Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o rachunkowości

Ustawa określa zasady rachunkowości oraz zasady wykonywania działalności w zakresie

usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych.

1.

Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę

lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

1)

spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w organizacji) oraz spółek

cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu

Państwa i Narodowego Banku Polskiego;

2)

osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych

oraz spółek partnerskich, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów

i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość

w walucie polskiej 2 000 000 euro;

3)

jednostek organizacyjnych działających na podstawie Prawa bankowego, przepisów o obrocie papierami wartościowymi, przepisów o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, przepisów o działalności ubezpieczeniowej

i reasekuracyjnej, przepisów o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych lub

przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, bez względu na wielkość

przychodów;

4)

gmin, powiatów, województw i ich związków, a także

a)

państwowych, gminnych, powiatowych i wojewódzkich jednostek budżetowych,

b)

gminnych, powiatowych i wojewódzkich zakładów budżetowych;

c)

(uchylona)

5)

jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, z wyjątkiem spółek, o których

mowa w pkt 1 i 2;

6)

oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej;

7)

jednostek niewymienionych w pkt 1-6, jeżeli otrzymują one na realizację zadań zleconych

dotacje lub subwencje z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego

lub funduszów celowych - od początku roku obrotowego, w którym dotacje lub subwencje

zostały im przyznane.

2.

Osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz

spółki partnerskie mogą stosować zasady rachunkowości określone ustawą również od

początku następnego roku obrotowego, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów,

produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość

w walucie polskiej 2 000 000 euro. W tym przypadku osoby te lub wspólnicy przed rozpoczęciem

roku obrotowego są obowiązani do zawiadomienia o tym urzędu skarbowego, właściwego

w sprawach opodatkowania podatkiem dochodowym. Osoby fizyczne lub wspólnicy spółek

cywilnych osób fizycznych mogą złożyć zawiadomienie na podstawie przepisów o swobodzie

działalności gospodarczej.

2a.

Do spółek jawnych osób fizycznych oraz spółek partnerskich, których przychody netto

ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły

mniej niż równowartość w walucie polskiej 2 000 000 euro i które nie stosują zasad

rachunkowości określonych ustawą na podstawie ust. 2, stosuje się art. 70a.

2b.

Przepisy ustawy stosuje się również, bez względu na wielkość przychodów, do alternatywnych

spółek inwestycyjnych w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu

alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, w tym uprawnionych do posługiwania się nazwą

„EuVECA” albo „EuSEF”.

3.

Jednostki sporządzające sprawozdania finansowe zgodnie z Międzynarodowymi Standardami

Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej oraz związanymi

z nimi interpretacjami ogłoszonymi w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej, zwanymi

dalej „MSR”, stosują przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie,

w zakresie nieuregulowanym przez MSR.

4.

Kościelne osoby prawne nieprowadzące działalności gospodarczej prowadzą rachunkowość

zgodnie z przepisami wewnętrznymi tych osób.

5.

Jednostki, o których mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60, 573 i 1909), mogą prowadzić uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów na zasadach i warunkach

określonych w tej ustawie.

1.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

jednostce - rozumie się przez to podmioty i osoby określone w art. 2 ust. 1;

2)

banku - rozumie się przez to jednostkę działającą na podstawie przepisów Prawa bankowego;

3)

zakładzie ubezpieczeń - rozumie się przez to jednostkę prowadzącą działalność ubezpieczeniową

na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej;

3a)

przepisach o obrocie papierami wartościowymi - rozumie się przez to przepisy ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego

systemu obrotu oraz o spółkach publicznych;

3b)

zakładzie reasekuracji - rozumie się przez to jednostkę prowadzącą działalność reasekuracyjną

na podstawie przepisów o działalności reasekuracyjnej;

4)

udziałach lub udziałowcach - rozumie się przez to również odpowiednio akcje lub akcjonariuszy;

5)

krajowych środkach płatniczych, walutach obcych i dewizach - rozumie się przez to

krajowe środki płatnicze, waluty obce i dewizy, o których mowa w przepisach Prawa

dewizowego;

5a)

członku organu jednostki - rozumie się przez to osobę fizyczną, pełniącą funkcję członka

zarządu lub innego organu zarządzającego, członka rady nadzorczej lub innego organu

nadzorującego, jak również innego organu administrującego jednostki, powołaną do pełnienia

tej funkcji zgodnie z postanowieniami umowy spółki, statutu lub innymi obowiązującymi

jednostkę przepisami prawa;

6)

kierowniku jednostki - rozumie się przez to członka zarządu lub innego organu zarządzającego,

a jeżeli organ jest wieloosobowy - członków tego organu, z wyłączeniem pełnomocników

ustanowionych przez jednostkę. W przypadku spółki jawnej i spółki cywilnej za kierownika

jednostki uważa się wspólników prowadzących sprawy spółki, w przypadku spółki partnerskiej

- wspólników prowadzących sprawy spółki albo zarząd, a w odniesieniu do spółki komandytowej

i spółki komandytowo-akcyjnej - komplementariuszy prowadzących sprawy spółki. W przypadku

osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za kierownika jednostki uważa

się tę osobę; do osób wykonujących wolne zawody przepis ten stosuje się odpowiednio.

Za kierownika jednostki uważa się również likwidatora, a także syndyka lub zarządcę

ustanowionego w postępowaniu restrukturyzacyjnym;

7)

organie zatwierdzającym - rozumie się przez to organ, który zgodnie z obowiązującymi

jednostkę przepisami prawa, statutem, umową lub na mocy prawa własności jest uprawniony

do zatwierdzania sprawozdania finansowego jednostki. W przypadku spółki osobowej,

z wyjątkiem spółki komandytowo-akcyjnej, oraz spółki cywilnej przez organ zatwierdzający

rozumie się jej wspólników;

8)

okresie sprawozdawczym - rozumie się przez to okres, za który sporządza się sprawozdanie

finansowe w trybie przewidzianym ustawą lub inne sprawozdania sporządzone na podstawie

ksiąg rachunkowych;

9)

roku obrotowym - rozumie się przez to rok kalendarzowy lub inny okres trwający 12

kolejnych pełnych miesięcy kalendarzowych, stosowany również do celów podatkowych.

Rok obrotowy lub jego zmiany określa statut lub umowa, na podstawie której utworzono

jednostkę. Jeżeli jednostka rozpoczęła działalność w drugiej połowie przyjętego roku

obrotowego, to można księgi rachunkowe i sprawozdanie finansowe za ten okres połączyć

z księgami rachunkowymi i sprawozdaniem finansowym za rok następny. W przypadku zmiany

roku obrotowego pierwszy po zmianie rok obrotowy powinien być dłuższy niż 12 kolejnych

miesięcy;

10)

dniu bilansowym - rozumie się przez to dzień, na który jednostka sporządza sprawozdanie

finansowe;

11)

przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości - rozumie się przez to wybrane i stosowane

przez jednostkę rozwiązania dopuszczone ustawą, w tym także określone w MSR, zapewniające

wymaganą jakość sprawozdań finansowych;

12)

aktywach - rozumie się przez to kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie

określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości

wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych;

13)

aktywach trwałych - rozumie się przez to aktywa jednostki, które nie są zaliczane

do aktywów obrotowych, o których mowa w pkt 18;

14)

wartościach niematerialnych i prawnych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt

17, nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające

się do gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności

dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności

a)

autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje,

b)

prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych,

c)

know-how.

W przypadku wartości niematerialnych i prawnych oddanych do używania na podstawie

umowy najmu, dzierżawy lub leasingu, wartości niematerialne i prawne zalicza się do

aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4.

Do wartości niematerialnych i prawnych zalicza się również nabytą wartość firmy oraz

koszty zakończonych prac rozwojowych;

15)

środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa

trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym

niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza

się do nich w szczególności

a)

nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki,

a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu

mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,

b)

maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,

c)

ulepszenia w obcych środkach trwałych,

d)

inwentarz żywy.

Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu

zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi

w ust. 4;

16)

środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to zaliczane do aktywów trwałych środki

trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego;

17)

inwestycjach - rozumie się przez to aktywa posiadane przez jednostkę w celu osiągnięcia

z nich korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania

przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w

tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości

i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz są

posiadane przez nią w celu osiągnięcia tych korzyści. W przypadku zakładów ubezpieczeń

i zakładów reasekuracji przez inwestycje rozumie się lokaty;

18)

aktywach obrotowych - rozumie się przez to tę część aktywów jednostki, które w przypadku

a)

aktywów rzeczowych, o których mowa w pkt 19 - są przeznaczone do zbycia lub zużycia

w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub w ciągu normalnego cyklu operacyjnego

właściwego dla danej działalności, jeżeli trwa on dłużej niż 12 miesięcy,

b)

aktywów finansowych, o których mowa w pkt 24 - są płatne i wymagalne lub przeznaczone

do zbycia w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego lub od daty ich założenia, wystawienia

lub nabycia, albo stanowią aktywa pieniężne,

c)

należności krótkoterminowych - obejmują ogół należności z tytułu dostaw i usług oraz

całość lub część należności z innych tytułów niezaliczonych do aktywów finansowych,

a które stają się wymagalne w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego,

d)

rozliczeń międzyokresowych - trwają nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego;

19)

rzeczowych aktywach obrotowych - rozumie się przez to materiały nabyte w celu zużycia

na własne potrzeby, wytworzone lub przetworzone przez jednostkę produkty gotowe (wyroby

i usługi) zdatne do sprzedaży lub w toku produkcji, półprodukty oraz towary nabyte

w celu odprzedaży w stanie nieprzetworzonym;

20)

zobowiązaniach - rozumie się przez to wynikający z przeszłych zdarzeń obowiązek wykonania

świadczeń o wiarygodnie określonej wartości, które spowodują wykorzystanie już posiadanych

lub przyszłych aktywów jednostki;

21)

rezerwach - rozumie się przez to zobowiązania, których termin wymagalności lub kwota

nie są pewne;

21a)

rezerwach techniczno-ubezpieczeniowych - rozumie się przez to rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe

dla celów rachunkowości tworzone przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;

22)

zobowiązaniach krótkoterminowych - rozumie się przez to ogół zobowiązań z tytułu dostaw

i usług, a także całość lub tę część pozostałych zobowiązań, które stają się wymagalne

w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego;

23)

instrumentach finansowych - rozumie się przez to kontrakt, który powoduje powstanie

aktywów finansowych u jednej ze stron i zobowiązania finansowego albo instrumentu

kapitałowego u drugiej ze stron pod warunkiem, że z kontraktu zawartego między dwiema

lub więcej stronami jednoznacznie wynikają skutki gospodarcze, bez względu na to,

czy wykonanie praw lub zobowiązań wynikających z kontraktu ma charakter bezwarunkowy

albo warunkowy. Do instrumentów finansowych nie zalicza się w szczególności

a)

rezerw i aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego,

b)

umów o gwarancje finansowe, które ustalają wykonanie obowiązków z tytułu udzielonej

gwarancji, w formie zapłacenia kwot odpowiadających stratom poniesionym przez beneficjenta

na skutek niespłacenia wierzytelności przez dłużnika w wymaganym terminie,

c)

umów o przeniesienie praw z papierów wartościowych w okresie pomiędzy terminem zawarcia

i rozliczenia transakcji, gdy wykonanie tych umów wymaga wydania papierów wartościowych

w określonym terminie, również wtedy, gdy przeniesienie tych praw następuje w formie

zapisu na rachunku papierów wartościowych, prowadzonym przez podmiot upoważniony na

podstawie odrębnych przepisów,

d)

aktywów i zobowiązań z tytułu programów, z których wynikają udziały pracowników oraz

innych osób związanych z jednostką w jej kapitałach lub w kapitałach innej jednostki

z grupy kapitałowej, do której należy jednostka,

e)

umów połączenia spółek, z których wynikają obowiązki określone w art. 44b ust. 9;

24)

aktywach finansowych - rozumie się przez to aktywa pieniężne, instrumenty kapitałowe

wyemitowane przez inne jednostki, a także wynikające z kontraktu prawo do otrzymania

aktywów pieniężnych lub prawo do wymiany instrumentów finansowych z inną jednostką

na korzystnych warunkach;

25)

aktywach pieniężnych - rozumie się przez to aktywa w formie krajowych środków płatniczych,

walut obcych i dewiz. Do aktywów pieniężnych zalicza się również inne aktywa finansowe,

w tym w szczególności naliczone odsetki od aktywów finansowych. Jeżeli aktywa te są

płatne lub wymagalne w ciągu 3 miesięcy od dnia ich otrzymania, wystawienia, nabycia

lub założenia (lokaty), to na potrzeby rachunku przepływów pieniężnych zalicza się

je do środków pieniężnych, chyba że ujmuje się je w przepływach z działalności inwestycyjnej

(lokacyjnej);

26)

instrumentach kapitałowych - rozumie się przez to kontrakty, z których wynika prawo

do majątku jednostki, pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wszystkich wierzycieli,

a także zobowiązanie się jednostki do wyemitowania lub dostarczenia własnych instrumentów

kapitałowych, a w szczególności udziały, opcje na akcje własne lub warranty;

27)

zobowiązaniach finansowych - rozumie się przez to zobowiązanie jednostki do wydania

aktywów finansowych albo do wymiany instrumentu finansowego z inną jednostką, na niekorzystnych

warunkach;

28)

zobowiązaniach warunkowych - rozumie się przez to obowiązek wykonania świadczeń, których

powstanie jest uzależnione od zaistnienia określonych zdarzeń;

29)

aktywach netto - rozumie się przez to aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania,

odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu;

30)

przychodach i zyskach - rozumie się przez to uprawdopodobnione powstanie w okresie

sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie

zwiększenia wartości aktywów, albo zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą

do wzrostu kapitału własnego lub zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż wniesienie

środków przez udziałowców lub właścicieli;

31)

kosztach i stratach - rozumie się przez to uprawdopodobnione zmniejszenia w okresie

sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o wiarygodnie określonej wartości, w formie

zmniejszenia wartości aktywów, albo zwiększenia wartości zobowiązań i rezerw, które

doprowadzą do zmniejszenia kapitału własnego lub zwiększenia jego niedoboru w inny

sposób niż wycofanie środków przez udziałowców lub właścicieli;

32)

pozostałych kosztach i przychodach operacyjnych - rozumie się przez to koszty i przychody

związane pośrednio z działalnością operacyjną jednostki, a w szczególności koszty

i przychody związane

a)

z działalnością socjalną,

b)

ze zbyciem środków trwałych, środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych

i prawnych, a także nieruchomości oraz wartości niematerialnych i prawnych zaliczonych

do inwestycji,

c)

z utrzymywaniem nieruchomości oraz wartości niematerialnych i prawnych zaliczonych

do inwestycji, w tym także z aktualizacją wartości tych inwestycji, jak również z

ich przekwalifikowaniem odpowiednio do środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych, jeżeli do wyceny inwestycji przyjęto cenę rynkową bądź inaczej określoną

wartość godziwą,

d)

z odpisaniem należności i zobowiązań przedawnionych, umorzonych, nieściągalnych, z

wyjątkiem należności i zobowiązań o charakterze publicznoprawnym nieobciążających

kosztów,

e)

z utworzeniem i rozwiązaniem rezerw, z wyjątkiem rezerw związanych z operacjami finansowymi,

f)

z odpisami aktualizującymi wartość aktywów i ich korektami, z wyjątkiem odpisów obciążających

koszty finansowe,

g)

z odszkodowaniami i karami,

h)

z przekazaniem lub otrzymaniem nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny aktywów, w tym

także środków pieniężnych na inne cele niż dopłaty do cen sprzedaży, nabycie lub wytworzenie

środków trwałych, środków trwałych w budowie albo wartości niematerialnych i prawnych,

i)

ze zdarzeniami losowymi;

33)

zyskach i stratach nadzwyczajnych - rozumie się przez to zyski i straty powstające

w bankach, zakładach ubezpieczeń, zakładach reasekuracji oraz spółdzielczych kasach

oszczędnościowo-kredytowych na skutek zdarzeń trudnych do przewidzenia, poza działalnością

operacyjną jednostki i niezwiązane z ogólnym ryzykiem jej prowadzenia;

34)

sprawowaniu kontroli nad inną jednostką - rozumie się przez to zdolność jednostki

do kierowania polityką finansową i operacyjną innej jednostki, w celu osiągania korzyści

ekonomicznych z jej działalności;

35)

sprawowaniu współkontroli nad inną jednostką - rozumie się przez to zdolność wspólnika

jednostki współzależnej na równi z innymi wspólnikami, na zasadach określonych w zawartej

pomiędzy nimi umowie, umowie spółki lub statucie do kierowania polityką finansową

i operacyjną tej jednostki, w celu osiągania wspólnie korzyści ekonomicznych z jej

działalności;

36)

znaczącym wpływie na inną jednostkę - rozumie się przez to niemającą znamion sprawowania

kontroli lub współkontroli zdolność jednostki do wpływania na politykę finansową i

operacyjną innej jednostki, w szczególności przez

a)

udział w podejmowaniu decyzji w sprawie podziału zysku lub pokrycia straty lub

b)

zasiadanie w organie zarządzającym, nadzorującym lub administrującym, lub

c)

przeprowadzanie istotnych transakcji z tą jednostką, lub

d)

udostępnianie tej jednostce informacji technicznych o zasadniczym znaczeniu dla jej

działalności, lub

e)

możliwość powoływania i odwoływania członków organów zarządzających, nadzorujących

lub administrujących, lub

f)

posiadanie nie mniej niż 20% ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym tej jednostki;

37)

jednostce dominującej - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub

przedsiębiorstwem państwowym, sprawującą kontrolę nad jednostką zależną, w szczególności

a)

posiadającą bezpośrednio lub pośrednio większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym

jednostki zależnej, także na podstawie porozumień z innymi uprawnionymi do głosu,

wykonującymi prawa głosu zgodnie z wolą jednostki dominującej, lub

b)

będącą udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do kierowania polityką finansową

i operacyjną tej jednostki zależnej w sposób samodzielny lub przez wyznaczone przez

siebie osoby lub jednostki na podstawie umowy zawartej z innymi uprawnionymi do głosu,

posiadającymi na podstawie statutu lub umowy spółki, łącznie z jednostką dominującą,

większość ogólnej liczby głosów w organie stanowiącym, lub

c)

będącą udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do powoływania i odwoływania większości

członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących tej jednostki

zależnej, lub

d)

będącą udziałowcem jednostki zależnej, której więcej niż połowę składu organów zarządzających,

nadzorujących lub administrujących w poprzednim roku obrotowym, w ciągu bieżącego

roku obrotowego i do czasu sporządzenia sprawozdania finansowego za bieżący rok obrotowy

stanowią osoby powołane do pełnienia tych funkcji w rezultacie wykonywania przez jednostkę

dominującą prawa głosu w organach tej jednostki zależnej, chyba że inna jednostka

lub osoba ma w stosunku do tej jednostki zależnej prawa, o których mowa w lit. a,

c lub e, lub

e)

będącą udziałowcem jednostki zależnej i uprawnioną do kierowania polityką finansową

i operacyjną tej jednostki zależnej, na podstawie umowy zawartej z tą jednostką zależną

albo statutu lub umowy tej jednostki zależnej;

37a)

jednostce dominującej niższego szczebla - rozumie się przez to spółkę handlową, która

jest jednocześnie jednostką zależną od innej spółki handlowej lub przedsiębiorstwa

państwowego i jednostką dominującą w stosunku do co najmniej jednej spółki handlowej;

37b)

jednostce dominującej wyższego szczebla - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką

handlową lub przedsiębiorstwem państwowym, która jest jednostką dominującą w stosunku

do jednostki dominującej niższego szczebla;

37c)

wspólniku jednostki współzależnej - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową

lub przedsiębiorstwem państwowym, sprawującą wraz z innymi udziałowcami współkontrolę

nad jednostką współzależną;

37d)

zaangażowaniu w kapitale - rozumie się przez to jakikolwiek udział w kapitale innej

jednostki, mający charakter trwałego powiązania; trwałe powiązanie występuje zawsze

w przypadku nabycia, zakupu lub pozyskania w innej formie udziału w kapitale jednostki

stowarzyszonej, chyba że zbycie udziału w krótkim okresie od dnia jego nabycia, zakupu

lub pozyskania w innej formie jest wysoce prawdopodobne, poprzez zawarcie umowy lub

podjęcie innych aktywnych działań dotyczących zbycia;

38)

znaczącym inwestorze - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub przedsiębiorstwem

państwowym, która posiada zaangażowanie w kapitale innej jednostki i wywiera znaczący

wpływ na tę jednostkę;

39)

jednostce zależnej - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub podmiotem

utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, kontrolowaną

przez jednostkę dominującą;

40)

jednostce współzależnej - rozumie się przez to jednostkę, która jest współkontrolowana

przez wspólników na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy, umowy spółki lub statutu;

41)

jednostce stowarzyszonej - rozumie się przez to jednostkę będącą spółką handlową lub

podmiotem utworzonym i działającym zgodnie z przepisami obcego prawa handlowego, w

której znaczący inwestor posiada zaangażowanie w kapitale, oraz na którą wywiera znaczący

wpływ;

42)

jednostkach podporządkowanych - rozumie się przez to jednostki zależne, współzależne

oraz stowarzyszone;

43)

jednostkach powiązanych - rozumie się przez to dwie lub więcej jednostek wchodzących

w skład danej grupy kapitałowej;

44)

grupie kapitałowej - rozumie się przez to jednostkę dominującą wraz z jednostkami

zależnymi;

45)

konsolidacji - rozumie się przez to łączenie sprawozdań finansowych jednostek tworzących

grupę kapitałową przez sumowanie odpowiednich pozycji sprawozdań finansowych jednostki

dominującej i jednostek zależnych, z uwzględnieniem niezbędnych wyłączeń i korekt;

46)

kapitałach mniejszości - rozumie się przez to część aktywów netto jednostki zależnej,

objętej skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym, która należy do udziałowców innych

niż jednostki grupy kapitałowej;

47)

metodzie praw własności - rozumie się przez to przyjętą przez jednostkę dominującą,

wspólnika jednostki współzależnej lub znaczącego inwestora metodę wyceny udziałów

w aktywach netto jednostki podporządkowanej, z uwzględnieniem wartości firmy lub ujemnej

wartości firmy, ustalonych na dzień objęcia kontroli, współkontroli lub wywierania

znaczącego wpływu. Wartość początkową udziału aktualizuje się na dzień bilansowy,

na który sporządza się sprawozdanie finansowe, o zmiany wartości aktywów netto jednostki

podporządkowanej, jakie nastąpiły w okresie sprawozdawczym, wynikające zarówno z osiągniętego

wyniku finansowego, skorygowanego o odpis raty wartości firmy lub ujemnej wartości

firmy przypadający na dany okres sprawozdawczy, jak i o wszelkie inne zmiany, w tym

wynikające z rozliczeń z jednostką dominującą, wspólnikiem jednostki współzależnej

lub znaczącym inwestorem;

48)

Europejskim Obszarze Gospodarczym - rozumie się przez to kraje Unii Europejskiej oraz

Islandię, Liechtenstein i Norwegię.

1a.

Jednostkami mikro w rozumieniu ustawy są

1)

spółki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, inne osoby prawne, a także oddziały

przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej,

jeżeli jednostki te w roku obrotowym, za który sporządzają sprawozdanie finansowe,

oraz w roku poprzedzającym ten rok obrotowy, a w przypadku jednostek rozpoczynających

działalność - w roku obrotowym, w którym rozpoczęły działalność, nie przekroczyły

co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości

a)

1 500 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

b)

3 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

c)

10 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty,

2)

związki zawodowe, organizacje pracodawców, izby gospodarcze, przedstawicielstwa przedsiębiorców

zagranicznych w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, społeczno-zawodowe

organizacje rolników, organizacje samorządu zawodowego, organizacje samorządu gospodarczego

rzemiosła i Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - jeżeli nie prowadzą działalności

gospodarczej,

3)

(uchylony)

4)

osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz

spółki partnerskie, które stosują zasady rachunkowości na podstawie art. 2 ust. 2

- w stosunku, do których organ zatwierdzający podjął decyzję w sprawie sporządzania

sprawozdania finansowego z zastosowaniem art. 46 ust. 5 pkt 4, art. 47 ust. 4 pkt

4, art. 48 ust. 3, art. 48a ust. 3, art. 48b ust. 4 lub art. 49 ust. 4.

1b.

Jednostkami mikro w rozumieniu ustawy są również jednostki, o których mowa w ust.

1a pkt 1, które

1)

za poprzedni rok obrotowy sporządziły sprawozdanie finansowe z zastosowaniem art.

46 ust. 5 pkt 4, art. 47 ust. 4 pkt 4, art. 48 ust. 3, art. 48a ust. 3, art. 48b ust.

4 lub art. 49 ust. 4 oraz

2)

w roku obrotowym, za który sporządzają sprawozdanie finansowe, albo w roku poprzedzającym

ten rok obrotowy przekroczyły dwie z wymienionych w ust. 1a pkt 1 wielkości.

1c.

Jednostkami małymi w rozumieniu ustawy są

1)

spółki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, inne osoby prawne, jednostki, o których

mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, oraz oddziały przedsiębiorców zagranicznych w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli jednostki te w roku obrotowym,

za który sporządzają sprawozdanie finansowe, oraz w roku poprzedzającym ten rok obrotowy,

a w przypadku jednostek rozpoczynających działalność albo prowadzenie ksiąg rachunkowych

w sposób określony ustawą - w roku obrotowym, w którym rozpoczęły działalność albo

prowadzenie ksiąg rachunkowych w sposób określony ustawą, nie przekroczyły co najmniej

dwóch z następujących trzech wielkości

a)

17 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

b)

34 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

c)

50 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty,

2)

osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz

spółki partnerskie, które stosują zasady rachunkowości na podstawie art. 2 ust. 2

- w stosunku do których organ zatwierdzający podjął decyzję w sprawie sporządzania

sprawozdania finansowego z zastosowaniem art. 46 ust. 5 pkt 5, art. 47 ust. 4 pkt

5, art. 48 ust. 4, art. 48a ust. 4, art. 48b ust. 5 lub art. 49 ust. 5.

1d.

Jednostkami małymi w rozumieniu ustawy są również jednostki, o których mowa w ust.

1c, które

1)

za poprzedni rok obrotowy sporządziły sprawozdanie finansowe z zastosowaniem art.

46 ust. 5 pkt 5, art. 47 ust. 4 pkt 5, art. 48 ust. 4, art. 48a ust. 4, art. 48b ust.

5 lub art. 49 ust. 5 oraz

2)

w roku obrotowym, za który sporządzają sprawozdanie finansowe, albo w roku poprzedzającym

ten rok obrotowy przekroczyły dwie z wymienionych w ust. 1c pkt 1 wielkości.

1e.

Przepisów ust. 1a i 1c nie stosuje się do

1)

jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3;

2)

jednostek zamierzających ubiegać się albo ubiegających się o zezwolenie na wykonywanie

działalności na podstawie przepisów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, lub wpis

do rejestru zarządzających ASI na podstawie przepisów o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi;

2a)

alternatywnych spółek inwestycyjnych w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych

i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, w tym uprawnionych do posługiwania

się nazwą „EuVECA” albo „EuSEF”;

3)

emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się

lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych

Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

4)

emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu w alternatywnym systemie

obrotu;

5)

krajowych instytucji płatniczych;

6)

instytucji pieniądza elektronicznego;

7)

jednostek sektora finansów publicznych;

8)

jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy.

1f.

Na potrzeby ust. 1 pkt 36 lit. f oraz pkt 37 lit. a-d prawa głosu oraz prawa powoływania

i odwoływania członków organów zarządzających, nadzorujących lub administrujących

należące do dowolnej innej jednostki zależnej, a także prawa należące do osób działających

w imieniu własnym, ale na rzecz jednostki dominującej lub innej jednostki zależnej,

są sumowane z odpowiednimi prawami jednostki dominującej. Prawa te są pomniejszane

o prawa związane z udziałami posiadanymi

1)

w imieniu osoby, która nie jest jednostką dominującą ani jej jednostką zależną, lub

2)

tytułem zabezpieczenia, jeżeli przedmiotowe prawa są wykonywane zgodnie z otrzymanymi

instrukcjami, lub

3)

w związku z udzielaniem pożyczek w ramach zwykłej działalności, jeżeli prawa głosu

są wykonywane w interesie osoby dostarczającej zabezpieczenia.

1g.

Na potrzeby ust. 1 pkt 36 lit. f oraz pkt 37 lit. a, b i d łączne prawa głosu udziałowców

w jednostce zależnej są pomniejszane o prawa głosu związane z udziałami posiadanymi

przez tę jednostkę zależną, jej jednostkę zależną lub osobę działającą w imieniu własnym,

ale na rzecz tych jednostek.

2.

Wyrażone w euro wielkości przelicza się na walutę polską po średnim kursie, ogłoszonym

przez Narodowy Bank Polski, na dzień bilansowy, z zastrzeżeniem ust. 3.

3.

Wyrażone w euro wielkości, o których mowa w ust. 1a pkt 3 oraz w art. 2 ust. 1 pkt

2 i ust. 2, przelicza się na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy

Bank Polski, na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok obrotowy.

4.

Jeżeli jednostka przyjęła do używania obce środki trwałe lub wartości niematerialne

i prawne na mocy umowy, zgodnie z którą jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”,

oddaje drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, środki trwałe lub wartości niematerialne

i prawne do odpłatnego używania lub również pobierania pożytków na czas oznaczony,

środki te i wartości zalicza się do aktywów trwałych korzystającego, jeżeli umowa

spełnia co najmniej jeden z następujących warunków

1)

przenosi własność jej przedmiotu na korzystającego po zakończeniu okresu, na który

została zawarta;

2)

zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego, po zakończeniu okresu,

na jaki została zawarta, po cenie niższej od wartości rynkowej z dnia nabycia;

3)

okres, na jaki została zawarta, odpowiada w przeważającej części przewidywanemu okresowi

ekonomicznej użyteczności środka trwałego lub prawa majątkowego, przy czym nie może

być on krótszy niż 3/4 tego okresu. Prawo własności przedmiotu umowy może być, po

okresie, na jaki umowa została zawarta, przeniesione na korzystającego;

4)

suma opłat, pomniejszonych o dyskonto, ustalona w dniu zawarcia umowy i przypadająca

do zapłaty w okresie jej obowiązywania, przekracza 90% wartości rynkowej przedmiotu

umowy na ten dzień. W sumie opłat uwzględnia się wartość końcową przedmiotu umowy,

którą korzystający zobowiązuje się zapłacić za przeniesienie na niego własności tego

przedmiotu. Do sumy opłat nie zalicza się płatności na rzecz finansującego za świadczenia

dodatkowe, podatków oraz składek na ubezpieczenie tego przedmiotu, jeżeli korzystający

pokrywa je niezależnie od opłat za używanie;

5)

zawiera przyrzeczenie finansującego do zawarcia z korzystającym kolejnej umowy o oddanie

w odpłatne używanie tego samego przedmiotu lub przedłużenia umowy dotychczasowej,

na warunkach korzystniejszych od przewidzianych w dotychczasowej umowie;

6)

przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie powstałe z tego

tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający;

7)

przedmiot umowy został dostosowany do indywidualnych potrzeb korzystającego. Może

on być używany wyłącznie przez korzystającego, bez wprowadzania w nim istotnych zmian.

5.

W przypadku spełnienia co najmniej jednego z warunków określonych w ust. 4, oddane

do używania korzystającemu środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne zalicza

się u finansującego do aktywów finansowych odpowiednio jako inne długoterminowe bądź

krótkoterminowe aktywa.

6.

Jednostki, z wyjątkiem jednostek, o których mowa w ust. 1e pkt 1-6, które za poprzedni

rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości

1)

17 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

2)

34 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

3)

50 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

- mogą dokonywać kwalifikacji umów, o których mowa w ust. 4, według zasad określonych

w przepisach podatkowych i nie stosować przepisów ust. 4 i 5.

1.

Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości, rzetelnie

i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik finansowy.

1a.

W celu rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku

finansowego jednostka jest obowiązana przedstawiać wszelkie dodatkowe informacje konieczne

do spełnienia tego obowiązku w informacji dodatkowej.

1b.

Jeżeli w wyjątkowych przypadkach stosowanie określonego przepisu ustawy nie pozwoliłoby

na rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego,

jednostka nie stosuje tego przepisu, a w informacji dodatkowej uzasadnia przyczyny

jego niezastosowania oraz określa wpływ, jaki niezastosowanie przepisu wywiera na

obraz sytuacji majątkowej i finansowej oraz wynik finansowy jednostki.

2.

Zdarzenia, w tym operacje gospodarcze, ujmuje się w księgach rachunkowych i wykazuje

w sprawozdaniu finansowym zgodnie z ich treścią ekonomiczną.

3.

Rachunkowość jednostki obejmuje

1)

przyjęte zasady (politykę) rachunkowości;

2)

prowadzenie, na podstawie dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych, ujmujących zapisy

zdarzeń w porządku chronologicznym i systematycznym;

3)

okresowe ustalanie lub sprawdzanie drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów

i pasywów;

4)

wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wyniku finansowego;

5)

sporządzanie sprawozdań finansowych;

6)

gromadzenie i przechowywanie dowodów księgowych oraz pozostałej dokumentacji przewidzianej

ustawą;

7)

poddanie badaniu, składanie do właściwego rejestru sądowego, udostępnianie i ogłaszanie

sprawozdań finansowych w przypadkach przewidzianych ustawą.

4.

Jednostka może w ramach przyjętych zasad (polityki) rachunkowości stosować uproszczenia,

jeżeli nie wywiera to istotnie ujemnego wpływu na realizację obowiązku określonego

w ust. 1.

4a.

Stosując przepisy ustawy, jednostka kieruje się zasadą istotności. Informacje wykazywane

w sprawozdaniu finansowym oraz skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym należy uznać

za istotne, gdy ich pominięcie lub zniekształcenie może wpływać na decyzje podejmowane

na ich podstawie przez użytkowników tych sprawozdań. Nie można uznać poszczególnych

pozycji za nieistotne, jeżeli wszystkie nieistotne pozycje o podobnym charakterze

łącznie uznaje się za istotne.

5.

Kierownik jednostki, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, ponosi odpowiedzialność

za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu

nadzoru, również w przypadku, gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości - z

wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury

- zostaną powierzone innej osobie lub przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust.

2, za ich zgodą. Przyjęcie odpowiedzialności przez inną osobę lub przedsiębiorcę powinno

być stwierdzone w formie pisemnej. W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest organ

wieloosobowy, a nie została wskazana osoba odpowiedzialna, odpowiedzialność ponoszą

wszyscy członkowie tego organu.

1.

Kierownik jednostki oraz członkowie rady nadzorczej lub innego organu nadzorującego

jednostki są zobowiązani do zapewnienia, aby sprawozdanie finansowe, skonsolidowane

sprawozdanie finansowe, sprawozdanie z działalności oraz sprawozdanie z działalności

grupy kapitałowej spełniały wymagania przewidziane w ustawie.

2.

Kierownik jednostki oraz członkowie rady nadzorczej lub innego organu nadzorującego

jednostki odpowiadają solidarnie wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub

zaniechaniem stanowiącym naruszenie obowiązku wynikającego z ust. 1.

1.

Przyjęte zasady (politykę) rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, dokonując

w kolejnych latach obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych, wyceny

aktywów i pasywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych,

ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych tak, aby za kolejne

lata informacje z nich wynikające były porównywalne. Wykazane w księgach rachunkowych

na dzień ich zamknięcia stany aktywów i pasywów należy ująć w tej samej wysokości,

w otwartych na następny rok obrotowy księgach rachunkowych.

2.

Przy stosowaniu przyjętych zasad (polityki) rachunkowości przyjmuje się założenie,

że jednostka będzie kontynuowała w dającej się przewidzieć przyszłości działalność

w niezmniejszonym istotnie zakresie, bez postawienia jej w stan likwidacji lub upadłości,

chyba że jest to niezgodne ze stanem faktycznym lub prawnym. Ustalając zdolność jednostki

do kontynuowania działalności, kierownik jednostki uwzględnia wszystkie informacje

dostępne na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego, dotyczące dającej się przewidzieć

przyszłości, obejmującej okres nie krótszy niż jeden rok od dnia bilansowego.

1.

W księgach rachunkowych jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na

jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące

danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty.

2.

Dla zapewnienia współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów do aktywów lub

pasywów danego okresu sprawozdawczego zaliczane będą koszty lub przychody dotyczące

przyszłych okresów oraz przypadające na ten okres sprawozdawczy koszty, które jeszcze

nie zostały poniesione.

1.

Poszczególne składniki aktywów i pasywów wycenia się stosując rzeczywiście poniesione

na ich nabycie (wytworzenie) ceny (koszty), z zachowaniem zasady ostrożności. W szczególności

należy w tym celu w wyniku finansowym, bez względu na jego wysokość, uwzględnić

1)

zmniejszenia wartości użytkowej lub handlowej składników aktywów, w tym również dokonywane

w postaci odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych;

2)

(uchylony)

3)

wyłącznie niewątpliwe pozostałe przychody operacyjne i zyski nadzwyczajne;

4)

wszystkie poniesione pozostałe koszty operacyjne i straty nadzwyczajne;

5)

rezerwy na znane jednostce ryzyko, grożące straty oraz skutki innych zdarzeń.

2.

Zdarzenia, o których mowa w ust. 1, należy uwzględnić także wtedy, gdy zostaną one

ujawnione między dniem bilansowym a dniem, w którym rzeczywiście następuje zamknięcie

ksiąg rachunkowych.

2a.

Jednostka mikro, o której mowa w art. 3 ust. 1a pkt 2, może zrezygnować z zachowania

zasady ostrożności przy wycenie poszczególnych składników aktywów i pasywów.

3.

Wartość poszczególnych składników aktywów i pasywów, przychodów i związanych z nimi

kosztów, jak też zysków i strat nadzwyczajnych ustala się oddzielnie. Nie można kompensować

ze sobą wartości różnych co do rodzaju aktywów i pasywów, przychodów i kosztów związanych

z nimi oraz zysków i strat nadzwyczajnych.

1.

Określając zasady (politykę) rachunkowości należy zapewnić wyodrębnienie w rachunkowości

wszystkich zdarzeń istotnych do oceny sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku

finansowego jednostki, przy zachowaniu zasady ostrożności, o której mowa w art. 7.

2.

W celu rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji jednostka może, ze skutkiem od

pierwszego dnia roku obrotowego, bez względu na datę podjęcia decyzji, zmienić dotychczas

stosowane rozwiązania na inne, przewidziane ustawą. Zmiana dotychczas stosowanych

rozwiązań wymaga również określenia w informacji dodatkowej wpływu tych zmian na sprawozdania

finansowe wymagane innymi przepisami prawa, jeżeli zostały one sporządzone za okres,

w którym powyższe rozwiązania uległy zmianie. W przypadku takim należy w sprawozdaniu

finansowym jednostki za rok obrotowy, w którym zmiany te nastąpiły, podać przyczyny

tych zmian, określić liczbowo ich wpływ na wynik finansowy oraz zapewnić porównywalność

danych sprawozdania finansowego dotyczących roku poprzedzającego rok obrotowy, w którym

dokonano zmian. Skutki zmiany przyjętych zasad (polityki) rachunkowości odnosi się

na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako zysk (stratę) z lat ubiegłych.

3.

W przypadku zmian zasad (polityki) rachunkowości, spowodowanych zaprzestaniem stosowania

MSR przy sporządzaniu sprawozdań finansowych przez jednostki, o których mowa w art.

45 ust. 1a i 1b, skutki finansowe przejścia na zasady (politykę) rachunkowości określone

w ustawie odnosi się na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako zysk (strata) z lat

ubiegłych, a jeżeli skutki przeszacowania aktywów dokonanego zgodnie z MSR rozliczono

z kapitałem (funduszem) z aktualizacji wyceny - jako zmianę stanu tego kapitału (funduszu).

Do zmian zasad (polityki) rachunkowości polegających na zaprzestaniu stosowania MSR

przy sporządzaniu sprawozdań finansowych stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i

2.

Księgi rachunkowe prowadzi się w języku polskim i w walucie polskiej.

1.

Jednostka powinna posiadać dokumentację opisującą w języku polskim przyjęte przez

nią zasady (politykę) rachunkowości, a w szczególności dotyczące

1)

określenia roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych;

2)

metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego;

3)

sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym co najmniej

a)

zakładowego planu kont, ustalającego wykaz kont księgi głównej, przyjęte zasady klasyfikacji

zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz ich powiązania z kontami

księgi głównej,

b)

wykazu ksiąg rachunkowych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera

- wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na informatycznych nośnikach

danych z określeniem ich struktury, wzajemnych powiązań oraz ich funkcji w organizacji

całości ksiąg rachunkowych i w procesach przetwarzania danych,

c)

opisu systemu przetwarzania danych, a przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu

komputera - opisu systemu informatycznego, zawierającego wykaz programów, procedur

lub funkcji, w zależności od struktury oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i

parametrów oraz programowych zasad ochrony danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia

dostępu do danych i systemu ich przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania

i daty rozpoczęcia jego eksploatacji;

4)

systemu służącego ochronie danych i ich zbiorów, w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych

i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów.

2.

Kierownik jednostki ustala w formie pisemnej i aktualizuje dokumentację, o której

mowa w ust. 1.

3.

W sprawach nieuregulowanych przepisami ustawy, przyjmując zasady (politykę) rachunkowości,

jednostki mogą stosować krajowe standardy rachunkowości wydane przez Komitet Standardów

Rachunkowości. W przypadku braku odpowiedniego standardu krajowego, jednostki, inne

niż wymienione w art. 2 ust. 3, mogą stosować MSR.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2018 r., z wyjątkiem art. 7 i art. 8, które

wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

1.

Księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę.

2.

Jednostka może powierzyć prowadzenie ksiąg rachunkowych

1)

przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3, lub przedsiębiorcy prowadzącemu działalność

w tym zakresie z innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 893 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60 i 1089);

2)

w przypadku jednostek sektora finansów publicznych - innej jednostce sektora finansów

publicznych, na zasadach określonych w przepisach odrębnych.

W przypadku gdy księgi rachunkowe są prowadzone poza siedzibą jednostki lub miejscem

sprawowania zarządu, kierownik jednostki jest obowiązany

1)

powiadomić właściwy urząd skarbowy o miejscu prowadzenia ksiąg rachunkowych w terminie

15 dni od dnia ich wydania;

2)

zapewnić dostępność ksiąg rachunkowych wraz z dowodami księgowymi uprawnionym organom

zewnętrznej kontroli lub nadzoru w siedzibie jednostki lub w miejscu sprawowania zarządu

albo w innym miejscu za zgodą organu kontroli lub nadzoru.

1.

Księgi rachunkowe otwiera się, z zastrzeżeniem ust. 3

1)

na dzień rozpoczęcia działalności, którym jest dzień pierwszego zdarzenia wywołującego

skutki o charakterze majątkowym lub finansowym,

2)

na początek każdego następnego roku obrotowego,

3)

na dzień zmiany formy prawnej,

4)

na dzień wpisu do rejestru połączenia jednostek lub podziału jednostki, powodujących

powstanie nowej jednostki (jednostek),

5)

na dzień rozpoczęcia likwidacji lub ogłoszenia upadłości

- w ciągu 15 dni od dnia zaistnienia tych zdarzeń.

2.

Księgi rachunkowe zamyka się, z zastrzeżeniem ust. 3, 3a, 3b i 3c

1)

na dzień kończący rok obrotowy,

2)

na dzień zakończenia działalności jednostki, w tym również jej sprzedaży, zakończenia

likwidacji lub postępowania upadłościowego, o ile nie nastąpiło jego umorzenie,

3)

na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej,

4)

w jednostce przejmowanej na dzień połączenia związanego z przejęciem jednostki przez

inną jednostkę, to jest na dzień wpisu do rejestru tego połączenia,

5)

na dzień poprzedzający dzień podziału lub połączenia jednostek, jeżeli w wyniku podziału

lub połączenia powstaje nowa jednostka, to jest na dzień poprzedzający dzień wpisu

do rejestru połączenia lub podziału,

6)

na dzień poprzedzający dzień postawienia jednostki w stan likwidacji lub ogłoszenia

upadłości,

7)

na inny dzień bilansowy określony odrębnymi przepisami

- nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia zaistnienia tych zdarzeń.

3.

Można nie zamykać i nie otwierać ksiąg rachunkowych w przypadku

1)

przekształcenia spółki osobowej oraz spółki cywilnej w inną spółkę osobową, a także

spółki kapitałowej w inną spółkę kapitałową;

2)

połączenia jednostek, gdy w myśl ustawy rozliczenie połączenia następuje metodą łączenia

udziałów i nie powoduje powstania nowej jednostki.

3)

(uchylony)

3a.

Można nie zamykać ksiąg rachunkowych, jeżeli podział jednostki następuje przez wydzielenie.

3b.

Można nie zamykać ksiąg rachunkowych za rok obrotowy, w którym działalność jednostki

przez cały czas pozostawała zawieszona, chyba że jednostka dokonuje odpisów amortyzacyjnych

lub umorzeniowych lub występują inne zdarzenia wywołujące skutki o charakterze majątkowym

lub finansowym.

3c.

Przepisu ust. 3b nie stosuje się do emitentów papierów wartościowych zamierzających

ubiegać się o dopuszczenie lub ubiegających się o dopuszczenie do obrotu na rynku

regulowanym w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz emitentów

papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na tym rynku.

4.

Ostateczne zamknięcie i otwarcie ksiąg rachunkowych jednostki kontynuującej działalność

powinno nastąpić najpóźniej w ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego

za rok obrotowy.

5.

Zamknięcie ksiąg rachunkowych polega na nieodwracalnym wyłączeniu możliwości dokonywania

zapisów księgowych w zbiorach tworzących zamknięte księgi rachunkowe, z uwzględnieniem

art. 13 ust. 2 i 3.

1.

Księgi rachunkowe obejmują zbiory zapisów księgowych, obrotów (sum zapisów) i sald,

które tworzą

1)

dziennik;

2)

księgę główną;

3)

księgi pomocnicze;

4)

zestawienia: obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych;

5)

wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz).

2.

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera za równoważne z nimi uważa

się odpowiednio zasoby informacyjne rachunkowości, zorganizowane w formie oddzielnych

komputerowych zbiorów danych, bazy danych lub wyodrębnionych jej części, bez względu

na miejsce ich powstania i przechowywania.

3.

Warunkiem utrzymywania zasobów informacyjnych systemu rachunkowości w formie określonej

w ust. 2 jest posiadanie przez jednostkę oprogramowania umożliwiającego uzyskiwanie

czytelnych informacji w odniesieniu do zapisów dokonanych w księgach rachunkowych,

poprzez ich wydrukowanie lub przeniesienie na informatyczny nośnik danych.

4.

Księgi rachunkowe, z uwzględnieniem techniki ich prowadzenia, powinny być

1)

trwale oznaczone nazwą (pełną lub skróconą) jednostki, której dotyczą (każda księga

wiązana, każda luźna karta kontowa, także jeżeli mają one postać wydruku komputerowego

lub zestawienia wyświetlanego na ekranie monitora komputera), nazwą danego rodzaju

księgi rachunkowej oraz nazwą programu przetwarzania;

2)

wyraźnie oznaczone co do roku obrotowego, okresu sprawozdawczego i daty sporządzenia;

3)

przechowywane starannie w ustalonej kolejności.

5.

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera należy zapewnić automatyczną

kontrolę ciągłości zapisów, przenoszenia obrotów lub sald. Wydruki komputerowe ksiąg

rachunkowych powinny składać się z automatycznie numerowanych stron, z oznaczeniem

pierwszej i ostatniej, oraz być sumowane na kolejnych stronach w sposób ciągły w roku

obrotowym.

6.

Księgi rachunkowe należy wydrukować nie później niż na koniec roku obrotowego. Za

równoważne z wydrukiem uznaje się przeniesienie treści ksiąg rachunkowych na informatyczny

nośnik danych, zapewniający trwałość zapisu informacji, przez czas nie krótszy od

wymaganego dla przechowywania ksiąg rachunkowych.

1.

Dziennik zawiera chronologiczne ujęcie zdarzeń, jakie nastąpiły w danym okresie sprawozdawczym.

Bez względu na technikę prowadzenia ksiąg rachunkowych dziennik powinien umożliwiać

uzgodnienie jego obrotów z obrotami zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej.

2.

Zapisy w dzienniku muszą być kolejno numerowane, a sumy zapisów (obroty) liczone w

sposób ciągły. Sposób dokonywania zapisów w dzienniku powinien umożliwiać ich jednoznaczne

powiązanie ze sprawdzonymi i zatwierdzonymi dowodami księgowymi.

3.

Jeżeli stosuje się dzienniki częściowe, grupujące zdarzenia według ich rodzajów, to

należy sporządzić zestawienie obrotów tych dzienników za dany okres sprawozdawczy.

4.

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera zapis księgowy powinien

posiadać automatycznie nadany numer pozycji, pod którą został wprowadzony do dziennika,

a także dane pozwalające na ustalenie osoby odpowiedzialnej za treść zapisu.

1.

Konta księgi głównej zawierają zapisy o zdarzeniach w ujęciu systematycznym. Na kontach

księgi głównej obowiązuje ujęcie zarejestrowanych uprzednio lub równocześnie w dzienniku

zdarzeń, zgodnie z zasadą podwójnego zapisu.

2.

Zapisów na określonym koncie księgi głównej dokonuje się w kolejności chronologicznej.

1.

Przepisy ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą mają zastosowanie

po raz pierwszy do sprawozdań finansowych sporządzonych za rok obrotowy rozpoczynający

się od dnia 1 stycznia 2018 r.

2.

Jednostki mogą stosować przepisy ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą do sprawozdań finansowych sporządzonych za rok obrotowy kończący się po dniu

wejścia w życie niniejszej ustawy.

1.

Konta ksiąg pomocniczych zawierają zapisy będące uszczegółowieniem i uzupełnieniem

zapisów kont księgi głównej. Prowadzi się je w ujęciu systematycznym jako wyodrębniony

system ksiąg, kartotek (zbiorów kont), komputerowych zbiorów danych, uzgodniony z

saldami i zapisami na kontach księgi głównej.

2.

Na kontach ksiąg pomocniczych można w ciągu okresu sprawozdawczego stosować, obok

lub zamiast jednostek pieniężnych, jednostki naturalne. Należy wówczas sporządzić

na koniec okresu sprawozdawczego zestawienie zapisów dokonanych na kontach ksiąg pomocniczych

w jednostkach naturalnych i ustalić ich wartość.

3.

(uchylony)

1.

Konta ksiąg pomocniczych prowadzi się w szczególności dla

1)

środków trwałych, w tym także środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych

i prawnych oraz dokonywanych od nich odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych;

2)

rozrachunków z kontrahentami;

3)

rozrachunków z pracownikami, a w szczególności jako imienną ewidencję wynagrodzeń

pracowników zapewniającą uzyskanie informacji, z całego okresu zatrudnienia;

4)

operacji sprzedaży (kolejno numerowane własne faktury i inne dowody, ze szczegółowością

niezbędną do celów podatkowych);

5)

operacji zakupu (obce faktury i inne dowody, ze szczegółowością niezbędną do wyceny

składników aktywów i do celów podatkowych);

6)

kosztów i istotnych dla jednostki składników aktywów;

7)

operacji gotówkowych w przypadku prowadzenia kasy.

2.

Kierownik jednostki, uwzględniając rodzaj i wartość poszczególnych grup rzeczowych

składników aktywów obrotowych posiadanych przez jednostkę, podejmuje decyzję o stosowaniu

jednej z następujących metod prowadzenia kont ksiąg pomocniczych dla tych grup składników

1)

ewidencję ilościowo-wartościową, w której dla każdego składnika ujmuje się obroty

i stany w jednostkach naturalnych i pieniężnych;

2)

ewidencję ilościową obrotów i stanów, prowadzoną dla poszczególnych składników lub

ich jednorodnych grup wyłącznie w jednostkach naturalnych. Wartość stanu wycenia się

przynajmniej na koniec okresu sprawozdawczego, za który następują rozliczenia z budżetem

z tytułu podatku dochodowego, dokonane na podstawie danych rzeczywistych;

3)

ewidencję wartościową obrotów i stanów towarów oraz opakowań, prowadzoną dla punktów

obrotu detalicznego lub miejsc składowania, której przedmiotem zapisów są tylko przychody,

rozchody i stany całego zapasu;

4)

odpisywania w koszty wartości materiałów i towarów na dzień ich zakupu lub produktów

gotowych w momencie ich wytworzenia, połączone z ustalaniem stanu tych składników

aktywów i jego wyceny oraz korekty kosztów o wartość tego stanu, nie później niż na

dzień bilansowy.

1.

Na podstawie zapisów na kontach księgi głównej sporządza się na koniec każdego okresu

sprawozdawczego, nie rzadziej niż na koniec miesiąca, zestawienie obrotów i sald,

zawierające

1)

symbole lub nazwy kont;

2)

salda kont na dzień otwarcia ksiąg rachunkowych, obroty za okres sprawozdawczy i narastająco

od początku roku obrotowego oraz salda na koniec okresu sprawozdawczego;

3)

sumę sald na dzień otwarcia ksiąg rachunkowych, obrotów za okres sprawozdawczy i narastająco

od początku roku obrotowego oraz sald na koniec okresu sprawozdawczego.

Obroty tego zestawienia powinny być zgodne z obrotami dziennika lub obrotami zestawienia

obrotów dzienników częściowych.

2.

Co najmniej na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych sporządza się zestawienia sald

wszystkich kont ksiąg pomocniczych, a na dzień inwentaryzacji - zestawienia sald inwentaryzowanej

grupy składników aktywów.

1.

Wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz), potwierdzony ich inwentaryzacją, sporządzają

jednostki, które uprzednio nie prowadziły ksiąg rachunkowych w sposób określony ustawą.

W pozostałych jednostkach rolę inwentarza spełnia zestawienie obrotów i sald kont

księgi głównej oraz zestawienia sald kont ksiąg pomocniczych sporządzone na dzień

zamknięcia ksiąg rachunkowych.

2.

Pozycje inwentarza sporządzonego przez jednostki, które nie prowadziły uprzednio ksiąg

rachunkowych, powinny stanowić odpowiedniki lub rozwinięcia poszczególnych pozycji

bilansu otwarcia. Składniki aktywów i pasywów wycenia się w inwentarzu według zasad

określonych w rozdziale 4.

1.

Do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu,

każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym.

2.

Podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie

operacji gospodarczej, zwane dalej „dowodami źródłowymi”

1)

zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów;

2)

zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom;

3)

wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

3.

Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe

1)

zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które

muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione;

2)

korygujące poprzednie zapisy;

3)

zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego;

4)

rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

4.

W przypadku uzasadnionego braku możliwości uzyskania zewnętrznych obcych dowodów źródłowych,

kierownik jednostki może zezwolić na udokumentowanie operacji gospodarczej za pomocą

księgowych dowodów zastępczych, sporządzonych przez osoby dokonujące tych operacji.

Nie może to jednak dotyczyć operacji gospodarczych, których przedmiotem są zakupy

opodatkowane podatkiem od towarów i usług oraz skup metali nieżelaznych od ludności.

5.

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera za równoważne z dowodami

źródłowymi uważa się zapisy w księgach rachunkowych, wprowadzane automatycznie za

pośrednictwem urządzeń łączności, informatycznych nośników danych lub tworzone według

algorytmu (programu) na podstawie informacji zawartych już w księgach, przy zapewnieniu,

że podczas rejestrowania tych zapisów zostaną spełnione co najmniej następujące warunki

1)

uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów księgowych;

2)

możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby odpowiedzialnej

za ich wprowadzenie;

3)

stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia odnośnych danych

oraz kompletności i identyczności zapisów;

4)

dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób zapewniający

ich niezmienność, przez okres wymagany do przechowywania danego rodzaju dowodów księgowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

1.

Dowód księgowy powinien zawierać co najmniej

1)

określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego;

2)

określenie stron (nazwy, adresy) dokonujących operacji gospodarczej;

3)

opis operacji oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także w jednostkach naturalnych;

4)

datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą - także datę

sporządzenia dowodu;

5)

podpis wystawcy dowodu oraz osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki

aktywów;

6)

stwierdzenie sprawdzenia i zakwalifikowania dowodu do ujęcia w księgach rachunkowych

przez wskazanie miesiąca oraz sposobu ujęcia dowodu w księgach rachunkowych (dekretacja),

podpis osoby odpowiedzialnej za te wskazania.

7)

(uchylony)

1a.

Można zaniechać zamieszczania na dowodzie danych, o których mowa

1)

w ust. 1 pkt 1-3 i 5, jeżeli wynika to z odrębnych przepisów;

2)

w ust. 1 pkt 6, jeżeli wynika to z techniki dokumentowania zapisów księgowych.

2.

Wartość może być w dowodzie pominięta, jeżeli w toku przetwarzania w rachunkowości

danych wyrażonych w jednostkach naturalnych następuje ich wycena, potwierdzona stosownym

wydrukiem.

3.

Dowód księgowy opiewający na waluty obce powinien zawierać przeliczenie ich wartości

na walutę polską według kursu obowiązującego w dniu przeprowadzenia operacji gospodarczej.

Wynik przeliczenia zamieszcza się bezpośrednio na dowodzie, chyba że system przetwarzania

danych zapewnia automatyczne przeliczenie walut obcych na walutę polską, a wykonanie

tego przeliczenia potwierdza odpowiedni wydruk.

4.

Jeżeli dowód nie dokumentuje przekazania lub przejęcia składnika aktywów, przeniesienia

prawa własności lub użytkowania wieczystego gruntu albo nie jest dowodem zastępczym,

podpisy osób, o których mowa w ust. 1 pkt 5, mogą być zastąpione znakami zapewniającymi

ustalenie tych osób. Podpisy na dokumentach ubezpieczenia i emitowanych papierach

wartościowych mogą być odtworzone mechanicznie.

5.

Na żądanie organów kontroli lub biegłego rewidenta należy zapewnić wiarygodne przetłumaczenie

na język polski treści wskazanych przez nich dowodów, sporządzonych w języku obcym.

1.

Dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji

gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone

w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych. Niedopuszczalne jest dokonywanie w dowodach

księgowych wymazywania i przeróbek.

2.

Błędy w dowodach źródłowych zewnętrznych obcych i własnych można korygować jedynie

przez wysłanie kontrahentowi odpowiedniego dokumentu zawierającego sprostowanie, wraz

ze stosownym uzasadnieniem, chyba że inne przepisy stanowią inaczej.

3.

Błędy w dowodach wewnętrznych mogą być poprawiane przez skreślenie błędnej treści

lub kwoty, z utrzymaniem czytelności skreślonych wyrażeń lub liczb, wpisanie treści

poprawnej i daty poprawki oraz złożenie podpisu osoby do tego upoważnionej, o ile

odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Nie można poprawiać pojedynczych liter lub

cyfr.

4.

Jeżeli jedną operację dokumentuje więcej niż jeden dowód lub więcej niż jeden egzemplarz

dowodu, kierownik jednostki ustala sposób postępowania z każdym z nich i wskazuje,

który dowód lub jego egzemplarz będzie podstawą do dokonania zapisu.

1.

Zapisów w księgach rachunkowych dokonuje się w sposób trwały, bez pozostawiania miejsc

pozwalających na późniejsze dopiski lub zmiany. Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych

przy użyciu komputera należy stosować właściwe procedury i środki chroniące przed

zniszczeniem, modyfikacją lub ukryciem zapisu.

2.

Zapis księgowy powinien zawierać co najmniej

1)

datę dokonania operacji gospodarczej;

2)

określenie rodzaju i numer identyfikacyjny dowodu księgowego stanowiącego podstawę

zapisu oraz jego datę, jeżeli różni się ona od daty dokonania operacji;

3)

zrozumiały tekst, skrót lub kod opisu operacji, z tym że należy posiadać pisemne objaśnienia

treści skrótów lub kodów;

4)

kwotę i datę zapisu;

5)

oznaczenie kont, których dotyczy.

3.

Zapisów dotyczących operacji wyrażonych w walutach obcych dokonuje się w sposób umożliwiający

ustalenie kwoty operacji w walucie polskiej i obcej.

4.

Zapisy w dzienniku i na kontach księgi głównej powinny być powiązane ze sobą w sposób

umożliwiający ich sprawdzenie.

5.

Zapisy w księgach rachunkowych powinny być dokonane w sposób zapewniający ich trwałość,

przez czas nie krótszy od wymaganego do przechowywania ksiąg rachunkowych.

1.

Księgi rachunkowe powinny być prowadzone rzetelnie, bezbłędnie, sprawdzalnie i bieżąco.

2.

Księgi rachunkowe uznaje się za rzetelne, jeżeli dokonane w nich zapisy odzwierciedlają

stan rzeczywisty.

3.

Księgi rachunkowe uznaje się za prowadzone bezbłędnie, jeżeli wprowadzono do nich

kompletnie i poprawnie wszystkie zakwalifikowane do zaksięgowania w danym miesiącu

dowody księgowe, zapewniono ciągłość zapisów oraz bezbłędność działania stosowanych

procedur obliczeniowych.

4.

Księgi rachunkowe uznaje się za sprawdzalne, jeżeli umożliwiają stwierdzenie poprawności

dokonanych w nich zapisów, stanów (sald) oraz działania stosowanych procedur obliczeniowych,

a w szczególności

1)

udokumentowanie zapisów pozwala na identyfikację dowodów i sposobu ich zapisania w

księgach rachunkowych na wszystkich etapach przetwarzania danych;

2)

zapisy uporządkowane są chronologicznie i systematycznie według kryteriów klasyfikacyjnych

umożliwiających sporządzenie obowiązujących jednostkę sprawozdań finansowych i innych,

sprawozdań, w tym deklaracji podatkowych oraz dokonanie rozliczeń finansowych;

3)

w przypadku prowadzenia ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera zapewniona jest kontrola

kompletności zbiorów systemu rachunkowości oraz parametrów przetwarzania danych;

4)

zapewniony jest dostęp do zbiorów danych pozwalających, bez względu na stosowaną technikę,

na uzyskanie w dowolnym czasie i za dowolnie wybrany okres sprawozdawczy jasnych i

zrozumiałych informacji o treści zapisów dokonanych w księgach rachunkowych.

5.

Księgi rachunkowe uznaje się za prowadzone bieżąco, jeżeli

1)

pochodzące z nich informacje umożliwiają sporządzenie w terminie obowiązujących jednostkę

sprawozdań finansowych i innych, sprawozdań, w tym deklaracji podatkowych oraz dokonanie

rozliczeń finansowych;

2)

zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej są sporządzane przynajmniej za poszczególne

okresy sprawozdawcze, nie rzadziej niż na koniec miesiąca, w terminie, o którym mowa

w pkt 1, a za rok obrotowy - nie później niż do 85 dnia po dniu bilansowym;

3)

ujęcie wpłat i wypłat gotówką, czekami i wekslami obcymi oraz obrotu detalicznego

i gastronomii następuje w tym samym dniu, w którym zostały dokonane.

1.

Stwierdzone błędy w zapisach poprawia się

1)

przez skreślenie dotychczasowej treści i wpisanie nowej, z zachowaniem czytelności

błędnego zapisu, oraz podpisanie poprawki i umieszczenie daty; poprawki takie muszą

być dokonane jednocześnie we wszystkich księgach rachunkowych i nie mogą nastąpić

po zamknięciu miesiąca lub

2)

przez wprowadzenie do ksiąg rachunkowych dowodu zawierającego korekty błędnych zapisów,

dokonywane tylko zapisami dodatnimi albo tylko ujemnymi.

2.

W razie ujawnienia błędów po zamknięciu miesiąca lub prowadzenia ksiąg rachunkowych

przy użyciu komputera, dozwolone są tylko korekty dokonane w sposób określony w ust.

1 pkt 2.

1.

Jednostki przeprowadzają na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzację

1)

aktywów pieniężnych (z wyjątkiem zgromadzonych na rachunkach bankowych), papierów

wartościowych w postaci materialnej, rzeczowych składników aktywów obrotowych, środków

trwałych oraz nieruchomości zaliczonych do inwestycji, z zastrzeżeniem pkt 3, a także

maszyn i urządzeń wchodzących w skład środków trwałych w budowie - drogą spisu ich

ilości z natury, wyceny tych ilości, porównania wartości z danymi ksiąg rachunkowych

oraz wyjaśnienia i rozliczenia ewentualnych różnic;

2)

aktywów finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych lub przechowywanych przez

inne jednostki, w tym papierów wartościowych w formie zdematerializowanej, należności,

w tym udzielonych pożyczek, z zastrzeżeniem pkt 3, oraz powierzonych kontrahentom

własnych składników aktywów - drogą otrzymania od banków i uzyskania od kontrahentów

potwierdzeń prawidłowości wykazanego w księgach rachunkowych jednostki stanu tych

aktywów oraz wyjaśnienia i rozliczenia ewentualnych różnic;

3)

środków trwałych, do których dostęp jest znacznie utrudniony, gruntów oraz praw zakwalifikowanych

do nieruchomości, należności spornych i wątpliwych, a w bankach również należności

zagrożonych, należności i zobowiązań wobec osób nieprowadzących ksiąg rachunkowych,

z tytułów publicznoprawnych, a także aktywów i pasywów niewymienionych w pkt 1 i 2

oraz wymienionych w pkt 1 i 2, jeżeli przeprowadzenie ich spisu z natury lub uzgodnienie

z przyczyn uzasadnionych nie było możliwe - drogą porównania danych ksiąg rachunkowych

z odpowiednimi dokumentami i weryfikacji wartości tych składników.

2.

Inwentaryzacją drogą spisu z natury obejmuje się również znajdujące się w jednostce

składniki aktywów, będące własnością innych jednostek, powierzone jej do sprzedaży,

przechowania, przetwarzania lub używania, powiadamiając te jednostki o wynikach spisu.

Obowiązek ten nie dotyczy jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne

i składowania.

3.

Termin i częstotliwość inwentaryzacji, określone w ust. 1, uważa się za dotrzymane,

jeżeli inwentaryzację

1)

składników aktywów - z wyłączeniem aktywów pieniężnych, papierów wartościowych, produktów

w toku produkcji oraz materiałów, towarów i produktów gotowych, określonych w art.

17 ust. 2 pkt 4 - rozpoczęto nie wcześniej niż 3 miesiące przed końcem roku obrotowego,

a zakończono do 15 dnia następnego roku, ustalenie zaś stanu nastąpiło przez dopisanie

lub odpisanie od stanu stwierdzonego drogą spisu z natury lub potwierdzenia salda

- przychodów i rozchodów (zwiększeń i zmniejszeń), jakie nastąpiły między datą spisu

lub potwierdzenia a dniem ustalenia stanu wynikającego z ksiąg rachunkowych, przy

czym stan wynikający z ksiąg rachunkowych nie może być ustalony po dniu bilansowym;

2)

zapasów materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w

strzeżonych składowiskach i objętych ewidencją ilościowo-wartościową - przeprowadzono

raz w ciągu 2 lat;

3)

nieruchomości zaliczonych do środków trwałych oraz inwestycji, jak też znajdujących

się na terenie strzeżonym innych środków trwałych oraz maszyn i urządzeń wchodzących

w skład środków trwałych w budowie - przeprowadzono raz w ciągu 4 lat;

4)

zapasów towarów i materiałów (opakowań) objętych ewidencją wartościową w punktach

obrotu detalicznego jednostki - przeprowadzono raz w roku;

5)

zapasów drewna w jednostkach prowadzących gospodarkę leśną - przeprowadzono raz w

roku.

4.

Inwentaryzację, o której mowa w ust. 1, przeprowadza się również na dzień zakończenia

działalności przez jednostkę oraz na dzień poprzedzający postawienie jej w stan likwidacji

lub ogłoszenia upadłości.

5.

Można odstąpić od przeprowadzenia inwentaryzacji

1)

(uchylony)

2)

w przypadku połączenia lub podziału jednostek, z wyjątkiem spółek kapitałowych, jeżeli

strony w drodze umowy pisemnej odstąpią od przeprowadzenia inwentaryzacji;

3)

w przypadku zawieszenia działalności, jeżeli zgodnie z art. 12 ust. 3b jednostka nie

zamyka ksiąg rachunkowych.

1.

Przeprowadzenie i wyniki inwentaryzacji należy odpowiednio udokumentować i powiązać

z zapisami ksiąg rachunkowych.

2.

Ujawnione w toku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym a stanem wykazanym

w księgach rachunkowych należy wyjaśnić i rozliczyć w księgach rachunkowych tego roku

obrotowego, na który przypadał termin inwentaryzacji.

1.

Aktywa i pasywa wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy w sposób następujący

1)

środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne - według cen nabycia lub kosztów

wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny środków trwałych),

pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także o odpisy z tytułu trwałej

utraty wartości;

1a)

nieruchomości oraz wartości niematerialne i prawne zaliczane do inwestycji - według

zasad, stosowanych do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, określonych

w pkt 1 oraz w art. 31, art. 32 ust. 1-5 i art. 33 ust. 1 lub według ceny rynkowej

bądź inaczej określonej wartości godziwej;

2)

środki trwałe w budowie - w wysokości ogółu kosztów pozostających w bezpośrednim związku

z ich nabyciem lub wytworzeniem, pomniejszonych o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości;

3)

udziały w innych jednostkach oraz inne niż wymienione w pkt 1a inwestycje zaliczone

do aktywów trwałych - według ceny nabycia pomniejszonej o odpisy z tytułu trwałej

utraty wartości lub według wartości godziwej albo skorygowanej ceny nabycia - jeżeli

dla danego składnika aktywów został określony termin wymagalności; wartość w cenie

nabycia można przeszacować do wartości w cenie rynkowej, a różnicę z przeszacowania

rozliczyć zgodnie z art. 35 ust. 4;

4)

udziały w jednostkach podporządkowanych zaliczone do aktywów trwałych - według zasad

określonych w pkt 3 lub metodą praw własności, pod warunkiem, że będzie ona stosowana

jednolicie wobec wszystkich jednostek podporządkowanych;

5)

inwestycje krótkoterminowe - według ceny (wartości) rynkowej albo według ceny nabycia

lub ceny (wartości) rynkowej, zależnie od tego, która z nich jest niższa albo według

skorygowanej ceny nabycia - jeżeli dla danego składnika aktywów został określony termin

wymagalności, a krótkoterminowe inwestycje, dla których nie istnieje aktywny rynek,

w inny sposób określonej wartości godziwej;

6)

rzeczowe składniki aktywów obrotowych - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia

nie wyższych od cen ich sprzedaży netto na dzień bilansowy;

7)

należności i udzielone pożyczki - w kwocie wymaganej zapłaty, z zachowaniem zasady

ostrożności, z zastrzeżeniem pkt 7a;

7a)

należności i udzielone pożyczki zaliczone do aktywów finansowych, mogą być wyceniane

według skorygowanej ceny nabycia, a jeżeli jednostka przeznacza je do sprzedaży w

okresie do 3 miesięcy, to według wartości rynkowej lub inaczej określonej wartości

godziwej;

8)

zobowiązania - w kwocie wymagającej zapłaty, z zastrzeżeniem pkt 8a;

8a)

zobowiązania finansowe mogą być wyceniane według skorygowanej ceny nabycia, a jeżeli

jednostka przeznacza je do sprzedaży w okresie do 3 miesięcy, to według wartości rynkowej

lub inaczej określonej wartości godziwej;

9)

rezerwy - w uzasadnionej, wiarygodnie oszacowanej wartości;

9a)

udziały (akcje) własne - według cen nabycia;

10)

kapitały (fundusze) własne, z wyjątkiem udziałów (akcji) własnych, oraz pozostałe

aktywa i pasywa - w wartości nominalnej.

2.

Cena nabycia, o której mowa w ust. 1, to cena zakupu składnika aktywów, obejmująca

kwotę należną sprzedającemu, bez podlegających odliczeniu podatku od towarów i usług

oraz podatku akcyzowego, a w przypadku importu powiększona o obciążenia o charakterze

publicznoprawnym oraz powiększona o koszty bezpośrednio związane z zakupem i przystosowaniem

składnika aktywów do stanu zdatnego do używania lub wprowadzenia do obrotu, łącznie

z kosztami transportu, jak też załadunku, wyładunku, składowania lub wprowadzenia

do obrotu, a obniżona o rabaty, opusty, inne podobne zmniejszenia i odzyski. Jeżeli

nie jest możliwe ustalenie ceny nabycia składnika aktywów, a w szczególności przyjętego

nieodpłatnie, w tym w drodze darowizny - jego wyceny dokonuje się według ceny sprzedaży

takiego samego lub podobnego przedmiotu.

2a.

W przypadkach nabycia udziałów (akcji) własnych w drodze egzekucji za cenę nabycia

uważa się cenę nabycia ustaloną w postępowaniu egzekucyjnym, powiększoną o koszty

poniesione w toku postępowania egzekucyjnego, które nie zostały spółce zwrócone. W

przypadku nieodpłatnego nabycia udziałów (akcji) własnych cena nabycia obejmuje wszystkie

koszty ponoszone przez spółkę na ich nabycie.

3.

Koszt wytworzenia produktu obejmuje koszty pozostające w bezpośrednim związku z danym

produktem oraz uzasadnioną część kosztów pośrednio związanych z wytworzeniem tego

produktu. Koszty bezpośrednie obejmują wartość zużytych materiałów bezpośrednich,

koszty pozyskania i przetworzenia związane bezpośrednio z produkcją i inne koszty

poniesione w związku z doprowadzeniem produktu do postaci i miejsca, w jakich się

znajduje w dniu wyceny. Do uzasadnionej, odpowiedniej do okresu wytwarzania produktu,

części kosztów pośrednich zalicza się zmienne pośrednie koszty produkcji oraz tę część

stałych, pośrednich kosztów produkcji, które odpowiadają poziomowi tych kosztów przy

normalnym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych. Za normalny poziom wykorzystania

zdolności produkcyjnych uznaje się przeciętną, zgodną z oczekiwaniami w typowych warunkach,

wielkość produkcji za daną liczbę okresów lub sezonów, przy uwzględnieniu planowych

remontów. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie kosztu wytworzenia produktu, jego wyceny

dokonu

je się według ceny sprzedaży netto takiego samego lub podobnego produktu, pomniejszonej

o przeciętnie osiągany przy sprzedaży produktów zysk brutto ze sprzedaży, a w przypadku

produktu w toku - także z uwzględnieniem stopnia jego przetworzenia.

Do kosztów wytworzenia produktu nie zalicza się kosztów

1)

będących konsekwencją niewykorzystanych zdolności produkcyjnych i strat produkcyjnych;

2)

ogólnego zarządu, które nie są związane z doprowadzaniem produktu do postaci i miejsca,

w jakich się znajduje na dzień wyceny;

3)

magazynowania wyrobów gotowych i półproduktów, chyba że poniesienie tych kosztów jest

niezbędne w procesie produkcji;

4)

kosztów sprzedaży produktów.

Koszty te wpływają na wynik finansowy okresu sprawozdawczego, w którym zostały poniesione.

4.

W przypadkach uzasadnionych niezbędnym, długotrwałym przygotowaniem towaru lub produktu

do sprzedaży bądź długim okresem wytwarzania produktu, cenę nabycia lub koszt wytworzenia

można zwiększyć o koszty obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu finansowania zapasu

towarów lub produktów w okresie ich przygotowania do sprzedaży bądź wytworzenia i

związanych z nimi różnic kursowych, pomniejszone o przychody z tego tytułu.

4a.

Jednostki, z wyjątkiem jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 1e pkt 1-6, które za

poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości

1)

17 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

2)

34 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

3)

50 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

- mogą przy obliczaniu kosztu wytworzenia produktu zgodnie z ust. 3 do kosztów bezpośrednich

doliczyć koszty pośrednie związane z wytworzeniem tego produktu, niezależnie od poziomu

wykorzystania zdolności produkcyjnych. Ustalony w ten sposób koszt wytworzenia nie

może być wyższy od możliwej do uzyskania ceny sprzedaży netto.

5.

Za cenę (wartość) sprzedaży netto składnika aktywów przyjmuje się możliwą do uzyskania

na dzień bilansowy cenę jego sprzedaży, bez podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego,

pomniejszoną o rabaty, opusty i inne podobne zmniejszenia oraz koszty związane z przystosowaniem

składnika aktywów do sprzedaży i dokonaniem tej sprzedaży, a powiększoną o należną

dotację przedmiotową. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie ceny sprzedaży netto danego

składnika aktywów, należy w inny sposób określić jego wartość godziwą na dzień bilansowy.

6.

Za wartość godziwą przyjmuje się kwotę, za jaką dany składnik aktywów mógłby zostać

wymieniony, a zobowiązanie uregulowane na warunkach transakcji rynkowej, pomiędzy

zainteresowanymi i dobrze poinformowanymi, niepowiązanymi ze sobą stronami. Wartość

godziwą instrumentów finansowych znajdujących się w obrocie na aktywnym rynku stanowi

cena rynkowa pomniejszona o koszty związane z przeprowadzeniem transakcji, gdyby ich

wysokość była znacząca. Cenę rynkową aktywów finansowych posiadanych przez jednostkę

oraz zobowiązań finansowych, które jednostka zamierza zaciągnąć, stanowi zgłoszona

na rynku bieżąca oferta kupna, natomiast cenę rynkową aktywów finansowych, które jednostka

zamierza nabyć, oraz zaciągniętych zobowiązań finansowych stanowi zgłoszona na rynek

bieżąca oferta sprzedaży.

7.

Trwała utrata wartości zachodzi wtedy, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo, że kontrolowany

przez jednostkę składnik aktywów nie przyniesie w przyszłości w znaczącej części lub

w całości przewidywanych korzyści ekonomicznych. Uzasadnia to dokonanie odpisu aktualizującego

doprowadzającego wartość składnika aktywów wynikającą z ksiąg rachunkowych do ceny

sprzedaży netto, a w przypadku jej braku - do ustalonej w inny sposób wartości godziwej.

8.

Cena nabycia i koszt wytworzenia środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz

wartości niematerialnych i prawnych obejmuje ogół ich kosztów poniesionych przez jednostkę

za okres budowy, montażu, przystosowania i ulepszenia, do dnia bilansowego lub przyjęcia

do używania, w tym również

1)

niepodlegający odliczeniu podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy;

2)

koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu ich finansowania i związane z nimi różnice

kursowe, pomniejszony o przychody z tego tytułu.

8a.

Skorygowana cena nabycia aktywów finansowych i zobowiązań finansowych to cena nabycia

(wartość), w jakiej składnik aktywów finansowych lub zobowiązań finansowych został

po raz pierwszy wprowadzony do ksiąg rachunkowych, pomniejszona o spłaty wartości

nominalnej, odpowiednio skorygowana o skumulowaną kwotę zdyskontowanej różnicy między

wartością początkową składnika i jego wartością w terminie wymagalności, wyliczoną

za pomocą efektywnej stopy procentowej, a także pomniejszona o odpisy aktualizujące

wartość.

9.

Lokaty, których ryzyko ponosi ubezpieczający, są wyceniane przez zakład ubezpieczeń

na życie według wartości godziwych ustalonych na dzień bilansowy. Różnice między wartością

godziwą a wartością według cen nabycia albo kosztu wytworzenia tych lokat odpowiednio

zwiększają lub zmniejszają rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe na życie, których ryzyko

lokaty ponosi ubezpieczający. Wartość godziwą nieruchomości określa rzeczoznawca majątkowy

co najmniej raz na 5 lat. Wartość godziwą nieruchomości położonych za granicą ustala

się według zasad obowiązujących w kraju ich położenia, a zagranicznych instrumentów

finansowych - według zasad obowiązujących w kraju ich pochodzenia. Jeżeli nie jest

możliwe ustalenie wartości godziwej innych lokat niż nieruchomości, to ich wycena

następuje po cenach nabycia albo kosztach wytworzenia z uwzględnieniem odpisów z tytułu

trwałej utraty wartości, z wyjątkiem instrumentów finansowych, dla których ustalony

jest termin wymagalności i których wycena następuje według skorygowanej ceny nabycia

z uwzględnieniem odpisów z tytułu trwałej utraty wartości.

10.

W ubezpieczeniach majątkowych i osobowych dopuszcza się stosowanie dyskonta lub odpisów

wyłącznie przy ustalaniu rezerw na skapitalizowaną wartość rent, rezerw ubezpieczeń

na życie, rezerw ubezpieczeń na życie, gdy ryzyko lokaty (inwestycyjne) ponosi ubezpieczający,

oraz rezerw na premie i rabaty (bonifikaty) dla ubezpieczonych w związku z osiąganymi

dochodami z lokat stanowiących pokrycie tych rezerw.

11.

Na dzień nabycia lub powstania ujmuje się w księgach rachunkowych nabyte lub powstałe

1)

zapasy rzeczowych składników aktywów obrotowych - według cen nabycia lub kosztów wytworzenia;

2)

należności i zobowiązania, w tym również z tytułu pożyczek - według wartości nominalnej.

12.

Przepis ust. 11 pkt 2 nie dotyczy banków.

Jednostka mikro nie wycenia aktywów i pasywów według wartości godziwej i skorygowanej

ceny nabycia.

1.

Jednostki, które za poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących

trzech wielkości

1)

17 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

2)

34 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

3)

50 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

- mogą nie stosować przepisów wydanych na podstawie art. 81 ust. 2 pkt 4.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 1e pkt

1-6, oraz jednostek mikro.

1.

Jeżeli założenie kontynuacji działalności, o którym mowa w art. 5 ust. 2, nie jest

zasadne, to wycena aktywów jednostki następuje po cenach sprzedaży netto możliwych

do uzyskania, nie wyższych od cen ich nabycia albo kosztów wytworzenia, pomniejszonych

o dotychczasowe odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe, a także odpisy z tytułu trwałej

utraty wartości. W takim przypadku jednostka jest również obowiązana utworzyć rezerwę

na przewidywane dodatkowe koszty i straty spowodowane zaniechaniem lub utratą zdolności

do kontynuowania działalności.

2.

Wycena po cenach sprzedaży netto i utworzenie rezerwy następują w szczególności w

przeddzień postawienia jednostki w stan likwidacji lub ogłoszenia upadłości, na koniec

roku obrotowego, jeżeli na dzień zatwierdzenia sprawozdania finansowego za dany rok

obrotowy jednostka nie będzie kontynuowała działalności, na koniec roku obrotowego

przypadającego w czasie trwania postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego, a

także w przeddzień przekazania, podziału lub sprzedaży jednostki, jeżeli odpowiednia

umowa nie przewiduje przyjęcia za podstawę rozliczeń wartości majątku ustalonej przy

założeniu, że działalność gospodarcza będzie przez jednostkę kontynuowana.

2a.

Różnica powstała w wyniku wyceny oraz utworzenia rezerwy, o których mowa w ust. 1,

wpływa na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny.

3.

Otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego lub zmiana formy prawnej jednostki nie

stanowią przeszkody do uznania, że działalność będzie kontynuowana.

1.

Nie rzadziej niż na dzień bilansowy wycenia się wyrażone w walutach obcych

1)

składniki aktywów (z wyłączeniem udziałów w jednostkach podporządkowanych wycenianych

metodą praw własności) i pasywów - po obowiązującym na ten dzień średnim kursie ogłoszonym

dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, z zastrzeżeniem pkt 2;

2)

gotówkę znajdującą się w jednostkach prowadzących kupno i sprzedaż walut obcych -

po kursie, po którym nastąpił jej zakup, jednak w wysokości nie wyższej od średniego

kursu ogłoszonego na dzień wyceny dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski.

2.

Wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych

na dzień ich przeprowadzenia - o ile odrębne przepisy dotyczące środków pochodzących

z budżetu Unii Europejskiej i innych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz

środków niepodlegających zwrotowi, pochodzących ze źródeł zagranicznych nie stanowią

inaczej - odpowiednio po kursie

1)

faktycznie zastosowanym w tym dniu, wynikającym z charakteru operacji - w przypadku

sprzedaży lub kupna walut oraz zapłaty należności lub zobowiązań;

2)

średnim ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski z dnia poprzedzającego

ten dzień - w przypadku zapłaty należności lub zobowiązań, jeżeli nie jest zasadne

zastosowanie kursu, o którym mowa w pkt 1, a także w przypadku pozostałych operacji.

3.

Jeżeli aktywa i pasywa są wyrażone w walutach, dla których Narodowy Bank Polski nie

ogłasza kursu, to kurs tych walut określa się w relacji do wskazanej przez jednostkę

waluty odniesienia, której kurs jest ogłaszany przez Narodowy Bank Polski.

4.

Różnice kursowe dotyczące inwestycji długoterminowych wyrażonych w walutach obcych,

powstałe na dzień ich wyceny, rozlicza się w sposób określony w art. 35 ust. 2 i 4.

Różnice kursowe, z zastrzeżeniem ust. 5-7, dotyczące pozostałych aktywów i pasywów

wyrażonych w walutach obcych, powstałe na dzień ich wyceny oraz przy zapłacie należności

i zobowiązań w walutach obcych, jak również sprzedaży walut, zalicza się odpowiednio

do przychodów lub kosztów finansowych, a w uzasadnionych przypadkach - do kosztu wytworzenia

produktów lub ceny nabycia towarów, a także ceny nabycia lub kosztu wytworzenia środków

trwałych, środków trwałych w budowie lub wartości niematerialnych i prawnych.

5.

Powstałe na dzień wyceny różnice kursowe od inwestycji stanowiących pokrycie rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych, zakłady ubezpieczeń na życie oraz zakłady reasekuracji

prowadzące działalność reasekuracyjną w zakresie reasekuracji ubezpieczeń na życie

zaliczają do przychodów lub kosztów działalności lokacyjnej i wykazują w technicznym

rachunku ubezpieczeń na życie.

6.

Powstałe na dzień wyceny różnice kursowe od inwestycji stanowiących pokrycie rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych w części dotyczącej lokat środków skapitalizowanej wartości

rent i rezerwy na premie oraz rabaty dla ubezpieczonych, zakłady ubezpieczeń majątkowych

i osobowych oraz zakłady reasekuracji prowadzące działalność reasekuracyjną w zakresie

reasekuracji ubezpieczeń majątkowych i osobowych zaliczają do przychodów lub kosztów

działalności lokacyjnej i wykazują w technicznym rachunku ubezpieczeń majątkowych

i osobowych.

7.

Powstałe na dzień wyceny różnice kursowe od należności i zobowiązań z tytułu ubezpieczeń

i reasekuracji zalicza się do pozostałych przychodów lub kosztów technicznych na udziale

własnym.

1.

Wartość początkową stanowiącą cenę nabycia lub koszt wytworzenia środka trwałego powiększają

koszty jego ulepszenia, polegającego na przebudowie, rozbudowie, modernizacji lub

rekonstrukcji i powodującego, że wartość użytkowa tego środka po zakończeniu ulepszenia

przewyższa posiadaną przy przyjęciu do używania wartość użytkową, mierzoną okresem

używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych przy pomocy ulepszonego

środka trwałego, kosztami eksploatacji lub innymi miarami.

2.

Wartość początkową środków trwałych - z wyjątkiem gruntów niesłużących wydobyciu kopalin

metodą odkrywkową - zmniejszają odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe dokonywane w

celu uwzględnienia utraty ich wartości, na skutek używania lub upływu czasu.

3.

Wartość początkowa i dotychczas dokonane od środków trwałych odpisy amortyzacyjne

lub umorzeniowe mogą, na podstawie odrębnych przepisów, ulegać aktualizacji wyceny.

Ustalona w wyniku aktualizacji wyceny wartość księgowa netto środka trwałego nie powinna

być wyższa od jego wartości godziwej, której odpisanie w przewidywanym okresie jego

dalszego używania jest ekonomicznie uzasadnione.

4.

Powstałą na skutek aktualizacji wyceny różnicę wartości netto środków trwałych, o

której mowa w ust. 3, odnosi się na kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny i nie

może ona być przeznaczona do podziału. Kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny podlega,

z zastrzeżeniem art. 32 ust. 5, zmniejszeniu o różnicę z aktualizacji wyceny uprzednio

zaktualizowanych zbywanych lub zlikwidowanych środków trwałych. Różnica ta wpływa

na kapitał (fundusz) zapasowy lub inny o podobnym charakterze, o ile odrębne przepisy

nie stanowią inaczej.

1.

Odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środka trwałego dokonuje się drogą systematycznego,

planowego rozłożenia jego wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji. Rozpoczęcie

amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania,

a jej zakończenie - nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych

lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji,

sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej

przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości środka trwałego.

2.

Przy ustalaniu okresu amortyzacji i rocznej stawki amortyzacyjnej uwzględnia się okres

ekonomicznej użyteczności środka trwałego, na określenie którego wpływają w szczególności

1)

liczba zmian, na których pracuje środek trwały;

2)

tempo postępu techniczno-ekonomicznego;

3)

wydajność środka trwałego mierzona liczbą godzin jego pracy lub liczbą wytworzonych

produktów albo innym właściwym miernikiem;

4)

prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego;

5)

przewidywana przy likwidacji cena sprzedaży netto istotnej pozostałości środka trwałego.

3.

Na dzień przyjęcia środka trwałego do używania należy ustalić okres lub stawkę i metodę

jego amortyzacji. Poprawność stosowanych okresów i stawek amortyzacji środków trwałych

powinna być przez jednostkę okresowo weryfikowana, powodując odpowiednią korektę dokonywanych

w następnych latach obrotowych odpisów amortyzacyjnych.

4.

W przypadku zmiany technologii produkcji, przeznaczenia do likwidacji, wycofania z

używania lub innych przyczyn powodujących trwałą utratę wartości środka trwałego,

dokonuje się - w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych - odpowiedniego odpisu aktualizującego

jego wartość.

5.

Odpisy, o których mowa w ust. 4, dotyczące środków trwałych, których wycena została

zaktualizowana na podstawie odrębnych przepisów, zmniejszają odniesione na kapitał

(fundusz) z aktualizacji wyceny różnice spowodowane aktualizacją wyceny. Ewentualną

nadwyżkę odpisu, o którym mowa w ust. 4, nad różnicami z aktualizacji wyceny zalicza

się do pozostałych kosztów operacyjnych.

6.

Dla środków trwałych o niskiej jednostkowej wartości początkowej można ustalać odpisy

amortyzacyjne lub umorzeniowe w sposób uproszczony, przez dokonywanie zbiorczych odpisów

dla grup środków zbliżonych rodzajem i przeznaczeniem lub jednorazowo odpisując wartość

tego rodzaju środków trwałych.

1.

Do wyceny wartości niematerialnych i prawnych oraz sposobów dokonywania od nich odpisów

amortyzacyjnych lub umorzeniowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 31 ust. 2

i art. 32 ust. 1-4 i ust. 6.

2.

Koszty zakończonych prac rozwojowych prowadzonych przez jednostkę na własne potrzeby,

poniesione przed podjęciem produkcji lub zastosowaniem technologii, zalicza się do

wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli

1)

produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac

rozwojowych wiarygodnie określone;

2)

techniczna przydatność produktu lub technologii została stwierdzona i odpowiednio

udokumentowana i na tej podstawie jednostka podjęła decyzję o wytwarzaniu tych produktów

lub stosowaniu technologii;

3)

koszty prac rozwojowych zostaną pokryte, według przewidywań, przychodami ze sprzedaży

tych produktów lub zastosowania technologii.

3.

Koszty, o których mowa w ust. 2, odpisuje się przez okres ekonomicznej użyteczności

rezultatów prac rozwojowych. Jeżeli w wyjątkowych przypadkach nie można wiarygodnie

oszacować okresu ekonomicznej użyteczności rezultatów zakończonych prac rozwojowych,

to okres dokonywania odpisów nie może przekraczać 5 lat.

4.

Wartość firmy stanowi różnicę między ceną nabycia określonej jednostki lub zorganizowanej

jej części a niższą od niej wartością godziwą przejętych aktywów netto. Jeżeli cena

nabycia jednostki lub zorganizowanej jej części jest niższa od wartości godziwej przejętych

aktywów netto, to różnica stanowi ujemną wartość firmy. Zasady rozliczania i odpisywania

wartości firmy lub ujemnej wartości firmy określa art. 44b ust. 10-12.

1.

Jednostki mogą wyceniać

1)

materiały i towary - w cenach zakupu,

2)

produkty w toku produkcji - w wysokości bezpośrednich kosztów wytworzenia lub tylko

materiałów bezpośrednich bądź nie wyceniać ich w ogóle

- jeżeli nie zniekształca to stanu aktywów oraz wyniku finansowego jednostki. Zasady,

o których mowa w pkt 2, nie mogą być stosowane do produkcji o przewidywanym czasie

wykonania dłuższym niż 3 miesiące, przeznaczonej do sprzedaży lub na rzecz środków

trwałych w budowie jednostki. Nie dotyczy to jednak produkcji rolnej.

2.

Składniki rzeczowych aktywów obrotowych mogą być na dzień nabycia lub wytworzenia

ujmowane w księgach rachunkowych w cenach przyjętych do ewidencji, z uwzględnieniem

różnic między tymi cenami a rzeczywistymi cenami ich nabycia albo zakupu, albo kosztami

wytworzenia. Na dzień bilansowy wartość składników rzeczowych aktywów obro

towych, wyrażoną w cenach ewidencyjnych, doprowadza się do poziomu określonego w ust.

1 lub w art. 28 ust. 1 pkt 6. Nie dotyczy to produktów gotowych, produktów w toku

i półproduktów, jeżeli do ich ewidencji stosuje się koszty planowane, w tym normatywne,

różnice zaś między planowanymi a rzeczywistymi kosztami wytworzenia są nieznaczne.

Stosowane do wyceny na dzień bilansowy ceny nabycia albo zakupu, albo planowane koszty

wytworzenia nie mogą być wyższe od cen sprzedaży netto tych składników.

3.

Wytworzone przez jednostkę filmy, oprogramowanie komputerów, projekty typowe i inne

produkty o podobnym charakterze, przeznaczone do sprzedaży, wycenia się w okresie

przynoszenia przez nie korzyści ekonomicznych, nie dłuższym niż 5 lat, w wysokości

nadwyżki kosztów ich wytworzenia nad przychodami według cen sprzedaży netto, uzyskanymi

ze sprzedaży tych produktów w ciągu tego okresu. Nieodpisane po upływie tego okresu

koszty wytworzenia zwiększają pozostałe koszty operacyjne.

4.

W przypadku gdy ceny nabycia albo zakupu, albo koszty wytworzenia jednakowych albo

uznanych za jednakowe, ze względu na podobieństwo ich rodzaju i przeznaczenie, są

różne, wartość stanu końcowego rzeczowych składników aktywów obrotowych wycenia się

w zależności od przyjętej przez jednostkę metody ustalania wartości ich rozchodu,

w tym zużycia, sprzedaży

1)

według cen przeciętnych, to jest ustalonych w wysokości średniej ważonej cen (kosztów)

danego składnika aktywów;

2)

przyjmując, że rozchód składnika aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach)

tych składników aktywów, które jednostka najwcześniej nabyła (wytworzyła);

3)

przyjmując, że rozchód składników aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach)

tych składników aktywów, które jednostka najpóźniej nabyła (wytworzyła);

4)

w drodze szczegółowej identyfikacji rzeczywistych cen (kosztów) tych składników aktywów,

które dotyczą ściśle określonych przedsięwzięć, niezależnie od daty ich zakupu lub

wytworzenia.

5.

Odpisy aktualizujące wartość rzeczowych składników aktywów obrotowych dokonane w związku

z utratą ich wartości oraz wynikające z wyceny według cen sprzedaży netto zamiast

według cen nabycia, albo zakupu, albo kosztów wytworzenia - zalicza się do pozostałych

kosztów operacyjnych.

1.

Przychody z wykonania niezakończonej usługi, w tym budowlanej, objętej umową, w okresie

realizacji dłuższym niż 6 miesięcy, wykonanej na dzień bilansowy w istotnym stopniu,

ustala się, na dzień bilansowy proporcjonalnie do stopnia zaawansowania usługi, jeżeli

stopień ten, jak również przewidywane całkowite koszty wykonania usługi za cały czas

jej realizacji, można ustalić w sposób wiarygodny.

2.

Przychody z wykonania niezakończonej usługi, w tym budowlanej, w okresie od dnia zawarcia

umowy do dnia bilansowego - po odliczeniu przychodów, które wpłynęły na wynik finansowy

w ubiegłych okresach sprawozdawczych - ustala się proporcjonalnie do stopnia jej zaawansowania.

Stopień zaawansowania usługi mierzy się w zależności od przyjętej przez jednostkę

metody

1)

udziałem kosztów poniesionych od dnia zawarcia umowy do dnia ustalenia przychodu w

całkowitych kosztach wykonania usługi,

2)

liczbą przepracowanych godzin bezpośrednich wykonania usługi,

3)

na podstawie obmiaru wykonanych prac,

4)

inną metodą

- jeżeli wyrażają w sposób wiarygodny stopień zaawansowania usługi.

3.

W przypadku gdy umowa o usługę, w tym budowlaną, przewiduje, że cenę za tę usługę

ustala się

1)

w wysokości kosztów powiększonych o narzut zysku - to przychód z wykonania niezakończonej

usługi ustala się w wysokości kosztów odpowiadających wykonanej części usługi, powiększonych

o narzut zysku;

2)

w wysokości ryczałtu - to przychód z wykonania niezakończonej usługi ustala się proporcjonalnie

do stopnia zaawansowania wykonania usługi, o ile stopień zaawansowania usługi na dzień

bilansowy może zostać ustalony w sposób wiarygodny.

4.

Jeżeli stopień zaawansowania niezakończonej usługi, w tym budowlanej, lub przewidywany,

całkowity koszt jej wykonania nie może być na dzień bilansowy ustalony w sposób wiarygodny,

to przychód ustala się w wysokości poniesionych w danym okresie sprawozdawczym kosztów,

nie wyższych jednak od kosztów, których pokrycie w przyszłości przez zamawiającego

jest prawdopodobne.

5.

Bez względu na zastosowany sposób ustalania przychodów na wynik finansowy jednostki

wpływają przewidywane straty związane z wykonaniem usługi objętej umową.

1.

Koszty wytworzenia, które można bezpośrednio przyporządkować przychodom osiągniętym

przez jednostkę, wpływają na wynik finansowy jednostki za ten okres sprawozdawczy,

w którym przychody te wystąpiły.

2.

Koszty wytworzenia, które można jedynie w sposób pośredni przyporządkować przychodom

lub innym korzyściom osiąganym przez jednostkę, wpływają na wynik finansowy jednostki

w części, w której dotyczą danego okresu sprawozdawczego, zapewniając ich współmierność

do przychodów lub innych korzyści ekonomicznych.

1.

Koszty wytworzenia niezakończonej usługi, w tym budowlanej, obejmują koszty poniesione

od dnia zawarcia odpowiedniej umowy do dnia bilansowego. Koszty poniesione przed zawarciem

umowy, związane z realizacją jej przedmiotu, zaliczane są do aktywów, jeżeli pokrycie

w przyszłości tych kosztów przychodami uzyskanymi od zamawiającego jest prawdopodobne.

2.

Jeżeli przychody są ustalane odpowiednio do stopnia zaawansowania niezakończonej usługi

w inny sposób niż określony w art. 34a ust. 2 pkt 1, to koszty wpływające na wynik

finansowy jednostki ustala się w takiej części całkowitych kosztów umowy, jaka odpowiada

stopniowi zaawansowania usługi, po odliczeniu kosztów, które wpłynęły na wynik finansowy

w ubiegłych okresach sprawozdawczych, po uwzględnieniu straty, o której mowa w art.

34a ust. 5. Różnicę pomiędzy kosztami faktycznie poniesionymi a kosztami wpływającymi

na wynik finansowy jednostki zalicza się do rozliczeń międzyokresowych.

3.

Poprawność przyjętych metod ustalania stopnia zaawansowania usługi, a także przewidywanych

całkowitych kosztów i przychodów z wykonania usługi, powinna być przez jednostkę,

nie później niż na dzień bilansowy, zweryfikowana. Spowodowane weryfikacją korekty

wpływają na wynik finansowy jednostki tego okresu sprawozdawczego, w którym przeprowadzono

weryfikację.

Przepisów art. 34a i 34c można nie stosować, jeżeli udział przychodów z niezakończonych

usług na dzień bilansowy nie jest istotny w całości przychodów operacyjnych okresu

sprawozdawczego.

1.

Nabyte lub powstałe aktywa finansowe oraz inne inwestycje ujmuje się w księgach rachunkowych

na dzień ich nabycia albo powstania, według ceny nabycia albo ceny zakupu, jeżeli

koszty przeprowadzenia i rozliczenia transakcji nie są istotne.

2.

Odpisu wyrażającego trwałą utratę wartości inwestycji zaliczonych do aktywów trwałych

dokonuje się nie później niż na koniec okresu sprawozdawczego.

3.

Skutki wzrostu lub obniżenia wartości inwestycji krótkoterminowych wycenionych według

cen (wartości) rynkowych zalicza się odpowiednio do przychodów lub kosztów finansowych.

W przypadku stosowania innych, niż określone w art. 28 ust. 1 pkt 5 zasad wyceny krótkoterminowych

inwestycji, skutki obniżenia ich wartości zalicza się do kosztów finansowych w pełnej

wysokości, natomiast skutki wzrostu ich wartości zalicza się do przychodów finansowych

w wysokości nie wyższej niż kwota różnic uprzednio odpisanych w koszty finansowe.

4.

Skutki przeszacowania inwestycji zaliczonych do aktywów trwałych innych niż wymienione

w art. 28 ust. 1 pkt 1a, powodujące wzrost ich wartości do poziomu cen rynkowych,

zwiększają kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny. Obniżenie wartości inwestycji

uprzednio przeszacowanej do wysokości kwoty, o którą podwyższono z tego tytułu kapitał

(fundusz) z aktualizacji wyceny, jeżeli kwota różnicy z przeszacowania nie była do

dnia wyceny rozliczona, zmniejsza ten kapitał (fundusz). W pozostałych przypadkach

skutki obniżenia wartości inwestycji zalicza się do kosztów finansowych. Wzrost wartości

danej inwestycji bezpośrednio wiążący się z uprzednim obniżeniem jej wartości, zaliczonym

do kosztów finansowych, ujmuje się do wysokości tych kosztów jako przychody finansowe.

5.

Jeżeli wartość zbytej inwestycji zaliczonej do aktywów trwałych była uprzednio przeszacowana

albo wyceniana w cenie (wartości) rynkowej, lub w cenie nabycia, w zależności od tego,

która z nich była niższa, zaś skutki takiej wyceny ujęto w sposób określony w ust.

4, to nadwyżkę z tytułu przeszacowania ustala się i rozlicza z kapitałem (funduszem)

z aktualizacji wyceny.

6.

Inwestycje zaliczone do aktywów trwałych na dzień ich przekwalifikowania do inwestycji

krótkoterminowych wycenia się

1)

w wartości księgowej albo cenie nabycia, w zależności od tego, która z nich jest niższa

- jeżeli inwestycje krótkoterminowe wycenia się w wartości rynkowej lub cenie nabycia,

zależnie od tego, która z nich jest niższa;

2)

według wartości księgowej - jeżeli inwestycje krótkoterminowe wycenia się w wartości

rynkowej.

Jeżeli przekwalifikowana inwestycja długoterminowa była uprzednio przeszacowana, a

skutki przeszacowania ujęte są w kapitale (funduszu) z aktualizacji wyceny, to nierozliczoną

na dzień przekwalifikowania nadwyżkę z tytułu przeszacowania inwestycji długoterminowej

zalicza się do kosztów lub przychodów finansowych.

7.

Inwestycje krótkoterminowe na dzień ich przekwalifikowania do inwestycji długoterminowych

wycenia się według zasad określonych w ust. 6, z tym że jeżeli inwestycja krótkoterminowa

była wyceniona w wartości rynkowej, to pomimo jej przekwalifikowania wycena pozostaje

bez zmiany.

8.

Jeżeli ceny nabycia jednakowych albo uznanych za jednakowe, ze względu na podobieństwo

rodzaju i przeznaczenie, składników inwestycji są różne, to ich rozchód wycenia się

według metody wybranej przez jednostkę spośród metod, o których mowa w art. 34 ust.

4 pkt 1-3.

1.

Na dzień zawarcia kontraktu emitent lub wystawca instrumentu finansowego wprowadza

do ksiąg rachunkowych wyemitowany lub wystawiony przez siebie instrument, a także

składniki tego instrumentu, odpowiednio zakwalifikowane do kapitałów (funduszy) własnych

jako instrumenty kapitałowe bądź do zobowiązań krótkoterminowych lub długoterminowych

również wtedy, gdy składnik mający charakter zobowiązania nie jest zobowiązaniem finansowym.

2.

Różnice z przeszacowania wartości instrumentu finansowego, a także osiągnięte przychody

lub poniesione koszty stosownie do kwalifikacji instrumentu finansowego, o której

mowa w ust. 1, wpływają odpowiednio na wynik finansowy lub kapitał (fundusz) z aktualizacji

wyceny.

3.

Kontrakty dotyczące instrumentów finansowych uznaje się za służące ograniczeniu ryzyka

związanego z aktywami lub pasywami jednostki, tj. zabezpieczeniu tych aktywów lub

pasywów, jeżeli co najmniej

1)

przed zawarciem kontraktu ustalono jego cel oraz określono, które aktywa lub pasywa

mają zostać za pomocą tego kontraktu zabezpieczone;

2)

zabezpieczający instrument finansowy będący przedmiotem kontraktu i zabezpieczane

za jego pomocą aktywa lub pasywa charakteryzują się podobnymi cechami, a w szczególności

wartością nominalną, datą zapadalności, wpływem zmian stopy procentowej albo kursu

waluty;

3)

stopień pewności oczekiwań dotyczących przewidywanych w wyniku kontraktu przepływów

środków pieniężnych jest znaczny.

4.

Jeżeli warunki, o których mowa w ust. 3, zostały spełnione, to przy wycenie zabezpieczanych

aktywów lub pasywów uwzględnia się wartość nabytych dla ich zabezpieczenia instrumentów

finansowych oraz zmiany ich wartości.

1.

Wartość należności aktualizuje się uwzględniając stopień prawdopodobieństwa ich zapłaty

poprzez dokonanie odpisu aktualizującego, w odniesieniu do

1)

należności od dłużników postawionych w stan likwidacji lub w stan upadłości oraz w

stosunku do których zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub został złożony

wniosek o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu - do wysokości

należności nieobjętej gwarancją lub innym zabezpieczeniem należności, zgłoszonej likwidatorowi

lub sędziemu-komisarzowi w postępowaniu upadłościowym lub umieszczonej w spisie wierzytelności

w postępowaniu restrukturyzacyjnym;

2)

należności od dłużników w przypadku oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli

majątek dłużnika nie wystarcza lub jedynie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania

upadłościowego - w pełnej wysokości należności;

3)

należności kwestionowanych przez dłużników oraz z których zapłatą dłużnik zalega,

a według oceny sytuacji majątkowej i finansowej dłużnika spłata należności w umownej

kwocie nie jest prawdopodobna - do wysokości niepokrytej gwarancją lub innym zabezpieczeniem

należności;

4)

należności stanowiących równowartość kwot podwyższających należności, w stosunku do

których uprzednio dokonano odpisu aktualizującego - w wysokości tych kwot, do czasu

ich otrzymania lub odpisania;

5)

należności przeterminowanych lub nieprzeterminowanych o znacznym stopniu prawdopodobieństwa

nieściągalności, w przypadkach uzasadnionych rodzajem prowadzonej działalności lub

strukturą odbiorców - w wysokości wiarygodnie oszacowanej kwoty odpisu, w tym także

ogólnego, na nieściągalne należności.

2.

Odpisy aktualizujące wartość należności zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów

operacyjnych lub do kosztów finansowych - zależnie od rodzaju należności, której dotyczy

odpis aktualizacji.

3.

Należności umorzone, przedawnione lub nieściągalne zmniejszają dokonane uprzednio

odpisy aktualizujące ich wartość.

4.

Należności, o których mowa w ust. 3, od których nie dokonano odpisów aktualizujących

ich wartość lub dokonano odpisów w niepełnej wysokości, zalicza się odpowiednio do

pozostałych kosztów operacyjnych lub kosztów finansowych.

W przypadku ustania przyczyny, dla której dokonano odpisu aktualizującego wartość

aktywów, w tym również odpisu z tytułu trwałej utraty wartości, równowartość całości

lub odpowiedniej części uprzednio dokonanego odpisu aktualizującego zwiększa wartość

danego składnika aktywów i podlega zaliczeniu odpowiednio do pozostałych przychodów

operacyjnych lub przychodów finansowych.

1.

Rezerwy tworzy się na

1)

pewne lub o dużym stopniu prawdopodobieństwa przyszłe zobowiązania, których kwotę

można w sposób wiarygodny oszacować, a w szczególności na straty z transakcji gospodarczych

w toku, w tym z tytułu udzielonych gwarancji, poręczeń, operacji kredytowych, skutków

toczącego się postępowania sądowego;

2)

przyszłe zobowiązania spowodowane restrukturyzacją, jeżeli na podstawie odrębnych

przepisów jednostka jest zobowiązana do jej przeprowadzenia lub zawarto w tej sprawie

wiążące umowy, a plany restrukturyzacji pozwalają w sposób wiarygodny oszacować wartość

tych przyszłych zobowiązań.

2.

Rezerwy, o których mowa w ust. 1, zalicza się odpowiednio do pozostałych kosztów operacyjnych,

kosztów finansowych lub strat nadzwyczajnych, zależnie od okoliczności, z którymi

przyszłe zobowiązania się wiążą.

3.

Powstanie zobowiązania, na które uprzednio utworzono rezerwę, zmniejsza rezerwę.

4.

Niewykorzystane rezerwy, wobec zmniejszenia lub ustania ryzyka uzasadniającego ich

utworzenie, zwiększają na dzień, na który okazały się zbędne, odpowiednio pozostałe

przychody operacyjne, przychody finansowe lub zyski nadzwyczajne.

1.

Kapitały (fundusze) własne ujmuje się w księgach rachunkowych z podziałem na ich rodzaje

i według zasad określonych przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy o utworzeniu

jednostki.

2.

Kapitał zakładowy spółek kapitałowych, towarzystw ubezpieczeń wzajemnych, towarzystw

reasekuracji wzajemnej, fundusz udziałowy spółdzielni wykazuje się w wysokości określonej

w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym. Zadeklarowane lecz niewniesione

wkłady kapitałowe ujmuje się jako należne wkłady na poczet kapitału.

2a.

(uchylony)

2b.

Koszty emisji akcji poniesione przy powstaniu spółki akcyjnej lub podwyższeniu kapitału

zakładowego zmniejszają kapitał zapasowy spółki do wysokości nadwyżki wartości emisji

nad wartością nominalną akcji, a pozostałą ich część zalicza się do kosztów finansowych.

2c.

Kapitały (fundusze) własne powstałe z zamiany dłużnych papierów wartościowych, zobowiązań

i pożyczek na udziały wykazuje się w wartości nominalnej tych papierów wartościowych,

zobowiązań i pożyczek, po uwzględnieniu niezamortyzowanego dyskonta lub premii, odsetek

naliczonych i niezapłaconych do dnia zamiany, które nie będą wypłacone, niezrealizowanych

różnic kursowych oraz skapitalizowanych kosztów emisji. Jeżeli dłużne papiery wartościowe,

zobowiązania i pożyczki są wyrażone w walucie obcej, to na dzień zamiany stosuje się

do nich przepisy art. 30.

2d.

Do zobowiązań bezwarunkowo umorzonych w wyniku postępowania restrukturyzacyjnego przepis

ust. 2c stosuje się odpowiednio.

2e.

W razie powzięcia uchwały wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określającej

termin i wysokość dopłat, równowartość dopłat ujmuje się w odrębnej pozycji pasywów

bilansu (kapitał rezerwowy z dopłat wspólników) i wykazuje się jako składnik kapitału

własnego dopóty, dopóki ten nie zostanie użyty w sposób uzasadniający jego odpisanie;

uchwalone, lecz niewniesione dopłaty wykazuje się w dodatkowej pozycji kapitałów własnych

„Należne dopłaty na poczet kapitału rezerwowego (wielkość ujemna)”.

3.

Składniki kapitału (funduszu) własnego jednostek postawionych w stan likwidacji lub

upadłości należy, na dzień rozpoczęcia likwidacji lub postępowania upadłościowego,

połączyć w jeden kapitał (fundusz) podstawowy, zmniejszając go

1)

(uchylony)

2)

w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, towarzystwach ubezpieczeń wzajemnych

i towarzystwach reasekuracji wzajemnej - o udziały własne;

3)

w spółkach akcyjnych - o należne wkłady na poczet kapitału, o ile nie wezwano zainteresowanych

do ich wniesienia, oraz o akcje własne.

4.

Przepis ust. 3 może być odpowiednio stosowany przez jednostki objęte postępowaniem

restrukturyzacyjnym.

1.

W razie zbycia akcji własnych, dodatnią różnicę między ceną sprzedaży, pomniejszoną

o koszty sprzedaży, a ich ceną nabycia, należy odnieść na kapitał zapasowy. Ujemną

różnicę należy ująć jako zmniejszenie kapitału zapasowego, a pozostałą część ujemnej

różnicy, przewyższającą kapitał zapasowy, jako stratę z lat ubiegłych i opisać w informacji

dodatkowej w sprawozdaniu finansowym za rok, w którym nastąpiła sprzedaż.

2.

W przypadku umorzenia akcji własnych, dodatnią różnicę między ich wartością nominalną

a ceną nabycia należy odnieść na kapitał zapasowy. Ujemną różnicę należy ująć jako

zmniejszenie kapitału zapasowego, a pozostałą część ujemnej różnicy, przewyższającą

kapitał zapasowy, jako stratę z lat ubiegłych i opisać w informacji dodatkowej w sprawozdaniu

finansowym za rok, w którym nastąpiło obniżenie kapitału zakładowego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do udziałów własnych spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

z wyjątkiem umorzenia udziałów bez obniżenia kapitału zakładowego. W przypadku umorzenia

udziałów własnych nabytych w drodze egzekucji, bez obniżenia kapitału zakładowego,

wartość udziałów własnych według ceny nabycia należy ująć jako zmniejszenie kapitału

rezerwowego utworzonego w celu ich umorzenia.

1.

W związku z przejściowymi różnicami między wykazywaną w księgach rachunkowych wartością

aktywów i pasywów a ich wartością podatkową oraz stratą podatkową możliwą do odliczenia

w przyszłości, jednostka tworzy rezerwę i ustala aktywa z tytułu odroczonego podatku

dochodowego, którego jest podatnikiem.

2.

Wartość podatkowa aktywów jest to kwota wpływająca na pomniejszenie podstawy obliczenia

podatku dochodowego w przypadku uzyskania z nich, w sposób pośredni lub bezpośredni,

korzyści ekonomicznych. Jeżeli uzyskanie korzyści ekonomicznych z tytułu określonych

aktywów nie powoduje pomniejszenia podstawy obliczenia podatku dochodowego, to wartość

podatkowa aktywów jest ich wartością księgową.

3.

Wartością podatkową pasywów jest ich wartość księgowa pomniejszona o kwoty, które

w przyszłości pomniejszą podstawę podatku dochodowego.

4.

Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego ustala się w wysokości kwoty przewidzianej

w przyszłości do odliczenia od podatku dochodowego, w związku z ujemnymi różnicami

przejściowymi, które spowodują w przyszłości zmniejszenie podstawy obliczenia podatku

dochodowego oraz straty podatkowej możliwej do odliczenia, ustalonej przy uwzględnieniu

zasady ostrożności.

5.

Rezerwę z tytułu odroczonego podatku dochodowego tworzy się w wysokości kwoty podatku

dochodowego, wymagającej w przyszłości zapłaty, w związku z występowaniem dodatnich

różnic przejściowych, to jest różnic, które spowodują zwiększenie podstawy obliczenia

podatku dochodowego w przyszłości.

6.

Wysokość rezerwy i aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego ustala się przy

uwzględnieniu stawek podatku dochodowego obowiązujących w roku powstania obowiązku

podatkowego.

7.

Rezerwa i aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego wykazywane są w bilansie

oddzielnie. Rezerwę i aktywa można kompensować, jeżeli jednostka ma tytuł uprawniający

ją do ich jednoczesnego uwzględnienia przy obliczaniu kwoty zobowiązania podatkowego.

8.

Wpływający na wynik finansowy podatek dochodowy za dany okres sprawozdawczy obejmuje

1)

część bieżącą;

2)

część odroczoną.

Wykazywana w rachunku zysków i strat część odroczona stanowi różnicę pomiędzy stanem

rezerw i aktywów z tytułu podatku odroczonego na koniec i początek okresu sprawozdawczego,

z uwzględnieniem przepisów ust. 9.

9.

Rezerwy i aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego, dotyczące operacji rozliczanych

z kapitałem (funduszem) własnym, odnosi się również na kapitał (fundusz) własny.

10.

Jednostki, które za poprzedni rok obrotowy nie przekroczyły co najmniej dwóch z następujących

trzech wielkości

1)

17 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

2)

34 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

3)

50 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

- mogą odstąpić od ustalania aktywów i rezerw z tytułu odroczonego podatku dochodowego.

11.

Przepisu ust. 10 nie stosuje się do jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 1e pkt

1-6.

1.

Zakłady ubezpieczeń zaliczają do kosztów operacyjnych zmiany stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

które powinny zapewnić pełne pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą

wynikać z umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.

1a.

Zakłady reasekuracji zaliczają do kosztów operacyjnych zmiany stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych,

które powinny zapewnić pełne pokrycie bieżących i przyszłych zobowiązań, jakie mogą

wynikać z umów reasekuracji.

2.

Rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe, z wyjątkiem rezerw na wyrównanie szkodowości,

ustala się nie później niż na dzień bilansowy. Rezerwę na wyrównanie szkodowości ustala

się nie później niż na dzień kończący rok obrotowy.

1.

Jednostki dokonują czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów, jeżeli dotyczą one

przyszłych okresów sprawozdawczych.

2.

Jednostki dokonują biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów w wysokości prawdopodobnych

zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających w szczególności

1)

ze świadczeń wykonanych na rzecz jednostki przez kontrahentów jednostki, a kwotę zobowiązania

można oszacować w sposób wiarygodny;

2)

z obowiązku wykonania, związanych z bieżącą działalnością, przyszłych świadczeń na

rzecz pracowników, w tym świadczeń emerytalnych, a także przyszłych świadczeń wobec

nieznanych osób, których kwotę można oszacować w sposób wiarygodny, mimo że data powstania

zobowiązania nie jest jeszcze znana, w tym z tytułu napraw gwarancyjnych i rękojmi

za sprzedane produkty długotrwałego użytku. Zobowiązania ujęte jako bierne rozliczenia

międzyokresowe i zasady ustalania ich wysokości powinny wynikać z uznanych zwyczajów

handlowych.

2a.

Zobowiązania, o których mowa w ust. 2 pkt 2, wykazuje się w bilansie jako rezerwy

na zobowiązania.

3.

Odpisy czynnych i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów mogą następować stosownie

do upływu czasu lub wielkości świadczeń. Czas i sposób rozliczenia powinien być uzasadniony

charakterem rozliczanych kosztów, z zachowaniem zasady ostrożności.

4.

Jeżeli zgodnie z umową wartość otrzymanych finansowych składników aktywów jest niższa

od zobowiązania zapłaty za nie, w tym również z tytułu emitowanych przez jednostkę

papierów wartościowych, to różnica stanowi czynne rozliczenie międzyokresowe kosztów,

które odpisuje się w koszty finansowe w równych ratach, w ciągu okresu, na jaki zaciągnięto

zobowiązanie.

5.

Zobowiązania ujęte jako bierne rozliczenia międzyokresowe zmniejszają koszty okresu

sprawozdawczego, w którym stwierdzono, że zobowiązania te nie powstały.

(uchylony)

1.

Rozliczenia międzyokresowe przychodów, dokonywane z zachowaniem zasady ostrożności,

obejmują w szczególności

1)

równowartość otrzymanych lub należnych od kontrahentów środków z tytułu świadczeń,

których wykonanie nastąpi w następnych okresach sprawozdawczych;

2)

środki pieniężne otrzymane na sfinansowanie nabycia lub wytworzenia środków trwałych,

w tym także środków trwałych w budowie oraz prac rozwojowych, jeżeli stosownie do

innych ustaw nie zwiększają one kapitałów (funduszy) własnych. Zaliczone do rozliczeń

międzyokresowych przychodów kwoty zwiększają stopniowo pozostałe przychody operacyjne,

równolegle do odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środków trwałych lub kosztów

prac rozwojowych sfinansowanych z tych źródeł;

3)

ujemną wartość firmy, o której mowa w art. 33 ust. 4 i art. 44b ust. 11.

2.

Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do przyjętych nieodpłatnie, w tym także

w drodze darowizny, środków trwałych w budowie, środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych.

3.

(uchylony)

1.

W jednostkach innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji na wynik

finansowy netto składają się

1)

wynik działalności operacyjnej, w tym z tytułu pozostałych przychodów i kosztów operacyjnych;

2)

wynik operacji finansowych;

3)

(uchylony)

4)

obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego, którego podatnikiem

jest jednostka, i płatności z nim zrównanych, na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Wynik działalności operacyjnej stanowi różnicę między przychodami netto ze sprzedaży

produktów, towarów i materiałów, z uwzględnieniem dotacji, opustów, rabatów i innych

zwiększeń lub zmniejszeń, bez podatku od towarów i usług oraz innych podatków bezpośrednio

związanych z obrotem, oraz pozostałymi przychodami operacyjnymi a wartością sprzedanych

produktów, towarów i materiałów wycenionych w kosztach wytworzenia albo cenach nabycia,

albo zakupu, powiększoną o całość poniesionych od początku roku obrotowego kosztów

ogólnych zarządu, sprzedaży produktów, towarów i materiałów oraz pozostałych kosztów

operacyjnych.

3.

Wynik operacji finansowych stanowi różnicę między przychodami finansowymi, w szczególności

z tytułu dywidend (udziałów w zyskach), odsetek, zysków ze zbycia oraz aktualizacji

wartości inwestycji innych niż wymienione w art. 28 ust. 1 pkt 1a, nadwyżki dodatnich

różnic kursowych nad ujemnymi, a kosztami finansowymi, w szczególności z tytułu odsetek,

strat ze zbycia oraz aktualizacji wartości inwestycji innych niż wymienione w art.

28 ust. 1 pkt 1a, nadwyżki ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi, z wyjątkiem odsetek,

prowizji, dodatnich i ujemnych różnic kursowych, o których mowa w art. 28 ust. 4 i

ust. 8 pkt 2.

4.

(uchylony)

1.

W bankach na wynik finansowy netto składają się

1)

wynik działalności operacyjnej (w tym na działalności bankowej);

2)

wynik operacji nadzwyczajnych;

3)

obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego, którego podatnikiem

jest jednostka, i płatności z nim zrównanych, na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Wynik działalności bankowej obejmuje: wynik z tytułu odsetek, prowizji, przychody

z akcji, udziałów i innych papierów wartościowych, wynik operacji finansowych, wynik

z pozycji wymiany.

3.

Wynik działalności operacyjnej obejmuje wynik działalności bankowej, skorygowany o

różnicę między pozostałymi przychodami operacyjnymi a pozostałymi kosztami operacyjnymi,

koszty działania banku, amortyzację środków trwałych oraz wartości niematerialnych

i prawnych, wynik na wartości rezerw z aktualizacji.

4.

Wynik operacji nadzwyczajnych stanowi różnicę między zyskami nadzwyczajnymi a stratami

nadzwyczajnymi.

1.

W zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji na wynik finansowy netto składają

się

1)

wynik techniczny ubezpieczeń;

2)

różnica między przychodami a kosztami z działalności lokacyjnej niezaliczana do wyniku

technicznego ubezpieczeń;

3)

różnica między pozostałymi przychodami a pozostałymi kosztami;

4)

wynik operacji nadzwyczajnych;

5)

obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego, którego podatnikiem

jest jednostka, i płatności z nim zrównanych na podstawie odrębnych przepisów.

2.

Wynik techniczny ubezpieczeń stanowi różnicę między przychodami ze składek, pozostałymi

przychodami technicznymi a wypłaconymi odszkodowaniami, świadczeniami i zmianami rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem udziału reasekuratorów w składce, odszkodowaniach,

świadczeniach i zmianach stanu rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz kosztami

działalności ubezpieczeniowej i pozostałymi kosztami technicznymi. W przypadku gdy

1)

przychody z lokat przeznaczone są zgodnie z odrębnymi przepisami na zwiększenie rezerw

techniczno-ubezpieczeniowych,

2)

zakład ubezpieczeń prowadzący działalność ubezpieczeniową w dziale ubezpieczeń na

życie lub zakład reasekuracji prowadzący działalność reasekuracyjną w zakresie reasekuracji

ubezpieczeń na życie inwestują łącznie środki niestanowiące pokrycia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

i środki stanowiące pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych

- to przychody i koszty działalności lokacyjnej wykazuje się w technicznym rachunku

ubezpieczeń.

3.

Na różnicę między pozostałymi przychodami a pozostałymi kosztami składa się w szczególności

różnica między

1)

pozostałymi przychodami finansowymi a pozostałymi kosztami finansowymi;

2)

pozostałymi przychodami operacyjnymi a pozostałymi kosztami operacyjnymi;

3)

przychodami a kosztami z tytułu pełnienia czynności komisarza awaryjnego.

4.

Do wyniku operacji nadzwyczajnych stosuje się przepis art. 43 ust. 4.

1.

Łączenie się spółek handlowych, zwanych dalej „spółkami”, rozlicza się i ujmuje na

dzień połączenia w księgach rachunkowych spółki, na którą przechodzi majątek łączących

się spółek (spółki przejmującej) albo nowej spółki powstałej w wyniku połączenia (spółki

nowo zawiązanej) - metodą nabycia, o której mowa w art. 44b, z zastrzeżeniem ust.

2.

2.

W razie łączenia się spółek, na skutek którego nie następuje utrata kontroli nad nimi

przez ich dotychczasowych udziałowców, można zastosować metodę łączenia udziałów,

o której mowa w art. 44c; w szczególności dotyczy to łączenia się spółek zależnych

w sposób bezpośredni lub pośredni od tej samej jednostki dominującej, jak również

w razie połączenia jednostki dominującej niższego szczebla z jej jednostką zależną.

3.

Za dzień połączenia spółek przyjmuje się dzień wpisania połączenia do rejestru właściwego

dla siedziby odpowiednio spółki przejmującej albo spółki nowo zawiązanej.

1.

Rozliczenie połączenia metodą nabycia polega na sumowaniu poszczególnych pozycji aktywów

i pasywów spółki przejmującej, według ich wartości księgowej, z odpowiednimi pozycjami

aktywów i pasywów spółki przejętej, według ich wartości godziwej ustalonej na dzień

ich połączenia.

2.

Aktywa i zobowiązania spółki przejętej na dzień połączenia obejmują także aktywa lub

zobowiązania niewykazywane dotychczas w księgach rachunkowych i sprawozdaniu finansowym

spółki przejętej, jeżeli w wyniku połączenia następuje ich ujawnienie i odpowiadają

one definicji aktywów i zobowiązań.

3.

Kapitał (fundusz) własny spółki przejętej ustalony na dzień połączenia jako aktywa

netto według wartości godziwej podlega wyłączeniu.

4.

Za wartość godziwą określonych aktywów lub zobowiązań przyjmuje się w szczególności

w przypadku

1)

notowanych papierów wartościowych - aktualny kurs notowań pomniejszony o koszty sprzedaży;

2)

nienotowanych papierów wartościowych - wartość oszacowaną, uwzględniającą takie czynniki,

jak współczynnik cena do zysku i stopa dywidendy porównywalnych papierów wartościowych

wyemitowanych przez spółki o podobnych charakterystykach;

3)

należności - wartość bieżącą (zdyskontowaną) kwot wymagających zapłaty, wyznaczoną

przy odpowiednich bieżących stopach procentowych, pomniejszoną o odpisy na należności

zagrożone i nieściągalne oraz ewentualne koszty windykacji. Wyznaczanie wartości bieżących

(zdyskontowanych) w odniesieniu do należności krótkoterminowych nie jest konieczne,

jeżeli różnica pomiędzy wartością należności według kwot wymagających zapłaty a według

ich wartością zdyskontowaną nie jest istotna;

4)

zapasów produktów gotowych i towarów - cenę sprzedaży netto pomniejszoną o opust marży

zysku wynikający z kosztów doprowadzenia przez spółkę przejmującą do sprzedaży zapasu

lub znalezienia nabywcy;

5)

zapasów produktów w toku - cenę sprzedaży netto produktów gotowych pomniejszoną o

koszty zakończenia produkcji i opust marży zysku wynikający z kosztów doprowadzenia

przez spółkę przejmującą zapasów do sprzedaży lub znalezienia nabywcy;

6)

zapasów materiałów - aktualną cenę nabycia;

7)

środków trwałych - wartość rynkową lub ich wartość według niezależnej wyceny. W przypadku

gdy nie jest możliwe uzyskanie niezależnej wyceny środków trwałych - aktualną cenę

nabycia albo koszt wytworzenia, z uwzględnieniem aktualnego stopnia ich zużycia;

8)

wartości niematerialnych i prawnych - wartość oszacowaną, wyznaczoną w oparciu o ceny

rynkowe takich samych lub podobnych wartości niematerialnych i prawnych, a w odniesieniu

do wartości firmy lub ujemnej wartości firmy zawartej w bilansie spółki przejętej

- wartość zerową. W przypadku gdy wartość oszacowana nie może zostać wyznaczona w

oparciu o ceny rynkowe, to przyjmuje się taką wartość, która nie spowoduje powstania

lub zwiększenia ujemnej wartości firmy w wyniku połączenia;

9)

zobowiązań - wartość bieżącą (zdyskontowaną) kwot wymagających zapłaty, wyznaczoną

przy odpowiednich bieżących stopach procentowych. Wyznaczanie wartości bieżących (zdyskontowanych)

w odniesieniu do zobowiązań krótkoterminowych nie jest konieczne, jeżeli różnica pomiędzy

wartością zobowiązań według kwot wymagających zapłaty a według ich wartością zdyskontowaną

nie jest istotna;

10)

rezerwy lub aktywów z tytułu odroczonego podatku dochodowego - wartość możliwą do

realizacji przez połączone spółki, po uwzględnieniu zmiany wartości podatkowej i księgowej

aktywów netto spółki przejmowanej.

5.

Przez cenę przejęcia rozumie się w przypadku

1)

gdy w celu połączenia spółka wydaje (emituje) udziały - cenę rynkową tych udziałów

lub inaczej ustaloną ich wartość godziwą, jeżeli nie jest znana ich cena rynkowa.

W takim przypadku nadwyżkę wartości rynkowej udziałów lub inaczej ustalonej ich wartości

godziwej zalicza się do kapitału zapasowego. Cenę rynkową wydanych (wyemitowanych)

udziałów przyjmuje się z dnia, w którym wszystkie istotne warunki połączenia, w tym

relacja wymienna udziałów, zostały ogłoszone. Jeżeli cena rynkowa w tym okresie podlegała

istotnym zmianom, wówczas za cenę rynkową można przyjąć średnią cen rynkowych z miesiąca

poprzedzającego i miesiąca następującego po dniu ogłoszenia wszystkich istotnych warunków

połączenia;

2)

nabycia własnych udziałów w celu połączenia - cenę nabycia własnych udziałów;

3)

nabycia udziałów spółki przejmowanej - cenę nabycia tych udziałów;

4)

gdy w celu połączenia spółka dokonuje zapłaty w innej formie niż określona w pkt 1-3

- wartość godziwą przedmiotu zapłaty;

5)

gdy w celu połączenia spółka dokonuje zapłaty w różnych formach - sumę odpowiednich

wartości, o których mowa w pkt 1-4.

6.

Nadwyżka ceny przejęcia, o której mowa w ust. 5, nad wartością godziwą aktywów netto

spółki przejętej wykazywana jest w aktywach spółki, na którą przeszedł majątek połączonych

spółek lub spółki powstałej w wyniku połączenia, jako wartość firmy.

7.

W przypadku gdy połączenie jest wynikiem kilku następujących po sobie transakcji,

cena przejęcia, wartość godziwa aktywów netto spółki przejętej w procencie odzwierciedlającym

procent nabytych praw do aktywów netto oraz różnica ceny przejęcia wartości godziwej

aktywów netto spółki przejętej ustalane są osobno na dzień każdej istotnej transakcji,

przyjmując, iż pierwsza istotna transakcja została przeprowadzona nie później niż

na dzień powstania stosunku podporządkowania pomiędzy spółką przejmującą a spółką

przejmowaną. Ostateczna cena przejęcia, wartość godziwa aktywów netto spółki przejętej

oraz różnica ceny przejęcia nad wartością godziwą aktywów netto spółki przejętej na

dzień połączenia stanowi sumę odpowiednich wielkości z dnia poszczególnych istotnych

transakcji.

8.

Wartość bilansową aktywów i zobowiązań ustalonych na dzień połączenia koryguje się

w kolejnych okresach sprawozdawczych, jeżeli w wyniku zaistniałych zdarzeń lub uzyskanych

informacji ustalenie wartości godziwej na dzień połączenia było niewłaściwe. W takich

przypadkach należy dokonać odpowiedniej korekty wartości firmy lub ujemnej wartości

firmy, pod warunkiem że jednostka przewiduje odzyskanie wartości wynikającej z korekty

z przyszłych korzyści ekonomicznych i korekta taka dokonywana jest w ciągu tego roku

obrotowego, w którym nastąpiło połączenie. W przeciwnym przypadku korektę taką zalicza

się odpowiednio do pozostałych przychodów lub kosztów operacyjnych.

9.

W przypadku gdy warunki połączenia zakładają możliwość korekty ceny przejęcia w wyniku

zaistnienia w przyszłości określonych zdarzeń, wówczas korektę taką uwzględnia się

przy określaniu ceny przejęcia na dzień połączenia, jeżeli wystąpienie w przyszłości

zdarzeń powodujących korektę ceny jest prawdopodobne, a kwota korekty ceny może być

określona w sposób wiarygodny. W przypadku gdy w kolejnych okresach sprawozdawczych

nie wystąpią zdarzenia warunkujące zmianę ceny przejęcia lub faktyczna zmiana ceny

będzie różniła się od wartości oszacowanej, wówczas należy dokonać odpowiedniej korekty

ceny przejęcia i wartości firmy lub ujemnej wartości firmy.

10.

Od wartości firmy jednostka dokonuje odpisów amortyzacyjnych przez okres jej ekonomicznej

użyteczności. Jeżeli nie można wiarygodnie oszacować okresu ekonomicznej użyteczności,

to okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych wartości firmy nie może być dłuższy niż

5 lat. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się metodą liniową i zalicza się je do pozostałych

kosztów operacyjnych.

11.

Z zastrzeżeniem ust. 12, nadwyżkę wartości godziwej aktywów netto spółki przejętej

nad ceną przejęcia, czyli ujemną wartość firmy, do wysokości nieprzekraczającej wartości

godziwej nabytych aktywów trwałych, z wyłączeniem długoterminowych aktywów finansowych

notowanych na regulowanych rynkach, jednostka zalicza do rozliczeń międzyokresowych

przychodów przez okres będący średnią ważoną okresu ekonomicznej użyteczności nabytych

i podlegających amortyzacji aktywów. Ujemna wartość firmy w wysokości przekraczającej

wartość godziwą aktywów trwałych, z wyłączeniem długoterminowych aktywów finansowych

notowanych na regulowanych rynkach, zaliczana jest do przychodów na dzień połączenia.

12.

Ujemną wartość firmy odpisuje się w pozostałe przychody operacyjne do wysokości, w

jakiej dotyczy oszacowanych w sposób wiarygodny przyszłych strat i kosztów, ustalonych

przez spółkę przejmującą na dzień połączenia, niestanowiących jednak zobowiązania,

o którym mowa w ust. 2. Odpis ten następuje w tym okresie sprawozdawczym, w którym

straty i koszty wpływają na wynik finansowy. Jeżeli straty i koszty te nie zostały

poniesione w uprzednio przewidywanych okresach sprawozdawczych, to dotyczącą ich ujemną

wartość firmy odpisuje się w sposób określony w ust. 11.

13.

W bilansie połączonych spółek wyłączeniu podlegają wzajemne należności i zobowiązania

oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze.

14.

W przypadku gdy w wyniku połączenia powstała nowa spółka, włączeniu do rachunku zysków

i strat za rok obrotowy, w którym nastąpiło połączenie, podlegają przychody i koszty

oraz zyski i straty spółki przejętej i spółki przejmującej od dnia połączenia. W przypadku

gdy w wyniku połączenia na spółkę przejmującą przeszedł majątek spółki przejmowanej,

włączeniu do rachunku zysków i strat za rok obrotowy, w którym nastąpiło połączenie,

podlegają przychody i koszty oraz zyski i straty spółki przejętej od dnia połączenia

oraz spółki przejmującej od początku roku obrotowego. W przypadku gdy przed dniem

połączenia łączące się spółki pozostawały w stosunku podporządkowania, wówczas zyski

lub straty netto spółki przejmowanej, osiągnięte przed dniem połączenia, wpływają

w odpowiednim procencie, ustalonym jako procent kontrolowanych przez spółkę przejmującą

w danym okresie przed dniem połączenia aktywów netto spółki przejmowanej, na odpowiednie

pozycje kapitałów własnych spółki przejmującej, spółki powstałej w wyniku połączenia,

z uwzględnieniem odpisów wartości firmy albo ujemnej wartości firmy, za okres od dnia

powstania stosunku podporządkowania do dnia połączenia.

15.

Koszty poniesione bezpośrednio w związku z połączeniem powiększają cenę przejęcia.

Koszty organizacji poniesione przy założeniu nowej spółki akcyjnej lub koszty podwyższenia

kapitału zakładowego w celu połączenia zmniejszają kapitał zapasowy spółki przejmującej

lub spółki powstałej w wyniku połączenia, do wysokości nadwyżki wartości emisyjnej

nad wartością nominalną akcji, a pozostałą część zalicza się do kosztów finansowych.

16.

Sprawozdanie finansowe sporządzone na koniec okresu sprawozdawczego, w ciągu którego

nastąpiło połączenie, powinno zawierać dane porównawcze za poprzedni rok obrotowy.

Dane porównawcze za poprzedni rok obrotowy stanowią dane ze sprawozdania finansowego

spółki przejmującej.

1.

Łączenie metodą łączenia udziałów polega na sumowaniu poszczególnych pozycji odpowiednich

aktywów i pasywów oraz przychodów i kosztów połączonych spółek, według stanu na dzień

połączenia, po uprzednim doprowadzeniu ich wartości do jednolitych metod wyceny i

dokonaniu wyłączeń, o których mowa w ust. 2 i 3.

2.

Wyłączeniu podlega wartość kapitału zakładowego spółki, której majątek został przeniesiony

na inną spółkę, lub spółek, które w wyniku połączenia zostały wykreślone z rejestru.

Po dokonaniu tego wyłączenia odpowiednie pozycje kapitału własnego spółki, na którą

przechodzi majątek połączonych spółek lub nowo powstałej spółki koryguje się o różnicę

pomiędzy sumą aktywów i pasywów.

3.

Wyłączeniu podlegają również

1)

wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze łączących

się spółek;

2)

przychody i koszty operacji gospodarczych dokonywanych w danym roku obrotowym przed

połączeniem między łączącymi się spółkami;

3)

zyski lub straty operacji gospodarczych dokonanych przed połączeniem między łączącymi

się spółkami, zawarte w wartościach podlegających łączeniu aktywów i pasywów.

4.

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 3, jeżeli nie wpłynie

to na rzetelność i jasność sprawozdania finansowego spółki, na którą przechodzi majątek

połączonych spółek lub nowo powstałej spółki.

5.

Koszty poniesione w związku z połączeniem, w tym również koszty organizacji poniesione

przy założeniu nowej spółki lub koszty podwyższenia kapitału spółki, na którą przechodzi

majątek łączących się spółek, zalicza się do kosztów finansowych.

6.

Sprawozdanie finansowe spółki, na którą przechodzi majątek połączonych spółek lub

nowo powstałej spółki, sporządzone na koniec okresu sprawozdawczego, w ciągu którego

nastąpiło połączenie, zawiera dane porównawcze za poprzedni rok obrotowy, określone

w taki sposób, jakby połączenie miało miejsce na początek poprzedniego roku obrotowego,

z tym że poszczególne składniki kapitałów własnych na koniec poprzedniego roku powinny

zostać wykazane jako suma poszczególnych składników kapitałów własnych.

Przepisy art. 44a-44c stosuje się odpowiednio w przypadku nabycia przez jednostkę

zorganizowanej części innej jednostki, w tym również w razie podziału spółek.

1.

Sprawozdanie finansowe sporządza się na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych, o którym

mowa w art. 12 ust. 2, oraz na inny dzień bilansowy, stosując odpowiednio, z zastrzeżeniem

ust. 1a i 1b, zasady wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego, określone

w rozdziale 4.

1a.

Sprawozdania finansowe emitentów papierów wartościowych dopuszczonych, emitentów zamierzających

ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych

krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą być sporządzane zgodnie z MSR.

1b.

Sprawozdania finansowe jednostek wchodzących w skład grupy kapitałowej, w której jednostka

dominująca sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, mogą być

sporządzane zgodnie z MSR.

1c.

Decyzję w sprawie sporządzania sprawozdań finansowych zgodnie z MSR, przez jednostki,

o których mowa w ust. 1a oraz 1b, podejmuje organ zatwierdzający.

1d.

Organ zatwierdzający może podjąć decyzję w sprawie zaprzestania stosowania MSR przy

sporządzaniu sprawozdań finansowych przez jednostki w przypadku ustania okoliczności,

o których mowa w ust. 1a i 1b.

1e.

Sprawozdania finansowe oddziałów przedsiębiorcy zagranicznego mogą być sporządzane

zgodnie z MSR, jeżeli przedsiębiorca ten sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie

z MSR.

2.

Sprawozdanie finansowe składa się z

1)

bilansu;

2)

rachunku zysków i strat;

3)

informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe

informacje i objaśnienia.

3.

Sprawozdanie finansowe jednostek określonych w art. 64 ust. 1, podlegające corocznemu

badaniu, obejmuje ponadto zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym, a w przypadku

funduszy inwestycyjnych - zestawienie zmian w aktywach netto, oraz rachunek przepływów

pieniężnych, z zastrzeżeniem ust. 3a.

3a.

Sprawozdanie finansowe funduszu inwestycyjnego otwartego oraz sprawozdanie finansowe

specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego nie obejmuje rachunku przepływów

pieniężnych.

3b.

Sprawozdanie finansowe funduszu inwestycyjnego oraz alternatywnej spółki inwestycyjnej

obejmuje dodatkowo zestawienie lokat.

3c.

Sprawozdanie finansowe alternatywnej spółki inwestycyjnej obejmuje dodatkowo zestawienie

informacji dodatkowych o spółce obejmujące informacje o strukturze aktywów i kosztach

działalności, wartości aktywów netto i informacje dotyczące wartości aktywów netto

na prawo uczestnictwa i sposobu jej ustalania, informacje o wyemitowanych przez alternatywną

spółkę inwestycyjną instrumentach finansowych lub przyznanych uprawnieniach wpływających

na ustalenie wartości aktywów netto lub na prawa inwestorów oraz informacje dotyczące

uprzywilejowania praw uczestnictwa albo ograniczenia uprawnień z nich wynikających.

4.

Do rocznego sprawozdania finansowego dołącza się sprawozdanie z działalności jednostki,

jeżeli obowiązek jego sporządzania wynika z ustawy lub odrębnych przepisów.

5.

Sprawozdanie finansowe oraz sprawozdanie z działalności jednostki sporządza się w

języku polskim i w walucie polskiej. Dane liczbowe można wykazywać w zaokrągleniu

do tysięcy złotych, jeżeli nie zniekształca to obrazu jednostki zawartego w sprawozdaniu

finansowym oraz w sprawozdaniu z działalności.

6.

Sprawozdania finansowe oraz sprawozdania z działalności emitentów papierów wartościowych

dopuszczonych, emitentów zamierzających ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie

do obrotu na jednym z rynków regulowanych krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego

sporządza się na podstawie przepisów ustawy, z uwzględnieniem przepisów o obrocie

papierami wartościowymi.

1.

W bilansie wykazuje się stany aktywów i pasywów na dzień kończący bieżący i poprzedni

rok obrotowy.

1a.

W przypadku sporządzania bilansu na inny dzień bilansowy niż określony w ust. 1, w

bilansie wykazuje się stany aktywów i pasywów na ten dzień oraz na dzień kończący

rok obrotowy bezpośrednio poprzedzający ten dzień bilansowy.

2.

Wykazana w aktywach bilansu, z zastrzeżeniem ust. 2a, wartość poszczególnych grup

składników aktywów wynika z ich wartości księgowej, skorygowanej o

1)

dotychczas dokonane odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe oraz odpisy aktualizujące,

w tym również z tytułu trwałej utraty wartości składników aktywów trwałych;

2)

odpisy aktualizujące wartość rzeczowych składników aktywów obrotowych;

3)

odpisy aktualizujące wartość należności.

2a.

Aktywa finansowe i zobowiązania finansowe wykazuje się w bilansie w kwocie netto po

kompensacie, jeżeli jednostka ma bezwarunkowe prawo do kompensaty aktywów i zobowiązań

danego rodzaju i zamierza je rozliczyć w kwocie netto albo jednocześnie wydać składnik

aktywów finansowych i rozliczyć zobowiązanie finansowe.

3.

Jeżeli w myśl odrębnych przepisów w ciągu roku dokonywane są odpisy z wyniku finansowego

bieżącego roku obrotowego, to należy je wykazać ze znakiem ujemnym w odrębnej pozycji

pasywów „Kapitał (fundusz) własny”, w pozycji „Odpisy z zysku netto w ciągu roku obrotowego

(wielkość ujemna)”.

4.

Zakładowy fundusz świadczeń socjalnych oraz inne fundusze tworzone na podstawie odrębnych

przepisów, niezaliczone do kapitałów (funduszów) własnych, wykazuje się w pasywach

bilansu w grupie zobowiązań jako fundusze specjalne.

5.

Bilans powinien zawierać informacje w zakresie ustalonym

1)

dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji - w załączniku

nr 1 do ustawy;

2)

dla banków - w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji - w załączniku nr 3 do ustawy;

4)

dla jednostek mikro sporządzających uproszczony bilans - w załączniku nr 4 do ustawy;

5)

dla jednostek małych sporządzających uproszczony bilans - w załączniku nr 5 do ustawy;

6)

dla jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy - w załączniku nr 6 do ustawy.

6.

Jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy, mogą sporządzać bilans zawierający informacje w zakresie ustalonym

w załączniku nr 1 do ustawy.

1.

W rachunku zysków i strat wykazuje się oddzielnie przychody, koszty, zyski i straty

oraz obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego za bieżący i poprzedni rok obrotowy.

2.

W przypadku sporządzania rachunku zysków i strat za inny okres sprawozdawczy niż określony

w ust. 1, w rachunku zysków i strat wykazuje się oddzielnie przychody, koszty, zyski

i straty oraz obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego za bieżący okres sprawozdawczy

oraz analogiczny okres sprawozdawczy poprzedniego roku obrotowego.

3.

W przypadku gdy jednostka przewiduje zaprzestanie określonego zakresu działalności

mającego wpływ na przychody i koszty przyszłych okresów sprawozdawczych, przy zachowaniu

zasady kontynuacji - odpowiednie przychody i koszty z tym związane należy wykazać

odrębnie od przychodów i kosztów działalności kontynuowanej.

3a.

Ustalona w rachunku zysków i strat różnica pomiędzy przychodami a kosztami jednostki

mikro, o której mowa w art. 3 ust. 1a pkt 2, zwiększa - po zatwierdzeniu rocznego

sprawozdania finansowego - odpowiednio przychody lub koszty w następnym roku obrotowym;

różnica dodatnia może być zaliczona na zwiększenie kapitału (funduszu) podstawowego.

4.

Rachunek zysków i strat powinien zawierać informacje w zakresie ustalonym

1)

dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji - w załączniku

nr 1 do ustawy, w wariancie kalkulacyjnym albo porównawczym, zależnie od wyboru dokonanego

przez kierownika jednostki;

2)

dla banków - w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji - w załączniku nr 3 do ustawy;

4)

dla jednostek mikro sporządzających uproszczony rachunek zysków i strat - w załączniku

nr 4 do ustawy;

5)

dla jednostek małych sporządzających uproszczony rachunek zysków i strat - w załączniku

nr 5 do ustawy, w wariancie kalkulacyjnym albo porównawczym, zależnie od wyboru dokonanego

przez kierownika jednostki;

6)

dla jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy - w załączniku nr 6 do ustawy.

5.

Jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy, mogą sporządzać rachunek zysków i strat zawierający informacje

w zakresie ustalonym w załączniku nr 1 do ustawy.

1.

Informacja dodatkowa powinna zawierać istotne dane i objaśnienia niezbędne do tego,

aby sprawozdanie finansowe odpowiadało warunkom określonym w art. 4 ust. 1, a w szczególności

obejmować

1)

wprowadzenie do sprawozdania finansowego, zawierające opis przyjętych zasad (polityki)

rachunkowości, w tym metod wyceny i sporządzenia sprawozdania finansowego w zakresie,

w jakim ustawa pozostawia jednostce prawo wyboru, oraz przedstawienie przyczyn i skutków

ich ewentualnych zmian w stosunku do roku poprzedzającego;

2)

dodatkowe informacje i objaśnienia

a)

do pozycji bilansu, rachunku zysków i strat, zestawienia zmian w kapitale (funduszu)

własnym oraz rachunku przepływów pieniężnych za okresy sprawozdawcze objęte sprawozdaniem

finansowym,

b)

proponowany podział zysku lub pokrycia straty,

c)

podstawowe informacje dotyczące pracowników i organów jednostki,

d)

inne istotne informacje dla zrozumienia sprawozdania finansowego.

2.

Zakres informacji dodatkowej, sporządzanej przez jednostki inne niż banki, zakłady

ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, określa załącznik nr 1 do ustawy.

3.

Jednostka mikro może nie sporządzać informacji dodatkowej, o której mowa w ust. 1,

pod warunkiem że przedstawi informacje uzupełniające do bilansu określone w załączniku

nr 4 do ustawy.

4.

Zakres informacji dodatkowej dla jednostek małych sporządzających uproszczoną informację

dodatkową określa załącznik nr 5 do ustawy. Jednostka mała, która nie sporządza uproszczonej

informacji dodatkowej, sporządza informację dodatkową w zakresie nie mniejszym niż

określony w załączniku nr 5 do ustawy.

5.

Zakres informacji dodatkowej dla jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostek, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy, określa załącznik nr 6 do ustawy.

6.

Jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie, z wyjątkiem spółek kapitałowych, oraz jednostki, o których mowa w art. 3 ust. 3

pkt 1 i 2 tej ustawy, mogą sporządzać informację dodatkową w zakresie ustalonym w

załączniku nr 1 do ustawy.

1.

Zestawienie zmian w kapitale (funduszu) własnym obejmuje informacje o zmianach poszczególnych

składników kapitału (funduszu) własnego za bieżący i poprzedni rok obrotowy określone

1)

dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji - w załączniku

nr 1 do ustawy;

2)

dla banków - w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji - w załączniku nr 3 do ustawy.

2.

W przypadku sporządzania zestawienia zmian w kapitale (funduszu) własnym za inny okres

sprawozdawczy niż określony w ust. 1, w zestawieniu zmian w kapitale (funduszu) własnym

wykazuje się zmiany poszczególnych pozycji kapitału (funduszu) własnego za bieżący

okres sprawozdawczy i poprzedni rok obrotowy.

3.

Jednostka mikro może nie sporządzać zestawienia zmian w kapitale (funduszu) własnym,

o którym mowa w ust. 1.

4.

Jednostka mała może nie sporządzać zestawienia zmian w kapitale (funduszu) własnym,

o którym mowa w ust. 1.

1.

Rachunek przepływów pieniężnych sporządzony metodą bezpośrednią albo pośrednią, zależnie

od wyboru dokonanego przez kierownika jednostki, wykazuje dane za bieżący i poprzedni

rok obrotowy, obejmując informacje w zakresie ustalonym

1)

dla jednostek innych niż banki, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji - w załączniku

nr 1 do ustawy;

2)

dla banków - w załączniku nr 2 do ustawy;

3)

dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji - w załączniku nr 3 do ustawy.

2.

W przypadku sporządzania rachunku przepływów pieniężnych za inny okres sprawozdawczy

niż określony w ust. 1, rachunek przepływów pieniężnych sporządza się za bieżący okres

sprawozdawczy i analogiczny okres sprawozdawczy poprzedniego roku obrotowego.

3.

W rachunku przepływów pieniężnych należy uwzględnić wszystkie wpływy i wydatki z działalności

operacyjnej, inwestycyjnej i finansowej jednostki, z wyjątkiem wpływów i wydatków

będących rezultatem zakupu lub sprzedaży środków pieniężnych, przy czym dla właściwego

określenia wartości przepływów pieniężnych

1)

przez działalność operacyjną rozumie się podstawowy rodzaj działalności jednostki

oraz inne rodzaje działalności, niezaliczone do działalności inwestycyjnej (lokacyjnej)

lub finansowej;

2)

przez działalność inwestycyjną (lokacyjną) rozumie się nabywanie lub zbywanie składników

aktywów trwałych i krótkoterminowych aktywów finansowych oraz wszystkie z nimi związane

pieniężne koszty i korzyści;

3)

przez działalność finansową rozumie się pozyskiwanie lub utratę źródeł finansowania

[zmiany w rozmiarach i relacjach kapitału (funduszu) własnego i obcego w jednostce]

oraz wszystkie z nimi związane pieniężne koszty i korzyści.

4.

Jednostka mikro może nie sporządzać rachunku przepływów pieniężnych, o którym mowa

w ust. 1.

5.

Jednostka mała może nie sporządzać rachunku przepływów pieniężnych, o którym mowa

w ust. 1.

1.

W przypadku spółek kapitałowych, spółek komandytowo-akcyjnych, towarzystw ubezpieczeń

wzajemnych, towarzystw reasekuracji wzajemnej, spółdzielni, przedsiębiorstw państwowych,

a także tych spółek jawnych i komandytowych, których wszystkimi wspólnikami ponoszącymi

nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub

spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej, oraz w przypadku

specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych, funduszy inwestycyjnych zamkniętych

oraz alternatywnych spółek inwestycyjnych, kierownik jednostki sporządza, wraz z rocznym

sprawozdaniem finansowym, sprawozdanie z działalności jednostki.

2.

Sprawozdanie z działalności jednostki powinno obejmować istotne informacje o stanie

majątkowym i sytuacji finansowej, w tym ocenę uzyskiwanych efektów oraz wskazanie

czynników ryzyka i opis zagrożeń, a w szczególności informacje o

1)

zdarzeniach istotnie wpływających na działalność jednostki, jakie nastąpiły w roku

obrotowym, a także po jego zakończeniu, do dnia zatwierdzenia sprawozdania finansowego;

2)

przewidywanym rozwoju jednostki;

3)

ważniejszych osiągnięciach w dziedzinie badań i rozwoju;

4)

aktualnej i przewidywanej sytuacji finansowej;

5)

udziałach własnych, w tym

a)

przyczynie nabycia udziałów własnych dokonanego w roku obrotowym,

b)

liczbie i wartości nominalnej nabytych oraz zbytych w roku obrotowym udziałów, a w

przypadku braku wartości nominalnej - ich wartości księgowej, jak też części kapitału

podstawowego, którą te udziały reprezentują,

c)

w przypadku nabycia lub zbycia odpłatnego - równowartości tych udziałów,

d)

liczbie i wartości nominalnej wszystkich udziałów nabytych i zatrzymanych, a w razie

braku wartości nominalnej - wartości księgowej, jak również części kapitału podstawowego,

którą te udziały reprezentują;

6)

posiadanych przez jednostkę oddziałach (zakładach);

7)

instrumentach finansowych w zakresie

a)

ryzyka: zmiany cen, kredytowego, istotnych zakłóceń przepływów środków pieniężnych

oraz utraty płynności finansowej, na jakie narażona jest jednostka,

b)

przyjętych przez jednostkę celach i metodach zarządzania ryzykiem finansowym, łącznie

z metodami zabezpieczenia istotnych rodzajów planowanych transakcji, dla których stosowana

jest rachunkowość zabezpieczeń.

8)

(uchylony)

2a.

Sprawozdanie z działalności emitenta, którego papiery wartościowe zostały dopuszczone

do obrotu na jednym z rynków regulowanych Europejskiego Obszaru Gospodarczego, powinno

zawierać również - jako wyodrębnioną część - oświadczenie o stosowaniu ładu korporacyjnego,

którego zakres określają przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania

instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 oraz z 2017 r. poz. 452, 724, 791 i 1089) lub regulaminy wydane na podstawie art. 61 tej ustawy.

2b.

Sprawozdanie z działalności specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych, funduszy

inwestycyjnych zamkniętych oraz alternatywnych spółek inwestycyjnych powinno obejmować,

z uwzględnieniem art. 105 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 231/2013 z dnia 19 grudnia 2012 r.

uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu

do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy,

dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru

(Dz. Urz. UE L 83 z 22.03.2013, str. 1), istotne informacje o stanie majątkowym i sytuacji finansowej tych jednostek, w tym

ocenę uzyskiwanych efektów oraz wskazanie czynników ryzyka i opis zagrożeń.

3.

Sprawozdanie z działalności jednostki powinno obejmować również - o ile jest to istotne

dla oceny rozwoju, wyników i sytuacji jednostki - co najmniej

1)

kluczowe finansowe wskaźniki efektywności związane z działalnością jednostki;

2)

kluczowe niefinansowe wskaźniki efektywności związane z działalnością jednostki oraz

informacje dotyczące zagadnień pracowniczych i środowiska naturalnego.

3a.

W przypadku gdy istnieje powiązanie pomiędzy wartościami wykazanymi w rocznym sprawozdaniu

finansowym a informacjami zawartymi w sprawozdaniu z działalności jednostki, sprawozdanie

z działalności jednostki powinno zawierać odniesienia do kwot wykazanych w sprawozdaniu

finansowym, a także dodatkowe wyjaśnienia dotyczące tych kwot.

4.

Jednostka mikro, o której mowa w art. 3 ust. 1a pkt 1 i ust. 1b, która ma obowiązek

sporządzania sprawozdania z działalności jednostki zgodnie z ust. 1, może nie sporządzać

tego sprawozdania, pod warunkiem że w informacji dodatkowej, a w przypadku, o którym

mowa w art. 48 ust. 3, jako informacje uzupełniające do bilansu, przedstawi informacje

dotyczące nabycia udziałów (akcji) własnych określone w załączniku nr 4 do ustawy.

5.

Jednostka mała, która ma obowiązek sporządzania sprawozdania z działalności zgodnie

z ust. 1, może nie sporządzać tego sprawozdania, pod warunkiem że w informacji dodatkowej

przedstawi informacje dotyczące nabycia udziałów własnych, o których mowa w ust. 2

pkt 5.

6.

Jednostka mała i jednostka mikro mogą nie wykazywać w sprawozdaniu z działalności

wskaźników oraz informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2.

Przyjmuje się, że sprawozdanie finansowe sporządzone przez jednostkę mikro z zastosowaniem

art. 46 ust. 5 pkt 4, art. 47 ust. 4 pkt 4, art. 48 ust. 3, art. 48a ust. 3, art.

48b ust. 4 lub art. 49 ust. 4 przedstawia rzetelnie i jasno sytuację majątkową i finansową

oraz wynik finansowy tej jednostki.

1.

Jednostka, o której mowa w art. 3 ust. 1e pkt 1-6, będąca spółką kapitałową, spółką

komandytowo-akcyjną lub taką spółką jawną lub komandytową, której wszystkimi wspólnikami

ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne

lub spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej, pod warunkiem

że w roku obrotowym, za który sporządza sprawozdanie finansowe, oraz w roku poprzedzającym

ten rok przekracza następujące wielkości

1)

500 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

oraz

2)

85 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego lub 170

000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy

- zawiera dodatkowo w sprawozdaniu z działalności - jako wyodrębnioną część - oświadczenie

na temat informacji niefinansowych.

2.

Oświadczenie na temat informacji niefinansowych obejmuje co najmniej

1)

zwięzły opis modelu biznesowego jednostki;

2)

kluczowe niefinansowe wskaźniki efektywności związane z działalnością jednostki;

3)

opis polityk stosowanych przez jednostkę w odniesieniu do zagadnień społecznych, pracowniczych,

środowiska naturalnego, poszanowania praw człowieka oraz przeciwdziałania korupcji,

a także opis rezultatów stosowania tych polityk;

4)

opis procedur należytej staranności - jeżeli jednostka je stosuje w ramach polityk,

o których mowa w pkt 3;

5)

opis istotnych ryzyk związanych z działalnością jednostki mogących wywierać niekorzystny

wpływ na zagadnienia, o których mowa w pkt 3, w tym ryzyk związanych z produktami

jednostki lub jej relacjami z otoczeniem zewnętrznym, w tym z kontrahentami, a także

opis zarządzania tymi ryzykami.

3.

Sporządzając oświadczenie na temat informacji niefinansowych, jednostka przedstawia

informacje niefinansowe w zakresie, w jakim są one niezbędne dla oceny rozwoju, wyników

i sytuacji jednostki oraz wpływu jej działalności na zagadnienia, o których mowa w

ust. 2 pkt 3.

4.

W przypadku gdy istnieje powiązanie pomiędzy wartościami wykazanymi w rocznym sprawozdaniu

finansowym a informacjami zawartymi w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych,

oświadczenie to powinno zawierać odniesienia do kwot wykazanych w sprawozdaniu finansowym,

a także dodatkowe wyjaśnienia dotyczące tych kwot.

5.

Jeżeli jednostka nie stosuje polityki w odniesieniu do jednego lub kilku zagadnień,

o których mowa w ust. 2 pkt 3, w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych jednostka

podaje powody jej niestosowania.

6.

Jednostka w wyjątkowych przypadkach może pominąć w oświadczeniu na temat informacji

niefinansowych informacje dotyczące oczekiwanych zdarzeń lub spraw będących przedmiotem

toczących się negocjacji, jeżeli - zgodnie z uzasadnioną opinią kierownika jednostki

oraz członków rady nadzorczej lub innego organu nadzorującego jednostkę - ujawnienie

takich informacji miałoby istotnie szkodliwy wpływ na sytuację rynkową jednostki.

Jednostka nie może pominąć tych informacji, jeżeli uniemożliwi to prawidłową i obiektywną

ocenę rozwoju, wyników i sytuacji jednostki oraz wpływu jej działalności na zagadnienia,

o których mowa w ust. 2 pkt 3.

7.

Jeżeli jednostka pominie w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych informacje,

o których mowa w ust. 6, informuje o tym w tym oświadczeniu.

8.

Jednostka przy sporządzaniu oświadczenia na temat informacji niefinansowych może stosować

dowolne zasady, w tym własne zasady, krajowe, unijne lub międzynarodowe standardy,

normy lub wytyczne. W oświadczeniu jednostka zawiera informację o tym, jakie zasady,

standardy, normy lub wytyczne zastosowała.

9.

Jednostka może nie sporządzać oświadczenia na temat informacji niefinansowych, jeżeli

wraz ze sprawozdaniem z działalności sporządzi odrębnie sprawozdanie na temat informacji

niefinansowych oraz zamieści je na swojej stronie internetowej w terminie 6 miesięcy

od dnia bilansowego. Jednostka zamieszcza w sprawozdaniu z działalności informację

o sporządzeniu odrębnego sprawozdania na temat informacji niefinansowych zgodnie z

wymogami określonymi w ust. 2-8. Do sprawozdania na temat informacji niefinansowych

przepisy ust. 2-8, art. 4a ust. 1, art. 45 ust. 4 i 5, art. 52 ust. 3 pkt 2, art.

68 oraz art. 73 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

10.

Przyjmuje się, że jednostka sporządzająca oświadczenie na temat informacji niefinansowych

albo sprawozdanie na temat informacji niefinansowych zgodnie z wymogami ustawy spełnia

obowiązek ujawnienia wskaźników oraz informacji, o których mowa w art. 49 ust. 3 pkt

2.

11.

Jednostka będąca jednostką zależną, w tym jednostką dominującą niższego szczebla,

może nie sporządzać oświadczenia na temat informacji niefinansowych albo sprawozdania

na temat informacji niefinansowych, jeżeli jej jednostka dominująca wyższego szczebla

mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Europejskiego Obszaru

Gospodarczego sporządza oświadczenie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych

albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych zgodnie z przepisami

prawa państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, któremu podlega, którym obejmie

tę jednostkę i jej jednostki zależne każdego szczebla. W takim przypadku jednostka

ujawnia w sprawozdaniu z działalności nazwę i siedzibę jej jednostki dominującej wyższego

szczebla sporządzającej oświadczenie albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat

informacji niefinansowych, które obejmie tę jednostkę i jej jednostki zależne każdego

szczebla.

1.

Informacje zawarte w sprawozdaniu finansowym mogą być wykazywane ze szczegółowością

większą niż określona w załącznikach do ustawy, jeżeli wynika to z potrzeb lub specyfiki

jednostki.

2.

(uchylony)

3.

W przypadku gdy informacje dotyczące poszczególnych pozycji sprawozdania finansowego

nie wystąpiły w jednostce zarówno w roku obrotowym, jak i za rok poprzedzający rok

obrotowy, to przy sporządzaniu sprawozdania finansowego pozycje te pomija się.

4.

(uchylony)

1.

Jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne

sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania

finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio

1)

aktywa i fundusze wydzielone;

2)

wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;

3)

przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami

(zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);

4)

wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w

aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w pkt 2-4, jeżeli nie wpływa to ujemnie

na spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1.

2.

Do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące

się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe,

włącza się odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone

w walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy

średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z

rachunku zysków i strat - po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów

na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po

kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok

obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez

Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym

sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako

składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

1.

Kierownik jednostki zapewnia sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego nie później

niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego i przedstawia je właściwym organom, zgodnie

z obowiązującymi jednostkę przepisami prawa, postanowieniami statutu lub umowy.

2.

Sprawozdanie finansowe podpisuje - podając zarazem datę podpisu - osoba, której powierzono

prowadzenie ksiąg rachunkowych, i kierownik jednostki, a jeżeli jednostką kieruje

organ wieloosobowy - wszyscy członkowie tego organu. Odmowa podpisu wymaga pisemnego

uzasadnienia dołączonego do sprawozdania finansowego.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio również do

1)

sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień określony w art. 12 ust. 2 lub na

inny dzień bilansowy;

2)

sprawozdania z działalności jednostki określonego w art. 49, z tym że nie podpisuje

go osoba, której powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych.

1.

Roczne sprawozdanie finansowe jednostki, z zastrzeżeniem ust. 2b, podlega zatwierdzeniu

przez organ zatwierdzający, nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego.

1a.

Przed zatwierdzeniem roczne sprawozdanie finansowe jednostek, o których mowa w art.

64, podlega badaniu zgodnie z wymogami przeprowadzania badań określonymi w

1)

art. 66-68 oraz

2)

ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze

publicznym

(Dz. U. poz. 1089), zwanej dalej „ustawą o biegłych rewidentach”, oraz

3)

aaarozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 537/2014 z aaadnia 16 kwietnia

2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących ustawowych badań sprawozdań finansowych

jednostek interesu publicznego, uchylającym decyzję Komisji 2005/909/WE (Dz. Urz.

UE L 158 z 27.05.2014, str. 77 oraz Dz. Urz. UE L 170 z 11.06.2014, str. 66) - w przypadku

jednostek zainteresowania publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o biegłych

rewidentach.

2.

(uchylony)

2a.

Przepisy ust. 1 i 1a nie dotyczą jednostek, w stosunku do których ogłoszona została

upadłość.

2b.

Roczne sprawozdanie finansowe oddziału przedsiębiorcy zagranicznego uważa się za zatwierdzone,

jeżeli zostało zatwierdzone sprawozdanie finansowe przedsiębiorcy zagranicznego, obejmujące

dane sprawozdania finansowego tego oddziału.

3.

Podział lub pokrycie wyniku finansowego netto jednostek zobowiązanych, zgodnie z art.

64 ust. 1, do poddania badaniu rocznego sprawozdania finansowego może nastąpić po

zatwierdzeniu sprawozdania finansowego przez organ zatwierdzający, poprzedzonego wyrażeniem

przez biegłego rewidenta opinii o tym sprawozdaniu bez zastrzeżeń lub z zastrzeżeniami.

Podział lub pokrycie wyniku finansowego netto, dokonany bez spełnienia tego warunku,

jest nieważny z mocy prawa.

4.

Podział lub pokrycie wyniku finansowego netto jednostek niezobowiązanych do poddania

badaniu rocznego sprawozdania finansowego może nastąpić po zatwierdzeniu sprawozdania

finansowego przez organ zatwierdzający.

5.

Odpisy z wyniku finansowego bieżącego roku obrotowego, w tym także wpłaty z zysku,

dokonywane na podstawie odrębnych przepisów uznaje się za podział wyniku finansowego

netto jednostek w ciągu roku obrotowego.

1.

Jeżeli po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego, a przed jego zatwierdzeniem,

jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, które mają istotny wpływ na to sprawozdanie

finansowe, lub powodujących, że założenie kontynuowania działalności przez jednostkę

nie jest uzasadnione, powinna ona odpowiednio zmienić to sprawozdanie, dokonując jednocześnie

odpowiednich zapisów w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie

finansowe dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta, który sprawozdanie to bada

lub zbadał. Jeżeli zdarzenia, które nastąpiły po dniu bilansowym, nie powodują zmiany

stanu istniejącego na dzień bilansowy, to odpowiednie wyjaśnienia zamieszcza się w

informacji dodatkowej.

2.

Jeżeli jednostka otrzymała informacje o zdarzeniach, o których mowa w ust. 1, po zatwierdzeniu

rocznego sprawozdania finansowego, to ich skutki ujmuje w księgach rachunkowych roku

obrotowego, w którym informacje te otrzymała.

3.

Jeżeli w danym roku obrotowym lub przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za

ten rok obrotowy jednostka stwierdziła popełnienie w poprzednich latach obrotowych

błędu, w następstwie którego nie można uznać sprawozdania finansowego za rok lub lata

poprzednie za spełniające wymagania określone w art. 4 ust. 1, to kwotę korekty spowodowanej

usunięciem tego błędu odnosi się na kapitał (fundusz) własny i wykazuje jako „zysk

(strata) z lat ubiegłych”.

1.

Jednostka dominująca, mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, sporządza roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe

grupy kapitałowej, obejmujące dane jednostki dominującej i jednostek od niej zależnych

wszystkich szczebli, bez względu na ich siedzibę, zestawione w taki sposób, jakby

grupa kapitałowa stanowiła jedną jednostkę; sprawozdaniem tym obejmuje się również

dane pozostałych jednostek podporządkowanych, zgodnie z zasadami określonymi w niniejszym

rozdziale.

2.

Skonsolidowane sprawozdanie finansowe składa się z

1)

skonsolidowanego bilansu;

2)

skonsolidowanego rachunku zysków i strat;

3)

skonsolidowanego rachunku przepływów pieniężnych;

4)

skonsolidowanego zestawienia zmian w kapitale (funduszu) własnym;

5)

informacji dodatkowej, obejmującej wprowadzenie do skonsolidowanego sprawozdania finansowego

oraz dodatkowe informacje i objaśnienia.

2a.

Do rocznego skonsolidowanego sprawozdania finansowego dołącza się sprawozdanie z działalności

grupy kapitałowej, sporządzone odpowiednio według wymogów, o których mowa w art. 49

ust. 2-3a, z tym że w przypadku informacji określonych w art. 49 ust. 2 pkt 5 należy

podać informacje o udziałach własnych posiadanych przez jednostkę dominującą, jednostki

wchodzące w skład grupy kapitałowej oraz osoby działające w ich imieniu. Sprawozdanie

z działalności grupy kapitałowej można sporządzić łącznie ze sprawozdaniem z działalności

jednostki dominującej jako jedno sprawozdanie.

2b.

Jednostka dominująca będąca

1)

jednostką, o której mowa w art. 3 ust. 1e pkt 1-6, oraz

2)

spółką kapitałową, spółką komandytowo-akcyjną lub taką spółką jawną lub komandytową,

której wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki

kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych

spółek formie prawnej, oraz

3)

jednostką dominującą grupy kapitałowej, jeżeli łączne dane jednostki dominującej oraz

wszystkich jednostek zależnych każdego szczebla na dzień bilansowy roku obrotowego

oraz na dzień bilansowy roku poprzedzającego rok obrotowy

a)

po dokonaniu wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 6, przekraczają

wielkości, o których mowa w art. 49b ust. 1, albo

b)

przed dokonaniem wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 6, przekraczają

następujące wielkości

-

500 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

oraz

-

102 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego lub 204

000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy

-

zawiera dodatkowo w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej - jako wyodrębnioną

część - oświadczenie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych sporządzone

odpowiednio według wymogów określonych w art. 49b ust. 2-8.

2c.

Jednostka dominująca może nie sporządzać oświadczenia grupy kapitałowej na temat informacji

niefinansowych pod warunkiem, że wraz ze sprawozdaniem z działalności grupy kapitałowej

sporządzi odrębnie sprawozdanie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych

oraz zamieści je na swojej stronie internetowej w terminie 6 miesięcy od dnia bilansowego.

Jednostka zamieszcza w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej informację o

sporządzeniu odrębnego sprawozdania grupy kapitałowej zgodnie z wymogami określonymi

w art. 49b ust. 2-8. Do sprawozdania grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych

przepisy art. 4a ust. 1, art. 45 ust. 4 i 5, art. 49b ust. 2-8, art. 52 ust. 3 pkt

2, art. 68 oraz art. 73 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

2d.

Przyjmuje się, że jednostka dominująca, która sporządza oświadczenie grupy kapitałowej

na temat informacji niefinansowych albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat informacji

niefinansowych zgodnie z wymogami ustawy, spełnia obowiązek ujawnienia wskaźników

oraz informacji, o których mowa w art. 49 ust. 3 pkt 2.

2e.

Jednostka będąca jednostką dominującą niższego szczebla może nie sporządzać oświadczenia

grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych albo sprawozdania grupy kapitałowej

na temat informacji niefinansowych, jeżeli jej jednostka dominująca wyższego szczebla

mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Europejskiego Obszaru

Gospodarczego sporządza oświadczenie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych

albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych zgodnie z przepisami

prawa państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, któremu podlega, którym obejmie

tę jednostkę i jej jednostki zależne każdego szczebla. W takim przypadku jednostka

ujawnia w sprawozdaniu z działalności nazwę i siedzibę jej jednostki dominującej wyższego

szczebla, sporządzającej oświadczenie albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat

informacji niefinansowych, które obejmie tę jednostkę i jej jednostki zależne każdego

szczebla.

3.

Skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się również na inny dzień bilansowy,

jeżeli obowiązek taki wynika z odrębnych przepisów.

4.

Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, to do sporządzania skonsolidowanego

sprawozdania finansowego stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 4, 4a i 5.

5.

Skonsolidowane sprawozdania finansowe emitentów papierów wartościowych, o których

mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19

lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości

(Dz. Urz. WE L 243 z 11.09.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 29, str. 609, z późn. zm.), oraz banków sporządza się zgodnie z MSR.

6.

Skonsolidowane sprawozdania finansowe emitentów papierów wartościowych zamierzających

ubiegać się lub ubiegających się o ich dopuszczenie do obrotu na jednym z rynków regulowanych

krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego mogą być sporządzane zgodnie z MSR.

7.

Skonsolidowane sprawozdania finansowe jednostek dominujących niższego szczebla, wchodzących

w skład grupy kapitałowej, w której jednostka dominująca wyższego szczebla sporządza

skonsolidowane sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR, mogą być sporządzane zgodnie

z MSR.

8.

Decyzję w sprawie sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z MSR,

przez jednostki, o których mowa w ust. 6 i 7, podejmuje organ zatwierdzający jednostki

dominującej.

9.

Organ zatwierdzający jednostki dominującej może podjąć decyzję w sprawie zaprzestania

stosowania MSR przy sporządzaniu skonsolidowanych sprawozdań finansowych przez jednostki

w przypadku ustania okoliczności, o których mowa w ust. 6 i 7.

10.

Przepisy ust. 9 stosuje się odpowiednio do jednostek niebędących bankami, o których

mowa w ust. 5.

1.

Jednostka dominująca może nie sporządzać skonsolidowanego sprawozdania finansowego,

jeżeli na dzień bilansowy roku obrotowego oraz na dzień bilansowy roku poprzedzającego

rok obrotowy łączne dane jednostki dominującej oraz wszystkich jednostek zależnych

każdego szczebla

1)

przed dokonaniem wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 6, nie

przekroczyły co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości

a)

38 400 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

b)

76 800 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

c)

250 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty;

2)

po dokonaniu wyłączeń konsolidacyjnych, o których mowa w art. 60 ust. 2 i 6, nie przekroczyły

co najmniej dwóch z następujących trzech wielkości

a)

32 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

b)

64 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za rok

obrotowy,

c)

250 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty.

1a.

Jednostka dominująca, która jest zwolniona ze sporządzania skonsolidowanego sprawozdania

finansowego na podstawie ust. 1 pkt 1 lub 2, traci to prawo, jeżeli na dzień bilansowy

roku obrotowego oraz na dzień bilansowy roku poprzedzającego rok obrotowy przekroczyła

dwie z określonych w ust. 1 pkt 1 lub 2 wielkości, ze skutkiem dla bieżącego roku

obrotowego.

2.

Jednostka dominująca, zależna od innej jednostki, mającej siedzibę lub miejsce sprawowania

zarządu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego, może nie sporządzać skonsolidowanego

sprawozdania finansowego, jeżeli

1)

jednostka dominująca wyższego szczebla posiada 100% udziałów tej jednostki, przy czym

nie są brane pod uwagę udziały w tej jednostce posiadane przez członków jej organów

administrujących, zarządzających lub nadzorujących z mocy prawa lub z tytułu zobowiązania

określonego w jej statucie lub umowie, lub

2)

jednostka dominująca wyższego szczebla posiada co najmniej 90% udziałów tej jednostki,

a pozostali udziałowcy tej jednostki zatwierdzili decyzję o niesporządzaniu skonsolidowanego

sprawozdania finansowego.

2a.

Przepis ust. 2 stosuje się, jeżeli spełnione zostały łącznie następujące warunki

1)

jednostka dominująca wyższego szczebla obejmie konsolidacją zarówno zależną od niej

jednostkę dominującą niesporządzającą skonsolidowanego sprawozdania finansowego, jak

i wszystkie jej jednostki zależne, które podlegałyby konsolidacji przez jednostkę

dominującą z uwzględnieniem przepisów art. 57 i art. 58;

2)

kierownik jednostki dominującej niesporządzającej skonsolidowanego sprawozdania finansowego

wypełni obowiązek określony w art. 69 ust. 4;

3)

jednostka dominująca niesporządzająca skonsolidowanego sprawozdania finansowego ujawni

w informacji dodatkowej informacje wymienione w załączniku nr 1 do ustawy w części

„Dodatkowe informacje i objaśnienia” w ust. 7 pkt 4.

2b.

W przypadku, o którym mowa w ust. 2a pkt 1, skonsolidowane sprawozdanie finansowe

jednostki dominującej wyższego szczebla sporządzane jest zgodnie z przepisami prawa

państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, któremu podlega, lub MSR.

3.

Jednostka dominująca może nie sporządzać skonsolidowanego sprawozdania finansowego

także wtedy, gdy wszystkie jednostki od niej zależne wyłącza się z obowiązku objęcia

ich konsolidacją na podstawie art. 57 lub art. 58.

4.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli jednostka dominująca lub jej jednostka zależna

jest jednostką, o której mowa w art. 3 ust. 1e pkt 1-6.

5.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli jednostka dominująca jest emitentem papierów

wartościowych dopuszczonych do obrotu na jednym z rynków regulowanych Europejskiego

Obszaru Gospodarczego.

Konsolidacją można nie obejmować jednostki zależnej, jeżeli

1)

udziały tej jednostki zostały nabyte, zakupione lub pozyskane w innej formie, z wyłącznym

ich przeznaczeniem do późniejszej odprzedaży, w terminie jednego roku od dnia ich

nabycia, zakupu lub pozyskania w innej formie;

2)

występują poważne długoterminowe ograniczenia w sprawowaniu kontroli nad jednostką,

które wyłączają swobodne dysponowanie jej aktywami netto, w tym wypracowanym przez

tę jednostkę zyskiem netto, lub które wyłączają sprawowanie kontroli nad organami

kierującymi tą jednostką;

3)

bez ponoszenia niewspółmiernie wysokich kosztów lub bez zbędnej zwłoki nie można uzyskać

informacji niezbędnych do sporządzenia skonsolidowanego sprawozdania finansowego,

przy czym może mieć to zastosowanie w wyjątkowych przypadkach, które zostaną odpowiednio

udokumentowane.

1.

Konsolidacją można nie obejmować jednostki zależnej, jeżeli dane finansowe tej jednostki

są nieistotne dla realizacji obowiązku określonego w art. 4 ust. 1.

2.

Jeżeli dwie lub więcej jednostek zależnych spełnia kryterium, o którym mowa w ust.

1, ale ich łączne dane są istotne z punktu widzenia realizacji obowiązku, o którym

mowa w art. 4 ust. 1, to jednostki te należy objąć konsolidacją.

1.

Dane jednostki zależnej konsoliduje się metodą konsolidacji pełnej, o której mowa

w art. 60.

2.

Dane jednostek współzależnych wykazuje się w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym

przy zastosowaniu metody proporcjonalnej, o której mowa w art. 61, lub metody praw

własności, o której mowa w art. 63.

2a.

Jeżeli wspólnik jednostki współzależnej będący jednostką dominującą sporządzającą

skonsolidowane sprawozdanie finansowe wykazuje jednostki współzależne przy zastosowaniu

metody proporcjonalnej, to przepisy art. 56 ust. 3, art. 57 i art. 58 stosuje się

odpowiednio.

3.

Udziały w jednostce stowarzyszonej wykazuje się w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym

metodą praw własności.

4.

Jeżeli jednostki grupy kapitałowej, objęte konsolidacją, posiadają udziały w jednostkach

współzależnych, to dane tych jednostek obejmuje się skonsolidowanym sprawozdaniem

finansowym przy zastosowaniu metody proporcjonalnej lub metody praw własności.

5.

Jeżeli jednostki grupy kapitałowej, objęte konsolidacją, posiadają udziały w jednostkach

stowarzyszonych, to dane tych jednostek wykazuje się w skonsolidowanym sprawozdaniu

finansowym metodą praw własności. W przypadku gdy te jednostki stowarzyszone sporządzają

skonsolidowane sprawozdania finansowe, to metodę praw własności stosuje się do aktywów

netto wykazanych w ich skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych.

6.

Jeżeli zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 57 pkt 2, a jednostka zależna

była wcześniej objęta konsolidacją lub jednostka dominująca wstąpiła w prawa znaczącego

inwestora lub wspólnika jednostki współzależnej, to dane tych jednostek wykazuje się

w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym odpowiednio metodą proporcjonalną lub metodą

praw własności.

1.

Metoda konsolidacji pełnej polega na sumowaniu, w pełnej wartości, poszczególnych

pozycji odpowiednich sprawozdań finansowych jednostki dominującej i jednostek zależnych,

dokonaniu wyłączeń, o których mowa w ust. 2 i 6, oraz innych korekt, o których mowa

w ust. 8-9.

2.

Wyłączeniu podlega wyrażona w cenie nabycia wartość udziałów posiadanych przez jednostkę

dominującą i inne jednostki objęte konsolidacją w jednostkach zależnych z tą częścią,

wycenionych według wartości godziwej aktywów netto jednostek zależnych, która odpowiada

udziałowi jednostki dominującej i innych jednostek grupy kapitałowej objętych konsolidacją

w jednostkach zależnych, na dzień rozpoczęcia sprawowania nad nimi kontroli. Jeżeli

wartość posiadanych udziałów i odpowiadająca im część aktywów netto jednostek zależnych,

wycenionych według ich wartości godziwych, różnią się, to, z zastrzeżeniem ust. 3

i 4

1)

nadwyżkę wartości udziałów nad odpowiadającą im częścią aktywów netto wycenionych

według ich wartości godziwych - wartość firmy, wykazuje się w aktywach skonsolidowanego

bilansu w odrębnej pozycji aktywów trwałych jako „Wartość firmy jednostek podporządkowanych”;

2)

nadwyżkę odpowiedniej części aktywów netto wycenionych według ich wartości godziwych

nad wartością udziałów - ujemną wartość firmy, wykazuje się w pasywach skonsolidowanego

bilansu w odrębnej pozycji jako „Ujemna wartość firmy jednostek podporządkowanych”.

3.

Jeżeli sprawowanie kontroli nad jednostką zależną powstaje lub zostaje wzmocnione

w wyniku kilku znaczących transakcji lub transakcje te następują w znacznych odstępach

czasu, to różnice, o których mowa w ust. 2, ustala się na każdy dzień nabycia poszczególnych

części udziałów, przy czym po raz pierwszy ustala się je nie później niż na dzień

powstania stosunku podporządkowania jednostki.

4.

W przypadku zmian procentowego udziału jednostki dominującej lub grupy kapitałowej

w aktywach netto jednostki zależnej w wyniku wydania (emisji) udziałów, powstałą z

tego tytułu różnicę, o której mowa w ust. 2, zalicza się w całości do przychodów lub

kosztów finansowych.

5.

Dla ustalania podstaw wyceny aktywów netto w wartościach godziwych oraz rozliczania

wartości firmy lub ujemnej wartości firmy stosuje się odpowiednio zasady określone

w art. 28 ust. 5 i w art. 44b ust. 4, 11 i 12.

6.

Wyłączeniu podlegają również w całości

1)

wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze jednostek

objętych konsolidacją;

2)

przychody i koszty operacji gospodarczych dokonanych między jednostkami objętymi konsolidacją;

3)

zyski lub straty powstałe w wyniku operacji gospodarczych dokonanych między jednostkami

objętymi konsolidacją, zawarte w wartości aktywów podlegających konsolidacji;

4)

dywidendy naliczone lub wypłacone przez jednostki zależne jednostce dominującej i

innym jednostkom, objętym konsolidacją.

7.

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w ust. 6, jeżeli nie są one istotne dla

realizacji obowiązku określonego w art. 4 ust. 1.

8.

Jeżeli w ciągu roku obrotowego zbyto udziały w jednostce zależnej, to w skonsolidowanym

rachunku zysków i strat wykazuje się

1)

wyniki działalności osiągnięte przez tę jednostkę zależną do dnia zbycia udziałów

przez jednostkę dominującą lub inną jednostkę objętą konsolidacją;

2)

wynik ze zbycia udziałów jednostki zależnej, ustalony jako różnica między przychodem

ze zbycia udziałów a odpowiadającą im częścią aktywów netto jednostki zależnej, skorygowana

o nieodpisaną część wartości firmy lub ujemnej wartości firmy, dotyczącą zbytych udziałów.

9.

Udziały w kapitale własnym jednostek zależnych, należące do osób lub jednostek innych

niż objęte konsolidacją, wykazuje się w odrębnej pozycji pasywów skonsolidowanego

bilansu, po kapitałach własnych jako „Kapitały mniejszości”. Wartość początkową tych

kapitałów ustala się w wysokości odpowiadającej im wartości godziwej aktywów netto,

ustalonej na dzień rozpoczęcia sprawowania kontroli. Wartość tę zwiększa się lub zmniejsza

odpowiednio o zmiany w aktywach netto jednostek zależnych. Przypadające na inne osoby

lub jednostki nieobjęte konsolidacją zyski lub straty wykazuje się w skonsolidowanym

rachunku zysków i strat po pozycji „Wynik finansowy netto” jako „Zyski (straty) mniejszości”,

z uwzględnieniem korekty wyniku z tytułu określonego w ust. 6 pkt 4. Jeżeli straty

jednostek zależnych przypadające na kapitały mniejszości przekraczają kwoty gwarantujące

ich pokrycie, to ich nadwyżka podlega rozliczeniu z kapitałem własnym grupy kapitałowej.

1.

Zastosowanie metody proporcjonalnej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym polega

na sumowaniu poszczególnych pozycji sprawozdań finansowych wspólnika jednostki współzależnej,

w pełnej wartości, z częścią wartości poszczególnych pozycji sprawozdań finansowych

jednostek współzależnych, proporcjonalną do posiadanych przez jednostki grupy kapitałowej

objęte konsolidacją udziałów, dokonaniu wyłączeń, o których mowa w ust. 2 i 6 oraz

innych korekt, o których mowa w ust. 8.

2.

Wyłączeniu podlega wyrażona w cenie nabycia wartość udziałów posiadanych przez jednostkę

dominującą i inne jednostki objęte konsolidacją w jednostkach współzależnych z tą

częścią, wycenionych według wartości godziwej aktywów netto jednostek współzależnych,

która odpowiada udziałowi jednostki dominującej i innych jednostek grupy kapitałowej,

objętych konsolidacją w jednostkach współzależnych na dzień rozpoczęcia współkontroli.

Jeżeli wartość posiadanych udziałów i odpowiadająca im część wycenionych, według ich

wartości godziwych, aktywów netto jednostek współzależnych różnią się, to, z zastrzeżeniem

ust. 3 i 4

1)

wartość firmy wykazuje się w aktywach skonsolidowanego bilansu, w odrębnej pozycji

aktywów trwałych, jako „Wartość firmy jednostek podporządkowanych”;

2)

ujemną wartość firmy wykazuje się w pasywach skonsolidowanego bilansu, w odrębnej

pozycji, jako „Ujemna wartość firmy jednostek podporządkowanych”.

3.

Jeżeli sprawowanie współkontroli nad jednostką współzależną powstaje lub zostaje wzmocnione

w wyniku kilku znaczących transakcji lub transakcje te następują w znacznych odstępach

czasu, to różnice, o których mowa w ust. 2, ustala się na każdy dzień nabycia poszczególnych

części udziałów, przy czym po raz pierwszy ustala się je na dzień powstania stosunku

podporządkowania.

4.

W przypadku zmian procentowego udziału jednostki dominującej lub grupy kapitałowej

w aktywach netto jednostki współzależnej, w wyniku wydania (emisji) udziałów, powstałą

z tego tytułu różnicę, o której mowa w ust. 2, zalicza się w całości do przychodów

lub kosztów finansowych.

5.

Dla ustalania podstaw wyceny aktywów netto w wartościach godziwych oraz rozliczania

wartości firmy lub ujemnej wartości firmy stosuje się odpowiednio zasady określone

w art. 28 ust. 5 i w art. 44b ust. 4, 11 i 12.

6.

Wyłączeniu podlegają również odpowiednio w pełnych kwotach lub proporcjonalnie do

posiadanych przez wspólnika jednostki współzależnej udziałów

1)

wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze jednostek

objętych skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym;

2)

przychody i koszty operacji gospodarczych dokonanych między jednostkami objętymi skonsolidowanym

sprawozdaniem finansowym;

3)

zyski lub straty powstałe w wyniku operacji dokonanych między jednostkami objętymi

skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym, zawarte w wartości aktywów podlegających

konsolidacji;

4)

dywidendy naliczone lub wypłacone przez jednostki współzależne ich wspólnikom i innym

jednostkom objętym skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym.

7.

Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w ust. 6, jeżeli nie są one istotne dla

realizacji obowiązku określonego w art. 4 ust. 1.

8.

Jeżeli w ciągu roku obrotowego zbyto udziały w jednostce współzależnej, to w skonsolidowanym

rachunku zysków i strat wykazuje się

1)

wynik działalności osiągnięty przez tę jednostkę współzależną do dnia zbycia udziałów

przez wspólnika jednostki współzależnej lub inną jednostkę objętą skonsolidowanym

sprawozdaniem finansowym, proporcjonalnie do zbytych udziałów;

2)

wynik ze zbycia udziałów jednostki współzależnej, ustalony jako różnica między przychodem

ze zbycia udziałów a odpowiadającą im częścią aktywów netto jednostki współzależnej,

skorygowana o nieodpisaną część wartości firmy lub ujemnej wartości firmy, dotyczącą

zbytych udziałów.

9.

Nie wykazuje się udziałów w kapitale własnym jednostek współzależnych, w tym zysków

(strat) netto, należących do osób lub jednostek innych niż wspólnik jednostki współzależnej

i jednostek jego grupy kapitałowej.

(uchylony)

1.

Metoda praw własności polega na wykazaniu w aktywach trwałych bilansu pozycji „Udziały

w jednostkach podporządkowanych wyceniane metodą praw własności”, w cenie ich nabycia

powiększonej lub pomniejszonej o, przypadające na rzecz jednostki dominującej, wspólnika

jednostki współzależnej lub znaczącego inwestora zwiększenia lub zmniejszenia kapitału

własnego jednostki podporządkowanej, jakie nastąpiły od dnia objęcia kontroli, uzyskania

współkontroli lub znaczącego wpływu do dnia bilansowego, w tym zmniejszenia z tytułu

rozliczeń z właścicielami, z tym, że udział w zysku (stracie) netto jednostki podporządkowanej

koryguje się o odpis wartości firmy lub ujemnej wartości firmy, z zachowaniem zasad,

o których mowa w art. 44b ust. 10, 11 i 12, oraz odpis różnicy w wycenie aktywów netto

według ich wartości godziwych i wartości księgowych, przypadających na dany okres

sprawozdawczy.

2.

Przy stosowaniu metody praw własności w rachunku zysków i strat wykazuje się, w oddzielnej

pozycji udział w zysku (stracie) netto jednostki podporządkowanej. Z zysku (straty)

netto jednostki podporządkowanej wyłącza się zawarte w aktywach zyski lub straty z

tytułu transakcji dokonanych między jednostkami objętymi sprawozdaniem finansowym

a daną jednostką podporządkowaną, proporcjonalnie do posiadanych udziałów.

3.

Metody praw własności nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 57 oraz można

nie stosować w przypadkach określonych w art. 58.

W przypadku trwałej utraty wartości udziałów w jednostkach podporządkowanych, ustalona

na dzień nabycia udziałów wartość firmy lub ujemna wartość firmy podlega odpisaniu

na wynik finansowy odpowiednio w kwocie równej różnicy pomiędzy dotychczasową wartością

udziałów a ich wartością ustaloną po uwzględnieniu trwałej utraty wartości.

1.

Jednostki, których dane objęte są skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym, a w szczególności

jednostki zależne i współzależne, powinny stosować jednakowe metody wyceny aktywów

i pasywów oraz sporządzania sprawozdań finansowych, zgodne z przyjętymi zasadami (polityką)

rachunkowości jednostki dominującej, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Jeżeli nie jest możliwe z ważnych przyczyn stosowanie jednakowych metod wyceny i sporządzania

sprawozdań finansowych lub jeżeli jednostka dominująca sporządza sprawozdania finansowe

zgodnie z MSR, a jednostki, których dane objęte są skonsolidowanym sprawozdaniem finansowym,

nie sporządzają sprawozdań finansowych oraz skonsolidowanych sprawozdań finansowych

zgodnie z MSR, to należy dokonać odpowiednich przekształceń sprawozdań finansowych

tych jednostek, których dane finansowe są istotne dla realizacji obowiązku określonego

w art. 4 ust. 1.

3.

(uchylony)

1.

Sprawozdanie finansowe, o którym mowa w art. 55 ust. 1, sporządza się na ten sam dzień

bilansowy i za ten sam rok obrotowy co sprawozdanie finansowe jednostki dominującej.

Jeżeli ten sam dzień bilansowy nie może być przyjęty przez poszczególne jednostki

grupy kapitałowej to konsolidacją można objąć sprawozdanie finansowe sporządzone za

inny okres roczny niż rok obrotowy, pod warunkiem, że dzień bilansowy tych sprawozdań

finansowych przypada nie wcześniej niż na 3 miesiące przed dniem bilansowym przyjętym

dla grupy kapitałowej. Dotyczy to również sprawozdań finansowych jednostek, dla których

stosuje się metodę praw własności.

2.

Jednostka dominująca sporządza skonsolidowane sprawozdanie finansowe, nie później

niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego, na który jednostka dominująca sporządza

roczne sprawozdanie finansowe.

3.

Skonsolidowane sprawozdanie finansowe podpisuje kierownik jednostki dominującej oraz

inne osoby odpowiedzialne za sporządzenie tego sprawozdania. Przepis art. 52 ust.

2 stosuje się odpowiednio.

4.

Roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe podlega zatwierdzeniu przez organ zatwierdzający

jednostki dominującej, nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia bilansowego, na

który należy sporządzić roczne sprawozdanie finansowe jednostki dominującej.

Skonsolidowane sprawozdania finansowe oraz sprawozdania z działalności grup kapitałowych,

w przypadku gdy jednostkami dominującymi są emitenci papierów wartościowych dopuszczonych,

emitenci zamierzający ubiegać się lub ubiegający się o ich dopuszczenie do obrotu

na rynku regulowanym jednego z krajów Europejskiego Obszaru Gospodarczego, sporządza

się na podstawie przepisów ustawy, z uwzględnieniem przepisów o obrocie papierami

wartościowymi.

Ilekroć w rozdziale jest mowa o

1)

jednostce działającej w przemyśle wydobywczym - rozumie się przez to jednostkę prowadzącą

działalność polegającą na eksploracji, poszukiwaniu, odkrywaniu, eksploatacji i wydobywaniu

złóż minerałów, ropy, gazu ziemnego lub innych surowców, w ramach rodzajów działalności

gospodarczej wymienionych w sekcji B w działach 05-08 Polskiej Klasyfikacji Działalności;

2)

jednostce zajmującej się wyrębem lasów pierwotnych - rozumie się przez to jednostkę

prowadzącą działalność, o której mowa w sekcji A w dziale 02, w grupie 02.2 Polskiej

Klasyfikacji Działalności, na obszarach lasów pierwotnych;

3)

lesie pierwotnym - rozumie się przez to las z gatunkami rodzimymi, gdzie nie istnieją

wyraźnie widoczne ślady działalności człowieka, a procesy ekologiczne nie zostały

w istotny sposób zaburzone;

4)

administracji publicznej - rozumie się przez to organy administracji rządowej lub

samorządowej oraz jednostki nadzorowane lub kontrolowane przez te organy, a w przypadku

pozostałych państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państw spoza Europejskiego

Obszaru Gospodarczego - organy administracji państwowej, regionalnej lub lokalnej

państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub państwa spoza Europejskiego Obszaru

Gospodarczego oraz jednostki nadzorowane lub kontrolowane przez te organy;

5)

projekcie - rozumie się przez to działalność operacyjną prowadzoną na podstawie umowy,

w szczególności najmu, dzierżawy, licencji lub koncesji, stanowiącej podstawę zobowiązań

płatniczych wobec administracji publicznej poszczególnych państw; jeżeli kilka tego

rodzaju umów jest ze sobą znacząco powiązanych, to działalność operacyjną prowadzoną

na ich podstawie uznaje się je za jeden projekt;

6)

płatności - rozumie się przez to zapłaconą kwotę, w gotówce lub w naturze, z działalności

określonej w pkt 1 lub 2, z tytułu

a)

należności z tytułu produkcji,

b)

podatków pobieranych od dochodu, produkcji lub zysków spółek, z wyłączeniem podatku

od konsumpcji, takiego jak podatek od towarów i usług, podatku dochodowego od osób

fizycznych lub podatku od sprzedaży,

c)

tantiem,

d)

dywidend,

e)

opłat koncesyjnych oraz premii za odkrycie i produkcję,

f)

opłat licencyjnych, opłat dzierżawnych, opłat za rozpoczęcie działalności oraz innych

świadczeń z tytułu przyznania licencji lub koncesji,

g)

płatności za ulepszenia w zakresie infrastruktury;

7)

płatnościach powiązanych - rozumie się przez to przewidziane umową płatności okresowe

lub ratalne;

8)

sprawozdaniu z płatności - rozumie się przez to sprawozdanie z płatności na rzecz

administracji publicznej.

1.

Jednostka działająca w przemyśle wydobywczym lub jednostka zajmująca się wyrębem lasów

pierwotnych sporządza na dzień bilansowy, wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym,

sprawozdanie z płatności, jeżeli jest

1)

jednostką, o której mowa w art. 3 ust. 1e pkt 1-6, będącą spółką kapitałową, spółką

komandytowo-akcyjną lub taką spółką jawną lub komandytową, której wszystkimi wspólnikami

ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne

lub spółki z innych państw o podobnej do tych spółek formie prawnej, lub

2)

spółką kapitałową, spółką komandytowo-akcyjną lub taką spółką jawną lub komandytową,

której wszystkimi wspólnikami ponoszącymi nieograniczoną odpowiedzialność są spółki

kapitałowe, spółki komandytowo-akcyjne lub spółki z innych państw o podobnej do tych

spółek formie prawnej, pod warunkiem że w roku obrotowym, za który sporządza sprawozdanie

finansowe, oraz w roku poprzedzającym ten rok przekracza co najmniej dwie z następujących

trzech wielkości

a)

85 000 000 zł - w przypadku sumy aktywów bilansu na koniec roku obrotowego,

b)

170 000 000 zł - w przypadku przychodów netto ze sprzedaży towarów i produktów za

rok obrotowy,

c)

250 osób - w przypadku średniorocznego zatrudnienia w przeliczeniu na pełne etaty

- oraz jeżeli pojedyncza płatność lub suma płatności powiązanych dokonanych przez

tę jednostkę stanowiła w roku obrotowym co najmniej równowartość kwoty 424 700 zł.

2.

W sprawozdaniu z płatności wykazuje się, w odniesieniu do danego roku obrotowego,

następujące informacje

1)

łączną kwotę płatności dokonanych na rzecz administracji publicznej danego państwa,

z podziałem na płatności na rzecz odpowiednich szczebli administracji publicznej;

2)

łączną kwotę płatności z podziałem na tytuły wskazane w art. 63e pkt 6 dokonanych

na rzecz odpowiedniego szczebla administracji publicznej danego państwa;

3)

w przypadku gdy płatności zostały przypisane przez jednostkę do określonego projektu

- łączną kwotę dokonanych płatności z tytułu poszczególnych projektów wraz z podziałem

na tytuły płatności wskazane w art. 63e pkt 6.

3.

Przepis ust. 2 pkt 3 nie dotyczy płatności dokonywanych przez jednostkę w związku

z wymogami nałożonymi na poziomie tej jednostki. W tym przypadku płatności te mogą

być prezentowane na poziomie jednostki, a nie na poziomie projektu.

4.

W sprawozdaniu z płatności można nie uwzględniać pojedynczych płatności lub sum płatności

powiązanych, niższych od wskazanej w ust. 1 wartości. Płatności lub rodzaje działalności

nie mogą być sztucznie dzielone lub agregowane w celu uniknięcia ich wykazywania w

sprawozdaniu z płatności.

5.

W przypadku dokonywania płatności w naturze, w sprawozdaniu z płatności wykazuje się

ich wartość, jeżeli to możliwe - także w jednostkach naturalnych, wraz z podaniem

sposobu jej ustalenia.

1.

Jednostka, o której mowa w art. 63f ust. 1, będąca jednostką dominującą określoną

w art. 55 ust. 1 sporządza skonsolidowane sprawozdanie z płatności zgodnie z art.

63f ust. 2-5.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do jednostki dominującej określonej w art.

55 ust. 1, jeżeli spełnia ona przesłanki z art. 63f ust. 1 pkt 1 lub 2 i którakolwiek

z jej jednostek zależnych jest jednostką działającą w przemyśle wydobywczym lub jednostką

zajmującą się wyrębem lasów pierwotnych, a pojedyncza płatność lub suma płatności

powiązanych dokonanych przez jej jednostkę zależną stanowiła w roku obrotowym co najmniej

równowartość kwoty 424 700 zł.

3.

Skonsolidowane sprawozdanie z płatności obejmuje dane jednostki dominującej i jednostek

wszystkich szczebli zależnych od niej. Skonsolidowane sprawozdanie z płatności może

nie obejmować danych jednostki, która nie została objęta konsolidacją na podstawie

art. 57.

4.

Do skonsolidowanego sprawozdania z płatności stosuje się odpowiednio przepisy art.

63c ust. 2 i 3.

1.

Jednostka, o której mowa w art. 63f ust. 1, będąca jednostką zależną, może nie sporządzać

sprawozdania z płatności, jeżeli jej jednostka dominująca mająca siedzibę lub miejsce

sprawowania zarządu na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego sporządza skonsolidowane

sprawozdanie z płatności zgodnie z przepisami prawa państwa Europejskiego Obszaru

Gospodarczego, któremu podlega, a płatności dokonane przez tę jednostkę zależną na

rzecz administracji publicznej są uwzględnione w tym skonsolidowanym sprawozdaniu

z płatności.

2.

Jednostka dominująca może nie sporządzać sprawozdania z płatności, jeżeli sporządza

ona skonsolidowane sprawozdanie z płatności zgodnie z zasadami określonymi w art.

63g, a płatności dokonane przez tę jednostkę dominującą na rzecz administracji publicznej

są uwzględnione w tym skonsolidowanym sprawozdaniu z płatności.

3.

Jednostka, o której mowa w art. 63g ust. 1, będąca jednostką dominującą niższego szczebla,

może nie sporządzać skonsolidowanego sprawozdania z płatności, jeżeli jej jednostka

dominująca wyższego szczebla mająca siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium

Europejskiego Obszaru Gospodarczego sporządza skonsolidowane sprawozdanie z płatności

zgodnie z przepisami prawa państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, któremu podlega,

a płatności dokonane przez tę jednostkę dominującą niższego szczebla na rzecz administracji

publicznej są uwzględnione w tym skonsolidowanym sprawozdaniu z płatności.

Jednostki określone w art. 63f ust. 1 lub art. 63g ust. 1, które sporządzają i ogłaszają

sprawozdanie z płatności lub skonsolidowane sprawozdanie z płatności zgodnie z przepisami

prawa państwa spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego uznanych przez Komisję Europejską

za równoważne z przepisami unijnymi, mogą nie stosować przepisów ustawy w zakresie

sporządzania tych sprawozdań, pod warunkiem złożenia sprawozdania z płatności lub

skonsolidowanego sprawozdania z płatności we właściwym rejestrze sądowym.

Do sprawozdania z płatności i skonsolidowanego sprawozdania z płatności stosuje się

odpowiednio przepisy art. 52 ust. 1 i 2, z tym że nie podpisuje ich osoba, której

powierzono prowadzenie ksiąg rachunkowych.

1.

Badaniu podlegają roczne skonsolidowane sprawozdania finansowe grup kapitałowych oraz

roczne sprawozdania finansowe - kontynuujących działalność

1)

banków krajowych, oddziałów instytucji kredytowych, oddziałów banków zagranicznych,

zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji, głównych oddziałów i oddziałów zakładów

ubezpieczeń, głównych oddziałów i oddziałów zakładów reasekuracji oraz oddziałów zagranicznych

firm inwestycyjnych;

1a)

spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych;

2)

jednostek działających na podstawie przepisów o obrocie papierami wartościowymi oraz

przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi

oraz jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 2b;

2a)

jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy

emerytalnych;

2b)

krajowych instytucji płatniczych i instytucji pieniądza elektronicznego;

3)

spółek akcyjnych, z wyjątkiem spółek będących na dzień bilansowy w organizacji;

4)

pozostałych jednostek, które w poprzedzającym roku obrotowym, za który sporządzono

sprawozdania finansowe, spełniły co najmniej dwa z następujących warunków

a)

średnioroczne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło co najmniej 50 osób,

b)

suma aktywów bilansu na koniec roku obrotowego stanowiła równowartość w walucie polskiej

co najmniej 2 500 000 euro,

c)

przychody netto ze sprzedaży towarów i produktów oraz operacji finansowych za rok

obrotowy stanowiły równowartość w walucie polskiej co najmniej 5 000 000 euro.

2.

W jednostkach sporządzających łączne sprawozdania finansowe, o których mowa w art.

51 ust. 1, warunki określone w ust. 1 stosuje się do łącznego rocznego sprawozdania

finansowego.

3.

Badaniu podlegają sprawozdania finansowe spółek przejmujących i spółek nowo zawiązanych,

sporządzone za rok obrotowy, w którym nastąpiło połączenie, a także roczne sprawozdania

finansowe jednostek sporządzone zgodnie z MSR.

4.

Badaniu podlegają również roczne połączone sprawozdania finansowe funduszy inwestycyjnych

z wydzielonymi subfunduszami oraz roczne sprawozdania jednostkowe subfunduszy.

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

(uchylony)

3.

(uchylony)

4.

Wyboru firmy audytorskiej do przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego dokonuje

organ zatwierdzający sprawozdanie finansowe jednostki, chyba że statut, umowa lub

inne wiążące jednostkę przepisy prawa stanowią inaczej. Kierownik jednostki nie może

dokonać takiego wyboru.

5.

Kierownik jednostki zawiera z firmą audytorską umowę o badanie sprawozdania finansowego w terminie umożliwiającym firmie audytorskiej

udział w inwentaryzacji znaczących składników majątkowych. W przypadku badania ustawowego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o biegłych rewidentach, pierwsza umowa o badanie

sprawozdania finansowego jest zawierana z firmą audytorską na okres nie krótszy niż

dwa lata z możliwością przedłużenia na kolejne co najmniej dwuletnie okresy. Koszty

przeprowadzenia badania sprawozdania finansowego ponosi badana jednostka.

5a.

Za nieważne z mocy prawa uznaje się wszelkie klauzule umowne w umowach zawartych przez

badaną jednostkę, które ograniczałyby możliwość wyboru firmy audytorskiej przez organ

dokonujący wyboru firmy audytorskiej, na potrzeby przeprowadzenia badania ustawowego

sprawozdań finansowych tej jednostki, do określonych kategorii lub wykazów firm audytorskich.

6.

Badanie sprawozdania finansowego przeprowadzone z naruszeniem przepisów

1)

art. 69 ust. 6, 7 i 9, art. 70, art. 72 ust. 2, art. 134 ust. 1, art. 135 ust. 2 i

art. 136 ustawy o biegłych rewidentach,

2)

art. 4 i art. 5 oraz art. 17 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady

(UE) nr 537/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymogów dotyczących

ustawowych badań sprawozdań finansowych jednostek interesu publicznego, uchylającego

decyzję Komisji 2005/909/WE, w przypadku badania ustawowego jednostki zainteresowania publicznego w rozumieniu

art. 2 pkt 9 ustawy o biegłych rewidentach

- jest nieważne z mocy prawa.

7.

Rozwiązanie umowy o badanie sprawozdania finansowego jest możliwe jedynie w sytuacji

zaistnienia uzasadnionej podstawy. Za uzasadnioną podstawę uznaje się w szczególności

1)

wystąpienie zdarzeń uniemożliwiających spełnienie wymagań określonych przepisami prawa

dotyczącymi przeprowadzenia badania, zasadami etyki zawodowej, niezależności lub krajowymi

standardami wykonywania zawodu;

2)

niedotrzymanie warunków umowy innych niż skutkujące możliwością wyrażenia opinii z

zastrzeżeniami, opinii negatywnej lub odmowy wyrażenia opinii;

3)

przekształcenia, zmiany właścicielskie, zmiany organizacyjne uzasadniające zmianę

firmy audytorskiej lub nieprzeprowadzenie badania.

8.

Różnice poglądów w zakresie stosowania zasad rachunkowości lub standardów badania

nie stanowią uzasadnionej podstawy rozwiązania umowy o badanie sprawozdania finansowego.

9.

O rozwiązaniu umowy o badanie sprawozdania finansowego kierownik jednostki oraz firma

audytorska informują niezwłocznie, wraz z podaniem stosownego wyjaśnienia przyczyn

rozwiązania umowy, Krajową Radę Biegłych Rewidentów, a w przypadku jednostki zainteresowania

publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy o biegłych rewidentach - także Komisję

Nadzoru Finansowego.

10.

W przypadku badania ustawowego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o biegłych rewidentach,

jednostki zainteresowania publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 9 tej ustawy, jeżeli

zaistnieją ku temu uzasadnione podstawy, prawo wniesienia do sądu powództwa o rozwiązanie

umowy o badanie sprawozdania finansowego przysługuje

1)

akcjonariuszom, którzy posiadają co najmniej 5% praw głosów lub co najmniej 5% kapitału

zakładowego w badanej jednostce;

2)

organom badanej jednostki, które nie dokonywały wyboru firmy audytorskiej;

3)

Komisji Nadzoru Finansowego.

1.

Kierownik badanej jednostki zapewnia biegłemu rewidentowi, przeprowadzającemu badanie

sprawozdania finansowego, dostęp do ksiąg rachunkowych oraz dokumentów stanowiących

podstawę dokonanych w nich zapisów oraz wszelkich innych dokumentów, jak również udziela

wyczerpujących informacji, wyjaśnień i oświadczeń - niezbędnych do sporządzenia sprawozdania

z badania.

2.

Biegły rewident jest uprawniony do uzyskania informacji związanych z przebiegiem badania

od kontrahentów badanej jednostki, w tym także od banków i jej doradców prawnych -

z upoważnienia kierownika badanej jednostki.

3.

Jeżeli przedmiotem badania jest sprawozdanie finansowe jednostki dominującej, to uprawnienia

biegłego rewidenta, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują także wobec jednostek

zależnych, współzależnych i stowarzyszonych.

3a.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do badania skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

4.

(uchylony)

(uchylony)

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, towarzystwa

reasekuracji wzajemnej, spółki akcyjne oraz spółdzielnie są obowiązane do udostępnienia

wspólnikom, akcjonariuszom lub członkom rocznego sprawozdania finansowego i sprawozdania

z działalności jednostki, a jeżeli sprawozdanie finansowe podlega obowiązkowi badania

- także sprawozdania z badania - najpóźniej na 15 dni przed zgromadzeniem wspólników,

walnym zgromadzeniem akcjonariuszy lub walnym zgromadzeniem członków albo przedstawicieli

członków spółdzielni. Spółka akcyjna udostępnia ponadto akcjonariuszom sprawozdanie

rady nadzorczej lub komisji rewizyjnej albo organu administrującego.

1.

Kierownik jednostki składa we właściwym rejestrze sądowym roczne sprawozdanie finansowe,

sprawozdanie z badania, jeżeli podlegało ono badaniu, odpis uchwały bądź postanowienia

organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu rocznego sprawozdania finansowego i podziale

zysku lub pokryciu straty, a w przypadku jednostek, o których mowa w art. 49 ust.

1 - także sprawozdanie z działalności - w ciągu 15 dni od dnia zatwierdzenia rocznego

sprawozdania finansowego.

1a.

(uchylony)

1b.

Kierownik oddziału przedsiębiorcy zagranicznego składa we właściwym rejestrze sądowym

roczne sprawozdanie finansowe oddziału.

1c.

Kierownik oddziału, mających siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zakładu

ubezpieczeń, zakładu reasekuracji, banku zagranicznego, instytucji kredytowej lub

instytucji finansowej - w rozumieniu przepisów Prawa bankowego, zwanych dalej „instytucją kredytową lub finansową”, składa we właściwym rejestrze

sądowym, sporządzone i zbadane zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w państwie

siedziby instytucji kredytowej lub finansowej oraz przetłumaczone na język polski

przez tłumacza przysięgłego, roczne sprawozdanie finansowe tej instytucji wraz ze

sprawozdaniem z działalności oraz sprawozdaniem z badania.

1d.

Przepis ust. 1c stosuje się odpowiednio do skonsolidowanego sprawozdania finansowego

wraz ze skonsolidowanym sprawozdaniem z działalności oraz sprawozdaniem z badania.

1e.

Złożeniu we właściwym rejestrze sądowym nie podlega, z zastrzeżeniem ust. 1f, roczne

sprawozdanie finansowe oddziału instytucji kredytowej lub finansowej.

1f.

Kierownik oddziału instytucji kredytowej lub finansowej mającej siedzibę w państwie

spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oprócz dokumentów wymienionych w ust. 1c,

składa również we właściwym rejestrze sądowym podlegające obowiązkowi badania roczne

sprawozdanie finansowe oddziału wraz ze sprawozdaniem z badania, jeżeli

1)

roczne sprawozdanie finansowe tej instytucji kredytowej lub finansowej nie jest sporządzone

według zasad przyjętych bądź równoważnych z przyjętymi w Europejskim Obszarze Gospodarczym

lub

2)

w państwie siedziby tej instytucji kredytowej lub finansowej nie jest spełniony warunek

wzajemności w odniesieniu do instytucji kredytowych lub finansowych mających siedzibę

w państwie z Europejskiego Obszaru Gospodarczego.

1g.

Kierownik jednostki, o której mowa odpowiednio w art. 63f ust. 1 lub art. 63g ust.

1, składa we właściwym rejestrze sądowym odpowiednio sprawozdanie z płatności na rzecz

administracji publicznej lub skonsolidowane sprawozdanie z płatności na rzecz administracji

publicznej, wraz z rocznym sprawozdaniem finansowym, w terminie określonym w ust.

1.

2.

Jeżeli sprawozdanie finansowe nie zostało zatwierdzone w terminie określonym w art.

53 ust. 1, to należy je złożyć w rejestrze sądowym w ciągu 15 dni po tym terminie,

a także 15 dni po jego zatwierdzeniu wraz z dokumentami, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do jednostki dominującej sporządzającej

roczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe grupy kapitałowej.

4.

Kierownik jednostki dominującej niesporządzającej skonsolidowanego sprawozdania finansowego

zgodnie z art. 56 ust. 2, składa we właściwym rejestrze sądowym przetłumaczone na

język polski przez tłumacza przysięgłego

1)

skonsolidowane sprawozdanie finansowe jednostki dominującej wyższego szczebla wraz

ze sprawozdaniem z badania,

2)

skonsolidowane sprawozdanie z działalności jednostki dominującej wyższego szczebla

- w ciągu 30 dni od dnia zatwierdzenia sprawozdania, o którym mowa w pkt 1, nie później

niż w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego jednostki dominującej niesporządzającej

skonsolidowanego sprawozdania finansowego.

5.

W przypadkach, o których mowa w art. 49b ust. 11 i art. 55 ust. 2e, kierownik jednostki

zamieszcza na stronie internetowej tej jednostki przetłumaczone na język polski przez

tłumacza przysięgłego oświadczenie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych

albo sprawozdanie grupy kapitałowej na temat informacji niefinansowych sporządzone

przez jednostkę dominującą wyższego szczebla, w ciągu 30 dni od dnia jego zatwierdzenia,

nie później niż w ciągu 12 miesięcy od dnia bilansowego tej jednostki dominującej.

1.

Kierownik jednostki, o której mowa w art. 64, do której nie ma zastosowania art. 69,

jest obowiązany złożyć wprowadzenie do sprawozdania finansowego stanowiące część informacji

dodatkowej, bilans, rachunek zysków i strat, zestawienie zmian w kapitale (funduszu)

własnym oraz rachunek przepływów pieniężnych za rok obrotowy, do ogłoszenia w ciągu

15 dni od dnia ich zatwierdzenia, wraz ze sprawozdaniem z badania oraz odpisem uchwały

bądź postanowienia organu zatwierdzającego o zatwierdzeniu sprawozdania finansowego

i podziale zysku lub pokryciu straty.

1a.

(uchylony)

1b.

(uchylony)

1c.

(uchylony)

1d.

(uchylony)

2.

Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 1, następuje w „Monitorze Sądowym i Gospodarczym”.

3.

(uchylony)

Kierownik jednostki będącej spółką jawną osób fizycznych lub spółką partnerską, której

przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni

rok obrotowy wyniosły mniej niż równowartość w walucie polskiej 2 000 000 euro i która

nie stosuje zasad rachunkowości określonych ustawą na podstawie art. 2 ust. 2, składa

w sądzie rejestrowym prowadzącym Krajowy Rejestr Sądowy, w terminie 6 miesięcy od

dnia kończącego rok obrotowy, oświadczenie o braku obowiązku sporządzenia i złożenia

rocznego sprawozdania finansowego.

1.

Dokumentację, o której mowa w art. 10 ust. 1, księgi rachunkowe, dowody księgowe,

dokumenty inwentaryzacyjne i sprawozdania finansowe, zwane dalej także „zbiorami”,

należy przechowywać w należyty sposób i chronić przed niedozwolonymi zmianami, nieupoważnionym

rozpowszechnianiem, uszkodzeniem lub zniszczeniem.

2.

Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera ochrona danych powinna polegać

na stosowaniu odpornych na zagrożenia nośników danych, na doborze stosownych środków

ochrony zewnętrznej, na systematycznym tworzeniu rezerwowych kopii zbiorów danych

zapisanych na informatycznych nośnikach danych, pod warunkiem zapewnienia trwałości

zapisu informacji systemu rachunkowości, przez czas nie krótszy od wymaganego do przechowywania

ksiąg rachunkowych, oraz na zapewnieniu ochrony programów komputerowych i danych systemu

informatycznego rachunkowości, poprzez stosowanie odpowiednich rozwiązań programowych

i organizacyjnych, chroniących przed nieupoważnionym dostępem lub zniszczeniem.

1.

Księgi rachunkowe mogą mieć formę, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 i 3, zbiorów utrwalonych

na informatycznych nośnikach danych, pod warunkiem stosowania rozwiązań wymienionych

w art. 71 ust. 2.

2.

Jeżeli system ochrony zbiorów danych rachunkowości, utrwalonych na informatycznych

nośnikach danych, nie spełnia wymagań określonych w art. 71 ust. 2, zapisy te powinny

być wydrukowane w terminach przewidzianych w art. 13 ust. 6.

3.

Przechowywanie ksiąg rachunkowych na innym nośniku niż wymieniony w ust. 2 jest dopuszczalne

pod warunkiem zapewnienia odtworzenia ksiąg w formie wydruków.

1.

Dowody księgowe i dokumenty inwentaryzacyjne przechowuje się w jednostce, z zastrzeżeniem

ust. 4, w oryginalnej postaci, w ustalonym porządku dostosowanym do sposobu prowadzenia

ksiąg rachunkowych, w podziale na okresy sprawozdawcze, w sposób pozwalający na ich

łatwe odszukanie. Roczne zbiory dowodów księgowych i dokumentów inwentaryzacyjnych

oznacza się określeniem nazwy ich rodzaju oraz symbolem końcowych lat i końcowych

numerów w zbiorze.

2.

Z wyłączeniem dokumentów dotyczących przeniesienia praw majątkowych do nieruchomości,

powierzenia odpowiedzialności za składniki aktywów, znaczących umów i innych ważnych

dokumentów określonych przez kierownika jednostki, treść dowodów księgowych może być

przeniesiona na informatyczne nośniki danych pozwalające zachować w trwałej i niezmienionej

postaci zawartość dowodów. Warunkiem stosowania tej metody przechowywania danych jest

posiadanie urządzeń pozwalających na odtworzenie dowodów w postaci wydruku, o ile

inne przepisy nie stanowią inaczej. Wydruk jest dowodem równoważnym z dowodem księgowym,

z którego treść została przeniesiona na informatyczny nośnik danych.

3.

Po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego za dany rok obrotowy, dokumentację przyjętych

zasad rachunkowości, księgi rachunkowe oraz sprawozdania finansowe, w tym również

sprawozdanie z działalności jednostki, przechowuje się odpowiednio w sposób określony

w ust. 1.

4.

Zbiory, o których mowa w art. 71 ust. 1, mogą być przechowywane, w sposób określony

w ust. 1-3, poza jednostką, w przypadku gdy zostaną przekazane do przechowania innej

jednostce, świadczącej usługi w zakresie przechowywania dokumentów. Przepis art. 11a

stosuje się odpowiednio.

1.

Zatwierdzone roczne sprawozdania finansowe podlegają trwałemu przechowywaniu.

2.

Pozostałe zbiory przechowuje się co najmniej przez okres

1)

księgi rachunkowe - 5 lat;

2)

karty wynagrodzeń pracowników bądź ich odpowiedniki - przez okres wymaganego dostępu

do tych informacji, wynikający z przepisów emerytalnych, rentowych oraz podatkowych,

nie krócej jednak niż 5 lat;

3)

dowody księgowe dotyczące wpływów ze sprzedaży detalicznej - do dnia zatwierdzenia

sprawozdania finansowego za dany rok obrotowy, nie krócej jednak niż do dnia rozliczenia

osób, którym powierzono składniki aktywów objęte sprzedażą detaliczną;

4)

dowody księgowe dotyczące środków trwałych w budowie, pożyczek, kredytów oraz umów

handlowych, roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym lub objętych postępowaniem

karnym albo podatkowym - przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym,

w którym operacje, transakcje i postępowanie zostały ostatecznie zakończone, spłacone,

rozliczone lub przedawnione;

5)

dokumentację przyjętego sposobu prowadzenia rachunkowości - przez okres nie krótszy

od 5 lat od upływu jej ważności;

6)

dokumenty dotyczące rękojmi i reklamacji - 1 rok po terminie upływu rękojmi lub rozliczeniu

reklamacji;

7)

dokumenty inwentaryzacyjne - 5 lat;

8)

pozostałe dowody księgowe i sprawozdania, których obowiązek sporządzenia wynika z

ustawy - 5 lat.

3.

Okresy przechowywania ustalone w ust. 2 oblicza się od początku roku następującego

po roku obrotowym, którego dane zbiory dotyczą.

Udostępnienie osobie trzeciej zbiorów lub ich części

1)

do wglądu na terenie jednostki - wymaga zgody kierownika jednostki lub osoby przez

niego upoważnionej,

2)

poza siedzibą zarządu (oddziału) jednostki - wymaga pisemnej zgody kierownika jednostki

oraz pozostawienia w jednostce potwierdzonego spisu przejętych dokumentów,

chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.

1.

Zbiory jednostek, które

1)

zakończyły swoją działalność w wyniku połączenia z inną jednostką lub przekształcenia

formy prawnej - przechowuje jednostka kontynuująca działalność;

2)

zostały zlikwidowane - przechowuje wyznaczona osoba lub jednostka; o miejscu przechowywania

kierownik, likwidator jednostki lub syndyk masy upadłościowej informuje właściwy sąd

lub inny organ prowadzący rejestr lub ewidencję działalności gospodarczej oraz urząd

skarbowy.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 72-74 stosuje się odpowiednio.

1.

Usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych jest działalnością gospodarczą, w rozumieniu

przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, polegającą na świadczeniu usług w

zakresie czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6.

2.

(uchylony)

3.

Działalność, o której mowa w ust. 1, mogą wykonywać przedsiębiorcy, pod warunkiem,

że czynności z tego zakresu będą wykonywane przez osoby, które

1)

mają pełną zdolność do czynności prawnych;

2)

nie były skazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności

dokumentów, mieniu, obrotowi gospodarczemu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi,

za przestępstwo skarbowe oraz za przestępstwa określone w rozdziale 9.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

6.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Przedsiębiorcy, o których mowa w art. 76a ust. 3, są obowiązani do zawarcia umowy

ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną

działalnością, o której mowa w art. 76a ust. 1.

2.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w ust. 1, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanych czynności oraz zakres realizowanych zadań.

3.

Przepisów ust. 1 nie stosuje się do, będących przedsiębiorcami, biegłych rewidentów

oraz doradców podatkowych, jeżeli ubezpieczyli się od odpowiedzialności cywilnej za

szkody wyrządzone przy wykonywaniu tych zawodów w zakresie, o którym mowa w ust. 1.

(uchylony)

Kto wbrew przepisom ustawy dopuszcza do

1)

nieprowadzenia ksiąg rachunkowych, prowadzenia ich wbrew przepisom ustawy lub podawania

w tych księgach nierzetelnych danych,

2)

niesporządzenia sprawozdania finansowego, skonsolidowanego sprawozdania finansowego,

sprawozdania z działalności, sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, sprawozdania

z płatności na rzecz administracji publicznej, skonsolidowanego sprawozdania z płatności

na rzecz administracji publicznej, sporządzenia ich niezgodnie z przepisami ustawy

lub zawarcia w tych sprawozdaniach nierzetelnych danych

- podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

1.

Biegły rewident, który sporządza niezgodną ze stanem faktycznym opinię o sprawozdaniu

finansowym i stanowiących podstawę jego sporządzenia księgach rachunkowych jednostki

lub sytuacji finansowo-majątkowej tej jednostki,

podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 2 albo obu tym karom łącznie.

2.

Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Kto wbrew przepisom ustawy

1)

nie poddaje sprawozdania finansowego badaniu przez biegłego rewidenta,

2)

nie udziela lub udziela niezgodnych ze stanem faktycznym informacji, wyjaśnień, oświadczeń

biegłemu rewidentowi albo nie dopuszcza go do pełnienia obowiązków,

3)

nie składa sprawozdania finansowego do ogłoszenia,

4)

nie składa sprawozdania finansowego, skonsolidowanego sprawozdania finansowego, sprawozdania

z działalności, sprawozdania z działalności grupy kapitałowej, sprawozdania z płatności

na rzecz administracji publicznej, skonsolidowanego sprawozdania z płatności na rzecz

administracji publicznej we właściwym rejestrze sądowym,

4a)

nie zamieszcza na stronie internetowej jednostki dokumentów, o których mowa w art.

49b ust. 9, art. 55 ust. 2c oraz art. 69 ust. 5,

5)

nie udostępnia sprawozdania finansowego i innych dokumentów, o których mowa w art.

68,

6)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych

bez spełnienia warunków, o których mowa w art. 76a ust. 3,

7)

prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych

bez spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 76h ust.

1,

8)

rozwiązuje umowę o badanie sprawozdania finansowego, bez uzasadnionej podstawy lub

nie informuje Krajowej Rady Biegłych Rewidentów, a w odpowiednich przypadkach - Komisji

Nadzoru Finansowego, o rozwiązaniu tej umowy,

9)

zawiera z firmą audytorską umowę o badanie ustawowe w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o biegłych rewidentach, na okres krótszy niż dwa

lata,

10)

stosuje klauzule umowne, o których mowa w art. 66 ust. 5a

- podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

1.

Do jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4, nie stosuje się przepisów rozdziałów

5, 6 i 7 ustawy.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić

obowiązek badania sprawozdań finansowych jednostek, o których mowa w art. 2 ust. 1

pkt 4.

3.

Do stowarzyszeń, związków zawodowych, organizacji pracodawców, izb gospodarczych,

fundacji, przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów

o swobodzie działalności gospodarczej, społeczno-zawodowych organizacji rolników,

organizacji samorządu zawodowego, organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła i

Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, jeżeli nie prowadzą działalności

gospodarczej, nie stosuje się przepisów rozdziałów 6 i 7 ustawy.

(uchylony)

1.

(uchylony)

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia

1)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego szczególne zasady

rachunkowości funduszy inwestycyjnych, w tym

a)

zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniu finansowym, połączonym sprawozdaniu

finansowym funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi subfunduszami oraz sprawozdaniach

jednostkowych subfunduszy,

b)

zasady sporządzania sprawozdania finansowego, połączonego sprawozdania finansowego

funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi subfunduszami oraz sprawozdań jednostkowych

subfunduszy,

c)

terminy sporządzenia i złożenia do ogłoszenia rocznego sprawozdania finansowego oraz

rocznego połączonego sprawozdania finansowego funduszu inwestycyjnego oraz rocznych

sprawozdań jednostkowych subfunduszy,

d)

terminy sporządzenia i przeglądu półrocznego sprawozdania finansowego oraz półrocznego

połączonego sprawozdania finansowego funduszu inwestycyjnego oraz półrocznych sprawozdań

jednostkowych subfunduszy,

e)

terminy zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, rocznego połączonego sprawozdania

finansowego funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi subfunduszami oraz rocznych sprawozdań

jednostkowych subfunduszy;

1a)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego zakres informacji

wykazywanych w sprawozdaniu finansowym alternatywnych spółek inwestycyjnych, uwzględniając

zapewnienie inwestorom dostępu do informacji istotnych dla podejmowania decyzji inwestycyjnych

oraz specyfikę działalności alternatywnych spółek inwestycyjnych;

2)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, szczególne zasady

rachunkowości domów maklerskich, w tym zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniach

finansowych oraz odpowiednio w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych grup kapitałowych

oraz w sprawozdaniach z działalności;

3)

szczegółowe zasady sporządzania przez jednostki inne niż banki, zakłady ubezpieczeń

i zakłady reasekuracji skonsolidowanych sprawozdań finansowych grup kapitałowych,

w tym zakres informacji wykazywanych w tych sprawozdaniach oraz w sprawozdaniach z

działalności;

4)

szczegółowe zasady uznawania, metody wyceny, zakres ujawniania i sposób prezentacji

instrumentów finansowych;

5)

(uchylony)

6)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego

a)

szczególne zasady rachunkowości zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, w tym

również tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz zakres informacji wykazywanych

w informacji dodatkowej, zasady sporządzania skonsolidowanych sprawozdań finansowych

grup kapitałowych, w tym zakres informacji wykazywanych w skonsolidowanych sprawozdaniach

finansowych grup kapitałowych oraz w sprawozdaniach z działalności,

b)

szczególne zasady rachunkowości funduszy emerytalnych, w tym zakres informacji wykazywanych

w sprawozdaniu finansowym, terminy sporządzenia i złożenia do ogłoszenia rocznego

sprawozdania finansowego, zakres ogłaszania rocznego sprawozdania finansowego oraz

termin zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego;

7)

(uchylony)

8)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego

a)

szczególne zasady rachunkowości banków, w tym zakres informacji wykazywanych w informacji

dodatkowej sprawozdania finansowego,

b)

(uchylona)

c)

zasady tworzenia rezerw na ryzyko związane z działalnością banków;

d)

(uchylona)

8a)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy

Oszczędnościowo-Kredytowej szczególne zasady rachunkowości spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

w tym

a)

zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniu finansowym,

b)

zasady wyceny aktywów i pasywów, w tym tworzenia odpisów aktualizujących

- uwzględniając specyfikę działalności spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,

w tym małych kas;

9)

zakres działania, liczbę członków i podmioty uprawnione do ich zgłoszenia oraz sposób

organizacji Komitetu Standardów Rachunkowości, o którym mowa w art. 10 ust. 3.

10)

(uchylony)

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może w drodze rozporządzenia

1)

(uchylony)

2)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określić szczególne

zasady rachunkowości Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych oraz funduszu rozliczeniowego,

o którym mowa w przepisach o obrocie papierami wartościowymi, w tym zakres informacji

wykazywanych w sprawozdaniu finansowym oraz odpowiednio w skonsolidowanym sprawozdaniu

finansowym grupy kapitałowej, a także w sprawozdaniach z działalności;

3)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określić szczególne

zasady rachunkowości funduszu gwarancyjnego, o którym mowa w przepisach o obrocie

papierami wartościowymi, w tym zakres informacji wykazywanych w sprawozdaniu finansowym;

4)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określić szczególne

zasady rachunkowości spółek prowadzących rynek regulowany, w tym zakres informacji

wykazywanych w sprawozdaniu finansowym, odpowiednio w skonsolidowanym sprawozdaniu

finansowym grupy kapitałowej oraz sprawozdaniach z działalności;

5)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, określić szczególne

zasady rachunkowości krajowych instytucji płatniczych, w tym zakres informacji wykazywanych

w sprawozdaniu finansowym, odpowiednio w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym grupy

kapitałowej oraz sprawozdaniach z działalności.

1.

W celu ujednolicenia zasad grupowania operacji gospodarczych i ograniczenia nakładu

pracy związanego z ustaleniem zakładowych planów kont mogą być stosowane wzorcowe

plany kont.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

wzorcowe plany kont

1)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego - dla banków;

2)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego - dla jednostek

działających na podstawie przepisów o obrocie papierami wartościowymi;

3)

po zasięgnięciu opinii Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego - dla funduszy

inwestycyjnych;

4)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego - dla zakładów ubezpieczeń, zakładów

reasekuracji lub funduszy emerytalnych;

5)

(uchylony)

6)

dla pozostałych jednostek;

7)

po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Finansowego - dla spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych

oraz Krajowej Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej.

(pominięty)

1.

Tracą moc, z zastrzeżeniem ust. 2

1)

art. 244-252, 418-420, 422-426 oraz art. 428 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy;

2)

art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium

Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości

przez zagraniczne osoby prawne

(Dz. U. z 1989 r. poz. 148 i 442 oraz z 1991 r. poz. 253 i 480);

3)

art. 39 i 40 ustawy z dnia 10 lipca 1985 r. o przedsiębiorstwach mieszanych

(Dz. U. poz. 142, z 1986 r. poz. 72 oraz z 1987 r. poz. 181);

4)

art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw

państwowych

(Dz. U. z 1992 r. poz. 27 oraz z 1993 r. poz. 82);

5)

art. 48

(Dz. U. z 1992 r. poz. 359, z 1993 r. poz. 29, 127 i 646 oraz z 1994 r. poz. 369);

6)

art. 14 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz. U. poz. 298 oraz z 1991 r. poz. 253 i 480);

7)

art. 41 ust. 3, art. 47, art. 58 pkt 1 i art. 59 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o

działalności ubezpieczeniowej;

8)

art. 29 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. poz. 385, z 1992 r. poz. 254 i 314 oraz z 1994 r. poz. 3, 163 i 509);

9)

art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu

działalności kulturalnej

(Dz. U. poz. 493);

10)

art. 32 § 3 i art. 95 ustawy z dnia 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie

papierami wartościowymi i funduszach powierniczych

(Dz. U. z 1994 r. poz. 239 i 313);

11)

art. 61 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej

(Dz. U. poz. 408 oraz z 1992 r. poz. 315).

2.

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. i ma zastosowanie po raz pierwszy

do sprawozdań finansowych za rok obrotowy rozpoczynający się w 1995 r.