Ustawa z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw

W ustawie z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa

(Dz. U. poz. 718) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2 pkt 3 otrzymuje brzmienie

„

3)

decyzji reprywatyzacyjnej - należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną

decyzję właściwego organu

a)

w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej

albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

b)

w przedmiocie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności

decyzji dotyczącej prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej albo odmowy

uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu,

c)

stanowiącą podstawę wypłaty odszkodowania lub przyznania odszkodowania w związku z

nieruchomością warszawską;

”

;

2)

tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie

„

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich

”

;

3)

w art. 3

a)

w ust. 1 wyrazy „usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich,

wydanych z naruszeniem prawa” zastępuje się wyrazami „reprywatyzacji nieruchomości warszawskich”,

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów

i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych

dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie

stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających

wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw

bądź utrudniających ich ujawnianie.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisji przysługują uprawnienia prokuratora

określone w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149), ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 155, z 2017 r. poz. 2491 oraz z 2018 r. poz. 5, 138, 398 i 416) oraz art. 5, art. 66, art. 69, art. 70, art. 71 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. -

Prawo o prokuraturze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1767 oraz z 2018 r. poz. 5). Komisja może w szczególności żądać wznowienia postępowania sądowego oraz złożyć

sprzeciw od decyzji administracyjnej.

”

;

4)

po art. 4 dodaje się art. 4a w brzmieniu

„

Art. 4a.

1.

Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz

wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.

2.

Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego grona do dwóch

zastępców przewodniczącego.

3.

Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych czynności

przewodniczącego Komisji.

”

;

5)

w art. 5

a)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

„

2a.

Członków Komisji w zakresie ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego traktuje

się jak pracowników.

2b.

Płatnikiem składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za członków

Komisji jest urząd obsługujący Ministra Sprawiedliwości.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Obsługę merytoryczną, administracyjną i biurową Komisji zapewnia urząd obsługujący

Ministra Sprawiedliwości. Przewodniczący Komisji może upoważniać pracownika urzędu

do załatwiania określonych spraw w jego imieniu, w szczególności do wydawania zaświadczeń

oraz do poświadczania odpisów dokumentów za zgodność z oryginałem na potrzeby prowadzonych

postępowań.

”

;

6)

w art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1.

”

;

7)

w art. 10

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja wydaje decyzje i postanowienia oraz podejmuje uchwały, o których mowa w art.

37c ust. 1, większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej 5 członków

Komisji, w tym przewodniczącego Komisji.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Decyzje, postanowienia oraz uchwały, o których mowa w art. 37c ust. 1, podpisuje przewodniczący

Komisji.

”

,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji, o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz postanowienia

są ostateczne.

”

;

8)

w art. 12

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Organy administracji rządowej i samorządowej, podległe im jednostki organizacyjne,

organy samorządów zawodowych, a także inne jednostki organizacyjne i instytucje, na

wniosek przewodniczącego Komisji, udzielają Komisji, w ramach swoich kompetencji i

w terminie wskazanym we wniosku, wszelkiej pomocy przy wykonywaniu zadań, w szczególności

przedstawiają informacje i dokumenty oraz wydają opinie.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prezes właściwego sądu przekazuje niezbędne dokumenty

z akt sprawy lub ich kopie, a także przesyła akta albo ich kopie w całości lub w określonej

części. W wypadku sprawy w toku lub postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem

prezes sądu może przekazać zamiast dokumentów lub akt ich kopie.

”

,

c)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, przekazują Komisji akta postępowań sądowych,

akta postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych albo innych postępowań

administracyjnych lub inne dokumenty w terminie wskazanym we wniosku przewodniczącego

Komisji.

”

;

9)

po art. 12 dodaje się art. 12a w brzmieniu

„

Art. 12a.

1.

Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji zawartych w

1)

Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133 oraz z 2018 r. poz. 398);

2)

Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 678 i 1475 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 398 i 431);

3)

centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 36

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 oraz z 2018 r. poz. 106 i 431).

2.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać informacje,

w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów

przez organy władzy publicznej, a w szczególności zgromadzone w Krajowym Rejestrze

Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez

wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

3.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący Komisji określą, w drodze porozumienia,

szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

”

;

10)

art. 14 otrzymuje brzmienie

„

Art. 14.

1.

Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator przekazuje Komisji informacje

o toczącym się

1)

postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa w art. 30

ust. 1 pkt 2;

2)

z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym dotyczącym decyzji

reprywatyzacyjnych;

3)

postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną, prowadzonym w trybie

art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej decyzji.

2.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty

z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich kopie, chyba że sprzeciwia

się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek przewodniczącego

Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także

przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.

4.

W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,

o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i dokumenty z akt postępowania

przygotowawczego lub ich kopie, o które wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania

przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku

skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

”

;

11)

po art. 14 dodaje się art. 14a w brzmieniu

„

Art. 14a.

Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może korzystać z danych o osobie

uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14 oraz przetwarzać je bez wiedzy

i zgody osoby, której te dane dotyczą.

”

;

12)

w art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Komisja przeprowadza czynności sprawdzające oraz prowadzi postępowanie rozpoznawcze

i ogólne. Komisja przeprowadza z urzędu czynności sprawdzające w celu stwierdzenia,

czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej istnieją podstawy do wszczęcia

postępowania rozpoznawczego. Komisja może powierzyć przeprowadzenie czynności sprawdzających

wyznaczonemu członkowi albo wyznaczonym członkom Komisji.

”

;

13)

w art. 16

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

O wszczęciu postępowania rozpoznawczego Komisja zawiadamia m.st. Warszawę oraz pozostałe

strony postępowania. Jeżeli decyzja reprywatyzacyjna została wydana przez inny organ,

stroną postępowania przed Komisją jest ten organ albo inny organ właściwy do rozpoznania

sprawy.

”

,

b)

w ust. 3 skreśla się zdanie drugie,

c)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do wezwania strony lub świadka na rozprawę.

Zawiadomienie lub doręczenie zawiadomienia lub wezwania uważa się za dokonane po upływie

7 dni od dnia publicznego ogłoszenia.

”

;

14)

po art. 16 dodaje się art. 16a i art. 16b w brzmieniu

„

Art. 16a.

1.

Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie wniesienia przez prokuratora

sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do organu właściwego do wznowienia

postępowania albo uchylenia lub zmiany tej decyzji.

2.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi

służą prawa strony.

3.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego.

Art. 16b.

Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w

art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.

”

;

15)

w art. 17

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W toku postępowania rozpoznawczego Komisja może przeprowadzić rozprawę.

”

,

b)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Komisja może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub w części ze względu na bezpieczeństwo

państwa, zagrożenie spokoju, moralności i porządku publicznego, a także jeżeli w toku

rozprawy mają być roztrząsane szczegóły życia rodzinnego lub rozpatrywane informacje

stanowiące tajemnicę podlegającą ochronie na podstawie odrębnych przepisów lub informacje

stanowiące dane, o których mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 922 oraz z 2018 r. poz. 138).

”

,

c)

dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu

„

5.

Podczas rozprawy odbywającej się z wyłączeniem jawności na sali mogą być obecni: strony,

świadkowie, przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy stron, prokurator oraz wyznaczeni

przez przewodniczącego Komisji pracownicy urzędu obsługującego Ministra Sprawiedliwości.

6.

Postanowienia o wyłączeniu jawności oraz decyzje kończące postępowanie w sprawie ogłasza

się w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego

Ministra Sprawiedliwości.

”

;

16)

po art. 17 dodaje się art. 17a i art. 17b w brzmieniu

„

Art. 17a.

Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w szczególności: dokumenty, zeznania

świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne

dokumenty zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Art. 17b.

1.

Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie

za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisję

audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.

2.

Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków masowego

przekazu.

3.

Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego

przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę przedstawicieli środków

masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i wskazuje uprawnionych do

dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz

transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci Internet według kolejności zgłoszeń

lub na podstawie losowania.

4.

Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez

przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają przebieg rozprawy.

5.

W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła oddziaływać

krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić opuszczenie sali,

w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu na czas

przesłuchania świadka.

”

;

17)

art. 18 otrzymuje brzmienie

„

Art. 18.

1.

Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub

działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście.

Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie

od miejsca zamieszkania.

2.

Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny

albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,

może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do

wezwania - grzywną do 30 000 zł.

3.

Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,

Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej

ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub

jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

”

;

18)

w art. 19

a)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Świadek lub biegły, który mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej

przyczyny, bez zezwolenia kierującego rozprawą opuścił rozprawę Komisji przed jej

zakończeniem lub bezzasadnie odmówił złożenia zeznania albo wydania opinii, może być

ukarany grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania

- grzywną do 30 000 zł.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Do świadka wezwanego na rozprawę wyłącznie w sposób, o którym mowa w art. 16 ust.

4, przepisu ust. 3 w zakresie karania grzywną za niestawienie się bez uzasadnionej

przyczyny nie stosuje się.

”

;

19)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Art. 20.

1.

Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub 3 lub art. 19

ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać

za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od

grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego

wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu państwa.

”

;

20)

po art. 20 dodaje się art. 20a w brzmieniu

„

Art. 20a.

1.

W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w razie ponownego

niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić do właściwego prokuratora

okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia osoby

wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.

2.

Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

”

;

21)

w art. 23

a)

uchyla się ust. 3,

b)

ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

6.

Dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej niesporządzone w postaci

elektronicznej Komisja przesyła sądowi właściwemu do prowadzenia księgi wieczystej

w terminie 3 dni od dnia złożenia wniosku o wpis. Dokumenty te przewodniczący Komisji

lub wyznaczony przez niego członek Komisji zaopatruje z urzędu we wzmiankę o wykonalności.

”

;

22)

po art. 24 dodaje się art. 24a w brzmieniu

„

Art. 24a.

1.

Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia

o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.

2.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku

czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie

postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,

wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym.

3.

Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania rozpoznawczego

wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.

4.

Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.

”

;

23)

art. 26 otrzymuje brzmienie

„

Art. 26.

1.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji,

sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące

decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia

za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami

toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.

2.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa

w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną

decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą

przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie

w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra

Sprawiedliwości.

”

;

24)

po art. 26 dodaje się art. 26a i art. 26b w brzmieniu

„

Art. 26a.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym

nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do sądu z wnioskiem

o zawieszenie tego postępowania lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym

postępowaniu. W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

2.

Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1, postępowanie egzekucyjne

podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym postępowaniu.

Art. 26b.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym

dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej

Komisja może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania

lub wstrzymanie czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.

2.

Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa w ust. 1,

administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności

egzekucyjne w tym postępowaniu.

”

;

25)

po art. 28 dodaje się art. 28a w brzmieniu

„

Art. 28a.

Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom postępowania rozpoznawczego

termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań.

”

;

26)

w art. 29

a)

w ust. 1

-

pkt 2 otrzymuje brzmienie

„

2)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co

do istoty sprawy albo, uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w całości albo w

części, albo

”

,

-

po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

uchyla decyzję reprywatyzacyjną w całości albo w części i zawiesza postępowanie w

przypadku przeszkody uniemożliwiającej dalsze prowadzenie postępowania i wydanie decyzji,

albo

”

,

-

po pkt 3 dodaje się pkt 3a w brzmieniu

„

3a)

stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części,

jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych, albo

”

,

-

w pkt 5 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyraz „albo” oraz dodaje się pkt 6 w brzmieniu

„

6)

rozpoznaje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu.

”

,

b)

dodaje się ust. 3 w brzmieniu

„

3.

Wydając decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 2, Komisja uchyla decyzję w przedmiocie

ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej i decyzję o

przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której

mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności nieruchomości

(Dz. U. z 2012 r. poz. 83 oraz z 2015 r. poz. 373 i 524).

”

;

27)

w art. 30

a)

w ust. 1

-

po pkt 4 dodaje się pkt 4a i 4b w brzmieniu

„

4a)

stwierdzono inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji

reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7

ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej

z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku

działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu,

w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub

stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

4b)

decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości

warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym

mowa w art. 7 ust. 1 dekretu;

”

,

-

pkt 5 otrzymuje brzmienie

„

5)

przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem

społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco

niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;

”

,

b)

dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu

„

3.

W przypadku stwierdzenia, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia

posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców

prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, ciężar udowodnienia posiadania spoczywa

na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

4.

Komisja wydaje decyzję, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, jeżeli nieruchomość

warszawska jest zamieszkała przez lokatorów, którym do dnia wydania decyzji reprywatyzacyjnej

nie zapewniono lokali zamiennych lub lokali socjalnych.

”

;

28)

w art. 31

a)

ust. 1-3 otrzymują brzmienie

„

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości

nienależnego świadczenia na osobę

1)

na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną;

2)

działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz

osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji

lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja;

3)

która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na

rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.

2.

Zakres zwrotu równowartości nienależnego świadczenia określa Komisja, przy czym nie

ustala zakresu, wartości ani obowiązku zwrotu nakładów na rzecz osób, o których mowa

w ust. 1. Równowartość obejmuje wartość korzyści uzyskanych przez te osoby z powodu

władania lub rozporządzenia w zamian nieruchomości warszawskiej lub jej części, w

szczególności cenę, czynsz lub inne pożytki, według wartości przyjętej w stosunkach

miejscowych lub w stosunkach danego rodzaju z dnia wydania decyzji przez Komisję,

a w razie trudności albo niemożności ustalenia tej wartości - średnią wartość korzyści

tego rodzaju w kwartale kalendarzowym poprzedzającym wydanie decyzji według stawek

ustalanych dla celów podatkowych, jednakże nie niżej wartości uzyskanych korzyści.

3.

W zależności od okoliczności sprawy, w szczególności stopnia przyczynienia się przez

osobę, o której mowa w ust. 1, do wydania decyzji reprywatyzacyjnej, Komisja może

nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości niższej

niż wynikająca z ust. 2.

”

,

b)

w ust. 4 skreśla się wyrazy „pkt 4”;

29)

po art. 31 dodaje się art. 31a w brzmieniu

„

Art. 31a.

1.

Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt

6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości

warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną

w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.

2.

Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba działająca

w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o której mowa

w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.

3.

Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

”

;

30)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

Art. 32.

Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39

ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania

lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33.

”

;

31)

w art. 33 skreśla się wyrazy „pkt 2-4”;

32)

w art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Wniosek o odszkodowanie lub zadośćuczynienie osoba, o której mowa w art. 33, składa

w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1.

”

;

33)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w

art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia

1)

wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2a, 3a i 4;

2)

w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie

niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.

”

;

34)

uchyla się art. 36;

35)

w art. 37

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia

nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej do przewodniczącego

Komisji oraz członków Komisji nie stosuje się przepisu art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

”

,

b)

dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

W przypadkach określonych w art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego tożsamość okoliczności dotyczących przewodniczącego Komisji z okolicznościami dotyczącymi

członków Komisji nie sprzeciwia się ich udziałowi w wydaniu postanowienia, o którym

mowa w ust. 3.

”

;

36)

po art. 37 dodaje się art. 37a-37d w brzmieniu

„

Art. 37a.

1.

Na podstawie zapisu dźwiękowego przebiegu przesłuchania osoby wezwanej na rozprawę

lub na posiedzenie Komisji sporządza się protokół.

2.

O rejestracji przebiegu przesłuchania w postaci zapisu dźwiękowego przewodniczący

Komisji informuje osobę wezwaną.

3.

Zapis dźwiękowy przebiegu przesłuchania stanowi załącznik do protokołu.

4.

Protokół podpisują przewodniczący Komisji i osoba wezwana. Jeżeli osoba wezwana odmawia

podpisania protokołu lub nie może go podpisać, przewodniczący Komisji zaznacza w protokole

przyczynę braku podpisu.

Art. 37b.

1.

W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących

postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości

warszawskich Komisja może wszcząć postępowanie ogólne.

2.

Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym,

z wyjątkiem art. 29-31.

3.

Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja może włączyć

i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym bez przeprowadzania

dowodu w tym postępowaniu.

Art. 37c.

1.

W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości

lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie

wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować

zawiadomienie do odpowiedniego organu.

2.

W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w ust. 1, Komisja

może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań,

o których mowa w art. 28.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć

postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.

Art. 37d.

Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których mowa w art. 37a

ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw ani skarga

do sądu administracyjnego.

”

;

37)

w art. 38

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96-96n, art. 114-122,

art. 127-144 tej ustawy.

”

,

b)

dodaje się ust. 3-5 w brzmieniu

„

3.

Do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji Komisji stosuje się przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4.

Do zawiadomień i wezwań, o których mowa w art. 16 ust. 3 i 4, oraz do spraw określonych

w art. 17b nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

5.

Nie stwierdza się nieważności decyzji Komisji, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia

upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

”

;

38)

w art. 39 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3a i 4, oraz ostateczna decyzja właściwego

organu wydana na skutek decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca

odmienne rozstrzygnięcie niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stanowią podstawę

wznowienia postępowania cywilnego o zapłatę odszkodowania lub dotyczącego zapłaty

wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

”

;

39)

po art. 39 dodaje się art. 39a w brzmieniu

„

Art. 39a.

1.

Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w odrębnych przepisach środki

prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub

stwierdzenia nieważności decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.

”

;

40)

art. 40 otrzymuje brzmienie

„

Art. 40.

1.

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę

wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

decyzji w przedmiocie użytkowania wieczystego, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub na

podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio m.st. Warszawy albo Skarbu

Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu notarialnego,

na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona z obowiązku.

”

;

41)

po art. 40 dodaje się art. 40a-40e w brzmieniu

„

Art. 40a.

W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu egzekucyjnym lub innym

postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej prawa osobiste i roszczenia dotyczące

nieruchomości warszawskiej ujawnione przez wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione

w ten sposób pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia.

Art. 40b.

1.

Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, stanowi podstawę niezwłocznego

przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub jej odpowiedniej części najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość na podstawie umowy zawartej z gminą albo

Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

2.

Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia posiadania najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część przed dniem wydania

decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym mowa w art. 40.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa.

4.

Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,

o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się za bezskuteczne

wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.

5.

Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za przedłużoną na

czas nieoznaczony.

6.

Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu wydania

przez Komisję decyzji prawomocnej.

Art. 40c.

1.

Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z umowy najmu zawartej

z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez gminę albo Skarb Państwa.

2.

Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, ani jej

następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz której

wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła postępowanie

na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.

3.

Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

4.

Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki decyzja Komisji,

decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania

wieczystego oraz o sprzedaży budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w

prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie, w jakim naruszałoby

to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i 2, chociażby decyzja

była ostateczna lub prawomocna.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz której

wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Art. 40d.

Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być zawarta na piśmie

pod rygorem nieważności.

Art. 40e.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, Komisja może nakazać gminie przejęcie

zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią częścią na zasadach określonych

w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Gmina w terminie 7 dni od dnia wydania przez Komisję decyzji, o której mowa w ust.

1, przejmuje od dotychczasowego zarządcy czynności związane z zarządzaniem nieruchomością

i wyznacza nowego, innego zarządcę nieruchomości.

3.

Gmina w terminie 14 dni od przejęcia czynności związanych z zarządzaniem nieruchomością

wydaje w stosunku do najemcy lokalu lub innej osoby zajmującej nieruchomość decyzję

określającą wysokość czynszu za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa

w art. 40b ust. 1.

4.

Oświadczenia woli dotychczasowego zarządcy złożone osobie, o której mowa w ust. 3,

są w stosunku do niej bezskuteczne, choćby zostały dokonane na podstawie umowy o zarządzanie

nieruchomością warszawską lub jej częścią przed dniem wydania decyzji, o której mowa

w ust. 1, a po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej lub po powierzeniu sprawowania zarządu

przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1.

5.

Do czasu doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, najemca lub inna osoba zajmująca

nieruchomość warszawską jest zobowiązana do uiszczenia czynszu najmu oraz innych opłat

w związku z używaniem nieruchomości lub jej części w wysokości należnej na dzień przed

dniem powierzenia sprawowania zarządu przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1,

lub na dzień przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

”

;

42)

art. 41 otrzymuje brzmienie

„

Art. 41.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania

decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne

z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2.

Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby

działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia

albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej

w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku

służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej

w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3.

Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu

ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy

umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie,

odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1,

jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

6.

Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania

lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie

ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje

się wysokość najwyższą.

7.

Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje

się przepisy art. 7 ust. 3-5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej

funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej

ustawy.

”

;

43)

po art. 41 dodaje się art. 41a w brzmieniu

„

Art. 41a.

1.

Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość warszawską, złożone

przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną na podstawie okoliczności,

o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub roszczenie od osoby uprawnionej

lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu.

2.

Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na skuteczność

dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek tej czynności

osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba że działała w

złej wierze.

3.

W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której

mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których

mowa w art. 30 ust. 1.

”

.

W ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 oraz z 2018 r. poz. 106) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 36

„

22)

Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich.

”

;

2)

w art. 36„oraz 19” zastępuje się wyrazami „, 19 oraz 22”.

W ustawie z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 678 i 1475 oraz z 2018 r. poz. 106, 138 i 398) w art. 6 w ust. 1 po pkt 7b dodaje się pkt 7c w brzmieniu

„

7c)

Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, w związku z prowadzonymi

czynnościami sprawdzającymi, postępowaniem rozpoznawczym lub ogólnym;

”

.

Przepis art. 31a ustawy zmienianej w art. 1 ma zastosowanie również do naruszeń, które

miały miejsce przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli skutki, o których

mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 1, trwają po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

1.

Przewodniczący Komisji kieruje jej pracami, reprezentuje Komisję na zewnątrz oraz

wykonuje inne czynności przewidziane w ustawie oraz w regulaminie działania Komisji.

2.

Komisja może, na wniosek przewodniczącego Komisji, powołać ze swojego grona do dwóch

zastępców przewodniczącego.

3.

Przewodniczący Komisji może upoważnić członka Komisji do wykonywania niektórych czynności

przewodniczącego Komisji.

Przepisy art. 40b i art. 40c ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się także do umów

zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy niezależnie od tego, czy przed

tym dniem decyzja reprywatyzacyjna stała się ostateczna, chyba że umowa wygasła wskutek

odstąpienia albo wypowiedzenia przez osobę zajmującą nieruchomość warszawską lub jej

część. Nie wyłącza to odpowiedzialności gminy względem najemcy z tytułu niewykonania

lub nienależytego wykonania zobowiązania.

Ilekroć przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego uzależniają

prawo do świadczeń od zachowania okresu lub ciągłości ubezpieczenia, w stosunku do

członków Komisji do spraw usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących

nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, powołanych przed dniem wejścia

w życie art. 5 ust. 2a i 2b ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, do okresu i ciągłości ubezpieczenia zalicza się okres od dnia powołania na

członka Komisji.

Do postępowań toczących się przed Komisją do spraw usuwania skutków prawnych decyzji

reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem

prawa, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Komisja ma dostęp do aktualnych i pełnych danych i informacji zawartych w

1)

Krajowym Rejestrze Sądowym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 700, 1089 i 1133 oraz z 2018 r. poz. 398);

2)

Krajowym Rejestrze Karnym, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 678 i 1475 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 398 i 431);

3)

centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 36

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1007 oraz z 2018 r. poz. 106 i 431).

2.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może przetwarzać informacje,

w tym również dane osobowe, ze zbiorów prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów

przez organy władzy publicznej, a w szczególności zgromadzone w Krajowym Rejestrze

Sądowym, Krajowym Rejestrze Karnym i centralnej bazie danych ksiąg wieczystych, bez

wiedzy i zgody osoby, której te dane dotyczą.

3.

W celu realizacji zadań wynikających z ustawy Komisja może, w drodze teletransmisji

danych, korzystać z bezpośredniego dostępu do danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze

Sądowym. Minister Sprawiedliwości oraz przewodniczący Komisji określą, w drodze porozumienia,

szczegółowe warunki techniczne dostępu do tych danych.

1.

Na wniosek przewodniczącego Komisji albo z urzędu prokurator przekazuje Komisji informacje

o toczącym się

1)

postępowaniu karnym, którego przedmiotem jest przestępstwo, o którym mowa w art. 30

ust. 1 pkt 2;

2)

z udziałem prokuratora postępowaniu cywilnym lub administracyjnym dotyczącym decyzji

reprywatyzacyjnych;

3)

postępowaniu wyjaśniającym związanym z decyzją reprywatyzacyjną, prowadzonym w trybie

art. 69 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze, a także postępowaniu zakończonym wniesieniem sprzeciwu od tej decyzji.

2.

Na wniosek przewodniczącego Komisji prokurator przekazuje Komisji informacje i dokumenty

z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego lub ich kopie, chyba że sprzeciwia

się temu dobro postępowania przygotowawczego.

3.

W zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, prokurator, na wniosek przewodniczącego

Komisji, przekazuje Komisji niezbędne dokumenty z akt sprawy lub ich kopie, a także

przesyła akta albo ich kopie w całości lub określonej części.

4.

W przypadku odmowy przekazania ze względu na dobro postępowania przygotowawczego,

o którym mowa w ust. 2, prokurator przekazuje informacje i dokumenty z akt postępowania

przygotowawczego lub ich kopie, o które wnioskowano, niezwłocznie po umorzeniu postępowania

przygotowawczego albo skierowaniu do sądu aktu oskarżenia, wniosku o wydanie wyroku

skazującego, wniosku o warunkowe umorzenie postępowania albo wniosku o umorzenie postępowania

przygotowawczego i orzeczenie środka zabezpieczającego.

Komisja w celu realizacji zadań wynikających z ustawy może korzystać z danych o osobie

uzyskanych na podstawie art. 12 ust. 1 i 1a oraz art. 14 oraz przetwarzać je bez wiedzy

i zgody osoby, której te dane dotyczą.

1.

Komisja może wszcząć postępowanie rozpoznawcze w razie wniesienia przez prokuratora

sprzeciwu od ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej do organu właściwego do wznowienia

postępowania albo uchylenia lub zmiany tej decyzji.

2.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi

służą prawa strony.

3.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 184 § 2 i art. 185 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego.

Prokurator niezwłocznie zawiadamia Komisję o wniesieniu sprzeciwu, o którym mowa w

art. 16a ust. 1. Do zawiadomienia dołącza się odpis sprzeciwu.

Dowodami w postępowaniu rozpoznawczym mogą być w szczególności: dokumenty, zeznania

świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin oraz inne

dokumenty zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa

skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

1.

Przewodniczący Komisji zezwala przedstawicielom środków masowego przekazu na dokonywanie

za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz transmisję

audiowizualną za pośrednictwem sieci Internet.

2.

Komisja może określić warunki udziału w rozprawie przedstawicieli środków masowego

przekazu.

3.

Jeżeli ze względów techniczno-organizacyjnych obecność przedstawicieli środków masowego

przekazu utrudnia przebieg rozprawy, Komisja ogranicza liczbę przedstawicieli środków

masowego przekazu na sali, w której odbywa się rozprawa, i wskazuje uprawnionych do

dokonywania za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy oraz

transmisji audiowizualnej za pośrednictwem sieci Internet według kolejności zgłoszeń

lub na podstawie losowania.

4.

Przewodniczący Komisji zarządza opuszczenie sali, w której odbywa się rozprawa, przez

przedstawicieli środków masowego przekazu, którzy zakłócają przebieg rozprawy.

5.

W razie gdyby obecność przedstawicieli środków masowego przekazu mogła oddziaływać

krępująco na zeznania świadka, przewodniczący Komisji może zarządzić opuszczenie sali,

w której odbywa się rozprawa, przez przedstawicieli środków masowego przekazu na czas

przesłuchania świadka.

1.

Komisja może wezwać stronę albo osobę fizyczną działającą w charakterze organu lub

działającą w jej imieniu albo z jej upoważnienia do stawienia się na rozprawę osobiście.

Udział osoby wezwanej do stawienia się na rozprawę osobiście jest obowiązkowy niezależnie

od miejsca zamieszkania.

2.

Strona, która mimo prawidłowego wezwania nie stawiła się bez uzasadnionej przyczyny

albo bez zezwolenia kierującego rozprawą opuściła rozprawę Komisji przed jej zakończeniem,

może być ukarana grzywną do 10 000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do

wezwania - grzywną do 30 000 zł.

3.

Jeżeli stroną jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej,

Komisja może ukarać grzywną osobę, która według przepisów dotyczących ustroju danej

osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest jej

ustawowym reprezentantem, członkiem organu uprawnionego do jej reprezentowania lub

jest upoważniona do prowadzenia jej spraw. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

1.

Komisja może na wniosek ukaranego, o którym mowa w art. 18 ust. 2 lub 3 lub art. 19

ust. 3, złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ukaraniu, uznać

za usprawiedliwioną nieobecność, odmowę zeznania albo wydania opinii i zwolnić od

grzywny. Przepisu art. 88 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

2.

Należności pieniężne z tytułu grzywny są dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego

wystawionego przez Komisję. Należności te stanowią dochód budżetu państwa.

1.

W przypadkach określonych w art. 18 ust. 2 i 3 oraz art. 19 ust. 3 w razie ponownego

niezastosowania się do wezwania Komisja może ponadto wystąpić do właściwego prokuratora

okręgowego z wnioskiem o zarządzenie zatrzymania i przymusowego doprowadzenia osoby

wezwanej. Wniosek zawiera uzasadnienie.

2.

Na zarządzenie prokuratora osobie, o której mowa w ust. 1, przysługuje zażalenie do

sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.

1.

Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia

o podjęciu czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ust. 1.

2.

Komisja uchyla postanowieniem zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, jeżeli w toku

czynności sprawdzających nie uprawdopodobniono okoliczności uzasadniających wszczęcie

postępowania rozpoznawczego albo jeżeli Komisja nakazuje, w drodze postanowienia,

wpis ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym.

3.

Wpis ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1, od chwili wszczęcia postępowania rozpoznawczego

wywołuje skutki ostrzeżenia, o którym mowa w art. 23.

4.

Art. 23 stosuje się odpowiednio do ostrzeżenia, o którym mowa w ust. 1.

1.

W razie wszczęcia postępowania rozpoznawczego toczące się przed organem administracji,

sądem administracyjnym, sądem powszechnym lub Sądem Najwyższym postępowanie dotyczące

decyzji reprywatyzacyjnej albo postępowanie o zapłatę odszkodowania lub wynagrodzenia

za korzystanie z nieruchomości, albo inne postępowanie przed tymi organami lub sądami

toczące się na skutek wydania decyzji reprywatyzacyjnej podlegają zawieszeniu.

2.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o toczącym się postępowaniu, o którym mowa

w ust. 1, Komisja zawiadamia organ lub sąd o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.

3.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2, Komisja przekazuje organowi lub sądowi prawomocną

decyzję, o której mowa w art. 29. Zawieszone postępowanie podlega podjęciu z chwilą

przekazania organowi lub sądowi decyzji. Przekazanie może nastąpić poprzez ogłoszenie

w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronie podmiotowej urzędu obsługującego Ministra

Sprawiedliwości.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym

nieruchomości warszawskiej lub dotyczącym osoby zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej Komisja może wystąpić do sądu z wnioskiem

o zawieszenie tego postępowania lub wstrzymanie czynności organu egzekucyjnego w tym

postępowaniu. W przypadku wystąpienia Komisji do sądu z wnioskiem o zawieszenie postępowania

Komisja informuje o tym niezwłocznie organ egzekucyjny.

2.

Sąd rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie, nie później

jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wniosku, o którym mowa w ust. 1, postępowanie egzekucyjne

podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności w tym postępowaniu.

1.

W razie powzięcia przez Komisję informacji o administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym

dotyczącym nieruchomości warszawskiej będącej przedmiotem decyzji reprywatyzacyjnej

Komisja może wystąpić do organu egzekucyjnego z wnioskiem o zawieszenie tego postępowania

lub wstrzymanie czynności egzekucyjnych w tym postępowaniu.

2.

Organ egzekucyjny rozstrzyga w przedmiocie wniosku, o którym mowa w ust. 1, niezwłocznie,

nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku.

3.

Do czasu rozstrzygnięcia przez organ egzekucyjny wniosku, o którym mowa w ust. 1,

administracyjne postępowanie egzekucyjne podlega zawieszeniu lub wstrzymuje się czynności

egzekucyjne w tym postępowaniu.

Przewodniczący Komisji po zamknięciu rozprawy zakreśla stronom postępowania rozpoznawczego

termin do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

żądań.

1.

Osobę fizyczną, która dopuściła się naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt

6, polegających na istotnym lub uporczywym utrudnianiu korzystania z lokalu w nieruchomości

warszawskiej, Komisja w drodze decyzji może ukarać administracyjną karą pieniężną

w wysokości od 1000 do 1 000 000 zł.

2.

Jeżeli naruszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6, dopuściła się osoba działająca

w imieniu lub interesie osoby prawnej, administracyjną karą pieniężną, o której mowa

w ust. 1, może być ukarana osoba prawna.

3.

Przepisu art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Dochody z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 31a oraz art. 39

ust. 3, należne m.st. Warszawie wykorzystuje się wyłącznie na wypłatę odszkodowania

lub zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 33.

Roszczenia z tytułu zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, o którym mowa w

art. 31 ust. 1, oraz roszczenia o zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia,

o którym mowa w art. 39 ust. 3, przedawniają się z upływem 30 lat od dnia

1)

wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-2a, 3a i 4;

2)

w którym decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 3, zawierająca odmienne rozstrzygnięcie

niż uchylona decyzja reprywatyzacyjna, stała się ostateczna.

1.

Na podstawie zapisu dźwiękowego przebiegu przesłuchania osoby wezwanej na rozprawę

lub na posiedzenie Komisji sporządza się protokół.

2.

O rejestracji przebiegu przesłuchania w postaci zapisu dźwiękowego przewodniczący

Komisji informuje osobę wezwaną.

3.

Zapis dźwiękowy przebiegu przesłuchania stanowi załącznik do protokołu.

4.

Protokół podpisują przewodniczący Komisji i osoba wezwana. Jeżeli osoba wezwana odmawia

podpisania protokołu lub nie może go podpisać, przewodniczący Komisji zaznacza w protokole

przyczynę braku podpisu.

1.

W celu wyjaśnienia nieprawidłowości lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących

postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości

warszawskich Komisja może wszcząć postępowanie ogólne.

2.

Do postępowania ogólnego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu rozpoznawczym,

z wyjątkiem art. 29-31.

3.

Dowody i materiały zebrane i dopuszczone w postępowaniu ogólnym Komisja może włączyć

i uwzględnić jako dowody i materiały w postępowaniu rozpoznawczym bez przeprowadzania

dowodu w tym postępowaniu.

1.

W postępowaniu ogólnym Komisja może podjąć uchwałę o stwierdzeniu nieprawidłowości

lub uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie

wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich lub skierować

zawiadomienie do odpowiedniego organu.

2.

W razie niestwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień, o których mowa w ust. 1, Komisja

może umorzyć postępowanie ogólne, żądać przeprowadzenia kontroli lub wszczęcia postępowań,

o których mowa w art. 28.

3.

W razie stwierdzenia nieprawidłowości lub uchybień mniejszej wagi Komisja może zakończyć

postępowanie bez podejmowania uchwały, o której mowa w ust. 1.

Od uchwały, o której mowa w art. 37c ust. 1, i czynności, o których mowa w art. 37a

ust. 1 i 2, nie służy odwołanie, powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw ani skarga

do sądu administracyjnego.

1.

Od decyzji Komisji stronie nie przysługują przewidziane w odrębnych przepisach środki

prawne wzruszenia decyzji dotyczące wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub

stwierdzenia nieważności decyzji.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do postanowień Komisji.

1.

Decyzja, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 3 lub 3a oraz ust. 3, stanowi podstawę

wykreślenia w księdze wieczystej wpisu dokonanego na podstawie uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

decyzji w przedmiocie użytkowania wieczystego, decyzji o przekształceniu prawa użytkowania

wieczystego w prawo własności nieruchomości, o której mowa w art. 29 ust. 3, lub na

podstawie aktu notarialnego sporządzonego z uwzględnieniem uchylonej decyzji reprywatyzacyjnej,

oraz stanowi podstawę wpisania jako właściciela odpowiednio m.st. Warszawy albo Skarbu

Państwa. Przepisu art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece nie stosuje się.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do wpisu dokonanego na podstawie aktu notarialnego,

na mocy albo wskutek którego osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona z obowiązku.

W przypadku sprzedaży nieruchomości warszawskiej w postępowaniu egzekucyjnym lub innym

postępowaniu mającym skutki sprzedaży egzekucyjnej prawa osobiste i roszczenia dotyczące

nieruchomości warszawskiej ujawnione przez wpis w księdze wieczystej lub nieujawnione

w ten sposób pozostają w mocy bez potrącania ich wartości z ceny nabycia.

1.

Decyzja Komisji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, stanowi podstawę niezwłocznego

przywrócenia posiadania nieruchomości warszawskiej lub jej odpowiedniej części najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość na podstawie umowy zawartej z gminą albo

Skarbem Państwa przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

2.

Gmina albo Skarb Państwa ma obowiązek niezwłocznego przywrócenia posiadania najemcy

lub innej osobie zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część przed dniem wydania

decyzji reprywatyzacyjnej od chwili wpisu, o którym mowa w art. 40.

3.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, ma rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa.

4.

Czynności prawne dokonane przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną,

o której mowa w ust. 1, lub przez jej następcę prawnego uznaje się za bezskuteczne

wobec osoby zajmującej nieruchomość warszawską lub jej część.

5.

Umowę, o której mowa w ust. 1, poczytuje się w razie wątpliwości za przedłużoną na

czas nieoznaczony.

6.

Prawa i obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, pozostają w mocy do czasu wydania

przez Komisję decyzji prawomocnej.

1.

Decyzja reprywatyzacyjna nie narusza uprawnień i obowiązków z umowy najmu zawartej

z najemcą nieruchomości warszawskiej lub jej części przez gminę albo Skarb Państwa.

2.

Jeżeli umowa najmu, o której mowa w ust. 1, została zawarta przed wydaniem decyzji

reprywatyzacyjnej, osoba, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, ani jej

następca prawny nie wstępuje w stosunek najmu. Nie dotyczy to osoby, na rzecz której

wydana została prawomocna decyzja Komisji, albo gdy Komisja umorzyła postępowanie

na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 5.

3.

Osoba, która wstąpiła w stosunek najmu, może wypowiedzieć najem na zasadach określonych

w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

4.

Do czasu zapewnienia najemcy lub innej osobie zajmującej lokal w nieruchomości warszawskiej

odpowiedniego lokalu zamiennego i pokrycia kosztów przeprowadzki decyzja Komisji,

decyzja reprywatyzacyjna oraz zawarta na ich podstawie umowa o ustanowieniu użytkowania

wieczystego oraz o sprzedaży budynku na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w

prawo własności nie podlegają wykonaniu ani egzekucji w zakresie, w jakim naruszałoby

to uprawnienia i obowiązki, o których mowa w art. 40b ust. 1 i 2, chociażby decyzja

była ostateczna lub prawomocna.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się w razie sprzedaży budynku osobie, na rzecz której

wydano decyzję reprywatyzacyjną, na podstawie art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Umowa najmu nieruchomości warszawskiej lub jej części powinna być zawarta na piśmie

pod rygorem nieważności.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-3, Komisja może nakazać gminie przejęcie

zarządu nieruchomością warszawską lub jej odpowiednią częścią na zasadach określonych

w art. 184a-186a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

2.

Gmina w terminie 7 dni od dnia wydania przez Komisję decyzji, o której mowa w ust.

1, przejmuje od dotychczasowego zarządcy czynności związane z zarządzaniem nieruchomością

i wyznacza nowego, innego zarządcę nieruchomości.

3.

Gmina w terminie 14 dni od przejęcia czynności związanych z zarządzaniem nieruchomością

wydaje w stosunku do najemcy lokalu lub innej osoby zajmującej nieruchomość decyzję

określającą wysokość czynszu za zajmowany lokal na podstawie umowy, o której mowa

w art. 40b ust. 1.

4.

Oświadczenia woli dotychczasowego zarządcy złożone osobie, o której mowa w ust. 3,

są w stosunku do niej bezskuteczne, choćby zostały dokonane na podstawie umowy o zarządzanie

nieruchomością warszawską lub jej częścią przed dniem wydania decyzji, o której mowa

w ust. 1, a po wydaniu decyzji reprywatyzacyjnej lub po powierzeniu sprawowania zarządu

przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1.

5.

Do czasu doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 2, najemca lub inna osoba zajmująca

nieruchomość warszawską jest zobowiązana do uiszczenia czynszu najmu oraz innych opłat

w związku z używaniem nieruchomości lub jej części w wysokości należnej na dzień przed

dniem powierzenia sprawowania zarządu przez osobę, o której mowa w art. 31 ust. 1,

lub na dzień przed dniem wydania decyzji reprywatyzacyjnej.

1.

W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może stwierdzić, że wskutek wydania

decyzji reprywatyzacyjnej wyrządzono szkodę gminie lub Skarbowi Państwa przez niezgodne

z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej.

2.

Wyrządzenie szkody, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę odpowiedzialności osoby

działającej w charakterze organu administracji publicznej lub z jego upoważnienia

albo jako członek kolegialnego organu administracji publicznej lub osoby wykonującej

w urzędzie organu administracji publicznej pracę w ramach stosunku pracy, stosunku

służbowego lub umowy cywilnoprawnej, biorącej udział w prowadzeniu sprawy rozstrzyganej

w drodze decyzji reprywatyzacyjnej.

3.

Komisja doręcza decyzję, o której mowa w ust. 1, prokuratorowi okręgowemu właściwemu

ze względu na siedzibę organu, który wydał decyzję reprywatyzacyjną.

4.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania z winy

umyślnej, odpowiada ona do pełnej wysokości szkody, o której mowa w ust. 1.

5.

Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 2, dopuściła się działania lub zaniechania nieumyślnie,

odszkodowanie ustala się w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1,

jednak nie może ono przewyższać 12-krotności miesięcznego wynagrodzenia tej osoby.

6.

Wynagrodzenie przysługujące osobie, o której mowa w ust. 2, określa się na dzień działania

lub na koniec okresu zaniechania, którym wyrządzono szkodę. W przypadku gdy zgodnie

ze zdaniem poprzedzającym wynagrodzenie może być określone w różnej wysokości, przyjmuje

się wysokość najwyższą.

7.

Do postępowania dotyczącego odpowiedzialności osoby, o której mowa w ust. 2, stosuje

się przepisy art. 7 ust. 3-5 i art. 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej

funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1169). Decyzja określona w ust. 1 zastępuje wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 tej

ustawy.

1.

Nieważne jest oświadczenie woli mające za przedmiot nieruchomość warszawską, złożone

przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną na podstawie okoliczności,

o których mowa w art. 30 ust. 1, która nabyła prawo lub roszczenie od osoby uprawnionej

lub która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu.

2.

Nieważność oświadczenia woli, o którym mowa w ust. 1, nie ma wpływu na skuteczność

dokonanej na jego podstawie odpłatnej czynności prawnej, jeżeli wskutek tej czynności

osoba trzecia nabyła prawo lub została zwolniona od obowiązku, chyba że działała w

złej wierze.

3.

W złej wierze jest ten, kto w chwili dokonania czynności prawnej z osobą, o której

mowa w ust. 1, wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o okolicznościach, o których

mowa w art. 30 ust. 1.