówce naukowej.

§ 3.

Staż lub wykonywanie zawodu, o których mowa w § 1 pkt 8, liczone są łącznie w przypadku

zajmowania różnych stanowisk lub wykonywania różnych zawodów.

§ 4.

Wymagania, o których mowa w § 1 pkt 9, stosuje się do osób urodzonych przed dniem

1 sierpnia 1972 r.

§ 1.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, po zasięgnięciu opinii Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego, obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”

liczbę wolnych stanowisk sędziego przewidzianych do objęcia w poszczególnych izbach

Sądu Najwyższego.

§ 2.

Każda osoba, która spełnia warunki do objęcia stanowiska sędziego Sądu Najwyższego,

może zgłosić swoją kandydaturę Krajowej Radzie Sądownictwa w terminie miesiąca od

dnia obwieszczenia, o którym mowa w § 1.

§ 3.

Kandydaturę zgłasza się przez złożenie karty zgłoszenia kandydata na wolne stanowisko

sędziego Sądu Najwyższego we wskazanej w obwieszczeniu izbie oraz dołącza się do niej

- z wyjątkiem gdy kandydatem jest sędzia albo prokurator - informację z Krajowego

Rejestru Karnego dotyczącą kandydata oraz zaświadczenie stwierdzające, że jest zdolny,

ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków sędziego.

§ 4.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, wzór karty zgłoszenia

kandydata na wolne stanowisko sędziego Sądu Najwyższego, mając na uwadze konieczność

zapewnienia przejrzystości oraz sprawności postępowania w sprawie wyboru kandydata

na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego.

Osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia lub powinowactwa

pierwszego stopnia oraz małżonkowie nie mogą być jednocześnie sędziami Sądu Najwyższego.

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego Sądu Najwyższego nawiązuje się z chwilą doręczenia mu aktu

powołania. Odmowa odebrania aktu powołania jest równoznaczna ze zrzeczeniem się pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego.

§ 2.

Sędzia zgłasza się w celu objęcia stanowiska w terminie 14 dni od dnia odebrania aktu

powołania.

§ 3.

W przypadku nieusprawiedliwionego nieobjęcia stanowiska w terminie określonym w §

2, powołanie traci moc. Okoliczność tę stwierdza Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

§ 1.

Przy powołaniu sędzia Sądu Najwyższego składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej według następującej roty

„

Ślubuję uroczyście jako sędzia Sądu Najwyższego służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej,

stać na straży prawa i praworządności, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość

wymierzać zgodnie z przepisami prawa i zasadami słuszności, bezstronnie, według mego

sumienia, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami

godności i uczciwości

”

.

§ 2.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

§ 3.

Odmowa złożenia ślubowania jest równoznaczna ze zrzeczeniem się pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego Sądu Najwyższego.

§ 1.

Sędzia obejmuje stanowisko w izbie Sądu Najwyższego wskazane przez niego w karcie

zgłoszenia kandydata, o której mowa w art. 31 § 3.

§ 2.

Sędzia, za jego zgodą, może zostać przeniesiony przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

na stanowisko w innej izbie.

§ 3.

Sędzia może być wyznaczony przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do udziału w

rozpoznaniu określonej sprawy w innej izbie oraz, za zgodą sędziego, do orzekania

na czas określony w innej izbie. Wyznaczenie sędziego do orzekania w innej izbie,

bez jego zgody, może nastąpić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy w roku. Po upływie

okresu wyznaczenia sędziego do orzekania w innej izbie, sędzia podejmuje czynności

w sprawach przydzielonych mu w tej izbie

do ich zakończenia. Wyznaczenie sędziego Sądu Najwyższego orzekającego w Izbie Dyscyplinarnej

do udziału w rozpoznaniu określonej sprawy lub do orzekania na czas określony w innej

izbie wymaga także zgody Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej.

§ 1.

Stosunek służbowy sędziego Sądu Najwyższego wygasa w przypadku

1)

śmierci;

2)

zrzeczenia się pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego lub statusu

sędziego w stanie spoczynku;

3)

prawomocnego wyroku skazującego sędziego za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub warunkowo umarzającego postępowanie

karne w sprawie popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego

lub umyślnego przestępstwa skarbowego;

4)

prawomocnego orzeczenia przez sąd środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych

lub zakazu zajmowania stanowiska sędziego;

5)

prawomocnego orzeczenia sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu;

6)

utraty obywatelstwa polskiego;

7)

nabycia obywatelstwa obcego państwa, chyba że sędzia zrzekł się tego obywatelstwa

w terminie 30 dni od dnia jego nabycia;

8)

stwierdzenia, że pełnił służbę, pracował lub był współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu.

§ 2.

O zaistnieniu okoliczności, o których mowa w § 1 pkt 2-7, sędzia Sądu Najwyższego,

którego dotyczy dana okoliczność, niezwłocznie informuje Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej za pośrednictwem Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Jeżeli dana okoliczność

dotyczy Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego informuje

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Datę wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego stwierdza Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej, nie później niż w terminie 3 miesięcy od

1)

zaistnienia okoliczności, o której mowa w § 1 pkt 1;

2)

uzyskania informacji o zaistnieniu okoliczności, o której mowa w § 1 pkt 2-8.

§ 4.

O zaistnieniu okoliczności, o której mowa w § 2

1)

zdanie pierwsze - Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa

i Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zdanie drugie - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej zawiadamia Krajową Radę Sądownictwa.

§ 5.

Przepis § 1 pkt 8 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 sierpnia 1972 r.

§ 6.

W celu ustalenia, czy zachodzi okoliczność, o której mowa w § 1 pkt 8, Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego zwraca się do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przedstawienie informacji Dyrektora Biura Lustracyjnego

Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

w tym zakresie. O przedstawienie informacji w odniesieniu do Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego, zwraca się Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 7.

W przypadku przedstawienia informacji potwierdzającej okoliczność, o której mowa w

§ 1 pkt 8, Dyrektor Biura Lustracyjnego Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wskazuje, że wymieniona okoliczność wynika z

1)

oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa lub współpracy

z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r., o którym

mowa w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186);

2)

prawomocnego orzeczenia sądu okręgowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach

organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, stwierdzającego fakt złożenia przez osobę poddaną postępowaniu lustracyjnemu niezgodnego

z prawdą oświadczenia dotyczącego pracy lub służby w organach bezpieczeństwa państwa

lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca

1990 r., o którym mowa w art. 21a ust. 2 tej ustawy.

§ 8.

W przypadku, gdy Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko

Narodowi Polskiemu lub Dyrektor Biura Lustracyjnego tego instytutu poweźmie informację

potwierdzającą okoliczność, o której mowa w § 1 pkt 8, przekazuje ją niezwłocznie

Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego i Prezesowi Sądu Najwyższego kierującemu pracą

Izby Dyscyplinarnej. Przepisy ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów, stosuje się odpowiednio.

§ 9.

Sędzia Sądu Najwyższego, który zrzekł się pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

Sądu Najwyższego lub statusu sędziego w stanie spoczynku ma prawo uzyskać wpis na

listę adwokatów lub radców prawnych albo zostać powołany na stanowisko notariusza

bez konieczności spełnienia wymagań określonych w stosunku do innych sędziów w ustawie z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych oraz ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie.

§ 1.

Sędzia Sądu Najwyższego przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65. roku życia,

chyba że nie później niż na 6 miesięcy i nie wcześniej niż na 12 miesięcy przed ukończeniem

tego wieku złoży oświadczenie o woli dalszego zajmowania stanowiska i przedstawi zaświadczenie

stwierdzające, że jest zdolny, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków

sędziego, wydane na zasadach określonych dla kandydata na stanowisko sędziowskie a

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyrazi zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego

Sądu Najwyższego. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, przed wyrażeniem zgody na dalsze

zajmowanie stanowiska sędziego Sądu Najwyższego, może zasięgnąć opinii Krajowej Rady

Sądownictwa.

§ 2.

Oświadczenie i zaświadczenie, o których mowa w § 1, składa się Pierwszemu Prezesowi

Sądu Najwyższego, który wraz ze swoją opinią niezwłocznie przedkłada je Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego swoje oświadczenie i zaświadczenie

wraz z opinią Kolegium Sądu Najwyższego składa Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

W przypadku niezakończenia postępowania związanego z dalszym zajmowaniem stanowiska

sędziego Sądu Najwyższego po ukończeniu wieku, o którym mowa w § 1, sędzia pozostaje

na stanowisku do czasu zakończenia tego postępowania.

§ 4.

Zgoda, o której mowa w § 1, jest udzielana na okres 3 lat, nie więcej niż dwukrotnie.

Sędzia, który uzyskał zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego Sądu Najwyższego

może w każdym czasie po ukończeniu 65. roku życia przejść w stan spoczynku, składając

oświadczenie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, który przekazuje je niezwłocznie

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego składa oświadczenie

bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 5.

Sędzia Sądu Najwyższego będący kobietą może przejść w stan spoczynku z dniem ukończenia

60. roku życia, składając oświadczenie Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, który

przekazuje je niezwłocznie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego składa oświadczenie bezpośrednio Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Sędziego Sądu Najwyższego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek

Kolegium Sądu Najwyższego, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił został uznany przez

lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia

obowiązków sędziego.

§ 2.

Z wnioskiem o zbadanie zdolności do pełnienia obowiązków może wystąpić zainteresowany

sędzia oraz Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 3.

Sędzia Sądu Najwyższego może być przeniesiony w stan spoczynku, jeżeli bez uzasadnionej

przyczyny nie poddał się badaniu, o którym mowa w § 2, w sytuacji gdy z wnioskiem

o zbadanie wystąpiło Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 4.

W sprawach przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku, o którym mowa

w § 1 i 3, uchwałę podejmuje Krajowa Rada Sądownictwa, na wniosek zainteresowanego

sędziego albo Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 5.

Od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w sprawach, o których mowa w § 4, zainteresowanemu

sędziemu, a w przypadku gdy z wnioskiem o przeniesienie sędziego Sądu Najwyższego

w stan spoczynku wystąpiło Kolegium Sądu Najwyższego także temu kolegium, przysługuje

odwołanie do Sądu Najwyższego.

Datę przejścia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku albo przeniesienia sędziego

Sądu Najwyższego w stan spoczynku stwierdza Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym

sądzie okręgowym sędziemu posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż pracy na

stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2.

Wykonywanie obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym

jest niezależne od wykonywania obowiązków służbowych związanych z zajmowanym przez

sędziego miejscem służbowym.

§ 3.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym trwa sześć

lat.

§ 4.

Po upływie kadencji sędzia sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym może

brać udział w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu

jej zakończenia.

§ 5.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym wygasa przed

jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

ukarania sędziego karą dyscyplinarną określoną w art. 39 § 1 pkt 2-4.

§ 1.

Prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym powołuje spośród sędziów

tego sądu dyscyplinarnego Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Kadencja prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym trwa trzy lata.

§ 2.

Prezes sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym może być odwołany przez

Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 3.

W razie nieobecności prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym

jego obowiązki pełni najstarszy służbą sędzia sądu dyscyplinarnego przy wojskowym

sądzie okręgowym.

§ 4.

Prezes wojskowego sądu okręgowego zapewnia odpowiednie warunki lokalowe i techniczne

oraz obsługę administracyjno-finansową sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie

okręgowym.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze

rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach dyscyplinarnych przy wojskowych sądach okręgowych,

kierując się względami organizacyjnymi oraz potrzebą zapewnienia sprawnego postępowania

w sprawach dyscyplinarnych.

§ 1.

Na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Minister Sprawiedliwości, może delegować,

na czas określony, nie dłuższy niż 2 lata, sędziego posiadającego co najmniej dziesięcioletni

staż na stanowisku sędziego, za jego zgodą do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie

Najwyższym.

§ 2.

W okresie delegowania do pełnienia czynności, o których mowa w § 1, do sędziego mają

odpowiednio zastosowanie przepisy określające prawa i obowiązki sędziego Sądu Najwyższego.

§ 3.

Liczba sędziów delegowanych do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym

nie może być większa niż 30% liczby stanowisk sędziów Sądu Najwyższego.

§ 4.

Na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego Minister Sprawiedliwości może delegować,

na czas nieokreślony, sędziego, za jego zgodą do pełnienia funkcji asystenta sędziego

Sądu Najwyższego oraz wykonywania innych czynności w Sądzie Najwyższym.

§ 5.

Sędziemu delegowanemu do pełnienia czynności, o których mowa w § 1, przysługuje wynagrodzenie

w stawce podstawowej sędziego sądu apelacyjnego.

§ 6.

Po 3 miesiącach delegowania do pełnienia czynności, o których mowa w § 1, przez pozostały

okres delegacji sędziemu sądu apelacyjnego przysługuje wynagrodzenie w stawce podstawowej

sędziego Sądu Najwyższego, chyba że dotychczasowe wynagrodzenie jest wyższe od przysługującego

w Sądzie Najwyższym.

§ 7.

Zasady wynagradzania, o których mowa w § 6, stosuje się do sędziów delegowanych do

pełnienia funkcji lub wykonywania czynności, o których mowa w § 4, z tym że sędziemu

sądu apelacyjnego przysługuje wynagrodzenie w stawce bezpośrednio wyższej od posiadanej,

z wyłączeniem wynagrodzenia sędziego Sądu Najwyższego, natomiast sędziemu sądu rejonowego

- wynagrodzenie sędziego sądu okręgowego.

§ 1.

Oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym w sprawach sędziów wojskowych sądów okręgowych,

a także prezesów oraz zastępców prezesów wojskowych sądów garnizonowych jest Rzecznik

Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych, zaś w sprawach pozostałych sędziów - Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych.

§ 2.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych powołuje na czteroletnią kadencję Minister Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony Narodowej i Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 3.

Jeżeli Minister Obrony Narodowej i Krajowa Rada Sądownictwa w terminie trzydziestu

dni od dnia przedstawienia przez Ministra Sprawiedliwości zamiaru powołania Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów

Sądów Wojskowych, nie przedstawi opinii, Minister Sprawiedliwości powołuje ich bez

opinii.

§ 4.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych działają przy Krajowej Radzie Sądownictwa, która zapewnia

im obsługę administracyjną przez utworzenie odrębnej komórki organizacyjnej w ramach

Biura Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 5.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych wykonują swoje obowiązki do czasu powołania osób pełniących

te funkcje w kolejnej kadencji.

§ 6.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, prokuratorów, adwokatów lub radców

prawnych.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy sędziego. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra

Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród sędziów lub

sędziów sądów powszechnych. W sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona

umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, Rzecznik Dyscyplinarny Ministra

Sprawiedliwości może zostać powołany także spośród prokuratorów wskazanych przez Prokuratora

Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci lub przedłużającej

się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości,

Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego, albo, w sprawie

przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego, sędziego lub prokuratora.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

Przepisy art. 41-41aa w zakresie dotyczącym Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Wojskowych stosuje się odpowiednio do Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Wojskowych i Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany postępować zgodnie ze ślubowaniem sędziowskim.

§ 2.

Sędzia strzeże wartości związanych ze sprawowaniem władzy sądowniczej i unika wszystkiego,

co mogłoby przynieść ujmę godności urzędu lub osłabić zaufanie do jego bezstronności.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości,

a wystarczające będzie wymierzenie kar określonych w art. 39 § 1 pkt 1-3, może wydać

wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednego sędziego.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym karę, o której mowa w art. 39 § 1 pkt 2a, orzeka się w wymiarze

od 5% do 10% uposażenia zasadniczego na okres od sześciu miesięcy do roku.

§ 4.

Od wyroku nakazowego obwinionemu, Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Wojskowych,

Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi Sprawiedliwości i Ministrowi Obrony Narodowej

służy sprzeciw.

§ 5.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym siedmiu dni od dnia jego doręczenia.

Minister Sprawiedliwości ma wgląd w czynności sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji.

Skarga, w zakresie w jakim zawiera wniosek o pociągnięcie sędziego lub asesora sądowego

do odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi

dyscyplinarnemu. Rzecznik, po wstępnym ustaleniu okoliczności podniesionych w skardze,

może podjąć czynności wyjaśniające z własnej inicjatywy. O sposobie załatwienia skargi

rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz organ, który przekazał mu skargę.

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i złożenia wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny zawiadamia o

tych czynnościach skarżącego. Przepisów art. 114 § 9, 11 i 13 nie stosuje się.

§ 1.

Sędzia jest obowiązany zachować w tajemnicy okoliczności sprawy, o których poza jawną

rozprawą sądową powziął wiadomość ze względu na swoje stanowisko sędziego.

§ 2.

Obowiązek zachowania tajemnicy trwa także po wygaśnięciu stosunku służbowego.

§ 3.

Obowiązek zachowania tajemnicy ustaje, gdy sędzia składa zeznania jako świadek przed

sądem, chyba że ujawnienie tajemnicy zagraża dobru państwa albo ważnemu interesowi

prywatnemu, który nie jest sprzeczny z celami wymiaru sprawiedliwości. W tych przypadkach

od obowiązku zachowania tajemnicy może zwolnić sędziego Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

Od obowiązku zachowania tajemnicy, o którym mowa w tym przepisie, Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego może zwolnić Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 4.

Sędzia nie podlega postępowaniu sprawdzającemu przewidzianemu w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną oraz odpis prawomocnego

wyroku określonego w art. 39 § 5 dołącza się do akt osobowych sędziego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 39 § 1 pkt 1-4 oraz wyroku określonego w art. 39 § 5, Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt

osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko sędziemu innego wyroku skazującego.

W takim przypadku dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego

odpisów wszystkich wyroków.

§ 3.

Prezes sądu prowadzący akta osobowe sędziego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 2 zdanie pierwsze.

Czas pracy sędziego określony jest wymiarem jego zadań.

§ 1.

Sędzia Sądu Najwyższego nie może pozostawać w innym stosunku służbowym lub podejmować

dodatkowego zatrudnienia, z wyjątkiem zatrudnienia w charakterze pracownika naukowo-dydaktycznego,

dydaktycznego lub naukowego u jednego pracodawcy, w łącznym wymiarze nieprzekraczającym

pełnego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych w takim charakterze, o ile nie

utrudnia to pełnienia obowiązków sędziego Sądu Najwyższego.

§ 2.

Sędzia Sądu Najwyższego nie może podejmować innego zajęcia, o charakterze zarobkowym

lub niezarobkowym, które utrudniałoby pełnienie przez niego obowiązków sędziego Sądu

Najwyższego, uchybiałoby godności urzędu lub mogłoby podważać zaufanie do jego bezstronności

lub niezawisłości.

§ 3.

O zamiarze podjęcia zatrudnienia lub innego zajęcia, o których mowa w § 1 i 2, a także

o zamiarze ich kontynuowania przez sędziego obejmującego stanowisko w Sądzie Najwyższym,

sędzia Sądu Najwyższego zawiadamia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego pisemnie informuje o sprzeciwie, jeżeli uzna, że podjęcie albo kontynuowanie

zatrudnienia lub innego zajęcia będzie utrudniało pełnienie obowiązków, uchybiało

godności urzędu sędziego Sądu Najwyższego lub podważało zaufanie do jego bezstronności

lub niezawisłości.

§ 4.

O zamiarze podjęcia zatrudnienia lub innego zajęcia, o których mowa w § 1 i 2, a także

o zamiarze ich kontynuowania przez sędziego obejmującego stanowisko Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zawiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pisemnie informuje o sprzeciwie, jeżeli

uzna, że podjęcie albo kontynuowanie zatrudnienia lub innego zajęcia będzie utrudniało

pełnienie obowiązków, uchybiało godności urzędu Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

lub podważało zaufanie do jego bezstronności lub niezawisłości.

§ 5.

Sędzia Sądu Najwyższego nie może

1)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółki prawa handlowego;

2)

być członkiem zarządu, rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej spółdzielni;

3)

być członkiem zarządu fundacji prowadzącej działalność gospodarczą;

4)

posiadać w spółce prawa handlowego więcej niż 10% akcji lub udziałów przedstawiających

więcej niż 10% kapitału zakładowego;

5)

prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami,

a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem lub pełnomocnikiem w

prowadzeniu takiej działalności.

§ 6.

Przez spółkę prawa handlowego rozumie się spółkę handlową, a także inną spółkę, do

której stosuje się przepisy prawa handlowego, w tym spółkę według prawa obcego.

§ 7.

Zyski z tytułu posiadania akcji lub udziałów w spółce prawa handlowego określonych

w § 5 pkt 4, sędzia Sądu Najwyższego przekazuje na wskazane przez siebie cele publiczne

albo na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez bank wskazany przez Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym je uzyskał.

Sędzia Sądu Najwyższego może korzystać ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym

po przejściu w stan spoczynku.

§ 8.

Niewykonanie obowiązku, o którym mowa w § 7, jest równoznaczne ze zrzeczeniem się

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego.

§ 9.

Wybór lub powołanie do władz spółki, spółdzielni lub fundacji z naruszeniem zakazów

określonych w § 5 pkt 1-3 są z mocy prawa nieważne i nie podlegają wpisowi do właściwego

rejestru.

§ 10.

Przepisy § 1-3, 5, 6 i 9 stosuje się odpowiednio do sędziów Sądu Najwyższego w stanie

spoczynku.

§ 11.

Sędzia Sądu Najwyższego orzekający w Izbie Dyscyplinarnej nie może pozostawać w innym

stosunku służbowym lub podejmować dodatkowego zatrudnienia ani innego zajęcia, o których

mowa w § 1 i 2, z wyjątkiem udziału w konferencjach lub szkoleniach, za które sędzia

nie otrzymuje wynagrodzenia. Udział w konferencjach lub szkoleniach wymaga zgody Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej.

§ 1.

Oświadczenie o stanie majątkowym, o którym mowa w art. 87 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych sędzia Sądu Najwyższego składa Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.

§ 2.

Analizy danych zawartych w oświadczeniu o stanie majątkowym składanym przez sędziego

Sądu Najwyższego dokonuje Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego. O stwierdzonych nieprawidłowościach

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego zawiadamia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1.

Żądania, wystąpienia i zażalenia w sprawach związanych z pełnionym urzędem sędzia

może wnosić tylko do Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą izby, w której orzeka,

lub Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 2.

W sprawach, o których mowa w § 1, sędzia nie może zwracać się do instytucji i osób

postronnych ani podawać sprawy do wiadomości publicznej.

Sędzia niezwłocznie zawiadamia Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Prezesa Sądu

Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej o toczącej się sprawie sądowej,

w której występuje w charakterze strony lub uczestnika postępowania.

§ 1.

Wynagrodzenie zasadnicze sędziego Sądu Najwyższego stanowi wielokrotność podstawy

ustalenia tego wynagrodzenia, z zastosowaniem mnożnika 4,13.

§ 2.

Podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego Sądu Najwyższego w danym roku

stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w

Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120).

§ 3.

Jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 2, jest niższe od przeciętnego

wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedniego - przyjmuje się podstawę

ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego Sądu Najwyższego w dotychczasowej wysokości.

§ 4.

Wynagrodzenie sędziego Sądu Najwyższego określa się w stawce podstawowej albo awansowej.

Stawka awansowa stanowi 115% stawki podstawowej.

§ 5.

Sędzia Sądu Najwyższego, obejmując stanowisko, otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze

w stawce podstawowej. Po 7 latach służby w Sądzie Najwyższym wynagrodzenie zasadnicze

sędziego Sądu Najwyższego podwyższa się do stawki awansowej.

§ 6.

W związku z pełnioną funkcją sędziemu Sądu Najwyższego przysługuje dodatek funkcyjny,

którego wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia,

o której mowa w § 2.

§ 7.

Sędziemu Sądu Najwyższego orzekającemu w Izbie Dyscyplinarnej oraz sędziemu delegowanemu

do wykonywania czynności w tej izbie w związku z zakazem zatrudnienia określonym w

art. 44 § 11 przysługuje dodatek w wysokości 40% wynagrodzenia zasadniczego i dodatku

funkcyjnego łącznie. Dodatek nie przysługuje za okres nieobecności w pracy z powodu

choroby sędziego, chyba że łączny okres tej nieobecności nie przekracza 30 dni w roku

kalendarzowym.

§ 8.

Tabelę mnożników służących do ustalenia wysokości dodatków funkcyjnych określa załącznik

do ustawy.

Sędziemu Sądu Najwyższego przysługuje dodatek za długoletnią służbę wynoszący 1% wynagrodzenia

zasadniczego, za każdy rok służby, nie więcej jednak niż 20% tego wynagrodzenia. Do

okresu służby, od którego zależy wysokość dodatku, wlicza się również przypadający

przed powołaniem na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego okres stosunku służbowego

lub stosunku pracy, jak również okres wykonywania zawodu adwokata, radcy prawnego

lub notariusza.

§ 1.

Sędziemu Sądu Najwyższego przysługuje gratyfikacja jubileuszowa w wysokości

1)

po 20 latach służby - 100% wynagrodzenia miesięcznego;

2)

po 25 latach służby - 150% wynagrodzenia miesięcznego;

3)

po 30 latach służby - 200% wynagrodzenia miesięcznego;

4)

po 35 latach służby - 250% wynagrodzenia miesięcznego;

5)

po 40 latach służby - 350% wynagrodzenia miesięcznego;

6)

po 45 latach służby - 400% wynagrodzenia miesięcznego.

§ 2.

Do okresu służby uprawniającego do gratyfikacji jubileuszowej wlicza się wszystkie

poprzednie okresy służby i zatrudnienia, w tym okres wykonywania zawodu adwokata,

radcy prawnego lub notariusza, oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów

podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze.

§ 1.

Sędziemu Sądu Najwyższego przysługuje corocznie urlop dodatkowy w wymiarze 12 dni

roboczych.

§ 2.

Sędziemu może być na jego wniosek udzielony płatny urlop dla poratowania zdrowia.

§ 3.

Urlop dla poratowania zdrowia nie może przekraczać 6 miesięcy.

§ 4.

W okresie nieobecności z powodu choroby sędzia otrzymuje 80% wynagrodzenia, nie dłużej

jednak niż przez okres roku. Do okresu tego wlicza się okresy poprzedniej przerwy

w pełnieniu służby z powodu choroby lub urlopu dla poratowania zdrowia, jeżeli okres

czynnej służby nie przekroczył 30 dni. Po upływie roku nieobecności z powodu choroby

sędzia otrzymuje 50% wynagrodzenia.

§ 5.

Jeżeli nieobecność sędziego nastąpiła z powodu

1)

wypadku przy pracy albo w drodze do pracy lub z pracy,

2)

choroby przypadającej w okresie ciąży,

3)

choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego,

4)

choroby spowodowanej przez inną osobę w wyniku popełnienia przez nią umyślnego czynu

zabronionego, w związku z wykonywaniem czynności sędziego, stwierdzonego orzeczeniem

wydanym przez uprawniony organ,

5)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i

narządów

- sędzia zachowuje prawo do 100% wynagrodzenia, nie dłużej jednak niż przez okres

roku.

§ 6.

Do nieobecności sędziego z powodów, o których mowa w § 5, przepis § 4 zdanie drugie

i trzecie stosuje się.

§ 7.

W przypadku stwierdzenia u sędziego choroby, co do której zachodzi podejrzenie, że

powstała w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania czynności

sędziego, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego kieruje sędziego, z urzędu lub na wniosek

sędziego, do lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Od orzeczenia lekarza

orzecznika sędziemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego orzeczenia.

§ 8.

Za chorobę powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami wykonywania

czynności sędziego uznaje się chorobę spowodowaną działaniem czynników szkodliwych

występujących w miejscu wykonywania czynności sędziego.

§ 9.

Koszty badania i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika oraz komisję lekarską

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pokrywa Skarb Państwa ze środków pozostających w dyspozycji

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 10.

W przypadku niemożności wykonywania obowiązków służbowych z innych przyczyn, uprawniających

do uzyskania świadczeń określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego

w razie choroby i macierzyństwa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1368), sędziemu przysługuje wynagrodzenie w wysokości świadczeń i przez okres, które są

przewidziane w tej ustawie.

§ 11.

Okres nieobecności z powodu choroby oraz niemożności wykonywania obowiązków służbowych,

o której mowa w § 10, stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach

pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy,

z tym że w przypadku

1)

poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców

komórek, tkanek i narządów oraz niezdolności do pracy wskutek poddania się zabiegowi

pobrania komórek, tkanek i narządów - zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym

druku, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa;

2)

o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - decyzja wydana przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych

u ludzi

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1866, 2003 i 2173 oraz z 2017 r. poz. 2217);

3)

urlopu macierzyńskiego - zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku, określające

przewidywaną datę porodu - za okres przed porodem a odpis skrócony aktu urodzenia

dziecka lub jego kopia - za okres po porodzie;

4)

konieczności osobistego sprawowania przez sędziego opieki nad dzieckiem własnym lub

małżonka sędziego, dzieckiem przysposobionym, dzieckiem przyjętym na wychowanie i

utrzymanie, do ukończenia przez nie 8. roku życia, w przypadku

a)

nieprzewidzianego zamknięcia żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola lub szkoły, do

których dziecko uczęszcza, a także w przypadku choroby niani, z którą rodzice mają

zawartą umowę uaktywniającą, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3

(Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1428), lub dziennego opiekuna, sprawujących opiekę nad dzieckiem,

b)

porodu lub choroby małżonka sędziego lub rodzica dziecka sędziego, stale opiekujących

się dzieckiem, jeżeli poród lub choroba uniemożliwia temu małżonkowi lub rodzicowi

sprawowanie opieki nad dzieckiem,

c)

pobytu małżonka sędziego lub rodzica dziecka sędziego, stale opiekujących się dzieckiem,

w szpitalu lub innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność

leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne

- oświadczenie sędziego.

§ 12.

Doręczenie zaświadczenia lekarskiego odbywa się przy wykorzystaniu profilu informacyjnego,

o którym mowa w art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, na zasadach określonych w tej ustawie. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wykorzystuje

lub tworzy profil informacyjny, o którym mowa w art. 58 ust. 1 tej ustawy.

§ 13.

Wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia

społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, zaświadczenie

wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w § 11 pkt

1 i 3, decyzję oraz odpis skrócony aktu urodzenia dziecka lub jego kopię, sędzia jest

obowiązany dostarczyć Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, w terminie 7 dni od dnia

ich otrzymania.

§ 14.

Sędzia jest obowiązany złożyć Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego oświadczenie o

wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 11 pkt 4, w terminie 7 dni od dnia ich

zaistnienia.

§ 15.

W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w § 13 i 14, nieobecność uznaje

się za nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, decyzji, odpisu

skróconego aktu urodzenia dziecka lub jego kopii lub niezłożenie oświadczenia nastąpiło

z przyczyn niezależnych od sędziego.

§ 16.

Za inną usprawiedliwioną nieobecność sędziemu przysługuje wynagrodzenie.

§ 17.

W przypadkach, w których pracownikom podlegającym ubezpieczeniu społecznemu przysługują

zasiłki niezależnie od prawa do wynagrodzenia, sędziemu przysługuje świadczenie pieniężne

w wysokości zasiłku z ubezpieczenia społecznego.

§ 18.

Sędziemu może zostać udzielony urlop rehabilitacyjny na zasadach określonych w art. 94d-94g ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.

§ 1.

Sędzia Sądu Najwyższego mianowany, powołany lub wybrany do pełnienia funkcji w organach

państwowych, służbie dyplomatycznej, konsularnej lub organach organizacji międzynarodowych

oraz ponadnarodowych działających na podstawie umów międzynarodowych ratyfikowanych

przez Rzeczpospolitą Polską jest obowiązany zrzec się niezwłocznie swojego urzędu.

§ 2.

Sędzia, który zrzekł się urzędu z przyczyn określonych w § 1, ma prawo powrotu do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego, jeżeli przerwa w pełnieniu

obowiązków sędziego nie przekracza 9 lat, chyba że pełnił funkcje sędziowskie lub

prokuratorskie w międzynarodowych lub ponadnarodowych organach sądowych.

§ 3.

W przypadku przewidzianym w § 2 Krajowa Rada Sądownictwa, z inicjatywy zainteresowanego,

przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej wniosek o powołanie do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego.

§ 4.

W przypadku odmowy przedstawienia wniosku, o którym mowa w § 3, zainteresowanemu służy

odwołanie do Sądu Najwyższego.

§ 1.

Sędziemu Sądu Najwyższego stale zamieszkałemu poza Warszawą przysługuje bezpłatne

zakwaterowanie w Warszawie oraz zwrot kosztów przejazdu i dodatek z tytułu rozłąki

z rodziną na zasadach określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie

art. 26 ust. 2a ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.

§ 2.

Świadczenia i należności, o których mowa w § 1, nie przysługują, gdy odległość od

miejscowości, w której sędzia Sądu Najwyższego ma miejsce stałego zamieszkania do

Warszawy nie przekracza 60 km, chyba że Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, na wniosek

sędziego Sądu Najwyższego uzna, że jest to uzasadnione ze względu na zakres obowiązków

i warunki dojazdu.

Sędziemu Sądu Najwyższego przechodzącemu w stan spoczynku przysługuje jednorazowa

odprawa w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia.

§ 1.

Sędzia Sądu Najwyższego nie może być pozbawiony wolności ani pociągnięty do odpowiedzialności

karnej bez zezwolenia sądu dyscyplinarnego. Nie dotyczy to ujęcia na gorącym uczynku

przestępstwa, jeżeli zatrzymanie sędziego jest niezbędne do zapewnienia prawidłowego

toku postępowania. Do czasu wydania uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego

do odpowiedzialności karnej wolno podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki.

§ 2.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy sędziego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, występku,

o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2204) w związku z art. 178 § 1 tej ustawy, a także w art. 178a § 1 lub 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, i pozostającego nadal zatrzymanym, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie

wniosku niezwłocznie, nie później niż przed upływem 24 godzin od jego wpływu do sądu

dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub

tymczasowe aresztowanie sędziego jest natychmiast wykonalna.

§ 3.

O zatrzymaniu sędziego niezwłocznie zawiadamia się Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego

oraz Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej. Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego może nakazać natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.

§ 4.

W terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej przysługuje organowi lub osobie, która wniosła

o zezwolenie, oraz Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sądu Najwyższego zażalenie do sądu

dyscyplinarnego drugiej instancji. W tym samym terminie zainteresowanemu sędziemu

przysługuje zażalenie na uchwałę zezwalającą na pociągnięcie go do odpowiedzialności

karnej.

Sędziemu Sądu Najwyższego w stanie spoczynku przysługuje uposażenie w wysokości 75%

wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat, pobieranych na ostatnio zajmowanym

stanowisku. Uposażenie to jest waloryzowane w terminach i wysokości stosownie do zmian

wynagrodzenia zasadniczego sędziów Sądu Najwyższego czynnych zawodowo.

Sąd Najwyższy może zatrudniać asystentów sędziego. Asystentem sędziego może być osoba

posiadająca wyższe wykształcenie prawnicze.

Osoba pozostająca z sędzią Sądu Najwyższego w relacji, która uprawniałaby tę osobę

do odmowy składania zeznań na podstawie art. 261 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm. nie może zostać zatrudniona w Sądzie Najwyższym.

§ 1.

W rozpoznawaniu skarg nadzwyczajnych, spraw, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 1, oraz

w innych postępowaniach dyscyplinarnych, w których Sąd Najwyższy jest właściwy na

podstawie przepisów odrębnych ustaw, uczestniczą ławnicy Sądu Najwyższego.

§ 2.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w sprawach wskazanych w § 1, Sąd Najwyższy orzeka

w składzie 2 sędziów Sądu Najwyższego i 1 ławnika Sądu Najwyższego.

§ 3.

Ławnikiem Sądu Najwyższego może być osoba, która

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i publicznych;

2)

jest nieskazitelnego charakteru;

3)

ukończyła 40 lat;

4)

w dniu wyboru nie ukończyła 60 lat;

5)

jest zdolna, ze względu na stan zdrowia, do pełnienia obowiązków ławnika Sądu Najwyższego;

6)

posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe.

Ławnikiem Sądu Najwyższego nie może być osoba

1)

zatrudniona w Sądzie Najwyższym i innych sądach oraz prokuraturze;

2)

wchodząca w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy na

drogę postępowania sądowego;

3)

będąca ławnikiem w sądach powszechnych lub sądach wojskowych;

4)

będąca funkcjonariuszem Policji oraz pracująca w służbach związanych ze ściganiem

przestępstw i wykroczeń;

5)

pracująca w urzędach obsługujących centralne organy państwa;

6)

wykonująca zawód dla którego sądem właściwym w sprawach dyscyplinarnych może być Sąd

Najwyższy;

7)

będąca adwokatem albo aplikantem adwokackim;

8)

będąca radcą prawnym albo aplikantem radcowskim;

9)

będąca notariuszem, zastępcą notarialnym albo aplikantem notarialnym;

10)

duchowna;

11)

będąca żołnierzem w czynnej służbie wojskowej;

12)

będąca funkcjonariuszem Służby Więziennej;

13)

będąca posłem, senatorem, posłem do Parlamentu Europejskiego, radnym gminy, powiatu

lub województwa;

14)

która pełniła służbę, pracowała lub była współpracownikiem organów bezpieczeństwa

państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu;

15)

należąca do partii politycznej.

§ 1.

Liczbę ławników Sądu Najwyższego ustala Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 2.

Ławników Sądu Najwyższego wybiera Senat w głosowaniu tajnym.

§ 3.

Kadencja ławników Sądu Najwyższego trwa 4 lata kalendarzowe następujące po roku, w

którym dokonano wyborów. Funkcja ławnika Sądu Najwyższego wybranego w trakcie kadencji

wygasa z upływem kadencji ogółu ławników Sądu Najwyższego.

§ 4.

Po upływie kadencji ławnik Sądu Najwyższego może brać udział jedynie w rozpoznawaniu

sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu jej zakończenia.

§ 5.

Wybory ławników Sądu Najwyższego odbywają się najpóźniej w październiku roku kalendarzowego,

w którym upływa kadencja dotychczasowych ławników Sądu Najwyższego.

§ 1.

Kandydaci na ławników Sądu Najwyższego zgłaszani są Marszałkowi Senatu. Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego podaje liczbę ławników Sądu Najwyższego, ustaloną przez Kolegium

Sądu Najwyższego, do wiadomości Marszałka Senatu najpóźniej na 30 dni przed upływem

terminu zgłaszania kandydatów.

§ 2.

Kandydatów na ławników Sądu Najwyższego mogą zgłaszać stowarzyszenia, inne organizacje

społeczne i zawodowe, zarejestrowane na podstawie odrębnych przepisów, z wyłączeniem

partii politycznych, oraz co najmniej 100 obywateli mających czynne prawo wyborcze,

w terminie do dnia 30 czerwca roku kalendarzowego, w którym upływa kadencja dotychczasowych

ławników Sądu Najwyższego.

§ 3.

Marszałek Senatu zasięga od Komendanta Głównego Policji informacji o kandydatach na

ławników Sądu Najwyższego. Informacje o kandydacie na ławnika Sądu Najwyższego uzyskuje

się i sporządza na zasadach określonych dla informacji o kandydacie do objęcia stanowiska

sędziowskiego w sądzie powszechnym.

§ 4.

Szczegółowy sposób postępowania z dokumentami złożonymi Marszałkowi Senatu przy zgłaszaniu

kandydatów na ławników Sadu Najwyższego określa regulamin Senatu.

§ 5.

Wzór karty zgłoszenia kandydatów na ławników Sądu Najwyższego oraz sposób jego udostępniania

ustala, w drodze zarządzenia, Marszałek Senatu. Zarządzenie Marszałka Senatu podlega

ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

§ 1.

Listę wybranych ławników Sądu Najwyższego wraz z dokumentami, o których mowa w art.

62 § 4, Marszałek Senatu niezwłocznie przesyła Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.

§ 2.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wręcza ławnikom Sądu Najwyższego zawiadomienie o

wyborze i odbiera od nich ślubowanie według roty w brzmieniu

„

Ślubuję uroczyście jako ławnik Sądu Najwyższego służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej,

stać na straży prawa i praworządności, obowiązki ławnika wypełniać sumiennie, orzekać

zgodnie z przepisami prawa i zasadami słuszności, bezstronnie według mego sumienia,

dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności

i uczciwości

”

.

§ 3.

Składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: „Tak mi dopomóż Bóg”.

§ 4.

Odmowa złożenia ślubowania jest równoznaczna ze zrzeczeniem się funkcji ławnika Sądu

Najwyższego.

§ 5.

Po odebraniu ślubowania Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wpisuje ławnika Sądu Najwyższego

na listę ławników Sądu Najwyższego, którzy mogą być wyznaczani do orzekania, i wydaje

mu legitymację.

§ 6.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego organizuje szkolenie dla ławników Sądu Najwyższego

na temat skargi nadzwyczajnej oraz postępowania dyscyplinarnego. Udział ławników Sądu

Najwyższego w szkoleniu jest obowiązkowy.

§ 1.

Funkcja ławnika Sądu Najwyższego wygasa w przypadku prawomocnego skazania za umyślne

przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe lub

w przypadku stwierdzenia, że ławnik Sądu Najwyższego pełnił służbę, pracował lub był

współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa, wymienionych w art. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Marszałek Senatu stwierdza wygaśnięcie funkcji z tego powodu i informuje o tym Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 2.

Do ławników Sądu Najwyższego stosuje się odpowiednio przepisy art. 36 § 5-8.

Nie wyznacza się ławnika Sądu Najwyższego do pełnienia obowiązków w przypadku

1)

ujawnienia okoliczności, które nie pozwalały na jego wybór;

2)

wszczęcia postępowania o odwołanie ławnika Sądu Najwyższego - do czasu podjęcia przez

Senat uchwały w przedmiocie odwołania;

3)

wszczęcia przeciwko ławnikowi Sądu Najwyższego postępowania o umyślne przestępstwo

ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe - do czasu prawomocnego

rozstrzygnięcia sprawy.

W razie potrzeby, zwłaszcza z powodu zmniejszenia w czasie kadencji liczby ławników

Sądu Najwyższego, Senat, na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, przeprowadza

wybory uzupełniające. Przepis art. 62 stosuje się odpowiednio.

§ 1.

W zakresie orzekania ławnicy Sądu Najwyższego są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji

oraz ustawom.

§ 2.

Ławnik Sądu Najwyższego nie może przewodniczyć rozprawie i naradzie ani też wykonywać

czynności sędziego poza rozprawą, chyba że ustawy stanowią inaczej.

§ 1.

Ławnik Sądu Najwyższego może zostać wyznaczony do udziału w rozprawach w wymiarze

nie większym niż 20 dni w roku. Liczba dni może być zwiększona przez Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego tylko z ważnych przyczyn, a zwłaszcza w przypadku konieczności zakończenia

rozprawy z udziałem tego ławnika Sądu Najwyższego.

§ 2.

Ławnik Sądu Najwyższego otrzymuje rekompensatę pieniężną za czas wykonywania czynności

w sądzie, którymi są udział w rozprawie lub posiedzeniu, uczestnictwo w naradzie nad

wyrokiem, sporządzenie uzasadnienia, udział w obowiązkowych szkoleniach organizowanych

przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub uczestnictwo w posiedzeniu Rady Ławniczej

Sądu Najwyższego, jeżeli został do niej wybrany.

§ 3.

Wysokość rekompensaty dla ławników Sądu Najwyższego biorących udział w rozpoznawaniu

spraw w Sądzie Najwyższym, za 1 dzień pełnienia obowiązków ławnika w Sądzie Najwyższym,

wynosi 5% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w poprzednim roku kalendarzowym,

ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych.

Ławnicy Sądu Najwyższego zamieszkali poza Warszawą otrzymują diety oraz zwrot kosztów

przejazdu i noclegu według zasad ustalonych dla sędziów sądów powszechnych.

§ 1.

Ławnicy Sądu Najwyższego wybierają ze swego grona Radę Ławniczą Sądu Najwyższego,

jej przewodniczącego i zastępców.

§ 2.

Do zadań Rady Ławniczej Sądu Najwyższego należy w szczególności podnoszenie poziomu

pracy ławników Sądu Najwyższego i ich reprezentowanie oraz pobudzanie działalności

wychowawczej ławników Sądu Najwyższego w społeczeństwie.

§ 3.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyboru,

skład i strukturę organizacyjną, tryb działania oraz szczegółowe zadania Rady Ławniczej

Sądu Najwyższego, uwzględniając obligatoryjny charakter Rady Ławniczej Sądu Najwyższego

jako samorządu ławniczego, reprezentującego ławników Sądu Najwyższego, zakres współpracy

z Pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego oraz Prezesem Sądu Najwyższego kierującego pracą

Izby Dyscyplinarnej, potrzebę uwzględnienia w jej strukturze przewodniczącego i zastępców

oraz określenia ich zadań.

W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ławników Sądu Najwyższego stosuje

się odpowiednio przepisy działu IV rozdziału 7 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych dotyczące ławników.

§ 1.

Sędzia Sądu Najwyższego odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe i uchybienia

godności urzędu.

§ 2.

Sędzia odpowiada dyscyplinarnie także za swoje postępowanie przed objęciem stanowiska,

jeżeli uchybił obowiązkowi piastowanego urzędu państwowego lub okazał się niegodnym

urzędu sędziego.

§ 3.

Za wykroczenia sędzia może odpowiadać tylko dyscyplinarnie.

§ 4.

Sędzia może wyrazić zgodę na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za wykroczenie,

o którym mowa w rozdziale XI ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, 1485, 1634 i 1707 oraz z 2017 r. poz. 966, 1941 i 2361). Wyrażenie zgody następuje w drodze przyjęcia przez sędziego mandatu karnego albo

uiszczenia grzywny, w przypadku ukarania mandatem karnym zaocznym, o którym mowa w

art. 98 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach

o wykroczenia.

§ 5.

Wyrażenie przez sędziego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej w trybie

określonym w § 4 wyłącza odpowiedzialność dyscyplinarną.

§ 1.

Sądami dyscyplinarnymi w sprawach dyscyplinarnych sędziów Sądu Najwyższego są

1)

w pierwszej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1

ławnika Sądu Najwyższego;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 2 ławników

Sądu Najwyższego.

§ 2.

Ławników Sądu Najwyższego do orzekania w sprawach dyscyplinarnych wyznacza każdorazowo

do sprawy Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego i jego zastępcę wybiera Kolegium Sądu Najwyższego

na okres 4 lat.

§ 1.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego sędziego o 5%-50% na okres od 6 miesięcy do 2

lat;

4)

usunięcie z zajmowanej funkcji;

5)

złożenie sędziego z urzędu.

§ 2.

Sąd podaje prawomocny wyrok dyscyplinarny do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

§ 3.

Sąd przekazuje prawomocny wyrok dyscyplinarny do wiadomości Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej.

§ 4.

Wymierzenie kary, o której mowa w § 1 pkt 2-4, pociąga za sobą, przez okres 5 lat,

niemożność udziału w Kolegium Sądu Najwyższego, orzekania w sądzie dyscyplinarnym

oraz pełnienia funkcji w Sądzie Najwyższym. Sędziego ukaranego karą dyscyplinarną,

o której mowa w zdaniu pierwszym, orzekającego w Izbie Dyscyplinarnej, Pierwszy Prezes

Sądu Najwyższego wyznacza do rozpoznawania spraw w innej izbie na okres 5 lat.

§ 5.

Wymierzenie kary, o której mowa w § 1 pkt 5, pociąga za sobą utratę możliwości ponownego

powołania ukaranego na urząd sędziego.

§ 6.

W przypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi sąd dyscyplinarny

może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 1.

Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego podejmuje czynności wyjaśniające na żądanie

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby

Dyscyplinarnej, Kolegium Sądu Najwyższego, Prokuratora Generalnego, Prokuratora Krajowego,

lub z własnej inicjatywy, po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności niezbędnych do ustalenia

znamion przewinienia, a także złożeniu wyjaśnień przez sędziego, chyba że złożenie

tych wyjaśnień nie jest możliwe. Czynności wyjaśniające powinny być przeprowadzone

w terminie 30 dni od dnia podjęcia pierwszej czynności przez Rzecznika Dyscyplinarnego

Sądu Najwyższego.

§ 2.

Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, jeżeli zachodzą podstawy do wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego, Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego wszczyna postępowanie

dyscyplinarne i przedstawia sędziemu na piśmie zarzuty. Po przedstawieniu zarzutów

obwiniony, w terminie 14 dni, może złożyć wyjaśnienia oraz zgłosić wnioski o przeprowadzenie

dowodów.

§ 3.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 2, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego składa wniosek o rozpoznanie sprawy

dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji. Wniosek powinien zawierać

dokładne określenie czynu, który jest przedmiotem postępowania, wykaz dowodów uzasadniających

wniosek oraz uzasadnienie.

§ 4.

Jeżeli Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego na żądanie uprawnionego organu, wydaje postanowienie o odmowie jego

wszczęcia. Odpis postanowienia doręcza się organom, o których mowa w § 1, oraz Prezydentowi

Rzeczypospolitej Polskiej. W terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia

każdemu organowi, o którym mowa w § 1, służy zażalenie do sądu dyscyplinarnego pierwszej

instancji.

§ 5.

Jeżeli Rzecznik Dyscyplinarny Sądu Najwyższego nie znajduje podstaw do złożenia wniosku

o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego. Odpis postanowienia doręcza się obwinionemu, organom, o których mowa

w § 1, oraz Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej. W terminie 30 dni od dnia doręczenia

tego postanowienia każdemu organowi, o którym mowa w § 1, służy zażalenie do sądu

dyscyplinarnego pierwszej instancji.

§ 6.

Zażalenie powinno być rozpoznane w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia do sądu.

W przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia, wskazania sądu dyscyplinarnego co

do dalszego postępowania są wiążące dla Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego.

§ 7.

Od orzeczeń dyscyplinarnych nie przysługuje kasacja.

§ 8.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może wyznaczyć z grona sędziów Sądu Najwyższego,

sędziów sądów powszechnych lub sędziów sądów wojskowych Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej sędziego Sądu Najwyższego. W sprawie przewinień

dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia

publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

może wyznaczyć Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego także spośród prokuratorów

Prokuratury Krajowej wskazanych przez Prokuratora Krajowego. Wyznaczenie Nadzwyczajnego

Rzecznika Dyscyplinarnego jest równoznaczne z żądaniem podjęcia czynności wyjaśniających.

Nadzwyczajny Rzecznik Dyscyplinarny może wszcząć postępowanie dyscyplinarne albo wstąpić

do toczącego się postępowania. Wyznaczenie Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego

wyłącza Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Najwyższego lub jego zastępcę od podejmowania

czynności w sprawie. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci lub przedłużającej

się przeszkody w pełnieniu funkcji Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego, Prezydent

Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego albo prokuratora.

Do czynności podejmowanych przez Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego przepisy

§ 1-6 stosuje się odpowiednio. Funkcja Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego wygasa

z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

umorzeniu postępowania dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego

postępowanie dyscyplinarne.

§ 9.

Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących

znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw

skarbowych, nie wyznaczył Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego, o którym mowa

w § 8, w terminie 30 dni od dnia złożenia żądania, o którym mowa w § 1, Minister Sprawiedliwości,

w przypadku gdy zamierza wyznaczyć Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego, zawiadamia

o tym zamiarze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej

Polskiej nie wyznaczy Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego w terminie 30 dni od

dnia otrzymania zawiadomienia Ministra Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości może

wyznaczyć Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego.

§ 10.

Jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających albo złożeniu wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego w sprawie przewinienia dyscyplinarnego

wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego

lub umyślnego przestępstwa skarbowego okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia

czyn można zakwalifikować według innego przepisu prawnego, a wcześniej powołany przez

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Nadzwyczajny Rzecznik Dyscyplinarny jest prokuratorem,

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego

z grona sędziów Sądu Najwyższego, sędziów sądów powszechnych lub sędziów sądów wojskowych

do prowadzenia sprawy dotyczącej sędziego Sądu Najwyższego. Czynności wyjaśniających

oraz dowodów przeprowadzonych przed złożeniem wniosku o rozpoznanie sprawy do sądu

dyscyplinarnego nie przeprowadza się ponownie.

§ 11.

Jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających albo złożeniu wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego w sprawie przewinienia dyscyplinarnego

wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego

lub umyślnego przestępstwa skarbowego okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia

czyn można zakwalifikować według innego przepisu prawnego, a wcześniej powołany przez

Ministra Sprawiedliwości Nadzwyczajny Rzecznik Dyscyplinarny jest prokuratorem, Minister

Sprawiedliwości wyznacza Nadzwyczajnego Rzecznika Dyscyplinarnego z grona sędziów

Sądu Najwyższego, sędziów sądów powszechnych lub sędziów sądów wojskowych do prowadzenia

sprawy dotyczącej sędziego Sądu Najwyższego. Czynności wyjaśniających oraz dowodów

przeprowadzonych przed złożeniem wniosku o rozpoznanie sprawy do sądu dyscyplinarnego

nie przeprowadza się ponownie.

§ 1.

Sąd Najwyższy orzeka w składzie 3 sędziów, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2.

Sąd Najwyższy w Izbie Dyscyplinarnej, w sprawach, w których ustawa nie określa składu,

orzeka na posiedzeniu w składzie 1 sędziego, chyba że Prezes kierujący pracą tej izby

zarządzi rozpoznanie sprawy w składzie 3 sędziów.

W sprawach, o których mowa w art. 55 § 1 i 2, orzeka sąd dyscyplinarny w składzie

3 sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego.

Sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczące sędziów Sądu Najwyższego

oraz sprawy z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku rozpoznaje

1)

w pierwszej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 1 sędziego Izby Dyscyplinarnej;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 3 sędziów Izby Dyscyplinarnej.

§ 1.

Przydziału spraw i wyznaczenia składu orzekającego dokonuje Prezes Sądu Najwyższego

kierujący pracą danej izby.

§ 2.

Sprawy rozpoznaje się według kolejności wpływu do Sądu Najwyższego, chyba że przepis

szczególny stanowi inaczej. W szczególnie uzasadnionych przypadkach Prezes Sądu Najwyższego

kierujący pracą danej izby może zarządzić rozpoznanie sprawy poza kolejnością.

W składzie orzekającym Sądu Najwyższego może brać udział tylko 1 sędzia delegowany

do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym. Sędzia delegowany nie może

być przewodniczącym składu orzekającego.

Jeżeli Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację lub inny środek odwoławczy, poweźmie poważne

wątpliwości co do wykładni przepisów prawa będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia,

może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia

składowi 7 sędziów tego sądu.

Sędzia jest obowiązany wykonywać czynności związane z powierzonymi mu obowiązkami

sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym.

§ 1.

Jeżeli w orzecznictwie sądów powszechnych, sądów wojskowych lub Sądu Najwyższego ujawnią

się rozbieżności w wykładni przepisów prawa będących podstawą ich orzekania, Pierwszy

Prezes Sądu Najwyższego lub Prezes Sądu Najwyższego może, w celu zapewnienia jednolitości

orzecznictwa, przedstawić wniosek o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu

w składzie 7 sędziów lub innym odpowiednim składzie.

§ 2.

Z wnioskiem, o którym mowa w § 1, mogą wystąpić również Prokurator Generalny, Rzecznik

Praw Obywatelskich oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący

Rady Dialogu Społecznego, Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego i Rzecznik Finansowy.

Postanowienie o przedstawieniu zagadnienia prawnego oraz uchwała Sądu Najwyższego

wymagają pisemnego uzasadnienia.

§ 1.

O posiedzeniu pełnego składu Sądu Najwyższego lub składu izby albo połączonych izb

zawiadamia się Prokuratora Generalnego.

§ 2.

O posiedzeniu Sądu Najwyższego wyznaczonym w celu rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego

zawiadamia się ponadto obrońców oraz pełnomocników w osobach adwokatów i radców prawnych,

a także osoby uprawnione do sporządzania skargi kasacyjnej w sprawach cywilnych.

§ 3.

W posiedzeniu, w zastępstwie Prokuratora Generalnego, może brać udział zastępca Prokuratora

Generalnego, prokurator Prokuratury Krajowej lub prokurator innej jednostki organizacyjnej

prokuratury, delegowany do wykonywania czynności w Prokuraturze Krajowej, wyznaczony

przez Prokuratora Generalnego lub jego zastępcę do udziału w posiedzeniach Sądu Najwyższego.

§ 4.

Niestawiennictwo na posiedzeniu osób, o których mowa w § 1-3, o ile zostały prawidłowo

powiadomione, nie wstrzymuje postępowania.

§ 5.

Prezes Sądu Najwyższego może zobowiązać podmioty zawiadomione o posiedzeniu, do przedstawienia

na piśmie przed posiedzeniem wniosków co do kierunku rozstrzygnięcia przedstawionego

zagadnienia.

§ 1.

Jeżeli skład Sądu Najwyższego uzna, że przedstawione zagadnienie wymaga wyjaśnienia,

a rozbieżności - rozstrzygnięcia, podejmuje uchwałę, w przeciwnym razie odmawia jej

podjęcia, a jeżeli podjęcie uchwały stało się zbędne - umarza postępowanie.

§ 2.

Jeżeli skład 7 sędziów Sądu Najwyższego uzna, że znaczenie dla praktyki sądowej lub

powaga występujących wątpliwości to uzasadnia, może zagadnienie prawne lub wniosek

o podjęcie uchwały przedstawić składowi całej izby, natomiast izba - składowi 2 lub

większej liczby połączonych izb albo pełnemu składowi Sądu Najwyższego.

§ 1.

Uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego, składu połączonych izb oraz składu całej

izby, z chwilą ich podjęcia, uzyskują moc zasad prawnych. Skład 7 sędziów może postanowić

o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej.

§ 2.

Uchwały, które uzyskały moc zasad prawnych, są publikowane wraz z uzasadnieniem w

Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Sądu Najwyższego.

§ 1.

Jeżeli jakikolwiek skład Sądu Najwyższego zamierza odstąpić od zasady prawnej, przedstawia

powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia składowi całej izby.

§ 2.

Odstąpienie od zasady prawnej uchwalonej przez izbę, połączone izby albo pełny skład

Sądu Najwyższego, wymaga ponownego rozstrzygnięcia w drodze uchwały odpowiednio przez

właściwą izbę, połączone izby lub pełny skład Sądu Najwyższego.

§ 3.

Jeżeli skład jednej izby Sądu Najwyższego zamierza odstąpić od zasady prawnej uchwalonej

przez inną izbę, rozstrzygnięcie następuje w drodze uchwały obu izb. Izby mogą przedstawić

zagadnienie prawne do rozpoznania przez pełny skład Sądu Najwyższego.

§ 1.

Od prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego lub sądu wojskowego kończącego postępowanie

w sprawie, może być wniesiona skarga nadzwyczajna, jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia

praworządności i sprawiedliwości społecznej i

1)

orzeczenie narusza zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji,

2)

orzeczenie w sposób rażący narusza prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe

zastosowanie,

3)

zachodzi oczywista sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie

materiału dowodowego

- a orzeczenie nie może być uchylone lub zmienione w trybie innych nadzwyczajnych

środków zaskarżenia.

§ 2.

Skargę nadzwyczajną może wnieść Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich

oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej

Polskiej, Rzecznik Praw Dziecka, Rzecznik Praw Pacjenta, Przewodniczący Komisji Nadzoru

Finansowego, Rzecznik Finansowy i Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

§ 3.

Skargę nadzwyczajną wnosi się w terminie 5 lat od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego

orzeczenia, a jeżeli od orzeczenia została wniesiona kasacja albo skarga kasacyjna

- w terminie roku od dnia ich rozpoznania. Niedopuszczalne jest uwzględnienie skargi

nadzwyczajnej na niekorzyść oskarżonego wniesionej po upływie roku od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia, a jeżeli od orzeczenia została wniesiona kasacja albo skarga kasacyjna

- po upływie 6 miesięcy od dnia jej rozpoznania.

§ 4.

Jeżeli od uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia upłynęło 5 lat, a orzeczenie

wywołało nieodwracalne skutki prawne lub przemawiają za tym zasady lub wolności i

prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji, Sąd Najwyższy może ograniczyć

się do stwierdzenia wydania zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem prawa oraz wskazania

okoliczności, z powodu których wydał takie rozstrzygnięcie.

§ 1.

Od tego samego orzeczenia w interesie tej samej strony skarga nadzwyczajna może być

wniesiona tylko raz.

§ 2.

Skargi nadzwyczajnej nie można oprzeć na zarzutach, które były przedmiotem rozpoznawania

skargi kasacyjnej lub kasacji przyjętej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

§ 3.

Skarga nadzwyczajna nie jest dopuszczalna od wyroku ustalającego nieistnienie małżeństwa,

orzekającego unieważnienie małżeństwa albo rozwód, jeżeli choćby jedna ze stron po

uprawomocnieniu się takiego orzeczenia zawarła związek małżeński, oraz od postanowienia

o przysposobieniu.

§ 4.

Skarga nadzwyczajna nie jest dopuszczalna w sprawach o wykroczenia i wykroczenia skarbowe.

§ 1.

W przypadku uwzględnienia skargi nadzwyczajnej, Sąd Najwyższy uchyla zaskarżone orzeczenie

w całości lub w części i stosownie do wyników rozprawy orzeka co do istoty sprawy

albo przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu sądowi, w razie potrzeby

uchylając także orzeczenie sądu pierwszej instancji, albo umarza postępowanie. Sąd

Najwyższy oddala skargę nadzwyczajną, jeżeli stwierdzi brak podstawy do uchylenia

zaskarżonego orzeczenia.

§ 2.

Jeżeli Sąd Najwyższy przy rozpatrywaniu skargi nadzwyczajnej uzna, że przyczyną naruszenia

przez orzeczenie zasad lub wolności i praw człowieka i obywatela, określonych w Konstytucji,

jest niezgodność ustawy z Konstytucją, występuje z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Sąd Najwyższy może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy

od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Sąd Najwyższy może zażądać sporządzenia uzasadnienia, jeżeli nie zawiera go zaskarżone

orzeczenie.

§ 1.

Jeżeli Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego lub Prezes Sądu Najwyższego uzna, że ochrona

praworządności i sprawiedliwości społecznej to uzasadnia, zwłaszcza w przypadku rozpatrywania

skargi nadzwyczajnej, może powołać uczestnika postępowania występującego w charakterze

rzecznika interesu społecznego, w szczególności osobę spełniającą wymagania do pełnienia

urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego. Rzecznik interesu społecznego zmierza

do urzeczywistnienia się zasad praworządności i sprawiedliwości społecznej.

§ 2.

Rzecznika interesu społecznego zawiadamia się o posiedzeniu Sądu Najwyższego w sprawie,

do której został wyznaczony. Rzecznik interesu społecznego może składać oświadczenia

na piśmie, uczestniczyć w posiedzeniu i wypowiadać się.

§ 1.

Skargę nadzwyczajną rozpoznaje Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Sądu Najwyższego

orzekających w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz 1 ławnika Sądu

Najwyższego.

§ 2.

Jeżeli skarga nadzwyczajna dotyczy orzeczenia Sądu Najwyższego, sprawę rozpoznaje

Sąd Najwyższy w składzie 5 sędziów Sądu Najwyższego orzekających w Izbie Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz 2 ławników Sądu Najwyższego.

§ 3.

Jeżeli skład Sądu Najwyższego wskazany w § 1 lub 2 zamierza odstąpić od zasady prawnej

uchwalonej przez izbę Sądu Najwyższego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do

rozstrzygnięcia składowi

1)

całej Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych - jeżeli zamierza odstąpić od

zasady prawnej uchwalonej przez skład Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych;

rozstrzygnięcie następuje w drodze uchwały składu całej izby;

2)

Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz izby, która uchwaliła zasadę

prawną - jeżeli zamierza odstąpić od zasady prawnej uchwalonej przez skład izby innej

niż Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych; rozstrzygnięcie następuje w drodze

uchwały całych składów obu izb.

§ 4.

W przypadku wskazanym w § 3 pkt 2 przepis art. 88 § 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

W zakresie nieuregulowanym przepisami ustawy do skargi nadzwyczajnej, w tym postępowania

w sprawie tej skargi, stosuje się w zakresie spraw

1)

cywilnych - przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego dotyczące skargi kasacyjnej, z wyłączeniem art. 398

2)

karnych - przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego dotyczące kasacji.

§ 1.

Sąd Najwyższy na wniosek Prokuratora Generalnego unieważnia prawomocne orzeczenie

wydane w sprawie, która w chwili orzekania ze względu na osobę nie podlegała orzecznictwu

sądów polskich lub w której w chwili orzekania droga sądowa była niedopuszczalna,

jeżeli orzeczenie to nie może być wzruszone w trybie przewidzianym w ustawach o postępowaniach

sądowych.

§ 2.

Wniosek powinien czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego i zawierać

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiony, ze wskazaniem zakresu zaskarżenia;

2)

przytoczenie podstaw wniosku oraz ich uzasadnienie;

3)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w trybie przewidzianym we właściwej

ustawie o postępowaniu sądowym nie jest możliwe;

4)

wniosek o unieważnienie zaskarżonego orzeczenia, a jeżeli orzeczenie to zostało wydane

przez sąd drugiej instancji - również wniosek o unieważnienie poprzedzającego je orzeczenia

sądu pierwszej instancji.

§ 3.

Do wniosku - oprócz jego odpisów dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom

- Prokurator Generalny dołącza dwa odpisy przeznaczone do akt Sądu Najwyższego.

§ 4.

Sąd Najwyższy rozpoznaje wniosek na posiedzeniu niejawnym, chyba że Prokurator Generalny

domagał się rozpoznania wniosku na rozprawie albo przemawiają za tym inne ważne względy.

§ 5.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy oddala wniosek albo unieważnia zaskarżone orzeczenie.

W przypadku uwzględnienia wniosku, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez sąd drugiej

instancji, Sąd Najwyższy unieważnia również orzeczenie sądu pierwszej instancji.

§ 6.

Postanowienie Sądu Najwyższego wraz z uzasadnieniem doręcza się Prokuratorowi Generalnemu

oraz stronom bądź uczestnikom postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone orzeczenie.

§ 7.

W sprawach nieuregulowanych w § 1-6 do postępowania o unieważnienie orzeczenia stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej albo ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego o kasacji.

§ 1.

Sąd Najwyższy, w przypadku stwierdzenia przy rozpoznawaniu sprawy oczywistej obrazy

przepisów - niezależnie od innych uprawnień - wytyka uchybienie właściwemu sądowi.

Przed wytknięciem uchybienia obowiązany jest pouczyć sędziego lub sędziów wchodzących

w skład sądu orzekającego o możliwości złożenia na piśmie wyjaśnień w terminie 7 dni.

Stwierdzenie i wytknięcie uchybienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

§ 2.

O wytknięciu uchybienia Sąd Najwyższy zawiadamia prezesa właściwego sądu.

§ 3.

Sąd Najwyższy, w przypadku wytknięcia uchybienia, może zwrócić się z wnioskiem o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego. Sądem dyscyplinarnym pierwszej instancji

jest Sąd Najwyższy.

§ 1.

W Sądzie Najwyższym działa Kancelaria Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Kancelaria

Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej oraz Biuro Studiów

i Analiz Sądu Najwyższego.

§ 2.

Regulamin Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Biura Studiów i Analiz

Sądu Najwyższego określa Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego po zasięgnięciu opinii Kolegium

Sądu Najwyższego.

§ 3.

Regulamin Kancelarii Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej

określa Prezes kierujący pracą tej izby, po zasięgnięciu opinii Kolegium Sądu Najwyższego.

§ 1.

Kancelaria Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego wykonuje zadania związane z wykonywaniem

przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego czynności w zakresie funkcjonowania Sądu

Najwyższego, w szczególności w zakresie spraw finansowych, kadrowych i administracyjno-gospodarczych.

§ 2.

Kancelarią Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego kieruje Szef Kancelarii Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego, którego powołuje i odwołuje Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

§ 1.

Kancelaria Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej wykonuje

zadania związane z wykonywaniem czynności przez Prezesa kierującego pracą tej izby

w zakresie jej funkcjonowania, w szczególności w zakresie spraw finansowych, kadrowych

i administracyjno-gospodarczych.

§ 2.

Kancelarią Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej kieruje

Szef Kancelarii Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej, którego

powołuje i odwołuje Prezes kierujący pracą tej izby.

§ 1.

Biuro Studiów i Analiz Sądu Najwyższego wykonuje w szczególności zadania związane

z pełnieniem przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Sąd Najwyższy funkcji

związanych z pieczą nad zgodnością z prawem i jednolitością orzecznictwa sądów powszechnych

i wojskowych oraz oceną spójności i jednolitości prawa stosowanego przez sądy, w tym

w zakresie orzecznictwa dyscyplinarnego.

§ 2.

Biurem Studiów i Analiz Sądu Najwyższego kieruje Dyrektor Biura Studiów i Analiz Sądu

Najwyższego, którego powołuje i odwołuje Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego.

§ 1.

Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego

lub upoważniona przez niego osoba.

§ 2.

Czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do osób wykonujących czynności

służbowe w Kancelarii Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej

dokonuje Prezes kierujący pracą tej izby lub upoważniona przez niego osoba.

§ 1.

Wynagrodzenie Szefa Kancelarii Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Szefa Kancelarii

Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej jest ustalane na podstawie

przepisów o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe w zakresie

dotyczącym sekretarza stanu.

§ 2.

Wynagrodzenie członków Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego niebędących sędziami

jest równe wynagrodzeniu zasadniczemu sędziego sądu apelacyjnego w stawce podstawowej,

z tym że wynagrodzenie to podwyższa się o wartość składki obciążającej pracownika

z tytułu podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

§ 3.

Osoby, o których mowa w § 2, mogą podejmować dodatkowe zatrudnienie lub inne zajęcie

lub sposób zarobkowania wyłącznie za zgodą Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego. Zgoda

może być cofnięta w każdym czasie.

§ 4.

W związku z pełnioną funkcją członkowi Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego przysługuje

dodatek funkcyjny.

§ 5.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, stawki dodatku

funkcyjnego członków Biura Studiów i Analiz Sądu Najwyższego mając na uwadze rodzaj

oraz zakres zadań związanych z pełnioną funkcją.

W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 48 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie lub skargą

nadzwyczajną, nie może orzekać co do tej skargi.

”

;

2)

w art. 626

„

§ 2.

W razie wniesienia skargi kasacyjnej lub skargi nadzwyczajnej, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 5), wpisu wzmianki o skardze kasacyjnej lub skardze nadzwyczajnej dokonuje się z urzędu

niezwłocznie po przedstawieniu przez zainteresowanego zawiadomienia o wniesieniu skargi

kasacyjnej lub skargi nadzwyczajnej.

§ 3.

Do wzmianki o apelacji, skardze kasacyjnej i skardze nadzwyczajnej, o której mowa

w art. 89 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym odpowiednio stosuje się art. 626

”

.

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 i 2405) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 40 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie, zaskarżonego

w trybie kasacji lub objętego skargą nadzwyczajną, nie może orzekać co do tego wniosku,

kasacji lub skargi.

”

;

2)

w art. 652 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

Sąd Najwyższy.

”

;

3)

w art. 655

a)

w § 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Sąd Najwyższy rozpoznaje

”

,

b)

§ 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Przepisy art. 39 i art. 439 § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do orzeczeń Sądu Najwyższego

w zakresie spraw podlegających orzecznictwu sądów wojskowych.

”

;

4)

uchyla się art. 672a;

5)

art. 673 otrzymuje brzmienie

„

Art. 673.

W kwestii wznowienia postępowania orzeka w składzie trzech sędziów wojskowy sąd okręgowy,

a w sprawach zakończonych orzeczeniem tego sądu lub Sądu Najwyższego - Sąd Najwyższy.

”

.

W ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o ustroju sądów wojskowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2243 i 2265 oraz z 2018 r. poz. 3) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 10

a)

w § 3 uchyla się pkt 5,

b)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Głosowanie jest tajne w sprawach, o których mowa w § 3 pkt 1-3, a ponadto, jeżeli

żądanie takie zgłosi chociażby jeden z obecnych członków Zgromadzenia.

”

;

2)

w art. 15 w § 3b zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W przypadku przewidzianym w § 3a, sąd dyscyplinarny wydaje postanowienie po wysłuchaniu

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz sędziego, chyba że nie jest

to możliwe.

”

;

3)

po art. 21 dodaje się art. 21a w brzmieniu

„

Art. 21a.

Sędzia jest obowiązany wykonywać czynności związane z powierzonymi mu obowiązkami

sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym.

”

;

4)

w art. 22

a)

w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i publicznych,

a także nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

”

,

b)

w § 3 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Wymagania określone w § 1 pkt 5 i 6 nie dotyczą

”

;

5)

w art. 30

a)

po § 1 dodaje się § 1a w brzmieniu

„

§ 1a.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej lub

tymczasowe aresztowanie dotyczy sędziego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat,

występku, o którym mowa w art. 177 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 178 § 1 Kodeksu

karnego, a także w art. 178a § 1 lub 4 Kodeksu karnego, i pozostającego nadal zatrzymanym,

sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie wniosku niezwłocznie, nie później

niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca

na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie sędziego jest

natychmiast wykonalna.

”

,

b)

w § 6 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie

„

W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, organowi lub osobie, która wniosła o zezwolenie,

oraz Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Wojskowych przysługuje zażalenie do

sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

”

;

6)

w art. 34 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Prawomocny wyrok sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne

orzeczenie sądu orzekające środek karny w postaci pozbawienia praw publicznych lub

zakazu zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu

i stanowiska sędziego; stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia lub wyroku.

”

;

7)

w art. 39 po § 3 dodaje się § 3a -3c w brzmieniu

„

§ 3a.

Kara określona w § 1 pkt 4 polega na zmianie miejsca służbowego sędziego na znajdujące

się w

1)

wojskowym sądzie garnizonowym z siedzibą na obszarze innego okręgu wojskowego sądu

okręgowego - w przypadku sędziego wojskowego sądu garnizonowego;

2)

innym wojskowym sądzie okręgowym - w przypadku sędziego wojskowego sądu okręgowego.

§ 3b.

Okręg lub sąd, o którym mowa w § 3a, określa sąd dyscyplinarny w wyroku.

§ 3c.

W przypadku gdy określenie miejsca służbowego zgodnie z § 3a pkt 1 byłoby niecelowe

z uwagi na szczególne okoliczności związane z ukaranym, sąd dyscyplinarny może określić

nowe miejsce służbowe sędziego w miejscu znajdującym się w sądzie na obszarze tego

samego okręgu wojskowego sądu okręgowego.

”

;

8)

w art. 39a

a)

§ 1 i 2 otrzymują brzmienie

„

§ 1.

W sprawach dyscyplinarnych sędziów orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

sądy dyscyplinarne przy wojskowych sądach okręgowych w składzie trzech sędziów,

b)

Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i jednego ławnika Sądu

Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, umyślnych przestępstw skarbowych lub

sprawach, w których Sąd Najwyższy zwrócił się z wnioskiem o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

wraz z wytknięciem uchybienia;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i

jednego ławnika Sądu Najwyższego.

§ 2.

Od rozpoznania spraw dyscyplinarnych w których właściwy jest sąd dyscyplinarny przy

wojskowym sądzie okręgowym, o którym mowa w § 1 pkt 1 lit. a jest wyłączony sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego pełni służbę sędzia objęty postępowaniem dyscyplinarnym.

”

,

b)

uchyla się § 3,

c)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie dyscyplinarnym

nie jest możliwe i nie ma również możliwości przekazania tej sprawy innemu równorzędnemu

sądowi dyscyplinarnemu, Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej

przekazuje sprawę do rozpoznania odpowiedniemu sądowi dyscyplinarnemu ustanowionemu

dla sędziów sądów powszechnych.

”

;

9)

po art. 39a dodaje się art. 39b-39d w brzmieniu

„

Art. 39b.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym

sądzie okręgowym sędziemu posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż pracy na

stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2.

Wykonywanie obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym

jest niezależne od wykonywania obowiązków służbowych związanych z zajmowanym przez

sędziego miejscem służbowym.

§ 3.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym trwa sześć

lat.

§ 4.

Po upływie kadencji sędzia sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym może

brać udział w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu

jej zakończenia.

§ 5.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym wygasa przed

jej upływem w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

ukarania sędziego karą dyscyplinarną określoną w art. 39 § 1 pkt 2-4.

Art. 39c.

§ 1.

Prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym powołuje spośród sędziów

tego sądu dyscyplinarnego Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Kadencja prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym trwa trzy lata.

§ 2.

Prezes sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym może być odwołany przez

Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 3.

W razie nieobecności prezesa sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie okręgowym

jego obowiązki pełni najstarszy służbą sędzia sądu dyscyplinarnego przy wojskowym

sądzie okręgowym.

§ 4.

Prezes wojskowego sądu okręgowego zapewnia odpowiednie warunki lokalowe i techniczne

oraz obsługę administracyjno-finansową sądu dyscyplinarnego przy wojskowym sądzie

okręgowym.

Art. 39d.

Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej określi, w drodze

rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach dyscyplinarnych przy wojskowych sądach okręgowych,

kierując się względami organizacyjnymi oraz potrzebą zapewnienia sprawnego postępowania

w sprawach dyscyplinarnych.

”

;

10)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

§ 1.

Oskarżycielem przed sądem dyscyplinarnym w sprawach sędziów wojskowych sądów okręgowych,

a także prezesów oraz zastępców prezesów wojskowych sądów garnizonowych jest Rzecznik

Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych, zaś w sprawach pozostałych sędziów - Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych.

§ 2.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych powołuje na czteroletnią kadencję Minister Sprawiedliwości,

po zasięgnięciu opinii Ministra Obrony Narodowej i Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 3.

Jeżeli Minister Obrony Narodowej i Krajowa Rada Sądownictwa w terminie trzydziestu

dni od dnia przedstawienia przez Ministra Sprawiedliwości zamiaru powołania Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów

Sądów Wojskowych, nie przedstawi opinii, Minister Sprawiedliwości powołuje ich bez

opinii.

§ 4.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych działają przy Krajowej Radzie Sądownictwa, która zapewnia

im obsługę administracyjną przez utworzenie odrębnej komórki organizacyjnej w ramach

Biura Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 5.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych wykonują swoje obowiązki do czasu powołania osób pełniących

te funkcje w kolejnej kadencji.

§ 6.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, prokuratorów, adwokatów lub radców

prawnych.

”

;

11)

po art. 40 dodaje się art. 40a i art. 40b w brzmieniu

„

Art. 40a.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy sędziego. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra

Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród sędziów lub

sędziów sądów powszechnych. W sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona

umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, Rzecznik Dyscyplinarny Ministra

Sprawiedliwości może zostać powołany także spośród prokuratorów wskazanych przez Prokuratora

Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci lub przedłużającej

się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości,

Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego, albo, w sprawie

przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa ściganego

z oskarżenia publicznego, sędziego lub prokuratora.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

Art. 40b.

Przepisy art. 41-41aa w zakresie dotyczącym Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Wojskowych stosuje się odpowiednio do Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Wojskowych i Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości.

”

;

12)

w art. 41

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych podejmuje czynności dyscyplinarne

na żądanie Krajowej Rady Sądownictwa, Ministra Sprawiedliwości, Ministra Obrony Narodowej,

prezesów właściwych sądów wojskowych, kolegium, a także z własnej inicjatywy, po wstępnym

ustaleniu okoliczności koniecznych dla stwierdzenia znamion przewinienia dyscyplinarnego.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Wojskowych, w zakresie prowadzenia postępowania

wyjaśniającego, jest związany wskazaniem organu uprawnionego. Czynności wyjaśniające

powinny być przeprowadzone w terminie trzydziestu dni od dnia podjęcia pierwszej czynności

przez Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Wojskowych.

”

,

b)

uchyla się § 2-5;

13)

w art. 41a § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Od wydanego w pierwszej instancji wyroku sądu dyscyplinarnego oraz postanowienia i

zarządzenia zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu

i Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Wojskowych, a także Krajowej Radzie Sądownictwa,

Ministrowi Sprawiedliwości oraz Ministrowi Obrony Narodowej, którym doręcza się odpis

orzeczenia.

”

;

14)

po art. 41a dodaje się art. 41aa w brzmieniu

„

Art. 41aa.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Wojskowych, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości,

a wystarczające będzie wymierzenie kar określonych w art. 39 § 1 pkt 1-3, może wydać

wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednego sędziego.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym karę, o której mowa w art. 39 § 1 pkt 2a, orzeka się w wymiarze

od 5% do 10% uposażenia zasadniczego na okres od sześciu miesięcy do roku.

§ 4.

Od wyroku nakazowego obwinionemu, Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Wojskowych,

Krajowej Radzie Sądownictwa, Ministrowi Sprawiedliwości i Ministrowi Obrony Narodowej

służy sprzeciw.

§ 5.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym siedmiu dni od dnia jego doręczenia.

”

;

15)

po art. 41c dodaje się art. 41d w brzmieniu

„

Art. 41d.

Minister Sprawiedliwości ma wgląd w czynności sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji.

”

;

16)

art. 42 otrzymuje brzmienie

„

Art. 42.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną oraz odpis prawomocnego

wyroku określonego w art. 39 § 5 dołącza się do akt osobowych sędziego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 39 § 1 pkt 1-4 oraz wyroku określonego w art. 39 § 5, Minister Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt

osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko sędziemu innego wyroku skazującego.

W takim przypadku dopuszczalne jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego

odpisów wszystkich wyroków.

§ 3.

Prezes sądu prowadzący akta osobowe sędziego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 2 zdanie pierwsze.

”

;

17)

w art. 70 w § 1 wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie

„

Do sądów wojskowych, asystentów sędziów oraz ławników stosuje się odpowiednio przepisy

art. 4, art. 5, art. 8, art. 20a, art. 22b § 2, art. 37 § 8, art. 37e § 1 i 3, art.

40, art. 41a-41d, art. 42, art. 44-52, art. 53 § 1-3, art. 54, art. 57 § 1 i 7 zdanie

pierwsze i drugie, art. 58 § 1, 3-4a, 5 i 6, art. 60, art. 65, art. 66, art. 69 §

1 i 1b-2a, art. 70, art. 71, art. 73-75, art. 77 § 2-2b, 3a, 4 i 6-7, art. 78 § 1-4,

art. 78a § 1-3 i 6, art. 79, art. 80 § 2d-2h i 4, art. 82a, art. 83, art. 84 § 3,

art. 85, art. 86, art. 89, art. 90, art. 91 § 1, 1c-2, 6, 7 i 9-12, art. 91a, art.

92, art. 93, art. 94 § 1, 3 i 4, art. 95, art. 98 § 1 i 2, art. 99, art. 100 § 1-4,

art. 101 § 2-4, art. 102, art. 104-106, art. 108, art. 109a, art. 109b, art. 111,

art. 113 § 2-4, art. 113a, art. 113b, art. 114 § 2-13, art. 115, art. 115a, art. 115c-118,

art. 120-122, art. 125-128, art. 130, art. 131, art. 133, art. 133a, art. 147 § 3,

art. 156, art. 159 § 1 pkt 5 i 6, art. 167, art. 169, art. 170 § 3 i art. 171-174

ustawy, o której mowa w art. 32a § 1, oraz przepisy wykonawcze wydane na podstawie

art. 41 § 2, art. 41e, art. 57 § 9, art. 78 § 5, art. 78a § 7, art. 91 § 8 i art.

148 § 3 tej ustawy, z tym że

”

.

W ustawie z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1575) w art. 51

1)

ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie

„

2.

W sprawach dyscyplinarnych prokuratorów Instytutu Pamięci orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

Sąd Dyscyplinarny w Instytucie Pamięci w składzie 3 członków,

b)

Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego

w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw

ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych lub w sprawach,

w których wniosek złożył Sąd Najwyższy;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika

Sądu Najwyższego.

3.

Członków Sądu Dyscyplinarnego w Instytucie Pamięci wybiera, w ustalonej przez siebie

liczbie, na okres 4 lat, zgromadzenie prokuratorów Głównej Komisji spośród prokuratorów

Instytutu Pamięci. Sąd Dyscyplinarny w Instytucie Pamięci wybiera ze swego grona przewodniczącego.

”

;

2)

dodaje się ust. 6-11 w brzmieniu

„

6.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej prokuratora Instytutu Pamięci. Powołanie

Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania

czynności w sprawie.

7.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród prokuratorów

każdorazowo wskazanych przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w

szczególności śmierci czy przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika

Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości powołuje w miejsce

tej osoby innego prokuratora spośród wskazanych przez Prokuratora Krajowego.

8.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

9.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

10.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

11.

Minister Sprawiedliwości ma wgląd w czynności sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

może zwracać uwagę na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków

uchybienia; czynności te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie sądów

dyscyplinarnych są niezawiśli.

”

.

W ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2062, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 41b po § 3 dodaje się § 3a i 3b w brzmieniu

„

§ 3a.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności zastępcy rzecznika

dyscyplinarnego sądu apelacyjnego lub zastępcy rzecznika dyscyplinarnego sądu okręgowego

jest Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, a skargi dotyczącej działalności

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych - Krajowa Rada Sądownictwa.

§ 3b.

Organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości jest Minister Sprawiedliwości.

”

;

2)

art. 41d otrzymuje brzmienie

„

Art. 41d.

Skarga, w zakresie w jakim zawiera wniosek o pociągnięcie sędziego lub asesora sądowego

do odpowiedzialności dyscyplinarnej, podlega niezwłocznie przekazaniu właściwemu rzecznikowi

dyscyplinarnemu. Rzecznik, po wstępnym ustaleniu okoliczności podniesionych w skardze,

może podjąć czynności wyjaśniające z własnej inicjatywy. O sposobie załatwienia skargi

rzecznik dyscyplinarny zawiadamia skarżącego oraz organ, który przekazał mu skargę.

W przypadku wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i złożenia wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny zawiadamia o

tych czynnościach skarżącego. Przepisów art. 114 § 9, 11 i 13 nie stosuje się.

”

;

3)

w art. 61 w § 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie

„

1)

posiada wyłącznie obywatelstwo polskie i korzysta z pełni praw cywilnych i publicznych,

a także nie był prawomocnie skazany za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego

lub umyślne przestępstwo skarbowe;

”

;

4)

w art. 68 § 2 otrzymuje brzmienie

„

§ 2.

Prawomocny wyrok sądu dyscyplinarnego o złożeniu sędziego z urzędu oraz prawomocne

orzeczenie przez sąd środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych lub zakazu

zajmowania stanowiska sędziego pociąga za sobą, z mocy prawa, utratę urzędu i stanowiska

sędziego; stosunek służbowy sędziego wygasa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia

lub wyroku.

”

;

5)

w art. 77 w § 1 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

w Sądzie Najwyższym - na wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego albo Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w odniesieniu do sędziów delegowanych

do tej izby,

”

;

6)

w art. 80

a)

§ 2d otrzymuje brzmienie

„

§ 2d.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje wniosek o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej w terminie czternastu dni od dnia jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego.

”

,

b)

po § 2d dodaje się § 2da w brzmieniu

„

§ 2da.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy sędziego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, występku,

o którym mowa w art. 177 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 178 § 1 Kodeksu karnego,

a także w art. 178a § 1 lub 4 Kodeksu karnego, i pozostającego

nadal zatrzymanym, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie wniosku niezwłocznie,

nie później niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego.

Uchwała zezwalająca na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie

sędziego jest natychmiast wykonalna.

”

,

c)

§ 2e otrzymuje brzmienie

„

§ 2e.

Przed wydaniem uchwały sąd dyscyplinarny wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, sędziego,

przedstawiciela organu lub osobę, którzy wnieśli o zezwolenie - jeżeli się stawią.

Ich niestawiennictwo, jak również niestawiennictwo obrońcy, nie wstrzymuje rozpoznania

wniosku.

”

,

d)

w § 2g wyraz „przewodniczący” zastępuje się wyrazem „prezes”;

7)

w art. 81 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

Wyrażenie przez sędziego zgody na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej w trybie

określonym w § 3 wyłącza odpowiedzialność dyscyplinarną.

”

;

8)

po art. 82b dodaje się art. 82c w brzmieniu

„

Art. 82c.

Sędzia jest obowiązany wykonywać czynności związane z powierzonymi mu obowiązkami

sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym.

”

;

9)

w art. 86

a)

po § 3 dodaje się § 3a-3d w brzmieniu

„

§ 3a.

Przez spółkę prawa handlowego rozumie się spółkę handlową, a także inną spółkę, do

której stosuje się przepisy prawa handlowego, w tym spółkę według prawa obcego.

§ 3b.

Zyski z tytułu posiadania akcji lub udziałów w spółce prawa handlowego określonych

w § 3 pkt 4, sędzia przekazuje na wskazane przez siebie cele publiczne albo na odrębny

rachunek bankowy prowadzony przez bank wskazany przez

1)

prezesa właściwego sądu - w przypadku sędziego sądu rejonowego, okręgowego lub sędziego

sądu apelacyjnego,

2)

prezesa sądu apelacyjnego - w przypadku prezesa sądu rejonowego i prezesa sądu okręgowego,

3)

Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej - w przypadku prezesa

sądu apelacyjnego

- do dnia 31 marca roku następującego po roku, w którym je uzyskał. Sędzia może korzystać

ze środków zgromadzonych na rachunku bankowym po przejściu w stan spoczynku.

§ 3c.

Niewykonanie obowiązku, o którym mowa w § 3b, jest równoznaczne ze zrzeczeniem się

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego.

§ 3d.

Wybór lub powołanie do władz spółki, spółdzielni lub fundacji z naruszeniem zakazów

określonych w § 3 pkt 1-3 są z mocy prawa nieważne i nie podlegają wpisowi do właściwego

rejestru.

”

,

b)

uchyla się § 6;

10)

w art. 91a § 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

Okres pracy, o którym mowa w § 3, ulega wydłużeniu o trzy lata w razie ukarania sędziego

w tym czasie karą dyscyplinarną inną niż kara upomnienia, trzykrotnego wytknięcia

uchybienia, o którym mowa w art. 40 lub trzykrotnego zwrócenia uwagi w trybie określonym

w art. 37 § 4.

”

;

11)

w art. 104 w § 3 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

obniżenia uposażenia o 5%-50% na okres od sześciu miesięcy do dwóch lat;

”

;

12)

w art. 106zd

a)

po § 6 dodaje się § 6a w brzmieniu

„

§ 6a.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy asesora sądowego ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku

zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat,

występku, o którym mowa w art. 177 § 1 Kodeksu karnego w związku z art. 178 § 1 Kodeksu

karnego, a także w art. 178a § 1 lub 4 Kodeksu karnego, i pozostającego nadal zatrzymanym,

sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie wniosku niezwłocznie, nie później

niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do sądu dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca

na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie asesora sądowego

jest natychmiast wykonalna.

”

,

b)

§ 7 otrzymuje brzmienie

„

§ 7.

Przed wydaniem uchwały sąd dyscyplinarny wysłuchuje rzecznika dyscyplinarnego, asesora

sądowego, przedstawiciela organu lub osobę, którzy wnieśli o zezwolenie, jeżeli się

stawią. Ich niestawiennictwo, jak również niestawiennictwo obrońcy, nie wstrzymuje

rozpoznania wniosku.

”

,

c)

w § 9 wyraz „przewodniczący” zastępuje się wyrazem „prezes”;

13)

w art. 108

a)

uchyla się § 3,

b)

po § 4 dodaje się § 5 w brzmieniu

„

§ 5.

Przedawnienie dyscyplinarne nie biegnie w czasie postępowania dyscyplinarnego, począwszy

od dnia złożenia wniosku do sądu dyscyplinarnego do dnia prawomocnego zakończenia

postępowania dyscyplinarnego. Nie dotyczy to przypadku, gdy przedmiotem wniosku jest

pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności dyscyplinarnej za wykroczenie lub wykroczenie

skarbowe.

”

;

14)

w art. 109

a)

w § 1 pkt 2a otrzymuje brzmienie

„

2a)

obniżenie wynagrodzenia zasadniczego o 5%-50% na okres od sześciu miesięcy do dwóch

lat;

”

,

b)

uchyla się § 2,

c)

po § 3 dodaje się § 3a-3c w brzmieniu

„

§ 3a.

Kara określona w § 1 pkt 4 polega na zmianie miejsca służbowego sędziego na znajdujące

się w

1)

sądzie rejonowym z siedzibą na obszarze innej apelacji - w przypadku sędziego sądu

rejonowego;

2)

sądzie okręgowym z siedzibą na obszarze innej apelacji - w przypadku sędziego sądu

okręgowego;

3)

innym sądzie apelacyjnym - w przypadku sędziego sądu apelacyjnego.

§ 3b.

Okręg, apelację lub sąd, o którym mowa w § 3a, określa sąd dyscyplinarny w wyroku.

§ 3c.

W przypadku gdy określenie miejsca służbowego zgodnie z § 3a pkt 1 lub 2 byłoby niecelowe

z uwagi na szczególne okoliczności związane z ukaranym, sąd dyscyplinarny może określić

nowe miejsce służbowe sędziego w miejscu znajdującym się w sądzie na obszarze tej

samej apelacji.

”

;

15)

po art. 109 dodaje się art. 109a i art. 109b w brzmieniu

„

Art. 109a.

§ 1.

Prawomocny wyrok skazujący sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może odstąpić od podania wyroku do wiadomości publicznej, jeżeli

jest to zbędne dla realizacji celów postępowania dyscyplinarnego lub konieczne dla

ochrony słusznego interesu prywatnego.

§ 3.

Prawomocny wyrok uniewinniający sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej

na wniosek obwinionego sędziego złożony do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

nie później niż przed upływem czternastu dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

§ 4.

Wyrok sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

Art. 109b.

O prawomocnym przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe i złożeniu sędziego

z urzędu Minister Sprawiedliwości obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

”

;

16)

w art. 110

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W sprawach dyscyplinarnych sędziów orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

sądy dyscyplinarne przy sądach apelacyjnych w składzie trzech sędziów,

b)

Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i jednego ławnika Sądu

Najwyższego w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych

przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych

lub sprawach, w których Sąd Najwyższy zwrócił się z wnioskiem o rozpoznanie sprawy

dyscyplinarnej wraz z wytknięciem uchybienia;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie dwóch sędziów Izby Dyscyplinarnej i

jednego ławnika Sądu Najwyższego.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Od rozpoznania spraw wymienionych w § 1 pkt 1 lit. a jest wyłączony sąd dyscyplinarny,

w okręgu którego pełni służbę sędzia objęty postępowaniem dyscyplinarnym. Sąd dyscyplinarny

właściwy do rozpoznania sprawy wyznacza Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby

Dyscyplinarnej na wniosek rzecznika dyscyplinarnego.

”

,

c)

uchyla się § 4;

17)

po art. 110 dodaje się art. 110a-110c w brzmieniu

„

Art. 110a.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie

apelacyjnym sędziemu sądu powszechnego posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż

pracy na stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2.

Wykonywanie obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jest

niezależne od wykonywania obowiązków służbowych związanych z zajmowanym przez sędziego

miejscem służbowym.

§ 3.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa sześć lat.

§ 4.

Po upływie kadencji sędzia sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może brać

udział w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu jej

zakończenia.

§ 5.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym wygasa przed jej upływem

w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

ukarania sędziego karą dyscyplinarną określoną w art. 109 § 1 pkt 2-4.

Art. 110b.

§ 1.

Prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym powołuje spośród sędziów tego

sądu dyscyplinarnego Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Kadencja prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa trzy lata.

§ 2.

Prezes sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może być odwołany przez Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 3.

W razie nieobecności prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jego obowiązki

pełni najstarszy służbą sędzia tego sądu.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego zapewnia odpowiednie warunki lokalowe i techniczne oraz obsługę

administracyjno-finansową sądu dyscyplinarnego.

Art. 110c.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach

dyscyplinarnych przy sądach apelacyjnych, kierując się względami organizacyjnymi oraz

potrzebą zapewnienia sprawnego postępowania w sprawach dyscyplinarnych.

”

;

18)

art. 112 otrzymuje brzmienie

„

Art. 112.

§ 1.

Oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów

Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, a

także zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach apelacyjnych i zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach okręgowych.

§ 2.

W sprawach sędziów sądów apelacyjnych oraz prezesów i wiceprezesów sądów apelacyjnych

i sądów okręgowych oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych.

W sprawach pozostałych sędziów sądów okręgowych, a także prezesów oraz wiceprezesów

sądów rejonowych uprawnionym oskarżycielem jest zastępca rzecznika dyscyplinarnego

działający przy sądzie apelacyjnym, a w pozostałych sprawach sędziów sądów rejonowych

oraz asesorów sądowych - zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

okręgowym.

§ 3.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych oraz dwóch Zastępców Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych powołuje Minister Sprawiedliwości na czteroletnią

kadencję.

§ 4.

Krajowa Rada Sądownictwa zapewnia obsługę administracyjną Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Powszechnych przez utworzenie odrębnej komórki organizacyjnej w ramach Biura Krajowej

Rady Sądownictwa.

§ 5.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych, zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

apelacyjnym i zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie okręgowym

wykonują swoje obowiązki do czasu powołania osób pełniących te funkcje w kolejnej

kadencji.

§ 6.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, najpóźniej w terminie miesiąca przed zakończeniem

kadencji zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, przedstawia

Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Powszechnych trzech kandydatów na to stanowisko,

którzy uzyskali najwyższą liczbę głosów wybranych na tym samym zgromadzeniu.

§ 7.

Każdy sędzia uczestniczący w głosowaniu nad wyborem kandydatów, o których mowa § 6,

może oddać tylko jeden głos na wybranego przez siebie kandydata. Głosowanie jest tajne.

§ 8.

Jeżeli po przeprowadzeniu głosowania, o którym mowa w § 7, ze względu na podział głosów,

nie jest możliwe wybranie trzech kandydatów, przeprowadza się ponowne głosowanie z

udziałem kandydatów, którzy uzyskali kolejno najwyższą równą liczbę głosów. Przepis

§ 7 stosuje się.

§ 9.

Przewodniczący zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu przedstawia Rzecznikowi Dyscyplinarnemu

Sędziów Sądów Powszechnych protokół posiedzenia wskazujący wybranych kandydatów na

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, niezwłocznie

po ich wybraniu.

§ 10.

W przypadku gdy kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie

okręgowym wygasła przed jej upływem przepis § 6 stosuje się odpowiednio, z tym że

termin do przedstawienia kandydatów na to stanowisko wynosi dwa miesiące od dnia wygaśnięcia

tej kadencji. Przepisy § 7-9 stosuje się.

§ 11.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powołuje jednego z kandydatów przedstawionych

w trybie § 6 i 10 do pełnienia funkcji zastępcy rzecznika dyscyplinarnego sądu okręgowego

na czteroletnią kadencję.

§ 12.

Jeżeli kandydaci nie zostaną przedstawieni w wymaganej liczbie lub terminie określonych

w § 6 i 10, Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powierza obowiązki zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym sędziemu przez siebie

wybranemu.

§ 13.

Przepisy § 6-12 stosuje się odpowiednio do wyboru i powołania zastępcy rzecznika dyscyplinarnego

działającego przy sądzie apelacyjnym.

”

;

19)

po art. 112 dodaje się art. 112a-112d w brzmieniu

„

Art. 112a.

§ 1.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych może przejąć sprawę prowadzoną przez zastępcę rzecznika

dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, a także przekazać temu rzecznikowi

sprawę do prowadzenia.

§ 2.

W razie niemożności prowadzenia sprawy przez właściwego zastępcę rzecznika dyscyplinarnego

działającego przy sądzie okręgowym, Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych,

wyznacza do jej prowadzenia zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego w innym

okręgu.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego

przy sądzie apelacyjnym, z tym że przekazać sprawę zastępcy lub wyznaczyć do jej prowadzenia

innego zastępcę można tylko spośród zastępców rzecznika dyscyplinarnego działających

przy sądzie apelacyjnym.

Art. 112b.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej sędziego. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród sędziów sądów

powszechnych lub Sądu Najwyższego. W sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących

znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, Rzecznik Dyscyplinarny

Ministra Sprawiedliwości może zostać powołany także spośród prokuratorów wskazanych

przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci

lub przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra

Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego,

albo, w sprawie przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego, sędziego lub prokuratora.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

Art. 112c.

Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej ma wgląd w czynności sądu

dyscyplinarnego pierwszej instancji.

Art. 112d.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy jest mowa o rzeczniku dyscyplinarnym należy

przez to rozumieć Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępcę Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości,

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie apelacyjnym albo zastępcę

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym.

”

;

20)

art. 113 otrzymuje brzmienie

„

Art. 113.

§ 1.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, prokuratorów, adwokatów lub radców

prawnych.

§ 2.

Jeżeli obwiniony nie może brać udziału w postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym z

powodu choroby, prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny wyznacza, na uzasadniony

wniosek obwinionego, obrońcę z urzędu spośród adwokatów lub radców prawnych. We wniosku

obwiniony jest obowiązany wykazać poprzez złożenie zaświadczenia wystawionego przez

lekarza sądowego, że jego stan zdrowia uniemożliwia mu udział w postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 3.

W wyjątkowych przypadkach, gdy z okoliczności wynika, że niezłożenie wniosku nastąpiło

z przyczyn niezależnych od obwinionego, obrońcę z urzędu można wyznaczyć bez wniosku,

o którym mowa w § 2.

§ 4.

Po ustaniu niemożności wzięcia udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przez obwinionego,

prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny zwalnia obrońcę z jego obowiązków,

chyba że ujawniły się inne okoliczności uzasadniające udział obrońcy w postępowaniu.

”

;

21)

po art. 113 dodaje się art. 113a i art. 113b w brzmieniu

„

Art. 113a.

Czynności związane z wyznaczeniem obrońcy z urzędu oraz podjęciem przez niego obrony

nie wstrzymują biegu postępowania.

Art. 113b.

W sprawach uregulowanych w niniejszym rozdziale nie stosuje się przepisu art. 117

§ 2 Kodeksu postępowania karnego, chyba że ustawa nakazuje zawiadomienie uczestnika

o terminie czynności procesowej, a brak jest dowodu, że został on o nim powiadomiony.

”

;

22)

art. 114 i art. 115 otrzymują brzmienie

„

Art. 114.

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności wyjaśniające na żądanie Ministra Sprawiedliwości,

prezesa sądu apelacyjnego lub prezesa sądu okręgowego, kolegium sądu apelacyjnego

lub kolegium sądu okręgowego, Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy,

po wstępnym ustaleniu okoliczności koniecznych dla stwierdzenia znamion przewinienia

dyscyplinarnego. Czynności wyjaśniające powinny być przeprowadzone w terminie trzydziestu

dni od dnia podjęcia pierwszej czynności przez rzecznika dyscyplinarnego.

§ 2.

Rzecznik dyscyplinarny w ramach czynności wyjaśniających może wezwać sędziego do złożenia

pisemnego oświadczenia dotyczącego przedmiotu tych czynności, w terminie czternastu

dni od dnia otrzymania wezwania. Rzecznik dyscyplinarny może również odebrać od sędziego

oświadczenie ustne. Niezłożenie oświadczenia przez sędziego nie wstrzymuje dalszego

biegu postępowania.

§ 3.

Jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających zachodzą podstawy do wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne

i sporządza zarzuty dyscyplinarne na piśmie.

§ 4.

Niezwłocznie po sporządzeniu zarzutów dyscyplinarnych rzecznik dyscyplinarny doręcza

je obwinionemu. Doręczając zarzuty rzecznik dyscyplinarny wzywa obwinionego do przedstawienia

na piśmie wyjaśnień i wszystkich wniosków dowodowych, w terminie czternastu dni od

dnia doręczenia zarzutów dyscyplinarnych. W razie uchybienia temu obowiązkowi rzecznik

dyscyplinarny może pozostawić bez rozpoznania wnioski dowodowe zgłoszone przez obwinionego

po upływie tego terminu, chyba że obwiniony wykaże, iż dowód nie był mu wcześniej

znany.

§ 5.

Rzecznik dyscyplinarny może także odebrać od obwinionego, a na jego wniosek odbiera,

wyjaśnienia w drodze przesłuchania.

§ 6.

Niezłożenie wyjaśnień w terminie określonym w § 4 lub niestawiennictwo w wyznaczonym

przez rzecznika dyscyplinarnego terminie przesłuchania nie wstrzymuje dalszych czynności.

§ 7.

Jednocześnie z doręczeniem zarzutów rzecznik dyscyplinarny zwraca się do Prezesa Sądu

Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej o wyznaczenie sądu dyscyplinarnego

do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą

Izby Dyscyplinarnej wyznacza ten sąd w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku.

§ 8.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do wyznaczonego zgodnie z § 7 sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne

określenie czynu, który jest przedmiotem postępowania, wykaz dowodów uzasadniających

wniosek oraz uzasadnienie.

§ 9.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

na żądanie uprawnionego organu, wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Odpis

postanowienia doręcza się organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania,

kolegium odpowiednio sądu okręgowego lub apelacyjnego i obwinionemu. Odpis postanowienia

doręcza się również Ministrowi Sprawiedliwości, który w terminie trzydziestu dni może

złożyć sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z obowiązkiem wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, a wskazania Ministra Sprawiedliwości co do dalszego toku postępowania

są wiążące dla rzecznika dyscyplinarnego.

§ 10.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie dostarczyło podstaw do złożenia do sądu dyscyplinarnego

wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

§ 11.

W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 10, obwinionemu,

organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i właściwemu

kolegium, służy zażalenie do sądu dyscyplinarnego.

§ 12.

Na żądanie organu uprawnionego do wniesienia zażalenia albo sprzeciwu, rzecznik dyscyplinarny

niezwłocznie przesyła lub w inny sposób udostępnia materiały zebrane w toku czynności

wyjaśniających lub postępowania dyscyplinarnego.

§ 13.

Zażalenie powinno być rozpoznane w terminie czternastu dni od dnia wniesienia zażalenia

do sądu.

Art. 115.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie, chyba że wystarczające

jest rozpoznanie sprawy na posiedzeniu.

§ 2.

Doręczając stronom wezwania na rozprawę sąd dyscyplinarny wzywa strony do złożenia

wniosków dowodowych w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania.

§ 3.

Wniosek dowodowy złożony po upływie terminu, o którym mowa w § 2, sąd dyscyplinarny

może pozostawić bez rozpoznania, chyba że strona wykaże, że wniosek nie mógł zostać

złożony w terminie z przyczyn od niej niezależnych.

§ 4.

Sąd dyscyplinarny wzywa obwinionego ponadto do przedstawienia w terminie, o którym

mowa w § 2, wyjaśnień na piśmie oraz wskazania obrońcy, jeżeli go ustanowił. Niezłożenie

wyjaśnień w tym terminie nie wstrzymuje dalszego postępowania.

”

;

23)

po art. 115 dodaje się art. 115a-115c w brzmieniu

„

Art. 115a.

§ 1.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie lub posiedzeniu zawiadomionego obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

§ 2.

Jeżeli nie można rozpoznać sprawy z powodu usprawiedliwionej nieobecności obwinionego,

a nie ma on obrońcy, sąd dyscyplinarny wyznacza mu obrońcę z urzędu, określając termin

dla obrońcy do zapoznania się z materiałami sprawy.

§ 3.

Sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego

obwinionego lub jego obrońcy, chyba że sprzeciwia się temu dobro prowadzonego postępowania

dyscyplinarnego.

Art. 115b.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez rzecznika dyscyplinarnego,

że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a wystarczające będzie

wymierzenie kar określonych w art. 109 § 1 pkt 1-3, może wydać wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednego sędziego.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym, karę, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 2a, orzeka się w wymiarze

od 5% do 10% wynagrodzenia zasadniczego na okres od sześciu miesięcy do roku.

§ 4.

Od wyroku nakazowego obwinionemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu, Krajowej Radzie Sądownictwa

i Ministrowi Sprawiedliwości służy sprzeciw.

§ 5.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym siedmiu dni od dnia jego doręczenia.

Art. 115c.

Dowody uzyskane do celów postępowania karnego w trybie określonym w art. 168b, art.

237 lub art. 237a Kodeksu postępowania karnego lub uzyskane w wyniku stosowania kontroli

operacyjnej mogą zostać wykorzystane w postępowaniu dyscyplinarnym.

”

;

24)

art. 121 i art. 122 otrzymują brzmienie

„

Art. 121.

§ 1.

Od wydanego w pierwszej instancji wyroku sądu dyscyplinarnego oraz postanowienia i

zarządzenia zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu,

rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości.

Termin do wniesienia odwołania wynosi trzydzieści dni i biegnie dla każdego uprawnionego

od dnia doręczenia orzeczenia lub zarządzenia.

§ 2.

Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie dwóch miesięcy od dnia wpłynięcia do sądu

dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 3.

W postępowaniu odwoławczym nie stosuje się przepisu art. 454 Kodeksu postępowania

karnego.

§ 4.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym

zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych

zarzutów, a w zakresie szerszym, w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1 i

art. 455 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego lub jeżeli stwierdzi oczywistą

niesprawiedliwość orzeczenia.

§ 5.

Jeżeli sąd dyscyplinarny pierwszej instancji rozpoznawał sprawę dyscyplinarną na posiedzeniu,

sąd odwoławczy rozpoznaje odwołanie na posiedzeniu, chyba że niezbędne dla prawidłowego

rozpoznania sprawy jest bezpośrednie przeprowadzenie na rozprawie dowodów z wyjaśnień

obwinionego, zeznań świadków, opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

§ 6.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie na podstawie dowodów znajdujących

się w aktach sprawy, chyba że uzna, iż niezbędne dla prawidłowego rozpoznania sprawy

jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodów z wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków,

opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

Art. 122.

§ 1.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego kasacja nie przysługuje.

§ 2.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji służy odwołanie do innego składu

tego sądu, jeżeli wyrokiem tym obwinionemu wymierzono karę dyscyplinarną, pomimo wydanego

wcześniej przez sąd pierwszej instancji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie.

§ 3.

Wyrok, o którym mowa w § 2, staje się prawomocny po bezskutecznym upływie terminu

do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 4.

Termin do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji

wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia wyroku. Do postępowania w sprawie odwołania

do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące postępowania przed sądem dyscyplinarnym drugiej instancji.

”

;

25)

w art. 123 w § 2 wyraz „Przewodniczący” zastępuje się wyrazem „Prezes”;

26)

art. 124 otrzymuje brzmienie

„

Art. 124.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną oraz określonego w art.

109 § 5 dołącza się do akt osobowych sędziego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 109 § 1 pkt 1-4 oraz wyroku określonego w art. 109 § 5, Minister Sprawiedliwości

zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych sędziego, jeżeli w tym okresie nie

wydano przeciwko sędziemu innego wyroku skazującego. W takim przypadku dopuszczalne

jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego odpisów wszystkich wyroków.

§ 3.

Prezes sądu prowadzący akta osobowe sędziego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 2 zdanie pierwsze.

”

;

27)

w art. 162

a)

§ 7 otrzymuje brzmienie

„

§ 7.

Koszt opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego ponosi Skarb Państwa.

”

,

b)

po § 7 dodaje się § 7a w brzmieniu

„

§ 7a.

Koszt opłaty za badanie lekarskie i za wystawienie zaświadczenia lekarskiego ponosi

kandydat na ławnika.

”

,

c)

§ 8 otrzymuje brzmienie

„

§ 8.

Koszt opłaty za wydanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego albo odpisu

lub zaświadczenia z innego właściwego rejestru lub ewidencji ponosi Skarb Państwa.

”

.

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 15 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

W sprawach, w których orzekały sądy wojskowe, uprawnienia sądu okręgowego ma wojskowy

sąd okręgowy, a uprawnienia sądu apelacyjnego ma Sąd Najwyższy.

”

;

2)

w art. 113 § 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W sprawach należących do właściwości sądów wojskowych w kwestii wznowienia orzeka

na posiedzeniu jednoosobowo wojskowy sąd okręgowy, a w sprawie zakończonej orzeczeniem

tego sądu orzeka Sąd Najwyższy.

”

.

§ 1.

Prawomocny wyrok skazujący sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może odstąpić od podania wyroku do wiadomości publicznej, jeżeli

jest to zbędne dla realizacji celów postępowania dyscyplinarnego lub konieczne dla

ochrony słusznego interesu prywatnego.

§ 3.

Prawomocny wyrok uniewinniający sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej

na wniosek obwinionego sędziego złożony do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

nie później niż przed upływem czternastu dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

§ 4.

Wyrok sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

O prawomocnym przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe i złożeniu sędziego

z urzędu Minister Sprawiedliwości obwieszcza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

W ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 43 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Krajowa Rada Prokuratorów ustala także ogólną liczbę członków Sądu Dyscyplinarnego

przy Prokuratorze Generalnym oraz wskazuje liczbę członków Sądu Dyscyplinarnego przy

Prokuratorze Generalnym wybieranych przez zebranie prokuratorów Prokuratury Krajowej

i zgromadzenia prokuratorów w prokuraturach regionalnych.

”

;

2)

w art. 45 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

wybiera członków Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym;

”

;

3)

w art. 47 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

wybiera członków Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym;

”

;

4)

w art. 85 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy znajdujących

się w aktach osobowych prokuratora prawomocnych orzeczeń orzekających karę dyscyplinarną

lub prawomocnych decyzji o wymierzeniu kary porządkowej upomnienia, jak również odpisy

prawomocnych decyzji prokuratora przełożonego, zawierających wytknięcie uchybienia

w razie oczywistej obrazy prawa.

”

;

5)

w art. 86 § 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Do oceny kwalifikacji kandydata, o którym mowa w § 1, dołącza się odpisy znajdujących

się w aktach osobowych prawomocnych orzeczeń orzekających karę dyscyplinarną oraz

wytknięcia uchybień.

”

;

6)

w art. 93 uchyla się § 5;

7)

w art. 135 § 10-13 otrzymują brzmienie

„

§ 10.

Jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe

aresztowanie dotyczy prokuratora ujętego na gorącym uczynku zbrodni lub występku zagrożonego

karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, występku,

o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2204) w związku z art. 178 § 1 tej ustawy, a także w art. 178a § 1 lub 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny, i pozostającego nadal zatrzymanym, sąd dyscyplinarny podejmuje uchwałę w przedmiocie

wniosku niezwłocznie, nie później niż przed upływem 24 godzin od jego wpłynięcia do

sądu dyscyplinarnego. Uchwała zezwalająca na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej

lub tymczasowe aresztowanie prokuratora jest natychmiast wykonalna.

§ 11.

W terminie 7 dni od dnia doręczenia uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie

prokuratora do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy oraz

rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje zażalenie do sądu dyscyplinarnego drugiej

instancji. W tym samym terminie prokuratorowi przysługuje zażalenie na uchwałę zezwalającą

na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie.

§ 12.

Przewodniczący składu orzekającego sądu dyscyplinarnego drugiej instancji przesyła

odpisy zażaleń pozostałym podmiotom wymienionym w § 11, którym przysługuje prawo do

pisemnego ustosunkowania się do zażalenia w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia.

§ 13.

Sąd dyscyplinarny drugiej instancji orzeka na posiedzeniu z udziałem wnioskodawcy,

prokuratora, którego dotyczy wniosek, oraz rzecznika dyscyplinarnego. Niestawiennictwo

stron nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy, chyba że sąd postanowi inaczej.

”

;

8)

w art. 142 § 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

W przypadku przewinienia dyscyplinarnego lub wykroczenia mniejszej wagi sąd dyscyplinarny

może odstąpić od wymierzenia kary.

”

;

9)

art. 145 otrzymuje brzmienie

„

Art. 145.

§ 1.

W sprawach wskazanych w niniejszym rozdziale orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w składzie 3 członków,

b)

Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego

w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw

ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych lub w sprawach,

w których wniosek złożył Sąd Najwyższy;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika

Sądu Najwyższego.

§ 2.

Przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze

Generalnym powołuje Prokurator Generalny na 4-letnią kadencję spośród prokuratorów

wybranych na członków tego sądu.

§ 3.

Kadencja członków Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym rozpoczyna się

z chwilą powołania przewodniczącego i trwa 4 lata.

§ 4.

Członkowie Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym są w zakresie orzekania

niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

§ 5.

Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym może orzekać na sesjach wyjazdowych

w prokuraturze regionalnej lub okręgowej, na obszarze właściwości której obwiniony

zajmuje stanowisko prokuratora, lub wyjątkowo w innym miejscu, chyba że sprzeciwia

się temu dobro wymiaru sprawiedliwości.

”

;

10)

uchyla się art. 146;

11)

art. 147 otrzymuje brzmienie

„

Art. 147.

§ 1.

Skład Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym wyznacza przewodniczący według

listy wszystkich członków tego sądu, zgodnie z kolejnością wpływu spraw, z tym że

w składzie sądu zasiada przynajmniej jeden prokurator z jednostki organizacyjnej prokuratury

równorzędnej do tej, w której obwiniony pełnił służbę lub wykonywał czynności służbowe

w chwili czynu. Odstępstwo od kolejności wpływu spraw możliwe jest tylko w przypadku

choroby członka sądu lub z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu

o wyznaczeniu rozprawy lub posiedzenia. Składowi przewodniczy prokurator wyznaczony

przez przewodniczącego.

§ 2.

Protokolantem może być prokurator, asesor prokuratury lub inna osoba wyznaczona przez

przewodniczącego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji.

”

;

12)

w art. 148 § 4 i 5 otrzymują brzmienie

„

§ 4.

Orzeczenie dyscyplinarne inne niż określone w art. 160a § 1 i 3 można podać do wiadomości

publicznej po jego uprawomocnieniu się, na podstawie uchwały sądu dyscyplinarnego

podjętej z urzędu lub na wniosek strony, w sposób określony w uchwale, od której nie

przysługuje odwołanie.

§ 5.

Informacje zawarte w aktach prawomocnie zakończonych postępowań dyscyplinarnych podlegają

udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

”

;

13)

w art. 149

a)

§ 4 otrzymuje brzmienie

„

§ 4.

W razie wniesienia sprzeciwu prokurator przełożony, o którym mowa w § 3

1)

uchyla karę porządkową upomnienia i zawiadamia prokuratora o uwzględnieniu sprzeciwu

albo

2)

uchyla karę porządkową upomnienia i przekazuje sprawę rzecznikowi dyscyplinarnemu

w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, albo

3)

uchyla karę porządkową upomnienia i przekazuje sprawę za pośrednictwem rzecznika dyscyplinarnego

do rozpoznania sądowi dyscyplinarnemu.

”

,

b)

§ 6 otrzymuje brzmienie

„

§ 6.

W przypadku przewidzianym w § 4 pkt 3 sąd dyscyplinarny wydaje orzeczenie dyscyplinarne

po wysłuchaniu rzecznika dyscyplinarnego oraz prokuratora, któremu wymierzono karę

porządkową upomnienia, chyba że wysłuchanie nie jest możliwe.

”

,

c)

§ 8 otrzymuje brzmienie

„

§ 8.

Odwołanie rozpoznaje sąd dyscyplinarny drugiej instancji.

”

;

14)

w art. 150

a)

§ 2-5 otrzymują brzmienie

„

§ 2.

Prawo zawieszenia w czynnościach na okres, o którym mowa w § 1, przysługuje przełożonym

dyscyplinarnym. Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach przysługuje odwołanie do sądu

dyscyplinarnego. Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego odwołanie nie przysługuje.

§ 3.

Zawieszenie prokuratora w czynnościach, w uzasadnionych przypadkach, może być przedłużone

na wniosek rzecznika dyscyplinarnego przez sąd dyscyplinarny na dalszy, niezbędny

okres.

§ 4.

Po skierowaniu wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej do sądu dyscyplinarnego,

decyzje w przedmiocie przedłużenia zawieszenia prokuratora w czynnościach podejmuje

sąd dyscyplinarny. Sąd dyscyplinarny określa czas zawieszenia prokuratora w czynnościach.

§ 5.

Na postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, stronom przysługuje odwołanie. Na postanowienie,

o którym mowa w § 3, odwołanie przysługuje również przełożonemu dyscyplinarnemu.

”

,

b)

uchyla się § 6 i 7,

c)

§ 8 otrzymuje brzmienie

„

§ 8.

Przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie uchylić zawieszenie prokuratora w czynnościach.

”

;

15)

w art. 151 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W przypadku prawomocnego zezwolenia na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności

karnej, a także wtedy gdy został złożony do właściwego sądu wniosek o ubezwłasnowolnienie,

przełożony dyscyplinarny może zawiesić prokuratora w czynnościach do czasu prawomocnego

zakończenia postępowania. Od decyzji o zawieszeniu w czynnościach przysługuje odwołanie

do Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym. Od orzeczenia w przedmiocie

zawieszenia odwołanie nie przysługuje. Przełożony dyscyplinarny może w każdym czasie

uchylić zawieszenie w czynnościach.

”

;

16)

w art. 152 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

W przypadku gdy prokurator został zawieszony w czynnościach, Sąd Dyscyplinarny przy

Prokuratorze Generalnym, na wniosek przełożonego dyscyplinarnego, może obniżyć do

50% wysokość wynagrodzenia prokuratora na czas trwania tego zawieszenia.

”

;

17)

po art. 153 dodaje się art. 153a i art. 153b w brzmieniu

„

Art. 153a.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej prokuratora. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród prokuratorów

każdorazowo wskazanych do sprawy przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach,

w szczególności śmierci lub przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika

Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce

tej osoby innego prokuratora spośród wskazanych przez Prokuratora Krajowego.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości rzecznika w tej samej

sprawie.

Art. 153b.

Do Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości stosuje się odpowiednio przepisy

o rzecznikach dyscyplinarnych.

”

;

18)

w art. 154

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające na żądanie Prokuratora Generalnego,

właściwego prokuratora regionalnego lub okręgowego, a także z własnej inicjatywy,

po wstępnym ustaleniu okoliczności koniecznych do stwierdzenia znamion przewinienia

dyscyplinarnego, a także złożeniu przez prokuratora oświadczenia lub wyjaśnień na

piśmie, chyba że ich złożenie nie jest możliwe. W każdym przypadku wszczęcia postępowania

wyjaśniającego właściwy rzecznik niezwłocznie informuje o tym rzecznika dyscyplinarnego

Prokuratora Generalnego, który może powierzyć dalsze prowadzenie postępowania innemu

rzecznikowi. Postępowanie wyjaśniające powinno być ukończone w terminie 30 dni od

dnia podjęcia pierwszej czynności przez rzecznika dyscyplinarnego.

”

,

b)

§ 3-5 otrzymują brzmienie

„

§ 3.

W terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 2, organowi,

który żądał wszczęcia postępowania wyjaśniającego, służy odwołanie do sądu dyscyplinarnego.

Odwołanie nie przysługuje, jeżeli Prokurator Generalny wniósł sprzeciw.

§ 4.

Po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzą podstawy do

wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, zastępca rzecznika dyscyplinarnego zwraca

się do Prokuratora Generalnego o wyznaczenie rzecznika dyscyplinarnego spoza okręgu

regionalnego, w którym pełni służbę prokurator, w stosunku do którego prowadzone było

postępowanie wyjaśniające, do przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Wyznaczony

rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne.

§ 5.

W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego

zawierającego znamiona przestępstwa ujawnienia informacji z postępowania karnego stanowiących

informacje niejawne o klauzuli tajności „poufne”, „tajne” lub „ściśle tajne” rzecznik

dyscyplinarny, w trakcie prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, może powołać biegłego

w celu zastosowania wobec prokuratora mającego dostęp do tych informacji, za jego

zgodą, środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu.

”

,

c)

§ 8-10 otrzymują brzmienie

„

§ 8.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 7, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne określenie czynu, który

jest przedmiotem postępowania, wykaz dowodów uzasadniających wniosek oraz uzasadnienie.

§ 9.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do złożenia wniosku o rozpoznanie

sprawy dyscyplinarnej, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

Odpis postanowienia doręcza się Ministrowi Sprawiedliwości, Prokuratorowi Generalnemu,

organowi, który żądał wszczęcia postępowania wyjaśniającego i obwinionemu.

§ 10.

W terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 9, obwinionemu

oraz organowi, który żądał wszczęcia postępowania wyjaśniającego, służy odwołanie

do sądu dyscyplinarnego.

”

,

d)

po § 10 dodaje się § 10a w brzmieniu

„

§ 10a.

W przypadkach, o których mowa w § 3, Prokurator Generalny może wnieść sprzeciw. W

przypadku wniesienia sprzeciwu, wskazania Prokuratora Generalnego co do dalszego toku

postępowania są wiążące dla rzecznika dyscyplinarnego. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne

z obowiązkiem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

”

;

19)

w art. 155 § 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Po wpłynięciu wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej przewodniczący składu orzekającego

sądu dyscyplinarnego wyznacza rozprawę, chyba że wystarczające jest wyznaczenie posiedzenia.

”

;

20)

w art. 156

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród prokuratorów, sędziów, adwokatów i radców

prawnych także na etapie postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez rzecznika

dyscyplinarnego.

”

;

b)

dodaje się § 3-5 w brzmieniu

„

§ 3.

Jeżeli obwiniony nie może brać udziału w postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym z

powodu choroby, przewodniczący sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny wyznacza,

na uzasadniony wniosek obwinionego, obrońcę z urzędu spośród adwokatów lub radców

prawnych. We wniosku obwiniony jest obowiązany wykazać, w szczególności poprzez złożenie

zaświadczenia wystawionego przez lekarza sądowego, że jego stan zdrowia uniemożliwia

mu udział w postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 4.

W wyjątkowych przypadkach, gdy z okoliczności wynika, że niezłożenie wniosku, o którym

mowa w § 3, nastąpiło z przyczyn niezależnych od obwinionego, obrońcę z urzędu można

wyznaczyć bez wniosku obwinionego.

§ 5.

Po ustaniu niemożności wzięcia udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przez obwinionego,

przewodniczący sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny zwalnia obrońcę z jego

obowiązków, chyba że ujawniły się inne okoliczności uzasadniające udział obrońcy w

postępowaniu.

”

;

21)

po art. 158 dodaje się art. 158a i art. 158b w brzmieniu

„

Art. 158a.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez rzecznika dyscyplinarnego,

że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a wystarczające będzie

wymierzenie kar określonych w art. 142 § 1 pkt 1-3, może wydać wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednoosobowym.

§ 3.

Od wyroku nakazowego Prokuratorowi Generalnemu, obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu

służy sprzeciw.

§ 4.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym 7 dni od dnia jego doręczenia.

Art. 158b.

Dowody uzyskane do celów postępowania karnego w trybie określonym w art. 168b, art. 237 lub art. 237a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania

karnego lub uzyskane w wyniku stosowania kontroli operacyjnej mogą zostać wykorzystane w

postępowaniu dyscyplinarnym.

”

;

22)

w art. 159 wyraz „wyrok” zastępuje się wyrazem „orzeczenie”;

23)

w art. 160

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Uzasadnienie orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym sporządza

się na piśmie na wniosek Prokuratora Generalnego, rzecznika dyscyplinarnego lub obwinionego

w terminie 21 dni od dnia jego otrzymania. W szczególnie uzasadnionych przypadkach

przewodniczący tego sądu może przedłużyć termin sporządzenia uzasadnienia na czas

określony.

”

,

b)

§ 3 otrzymuje brzmienie

„

§ 3.

Uzasadnienie orzeczenia wydanego przez Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym

podpisuje członek składu orzekającego pełniący funkcję sprawozdawcy. W przypadku zgłoszenia

zdania odrębnego uzasadnienie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego.

”

;

24)

po art. 160 dodaje się art. 160a w brzmieniu

„

Art. 160a.

§ 1.

Prawomocny wyrok skazujący sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może odstąpić od podania wyroku do wiadomości publicznej, jeżeli

jest to zbędne dla realizacji celów postępowania dyscyplinarnego lub konieczne dla

ochrony słusznego interesu prywatnego.

§ 3.

Prawomocny wyrok uniewinniający sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej

na wniosek obwinionego prokuratora złożony do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

nie później niż przed upływem 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

§ 4.

Wyrok sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

”

;

25)

w art. 162

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przysługuje odwołanie Prokuratorowi

Generalnemu, Prokuratorowi Krajowemu, obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu. Odwołanie

powinno być rozpoznane w terminie 2 miesięcy od dnia jego wniesienia do sądu dyscyplinarnego

drugiej instancji.

”

,

b)

uchyla się § 2-4,

c)

§ 5 otrzymuje brzmienie

„

§ 5.

Prokuratorowi Generalnemu doręcza się orzeczenie wraz z uzasadnieniem w każdym przypadku,

gdy uzasadnienie zostało sporządzone.

”

;

26)

uchyla się art. 163;

27)

po art. 163 dodaje się art. 163a w brzmieniu

„

Art. 163a.

§ 1.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego drugiej instancji kasacja nie przysługuje.

§ 2.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego drugiej instancji służy odwołanie do innego składu

tego sądu, jeżeli orzeczeniem sądu dyscyplinarnego drugiej instancji obwinionemu wymierzono

karę dyscyplinarną, pomimo wydania w tej sprawie przez sąd dyscyplinarny pierwszej

instancji orzeczenia uniewinniającego lub umarzającego postępowanie dyscyplinarne.

§ 3.

Termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w § 2, wynosi 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia. Do postępowania w sprawie odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego

drugiej instancji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania przed sądem

dyscyplinarnym drugiej instancji.

§ 4.

Po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w § 2, orzeczenie

sądu dyscyplinarnego drugiej instancji staje się prawomocne.

”

;

28)

w art. 167

a)

§ 1 otrzymuje brzmienie

„

§ 1.

Przewodniczący sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji przesyła niezwłocznie odpis

prawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem Prokuratorowi Generalnemu w celu wykonania

orzeczenia.

”

,

b)

uchyla się § 2;

29)

art. 168 i art. 169 otrzymują brzmienie

„

Art. 168.

§ 1.

Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną oraz orzeczenia, o

którym mowa w art. 142 § 5, dołącza się do akt osobowych prokuratora.

§ 2.

Po upływie

1)

3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą w art.

142 § 1 pkt 1 lub orzeczenia, o którym mowa w art. 142 § 5,

2)

5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą w art.

142 § 1 pkt 2-4

- Prokurator Generalny, na wniosek prokuratora, zarządza usunięcie odpisu orzeczenia

z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko niemu innego orzeczenia

skazującego. Usunięcie z akt osobowych odpisu orzeczenia dotyczącego zastępcy Prokuratora

Generalnego zarządza, na jego wniosek, Prokurator Generalny, jeżeli w tym okresie

nie wydano przeciwko temu prokuratorowi innego orzeczenia skazującego.

Art. 169.

Prokurator Generalny ma wgląd w czynności Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym,

może zwracać uwagę na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków

uchybienia; czynności te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie Sądu Dyscyplinarnego

przy Prokuratorze Generalnym są niezawiśli.

”

;

30)

w art. 170 w § 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

przy orzeczonych za kilka przewinień karach rodzajowo różnych i karze wydalenia ze

służby prokuratorskiej, wymierza się tę karę, jako karę łączną.

”

;

31)

w art. 171 uchyla się pkt 2;

32)

art. 188 otrzymuje brzmienie

„

Art. 188.

Ponawiane skargi lub wnioski w sprawach już wyjaśnionych, niezawierające nowych okoliczności,

pozostawia się bez rozpoznania o czym należy pouczyć wnoszącego przy pierwszej odpowiedzi

na skargę lub wniosek.

”

.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości powierza obowiązki sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie

apelacyjnym sędziemu sądu powszechnego posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż

pracy na stanowisku sędziego, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Sądownictwa.

§ 2.

Wykonywanie obowiązków sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jest

niezależne od wykonywania obowiązków służbowych związanych z zajmowanym przez sędziego

miejscem służbowym.

§ 3.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa sześć lat.

§ 4.

Po upływie kadencji sędzia sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może brać

udział w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem, do czasu jej

zakończenia.

§ 5.

Kadencja sędziego sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym wygasa przed jej upływem

w przypadku

1)

rozwiązania albo wygaśnięcia stosunku służbowego sędziego;

2)

przejścia albo przeniesienia sędziego w stan spoczynku;

3)

ukarania sędziego karą dyscyplinarną określoną w art. 109 § 1 pkt 2-4.

§ 1.

Prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym powołuje spośród sędziów tego

sądu dyscyplinarnego Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej.

Kadencja prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym trwa trzy lata.

§ 2.

Prezes sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym może być odwołany przez Prezesa

Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej w toku kadencji w przypadku

1)

rażącego lub uporczywego niewywiązywania się z obowiązków służbowych;

2)

gdy dalsze pełnienie funkcji z innych powodów nie da się pogodzić z dobrem wymiaru

sprawiedliwości;

3)

złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji.

§ 3.

W razie nieobecności prezesa sądu dyscyplinarnego przy sądzie apelacyjnym jego obowiązki

pełni najstarszy służbą sędzia tego sądu.

§ 4.

Prezes sądu apelacyjnego zapewnia odpowiednie warunki lokalowe i techniczne oraz obsługę

administracyjno-finansową sądu dyscyplinarnego.

Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, liczbę sędziów w sądach

dyscyplinarnych przy sądach apelacyjnych, kierując się względami organizacyjnymi oraz

potrzebą zapewnienia sprawnego postępowania w sprawach dyscyplinarnych.

§ 1.

Sędziowie Sądu Najwyższego, którzy do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ukończyli

65. rok życia albo ukończą 65. rok życia w okresie trzech miesięcy od dnia wejścia

w życie niniejszej ustawy, z dniem następującym po upływie trzech miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy przechodzą w stan spoczynku, chyba że w terminie

miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy złożą oświadczenie i zaświadczenie,

o których mowa w art. 37 § 1, a Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyrazi zgodę na

dalsze zajmowanie stanowiska sędziego Sądu Najwyższego. Przepisy art. 37 § 2-4 stosuje

się odpowiednio.

§ 2.

W terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy sędzia Sądu

Najwyższego może przejść w stan spoczynku, składając za pośrednictwem Pierwszego Prezesa

Sądu Najwyższego oświadczenie Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sędziowie orzekający w Izbie Wojskowej przechodzą

w stan spoczynku.

§ 4.

Jeżeli w przypadku wystąpienia okoliczności, o której mowa w § 1, dojdzie do konieczności

wyboru Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego lub Prezesa Sądu Najwyższego, do czasu

objęcia stanowiska przez wybranego prezesa Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej powierzy

kierowanie izbą lub Sądem Najwyższym wskazanemu sędziemu Sądu Najwyższego. Zgromadzenie

Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego niezwłocznie wybiera i przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej kandydatów, o których mowa w art. 12 § 1, po obsadzeniu 110 stanowisk sędziowskich

w Sądzie Najwyższym. Zgromadzenie sędziów izby Sądu Najwyższego wybiera i przedstawia

Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej kandydatów, o których mowa w art. 15 § 2, po

powołaniu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

§ 1.

Oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów

Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, a

także zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach apelacyjnych i zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądach okręgowych.

§ 2.

W sprawach sędziów sądów apelacyjnych oraz prezesów i wiceprezesów sądów apelacyjnych

i sądów okręgowych oskarżycielami przed sądem dyscyplinarnym są Rzecznik Dyscyplinarny

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych.

W sprawach pozostałych sędziów sądów okręgowych, a także prezesów oraz wiceprezesów

sądów rejonowych uprawnionym oskarżycielem jest zastępca rzecznika dyscyplinarnego

działający przy sądzie apelacyjnym, a w pozostałych sprawach sędziów sądów rejonowych

oraz asesorów sądowych - zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

okręgowym.

§ 3.

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych oraz dwóch Zastępców Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych powołuje Minister Sprawiedliwości na czteroletnią

kadencję.

§ 4.

Krajowa Rada Sądownictwa zapewnia obsługę administracyjną Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów

Powszechnych przez utworzenie odrębnej komórki organizacyjnej w ramach Biura Krajowej

Rady Sądownictwa.

§ 5.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych, zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie

apelacyjnym i zastępca rzecznika dyscyplinarnego działający przy sądzie okręgowym

wykonują swoje obowiązki do czasu powołania osób pełniących te funkcje w kolejnej

kadencji.

§ 6.

Zgromadzenie ogólne sędziów okręgu, najpóźniej w terminie miesiąca przed zakończeniem

kadencji zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, przedstawia

Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sędziów Sądów Powszechnych trzech kandydatów na to stanowisko,

którzy uzyskali najwyższą liczbę głosów wybranych na tym samym zgromadzeniu.

§ 7.

Każdy sędzia uczestniczący w głosowaniu nad wyborem kandydatów, o których mowa § 6,

może oddać tylko jeden głos na wybranego przez siebie kandydata. Głosowanie jest tajne.

§ 8.

Jeżeli po przeprowadzeniu głosowania, o którym mowa w § 7, ze względu na podział głosów,

nie jest możliwe wybranie trzech kandydatów, przeprowadza się ponowne głosowanie z

udziałem kandydatów, którzy uzyskali kolejno najwyższą równą liczbę głosów. Przepis

§ 7 stosuje się.

§ 9.

Przewodniczący zgromadzenia ogólnego sędziów okręgu przedstawia Rzecznikowi Dyscyplinarnemu

Sędziów Sądów Powszechnych protokół posiedzenia wskazujący wybranych kandydatów na

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, niezwłocznie

po ich wybraniu.

§ 10.

W przypadku gdy kadencja zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie

okręgowym wygasła przed jej upływem przepis § 6 stosuje się odpowiednio, z tym że

termin do przedstawienia kandydatów na to stanowisko wynosi dwa miesiące od dnia wygaśnięcia

tej kadencji. Przepisy § 7-9 stosuje się.

§ 11.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powołuje jednego z kandydatów przedstawionych

w trybie § 6 i 10 do pełnienia funkcji zastępcy rzecznika dyscyplinarnego sądu okręgowego

na czteroletnią kadencję.

§ 12.

Jeżeli kandydaci nie zostaną przedstawieni w wymaganej liczbie lub terminie określonych

w § 6 i 10, Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych powierza obowiązki zastępcy

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym sędziemu przez siebie

wybranemu.

§ 13.

Przepisy § 6-12 stosuje się odpowiednio do wyboru i powołania zastępcy rzecznika dyscyplinarnego

działającego przy sądzie apelacyjnym.

Pierwszy regulamin wydany na podstawie art. 4, nie wymaga zaopiniowania przez Kolegium

Sądu Najwyższego.

§ 1.

Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego

Sędziów Sądów Powszechnych może przejąć sprawę prowadzoną przez zastępcę rzecznika

dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym, a także przekazać temu rzecznikowi

sprawę do prowadzenia.

§ 2.

W razie niemożności prowadzenia sprawy przez właściwego zastępcę rzecznika dyscyplinarnego

działającego przy sądzie okręgowym, Rzecznik Dyscyplinarny Sędziów Sądów Powszechnych,

wyznacza do jej prowadzenia zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego w innym

okręgu.

§ 3.

Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do zastępcy rzecznika dyscyplinarnego działającego

przy sądzie apelacyjnym, z tym że przekazać sprawę zastępcy lub wyznaczyć do jej prowadzenia

innego zastępcę można tylko spośród zastępców rzecznika dyscyplinarnego działających

przy sądzie apelacyjnym.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej sędziego. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród sędziów sądów

powszechnych lub Sądu Najwyższego. W sprawie przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących

znamiona umyślnych przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, Rzecznik Dyscyplinarny

Ministra Sprawiedliwości może zostać powołany także spośród prokuratorów wskazanych

przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności śmierci

lub przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra

Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce tej osoby innego sędziego,

albo, w sprawie przewinienia dyscyplinarnego wyczerpującego znamiona umyślnego przestępstwa

ściganego z oskarżenia publicznego, sędziego lub prokuratora.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości w tej samej sprawie.

Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej ma wgląd w czynności sądu

dyscyplinarnego pierwszej instancji.

Ilekroć w przepisach niniejszej ustawy jest mowa o rzeczniku dyscyplinarnym należy

przez to rozumieć Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Zastępcę Rzecznika

Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych, Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości,

zastępcę rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie apelacyjnym albo zastępcę

rzecznika dyscyplinarnego działającego przy sądzie okręgowym.

§ 1.

Obwiniony może ustanowić obrońcę spośród sędziów, prokuratorów, adwokatów lub radców

prawnych.

§ 2.

Jeżeli obwiniony nie może brać udziału w postępowaniu przed sądem dyscyplinarnym z

powodu choroby, prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny wyznacza, na uzasadniony

wniosek obwinionego, obrońcę z urzędu spośród adwokatów lub radców prawnych. We wniosku

obwiniony jest obowiązany wykazać poprzez złożenie zaświadczenia wystawionego przez

lekarza sądowego, że jego stan zdrowia uniemożliwia mu udział w postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 3.

W wyjątkowych przypadkach, gdy z okoliczności wynika, że niezłożenie wniosku nastąpiło

z przyczyn niezależnych od obwinionego, obrońcę z urzędu można wyznaczyć bez wniosku,

o którym mowa w § 2.

§ 4.

Po ustaniu niemożności wzięcia udziału w postępowaniu dyscyplinarnym przez obwinionego,

prezes sądu dyscyplinarnego albo sąd dyscyplinarny zwalnia obrońcę z jego obowiązków,

chyba że ujawniły się inne okoliczności uzasadniające udział obrońcy w postępowaniu.

Postępowania w przedmiocie powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Najwyższego wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

podlegają umorzeniu, chyba że Krajowa Rada Sądownictwa przedstawiła Prezydentowi Rzeczypospolitej

Polskiej wniosek o powołanie sędziego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu

Najwyższego.

Czynności związane z wyznaczeniem obrońcy z urzędu oraz podjęciem przez niego obrony

nie wstrzymują biegu postępowania.

W sprawach uregulowanych w niniejszym rozdziale nie stosuje się przepisu art. 117

§ 2 Kodeksu postępowania karnego, chyba że ustawa nakazuje zawiadomienie uczestnika

o terminie czynności procesowej, a brak jest dowodu, że został on o nim powiadomiony.

§ 1.

Rzecznik dyscyplinarny podejmuje czynności wyjaśniające na żądanie Ministra Sprawiedliwości,

prezesa sądu apelacyjnego lub prezesa sądu okręgowego, kolegium sądu apelacyjnego

lub kolegium sądu okręgowego, Krajowej Rady Sądownictwa, a także z własnej inicjatywy,

po wstępnym ustaleniu okoliczności koniecznych dla stwierdzenia znamion przewinienia

dyscyplinarnego. Czynności wyjaśniające powinny być przeprowadzone w terminie trzydziestu

dni od dnia podjęcia pierwszej czynności przez rzecznika dyscyplinarnego.

§ 2.

Rzecznik dyscyplinarny w ramach czynności wyjaśniających może wezwać sędziego do złożenia

pisemnego oświadczenia dotyczącego przedmiotu tych czynności, w terminie czternastu

dni od dnia otrzymania wezwania. Rzecznik dyscyplinarny może również odebrać od sędziego

oświadczenie ustne. Niezłożenie oświadczenia przez sędziego nie wstrzymuje dalszego

biegu postępowania.

§ 3.

Jeżeli po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających zachodzą podstawy do wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego, rzecznik dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne

i sporządza zarzuty dyscyplinarne na piśmie.

§ 4.

Niezwłocznie po sporządzeniu zarzutów dyscyplinarnych rzecznik dyscyplinarny doręcza

je obwinionemu. Doręczając zarzuty rzecznik dyscyplinarny wzywa obwinionego do przedstawienia

na piśmie wyjaśnień i wszystkich wniosków dowodowych, w terminie czternastu dni od

dnia doręczenia zarzutów dyscyplinarnych. W razie uchybienia temu obowiązkowi rzecznik

dyscyplinarny może pozostawić bez rozpoznania wnioski dowodowe zgłoszone przez obwinionego

po upływie tego terminu, chyba że obwiniony wykaże, iż dowód nie był mu wcześniej

znany.

§ 5.

Rzecznik dyscyplinarny może także odebrać od obwinionego, a na jego wniosek odbiera,

wyjaśnienia w drodze przesłuchania.

§ 6.

Niezłożenie wyjaśnień w terminie określonym w § 4 lub niestawiennictwo w wyznaczonym

przez rzecznika dyscyplinarnego terminie przesłuchania nie wstrzymuje dalszych czynności.

§ 7.

Jednocześnie z doręczeniem zarzutów rzecznik dyscyplinarny zwraca się do Prezesa Sądu

Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej o wyznaczenie sądu dyscyplinarnego

do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji. Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą

Izby Dyscyplinarnej wyznacza ten sąd w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wniosku.

§ 8.

Po upływie terminu, o którym mowa w § 4, a w razie potrzeby po przeprowadzeniu dalszych

dowodów, rzecznik dyscyplinarny składa wniosek o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej

do wyznaczonego zgodnie z § 7 sądu dyscyplinarnego. Wniosek powinien zawierać dokładne

określenie czynu, który jest przedmiotem postępowania, wykaz dowodów uzasadniających

wniosek oraz uzasadnienie.

§ 9.

Jeżeli rzecznik dyscyplinarny nie znajduje podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego,

na żądanie uprawnionego organu, wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Odpis

postanowienia doręcza się organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania,

kolegium odpowiednio sądu okręgowego lub apelacyjnego i obwinionemu. Odpis postanowienia

doręcza się również Ministrowi Sprawiedliwości, który w terminie trzydziestu dni może

złożyć sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z obowiązkiem wszczęcia postępowania

dyscyplinarnego, a wskazania Ministra Sprawiedliwości co do dalszego toku postępowania

są wiążące dla rzecznika dyscyplinarnego.

§ 10.

Jeżeli postępowanie dyscyplinarne nie dostarczyło podstaw do złożenia do sądu dyscyplinarnego

wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej, rzecznik dyscyplinarny wydaje postanowienie

o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego.

§ 11.

W terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w § 10, obwinionemu,

organowi, który złożył wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i właściwemu

kolegium, służy zażalenie do sądu dyscyplinarnego.

§ 12.

Na żądanie organu uprawnionego do wniesienia zażalenia albo sprzeciwu, rzecznik dyscyplinarny

niezwłocznie przesyła lub w inny sposób udostępnia materiały zebrane w toku czynności

wyjaśniających lub postępowania dyscyplinarnego.

§ 13.

Zażalenie powinno być rozpoznane w terminie czternastu dni od dnia wniesienia zażalenia

do sądu.

Minister Sprawiedliwości na wniosek sędziego kierującego Sądem Najwyższym lub izbą

Sądu Najwyższego, wskazanego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w trybie określonym

w art. 111 § 4, może delegować sędziego sądu powszechnego z co najmniej 10-letnim

stażem pracy do pełnienia obowiązków w Sądzie Najwyższym.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie, chyba że wystarczające

jest rozpoznanie sprawy na posiedzeniu.

§ 2.

Doręczając stronom wezwania na rozprawę sąd dyscyplinarny wzywa strony do złożenia

wniosków dowodowych w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania.

§ 3.

Wniosek dowodowy złożony po upływie terminu, o którym mowa w § 2, sąd dyscyplinarny

może pozostawić bez rozpoznania, chyba że strona wykaże, że wniosek nie mógł zostać

złożony w terminie z przyczyn od niej niezależnych.

§ 4.

Sąd dyscyplinarny wzywa obwinionego ponadto do przedstawienia w terminie, o którym

mowa w § 2, wyjaśnień na piśmie oraz wskazania obrońcy, jeżeli go ustanowił. Niezłożenie

wyjaśnień w tym terminie nie wstrzymuje dalszego postępowania.

§ 1.

W okresie 3 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy skarga nadzwyczajna może

być wniesiona od prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie w sprawach, które uprawomocniły

się po dniu 17 października 1997 r. Przepisu art. 89 § 3 zdanie pierwsze nie stosuje

się.

§ 2.

Jeżeli od uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia upłynęło 5 lat, a orzeczenie

wywołało nieodwracalne skutki prawne lub przemawiają za tym zasady lub wolności i

prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji, Sąd Najwyższy może ograniczyć

się do stwierdzenia wydania zaskarżonego orzeczenia z naruszeniem prawa oraz wskazania

okoliczności, z powodu których wydał takie rozstrzygnięcie.

§ 1.

Nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie lub posiedzeniu zawiadomionego obwinionego

lub jego obrońcy nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

§ 2.

Jeżeli nie można rozpoznać sprawy z powodu usprawiedliwionej nieobecności obwinionego,

a nie ma on obrońcy, sąd dyscyplinarny wyznacza mu obrońcę z urzędu, określając termin

dla obrońcy do zapoznania się z materiałami sprawy.

§ 3.

Sąd dyscyplinarny prowadzi postępowanie pomimo usprawiedliwionej nieobecności zawiadomionego

obwinionego lub jego obrońcy, chyba że sprzeciwia się temu dobro prowadzonego postępowania

dyscyplinarnego.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez rzecznika dyscyplinarnego,

że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a wystarczające będzie

wymierzenie kar określonych w art. 109 § 1 pkt 1-3, może wydać wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednego sędziego.

§ 3.

Wyrokiem nakazowym, karę, o której mowa w art. 109 § 1 pkt 2a, orzeka się w wymiarze

od 5% do 10% wynagrodzenia zasadniczego na okres od sześciu miesięcy do roku.

§ 4.

Od wyroku nakazowego obwinionemu, rzecznikowi dyscyplinarnemu, Krajowej Radzie Sądownictwa

i Ministrowi Sprawiedliwości służy sprzeciw.

§ 5.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym siedmiu dni od dnia jego doręczenia.

Dowody uzyskane do celów postępowania karnego w trybie określonym w art. 168b, art.

237 lub art. 237a Kodeksu postępowania karnego lub uzyskane w wyniku stosowania kontroli

operacyjnej mogą zostać wykorzystane w postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 1.

Kadencje rzeczników dyscyplinarnych sędziów sądów powszechnych, rzeczników dyscyplinarnych

sędziów sądów wojskowych i ich zastępców, powołanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 106 i ustawy

zmienianej w art. 108, w brzmieniu dotychczasowym, wygasają po upływie 30 dni od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 2.

Rzecznicy dyscyplinarni i ich zastępcy, o których mowa w § 1, pełnią obowiązki do

czasu powołania rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców na podstawie przepisów

ustawy zmienianej w art. 106 i ustawy zmienianej w art. 108, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

§ 1.

Sędzia albo asesor sądowy, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie spełnia

wymogu posiadania wyłącznie obywatelstwa polskiego, powinien w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zrzec się obywatelstwa obcego państwa.

§ 2.

W przypadku bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w § 1, stosunek służbowy

sędziego albo asesora sądowego wygasa.

Przepisy art. 36 § 1 pkt 3 i 8 stosuje się do osób powołanych do pełnienia urzędu

na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Do sędziego, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy został ukarany karą

dyscyplinarną lub któremu dwukrotnie zwrócono uwagę w trybie art. 37 § 4 ustawy zmienianej

w art. 108 lub dwukrotnie wytknięto uchybienie w trybie art. 40 ustawy zmienianej

w art. 108, stosuje się przepis art. 91a § 6 ustawy zmienianej w art. 108, w brzmieniu

dotychczasowym, do czasu ustania określonego w nim skutku.

Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

o przedawnieniu karalności przewinienia dyscyplinarnego w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, chyba że termin przedawnienia upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy.

§ 1.

Od wydanego w pierwszej instancji wyroku sądu dyscyplinarnego oraz postanowienia i

zarządzenia zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie obwinionemu,

rzecznikowi dyscyplinarnemu, a także Krajowej Radzie Sądownictwa i Ministrowi Sprawiedliwości.

Termin do wniesienia odwołania wynosi trzydzieści dni i biegnie dla każdego uprawnionego

od dnia doręczenia orzeczenia lub zarządzenia.

§ 2.

Odwołanie powinno być rozpoznane w terminie dwóch miesięcy od dnia wpłynięcia do sądu

dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 3.

W postępowaniu odwoławczym nie stosuje się przepisu art. 454 Kodeksu postępowania

karnego.

§ 4.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia, a jeżeli w środku odwoławczym

zostały wskazane zarzuty stawiane rozstrzygnięciu - również w granicach podniesionych

zarzutów, a w zakresie szerszym, w wypadkach wskazanych w art. 435, art. 439 § 1 i

art. 455 zdanie pierwsze Kodeksu postępowania karnego lub jeżeli stwierdzi oczywistą

niesprawiedliwość orzeczenia.

§ 5.

Jeżeli sąd dyscyplinarny pierwszej instancji rozpoznawał sprawę dyscyplinarną na posiedzeniu,

sąd odwoławczy rozpoznaje odwołanie na posiedzeniu, chyba że niezbędne dla prawidłowego

rozpoznania sprawy jest bezpośrednie przeprowadzenie na rozprawie dowodów z wyjaśnień

obwinionego, zeznań świadków, opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

§ 6.

Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę dyscyplinarną na rozprawie na podstawie dowodów znajdujących

się w aktach sprawy, chyba że uzna, iż niezbędne dla prawidłowego rozpoznania sprawy

jest bezpośrednie przeprowadzenie dowodów z wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków,

opinii biegłych lub innych istotnych dowodów.

Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy

o odpowiedzialności dyscyplinarnej w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, o ile przed

dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął termin do wniesienia kasacji.

§ 1.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego kasacja nie przysługuje.

§ 2.

Od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji służy odwołanie do innego składu

tego sądu, jeżeli wyrokiem tym obwinionemu wymierzono karę dyscyplinarną, pomimo wydanego

wcześniej przez sąd pierwszej instancji wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie.

§ 3.

Wyrok, o którym mowa w § 2, staje się prawomocny po bezskutecznym upływie terminu

do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 4.

Termin do wniesienia odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji

wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia wyroku. Do postępowania w sprawie odwołania

do innego składu sądu dyscyplinarnego drugiej instancji stosuje się odpowiednio przepisy

dotyczące postępowania przed sądem dyscyplinarnym drugiej instancji.

Do postępowań dyscyplinarnych prowadzonych na podstawie

1)

ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze,

2)

ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych,

3)

ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1479),

4)

ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie,

5)

ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1496),

6)

ustawy zmienianej w art. 106,

7)

ustawy zmienianej w art. 107,

8)

ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1314 i 2201),

9)

ustawy zmienianej w art. 108,

10)

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 2245 oraz z 2017 r. poz. 1524),

11)

ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich

(Dz. U. z 2016 r. poz. 522 i 2020 oraz z 2017 r. poz. 836),

12)

ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych

(Dz. U. poz. 1038, z późn. zm.,

13)

ustawy zmienianej w art. 110,

14)

ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty

(Dz. U. poz. 1994 oraz z 2017 r. poz. 599)

- stosuje się przepisy dotychczasowe do zakończenia postępowania wyjaśniającego lub

postępowania w instancji, w której się toczy.

Czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy pozostają w mocy o ile zostały dokonane z zachowaniem przepisów dotychczasowych.

§ 1.

Odpis prawomocnego wyroku skazującego na karę dyscyplinarną oraz określonego w art.

109 § 5 dołącza się do akt osobowych sędziego.

§ 2.

Po upływie pięciu lat od dnia uprawomocnienia się wyroku orzekającego karę przewidzianą

w art. 109 § 1 pkt 1-4 oraz wyroku określonego w art. 109 § 5, Minister Sprawiedliwości

zarządza usunięcie odpisu wyroku z akt osobowych sędziego, jeżeli w tym okresie nie

wydano przeciwko sędziemu innego wyroku skazującego. W takim przypadku dopuszczalne

jest tylko jednoczesne usunięcie z akt osobowych sędziego odpisów wszystkich wyroków.

§ 3.

Prezes sądu prowadzący akta osobowe sędziego niezwłocznie zawiadamia Ministra Sprawiedliwości

o wystąpieniu okoliczności, o których mowa w § 2 zdanie pierwsze.

§ 1.

Postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wydanym przez rzecznika

dyscyplinarnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, można wznowić na wniosek

Ministra Sprawiedliwości, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa,

a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło ono mieć wpływ na treść orzeczenia,

lub po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe okoliczności faktyczne lub dowody.

§ 2.

Na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające wniosek bez rozpoznania przysługuje

zażalenie do sądu dyscyplinarnego drugiej instancji.

§ 3.

Uchylając postanowienie, o którym mowa w § 2, sąd dyscyplinarny wskazuje powody uchylenia,

a w miarę potrzeby także okoliczności, które należy wyjaśnić, lub czynności, które

należy przeprowadzić. Wskazania te są dla rzecznika dyscyplinarnego wiążące.

Prezes Rady Ministrów dokona, w drodze rozporządzenia, przeniesienia planowanych dochodów

i wydatków budżetowych, w tym wynagrodzeń, z części budżetu odpowiadających sądom

powszechnym oraz powszechnym jednostkom organizacyjnym prokuratury do części odpowiadającej

Sądowi Najwyższemu z przeznaczeniem na powołanie i funkcjonowanie nowych izb w Sądzie

Najwyższym, powołanie do tych izb sędziów Sądu Najwyższego oraz wybór i funkcjonowanie

ławników Sądu Najwyższego.

§ 1.

Wybór ławników Sądu Najwyższego pierwszej kadencji Senat przeprowadza w terminie 3

miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

§ 2.

W terminie miesiąca od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy Pierwszy Prezes Sądu

Najwyższego albo sędzia Sądu Najwyższego, któremu w trybie określonym w art. 111 §

4 Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej powierzył kierowanie Sądem Najwyższym, ustala

liczbę ławników Sądu Najwyższego.

§ 3.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego albo sędzia kierujący Sądem Najwyższym, wskazany

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w trybie określonym w art. 111 § 4, podaje

liczbę ławników Sądu Najwyższego do wiadomości Marszałka Senatu najpóźniej w dniu

następującym po dniu jej ustalenia.

§ 4.

Pierwsza kadencja ławników Sądu Najwyższego rozpoczyna się w dniu złożenia ślubowania

przez ławników Sądu Najwyższego i kończy się z dniem 31 grudnia 2021 r.

§ 1.

Do dnia rozpoczęcia pierwszej kadencji ławników Sądu Najwyższego obowiązki ławników

Sądu Najwyższego wykonują ławnicy wskazani przez Pierwszego Prezesa Sadu Najwyższego

spośród ławników Sądu Okręgowego w Warszawie oraz Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w

Warszawie, którzy zgłosili gotowość orzekania w Sądzie Najwyższym. Uprawnienia Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego w zakresie wyboru ławników orzekających w postępowaniach

określonych w art. 27 § 1 pkt 1 wykonuje sędzia kierujący Izbą Dyscyplinarną wskazany

przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 111 § 4.

§ 2.

W dniu następującym po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy Prezes Sądu Okręgowego

w Warszawie oraz Prezes Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie zawiadamiają

ławników Sądu Okręgowego w Warszawie oraz Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie

o możliwości orzekania przez nich w postępowaniach dyscyplinarnych w Sądzie Najwyższym.

W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ławnicy sądów okręgowych

wskazani w zdaniu pierwszym mogą zgłosić gotowość orzekania w sprawach dyscyplinarnych

Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego.

§ 3.

Wyznaczając ławników, o których mowa w § 1, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego współdziała

z Prezesem Sądu Okręgowego w Warszawie oraz Prezesem Sądu Okręgowego Warszawa - Praga

w Warszawie, tak aby nie doszło do zakłócenia czynności z udziałem tych ławników prowadzonych

odpowiednio w Sądzie Okręgowym w Warszawie oraz Sądzie Okręgowym Warszawa - Praga

w Warszawie.

§ 4.

Do ławników, o których mowa w § 1, przepis art. 63 § 6 stosuje się odpowiednio.

§ 5.

Po rozpoczęciu kadencji ławników Sądu Najwyższego, ławnik, o którym mowa w § 1, może

brać udział jedynie w rozpoznawaniu sprawy rozpoczętej wcześniej z jego udziałem,

do czasu jej zakończenia.

Ilekroć w przepisach odrębnych jest mowa o

1)

Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego - należy

przez to rozumieć, odpowiednio, Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych albo Izbę Kontroli

Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego;

2)

Izbie Wojskowej Sądu Najwyższego - należy przez to rozumieć Izbę Karną Sądu Najwyższego.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie

1)

art. 23 ustawy uchylanej w art. 135 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 4 niniejszej ustawy,

2)

art. 70 § 5 ustawy uchylanej w art. 135 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie art. 103 § 5 niniejszej ustawy

- nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Do dnia powołania Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Dyscyplinarnej obowiązki

tego prezesa wykonuje najstarszy wiekiem sędzia powołany na stanowisko sędziego Sądu

Najwyższego orzekającego w Izbie Dyscyplinarnej.

Do dnia obsadzenia wszystkich stanowisk sędziów Sądu Najwyższego w Izbie Dyscyplinarnej,

sędziego z innej izby nie przenosi się na stanowisko w tej izbie.

Niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 2 lat od wejścia w życie niniejszej

ustawy, Sąd Najwyższy opublikuje w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej

Sądu Najwyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniami wydane przez Sąd Najwyższy przed

wejściem w życie niniejszej ustawy.

§ 1.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się Izbę Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych oraz Izbę Wojskową.

§ 2.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tworzy się Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych,

Izbę Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych oraz Izbę Dyscyplinarną.

§ 3.

Sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, rozpatrywane

przez Izbę Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych oraz Izbę Wojskową przejmują

i prowadzą izby właściwe w tych sprawach na podstawie przepisów art. 23-27.

Zdniem wejścia w życie niniejszej ustawy sędziowie Sądu Najwyższego orzekający w Izbie

Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych stają się sędziami orzekającymi

w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Traci moc ustawa z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1254, 2103 i 2261, z 2017 r. poz. 38 i 1452 oraz z 2018 r. poz. 3).

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia.

§ 1.

W sprawach wskazanych w niniejszym rozdziale orzekają

1)

w pierwszej instancji

a)

Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w składzie 3 członków,

b)

Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika Sądu Najwyższego

w sprawach przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona umyślnych przestępstw

ściganych z oskarżenia publicznego lub umyślnych przestępstw skarbowych lub w sprawach,

w których wniosek złożył Sąd Najwyższy;

2)

w drugiej instancji - Sąd Najwyższy w składzie 2 sędziów Izby Dyscyplinarnej i 1 ławnika

Sądu Najwyższego.

§ 2.

Przewodniczącego i zastępcę przewodniczącego Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze

Generalnym powołuje Prokurator Generalny na 4-letnią kadencję spośród prokuratorów

wybranych na członków tego sądu.

§ 3.

Kadencja członków Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym rozpoczyna się

z chwilą powołania przewodniczącego i trwa 4 lata.

§ 4.

Członkowie Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym są w zakresie orzekania

niezawiśli i podlegają tylko ustawom.

§ 5.

Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym może orzekać na sesjach wyjazdowych

w prokuraturze regionalnej lub okręgowej, na obszarze właściwości której obwiniony

zajmuje stanowisko prokuratora, lub wyjątkowo w innym miejscu, chyba że sprzeciwia

się temu dobro wymiaru sprawiedliwości.

§ 1.

Skład Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym wyznacza przewodniczący według

listy wszystkich członków tego sądu, zgodnie z kolejnością wpływu spraw, z tym że

w składzie sądu zasiada przynajmniej jeden prokurator z jednostki organizacyjnej prokuratury

równorzędnej do tej, w której obwiniony pełnił służbę lub wykonywał czynności służbowe

w chwili czynu. Odstępstwo od kolejności wpływu spraw możliwe jest tylko w przypadku

choroby członka sądu lub z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu

o wyznaczeniu rozprawy lub posiedzenia. Składowi przewodniczy prokurator wyznaczony

przez przewodniczącego.

§ 2.

Protokolantem może być prokurator, asesor prokuratury lub inna osoba wyznaczona przez

przewodniczącego sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji.

§ 1.

Minister Sprawiedliwości może powołać Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości

do prowadzenia określonej sprawy dotyczącej prokuratora. Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego

Ministra Sprawiedliwości wyłącza innego rzecznika od podejmowania czynności w sprawie.

§ 2.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości jest powoływany spośród prokuratorów

każdorazowo wskazanych do sprawy przez Prokuratora Krajowego. W uzasadnionych przypadkach,

w szczególności śmierci lub przedłużającej się przeszkody w pełnieniu funkcji Rzecznika

Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości wyznacza w miejsce

tej osoby innego prokuratora spośród wskazanych przez Prokuratora Krajowego.

§ 3.

Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości może wszcząć postępowanie na wniosek

Ministra Sprawiedliwości albo wstąpić do toczącego się postępowania.

§ 4.

Powołanie Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości jest równoznaczne z żądaniem

podjęcia postępowania wyjaśniającego albo postępowania dyscyplinarnego.

§ 5.

Funkcja Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości wygasa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, umorzeniu postępowania

dyscyplinarnego albo uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Wygaśnięcie funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości nie stoi na

przeszkodzie ponownemu powołaniu przez Ministra Sprawiedliwości rzecznika w tej samej

sprawie.

Do Rzecznika Dyscyplinarnego Ministra Sprawiedliwości stosuje się odpowiednio przepisy

o rzecznikach dyscyplinarnych.

§ 1.

Sąd dyscyplinarny, uznając na podstawie materiału zebranego przez rzecznika dyscyplinarnego,

że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a wystarczające będzie

wymierzenie kar określonych w art. 142 § 1 pkt 1-3, może wydać wyrok nakazowy.

§ 2.

Wyrok nakazowy wydaje sąd dyscyplinarny w składzie jednoosobowym.

§ 3.

Od wyroku nakazowego Prokuratorowi Generalnemu, obwinionemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu

służy sprzeciw.

§ 4.

Sprzeciw wnosi się do sądu dyscyplinarnego, który wydał wyrok nakazowy, w terminie

zawitym 7 dni od dnia jego doręczenia.

Dowody uzyskane do celów postępowania karnego w trybie określonym w art. 168b, art. 237 lub art. 237a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania

karnego lub uzyskane w wyniku stosowania kontroli operacyjnej mogą zostać wykorzystane w

postępowaniu dyscyplinarnym.

§ 1.

Prawomocny wyrok skazujący sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej.

§ 2.

Sąd dyscyplinarny może odstąpić od podania wyroku do wiadomości publicznej, jeżeli

jest to zbędne dla realizacji celów postępowania dyscyplinarnego lub konieczne dla

ochrony słusznego interesu prywatnego.

§ 3.

Prawomocny wyrok uniewinniający sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej

na wniosek obwinionego prokuratora złożony do sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji,

nie później niż przed upływem 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.

§ 4.

Wyrok sądu dyscyplinarnego podaje się do wiadomości publicznej poprzez zamieszczenie

go na stronie internetowej Sądu Najwyższego. Zamieszczeniu podlega sentencja wyroku,

z wyłączeniem danych dotyczących tożsamości osoby fizycznej lub innej osoby, jeżeli

jest to konieczne dla ochrony słusznych interesów tych osób.

§ 1.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego drugiej instancji kasacja nie przysługuje.

§ 2.

Od orzeczenia sądu dyscyplinarnego drugiej instancji służy odwołanie do innego składu

tego sądu, jeżeli orzeczeniem sądu dyscyplinarnego drugiej instancji obwinionemu wymierzono

karę dyscyplinarną, pomimo wydania w tej sprawie przez sąd dyscyplinarny pierwszej

instancji orzeczenia uniewinniającego lub umarzającego postępowanie dyscyplinarne.

§ 3.

Termin do wniesienia odwołania, o którym mowa w § 2, wynosi 30 dni od dnia doręczenia

orzeczenia. Do postępowania w sprawie odwołania do innego składu sądu dyscyplinarnego

drugiej instancji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące postępowania przed sądem

dyscyplinarnym drugiej instancji.

§ 4.

Po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w § 2, orzeczenie

sądu dyscyplinarnego drugiej instancji staje się prawomocne.

§ 1.

Odpis prawomocnego orzeczenia skazującego na karę dyscyplinarną oraz orzeczenia, o

którym mowa w art. 142 § 5, dołącza się do akt osobowych prokuratora.

§ 2.

Po upływie

1)

3 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą w art.

142 § 1 pkt 1 lub orzeczenia, o którym mowa w art. 142 § 5,

2)

5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia skazującego na karę przewidzianą w art.

142 § 1 pkt 2-4

- Prokurator Generalny, na wniosek prokuratora, zarządza usunięcie odpisu orzeczenia

z akt osobowych, jeżeli w tym okresie nie wydano przeciwko niemu innego orzeczenia

skazującego. Usunięcie z akt osobowych odpisu orzeczenia dotyczącego zastępcy Prokuratora

Generalnego zarządza, na jego wniosek, Prokurator Generalny, jeżeli w tym okresie

nie wydano przeciwko temu prokuratorowi innego orzeczenia skazującego.

Prokurator Generalny ma wgląd w czynności Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym,

może zwracać uwagę na stwierdzone uchybienia, żądać wyjaśnień oraz usunięcia skutków

uchybienia; czynności te nie mogą wkraczać w dziedzinę, w której członkowie Sądu Dyscyplinarnego

przy Prokuratorze Generalnym są niezawiśli.

Ponawiane skargi lub wnioski w sprawach już wyjaśnionych, niezawierające nowych okoliczności,

pozostawia się bez rozpoznania o czym należy pouczyć wnoszącego przy pierwszej odpowiedzi

na skargę lub wniosek.

W kwestii wznowienia postępowania orzeka w składzie trzech sędziów wojskowy sąd okręgowy,

a w sprawach zakończonych orzeczeniem tego sądu lub Sądu Najwyższego - Sąd Najwyższy.