Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 lutego 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie informacji niejawnych

1.

Ustawa określa zasady ochrony informacji, których nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby

lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczypospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia

jej interesów niekorzystne, także w trakcie ich opracowywania oraz niezależnie od

formy i sposobu ich wyrażania, zwanych dalej „informacjami niejawnymi”, to jest zasady

1)

klasyfikowania informacji niejawnych;

2)

organizowania ochrony informacji niejawnych;

3)

przetwarzania informacji niejawnych;

4)

postępowania sprawdzającego prowadzonego w celu ustalenia, czy osoba nim objęta daje

rękojmię zachowania tajemnicy, zwanego dalej odpowiednio „postępowaniem sprawdzającym”

lub „kontrolnym postępowaniem sprawdzającym”;

5)

postępowania prowadzonego w celu ustalenia, czy przedsiębiorca nim objęty zapewnia

warunki do ochrony informacji niejawnych, zwanego dalej „postępowaniem bezpieczeństwa

przemysłowego”;

6)

organizacji kontroli stanu zabezpieczenia informacji niejawnych;

7)

ochrony informacji niejawnych w systemach teleinformatycznych;

8)

stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego w odniesieniu do informacji niejawnych.

2.

Przepisy ustawy mają zastosowanie do

1)

organów władzy publicznej, w szczególności

a)

Sejmu i Senatu,

b)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

c)

organów administracji rządowej,

d)

organów jednostek samorządu terytorialnego, a także innych podległych im jednostek

organizacyjnych lub przez nie nadzorowanych,

e)

sądów i trybunałów,

f)

organów kontroli państwowej i ochrony prawa;

2)

jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych;

3)

Narodowego Banku Polskiego;

4)

państwowych osób prawnych i innych niż wymienione w pkt 1-3 państwowych jednostek

organizacyjnych;

5)

jednostek organizacyjnych podległych organom władzy publicznej lub nadzorowanych przez

te organy;

6)

przedsiębiorców zamierzających ubiegać się albo ubiegających się o zawarcie umów związanych

z dostępem do informacji niejawnych lub wykonujących takie umowy albo wykonujących

na podstawie przepisów prawa zadania związane z dostępem do informacji niejawnych.

3.

Przepisy ustawy o ochronie informacji niejawnych nie naruszają przepisów innych ustaw o ochronie tajemnicy zawodowej lub innych tajemnic

prawnie chronionych, z zastrzeżeniem art. 5.

W rozumieniu ustawy

1)

jednostką organizacyjną - jest podmiot wymieniony w art. 1 ust. 2;

2)

rękojmią zachowania tajemnicy - jest zdolność osoby do spełnienia ustawowych wymogów

dla zapewnienia ochrony informacji niejawnych przed ich nieuprawnionym ujawnieniem,

stwierdzona w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego;

3)

dokumentem - jest każda utrwalona informacja niejawna;

4)

materiałem - jest dokument lub przedmiot albo dowolna ich część, chronione jako informacja

niejawna, a zwłaszcza urządzenie, wyposażenie lub broń wyprodukowane albo będące w

trakcie produkcji, a także składnik użyty do ich wytworzenia;

5)

przetwarzaniem informacji niejawnych - są wszelkie operacje wykonywane w odniesieniu

do informacji niejawnych i na tych informacjach, w szczególności ich wytwarzanie,

modyfikowanie, kopiowanie, klasyfikowanie, gromadzenie, przechowywanie, przekazywanie

lub udostępnianie;

6)

systemem teleinformatycznym - jest system teleinformatyczny w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1219);

7)

dokumentem szczególnych wymagań bezpieczeństwa - jest systematyczny opis sposobu zarządzania

bezpieczeństwem systemu teleinformatycznego;

8)

dokumentem procedur bezpiecznej eksploatacji systemu teleinformatycznego - jest opis

sposobu i trybu postępowania w sprawach związanych z bezpieczeństwem informacji niejawnych

przetwarzanych w systemie teleinformatycznym oraz zakres odpowiedzialności użytkowników

systemu teleinformatycznego i pracowników mających do niego dostęp;

9)

dokumentacją bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego - jest dokument szczególnych

wymagań bezpieczeństwa oraz dokument procedur bezpiecznej eksploatacji systemu teleinformatycznego,

opracowane zgodnie z zasadami określonymi w ustawie;

10)

akredytacją bezpieczeństwa teleinformatycznego - jest dopuszczenie systemu teleinformatycznego

do przetwarzania informacji niejawnych;

11)

certyfikacją - jest proces potwierdzania zdolności urządzenia, narzędzia lub innego

środka do ochrony informacji niejawnych;

12)

audytem bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego - jest weryfikacja poprawności

realizacji wymagań i procedur, określonych w dokumentacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego;

13)

przedsiębiorcą - jest przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168, 2290 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 107) lub każda inna jednostka organizacyjna, niezależnie od formy własności, którzy w

ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamierzają realizować lub realizują związane

z dostępem do informacji niejawnych umowy lub zadania wynikające z przepisów prawa;

14)

kierownikiem przedsiębiorcy - jest członek jednoosobowego zarządu lub innego jednoosobowego

organu zarządzającego, a jeżeli organ jest wieloosobowy - cały organ albo członek

lub członkowie tego organu wyznaczeni co najmniej uchwałą zarządu do pełnienia funkcji

kierownika przedsiębiorcy, z wyłączeniem pełnomocników ustanowionych przez ten organ

lub jednostkę; w przypadku spółki jawnej i spółki cywilnej kierownikiem przedsiębiorcy

są wspólnicy prowadzący sprawy spółki, w przypadku spółki partnerskiej - wspólnicy

prowadzący sprawy spółki albo zarząd, a w odniesieniu do spółki komandytowej i spółki

komandytowo-akcyjnej - komplementariusze prowadzący sprawy spółki; w przypadku osoby

fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą kierownikiem przedsiębiorcy jest ta

osoba; za kierownika przedsiębiorcy uważa się również likwidatora, a także syndyka

lub zarządcę ustanowionego w postępowaniu upadłościowym; kierownik przedsiębiorcy

jest kierownikiem jednostki organizacyjnej w rozumieniu przepisów ustawy;

15)

ryzykiem - jest kombinacja prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia niepożądanego

i jego konsekwencji;

16)

szacowaniem ryzyka - jest całościowy proces analizy i oceny ryzyka;

17)

zarządzaniem ryzykiem - są skoordynowane działania w zakresie zarządzania bezpieczeństwem

informacji, z uwzględnieniem ryzyka;

18)

zatrudnieniem - jest również odpowiednio powołanie, mianowanie lub wyznaczenie.

Do postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań

bezpieczeństwa przemysłowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, mają zastosowanie

przepisy art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 14-16, art. 24 § 1 pkt 1-6 i § 2-4, art. 26

§ 1, art. 28, art. 29, art. 30 § 1-3, art. 35 § 1, art. 39, art. 41-47, art. 50, art.

55, art. 57-60, art. 61 § 3 i 4, art. 63 § 4, art. 64, art. 65, art. 72, art. 75 §

1, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 i § 2, art. 98, art. 101, art. 103, art. 104, art.

105 § 2, art. 107, art. 109 § 1, art. 112, art. 113 § 1, art. 125 § 1, art. 156-158

oraz art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149).

1.

Informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie dającej rękojmię zachowania

tajemnicy i tylko w zakresie niezbędnym do wykonywania przez nią pracy lub pełnienia

służby na zajmowanym stanowisku albo wykonywania czynności zleconych.

2.

Zasady zwalniania od obowiązku zachowania w tajemnicy informacji niejawnych oraz sposób

postępowania z aktami spraw zawierającymi informacje niejawne w postępowaniu przed

sądami i innymi organami określają przepisy odrębnych ustaw.

3.

Jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają organy, służby lub instytucje albo ich

upoważnionych pracowników do dokonywania kontroli, w szczególności do swobodnego dostępu

do pomieszczeń i materiałów, a jej zakres dotyczy informacji niejawnych, uprawnienia

te są realizowane z zachowaniem przepisów niniejszej ustawy.

1.

Informacjom niejawnym nadaje się klauzulę „ściśle tajne”, jeżeli ich nieuprawnione

ujawnienie spowoduje wyjątkowo poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez

to, że

1)

zagrozi niepodległości, suwerenności lub integralności terytorialnej Rzeczypospolitej

Polskiej;

2)

zagrozi bezpieczeństwu wewnętrznemu lub porządkowi konstytucyjnemu Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

zagrozi sojuszom lub pozycji międzynarodowej Rzeczypospolitej Polskiej;

4)

osłabi gotowość obronną Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

doprowadzi lub może doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników

służb odpowiedzialnych za realizację zadań wywiadu lub kontrwywiadu, którzy wykonują

czynności operacyjno-rozpoznawcze, jeżeli zagrozi to bezpieczeństwu wykonywanych czynności

lub może doprowadzić do identyfikacji osób udzielających im pomocy w tym zakresie;

6)

zagrozi lub może zagrozić życiu lub zdrowiu funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników,

którzy wykonują czynności operacyjno-rozpoznawcze, lub osób udzielających im pomocy

w tym zakresie;

7)

zagrozi lub może zagrozić życiu lub zdrowiu świadków koronnych lub osób dla nich najbliższych,

osób, którym udzielono środków ochrony i pomocy przewidzianych w ustawie z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka

(Dz. U. z 2015 r. poz. 21), albo świadków, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, lub osób dla nich najbliższych.

2.

Informacjom niejawnym nadaje się klauzulę „tajne”, jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie

spowoduje poważną szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że

1)

uniemożliwi realizację zadań związanych z ochroną suwerenności lub porządku konstytucyjnego

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

pogorszy stosunki Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi;

3)

zakłóci przygotowania obronne państwa lub funkcjonowanie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej

Polskiej;

4)

utrudni wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych prowadzonych w celu zapewnienia

bezpieczeństwa państwa lub ścigania sprawców zbrodni przez służby lub instytucje do

tego uprawnione;

5)

w istotny sposób zakłóci funkcjonowanie organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości;

6)

przyniesie stratę znacznych rozmiarów w interesach ekonomicznych Rzeczypospolitej

Polskiej.

3.

Informacjom niejawnym nadaje się klauzulę „poufne”, jeżeli ich nieuprawnione ujawnienie

spowoduje szkodę dla Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że

1)

utrudni prowadzenie bieżącej polityki zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

utrudni realizację przedsięwzięć obronnych lub negatywnie wpłynie na zdolność bojową

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zakłóci porządek publiczny lub zagrozi bezpieczeństwu obywateli;

4)

utrudni wykonywanie zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę bezpieczeństwa

lub podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej;

5)

utrudni wykonywanie zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę porządku

publicznego, bezpieczeństwa obywateli lub ściganie sprawców przestępstw i przestępstw

skarbowych oraz organom wymiaru sprawiedliwości;

6)

zagrozi stabilności systemu finansowego Rzeczypospolitej Polskiej;

7)

wpłynie niekorzystnie na funkcjonowanie gospodarki narodowej.

4.

Informacjom niejawnym nadaje się klauzulę „zastrzeżone”, jeżeli nie nadano im wyższej

klauzuli tajności, a ich nieuprawnione ujawnienie może mieć szkodliwy wpływ na wykonywanie

przez organy władzy publicznej lub inne jednostki organizacyjne zadań w zakresie obrony

narodowej, polityki zagranicznej, bezpieczeństwa publicznego, przestrzegania praw

i wolności obywateli, wymiaru sprawiedliwości albo interesów ekonomicznych Rzeczypospolitej

Polskiej.

5.

Informacje niejawne przekazane przez organizacje międzynarodowe lub inne państwa na

podstawie umów międzynarodowych oznacza się polskim odpowiednikiem posiadanej klauzuli

tajności.

1.

Klauzulę tajności nadaje osoba, która jest uprawniona do podpisania dokumentu lub

oznaczenia innego niż dokument materiału.

2.

Informacje niejawne podlegają ochronie w sposób określony w ustawie do czasu zniesienia

lub zmiany klauzuli tajności na zasadach określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust.

6. Osoba, o której mowa w ust. 1, może określić datę lub wydarzenie, po których nastąpi

zniesienie lub zmiana klauzuli tajności.

3.

Zniesienie lub zmiana klauzuli tajności są możliwe wyłącznie po wyrażeniu pisemnej

zgody przez osobę, o której mowa w ust. 1, albo jej przełożonego w przypadku ustania

lub zmiany ustawowych przesłanek ochrony, o których mowa w art. 5, z zastrzeżeniem

ust. 5.

4.

Kierownicy jednostek organizacyjnych przeprowadzają nie rzadziej niż raz na 5 lat

przegląd materiałów w celu ustalenia, czy spełniają ustawowe przesłanki ochrony.

5.

Pisemną zgodę na wykonanie czynności, o których mowa w ust. 3, w przypadku informacji

niejawnych o klauzuli „ściśle tajne” wyraża kierownik jednostki organizacyjnej, w

której materiałowi została nadana klauzula tajności.

6.

Po zniesieniu lub zmianie klauzuli tajności podejmuje się czynności polegające na

naniesieniu odpowiednich zmian w oznaczeniu materiału i poinformowaniu o nich odbiorców.

Odbiorcy materiału, którzy przekazali go kolejnym odbiorcom, są odpowiedzialni za

poinformowanie ich o zniesieniu lub zmianie klauzuli tajności.

7.

Uprawnienia w zakresie zniesienia lub zmiany klauzuli tajności materiału przechodzą,

w przypadku rozwiązania, zniesienia, likwidacji, upadłości obejmującej likwidację

majątku upadłego, przekształcenia lub reorganizacji jednostki organizacyjnej, na jej

następcę prawnego. W razie braku następcy prawnego uprawnienia w tym zakresie przechodzą

na Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwaną dalej „ABW”, lub Służbę Kontrwywiadu

Wojskowego, zwaną dalej „SKW”, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 i 3.

8.

Poszczególne części materiału mogą być oznaczone różnymi klauzulami tajności.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób oznaczania materiałów,

umieszczania na nich klauzul tajności, a także tryb i sposób zmiany lub znoszenia

nadanej klauzuli.

10.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9, Prezes Rady Ministrów uwzględni potrzebę

oznaczania materiałów w sposób zapewniający ich odróżnienie od materiałów jawnych,

mając na uwadze rodzaje klauzul tajności i materiałów oraz sposób odrębnego oznaczania

części materiału, o którym mowa w ust. 8.

1.

Chronione bez względu na upływ czasu, z zastrzeżeniem ust. 2, są

1)

dane mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników

służb i instytucji, uprawnionych do wykonywania na podstawie ustawy czynności operacyjno-rozpoznawczych

jako funkcjonariuszy, żołnierzy lub pracowników wykonujących te czynności;

2)

dane mogące doprowadzić do identyfikacji osób, które udzieliły pomocy w zakresie czynności

operacyjno-rozpoznawczych służbom i instytucjom uprawnionym do ich wykonywania na

podstawie ustawy;

3)

informacje niejawne uzyskane od organów innych państw lub organizacji międzynarodowych,

jeżeli taki był warunek ich udostępnienia.

2.

Ochronie nie podlegają dane, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, zawarte w dokumentach,

zbiorach danych, rejestrach i kartotekach, a także w aktach funkcjonariuszy i żołnierzy

organów bezpieczeństwa państwa, przekazanych do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji

Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu na podstawie przepisów

1)

ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 oraz z 2018 r. poz. 5),

2)

ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów

bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2186)

- chyba że nadano im klauzulę tajności w wyniku przeglądu, o którym mowa w art. 19 ustawy z dnia 29 kwietnia 2016 r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej

- Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. poz. 749), lub przeglądu, o którym mowa w art. 6 ust. 4.

Informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności

1)

mogą być udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej, zgodnie z przepisami ustawy dotyczącymi

dostępu do określonej klauzuli tajności;

2)

muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających ich nieuprawnione ujawnienie,

zgodnie z przepisami określającymi wymagania dotyczące kancelarii tajnych, bezpieczeństwa

systemów teleinformatycznych, obiegu materiałów i środków bezpieczeństwa fizycznego,

odpowiednich do nadanej klauzuli tajności;

3)

muszą być chronione, odpowiednio do nadanej klauzuli tajności, z zastosowaniem środków

bezpieczeństwa określonych w ustawie i przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie.

1.

Odbiorca materiału, w przypadku stwierdzenia zawyżenia lub zaniżenia klauzuli tajności,

może zwrócić się do osoby, która ją nadała, albo przełożonego tej osoby z wnioskiem

o dokonanie stosownej zmiany.

2.

W przypadku odmowy dokonania zmiany lub nieudzielenia odpowiedzi w ciągu 30 dni od

daty złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, odbiorca materiału może zwrócić się

odpowiednio do ABW lub SKW o rozstrzygnięcie sporu.

3.

Spór, o którym mowa w ust. 2, ABW lub SKW rozstrzyga w terminie 30 dni od daty złożenia

wniosku o rozstrzygnięcie sporu.

4.

Jeżeli stroną sporu, o którym mowa w ust. 2, jest ABW albo SKW, to spór rozstrzyga

Prezes Rady Ministrów w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku o rozstrzygnięcie

sporu.

5.

Prezes Rady Ministrów może upoważnić Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, sekretarza

stanu albo podsekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów do wykonywania

czynności, o których mowa w ust. 4.

1.

ABW i SKW, nadzorując funkcjonowanie systemu ochrony informacji niejawnych w jednostkach

organizacyjnych pozostających w ich właściwości określonej w ust. 2 i 3

1)

prowadzą kontrolę ochrony informacji niejawnych i przestrzegania przepisów obowiązujących

w tym zakresie;

2)

realizują zadania w zakresie bezpieczeństwa systemów teleinformatycznych;

3)

prowadzą postępowania sprawdzające, kontrolne postępowania sprawdzające oraz postępowania

bezpieczeństwa przemysłowego;

4)

zapewniają ochronę informacji niejawnych wymienianych między Rzecząpospolitą Polską

a innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi;

5)

prowadzą doradztwo i szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

2.

SKW realizuje zadania w odniesieniu do

1)

Ministerstwa Obrony Narodowej oraz jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi

Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowanych;

2)

ataszatów obrony w placówkach zagranicznych;

3)

żołnierzy w służbie czynnej wyznaczonych na stanowiska służbowe w innych jednostkach

organizacyjnych niż wymienione w pkt 1 i 2.

3.

ABW realizuje zadania w odniesieniu do jednostek organizacyjnych i osób podlegających

ustawie, niewymienionych w ust. 2.

1.

Szef ABW pełni funkcję krajowej władzy bezpieczeństwa.

2.

Krajowa władza bezpieczeństwa jest właściwa do nadzorowania systemu ochrony informacji

niejawnych w stosunkach Rzeczypospolitej Polskiej z innymi państwami lub organizacjami

międzynarodowymi i wydawania dokumentów upoważniających do dostępu do informacji niejawnych

Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, zwanej dalej „NATO”, Unii Europejskiej

lub innych organizacji międzynarodowych, zwanych dalej „informacjami niejawnymi międzynarodowymi”.

3.

Szef ABW pełni funkcję krajowej władzy bezpieczeństwa w odniesieniu do podmiotów,

o których mowa w art. 10 ust. 2, za pośrednictwem Szefa SKW.

4.

W zakresie niezbędnym do wykonywania funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa odpowiednio

Szef ABW lub upoważnieni przez niego funkcjonariusze ABW oraz Szef SKW lub upoważnieni

przez niego żołnierze lub funkcjonariusze SKW mają prawo do

1)

wglądu do dokumentów związanych z ochroną informacji niejawnych międzynarodowych;

2)

wstępu do obiektów i pomieszczeń przeznaczonych do przetwarzania informacji niejawnych

międzynarodowych;

3)

dostępu do systemów teleinformatycznych przeznaczonych do przetwarzania informacji

niejawnych międzynarodowych;

4)

uzyskiwania wyjaśnień i informacji dotyczących ochrony informacji niejawnych międzynarodowych.

5.

Szef ABW organizuje współdziałanie z Szefem SKW w zakresie wykonywania funkcji krajowej

władzy bezpieczeństwa.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres, tryb i sposób współdziałania

Szefa ABW i Szefa SKW w zakresie wykonywania funkcji krajowej władzy bezpieczeństwa

przez Szefa ABW.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, Prezes Rady Ministrów uwzględni rolę Szefa

ABW w nadzorze nad systemem ochrony informacji niejawnych wymienianych między Rzecząpospolitą

Polską a innymi państwami lub organizacjami międzynarodowymi oraz konieczność zapewnienia

jednolitości stosowanych przez krajową władzę bezpieczeństwa procedur w sferze cywilnej

i wojskowej.

1.

W zakresie niezbędnym do kontroli stanu zabezpieczenia informacji niejawnych, upoważnieni

pisemnie funkcjonariusze ABW albo funkcjonariusze lub żołnierze SKW mają prawo do

1)

wstępu do obiektów i pomieszczeń jednostki kontrolowanej, gdzie informacje takie są

przetwarzane;

2)

wglądu do dokumentów związanych z organizacją ochrony tych informacji w kontrolowanej

jednostce organizacyjnej;

3)

żądania udostępnienia do kontroli systemów teleinformatycznych służących do przetwarzania

tych informacji;

4)

przeprowadzania oględzin obiektów, składników majątkowych i sprawdzania przebiegu

określonych czynności związanych z ochroną tych informacji;

5)

żądania od kierowników i pracowników kontrolowanych jednostek organizacyjnych udzielania

ustnych i pisemnych wyjaśnień;

6)

zasięgania w związku z przeprowadzaną kontrolą informacji w jednostkach niekontrolowanych,

jeżeli ich działalność pozostaje w związku z przetwarzaniem lub ochroną informacji

niejawnych, oraz żądania wyjaśnień od kierowników i pracowników tych jednostek;

7)

powoływania oraz korzystania z pomocy biegłych i specjalistów, jeżeli stwierdzenie

okoliczności ujawnionych w czasie przeprowadzania kontroli wymaga wiadomości specjalnych;

8)

uczestniczenia w posiedzeniach kierownictwa, organów zarządzających lub nadzorczych,

a także organów opiniodawczo-doradczych w sprawach dotyczących problematyki ochrony

tych informacji w kontrolowanej jednostce organizacyjnej.

2.

Jeżeli w czasie wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, zostanie w znacznym

stopniu uprawdopodobnione podejrzenie możliwości przetwarzania informacji niejawnych

w systemach teleinformatycznych nieposiadających akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego,

funkcjonariusze ABW albo funkcjonariusze lub żołnierze SKW mogą żądać udostępnienia

do kontroli tych systemów, wyłącznie w celu i zakresie niezbędnym do ustalenia, czy

przetwarzanie takie miało miejsce, oraz wyjaśnienia okoliczności z tym związanych.

3.

Postępowania sprawdzające, kontrolne postępowania sprawdzające oraz postępowania bezpieczeństwa

przemysłowego, z wyłączeniem postępowań, o których mowa w art. 23 ust. 5, podlegają

kontroli w zakresie prawidłowości ich realizacji. Kontrolę tę prowadzą

1)

Prezes Rady Ministrów - w odniesieniu do postępowań zrealizowanych przez ABW albo

SKW;

2)

odpowiednio ABW lub SKW - w odniesieniu do postępowań zrealizowanych przez pełnomocników

ochrony.

4.

Do czynności, o których mowa w ust. 1 i 3, dokonywanych przez ABW albo SKW albo przez

Prezesa Rady Ministrów mają zastosowanie odpowiednio przepisy art. 30-39 ust. 2-4, art. 40 ust. 2-4, art. 41-49 ust. 2-6, art. 50 ust. 1-3, art. 64 ust. 1

i art. 98 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli

(Dz. U. z 2017 r. poz. 524), z tym że przewidziane w tej ustawie uprawnienia i obowiązki

1)

Najwyższej Izby Kontroli - wykonują odpowiednio ABW i SKW albo Kancelaria Prezesa

Rady Ministrów;

2)

Prezesa, Wiceprezesa i pracownika Najwyższej Izby Kontroli - wykonują odpowiednio

Szef, zastępca Szefa i upoważniony funkcjonariusz ABW oraz Szef, zastępca Szefa i

upoważniony funkcjonariusz lub żołnierz SKW albo Prezes Rady Ministrów lub upoważniony

pracownik Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

5.

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5 i 8, dokonywane przez ABW w stosunku do

Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu oraz Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

są wykonywane w uzgodnieniu odpowiednio z Marszałkiem Sejmu, Marszałkiem Senatu oraz

Szefem Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Uzgodnienia dokonuje Prezes

Rady Ministrów, a w przypadku braku uzgodnienia czynność nie może być wykonana.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób przygotowania oraz zakres i tryb przeprowadzania kontroli stanu zabezpieczenia

informacji niejawnych;

2)

tryb uzgadniania terminu kontroli, w tym czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5

i 8, wykonywanych w stosunku do Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu oraz Kancelarii

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

3)

zadania funkcjonariuszy ABW oraz funkcjonariuszy lub żołnierzy SKW nadzorujących i

wykonujących czynności kontrolne;

4)

sposób dokumentowania czynności kontrolnych oraz sporządzania protokołu kontroli,

wystąpienia pokontrolnego i informacji o wynikach kontroli.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, Prezes Rady Ministrów uwzględni potrzebę

zapewnienia, aby zakres i sposób prowadzenia kontroli umożliwiał sprawne i obiektywne

ustalenie stanu faktycznego zabezpieczenia informacji niejawnych w kontrolowanej jednostce

organizacyjnej oraz jego rzetelne udokumentowanie.

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych współdziałają ze służbami i instytucjami uprawnionymi

do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających

oraz postępowań bezpieczeństwa przemysłowego, w szczególności udostępniają funkcjonariuszom,

pracownikom albo żołnierzom tych służb i instytucji, po przedstawieniu przez nich

pisemnego upoważnienia, pozostające w ich dyspozycji informacje i dokumenty niezbędne

do realizacji czynności w ramach tych postępowań.

2.

Służby i instytucje uprawnione do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających,

w zakresie koniecznym do wykonywania swoich zadań, w celu ochrony informacji niejawnych

mogą zwracać się do innych instytucji, służb i organów o udzielenie niezbędnej pomocy

przy wykonywaniu czynności w ramach prowadzonych postępowań sprawdzających, kontrolnych

postępowań sprawdzających oraz postępowań bezpieczeństwa przemysłowego.

3.

Szefowie służb i instytucji określonych w art. 23 ust. 2 i 5 udostępniają upoważnionym

funkcjonariuszom, pracownikom albo żołnierzom służb i instytucji, o których mowa w

ust. 1, na potrzeby prowadzonych przez te służby i instytucje postępowań sprawdzających

lub kontrolnych postępowań sprawdzających, pozostające w ich dyspozycji informacje

i dokumenty wyłącznie w przypadku, gdy w ich opinii osoba objęta postępowaniem sprawdzającym

lub kontrolnym postępowaniem sprawdzającym nie daje rękojmi zachowania tajemnicy;

w przeciwnym przypadku informują, że nie posiadają informacji i dokumentów świadczących,

że osoba ta nie daje tej rękojmi.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres, warunki, sposób i tryb przekazywania przez kierowników jednostek

organizacyjnych służbom i instytucjom uprawnionym do prowadzenia poszerzonych postępowań

sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających i postępowań bezpieczeństwa

przemysłowego informacji, o których mowa w ust. 1 i 3, oraz udostępniania im dokumentów

niezbędnych dla celów tych postępowań;

2

szczegółowy zakres, warunki, sposób i tryb udzielania przez Centralne Biuro Antykorupcyjne,

zwane dalej „CBA”, Policję, Straż Graniczną, Żandarmerię Wojskową oraz organy Krajowej

Administracji Skarbowej niezbędnej pomocy służbom i instytucjom uprawnionym do prowadzenia

poszerzonych postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających i postępowań

bezpieczeństwa przemysłowego przy wykonywaniu czynności w ramach tych postępowań.

5.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 4, Prezes Rady Ministrów uwzględni zakres danych,

jaki powinny zawierać wnioski o udzielenie informacji lub pomocy, a także możliwość

wykorzystywania systemów teleinformatycznych dla zapewnienia efektywności ich przekazywania

i udzielania informacji.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której są przetwarzane informacje niejawne,

odpowiada za ich ochronę, w szczególności za zorganizowanie i zapewnienie funkcjonowania

tej ochrony.

2.

Kierownikowi jednostki organizacyjnej bezpośrednio podlega zatrudniony przez niego

pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych, zwany dalej „pełnomocnikiem ochrony”,

który odpowiada za zapewnienie przestrzegania przepisów o ochronie informacji niejawnych.

3.

Pełnomocnikiem ochrony może być osoba, która posiada

1)

obywatelstwo polskie;

2)

wykształcenie wyższe;

3)

odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa wydane przez ABW albo SKW, a także przez

były Urząd Ochrony Państwa lub byłe Wojskowe Służby Informacyjne;

4)

zaświadczenie o przeszkoleniu w zakresie ochrony informacji niejawnych przeprowadzonym

przez ABW albo SKW, a także przez byłe Wojskowe Służby Informacyjne.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej może zatrudnić zastępcę lub zastępców pełnomocnika

ochrony, z zastrzeżeniem spełnienia przez te osoby warunków, o których mowa w ust.

3.

5.

Szczegółowy zakres czynności zastępcy pełnomocnika ochrony określa kierownik jednostki

organizacyjnej.

1.

W terminie 2 lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy ministrowie kierujący działami

administracji rządowej dokonają, w zakresie swojej właściwości, przeglądu aktów prawnych

regulujących postępowania administracyjne w zakresie dwuinstancyjności postępowań

i przepisów szczególnych wobec art. 127 § 1 ustawy zmienianej w art. 1.

2.

Ministrowie, o których mowa w ust. 1, przedłożą ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

oraz ministrowi właściwemu do spraw administracji publicznej, w terminie, o którym

mowa w ust. 1, zestawienia wraz z uzasadnieniem, obejmujące postępowania administracyjne,

w których

1)

zachodzi konieczność zachowania dwuinstancyjności postępowań;

2)

zasadne jest odstąpienie od dwuinstancyjności postępowań.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

administracji publicznej przedłoży Radzie Ministrów, w terminie 6 miesięcy od dnia

wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 2, zbiorczy raport dotyczący dwuinstancyjności

postępowań administracyjnych.

1.

Do zadań pełnomocnika ochrony należy

1)

zapewnienie ochrony informacji niejawnych, w tym stosowanie środków bezpieczeństwa

fizycznego;

2)

zapewnienie ochrony systemów teleinformatycznych, w których są przetwarzane informacje

niejawne;

3)

zarządzanie ryzykiem bezpieczeństwa informacji niejawnych, w szczególności szacowanie

ryzyka;

4)

kontrola ochrony informacji niejawnych oraz przestrzegania przepisów o ochronie tych

informacji, w szczególności okresowa (co najmniej raz na trzy lata) kontrola ewidencji,

materiałów i obiegu dokumentów;

5)

opracowywanie i aktualizowanie, wymagającego akceptacji kierownika jednostki organizacyjnej,

planu ochrony informacji niejawnych w jednostce organizacyjnej, w tym w razie wprowadzenia

stanu nadzwyczajnego, i nadzorowanie jego realizacji;

6)

prowadzenie szkoleń w zakresie ochrony informacji niejawnych;

7)

prowadzenie zwykłych postępowań sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających;

8)

prowadzenie aktualnego wykazu osób zatrudnionych lub pełniących służbę w jednostce

organizacyjnej albo wykonujących czynności zlecone, które posiadają uprawnienia do

dostępu do informacji niejawnych, oraz osób, którym odmówiono wydania poświadczenia

bezpieczeństwa lub je cofnięto, obejmującego wyłącznie

a)

imię i nazwisko,

b)

numer PESEL,

c)

imię ojca,

d)

datę i miejsce urodzenia,

e)

adres miejsca zamieszkania lub pobytu,

f)

określenie dokumentu kończącego procedurę, datę jego wydania oraz numer;

9)

przekazywanie odpowiednio ABW lub SKW do ewidencji, o których mowa w art. 73 ust.

1, danych, o których mowa w art. 73 ust. 2, osób uprawnionych do dostępu do informacji

niejawnych, a także osób, którym odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa lub

wobec których podjęto decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, na podstawie

wykazu, o którym mowa w pkt 8.

2.

Zadania, o których mowa w ust. 1, pełnomocnik ochrony realizuje przy pomocy wyodrębnionej

i podległej mu komórki organizacyjnej do spraw ochrony informacji niejawnych, zwanej

dalej „pionem ochrony”, jeżeli jest ona utworzona w jednostce organizacyjnej.

3.

Zadanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 9, nie dotyczy pełnomocników ochrony w służbach

i instytucjach uprawnionych do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających,

o których mowa w art. 23 ust. 2 i 5.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej może powierzyć pełnomocnikowi ochrony oraz pracownikom

pionu ochrony wykonywanie innych zadań, jeżeli ich realizacja nie naruszy prawidłowego

wykonywania zadań, o których mowa w ust. 1.

Do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej

ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej

w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy

art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1.

Pracownikiem pionu ochrony w jednostce organizacyjnej może być osoba, która posiada

1)

obywatelstwo polskie, z wyjątkiem pracowników pionu ochrony zatrudnionych u przedsiębiorców;

2)

odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa lub upoważnienie, o którym mowa w art. 21

ust. 4 pkt 1;

3)

zaświadczenie o odbytym przeszkoleniu w zakresie ochrony informacji niejawnych.

1.

Do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem

wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9,

w brzmieniu dotychczasowym.

2.

Przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu

nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej

dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

3.

Przepisy art. 116-116e ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą,

stosuje się również do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych i niezakończonych

przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że postępowanie mediacyjne zostało

wszczęte na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W przypadku stwierdzenia naruszenia w jednostce organizacyjnej przepisów o ochronie

informacji niejawnych pełnomocnik ochrony zawiadamia o tym kierownika jednostki organizacyjnej

i podejmuje niezwłocznie działania zmierzające do wyjaśnienia okoliczności tego naruszenia

oraz ograniczenia jego negatywnych skutków.

2.

W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych o klauzuli

„poufne” lub wyższej pełnomocnik ochrony zawiadamia niezwłocznie również odpowiednio

ABW lub SKW.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

1.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe zadania pełnomocników ochrony w zakresie ochrony informacji niejawnych

w jednostkach organizacyjnych jemu podległych lub przez niego nadzorowanych;

2)

szczególne wymagania dotyczące stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego przeznaczonych

do ochrony informacji niejawnych;

3)

miejsce i rolę Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Ochrony Informacji

Niejawnych oraz pełnomocników ochrony kierowników bezpośrednio nadrzędnych jednostek

organizacyjnych w resortowym systemie ochrony informacji niejawnych;

4)

zakres, tryb i sposób współdziałania pełnomocników ochrony w zakresie ochrony informacji

niejawnych z SKW;

5)

rodzaje, szczegółowe cele oraz sposób organizacji szkoleń w zakresie ochrony informacji

niejawnych;

6)

zakres stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego oraz kryteria tworzenia stref

ochronnych;

7)

tryb opracowywania oraz niezbędne elementy planów ochrony informacji niejawnych, w

tym postępowanie z materiałami zawierającymi informacje niejawne oznaczone klauzulą

„tajne” lub „ściśle tajne” w razie wprowadzenia stanu nadzwyczajnego, a także sposób

nadzorowania ich realizacji.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Minister Obrony Narodowej uwzględni nadrzędną

rolę Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej do Spraw Ochrony Informacji Niejawnych

w koordynowaniu i nadzorowaniu przedsięwzięć w zakresie ochrony informacji niejawnych,

w celu zapewnienia jednolitego i skutecznego systemu ochrony informacji niejawnych

w jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2.

1.

Szkolenie w zakresie ochrony informacji niejawnych przeprowadza się w celu zapoznania

z

1)

przepisami dotyczącymi ochrony informacji niejawnych oraz odpowiedzialności karnej,

dyscyplinarnej i służbowej za ich naruszenie, w szczególności za nieuprawnione ujawnienie

informacji niejawnych;

2)

zasadami ochrony informacji niejawnych w zakresie niezbędnym do wykonywania pracy

lub pełnienia służby, z uwzględnieniem zasad zarządzania ryzykiem bezpieczeństwa informacji

niejawnych, w szczególności szacowania ryzyka;

3)

sposobami ochrony informacji niejawnych oraz postępowania w sytuacjach zagrożenia

dla takich informacji lub w przypadku ich ujawnienia.

2.

Szkolenie, o którym mowa w ust. 1

1)

przeprowadzają odpowiednio ABW lub SKW - dla pełnomocników ochrony i ich zastępców

oraz osób przewidzianych na te stanowiska, przedsiębiorców wykonujących działalność

jednoosobowo, a także dla kierowników przedsiębiorców, u których nie zatrudniono pełnomocników

ochrony;

2)

przeprowadzają odpowiednio ABW lub SKW, wspólnie z pełnomocnikiem ochrony - dla kierownika

jednostki organizacyjnej, w której są przetwarzane informacje niejawne o klauzuli

„ściśle tajne” lub „tajne”;

3)

organizuje pełnomocnik ochrony - dla pozostałych osób zatrudnionych, pełniących służbę

lub wykonujących czynności zlecone w jednostce organizacyjnej;

4)

przeprowadza ABW - dla posłów i senatorów.

3.

Szkolenie przeprowadza się nie rzadziej niż raz na 5 lat. Można odstąpić od przeprowadzenia

szkolenia, jeżeli osoba podejmująca pracę lub rozpoczynająca pełnienie służby albo

wykonywanie czynności zleconych przedstawi pełnomocnikowi ochrony aktualne zaświadczenie

o odbyciu szkolenia.

4.

Koszty szkolenia przeprowadzonego przez ABW albo SKW, z wyłączeniem szkolenia, o którym

mowa w ust. 2 pkt 4, oraz z zastrzeżeniem ust. 5, pokrywa jednostka organizacyjna,

w której osoba szkolona jest zatrudniona, pełni służbę lub wykonuje czynności zlecone.

5.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2, oraz Policja nie pokrywają

kosztów szkoleń przeprowadzonych przez ABW albo SKW.

6.

Wzajemne prawa i obowiązki podmiotu przeprowadzającego szkolenie, uczestnika szkolenia,

o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oraz jednostki organizacyjnej, w której osoba szkolona

jest zatrudniona, pełni służbę lub wykonuje czynności zlecone, określa umowa zawarta

między tym podmiotem, uczestnikiem szkolenia oraz jednostką organizacyjną.

1.

Szkolenie, o którym mowa w art. 19 ust. 1, kończy się wydaniem zaświadczenia. Odbierając

zaświadczenie, osoba przeszkolona składa pisemne oświadczenie o zapoznaniu się z przepisami

o ochronie informacji niejawnych.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

wzory zaświadczeń stwierdzających odbycie szkolenia w zakresie ochrony informacji

niejawnych;

2)

sposób rozliczania kosztów szkolenia, o których mowa w art. 19 ust. 4.

3.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 2, Prezes Rady Ministrów uwzględni odrębności

wynikające z wydawania zaświadczeń przez ABW i SKW oraz pełnomocników ochrony oraz

sposób ustalania kosztów na potrzeby ich rozliczania w ten sposób, że ich wysokość

nie może przekroczyć 25% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw

bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1998 r. o pożyczkach i kredytach studenckich

(Dz. U. z 2017 r. poz. 357).

1.

Dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych

z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej może nastąpić,

z zastrzeżeniem art. 34, po

1)

uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz

2)

odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

2.

Osoby nieposiadające obywatelstwa polskiego nie mogą być dopuszczone do pracy lub

pełnienia służby na stanowiskach albo wykonywania czynności zleconych, z którymi łączy

się dostęp do informacji niejawnych o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne”, z zastrzeżeniem

ust. 3.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osób

1)

zajmujących stanowiska związane z kierowaniem wykonywania przez przedsiębiorcę umowy

związanej z dostępem do informacji niejawnych lub związane z bezpośrednim wykonywaniem

takiej umowy albo wykonujących zadania na rzecz obronności lub bezpieczeństwa państwa,

związane z dostępem do informacji niejawnych u przedsiębiorcy;

2)

które w imieniu przedsiębiorcy, o którym mowa w pkt 1, uczestniczą w czynnościach

zmierzających do zawarcia umowy, jeżeli czynności te są związane z dostępem do informacji

niejawnych;

3)

zatrudnionych w pionie ochrony przedsiębiorcy, o którym mowa w pkt 1, z wyjątkiem

osoby zajmującej stanowisko pełnomocnika ochrony oraz zastępcy pełnomocnika ochrony.

4.

Dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac, związanych

z dostępem danej osoby do informacji niejawnych o klauzuli „zastrzeżone” może nastąpić

po

1)

pisemnym upoważnieniu przez kierownika jednostki organizacyjnej, jeżeli nie posiada

ona poświadczenia bezpieczeństwa;

2)

odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

1.

W zależności od stanowiska lub wykonywania czynności zleconych, o które ubiega się

osoba, zwana dalej „osobą sprawdzaną”, przeprowadza się

1)

zwykłe postępowanie sprawdzające - przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem

do informacji niejawnych o klauzuli „poufne”, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. b-d;

2)

poszerzone postępowanie sprawdzające

a)

przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli

„tajne” lub „ściśle tajne”,

b)

wobec pełnomocników ochrony, zastępców pełnomocników ochrony oraz kandydatów na te

stanowiska,

c)

wobec kierowników jednostek organizacyjnych, w których są przetwarzane informacje

niejawne o klauzuli „poufne” lub wyższej,

d)

wobec osób ubiegających się o dostęp do informacji niejawnych międzynarodowych lub

o dostęp, który ma wynikać z umowy międzynarodowej zawartej przez Rzeczpospolitą Polską.

2.

Osobom wskazanym w ust. 1 pkt 2 lit. b-d wydaje się poświadczenia bezpieczeństwa upoważniające

do dostępu do informacji niejawnych o takiej klauzuli, jaka została wskazana we wniosku

lub poleceniu.

1.

Pełnomocnik ochrony przeprowadza zwykłe postępowanie sprawdzające na pisemne polecenie

kierownika jednostki organizacyjnej.

2.

ABW albo SKW przeprowadzają poszerzone postępowania sprawdzające

1)

na pisemny wniosek kierownika jednostki organizacyjnej lub osoby uprawnionej do obsady

stanowiska lub zlecenia prac;

2)

wobec funkcjonariuszy, żołnierzy i pracowników oraz osób ubiegających się o przyjęcie

do służby lub pracy w ABW albo SKW;

3)

wobec osób wykonujących czynności zlecone lub ubiegających się o wykonywanie tych

czynności na rzecz ABW albo SKW.

3.

ABW przeprowadza poszerzone postępowania sprawdzające wobec

1

Szefa SKW, Szefa Agencji Wywiadu, zwanej dalej „AW”, Szefa CBA, Komendanta Służby

Ochrony Państwa, Komendanta Głównego Policji, Dyrektora Generalnego Służby Więziennej,

Komendanta Głównego Straży Granicznej, Inspektora Nadzoru Wewnętrznego oraz osób przewidzianych

na te stanowiska;

2

pełnomocników ochrony, zastępców pełnomocników ochrony oraz osób przewidzianych na

te stanowiska w SKW, AW, CBA, Służbie Ochrony Państwa, Policji, Służbie Więziennej

oraz Straży Granicznej.

4.

SKW przeprowadza poszerzone postępowania sprawdzające wobec

1)

Szefa ABW, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, zwanej dalej „SWW”, Komendanta Głównego

Żandarmerii Wojskowej oraz osób przewidzianych na te stanowiska;

2)

pełnomocników ochrony, zastępców pełnomocników ochrony oraz osób przewidzianych na

te stanowiska w ABW, SWW oraz Żandarmerii Wojskowej.

5

AW, CBA, Służba Ochrony Państwa, Policja, Służba Więzienna, SWW, Straż Graniczna oraz

Żandarmeria Wojskowa przeprowadzają samodzielnie postępowania sprawdzające oraz kontrolne

postępowania sprawdzające odpowiednio wobec

1)

własnych funkcjonariuszy, żołnierzy i pracowników oraz osób ubiegających się o przyjęcie

do służby lub pracy,

2)

osób wykonujących na ich rzecz czynności zlecone lub ubiegających się o wykonywanie

tych czynności

- z zastrzeżeniem ust. 3 i 4.

6.

W zakresie postępowań sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzanych

przez służby i instytucje, o których mowa w ust. 5, przysługują tym służbom i instytucjom

uprawnienia ABW oraz SKW.

1.

Postępowanie sprawdzające ma na celu ustalenie, czy osoba sprawdzana daje rękojmię

zachowania tajemnicy.

2.

W toku postępowania sprawdzającego ustala się, czy istnieją uzasadnione wątpliwości

dotyczące

1)

uczestnictwa, współpracy lub popierania przez osobę sprawdzaną działalności szpiegowskiej,

terrorystycznej, sabotażowej albo innej wymierzonej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

zagrożenia osoby sprawdzanej ze strony obcych służb specjalnych w postaci prób werbunku

lub nawiązania z nią kontaktu;

3)

przestrzegania porządku konstytucyjnego Rzeczypospolitej Polskiej, a przede wszystkim,

czy osoba sprawdzana uczestniczyła lub uczestniczy w działalności partii politycznych

lub innych organizacji, o których mowa w art. 13 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, albo współpracowała lub współpracuje z takimi partiami lub organizacjami;

4)

ukrywania lub świadomego niezgodnego z prawdą podawania w ankiecie bezpieczeństwa

osobowego, zwanej dalej „ankietą”, lub postępowaniu sprawdzającym przez osobę sprawdzaną

informacji mających znaczenie dla ochrony informacji niejawnych;

5)

wystąpienia związanych z osobą sprawdzaną okoliczności powodujących ryzyko jej podatności

na szantaż lub wywieranie presji;

6)

niewłaściwego postępowania z informacjami niejawnymi, jeżeli

a)

doprowadziło to bezpośrednio do ujawnienia tych informacji osobom nieuprawnionym,

b)

było to wynikiem celowego działania,

c)

stwarzało to realne zagrożenie ich nieuprawnionym ujawnieniem i nie miało charakteru

incydentalnego,

d)

dopuściła się tego osoba szczególnie zobowiązana na podstawie ustawy do ochrony informacji

niejawnych: pełnomocnik ochrony, jego zastępca lub kierownik kancelarii tajnej.

3.

W toku poszerzonego postępowania sprawdzającego ustala się ponadto, czy istnieją wątpliwości

dotyczące

1)

poziomu życia osoby sprawdzanej wyraźnie przewyższającego uzyskiwane przez nią dochody;

2)

informacji o chorobie psychicznej lub innych zakłóceniach czynności psychicznych ograniczających

sprawność umysłową i mogących negatywnie wpłynąć na zdolność osoby sprawdzanej do

wykonywania prac, związanych z dostępem do informacji niejawnych;

3)

uzależnienia od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych.

4.

W razie niedających się usunąć wątpliwości, o których mowa w ust. 2 lub 3, interes

ochrony informacji niejawnych ma pierwszeństwo przed innymi prawnie chronionymi interesami.

5.

Organ prowadzący postępowanie sprawdzające, kierując się zasadami bezstronności i

obiektywizmu, jest obowiązany do wykazania najwyższej staranności w toku prowadzonego

postępowania sprawdzającego co do jego zgodności z przepisami ustawy.

6.

Wszystkie czynności przeprowadzone w toku postępowań sprawdzających muszą być rzetelnie

udokumentowane i powinny być zakończone przed upływem 3 miesięcy od dnia

1)

złożenia do pełnomocnika ochrony wypełnionej ankiety, lub

2)

złożenia wniosku o przeprowadzenie postępowania sprawdzającego wraz z wypełnioną ankietą.

7.

W przypadku niedotrzymania terminu, o którym mowa w ust. 6, organ prowadzący postępowanie

informuje, na wniosek osoby sprawdzanej, o przewidywanym terminie zakończenia postępowania

oraz - jeżeli nie naruszy to zasad ochrony informacji niejawnych - o powodach przedłużania

się postępowania.

8.

Przeprowadzenie postępowania sprawdzającego wymaga pisemnej zgody osoby, której ma

dotyczyć.

9.

Zbieranie i przetwarzanie informacji o osobach trzecich, określonych w ankiecie, może

odbywać się bez wiedzy i zgody tych osób, w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy

osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy. Informacje o osobach trzecich

mogą być zbierane i przetwarzane wyłącznie w zakresie określonym w ust. 2.

10.

Ankieta po wypełnieniu stanowi tajemnicę prawnie chronioną i podlega ochronie przewidzianej

dla informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” w przypadku poszerzonego postępowania

sprawdzającego lub „zastrzeżone” w przypadku zwykłego postępowania sprawdzającego.

Wzór ankiety wraz z instrukcją jej wypełnienia stanowi załącznik do ustawy.

1.

Zwykłe postępowanie sprawdzające obejmuje

1)

sprawdzenie, w niezbędnym zakresie, w ewidencjach, rejestrach i kartotekach, w szczególności

w Krajowym Rejestrze Karnym, danych zawartych w wypełnionej i podpisanej przez osobę

sprawdzaną ankiecie, a także sprawdzenie innych informacji uzyskanych w toku postępowania

sprawdzającego, w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy osoba sprawdzana daje rękojmię

zachowania tajemnicy;

2)

sprawdzenie w ewidencjach i kartotekach niedostępnych powszechnie danych zawartych

w ankiecie oraz innych informacji uzyskanych w toku postępowania sprawdzającego, w

zakresie niezbędnym do ustalenia, czy osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy.

2.

Sprawdzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jest prowadzone na pisemny wniosek pełnomocnika

ochrony przez ABW albo SKW.

3.

W toku sprawdzenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, ABW albo SKW ma prawo przeprowadzić

rozmowę z osobą sprawdzaną w celu usunięcia nieścisłości lub sprzeczności zawartych

w uzyskanych informacjach.

4.

ABW albo SKW przekazuje pełnomocnikowi ochrony pisemną informację o wynikach czynności,

o których mowa w ust. 1 pkt 2 oraz w ust. 3.

5.

Jeżeli jest to konieczne w wyniku uzyskanych informacji, zwykłe postępowanie sprawdzające

obejmuje ponadto rozmowę z osobą sprawdzaną.

6.

Jeżeli w toku zwykłego postępowania sprawdzającego wystąpią wątpliwości niepozwalające

na ustalenie, czy osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy, organ prowadzący

postępowanie sprawdzające zapewnia osobie sprawdzanej w trakcie wysłuchania możliwość

osobistego ustosunkowania się do informacji wywołujących te wątpliwości. Osoba ta

może stawić się na wysłuchanie ze swoim pełnomocnikiem. Z przebiegu wysłuchania sporządza

się protokół, który podpisują osoba prowadząca wysłuchanie, osoba wysłuchana oraz

pełnomocnik, jeżeli w nim uczestniczył.

7.

Organ prowadzący zwykłe postępowanie sprawdzające odstępuje od przeprowadzenia czynności,

o której mowa w ust. 6, jeżeli

1)

jej przeprowadzenie wiązałoby się z ujawnieniem informacji niejawnych;

2)

postępowanie sprawdzające doprowadziło do niebudzącego wątpliwości ustalenia, że osoba

sprawdzana nie daje rękojmi zachowania tajemnicy.

1.

Poszerzone postępowanie sprawdzające obejmuje czynności, o których mowa w art. 25

ust. 1, a ponadto, jeżeli jest to konieczne w wyniku uzyskanych informacji, postępowanie

to obejmuje

1)

rozmowę z przełożonymi osoby sprawdzanej oraz z innymi osobami;

2)

przeprowadzenie wywiadu w miejscu zamieszkania osoby sprawdzanej;

3)

sprawdzenie stanu i obrotów na rachunku bankowym oraz zadłużenia osoby sprawdzanej,

w szczególności wobec Skarbu Państwa.

2.

Do czynności, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego i wydane na jej podstawie przepisy dotyczące wywiadu środowiskowego stosuje się odpowiednio.

3

Czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, są wykonywane zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1876, 2361 i 2491 oraz z 2018 r. poz. 62, 106 i 138). Przepisy art. 82 § 1 i 2, art. 182 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm. oraz art. 48 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947, z późn. zm. stosuje się odpowiednio.

4.

Do poszerzonego postępowania sprawdzającego przepisy art. 25 ust. 5-7 stosuje się

odpowiednio.

5.

W przypadku osób ubiegających się o uzyskanie dostępu do informacji o klauzuli „ściśle

tajne” poszerzone postępowanie sprawdzające obejmuje także, jeżeli jest to konieczne

w wyniku uzyskanych wcześniej informacji, rozmowę z trzema osobami wskazanymi przez

osobę sprawdzaną w celu uzyskania innych informacji mogących mieć znaczenie dla oceny

dawania rękojmi zachowania tajemnicy.

6.

W celu dokonania ustaleń, o których mowa w art. 24 ust. 3 pkt 2 i 3, organ prowadzący

poszerzone postępowanie sprawdzające może zobowiązać osobę sprawdzaną do poddania

się specjalistycznym badaniom oraz udostępnienia wyników tych badań. Lekarzowi przeprowadzającemu

to badanie udostępnia się dokumentację medyczną osoby sprawdzanej w zakresie dotyczącym

wątpliwości, o których mowa w art. 24 ust. 3 pkt 2 i 3.

1.

Postępowanie sprawdzające może zostać zawieszone w przypadku

1)

trwającej powyżej 30 dni choroby osoby sprawdzanej, uniemożliwiającej skuteczne przeprowadzenie

postępowania sprawdzającego;

2)

wyjazdu za granicę osoby sprawdzanej na okres przekraczający 30 dni;

3)

gdy ocena dawania rękojmi zachowania tajemnicy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia

zagadnienia przez inny organ, w szczególności w przypadku wszczęcia przeciwko osobie

sprawdzanej postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia

publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;

4)

gdy przeprowadzenie skutecznego postępowania sprawdzającego nie jest możliwe z innych

przyczyn niezależnych od organu je prowadzącego.

2.

Zawieszone postępowanie sprawdzające zostaje podjęte, jeżeli

1)

ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania;

2)

ujawniono okoliczności mogące stanowić podstawę do odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa

lub umorzenia postępowania sprawdzającego.

3.

O zawieszeniu postępowania sprawdzającego oraz o jego podjęciu organ prowadzący postępowanie

sprawdzające zawiadamia wnioskodawcę, pełnomocnika ochrony i osobę sprawdzaną.

4.

Do zażalenia na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania sprawdzającego przepisy

art. 35, art. 37 i art. 38 stosuje się odpowiednio.

Postępowanie sprawdzające kończy się

1)

wydaniem poświadczenia bezpieczeństwa;

2)

odmową wydania poświadczenia bezpieczeństwa;

3)

umorzeniem.

1.

Po zakończeniu postępowania sprawdzającego z wynikiem pozytywnym organ prowadzący

postępowanie wydaje poświadczenie bezpieczeństwa i przekazuje osobie sprawdzanej,

zawiadamiając o tym wnioskodawcę.

2.

Poświadczenie bezpieczeństwa powinno zawierać

1)

numer poświadczenia;

2)

podstawę prawną;

3)

wskazanie wnioskodawcy postępowania sprawdzającego;

4)

określenie organu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające;

5)

datę i miejsce wystawienia;

6)

imię, nazwisko i datę urodzenia osoby sprawdzanej;

7)

określenie rodzaju przeprowadzonego postępowania sprawdzającego ze wskazaniem klauzuli

tajności informacji niejawnych, do których osoba sprawdzana może mieć dostęp;

8)

stwierdzenie, że osoba sprawdzana daje rękojmię zachowania tajemnicy;

9)

termin ważności;

10)

imienną pieczęć i podpis upoważnionego funkcjonariusza ABW albo funkcjonariusza lub

żołnierza SKW, albo pełnomocnika ochrony, który przeprowadził postępowanie sprawdzające.

3.

Poświadczenie bezpieczeństwa wydaje się na okres

1)

10 lat - w przypadku dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „poufne”;

2)

7 lat - w przypadku dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „tajne”;

3)

5 lat - w przypadku dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne”.

4.

Poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o wyższej

klauzuli tajności uprawnia do dostępu do informacji niejawnych o niższej klauzuli

tajności, odpowiednio przez okresy, o których mowa w ust. 3, także w odniesieniu do

poświadczeń bezpieczeństwa organizacji międzynarodowych.

5.

Poświadczenia bezpieczeństwa wydane w wyniku przeprowadzenia postępowań sprawdzających,

o których mowa w art. 23 ust. 5, zachowują ważność wyłącznie w okresie pracy lub służby

w organie, który przeprowadził postępowanie sprawdzające.

6.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

poświadczenia bezpieczeństwa;

2)

poświadczeń bezpieczeństwa organizacji międzynarodowych.

7.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, Prezes Rady Ministrów uwzględni we wzorach

poświadczeń bezpieczeństwa dane określone w ust. 2 oraz zapewni zróżnicowanie wzorów

poświadczeń bezpieczeństwa wydawanych przez ABW, SKW, służby i instytucje określone

w art. 23 ust. 5 oraz pełnomocników ochrony.

1.

Organ prowadzący postępowanie sprawdzające odmawia wydania poświadczenia bezpieczeństwa,

jeżeli nie zostaną usunięte wątpliwości, o których mowa w art. 24 ust. 2, a także

jeżeli w trakcie poszerzonego postępowania sprawdzającego nie zostaną usunięte wątpliwości,

o których mowa w art. 24 ust. 3.

2.

Organ prowadzący postępowanie sprawdzające odmawia wydania poświadczenia bezpieczeństwa,

jeżeli osoba sprawdzana została skazana prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności

za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, także popełnione za granicą,

lub umyślne przestępstwo skarbowe, jeżeli czyn, za który nastąpiło skazanie, wywołuje

wątpliwości, o których mowa w art. 24 ust. 2 i 3.

3.

Decyzja o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa powinna zawierać

1)

podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

2)

wskazanie wnioskodawcy postępowania sprawdzającego;

3)

określenie organu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające;

4)

datę i miejsce wydania;

5)

imię, nazwisko i datę urodzenia osoby sprawdzanej;

6)

określenie rodzaju przeprowadzonego postępowania sprawdzającego, ze wskazaniem klauzuli

informacji niejawnych, do których osoba sprawdzana miała mieć dostęp;

7)

stwierdzenie, że osoba sprawdzana nie daje rękojmi zachowania tajemnicy;

8)

imienną pieczęć i podpis upoważnionego funkcjonariusza ABW albo funkcjonariusza lub

żołnierza SKW, albo pełnomocnika ochrony, który przeprowadził postępowanie sprawdzające;

9)

pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia odwołania odpowiednio do Prezesa

Rady Ministrów albo Szefa ABW lub Szefa SKW.

4.

Uzasadnienie faktyczne w części zawierającej informacje niejawne podlega ochronie

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

5.

Po zakończeniu postępowania sprawdzającego z wynikiem negatywnym organ prowadzący

postępowanie wydaje decyzję o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa i doręcza

ją osobie sprawdzanej, zawiadamiając o tym wnioskodawcę oraz pełnomocnika ochrony.

6.

Osoba uprawniona do obsady stanowiska jest obowiązana, niezwłocznie po otrzymaniu

zawiadomienia o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa w zakresie dostępu do

informacji niejawnych, uniemożliwić dostęp do informacji niejawnych osobie, której

odmowa dotyczy, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 4.

7.

Postępowanie sprawdzające wobec osoby, której odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa,

można przeprowadzić najwcześniej po roku od daty doręczenia decyzji o odmowie wydania

poświadczenia bezpieczeństwa.

8.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór decyzji o odmowie wydania

poświadczenia bezpieczeństwa.

9.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 8, Prezes Rady Ministrów uwzględni we wzorze

decyzji składniki określone w ust. 3 oraz zapewni zróżnicowanie wzorów decyzji wydawanych

przez ABW, SKW, służby i instytucje określone w art. 23 ust. 5 oraz pełnomocników

ochrony.

1.

Umorzenie postępowania sprawdzającego następuje w przypadku

1)

śmierci osoby sprawdzanej;

2)

rezygnacji osoby sprawdzanej z ubiegania się o stanowisko albo zajmowania stanowiska

lub wykonywania prac, związanych z dostępem do informacji niejawnych;

3)

odstąpienia przez kierownika jednostki organizacyjnej od zamiaru obsadzenia osoby

sprawdzanej na stanowisku lub zlecenia jej prac, związanych z dostępem do informacji

niejawnych;

4)

gdy postępowanie z innej przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

2.

O umorzeniu postępowania sprawdzającego organ je prowadzący zawiadamia wnioskodawcę,

pełnomocnika ochrony oraz, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 2-4, osobę sprawdzaną.

1.

Na pisemny wniosek kierownika jednostki organizacyjnej lub osoby uprawnionej do obsady

stanowiska, złożony co najmniej na 6 miesięcy przed upływem terminu ważności poświadczenia

bezpieczeństwa, właściwy organ przeprowadza kolejne postępowanie sprawdzające.

2.

Do kolejnego postępowania sprawdzającego stosuje się przepisy ustawy odnoszące się

do właściwego postępowania sprawdzającego, z uwzględnieniem ust. 3 i 4.

3.

Kolejne postępowanie sprawdzające powinno być zakończone przed upływem terminu ważności

poświadczenia bezpieczeństwa. Termin, o którym mowa w art. 24 ust. 6, nie ma zastosowania.

4.

Jeżeli wobec osoby posiadającej ważne poświadczenie bezpieczeństwa, wydane przez ABW,

SKW, AW lub SWW, zostanie skierowany wniosek o przeprowadzenie postępowania sprawdzającego

w celu wydania poświadczenia bezpieczeństwa organizacji międzynarodowej, wypełnienie

ankiety nie jest wymagane, a poświadczenie bezpieczeństwa organizacji międzynarodowej

jest wydawane jedynie na okres ważności posiadanego przez tę osobę poświadczenia bezpieczeństwa.

1.

W przypadku gdy o osobie, której wydano poświadczenie bezpieczeństwa, zostaną ujawnione

nowe informacje wskazujące, że nie daje ona rękojmi zachowania tajemnicy, przeprowadza

się kontrolne postępowanie sprawdzające. Osoba sprawdzana nie wypełnia nowej ankiety

dla celów tego postępowania.

2.

Postępowanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza organ właściwy do przeprowadzenia

kolejnego postępowania sprawdzającego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

W przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa państwa kontrolne postępowanie

sprawdzające może zostać przeprowadzone przez ABW albo SKW.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się do kontrolnych postępowań sprawdzających prowadzonych

wobec osób, które posiadają poświadczenie bezpieczeństwa wydane w wyniku przeprowadzenia

postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 23 ust. 5.

5.

W celu weryfikacji informacji, o których mowa w ust. 1, właściwy organ może przeprowadzić

niezbędne czynności sprawdzające. Pełnomocnik ochrony może przeprowadzić w tym trybie

czynności, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1, a służby i instytucje uprawnione

do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających także czynności, o których mowa

w art. 25 ust. 1 pkt 2. Czynności te muszą być rzetelnie udokumentowane i prowadzone

zgodnie z zasadami bezstronności, obiektywizmu i wykazania najwyższej staranności.

Dokumentację tych czynności dołącza się do akt postępowania sprawdzającego.

6.

O wszczęciu kontrolnego postępowania sprawdzającego zawiadamia się

1)

kierownika jednostki organizacyjnej lub osobę uprawnioną do obsady stanowiska;

2)

pełnomocnika ochrony w jednostce organizacyjnej;

3)

osobę sprawdzaną.

7.

Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 6, kierownik jednostki organizacyjnej

lub osoba uprawniona do obsady stanowiska uniemożliwia osobie sprawdzanej dostęp do

informacji niejawnych.

8.

Do kontrolnego postępowania sprawdzającego stosuje się przepisy art. 24 ust. 1-5 i

9, art. 25-27, art. 30, art. 31 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. 2.

9.

Wszystkie czynności przeprowadzone w toku kontrolnych postępowań sprawdzających muszą

być rzetelnie udokumentowane i powinny być zakończone przed upływem 6 miesięcy od

dnia wszczęcia postępowania.

10.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach niezakończenia kontrolnego postępowania sprawdzającego

w terminie, o którym mowa w ust. 9, organ prowadzący postępowanie jednorazowo przedłuża

je o kolejne 6 miesięcy, zawiadamiając o tym osoby, o których mowa w ust. 6.

11.

Kontrolne postępowanie sprawdzające kończy się

1)

decyzją o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa;

2)

poinformowaniem osób wymienionych w ust. 6 o braku zastrzeżeń w stosunku do osoby,

którą objęto kontrolnym postępowaniem sprawdzającym, z jednoczesnym potwierdzeniem

dalszej jej zdolności do zachowania tajemnicy w zakresie określonym w posiadanym przez

nią poświadczeniu bezpieczeństwa;

3)

decyzją o umorzeniu postępowania, w przypadku gdy postępowanie to nie zostanie zakończone

przed upływem 12 miesięcy od dnia jego wszczęcia.

12.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór decyzji o cofnięciu poświadczenia

bezpieczeństwa.

13.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 12, Prezes Rady Ministrów uwzględni we wzorze

decyzji składniki określone w art. 30 ust. 3 pkt 1 i 3-9 oraz zapewni zróżnicowanie

wzorów decyzji wydawanych przez ABW, SKW, służby i instytucje określone w art. 23

ust. 5 oraz pełnomocników ochrony.

1.

Nie przeprowadza się postępowania sprawdzającego, jeżeli osoba, której ma ono dotyczyć,

przedstawi poświadczenie bezpieczeństwa odpowiednie do wymaganej klauzuli tajności,

z wyjątkiem poświadczeń bezpieczeństwa wydanych w wyniku przeprowadzenia postępowań

sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust. 5.

2.

O zatrudnieniu na stanowisku, z którym może łączyć się dostęp do informacji niejawnych

osoby, o której mowa w ust. 1, przedstawiającej odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa,

kierownik jednostki organizacyjnej informuje w terminie 7 dni organ, który wydał poświadczenie

bezpieczeństwa, oraz odpowiednio ABW lub SKW.

3.

Od obowiązku określonego w ust. 2 są zwolnieni kierownicy jednostek organizacyjnych

podmiotów, o których mowa w art. 23 ust. 5.

4.

Jeżeli z ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych wynika obowiązek

dopuszczenia do informacji niejawnych obywateli obcych państw mających wykonywać w

Rzeczypospolitej Polskiej pracę w interesie innego państwa lub organizacji międzynarodowej,

postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się.

5.

Szefowie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Kancelarii Sejmu, Kancelarii

Senatu lub Kancelarii Prezesa Rady Ministrów albo minister właściwy dla określonego

działu administracji rządowej, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes Najwyższej

Izby Kontroli lub kierownik urzędu centralnego, a w przypadku ich braku ABW albo SKW,

mogą

1)

w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z zastrzeżeniem art. 4 ust. 2, wyrazić pisemną

zgodę na jednorazowe udostępnienie określonych informacji niejawnych osobie nieposiadającej

odpowiedniego poświadczenia bezpieczeństwa;

2)

wyrazić pisemną zgodę na udostępnienie informacji niejawnych o klauzuli „tajne” lub

„ściśle tajne” osobie, wobec której wszczęto poszerzone postępowanie sprawdzające.

6.

W stanach nadzwyczajnych Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezes Rady Ministrów,

każdy w swoim zakresie, może wyrazić zgodę na odstąpienie od przeprowadzenia postępowania

sprawdzającego.

7.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 i 6, kopię zgody na udostępnienie informacji

niejawnych lub odstąpienie od przeprowadzenia postępowania sprawdzającego przekazuje

się odpowiednio do ABW lub SKW.

8.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 7, nie dotyczy służb i instytucji uprawnionych do

przeprowadzania poszerzonych postępowań sprawdzających, o których mowa w art. 23 ust.

5.

9.

Zgodę na udostępnienie informacji niejawnych o klauzuli „poufne” osobie, wobec której

wszczęto postępowanie sprawdzające, może wyrazić, w formie pisemnej, kierownik jednostki

organizacyjnej, w której ta osoba jest zatrudniona, pełni służbę lub wykonuje czynności

zlecone.

10.

Postępowania sprawdzającego nie przeprowadza się, z zastrzeżeniem ust. 11-13, wobec

1)

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz osoby wybranej na ten urząd;

2)

Marszałka Sejmu;

3)

Marszałka Senatu;

4)

Prezesa Rady Ministrów;

5)

członka Rady Ministrów;

6)

Prezesa Narodowego Banku Polskiego;

7)

Prezesa Najwyższej Izby Kontroli;

8)

Rzecznika Praw Obywatelskich;

9)

Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych;

10)

członka Rady Polityki Pieniężnej;

11)

członka Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji;

12)

Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi

Polskiemu;

13)

Szefa Kancelarii: Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu i Prezesa Rady

Ministrów;

14)

posła i senatora;

15)

sędziego sądu powszechnego i sądu wojskowego, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych

i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także Trybunału Stanu i Trybunału Konstytucyjnego,

asesora sądowego, ławnika sądu powszechnego i ławnika sądu wojskowego oraz prokuratora

i asesora prokuratury pełniącego czynności prokuratorskie.

11.

W stosunku do osób zajmujących lub kandydujących na stanowiska albo pełniących funkcje,

o których mowa w ust. 10 pkt 5-15, ubiegających się o dostęp do informacji niejawnych

organizacji międzynarodowych lub o dostęp, który ma wynikać z umowy międzynarodowej

zawartej przez Rzeczpospolitą Polską, ABW albo SKW, przeprowadzają poszerzone postępowanie

sprawdzające. Z wnioskiem o przeprowadzenie tego postępowania występuje osoba uprawniona

do powołania na to stanowisko lub Marszałek Sejmu w stosunku do posłów lub jeżeli

do powołania jest uprawniony Sejm albo Marszałek Senatu w stosunku do senatorów lub

jeżeli do powołania jest uprawniony Senat.

12.

W stosunku do kandydatów na stanowiska, o których mowa w ust. 10 pkt 6-13, oraz wobec

posłów lub senatorów, których obowiązki poselskie bądź senatorskie wymagają dostępu

do informacji niejawnych o klauzuli „ściśle tajne”, ABW przeprowadza poszerzone postępowanie

sprawdzające. Z wnioskiem o przeprowadzenie tego postępowania występuje osoba uprawniona

do powołania na to stanowisko lub Marszałek Sejmu w stosunku do posłów lub jeżeli

do powołania jest uprawniony Sejm albo Marszałek Senatu w stosunku do senatorów lub

jeżeli do powołania jest uprawniony Senat.

13.

Postępowanie sprawdzające, o którym mowa w ust. 12, w stosunku do osób kandydujących

na stanowiska, o których mowa w ust. 10 pkt 6-13, powinno być zakończone przed upływem

14 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie tego postępowania wraz z wypełnioną

ankietą, o której mowa w art. 24 ust. 10.

14.

W przypadku zakończenia postępowania sprawdzającego prowadzonego na wniosek Marszałka

Sejmu albo Marszałka Senatu decyzją o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa,

Prezes Rady Ministrów przedstawia informację o powodach tej decyzji odpowiednio Marszałkowi

Sejmu lub Marszałkowi Senatu.

15.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów oraz Marszałek Sejmu i

Marszałek Senatu zapoznają się z przepisami o ochronie informacji niejawnych i składają

oświadczenie o znajomości tych przepisów. Oświadczenie przechowuje się odpowiednio

w Kancelariach Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów, Sejmu

albo Senatu.

1.

Od decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa, o cofnięciu poświadczenia

bezpieczeństwa albo o umorzeniu postępowania sprawdzającego lub kontrolnego postępowania

sprawdzającego, wydanej przez podmiot, o którym mowa w art. 23 ust. 2 i 5, osobie

sprawdzanej przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów. Odwołanie nie wymaga

uzasadnienia.

2.

Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia osobie sprawdzanej decyzji,

o której mowa w ust. 1, za pośrednictwem podmiotu, który przeprowadził postępowanie

sprawdzające lub kontrolne postępowanie sprawdzające.

3.

Podmiot, o którym mowa w art. 23 ust. 2 i 5, jest obowiązany przesłać odwołanie wraz

z aktami postępowania sprawdzającego lub kontrolnego postępowania sprawdzającego Prezesowi

Rady Ministrów w terminie 14 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie.

4.

Rozpatrzenie odwołania powinno nastąpić nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia

jego otrzymania.

5.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji.

1.

Prezes Rady Ministrów stwierdza, w drodze postanowienia

1)

niedopuszczalność odwołania;

2)

uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

2.

Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne i powinno zawierać w szczególności

1)

oznaczenie organu;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie osoby sprawdzanej;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

6)

pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego;

7)

podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, osoby upoważnionej

do jego wydania.

3.

Prezes Rady Ministrów może na żądanie osoby sprawdzanej lub z urzędu zlecić właściwemu

podmiotowi przeprowadzenie dodatkowych czynności, w tym specjalistycznych badań, o

których mowa w art. 26 ust. 6, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w postępowaniu

sprawdzającym lub kontrolnym postępowaniu sprawdzającym. W przypadku, gdy zlecenie

przeprowadzenia dodatkowych czynności dotyczy ponownego przeprowadzenia specjalistycznych

badań, badania te powinny być wykonane przez innego specjalistę niż badania przeprowadzone

w ramach postępowania sprawdzającego zakończonego wydaniem decyzji, od której odwołanie

jest rozpatrywane.

4.

Prezes Rady Ministrów wydaje decyzję, w której

1)

utrzymuje w mocy decyzję podmiotu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające lub

kontrolne postępowanie sprawdzające;

2)

uchyla decyzję podmiotu, który przeprowadził kontrolne postępowanie sprawdzające zakończone

cofnięciem poświadczenia bezpieczeństwa;

3)

uchyla decyzję podmiotu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające, i nakazuje

mu wydanie poświadczenia bezpieczeństwa;

4)

uchyla decyzję podmiotu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające lub kontrolne

postępowanie sprawdzające i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia;

5)

stwierdza nieważność decyzji podmiotu, który przeprowadził postępowanie sprawdzające

lub kontrolne postępowanie sprawdzające.

5.

Decyzja powinna zawierać w szczególności

1)

oznaczenie organu;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie osoby sprawdzanej;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

6)

pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego;

7)

podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej

do jej wydania.

6.

Po wydaniu decyzji lub postanowienia Prezes Rady Ministrów niezwłocznie zwraca właściwemu

podmiotowi akta postępowania sprawdzającego lub kontrolnego postępowania sprawdzającego.

7.

Decyzje i postanowienia doręcza się na piśmie osobie sprawdzanej i właściwemu podmiotowi,

zawiadamiając o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji lub postanowieniu osobę uprawnioną

do obsady stanowiska.

8.

Do postępowania odwoławczego przepisy art. 27, art. 30 ust. 4 oraz art. 31 stosuje

się odpowiednio.

1.

Od wydanej przez pełnomocnika ochrony decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa,

o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa albo o umorzeniu postępowania sprawdzającego

lub kontrolnego postępowania sprawdzającego, w wyniku zwykłego postępowania sprawdzającego,

osobie sprawdzanej służy, z wyłączeniem postępowań sprawdzających prowadzonych w trybie

art. 23 ust. 5, odwołanie odpowiednio do Szefa ABW lub Szefa SKW.

2.

Do postępowania odwoławczego prowadzonego przed Szefem ABW lub Szefem SKW stosuje

się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące postępowania odwoławczego prowadzonego przed

Prezesem Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Odwołanie do Szefa ABW lub Szefa SKW składa się za pośrednictwem pełnomocnika ochrony,

który przeprowadził postępowanie sprawdzające lub kontrolne postępowanie sprawdzające.

1.

Osobie sprawdzanej przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzję lub postanowienie

organu odwoławczego w terminie 30 dni od dnia doręczenia.

2.

Sąd administracyjny rozpatruje skargę na posiedzeniu niejawnym.

3.

Odpis sentencji wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko właściwemu organowi odwoławczemu.

Skarżącemu oraz osobie uprawnionej do obsady stanowiska doręcza się odpis wyroku.

4.

Po wydaniu wyroku sąd administracyjny niezwłocznie zwraca akta postępowania sprawdzającego

lub kontrolnego postępowania sprawdzającego.

5.

Do skargi kasacyjnej stosuje się odpowiednio ust. 2 i 3.

1.

Prezes Rady Ministrów, pełnomocnicy ochrony lub podmioty wymienione w art. 23 ust.

2 i 5 wznawiają postępowanie sprawdzające lub kontrolne postępowanie sprawdzające,

zakończone decyzją ostateczną, odpowiednio o odmowie wydania albo o cofnięciu poświadczenia

bezpieczeństwa, jeżeli decyzja została wydana wyłącznie w związku z przedstawieniem

osobie sprawdzanej zarzutu popełnienia przestępstwa, postawieniem jej w stan oskarżenia

lub skazaniem za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne

przestępstwo skarbowe, a postępowanie karne zostało następnie umorzone lub zakończone

uniewinnieniem osoby sprawdzanej.

2.

Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek osoby sprawdzanej.

3.

Wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do podmiotu, który wydał w sprawie decyzję

w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym osoba sprawdzana dowiedziała

się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

4.

Rozpatrzenie wniosku powinno nastąpić nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jego

otrzymania.

5.

Podmiot właściwy do wznowienia postępowania stwierdza, w drodze postanowienia, uchybienie

terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

6.

Postanowienie, o którym mowa w ust. 5, jest ostateczne i powinno zawierać

1)

oznaczenie podmiotu;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie osoby sprawdzanej;

4)

powołanie podstawy prawnej;

5)

rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

6)

pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego;

7)

podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej

do jego wydania.

7.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia.

8.

Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy podmiot postępowania

co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

9.

Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.

Organ albo podmiot, o którym mowa w art. 39 ust. 1, po przeprowadzeniu postępowania

określonego w art. 39 ust. 8 wydaje decyzję, w której

1)

odmawia uchylenia decyzji o odmowie wydania lub o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa,

jeżeli stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 39 ust. 1;

2)

odmawia uchylenia decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie wydania lub o cofnięciu

poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie

art. 39 ust. 1;

3)

uchyla decyzję o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli stwierdzi istnienie

podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 39 ust. 1, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą

o istocie sprawy;

4)

uchyla decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa

oraz poprzedzającą ją decyzję o odmowie wydania poświadczenia, jeżeli stwierdzi istnienie

podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 39 ust. 1, i przekazuje sprawę do ponownego

rozpatrzenia;

5)

uchyla decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli stwierdzi istnienie

podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 39 ust. 1;

6)

uchyla decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa

oraz poprzedzającą ją decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, jeżeli stwierdzi

istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 39 ust. 1.

1.

Od decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 2-5, oraz

od decyzji o odmowie uchylenia decyzji wydanej w wyniku postępowania, o którym mowa

w art. 23 ust. 2-5, osobie sprawdzanej przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów.

2.

Od decyzji pełnomocnika ochrony o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa w

art. 23 ust. 1 i art. 60 ust. 2, oraz od decyzji pełnomocnika ochrony o odmowie uchylenia

decyzji wydanej w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 i art. 60 ust.

2, osobie sprawdzanej przysługuje odwołanie odpowiednio do Szefa ABW lub Szefa SKW.

3.

Od decyzji Prezesa Rady Ministrów o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa

w art. 35, oraz od decyzji Prezesa Rady Ministrów o odmowie uchylenia decyzji wydanej

w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 35, nie służy odwołanie, jednakże osoba

sprawdzana niezadowolona z decyzji może zwrócić się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem

o ponowne rozpatrzenie sprawy.

4.

Od decyzji Szefa ABW albo Szefa SKW o odmowie wznowienia postępowania, o którym mowa

w art. 37, oraz od decyzji Szefa ABW albo Szefa SKW o odmowie uchylenia decyzji wydanej

w wyniku postępowania, o którym mowa w art. 37, nie służy odwołanie, jednakże osoba

sprawdzana niezadowolona z decyzji może zwrócić się odpowiednio do Szefa ABW albo

Szefa SKW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której są przetwarzane informacje niejawne o

klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne”, tworzy kancelarię, zwaną dalej „kancelarią tajną”,

i zatrudnia jej kierownika.

2.

W przypadku uzasadnionym względami organizacyjnymi kierownik jednostki organizacyjnej

może utworzyć więcej niż jedną kancelarię tajną.

3.

W uzasadnionych przypadkach, za zgodą odpowiednio ABW lub SKW, można utworzyć kancelarię

tajną obsługującą dwie lub więcej jednostek organizacyjnych. Podległość, obsada i

zasady finansowania takiej kancelarii zostaną określone przez właściwych kierowników

jednostek organizacyjnych.

4.

Kancelaria tajna stanowi wyodrębnioną komórkę organizacyjną, w zakresie ochrony informacji

niejawnych podległą pełnomocnikowi ochrony, obsługiwaną przez pracowników pionu ochrony,

odpowiedzialną za właściwe rejestrowanie, przechowywanie, obieg i wydawanie materiałów

uprawnionym osobom.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej może wyrazić zgodę na przetwarzanie w kancelarii

tajnej informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub „zastrzeżone”.

6.

Kierownik jednostki organizacyjnej informuje odpowiednio ABW lub SKW o utworzeniu

lub likwidacji kancelarii tajnej, z określeniem klauzuli tajności przetwarzanych w

niej informacji niejawnych.

1.

Organizacja pracy kancelarii tajnej zapewnia możliwość ustalenia w każdych okolicznościach,

gdzie znajduje się materiał o klauzuli „tajne” lub „ściśle tajne” pozostający w dyspozycji

jednostki organizacyjnej oraz kto z tym materiałem się zapoznał.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do organizacji pracy innych niż kancelaria

tajna komórek, w których są rejestrowane materiały o klauzuli „poufne”.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatwierdza, opracowany przez pełnomocnika ochrony

sposób i tryb przetwarzania informacji niejawnych o klauzuli „poufne” w podległych

komórkach organizacyjnych.

4.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której są przetwarzane informacje niejawne o

klauzuli „poufne” lub wyższej, zatwierdza opracowaną przez pełnomocnika ochrony dokumentację

określającą poziom zagrożeń związanych z nieuprawnionym dostępem do informacji niejawnych

lub ich utratą.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej zatwierdza, opracowaną przez pełnomocnika ochrony,

instrukcję dotyczącą sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych o klauzuli

„zastrzeżone” w podległych komórkach organizacyjnych oraz zakres i warunki stosowania

środków bezpieczeństwa fizycznego w celu ich ochrony.

6.

Kancelaria tajna lub komórka, o której mowa w ust. 2, odmawia udostępnienia lub wydania

materiału osobie nieuprawnionej.

1.

W jednostkach organizacyjnych, o których mowa w art. 47 ust. 3, dopuszcza się organizowanie

innych niż kancelaria tajna komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za przetwarzanie

materiałów niejawnych. W uzasadnionych przypadkach obowiązki pełnomocnika ochrony,

z wyłączeniem prowadzenia postępowań sprawdzających, może przejąć kierownik tej komórki

organizacyjnej.

2.

Do komórek organizacyjnych, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 46 stosuje się

odpowiednio.

1.

Jednostki organizacyjne, w których są przetwarzane informacje niejawne, stosują środki

bezpieczeństwa fizycznego odpowiednie do poziomu zagrożeń w celu uniemożliwienia osobom

nieuprawnionym dostępu do takich informacji, w szczególności chroniące przed

1)

działaniem obcych służb specjalnych;

2)

zamachem terrorystycznym lub sabotażem;

3)

kradzieżą lub zniszczeniem materiału;

4)

próbą wejścia osób nieuprawnionych do pomieszczeń, w których są przetwarzane informacje

niejawne;

5)

nieuprawnionym dostępem do informacji o wyższej klauzuli tajności niewynikającym z

posiadanych uprawnień.

2.

Zakres stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego uzależnia się od poziomu zagrożeń

związanych z nieuprawnionym dostępem do informacji niejawnych lub ich utratą.

3.

Przy określaniu poziomu zagrożeń, o którym mowa w ust. 2, uwzględnia się w szczególności

występujące rodzaje zagrożeń, klauzule tajności i liczbę informacji niejawnych. W

uzasadnionych przypadkach przy określaniu poziomu zagrożeń uwzględnia się wskazania

odpowiednio ABW lub SKW.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 36 i

art. 40, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.

W celu uniemożliwienia osobom nieuprawnionym dostępu do informacji niejawnych o klauzuli

„poufne” lub wyższej należy w szczególności

1)

zorganizować strefy ochronne;

2)

wprowadzić system kontroli wejść i wyjść ze stref ochronnych;

3)

określić uprawnienia do przebywania w strefach ochronnych;

4)

stosować wyposażenie i urządzenia służące ochronie informacji niejawnych, którym przyznano

certyfikaty.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

podstawowe kryteria i sposób określania poziomu zagrożeń oraz dobór środków bezpieczeństwa

fizycznego odpowiednich do wskazanego poziomu zagrożeń;

2)

wymagania w zakresie organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych;

3)

rodzaje zagrożeń, które należy uwzględnić przy określaniu poziomu zagrożeń;

4)

podstawowe elementy, które powinien zawierać plan ochrony informacji niejawnych;

5)

zakres stosowania środków bezpieczeństwa fizycznego;

6)

kryteria tworzenia stref ochronnych;

7)

strukturę organizacyjną kancelarii tajnej, z uwzględnieniem możliwości tworzenia jej

oddziałów;

8)

podstawowe zadania kierownika kancelarii;

9)

sposób i tryb przetwarzania informacji niejawnych;

10)

wzór karty zapoznania się z dokumentem;

11)

wzory dzienników ewidencji.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni potrzebę racjonalizacji

nakładów ponoszonych przez jednostki organizacyjne w zakresie tworzenia systemu bezpieczeństwa

fizycznego informacji niejawnych, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie.

3

Ministrowie właściwi do spraw wewnętrznych, informatyzacji, administracji publicznej,

spraw zagranicznych, finansów publicznych, budżetu i instytucji finansowych, Minister

Obrony Narodowej, Minister Sprawiedliwości, Prezes Narodowego Banku Polskiego, Prezes

Najwyższej Izby Kontroli, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prokurator Generalny,

Szefowie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu oraz Prezesa

Rady Ministrów, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu, Szef

Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szef Służby Wywiadu Wojskowego, Szef Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Komendant Główny Policji, Komendant Główny Straży Granicznej, Komendant

Służby Ochrony Państwa, a także Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania

Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, określą, w drodze zarządzenia, każdy w zakresie

swojego działania, szczególny sposób organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych

oraz komórek organizacyjnych, o których mowa w art. 44 ust. 1, sposób i tryb przetwarzania

informacji niejawnych oraz dobór i stosowanie środków bezpieczeństwa fizycznego.

4.

Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego określi, w drodze

zarządzenia, dla archiwów państwowych szczególny sposób i tryb przetwarzania informacji

niejawnych wchodzących w skład zasobu archiwalnego tych archiwów, dobór i stosowanie

środków bezpieczeństwa fizycznego oraz organizację komórek organizacyjnych odpowiedzialnych

za przetwarzanie materiałów niejawnych.

5.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

tryb i sposób nadawania, przyjmowania, przewożenia, wydawania i ochrony materiałów;

2)

sposób postępowania nadawców przesyłek zawierających informacje niejawne oraz wymogi,

jakie muszą spełniać te przesyłki;

3)

sposób postępowania podmiotów, które wykonują zadania przewoźników tych materiałów,

z przesyłkami zawierającymi informacje niejawne;

4)

sposób dokumentowania przyjmowania przez przewoźników przesyłek oraz ich wydawania

adresatom, wraz z załącznikami w postaci wzorów niezbędnych formularzy;

5)

warunki ochrony i sposoby zabezpieczenia przesyłek przez przewoźnika oraz warunki,

jakie muszą spełniać wykorzystywane przez niego środki transportu i uczestniczące

w konwojach osoby;

6)

sposób postępowania w przypadku zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności mogących

mieć wpływ na bezpieczeństwo przesyłki;

7)

warunki przewożenia materiałów poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

6.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 5, Prezes Rady Ministrów uwzględni potrzebę

zabezpieczenia materiałów przed nieuprawnionym ujawnieniem, utratą, uszkodzeniem lub

zniszczeniem oraz szczególne warunki ochrony ze względu na rozmiary lub charakter

materiału.

1.

Systemy teleinformatyczne, w których mają być przetwarzane informacje niejawne, podlegają

akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego.

2.

Akredytacji, o której mowa w ust. 1, udziela się na czas określony, nie dłuższy niż

5 lat.

3.

ABW albo SKW udziela akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego dla systemu teleinformatycznego

przeznaczonego do przetwarzania informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej.

4.

ABW albo SKW udziela albo odmawia udzielenia akredytacji, o której mowa w ust. 3,

w terminie 6 miesięcy od otrzymania kompletnej dokumentacji bezpieczeństwa systemu

teleinformatycznego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności wynikających z rozległości

systemu i stopnia jego skomplikowania, termin ten może być przedłużony o kolejne 6

miesięcy. Od odmowy udzielenia akredytacji nie służy odwołanie.

5.

Potwierdzeniem udzielenia przez ABW albo SKW akredytacji, o której mowa w ust. 3,

jest świadectwo akredytacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego.

6.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 5, wydaje się na podstawie

1)

zatwierdzonej przez ABW albo SKW dokumentacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego;

2)

wyników audytu bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego przeprowadzonego przez ABW

albo SKW.

7.

Świadectwo, o którym mowa w ust. 5, powinno zawierać

1)

oznaczenie organu;

2)

datę wydania;

3)

oznaczenie podmiotu występującego z wnioskiem o jego wydanie;

4)

oznaczenie przedmiotu podlegającego akredytacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego;

5)

powołanie podstawy prawnej;

6)

rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne;

7)

wskazanie okresu ważności świadectwa;

8)

podpis, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska osoby upoważnionej do jego wydania.

8.

ABW albo SKW może odstąpić od przeprowadzenia audytu bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego,

o którym mowa w ust. 6 pkt 2, jeżeli system jest przeznaczony do przetwarzania informacji

niejawnych o klauzuli „poufne”.

9.

Kierownik jednostki organizacyjnej udziela akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego

dla systemu teleinformatycznego przeznaczonego do przetwarzania informacji niejawnych

o klauzuli „zastrzeżone” przez zatwierdzenie dokumentacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego.

10.

W przypadku gdy system, o którym mowa w ust. 9, będzie funkcjonował w więcej niż jednej

jednostce organizacyjnej, akredytacji, o której mowa w ust. 9, udziela kierownik jednostki

organizującej system.

11.

W ciągu 30 dni od udzielenia akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego, o której

mowa w ust. 9, kierownik jednostki organizacyjnej przekazuje odpowiednio ABW lub SKW

dokumentację bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego.

12.

W ciągu 30 dni od otrzymania dokumentacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego

ABW albo SKW może przedstawić kierownikowi jednostki organizacyjnej, który udzielił

akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego, zalecenia dotyczące konieczności przeprowadzenia

dodatkowych czynności związanych z bezpieczeństwem informacji niejawnych. Kierownik

jednostki organizacyjnej w terminie 30 dni od otrzymania zalecenia informuje odpowiednio

ABW lub SKW o realizacji zaleceń. W szczególnie uzasadnionych przypadkach ABW albo

SKW może nakazać wstrzymanie przetwarzania informacji niejawnych w systemie teleinformatycznym

posiadającym akredytację bezpieczeństwa teleinformatycznego.

13.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzór świadectwa akredytacji

bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego.

14.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 13, Prezes Rady Ministrów uwzględni we wzorze

świadectwa zakres danych określonych w ust. 7 oraz zapewni zróżnicowanie wzorów świadectw

wydawanych przez ABW oraz SKW.

1.

Dokument szczególnych wymagań bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego powinien

zawierać w szczególności wyniki procesu szacowania ryzyka dla bezpieczeństwa informacji

niejawnych przetwarzanych w systemie teleinformatycznym oraz określać przyjęte w ramach

zarządzania ryzykiem sposoby osiągania i utrzymywania odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa

systemu, a także opisywać aspekty jego budowy, zasady działania i eksploatacji, które

mają związek z bezpieczeństwem systemu lub wpływają na jego bezpieczeństwo. Przebieg

i wyniki procesu szacowania ryzyka mogą zostać przedstawione w odrębnym dokumencie

niż dokument szczególnych wymagań bezpieczeństwa.

2.

Dokument szczególnych wymagań bezpieczeństwa opracowuje się na etapie projektowania,

w razie potrzeby konsultuje z ABW albo SKW, bieżąco uzupełnia na etapie wdrażania

i modyfikuje na etapie eksploatacji przed dokonaniem zmian w systemie teleinformatycznym.

3.

Dokument procedur bezpiecznej eksploatacji opracowuje się na etapie wdrażania oraz

modyfikuje na etapie eksploatacji przed dokonaniem zmian w systemie teleinformatycznym.

4.

Podstawą dokonywania wszelkich zmian w systemie teleinformatycznym jest przeprowadzenie

procesu szacowania ryzyka dla bezpieczeństwa informacji niejawnych przetwarzanych

w tym systemie.

5.

Kierownik jednostki organizacyjnej, w której będzie funkcjonował system teleinformatyczny,

odpowiada za opracowanie oraz przekazanie odpowiednio ABW lub SKW dokumentacji bezpieczeństwa

systemu teleinformatycznego, z zastrzeżeniem art. 48 ust. 9.

6.

W przypadku gdy system teleinformatyczny będzie funkcjonował w więcej niż jednej jednostce

organizacyjnej, za opracowanie oraz przekazanie odpowiednio ABW lub SKW dokumentacji

bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego odpowiada kierownik jednostki organizującej

system.

7.

Kierownik jednostki organizacyjnej akceptuje wyniki procesu szacowania ryzyka dla

bezpieczeństwa informacji niejawnych oraz jest odpowiedzialny za właściwą organizację

bezpieczeństwa teleinformatycznego.

8.

W terminie 30 dni od otrzymania dokumentacji bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego

przeznaczonego do przetwarzania informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej

ABW albo SKW przeprowadza na jej podstawie ocenę bezpieczeństwa tego systemu. Pozytywny

wynik oceny stanowi podstawę do zatwierdzenia przez ABW albo SKW dokumentacji bezpieczeństwa

systemu teleinformatycznego. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności wynikających

ze stopnia skomplikowania systemu, termin przeprowadzenia oceny może być przedłużony

o kolejne 30 dni.

9.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, podstawowe wymagania bezpieczeństwa

teleinformatycznego, jakim powinny odpowiadać systemy teleinformatyczne, niezbędne

dane, jakie powinna zawierać dokumentacja bezpieczeństwa systemów informatycznych

oraz sposób opracowania tej dokumentacji.

10.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 9, Prezes Rady Ministrów uwzględni w szczególności

wymagania w zakresie zarządzania ryzykiem oraz dotyczące zapewnienia poufności, integralności

i dostępności informacji niejawnych przetwarzanych w systemach teleinformatycznych.

1.

Środki ochrony elektromagnetycznej przeznaczone do ochrony informacji niejawnych o

klauzuli „poufne” lub wyższej podlegają badaniom i ocenie bezpieczeństwa w ramach

certyfikacji prowadzonych przez ABW albo SKW.

2.

Urządzenia i narzędzia kryptograficzne przeznaczone do ochrony informacji niejawnych

podlegają badaniom i ocenie bezpieczeństwa w ramach certyfikacji prowadzonych przez

ABW albo SKW.

3.

ABW albo SKW, na wniosek zainteresowanego podmiotu, przeprowadza certyfikację urządzenia

lub narzędzia służącego do realizacji zabezpieczenia teleinformatycznego, przeznaczonego

do ochrony informacji niejawnych.

4.

Pozytywne wyniki ocen bezpieczeństwa uzyskane na podstawie wyników badań prowadzonych

w ramach certyfikacji, o których mowa w ust. 1-3, stanowią podstawę do wydania przez

ABW albo SKW certyfikatu ochrony elektromagnetycznej, certyfikatu ochrony kryptograficznej

lub certyfikatu bezpieczeństwa teleinformatycznego. Certyfikaty są wydawane, w zależności

od wyników ocen bezpieczeństwa, na okres nie krótszy niż 3 lata. Od odmowy wydania

certyfikatu nie służy odwołanie.

5.

Certyfikacje, o których mowa w ust. 1-3, są prowadzone przez ABW albo SKW z pominięciem

właściwości, o której mowa w art. 10 ust. 2 i 3.

6.

Szef ABW albo Szef SKW może zlecić podmiotowi zewnętrznemu badanie urządzenia lub

narzędzia służącego do ochrony informacji niejawnych, na zasadach, warunkach i w zakresie

przez siebie określonych.

7.

Bez konieczności przeprowadzania badań i oceny Szef ABW albo Szef SKW może dopuścić

do stosowania w systemie teleinformatycznym przeznaczonym do przetwarzania informacji

niejawnych o klauzuli „zastrzeżone” urządzenia lub narzędzia kryptograficzne, jeżeli

otrzymały stosowny certyfikat wydany przez krajową władzę bezpieczeństwa państwa będącego

członkiem NATO lub Unii Europejskiej lub inny uprawniony organ w NATO lub w Unii Europejskiej.

1.

Obowiązkowi akredytacji, o którym mowa w art. 48 ust. 1, nie podlegają systemy teleinformatyczne

znajdujące się poza strefami ochronnymi oraz służące bezpośrednio do pozyskiwania

i przekazywania w sposób niejawny informacji oraz utrwalania dowodów w trakcie realizacji

czynności operacyjno-rozpoznawczych lub procesowych przez uprawnione do tego podmioty.

Wyłączenie obowiązku akredytacji nie obejmuje interfejsów, o których mowa w art. 179 ust. 4a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138), oraz systemów z nimi współpracujących.

2.

Obowiązkowi akredytacji, o którym mowa w art. 48 ust. 1, oraz badań i oceny bezpieczeństwa

w ramach procesów certyfikacji prowadzonych przez ABW albo SKW nie podlegają systemy

teleinformatyczne, urządzenia lub narzędzia kryptograficzne wykorzystywane przez AW

lub SWW do uzyskiwania lub przetwarzania informacji niejawnych podczas wykonywania

czynności operacyjno-rozpoznawczych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej oraz

wydzielone stanowiska służące wyłącznie do odbierania i przetwarzania tych informacji

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Kierownik jednostki organizacyjnej wyznacza

1)

pracownika lub pracowników pionu ochrony pełniących funkcję inspektora bezpieczeństwa

teleinformatycznego, odpowiedzialnych za weryfikację i bieżącą kontrolę zgodności

funkcjonowania systemu teleinformatycznego ze szczególnymi wymaganiami bezpieczeństwa

oraz przestrzegania procedur bezpiecznej eksploatacji;

2)

osobę lub zespół osób, niepełniących funkcji inspektora bezpieczeństwa teleinformatycznego,

odpowiedzialnych za funkcjonowanie systemu teleinformatycznego oraz za przestrzeganie

zasad i wymagań bezpieczeństwa przewidzianych dla systemu teleinformatycznego, zwanych

dalej „administratorem systemu”.

2.

W uzasadnionych przypadkach, za zgodą ABW albo SKW, administrator systemu lub inspektor

bezpieczeństwa teleinformatycznego może wykonywać zadania w więcej niż jednej jednostce

organizacyjnej na podstawie porozumienia właściwych kierowników jednostek organizacyjnych.

3.

ABW i SKW udzielają kierownikom jednostek organizacyjnych pomocy niezbędnej do realizacji

ich zadań, w szczególności wydając zalecenia w zakresie bezpieczeństwa teleinformatycznego.

4.

Stanowiska lub funkcje, o których mowa w ust. 1, mogą zajmować lub pełnić osoby spełniające

wymagania, o których mowa w art. 16, po odbyciu specjalistycznych szkoleń z zakresu

bezpieczeństwa teleinformatycznego prowadzonych przez ABW albo SKW.

5.

Koszty szkoleń, o których mowa w ust. 4, pokrywa jednostka organizacyjna, w której

osoba szkolona jest zatrudniona, pełni służbę lub wykonuje prace zlecone, z zastrzeżeniem

ust. 6.

6.

Jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2 oraz Policja, nie pokrywają

kosztów szkoleń przeprowadzonych przez ABW albo SKW.

7.

Wzajemne prawa i obowiązki podmiotu przeprowadzającego szkolenie, uczestnika szkolenia,

o którym mowa w ust. 4, oraz jednostki organizacyjnej, w której osoba szkolona jest

zatrudniona, pełni służbę lub wykonuje czynności zlecone, określa umowa zawarta między

tym podmiotem, uczestnikiem szkolenia oraz jednostką organizacyjną.

1.

Za przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 48 ust. 3-6 oraz art. 50 ust.

1-4, pobiera się opłaty.

2.

Z opłat, o których mowa w ust. 1, są zwolnione jednostki organizacyjne będące jednostkami

budżetowymi.

3.

Przedsiębiorcy obowiązani na podstawie odrębnych ustaw do wykonywania zadań publicznych

na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego

są zwolnieni z opłat za przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 48 ust. 3-6,

w przypadku akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego systemów teleinformatycznych

niezbędnych do wykonania tych zadań.

4.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób i tryb

ustalania wysokości oraz poboru opłat, o których mowa w ust. 1.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, uwzględnia się odpowiednio

1)

łączne koszty ponoszone na przeprowadzenie czynności, o których mowa w art. 48 ust.

3-6 oraz art. 50 ust. 1-4;

2)

wysokość kwoty bazowej w postaci kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze

przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego, ogłaszanego

przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1998 r. o pożyczkach i kredytach studenckich;

3)

wysokości poszczególnych opłat, o których mowa w ust. 1, stanowiące krotność kwoty

bazowej - odpowiednio do stopnia skomplikowania przeprowadzonych czynności;

4)

maksymalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, stanowiącą równowartość nieprzekraczającą

stukrotności kwoty bazowej;

5)

minimalną wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, stanowiącą równowartość 0,1 kwoty

bazowej - za godzinę pracy osoby wykonującej określone czynności;

6)

potrzebę sprawnego i szybkiego przeprowadzania procesu ustalania i poboru opłat, o

których mowa w ust. 1.

1.

Warunkiem dostępu przedsiębiorcy do informacji niejawnych w związku z wykonywaniem

umów albo zadań wynikających z przepisów prawa, zwanych dalej „umowami”, jest zdolność

do ochrony informacji niejawnych.

2.

Dokumentem potwierdzającym zdolność do ochrony informacji niejawnych o klauzuli „poufne”

lub wyższej jest świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego, zwane dalej „świadectwem”,

wydawane przez ABW albo SKW po przeprowadzeniu postępowania bezpieczeństwa przemysłowego.

3.

W przypadku przedsiębiorcy wykonującego działalność jednoosobowo i osobiście zdolność

do ochrony informacji niejawnych potwierdza poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające

do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli tajności „poufne” lub wyższej, wydawane

przez ABW albo SKW, i zaświadczenie o odbytym przeszkoleniu w zakresie ochrony informacji

niejawnych wydawane przez ABW albo SKW.

4.

Przepisu ust. 3 nie stosuje się, jeżeli obowiązek uzyskania świadectwa wynika z ratyfikowanej

przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej lub prawa wewnętrznego strony zawierającej

umowę.

5.

Do przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3, nie stosuje się przepisów niniejszego rozdziału,

z wyjątkiem art. 60 oraz art. 61 ust. 1 w części dotyczącej postępowań sprawdzających.

6.

Przepisy ust. 1-5 stosuje się także do przedsiębiorców będących podwykonawcami umów,

jeżeli ich wykonywanie wiąże się z dostępem do informacji niejawnych.

7.

Szefowie Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Sejmu, Senatu lub Prezesa

Rady Ministrów albo minister właściwy dla określonego działu administracji rządowej,

Prezes Narodowego Banku Polskiego lub kierownik urzędu centralnego, a w przypadku

ich braku - Szef ABW albo Szef SKW, mogą wyrazić pisemną zgodę na udostępnienie informacji

niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej przedsiębiorcy, wobec którego wszczęto

postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego lub postępowanie sprawdzające. Potwierdzoną

za zgodność kopię zgody przekazuje się odpowiednio do ABW lub SKW.

8.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach podmioty, o których mowa w ust. 7, mogą wyrazić

pisemną zgodę na jednorazowe udostępnienie określonych informacji niejawnych przedsiębiorcy

nieposiadającemu odpowiedniego świadectwa lub poświadczenia bezpieczeństwa w przypadku

przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 3 i wobec którego nie jest prowadzone postępowanie

bezpieczeństwa przemysłowego lub nie jest prowadzone postępowanie sprawdzające.

9.

W przypadku gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać umowy związane z dostępem do informacji

niejawnych o klauzuli „zastrzeżone”, świadectwo nie jest wymagane.

10.

Przedsiębiorca, o którym mowa w ust. 9, jest obowiązany spełnić wymagania ustawy w

zakresie ochrony informacji niejawnych o klauzuli „zastrzeżone”, z wyjątkiem wymogu

zatrudnienia pełnomocnika ochrony, jeżeli wykonuje umowę związaną z dostępem do tych

informacji, z wyłączeniem możliwości ich przetwarzania w użytkowanych przez niego

obiektach.

1.

W zależności od stopnia zdolności do ochrony informacji niejawnych o klauzuli „poufne”

lub wyższej wydaje się świadectwo odpowiednio

1)

pierwszego stopnia - potwierdzające pełną zdolność przedsiębiorcy do ochrony tych

informacji;

2)

drugiego stopnia - potwierdzające zdolność przedsiębiorcy do ochrony tych informacji,

z wyłączeniem możliwości ich przetwarzania we własnych systemach teleinformatycznych;

3)

trzeciego stopnia - potwierdzające zdolność przedsiębiorcy do ochrony tych informacji,

z wyłączeniem możliwości ich przetwarzania w użytkowanych przez niego obiektach.

2.

Świadectwo potwierdzające zdolność do ochrony informacji niejawnych o klauzuli

1)

„ściśle tajne” potwierdza zdolność do ochrony informacji niejawnych o klauzuli

a)

„ściśle tajne” - przez okres 5 lat od daty wystawienia,

b)

„tajne” - przez okres 7 lat od daty wystawienia,

c)

„poufne” - przez okres 10 lat od daty wystawienia;

2)

„tajne” potwierdza zdolność do ochrony informacji niejawnych o klauzuli

a)

„tajne” - przez okres 7 lat od daty wystawienia,

b)

„poufne” - przez okres 10 lat od daty wystawienia;

3)

„poufne” potwierdza zdolność do ochrony informacji niejawnych o tej klauzuli przez

okres 10 lat od daty wystawienia.

3.

ABW albo SKW wydaje odrębne świadectwa potwierdzające zdolność do ochrony informacji

niejawnych o klauzuli stanowiącej zagraniczny odpowiednik klauzuli „tajne” lub „poufne”,

stosowany przez organizacje międzynarodowe. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio.

4.

Świadectwo wygasa, jeżeli

1)

upłynął okres jego ważności, o którym mowa w ust. 2;

2)

przedsiębiorca zrzekł się uprawnień określonych w świadectwie;

3)

przedsiębiorca został przejęty przez inny podmiot lub zlikwidowany.

1.

Postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego jest prowadzone na wniosek przedsiębiorcy.

Wniosek nie wymaga uzasadnienia.

2.

We wniosku przedsiębiorca określa stopień świadectwa oraz klauzulę tajności informacji

niejawnych, których zdolność do ochrony ma potwierdzać świadectwo.

3.

Do wniosku przedsiębiorca dołącza kwestionariusz bezpieczeństwa przemysłowego, zwany

dalej „kwestionariuszem”, oraz ankiety lub kopie poświadczeń bezpieczeństwa osób określonych

w art. 57 ust. 3.

4.

ABW albo SKW może wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia braków formalnych we wniosku

i jego załącznikach w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia

wniosku bez rozpatrzenia.

1.

Postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego obejmuje sprawdzenie przedsiębiorcy i postępowania

sprawdzające wobec osób wymienionych w ust. 3.

2.

Sprawdzenie przedsiębiorcy, w tym na podstawie danych zawartych w rejestrach, ewidencjach,

kartotekach, także niedostępnych powszechnie, obejmuje

1)

strukturę kapitału oraz powiązania kapitałowe przedsiębiorcy, źródła pochodzenia środków

finansowych i sytuację finansową;

2)

strukturę organizacyjną;

3)

system ochrony informacji niejawnych, w tym środki bezpieczeństwa fizycznego;

4)

wszystkie osoby wchodzące w skład organów zarządzających, kontrolnych oraz osoby działające

z ich upoważnienia;

5)

w szczególnie uzasadnionych przypadkach osoby posiadające poświadczenia bezpieczeństwa.

3.

W toku postępowania bezpieczeństwa przemysłowego oraz w okresie ważności świadectwa

przeprowadza się postępowania sprawdzające wobec osób nieposiadających odpowiednich

poświadczeń bezpieczeństwa lub kolejne postępowania sprawdzające wobec

1)

kierownika przedsiębiorcy;

2)

pełnomocnika ochrony i jego zastępcy;

3)

osób zatrudnionych w pionie ochrony;

4)

administratora systemu teleinformatycznego;

5)

pozostałych osób wskazanych w kwestionariuszu, które powinny mieć dostęp do informacji

niejawnych.

4.

W stosunku do osób, o których mowa w ust. 3 pkt 1-4, odpowiednie poświadczenie bezpieczeństwa

oznacza poświadczenie upoważniające do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli

nie niższej niż wskazana we wniosku przedsiębiorcy o wydanie świadectwa.

1.

Sprawdzenia przedsiębiorcy i osób wymienionych w art. 57 przeprowadza się na podstawie

danych zawartych w kwestionariuszu oraz innych informacji uzyskanych w trakcie postępowania

bezpieczeństwa przemysłowego pozwalających ocenić zdolność przedsiębiorcy do ochrony

informacji niejawnych.

2.

Kwestionariusz zawiera

1)

dane identyfikujące podmiot podlegający sprawdzeniu, w tym określenie jego statusu

prawnego;

2)

dane o strukturze kapitału i powiązaniach kapitałowych przedsiębiorcy;

3)

dane o źródłach pochodzenia środków finansowych i sytuacji finansowej przedsiębiorcy;

4)

dane o strukturze organizacyjnej przedsiębiorcy;

5)

dane dotyczące osób, o których mowa w art. 57 ust. 2 pkt 4;

6)

dane o systemie ochrony informacji niejawnych przedsiębiorcy, w tym o stosowanych

środkach bezpieczeństwa fizycznego;

7)

wykaz pracowników posiadających poświadczenia bezpieczeństwa uprawniające do dostępu

do informacji niejawnych;

8)

wykaz pracowników, którzy powinni być poddani poszerzonemu postępowaniu sprawdzającemu;

9)

wykaz osób, które ze strony przedsiębiorcy wykonują lub będą wykonywać funkcje związane

z ochroną informacji niejawnych;

10)

podpis osoby upoważnionej do składania oświadczeń woli w imieniu przedsiębiorcy.

Postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego powinno być zakończone w terminie nie dłuższym

niż 6 miesięcy, licząc od dnia przedłożenia wszystkich dokumentów niezbędnych do jego

przeprowadzenia.

1.

W przypadku postępowania bezpieczeństwa przemysłowego prowadzonego w celu wydania

świadectwa, o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 3, zatrudnienie pełnomocnika ochrony

oraz utworzenie pionu ochrony nie jest wymagane, z wyjątkiem ubiegania się o świadectwo

potwierdzające zdolność do ochrony informacji niejawnych o klauzuli będącej zagranicznym

odpowiednikiem klauzuli „tajne” lub „poufne”, stosowanym przez organizacje międzynarodowe.

2.

Pełnomocnik ochrony jednostki organizacyjnej zlecającej wykonanie umowy, z której

wykonaniem łączy się dostęp do informacji niejawnych o klauzuli „poufne”, może przeprowadzić

zwykłe postępowanie sprawdzające oraz szkolenie w zakresie ochrony informacji niejawnych

wobec osób określonych w art. 57 ust. 3 pkt 5 w przypadku postępowania bezpieczeństwa

przemysłowego, o którym mowa w art. 55 ust. 1 pkt 3. Odpowiednie wnioski kierownik

przedsiębiorcy składa do kierownika jednostki organizacyjnej, która zleca wykonanie

umowy.

1.

Za przeprowadzenie sprawdzenia przedsiębiorcy oraz postępowań sprawdzających wobec

osób wymienionych w art. 57 ust. 3, z wyjątkiem postępowań sprawdzających, o których

mowa w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 1, ABW albo SKW przysługuje zwrot zryczałtowanych

kosztów przeprowadzenia czynności przy sprawdzeniach przedsiębiorcy oraz postępowań

sprawdzających.

2.

Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanych kosztów,

o których mowa w ust. 1, oraz tryb ich zwrotu, uwzględniając, że wysokość kosztów

nie powinna przekroczyć 7-krotności kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia

w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w czwartym kwartale roku poprzedniego,

ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 1998 r. o pożyczkach i kredytach studenckich.

ABW albo SKW umarza postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego, w tym postępowania

sprawdzające wobec osób wymienionych w art. 57 ust. 3, w przypadku

1)

wycofania przez przedsiębiorcę wniosku o wydanie świadectwa;

2)

wydania orzeczenia o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej;

3)

przejęcia lub likwidacji przedsiębiorcy.

1.

ABW albo SKW zawiesza lub podejmuje postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego, w tym

postępowania sprawdzające wobec osób wymienionych w art. 57 ust. 3, na wniosek przedsiębiorcy.

2.

ABW albo SKW może z urzędu zawiesić postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego, w tym

postępowania sprawdzające wobec osób wymienionych w art. 57 ust. 3, w przypadku

1)

wydania przez inny organ decyzji nakazującej przedsiębiorcy wstrzymanie prowadzenia

działalności gospodarczej;

2)

wszczęcia postępowania upadłościowego wobec przedsiębiorcy;

3)

nieuregulowania w terminie zobowiązań publicznoprawnych;

4)

uzależnienia wyniku oceny zdolności przedsiębiorcy do ochrony informacji niejawnych

od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

3.

ABW albo SKW podejmuje z urzędu postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego, w tym postępowania

sprawdzające wobec osób wymienionych w art. 57 ust. 3, zawieszone na podstawie ust.

2, po ustaniu przyczyn zawieszenia.

1.

Postępowanie bezpieczeństwa przemysłowego kończy się wydaniem przez ABW albo SKW świadectwa

zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy albo decyzją o odmowie wydania świadectwa lub decyzją

o umorzeniu postępowania bezpieczeństwa przemysłowego.

2.

ABW albo SKW odmawia wydania świadectwa, stwierdzając brak zdolności do ochrony informacji

niejawnych, z powodu

1)

odmowy wydania lub cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa osobie lub osobom, które

zajmują stanowisko kierownika przedsiębiorcy;

2)

braku możliwości ustalenia struktury kapitałowej i źródeł pochodzenia środków finansowych

pozostających w dyspozycji przedsiębiorcy;

3)

niezorganizowania, w terminie 6 miesięcy od daty wszczęcia postępowania, kompleksowego

systemu ochrony informacji niejawnych w przypadku ubiegania się o świadectwo pierwszego

lub drugiego stopnia;

4)

zatajenia danych w kwestionariuszu lub podania w nim danych nieprawdziwych;

5)

podania nieprawdziwych informacji o zmianach danych zawartych w kwestionariuszu.

3.

ABW albo SKW może odmówić wydania świadectwa, stwierdzając brak zdolności do ochrony

informacji niejawnych, z powodu

1)

ujawnienia, w wyniku sprawdzenia osób wymienionych w art. 57 ust. 2 pkt 4, w toku

postępowania bezpieczeństwa przemysłowego niedających się usunąć wątpliwości określonych

w art. 24 ust. 2 pkt 1-3 lub 5 lub w art. 24 ust. 3;

2)

niepowiadomienia w terminie 30 dni o zmianie danych zawartych w kwestionariuszu w

trakcie postępowania bezpieczeństwa przemysłowego.

1.

ABW albo SKW, w okresie ważności świadectwa, może przeprowadzić z urzędu sprawdzenie

przedsiębiorcy w zakresie elementów, o których mowa w art. 57 ust. 2, w celu ustalenia,

czy nie utracił on zdolności do ochrony informacji niejawnych przed nieuprawnionym

ujawnieniem.

2.

W przypadku gdy świadectwo zostało wydane przez ABW, a przedsiębiorca realizuje umowę

na rzecz jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 2, SKW - gdy

w toku realizacji umowy ujawniła fakty wskazujące na możliwość utraty przez przedsiębiorcę

zdolności do ochrony informacji niejawnych - może wystąpić do ABW o przeprowadzenie

kontroli, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, lub sprawdzenia określonego w art.

57 ust. 2.

3.

W kontroli, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, lub sprawdzeniu, o którym mowa w

art. 57 ust. 2 pkt 3, mogą uczestniczyć żołnierze lub funkcjonariusze SKW. Przed kontrolą

lub sprawdzeniem, o którym mowa w art. 57 ust. 2 pkt 3, upoważnieni żołnierze lub

funkcjonariusze SKW mogą zapoznać się z aktami postępowania bezpieczeństwa przemysłowego

w zakresie objętym kontrolą lub sprawdzeniem.

4.

W przypadku wydania świadectwa przez SKW i realizacji przez przedsiębiorcę umów na

rzecz innych jednostek organizacyjnych niż wymienione w art. 1 ust. 2 pkt 2 przepisy

ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio w stosunku do ABW i jej funkcjonariuszy.

1.

Wyniki sprawdzenia przedsiębiorcy z urzędu lub ustalenia kontroli ochrony informacji

niejawnych mogą stanowić podstawę wydania decyzji o cofnięciu świadectwa.

2.

ABW albo SKW cofa świadectwo, stwierdzając utratę zdolności do ochrony informacji

niejawnych, z powodu

1)

odmowy wydania lub cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa osobie lub osobom, które

zajmują stanowisko kierownika przedsiębiorcy;

2)

braku możliwości ustalenia struktury kapitałowej i źródeł pochodzenia środków finansowych

pozostających w dyspozycji przedsiębiorcy;

3)

utraty funkcjonalności systemu ochrony informacji niejawnych;

4)

podania nieprawdziwych danych lub zatajenia danych w ramach przekazywanych ABW albo

SKW informacji o zmianach danych zawartych w kwestionariuszu.

3.

ABW albo SKW może cofnąć świadectwo, stwierdzając utratę zdolności do ochrony informacji

niejawnych, z powodu

1)

ujawnienia, w wyniku sprawdzeń osób wymienionych w art. 57 ust. 2 pkt 4, w toku postępowania

bezpieczeństwa przemysłowego niedających się usunąć wątpliwości określonych w art.

24 ust. 2 pkt 1-3 lub 5 lub w art. 24 ust. 3;

2)

niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w art. 70 ust. 1.

4.

O cofnięciu świadectwa ABW albo SKW zawiadamia niezwłocznie jednostki organizacyjne,

które zawarły umowy z przedsiębiorcą.

1.

Świadectwo, decyzja o odmowie wydania świadectwa oraz decyzja o cofnięciu świadectwa

powinny zawierać

1)

oznaczenie organu, który wydał, odmówił wydania bądź cofnął świadectwo;

2)

wskazanie miejsca i daty wystawienia;

3)

nazwę podmiotu, adres jego siedziby, numer w Krajowym Rejestrze Sądowym i numer REGON;

4)

podstawę prawną;

5)

stwierdzenie wydania świadectwa, odmowy wydania lub jego cofnięcia;

6)

w przypadku wydania świadectwa - jego stopień, klauzulę tajności oraz termin ważności;

7)

imienną pieczęć i podpis upoważnionego funkcjonariusza ABW albo funkcjonariusza lub

żołnierza SKW.

2.

Decyzja o odmowie wydania oraz decyzja o cofnięciu świadectwa powinny zawierać uzasadnienie

faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności i terminie wniesienia

1)

odwołania do Prezesa Rady Ministrów;

2)

skargi do sądu administracyjnego.

3.

Uzasadnienie faktyczne w części zawierającej informacje niejawne podlega ochronie

na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

1.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wzory

1)

kwestionariusza;

2)

świadectwa;

3)

decyzji o odmowie wydania świadectwa;

4)

decyzji o cofnięciu świadectwa.

2.

W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów uwzględni w kwestionariuszu

zakres danych określonych w art. 58 ust. 2 oraz jego przejrzystość i czytelność dla

przedsiębiorcy, a w odniesieniu do wzorów świadectwa i decyzji uwzględni zakres danych

określonych w art. 67 ust. 1 i 2 oraz zapewni zróżnicowanie wzorów świadectw i decyzji

wydawanych przez ABW i SKW.

1.

Od decyzji o umorzeniu postępowania bezpieczeństwa przemysłowego, odmowie wydania

oraz o cofnięciu świadectwa przedsiębiorcy przysługuje odwołanie do Prezesa Rady Ministrów,

na którego decyzję lub postanowienie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

2.

Do odwołania i skargi, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art.

35, art. 36 i art. 38.

3.

W przypadku wydania orzeczenia o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności

gospodarczej, przejęcia lub likwidacji przedsiębiorcy Prezes Rady Ministrów umarza

postępowanie odwoławcze.

1.

Przedsiębiorca, w czasie trwania postępowania bezpieczeństwa przemysłowego, a także

w okresie ważności świadectwa, ma obowiązek informowania w terminie 30 dni odpowiednio

ABW lub SKW o

1)

zmianach danych zawartych w kwestionariuszu, ogłoszeniu upadłości, likwidacji lub

rozwiązaniu jednostki organizacyjnej albo innej formie zakończenia przez nią działalności,

wypowiedzeniu umowy oraz zakończeniu wykonywania umowy;

2)

zawarciu umowy związanej z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” lub

wyższej, ze szczególnym uwzględnieniem nazwy i adresu jednostki organizacyjnej zawierającej

umowę, przedmiotu umowy oraz najwyższej klauzuli tajności informacji niejawnych, do

których dostęp będzie wiązał się z wykonaniem umowy, wypowiedzeniu tej umowy oraz

zakończeniu jej wykonywania;

3)

zawarciu umowy z podwykonawcą, związanej z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli

„poufne” lub wyższej, wypowiedzeniu tej umowy oraz zakończeniu jej wykonywania.

2.

Przedsiębiorca, w czasie realizacji umowy, ma obowiązek niezwłocznego informowania

osoby, o której mowa w art. 71 ust. 3, o

1)

zmianach w systemie ochrony informacji niejawnych;

2)

zmianach osób wykonujących umowę;

3)

potrzebie zawarcia z podwykonawcą umowy związanej z dostępem do informacji niejawnych.

3.

W przypadkach gdy zawierającymi umowę są jednostki organizacyjne, o których mowa w

art. 1 ust. 2 pkt 2, ABW po uzyskaniu od przedsiębiorcy informacji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, przekazuje ją SKW.

4.

W przypadku gdy jednostką zawierającą umowę jest inna jednostka organizacyjna niż

wymieniona w ust. 3, SKW po uzyskaniu od przedsiębiorcy informacji, o której mowa

w ust. 1 pkt 2, przekazuje ją ABW.

1.

Jednostka organizacyjna zawierająca umowę związaną z dostępem do informacji niejawnych

o klauzuli „poufne” lub wyższej jest odpowiedzialna za wprowadzenie do umowy instrukcji

bezpieczeństwa przemysłowego, określającej

1)

szczegółowe wymagania dotyczące ochrony informacji niejawnych o klauzuli „poufne”

lub wyższej, które zostaną przekazane przedsiębiorcy w związku z wykonywaniem umowy,

odpowiednie do liczby tych informacji, klauzuli tajności oraz liczby osób mających

do nich dostęp;

2)

skutki oraz zakres odpowiedzialności wykonawcy umowy z tytułu niewykonania lub nienależytego

wykonania obowiązków wynikających z niniejszej ustawy, a także nieprzestrzegania wymagań

określonych w instrukcji bezpieczeństwa przemysłowego.

2.

Instrukcja bezpieczeństwa przemysłowego powinna określać w szczególności

1)

klauzule tajności poszczególnych materiałów lub rodzajów materiałów, które zostaną

wytworzone przez przedsiębiorcę w związku z wykonywaniem umowy;

2)

sposób postępowania z materiałami niejawnymi, które zostaną przekazane przedsiębiorcy

lub przez niego wytworzone w związku z wykonywaniem umowy.

3.

Kierownik jednostki organizacyjnej zawierającej umowę związaną z dostępem do informacji

niejawnych o klauzuli „poufne” lub wyższej wyznacza osobę odpowiedzialną za nadzorowanie,

kontrolę i doradztwo w zakresie wykonywania przez przedsiębiorcę obowiązku ochrony

wytworzonych w związku z realizacją umowy lub przekazanych mu informacji niejawnych.

4.

Jeżeli w związku z wykonywaniem umowy zostaną wytworzone informacje niejawne, odpowiednią

klauzulę tajności nadaje osoba, o której mowa w art. 6 ust. 1, zgodnie ze wskazaniami

zawartymi w instrukcji bezpieczeństwa przemysłowego, a w przypadku ich braku, po uzgodnieniu

z osobą, o której mowa w ust. 3.

5.

Jednostka organizacyjna, która zawarła umowę związaną z dostępem do informacji niejawnych

o klauzuli „poufne” lub wyższej, ma obowiązek

1)

niezwłocznego informowania odpowiednio ABW lub SKW o

a)

nazwie i adresie przedsiębiorcy, z którym zawarto umowę,

b)

przedmiocie umowy,

c)

najwyższej koniecznej klauzuli tajności informacji niejawnych, do których dostęp będzie

wiązał się z wykonywaniem umowy,

d)

naruszeniu przepisów o ochronie informacji niejawnych u przedsiębiorcy, z którym zawarto

umowę,

e)

zakończeniu wykonywania umowy;

2)

niezwłocznego przekazania odpowiednio ABW lub SKW

a)

kopii instrukcji bezpieczeństwa przemysłowego, o której mowa w ust. 1,

b)

kopii świadectwa przedsiębiorcy, z którym zawarto umowę.

6.

W przypadkach gdy zawierającymi umowę są jednostki organizacyjne, o których mowa w

art. 1 ust. 2 pkt 2, a świadectwo zostało wydane przez ABW, obowiązek, o którym mowa

w ust. 5, jest także realizowany wobec SKW.

7.

W przypadku gdy jednostką zawierającą umowę jest inna jednostka organizacyjna niż

wymieniona w ust. 6, a świadectwo zostało wydane przez SKW, obowiązek, o którym mowa

w ust. 5, jest także realizowany wobec ABW.

1.

Akta postępowań sprawdzających lub kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzonych

przez służby i instytucje uprawnione do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających

i akta postępowań bezpieczeństwa przemysłowego są udostępniane do wglądu lub przekazywane

wyłącznie na pisemne żądanie

1)

sądowi lub prokuratorowi dla celów postępowania karnego;

2)

służbom i organom uprawnionym do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających

dla celów postępowania sprawdzającego wobec tej samej osoby;

3)

właściwemu organowi w celu przeprowadzenia kontroli prawidłowości postępowania, z

wyłączeniem postępowań, o których mowa w art. 23 ust. 5;

4)

właściwemu organowi w celu rozpatrzenia odwołania lub zażalenia;

5)

sądowi administracyjnemu w związku z rozpatrywaniem skargi;

6

Inspektorowi Nadzoru Wewnętrznego w celu realizacji zadania określonego w art. 11a ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o szczególnych formach sprawowania

nadzoru przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych

(Dz. U. poz. 491, z późn. zm..

2.

Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się w odniesieniu do akt postępowań sprawdzających

lub kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzonych przez AW, ABW, SKW lub

SWW. Akta tych postępowań mogą być udostępnione do wglądu wyłącznie dla celów postępowania

sprawdzającego prowadzonego przez tę samą służbę wobec tej samej osoby.

3.

Akta zwykłych postępowań sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających,

mogą być udostępnione do wglądu i przekazane w przypadkach określonych w ust. 1 oraz

dla celów postępowania sprawdzającego lub kontrolnego postępowania sprawdzającego

wobec tej samej osoby.

4.

Akta zakończonych zwykłych postępowań sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających,

mogą być udostępnione do wglądu osobie sprawdzanej, z wyłączeniem danych dotyczących

osób trzecich.

5.

Po wykorzystaniu akta są niezwłocznie zwracane.

6.

Po zakończeniu postępowania sprawdzającego, kontrolnego postępowania sprawdzającego

lub postępowania bezpieczeństwa przemysłowego akta tych postępowań są przechowywane

przez co najmniej 20 lat, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 217) oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie

1)

jako wyodrębniona część w archiwach służb i instytucji, które przeprowadziły te postępowania;

2)

przez pełnomocnika ochrony lub w pionie ochrony - w przypadku akt zwykłych postępowań

sprawdzających oraz kontrolnych postępowań sprawdzających przeprowadzonych przez tego

pełnomocnika.

7.

W przypadku rozwiązania, zniesienia, likwidacji, przekształcenia lub reorganizacji

jednostki organizacyjnej akta, o których mowa w ust. 6, przejmuje następca prawny,

a w przypadku jego braku - ABW albo SKW.

1.

ABW i SKW prowadzą ewidencję osób uprawnionych na podstawie przepisów ustawy do dostępu

do informacji niejawnych o klauzuli „poufne” i wyższej oraz ewidencję osób, którym

odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa, a także osób, wobec których podjęto

decyzję o cofnięciu poświadczenia bezpieczeństwa, z wyłączeniem osób zatrudnionych,

pełniących służbę lub wykonujących czynności zlecone w podmiotach, o których mowa

w art. 23 ust. 5.

2.

Dane z ewidencji, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować wyłącznie

1)

imię i nazwisko;

2)

numer PESEL;

3)

imię ojca;

4)

datę i miejsce urodzenia;

5)

adres miejsca zamieszkania lub pobytu;

6)

nazwę jednostki organizacyjnej;

7)

określenie dokumentu kończącego procedurę, datę wydania oraz numer.

3.

Dane z ewidencji, o których mowa w ust. 1, oraz wykazów, o których mowa w art. 15

ust. 1 pkt 8, są udostępniane na pisemne żądanie wyłącznie w przypadkach określonych

w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3-5 oraz służbom i instytucjom uprawnionym do realizacji

poszerzonych postępowań sprawdzających dla celów postępowania sprawdzającego oraz

postępowania bezpieczeństwa przemysłowego.

(pominięte)

1.

Kierownicy jednostek organizacyjnych przeprowadzą, w terminie 36 miesięcy od dnia

wejścia w życie ustawy, przegląd wytworzonych w podległych im jednostkach organizacyjnych materiałów

zawierających informacje niejawne w celu ustalenia, czy spełniają ustawowe przesłanki ochrony na podstawie ustawy, i dokonają w razie potrzeby zmiany lub zniesienia

klauzuli tajności.

2.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy zbiorów materiałów spraw zakończonych

oraz kartotek ewidencyjnych, w szczególności stanowiących materiał archiwalny przekazany

do właściwych archiwów na podstawie odrębnych przepisów.

3.

Kierownik właściwego archiwum, w uzasadnionych przypadkach, może zwrócić się do kierownika

jednostki organizacyjnej, która przekazała materiał archiwalny, o którym mowa w ust.

2, o przeprowadzenie przeglądu tego materiału w celu ustalenia, czy spełnia ustawowe

przesłanki ochrony, i dokonanie w razie potrzeby zmiany lub zniesienia klauzuli tajności.

Poświadczenia bezpieczeństwa wydane na podstawie przepisów dotychczasowych zachowują

ważność przez okres wskazany w tych przepisach.

Przepis art. 14 ust. 3 pkt 2 stosuje się do pełnomocników ochrony i zastępców pełnomocników

ochrony zatrudnionych po dniu wejścia w życie ustawy.

Kierownicy jednostek organizacyjnych, w których w dniu wejścia w życie ustawy funkcjonują

kancelarie tajne, informują o nich w terminie do 3 miesięcy od tej daty odpowiednio

ABW lub SKW, z określeniem klauzuli tajności przetwarzanych informacji niejawnych.

1.

Akredytacje systemów teleinformatycznych udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy

zachowują ważność do czasu dokonania w systemie teleinformatycznym zmian, które mogą

mieć istotny wpływ na bezpieczeństwo teleinformatyczne, nie dłużej jednak niż przez

okres 5 lat od dnia wejścia w życie ustawy.

2.

Ponowna akredytacja systemu teleinformatycznego przeprowadzana jest w trybie art.

48. ABW albo SKW, przeprowadzając ponowną akredytację, może odstąpić od przeprowadzenia

audytu bezpieczeństwa systemu teleinformatycznego, niezależnie od klauzuli tajności

informacji niejawnych przetwarzanych w systemie teleinformatycznym.

3.

Środki techniczne dopuszczone do eksploatacji na podstawie art. 60 ust. 8 ustawy,

o której mowa w art. 190, mogą być użytkowane do czasu uzyskania wymaganej w przepisach

niniejszej ustawy akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego, jednak nie dłużej

niż przez okres 12 miesięcy, z zastrzeżeniem art. 51.

1.

Świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego wydane na podstawie przepisów dotychczasowych,

ważne w dniu wejścia w życie ustawy, potwierdzające zdolność do ochrony informacji

niejawnych

1)

o klauzuli „ściśle tajne” - potwierdzają także zdolność do ochrony informacji niejawnych

o klauzuli „tajne” i „poufne” w okresie wskazanym w niniejszej ustawie;

2)

o klauzuli „tajne” - potwierdzają także zdolność do ochrony informacji niejawnych

o klauzuli „poufne” w okresie wskazanym w niniejszej ustawie.

2.

Okresy ważności świadectw, o których mowa w ust. 1, liczone są od daty wydania świadectwa.

Przedsiębiorcy wykonujący umowy związane z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli

„poufne”, nieposiadający w dniu wejścia w życie ustawy ważnego świadectwa bezpieczeństwa

przemysłowego powinni uzyskać takie świadectwo w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia

w życie ustawy.

Do postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających i postępowań bezpieczeństwa

przemysłowego wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 14 ust. 4, art. 17 ust.

2, art. 18a ust. 2, art. 23 ust. 3, art. 36 ust. 3, art. 53 ust. 1-4, art. 55, art.

62 ust. 1, art. 63 ust. 4, art. 74 i art. 74a ust. 2 ustawy, o której mowa w art.

190, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

art. 6 ust. 9, art. 12 ust. 6, art. 13 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 20 ust. 2, art.

29 ust. 6, art. 30 ust. 8, art. 33 ust. 12, art. 47 ust. 1, 3 i 5, art. 49 ust. 9,

art. 53 ust. 4, art. 61 ust. 2 i art. 68 ust. 1 niniejszej ustawy, nie dłużej jednak

niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy, o której

mowa w art. 84, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 17 ust. 3 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

3.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, o której

mowa w art. 91, zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych

na postawie art. 7 ust. 2 tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej

jednak niż przez okres 12 miesięcy od dnia jej wejścia w życie.

Traci moc ustawa z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych

(Dz. U. z 2005 r. poz. 1631, z późn. zm..

Ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a

a)

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

1.

Decyzje, postanowienia, poświadczenia bezpieczeństwa i odmowy wydania poświadczenia

bezpieczeństwa wydane przez pełnomocnika ochrony informacji niejawnych BOR zachowują

ważność, chyba że na podstawie odrębnych przepisów zostaną zmienione lub utracą ważność.

2.

Akredytacje systemów teleinformatycznych udzielone dla systemów teleinformatycznych

użytkowanych przez BOR przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują ważność

do czasu dokonania w systemie teleinformatycznym zmian, które mogą mieć istotny wpływ

na bezpieczeństwo teleinformatyczne, lub upływu terminu ich ważności.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.