Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 stycznia 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o doradztwie podatkowym

Ustawa określa warunki i zasady wykonywania doradztwa podatkowego, organizację samorządu

doradców podatkowych oraz zasady jego działania.

1.

Czynności doradztwa podatkowego obejmują

1)

udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad,

opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach

egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;

2)

prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg rachunkowych,

ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy

w tym zakresie;

3)

sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji

podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie;

4)

reprezentowanie podatników, płatników i inkasentów w postępowaniu przed organami administracji

publicznej i w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych

w sprawach wymienionych w pkt 1.

1a.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do czynności wykonywanych na rzecz osób trzecich

odpowiedzialnych za zaległości podatkowe oraz następców prawnych podatników, płatników

lub inkasentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm..

2.

Zawodowe wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, zastrzeżone jest

wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy.

3.

(uchylony)

1.

Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 1, są

1)

osoby fizyczne wpisane na listę doradców podatkowych;

2)

adwokaci i radcowie prawni;

3)

biegli rewidenci.

2.

Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 4, są

1)

osoby fizyczne wpisane na listę doradców podatkowych;

2)

adwokaci i radcowie prawni.

(uchylony)

1.

Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania czynności, o których mowa w art.

2 ust. 1 pkt 1 i 4, są również

1)

organizacje zawodowe posiadające osobowość prawną, spółdzielnie, stowarzyszenia lub

izby gospodarcze, jeżeli przedmiotem ich działalności statutowej jest również doradztwo

podatkowe świadczone wyłącznie na rzecz ich członków;

2

firmy audytorskie uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do badania sprawozdań

finansowych;

3)

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, które spełniają łącznie

następujące warunki

a)

większość członków zarządu stanowią doradcy podatkowi, a jeżeli zarząd składa się

z nie więcej niż 2 osób, to jedna z nich jest doradcą podatkowym,

b)

większość głosów w zgromadzeniu wspólników (akcjonariuszy) oraz w organach nadzoru

przysługuje doradcom podatkowym,

c)

w spółce akcyjnej wydawane są wyłącznie akcje imienne,

d)

zbycie akcji lub udziałów albo ustanowienie na nich zastawu wymaga zezwolenia udzielonego

przez zarząd spółki.

4)

(uchylony)

2.

Podmioty wymienione w ust. 1 wykonują czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt

1 i 4, wyłącznie przez doradców podatkowych, radców prawnych lub biegłych rewidentów

zatrudnionych w tych podmiotach. Przepis art. 3 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Przepisy ustawy nie naruszają obowiązku organów podatkowych w zakresie informowania

o przepisach dotyczących podatków.

1.

Na listę doradców podatkowych wpisuje się osobę fizyczną, jeżeli spełnia łącznie następujące

warunki

1)

(uchylony)

2)

ma pełną zdolność do czynności prawnych;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

jest nieskazitelnego charakteru i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię

prawidłowego wykonywania zawodu doradcy podatkowego;

5)

posiada wyższe wykształcenie;

6)

odbyła w Polsce sześciomiesięczną praktykę zawodową;

7)

złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin na doradcę podatkowego;

8)

wystąpiła z wnioskiem o wpis na listę, nie później niż w okresie 3 lat od spełnienia

warunku określonego w pkt 7.

2.

Na listę doradców podatkowych wpisuje się również osoby, które spełniają warunki określone

w ust. 1 pkt 2-5 oraz

1)

są członkami Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do Spraw Doradztwa Podatkowego lub

2)

posiadają stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych lub nauk ekonomicznych

w zakresie prawa finansowego lub finansów.

3.

Na listę doradców podatkowych wpisuje się również osoby fizyczne, których kwalifikacje

do wykonywania zawodu doradcy podatkowego zostały uznane na zasadach określonych w

ustawie z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych

w państwach członkowskich Unii Europejskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 65), zwanej dalej „ustawą o uznawaniu kwalifikacji”, jeżeli

1)

spełniają warunki określone w ust. 1 pkt 2 i 3;

2)

wystąpią z wnioskiem o wpis na listę, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia

doręczenia decyzji o uznaniu kwalifikacji wydanej na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy

o uznawaniu kwalifikacji.

4.

W przypadku osoby nieposiadającej polskiego obywatelstwa do stwierdzenia pełni praw

publicznych właściwe są przepisy prawa państwa, którego obywatelstwo posiada dana

osoba.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych prowadzi listę doradców podatkowych, zwaną dalej

„listą”, oraz podejmuje decyzje w sprawach wpisu na listę lub skreślenia z niej.

2.

Wpisu na listę dokonuje się na wniosek osoby zainteresowanej.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

nazwisko, imię oraz datę urodzenia;

2)

oznaczenie miejsca zamieszkania;

3)

oznaczenie miejsca wykonywania doradztwa podatkowego (siedziby);

3a)

rodzaje prowadzonej działalności gospodarczej lub rodzaje zatrudnienia;

4)

numer identyfikacji podatkowej (NIP) lub inny numer służący identyfikacji dla celów

podatkowych lub ubezpieczeń społecznych nadany w państwie pochodzenia osoby składającej

wniosek;

5)

informacje o zmianach danych wymienionych w pkt 1-4, dokonanych w ciągu 5 lat poprzedzających

złożenie wniosku o wpis.

4.

Do wniosku, z zastrzeżeniem ust. 5, dołącza się

1)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3;

2)

aktualne zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego;

2a)

(uchylony)

3)

dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6

i 7.

5.

Osoby, o których mowa w art. 6 ust. 3, do wniosku dołączają wyłącznie

1)

kopię decyzji o uznaniu kwalifikacji wydanej na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o

uznawaniu kwalifikacji;

2)

oświadczenie o spełnianiu warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3.

6.

Wpis doradcy podatkowego na listę obejmuje

1)

numer i datę wpisu;

2)

dane wymienione w ust. 3 pkt 1-4.

7.

Doradca podatkowy jest obowiązany zawiadomić Krajową Radę Doradców Podatkowych o wszelkich

zmianach danych określonych w ust. 3 w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tych zmian.

1.

Wpis na listę doradców podatkowych następuje po złożeniu ślubowania wobec przewodniczącego

Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub osoby przez niego upoważnionej spośród członków

Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

2.

Rota ślubowania ma następujące brzmienie: „Przyrzekam, że jako doradca podatkowy będę

wykonywać ten zawód kierując się dobrem swoich klientów, z całą sumiennością i rzetelnością,

zgodnie z prawem, wiedzą i zasadami etyki zawodowej. Poznane w związku z wykonywaniem

zawodu fakty i informacje zachowam w tajemnicy wobec osób trzecich.”.

Z dniem dokonania wpisu na listę osoba wpisana nabywa prawo wykonywania zawodu doradcy

podatkowego oraz używania tytułu „doradca podatkowy”. Tytuł „doradca podatkowy” podlega

ochronie prawnej.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych skreśla doradcę podatkowego z listy

1)

na jego wniosek;

2)

z urzędu lub na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych, w przypadku

a)

utraty prawa do wykonywania zawodu,

b)

(uchylona)

c)

(uchylona)

d)

śmierci doradcy.

1a.

Utrata prawa wykonywania zawodu, o której mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a, następuje w

wyniku prawomocnego orzeczenia

1)

środka karnego zakazu wykonywania zawodu;

2)

środka karnego pozbawienia praw publicznych;

3)

o całkowitym lub o częściowym ubezwłasnowolnieniu;

3a)

(uchylony)

4)

sądu dyscyplinarnego o pozbawieniu prawa wykonywania zawodu;

5)

utraty prawa do wykonywania zawodu w państwie pochodzenia.

2.

W przypadku uchylenia orzeczenia powodującego utratę prawa do wykonywania zawodu następuje

przywrócenie wpisu na listę na wniosek doradcy podatkowego, chyba że doradca podatkowy

nie spełnia warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2-4.

3.

Osoba skreślona z listy z przyczyny określonej w ust. 1 pkt 1 może być ponownie wpisana

na listę, jeżeli od dnia skreślenia nie upłynęło więcej niż 5 lat i spełnia ona warunki,

o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2-4.

4.

(uchylony)

1.

Za wpis na listę doradców podatkowych Krajowa Rada Doradców Podatkowych pobiera opłatę.

2.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych, określi wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz termin jej uiszczenia.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Doradców Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb i zakres podawania

do publicznej wiadomości danych dotyczących osób wpisanych na listę doradców podatkowych,

mając na uwadze upowszechnienie informacji o nadanym numerze wpisu na listę doradców

podatkowych oraz o miejscu wykonywania czynności doradztwa podatkowego.

1.

Decyzje w sprawach wpisu na listę lub skreślenia z niej oraz o odmowie dopuszczenia

do egzaminu są decyzjami administracyjnymi.

2.

Decyzję podpisuje przewodniczący posiedzenia, na którym decyzja została podjęta.

3.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych prowadzi rejestr osób prawnych uprawnionych do wykonywania

doradztwa podatkowego, zwany dalej „rejestrem”.

2.

Wpis do rejestru jest dokonywany na wniosek osoby prawnej spełniającej warunki, o

których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 albo 3. Do złożenia wniosku jest obowiązany organ

zarządzający osoby prawnej.

3.

Wniosek osoby prawnej o dokonanie wpisu do rejestru zawiera

1)

pełną i skróconą firmę (nazwę) osoby prawnej, adres jej siedziby oraz numer identyfikacji

podatkowej (NIP);

2)

formę organizacyjno-prawną;

3)

nazwiska, imiona i adresy oraz numery identyfikacji podatkowej (NIP) albo inne numery

służące identyfikacji dla celów podatkowych lub ubezpieczeń społecznych nadane w państwie

pochodzenia wspólników (akcjonariuszy), członków zarządów oraz organów nadzoru spółek,

o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3;

4)

nazwiska, imiona i adresy oraz numery identyfikacji podatkowej (NIP) albo inne numery

służące identyfikacji dla celów podatkowych lub ubezpieczeń społecznych nadane w państwie

pochodzenia członków organów zarządzających osób prawnych, o których mowa w art. 4

ust. 1 pkt 1;

5)

odpis umowy spółki albo statutu;

6)

aktualny wypis z właściwego rejestru sądowego.

4.

Wpis do rejestru zawiera następujące dane

1)

numer i datę wpisu do rejestru;

2)

pełną i skróconą firmę (nazwę) osoby prawnej oraz adres jej siedziby.

5.

Osoba prawna wpisana do rejestru jest obowiązana zawiadomić Krajową Radę Doradców

Podatkowych o wszelkich zmianach danych określonych w ust. 3 pkt 1-4 oraz zmianach

umowy spółki albo statutu w zakresie dotyczącym warunków wykonywania doradztwa podatkowego

określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 albo 3, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tych

zmian.

6.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przez podmioty

wpisane do rejestru warunków wykonywania doradztwa podatkowego, o których mowa w art.

4 ust. 1 pkt 1 lub 3. Spełnienie tych warunków ustala się na podstawie aktualnego

wypisu z właściwego rejestru sądowego lub odpisu umowy spółki bądź statutu.

7.

Rejestr jest prowadzony w formie elektronicznej i jest dostępny w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

1.

Z chwilą wpisu do rejestru spółka, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3, nabywa prawo

do wykonywania czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4, oraz posługiwania

się oznaczeniem „spółka doradztwa podatkowego”.

2.

Oznaczenie, o którym mowa w ust. 1, figuruje obok firmy spółki na wszystkich pismach

sporządzanych w związku z wykonywaniem doradztwa podatkowego oraz na wszystkich zeznaniach

i deklaracjach sporządzanych przez spółkę w imieniu i na rzecz podatników, płatników

lub inkasentów.

3.

Oznaczenie „spółka doradztwa podatkowego” podlega ochronie prawnej.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych skreśla osobę prawną z rejestru

1)

na jej wniosek;

2)

z urzędu albo na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych - w przypadku

a)

nieprzestrzegania warunków określonych w art. 4,

b)

rażącego lub uporczywego naruszania zasad i sposobu prowadzenia reklamy usług doradztwa

podatkowego, wbrew postanowieniom art. 38 ust. 3;

3)

z urzędu - w przypadku ustania osoby prawnej.

Doradcy podatkowi wchodzący w skład zarządów spółek, o których mowa w art. 4 ust.

1 pkt 3, są odpowiedzialni za wykonywanie przez te spółki doradztwa podatkowego zgodnie

z przepisami prawa i zasadami etyki zawodowej.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wydaje decyzję administracyjną w sprawie wpisu do

rejestru oraz o skreśleniu z rejestru. Decyzję podpisuje przewodniczący posiedzenia,

na którym decyzja została podjęta.

2.

Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

3.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane do wiadomości ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych pobiera opłatę za dokonanie wpisu w rejestrze.

2.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów

publicznych określi wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, oraz termin jej uiszczenia,

biorąc pod uwagę koszty postępowania administracyjnego oraz innych czynności związanych

z prowadzeniem rejestru.

3.

Opłata, o której mowa w ust. 1, stanowi dochód Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

1.

Egzamin jest sprawdzianem teoretycznego i praktycznego przygotowania kandydatów na

doradców podatkowych z następujących dziedzin

1)

źródła prawa i wykładnia prawa;

2)

analiza podatkowa;

3)

podstawy międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego;

4)

materialne prawo podatkowe;

5)

postępowanie przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi oraz

postępowanie egzekucyjne w administracji;

6)

międzynarodowe, wspólnotowe i krajowe prawo celne;

7)

prawo dewizowe;

8)

prawo karne skarbowe;

9

organizacja i funkcjonowanie Krajowej Administracji Skarbowej;

10)

rachunkowość;

11)

ewidencja podatkowa i zasady prowadzenia ksiąg podatkowych;

12)

przepisy o doradztwie podatkowym i etyka zawodowa.

2

Egzamin na doradcę podatkowego w stosunku do osób, które zajmowały stanowiska sędziów,

asesorów sądowych oraz prokuratorów lub wykonywały zawód adwokata, radcy prawnego,

notariusza, biegłego rewidenta, nie obejmuje zakresu egzaminu wymaganego do uzyskania

takiego stanowiska lub zawodu.

3.

Państwowa Komisja Egzaminacyjna do Spraw Doradztwa Podatkowego, zwana dalej „Komisją

Egzaminacyjną”, ustala zakres tematyczny egzaminu na doradcę podatkowego dla osób

zajmujących stanowiska lub wykonujących zawody wymienione w ust. 2.

4

Zakres tematyczny egzaminu, o którym mowa w ust. 3, ustalany jest w stosunku do sędziów,

asesorów sądowych i prokuratorów po zasięgnięciu opinii Ministra Sprawiedliwości,

w stosunku do adwokatów, radców prawnych, notariuszy i biegłych rewidentów - właściwego

samorządu zawodowego, a w stosunku do osób, o których mowa w ust. 5 - ministra właściwego

do spraw finansów publicznych.

5

Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej

w służbie stałej, posiadających ośmioletni staż służby w Służbie Celno-Skarbowej.

1.

Do egzaminu na doradcę podatkowego jest dopuszczona osoba spełniająca warunki, o których

mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5.

2.

W razie niespełnienia warunków określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5, decyzję o

odmowie dopuszczenia do egzaminu podejmuje Komisja Egzaminacyjna.

3.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyraża zgodę na dopuszczenie do egzaminu na doradcę

podatkowego osoby niebędącej obywatelem polskim, jeżeli wykazuje ona biegłą znajomość

języka polskiego, oraz wpisuje tę osobę - po zdaniu egzaminu - na listę doradców podatkowych,

jeżeli spełnia ona pozostałe warunki określone w art. 6 ust. 1.

4.

Praktyka zawodowa, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6, obejmuje zapoznanie się z

wykonywaniem doradztwa podatkowego. Praktykę po zdaniu egzaminu odbywa się u doradców

podatkowych lub w spółkach doradztwa podatkowego.

4a.

(uchylony)

5.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady

Doradców Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odbywania

praktyki, o której mowa w ust. 4, oraz rodzaje zatrudnienia traktowane na równi z

praktyką, mając na uwadze zapewnienie odpowiednich warunków w celu przygotowania kandydatów

na doradców podatkowych do wykonywania zawodu.

1.

Egzamin na doradcę podatkowego przeprowadza Komisja Egzaminacyjna.

2.

Komisja Egzaminacyjna składa się, z zastrzeżeniem ust. 5, z sześćdziesięciu członków

powoływanych i odwoływanych przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Członkowie Komisji Egzaminacyjnej są powoływani spośród osób, które nie były skazane

prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe.

3.

Komisja Egzaminacyjna składa się z

1

dwudziestu przedstawicieli ministra właściwego do spraw finansów publicznych zatrudnionych

w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jednostkach

organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej lub będących funkcjonariuszami Służby

Celno-Skarbowej, mających co najmniej pięcioletnie doświadczenie w zakresie tworzenia

lub stosowania przepisów prawa co najmniej w jednej z dziedzin objętych zakresem tematycznym

egzaminu na doradcę podatkowego;

2)

dziesięciu sędziów delegowanych przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego spośród

sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych;

3)

dziesięciu pracowników naukowych lub naukowo-dydaktycznych posiadających wiedzę i

doświadczenie co najmniej w jednej z dziedzin objętych zakresem tematycznym egzaminu,

powoływanych po zasięgnięciu opinii placówki naukowej lub wyższej uczelni;

4)

dwudziestu członków Krajowej Izby Doradców Podatkowych delegowanych przez Krajową

Radę Doradców Podatkowych.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych powołuje przewodniczącego oraz sekretarza

Komisji Egzaminacyjnej spośród jej członków. Sekretarz jest powoływany spośród członków

Komisji Egzaminacyjnej będących pracownikami Ministerstwa Finansów.

5.

Nie stanowi przeszkody do powołania Komisji Egzaminacyjnej

1)

nieoddelegowanie sędziów i członków Krajowej Izby Doradców Podatkowych do pracy w

Komisji Egzaminacyjnej przez organy, o których mowa w ust. 3 pkt 2 i 4,

2)

niewydanie opinii, o której mowa w ust. 3 pkt 3, przez placówki naukowe lub wyższe

uczelnie

- w terminie wyznaczonym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Skład Komisji Egzaminacyjnej zostaje uzupełniony w możliwie najkrótszym terminie.

6.

Kadencja Komisji Egzaminacyjnej trwa 4 lata. Komisja Egzaminacyjna może działać do

czasu powołania Komisji Egzaminacyjnej kolejnej kadencji, nie dłużej jednak niż przez

okres 6 miesięcy od dnia zakończenia kadencji.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych odwołuje członka Komisji Egzaminacyjnej

1)

na jego wniosek;

2)

z urzędu - w przypadku

a)

skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego

lub przestępstwo skarbowe,

b)

choroby trwale uniemożliwiającej sprawowanie przez niego funkcji członka Komisji Egzaminacyjnej,

c)

utraty warunków, o których mowa w ust. 3, będących podstawą powołania członka Komisji

Egzaminacyjnej, przy czym w przypadku osób wymienionych w ust. 3 pkt 2 i 4 za utratę

warunków nie uważa się cofnięcia delegacji,

d)

niewykonywania lub nienależytego wykonywania obowiązków członka Komisji Egzaminacyjnej,

z tym że odwołanie członka Komisji Egzaminacyjnej, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, następuje

za zgodą Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, a odwołanie członka Komisji Egzaminacyjnej,

o którym mowa w ust. 3 pkt 4, następuje za zgodą Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może odwołać członka Komisji Egzaminacyjnej,

o którym mowa w ust. 3 pkt 4, na uzasadniony wniosek Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

Podstawę wniosku może stanowić w szczególności orzeczenie kary dyscyplinarnej wobec

osoby będącej członkiem Komisji Egzaminacyjnej.

9.

Członkostwo w Komisji Egzaminacyjnej wygasa w przypadku śmierci członka Komisji Egzaminacyjnej.

10.

Kadencja osoby powołanej w miejsce członka Komisji Egzaminacyjnej, którego członkostwo

ustało wskutek odwołania lub wygaśnięcia, oraz kadencja osoby powołanej na członka

Komisji Egzaminacyjnej w związku z uzupełnieniem składu Komisji Egzaminacyjnej powołanej

na podstawie ust. 5, kończy się wraz z upływem kadencji Komisji Egzaminacyjnej.

11.

Nie wstrzymuje prac Komisji Egzaminacyjnej

1)

niestawiennictwo członka Komisji Egzaminacyjnej na posiedzeniu Komisji Egzaminacyjnej;

2)

odwołanie członka Komisji Egzaminacyjnej lub wygaśnięcie członkostwa w Komisji Egzaminacyjnej.

12.

Komisja Egzaminacyjna ustala wykaz pytań i zadań egzaminacyjnych oraz podaje go do

publicznej wiadomości.

13.

Komisja Egzaminacyjna przeprowadza egzaminy w sześcioosobowych składach egzaminacyjnych.

13a.

Komisja Egzaminacyjna może zawierać z uczelniami, których jednostki organizacyjne

są uprawnione do nadawania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk ekonomicznych

lub nauk prawnych, umowy, o których mowa w art. 168b ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 138), określające realizowany przez uczelnię program kształcenia obejmujący zakres wiedzy

i umiejętności wymaganych w części pisemnej egzaminu na doradcę podatkowego. Do podpisania

umowy w imieniu Komisji Egzaminacyjnej uprawniony jest jej Przewodniczący.

14.

Obsługę administracyjno-biurową Komisji Egzaminacyjnej zapewnia minister właściwy

do spraw finansów publicznych.

Komisja Egzaminacyjna przeprowadza test umiejętności dla osób, które, w toku postępowania

w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu doradcy podatkowego, zostaną

zobowiązane do zdania testu umiejętności, na zasadach określonych w odrębnych przepisach.

1.

Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej kieruje jej pracami, w szczególności wyznacza

składy egzaminacyjne spośród członków Komisji Egzaminacyjnej oraz wyznacza przewodniczących

tych składów. Osoby będące członkami składu egzaminacyjnego wybierają ze swojego grona

sekretarza składu egzaminacyjnego.

2.

Do zadań sekretarza Komisji Egzaminacyjnej należą

1)

organizacja egzaminu, w szczególności sprawy finansowe związane z funkcjonowaniem

Komisji Egzaminacyjnej;

2)

sprawowanie nadzoru nad obsługą administracyjno-biurową Komisji Egzaminacyjnej w imieniu

ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

3.

Przewodniczącemu oraz sekretarzowi Komisji Egzaminacyjnej przysługuje wynagrodzenie.

4.

Członkom Komisji Egzaminacyjnej przysługuje wynagrodzenie za udział w pracach Komisji

Egzaminacyjnej oraz zwrot kosztów podróży i noclegów.

1.

Egzamin na doradcę podatkowego składa się z części pisemnej i ustnej.

2.

Warunkiem dopuszczenia do części ustnej jest zdanie z wynikiem pozytywnym części pisemnej

egzaminu.

3.

W przypadku negatywnego wyniku części pisemnej lub ustnej egzaminu może on być powtarzany.

4.

Kandydat może przystępować do części ustnej egzaminu lub powtarzać tę część egzaminu

w okresie roku od dnia przystąpienia do części pisemnej egzaminu.

5.

Egzamin na doradcę podatkowego w stosunku do osób, które ukończyły studia wyższe,

których program kształcenia zrealizowany został w ramach umowy, o której mowa w art.

22 ust. 13a, obejmuje tylko część ustną.

6.

W przypadku, o którym mowa w ust. 5, kandydat może przystępować do części ustnej egzaminu

lub powtarzać tę część egzaminu w okresie roku od dnia złożenia wniosku o dopuszczenie

do części ustnej egzaminu po raz pierwszy, nie później jednak niż w okresie 2 lat

od ukończenia studiów.

1.

Za egzamin pobiera się opłatę, która stanowi dochód budżetu państwa.

1a.

Jeżeli egzamin nie dojdzie do skutku z przyczyn nieleżących po stronie kandydata opłata

podlega zwrotowi. Opłata może zostać zwrócona, jeżeli kandydat z przyczyn przez siebie

niezawinionych nie mógł przystąpić do egzaminu.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,

wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, mając na uwadze koszty przeprowadzania egzaminów

oraz wydatki związane z funkcjonowaniem Komisji Egzaminacyjnej.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1)

termin składania wniosku o dopuszczenie do egzaminu i wykaz dokumentów składanych

przez osoby ubiegające się o zakwalifikowanie do egzaminu, biorąc pod uwagę konieczność

udokumentowania spełnienia warunków, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2, 3 i 5;

2)

termin i sposób wnoszenia opłaty egzaminacyjnej oraz szczegółowe warunki i tryb dokonywania

zwrotu opłaty, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia sprawnej organizacji egzaminu

na doradcę podatkowego;

3)

wysokość wynagrodzeń przewodniczącego i sekretarza Komisji Egzaminacyjnej, biorąc

pod uwagę nakład ich pracy i zakres obowiązków;

4)

sposób ustalania i wysokość wynagrodzeń członków Komisji Egzaminacyjnej za udział

w pracach, w tym w posiedzeniach Komisji Egzaminacyjnej, przeprowadzaniu egzaminów

oraz przygotowaniu projektów pytań i zadań egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę zakres

obowiązków poszczególnych członków Komisji Egzaminacyjnej;

5)

szczegółowe zadania Komisji Egzaminacyjnej, przewodniczącego i sekretarza Komisji

Egzaminacyjnej, przewodniczących i sekretarzy składów egzaminacyjnych oraz regulamin

działania Komisji Egzaminacyjnej, biorąc w szczególności pod uwagę konieczność zapewnienia

sprawnej i prawidłowej organizacji egzaminu, precyzyjnego podziału zadań, obowiązków

i odpowiedzialności w ramach Komisji Egzaminacyjnej;

6)

sposób organizowania i regulamin przeprowadzenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje

kandydatów na doradców podatkowych, w tym szczegółowy tryb i sposób wyznaczania składów

egzaminacyjnych, dokonywania oceny egzaminów i jej weryfikacji, ustalania terminów

egzaminów i ich zmiany oraz zestawów pytań i zadań egzaminacyjnych, biorąc pod uwagę

konieczność zapewnienia obiektywnego i sprawnego sposobu przeprowadzenia egzaminu;

7)

szczegółowe warunki i tryb przysługującego członkom Komisji Egzaminacyjnej zwrotu

kosztów podróży i noclegów, poniesionych w związku z udziałem w pracach Komisji Egzaminacyjnej,

biorąc pod uwagę ich racjonalne wydatkowanie przez członków Komisji Egzaminacyjnej.

1.

Doradca podatkowy wykonuje ten zawód jako

1)

(utracił moc)

1a)

osoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny rachunek lub

jako uczestnik spółki niemającej osobowości prawnej;

2)

osoba pozostająca w stosunku pracy z

a)

podmiotami, o których mowa w pkt 1a, oraz z podmiotami, o których mowa w art. 3 i

art. 4 ust. 1,

b)

pozostałymi przedsiębiorcami w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2168, 2290 i 2486 oraz z 2018 r. poz. 107).

2.

Doradcy podatkowi mogą wykonywać swój zawód, uczestnicząc w spółkach, o których mowa

w ust. 1 pkt 1a, pod warunkiem że komplementariuszami w spółce komandytowej i spółce

komandytowo-akcyjnej oraz wspólnikami w pozostałych spółkach są wyłącznie doradcy

podatkowi, adwokaci, radcowie prawni, biegli rewidenci, rzecznicy patentowi lub prawnicy

zagraniczni wykonujący stałą praktykę na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1874), z tym że większość komplementariuszy w spółce komandytowej i spółce komandytowo-akcyjnej

oraz wspólników w pozostałych spółkach stanowią podmioty wymienione w art. 3. Jeżeli

w spółce komandytowej i spółce komandytowo-akcyjnej jest nie więcej niż dwóch komplementariuszy

lub pozostałe spółki składają się z dwóch wspólników, jeden z nich powinien być podmiotem

wymienionym w art. 3.

3.

Doradca podatkowy wykonujący zawód w ramach stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1

pkt 2 lit. b, wykonuje czynności doradztwa podatkowego jedynie na rzecz podmiotu,

w którym jest zatrudniony.

(uchylony)

(uchylony)

Doradcy podatkowi będący wspólnikami spółek, o których mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1a,

przesyłają w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy lub uprawomocnienia się postanowienia

sądu rejestrowego Krajowej Radzie Doradców Podatkowych odpis umowy spółki, a w stosunku

do spółek handlowych - także wypis z rejestru przedsiębiorców.

1.

Doradca podatkowy wykonujący ten zawód może prowadzić działalność gospodarczą lub

być zatrudniony, jeżeli jej wykonywanie lub to zatrudnienie

1)

nie powoduje konfliktu interesów i niezgodności między poszczególnymi rodzajami działalności

lub zatrudnienia;

2)

nie narusza niezależności i bezstronności doradcy podatkowego;

3)

nie pozostaje w sprzeczności z zasadami etyki zawodowej doradcy podatkowego.

1a.

Doradca podatkowy wykonujący zawód w ramach stosunku pracy, o którym mowa w art. 27

ust. 1 pkt 2 lit. b, zajmuje samodzielne stanowisko podległe bezpośrednio kierownikowi

podmiotu, w którym jest zatrudniony.

1b.

Doradca podatkowy nie jest związany poleceniem co do treści udzielanych porad, opinii

lub wyjaśnień.

1c.

Do czasu pracy doradcy podatkowego zalicza się także czas niezbędny do załatwienia

spraw poza lokalem podmiotu, w którym jest zatrudniony, w szczególności w sądach i

w organach administracji publicznej, oraz czas przygotowania się do tych czynności.

2.

Doradca podatkowy jest obowiązany do pisemnego zawiadomienia Krajowej Rady Doradców

Podatkowych o rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej lub zatrudnienia wykraczających

poza zakres czynności określonych w art. 2, z podaniem rodzajów prowadzonej działalności

lub rodzajów zatrudnienia, oraz o wszelkich zmianach dotyczących zakresu tej działalności

lub tego zatrudnienia, w terminie 30 dni, odpowiednio od dnia rozpoczęcia jej prowadzenia,

rozpoczęcia zatrudnienia lub zaistnienia zmian.

1.

Doradca podatkowy, w ciągu 2 lat od dnia wpisu na listę, nie może wykonywać doradztwa

podatkowego na rzecz osób, których sprawy rozstrzygał w ciągu ostatnich 3 lat przed

ustaniem zatrudnienia lub pełnienia funkcji.

2

Przez rozstrzyganie spraw, o których mowa w ust. 1, rozumie się przeprowadzanie kontroli

podatkowej, celno-skarbowej, wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach podatkowych

oraz uznawanie złożonych zeznań i deklaracji za prawidłowe.

Doradca podatkowy nie może prowadzić spraw podatnika, płatnika i inkasenta, jeżeli

małżonek tego doradcy jest zatrudniony lub pełni służbę w organie podatkowym, organie

celnym, lub w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów publicznych

na stanowisku, na którym wykonuje obowiązki w zakresie przygotowywania rozstrzygnięć

w sprawach związanych z ustalaniem lub określaniem zobowiązań podatkowych lub celnych

lub poborem podatków lub ceł od tego podatnika, płatnika i inkasenta.

1.

Doradca podatkowy obowiązany jest zawiadomić Krajową Radę Doradców Podatkowych w terminie

30 dni od daty wpisu na listę o zamiarze niewykonywania zawodu przez okres co najmniej

6 miesięcy, licząc od dnia wpisu.

2.

Doradca podatkowy obowiązany jest zawiadomić Krajową Radę Doradców Podatkowych o przerwie

w wykonywaniu zawodu trwającej dłużej niż 6 miesięcy.

3.

Okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, traktuje się jako zawieszenie wykonywania zawodu.

(uchylony)

Doradca podatkowy obowiązany jest w szczególności

1)

postępować zgodnie z przepisami prawa, ze złożonym ślubowaniem i z zasadami etyki

zawodowej;

2)

stale podnosić swoje kwalifikacje;

3)

regularnie opłacać składkę członkowską.

1.

Doradca podatkowy jest obowiązany zachować w tajemnicy fakty i informacje, z którymi

zapoznał się w związku z wykonywaniem zawodu.

1a.

Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej nie może być ograniczony w czasie.

2.

Doradca podatkowy nie może być przesłuchiwany jako świadek co do faktów i informacji,

na które rozciąga się obowiązek, o którym mowa w ust. 1, chyba że został zwolniony

od tego obowiązku w trybie określonym odrębnymi ustawami.

3.

Przepis ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych przez doradcę podatkowego

oraz przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, w zakresie wykonywania przez

te osoby czynności doradztwa podatkowego.

4.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy informacji udostępnianych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu

terroryzmu

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1049) - w zakresie określonym tymi przepisami.

1.

Doradca podatkowy przy wykonywaniu czynności zawodowych korzysta z wolności słowa

i pisma w granicach określonych przepisami prawa i rzeczową potrzebą.

2.

Nadużycie wolności, o której mowa w ust. 1, stanowiące ściganą z oskarżenia prywatnego

zniewagę lub zniesławienie strony lub jej pełnomocnika, świadka, biegłego albo tłumacza

podlega wyłącznie odpowiedzialności dyscyplinarnej.

1.

(uchylony)

2

Organy Krajowej Administracji Skarbowej oraz organy podatkowe, pracownicy zatrudnieni

w urzędach obsługujących te organy, a także minister właściwy do spraw finansów publicznych

oraz pracownicy urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych

nie mogą w jakiejkolwiek formie reklamować konkretnego podmiotu świadczącego doradztwo

podatkowe.

3.

Przewidziane w zasadach etyki zawodowej zasady i sposób prowadzenia reklamy usług

doradztwa podatkowego mają odpowiednie zastosowanie do podmiotów, o których mowa w

art. 4 ust. 1.

1.

Doradca podatkowy jest obowiązany przechowywać przez okres 5 lat kopie sporządzanych

na piśmie opinii, wystąpień w imieniu podatników, płatników, inkasentów oraz osób,

o których mowa w art. 2 ust. 1a, w sprawach obowiązków podatkowych, a także udzielonych

im porad.

2.

Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1, doradca podatkowy obowiązany jest zniszczyć

dokumenty określone w ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do podmiotów, o których mowa w art. 4 ust.

1.

1.

Doradca podatkowy jest obowiązany umieszczać na wszystkich pismach sporządzonych w

związku z wykonywaniem doradztwa podatkowego firmę (nazwę), pod jaką doradztwo to

wykonuje, oraz miejsce jego wykonywania, podpis oraz numer wpisu na listę doradców

podatkowych.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zeznań i deklaracji podatkowych sporządzonych

przez doradcę podatkowego w imieniu i na rzecz podatnika.

3.

Firma (nazwa), o której mowa w ust. 1, obejmuje imię i nazwisko doradcy podatkowego

oraz ustawowe określenie zawodu „doradca podatkowy”, a w przypadku spółek niemających

osobowości prawnej - imiona i nazwiska wszystkich wspólników oraz ustawowe określenie

zawodu „doradca podatkowy”. Tytuły służbowe lub inne godności i tytuły, z wyjątkiem

stopni i tytułów naukowych, nie mogą być zamieszczone w oznaczeniu firmy (nazwy).

1.

W postępowaniu przed organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych

i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami

pełnomocnikiem podatnika, płatnika, inkasenta oraz osób, o których mowa w art. 2 ust.

1a, może być również doradca podatkowy.

2.

Doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu

w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych

dotyczących spraw, o których mowa w ust. 1.

3.

Doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

4.

Doradca podatkowy ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność

z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno

zawierać podpis doradcy podatkowego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia,

na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne

(dopiski, poprawki lub uszkodzenia) doradca podatkowy stwierdza to w poświadczeniu.

5.

Doradca podatkowy może udzielić dalszego pełnomocnictwa (substytucji) innemu doradcy

podatkowemu, adwokatowi lub radcy prawnemu.

1.

Wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego ustala umowa z klientem.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych,

określi, w drodze rozporządzenia, wynagrodzenie za czynności doradcy podatkowego w

postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych

w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej

związanej z tymi obowiązkami, stanowiące podstawę do zasądzenia przez sąd kosztów

zastępstwa prawnego, mając na względzie rodzaj i zawiłość sprawy oraz wymagany nakład

pracy doradcy podatkowego.

1.

Koszty pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa.

2.

Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych,

określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których

mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących

podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną

pomoc.

(uchylony)

1.

W razie wyrządzenia szkody przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust.

1, doradca podatkowy oraz osoby, z pomocą których czynności te wykonuje lub którym

powierza ich wykonanie, ponoszą odpowiedzialność za szkodę na zasadach określonych

w Kodeksie cywilnym.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osób prawnych uprawnionych do wykonywania

doradztwa podatkowego.

1.

Doradca podatkowy podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu od odpowiedzialności cywilnej

za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1.

2.

Ubezpieczenie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje także odpowiedzialność podmiotów wymienionych

w art. 43.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, ciąży na doradcach podatkowych wykonujących zawód

we własnym imieniu i na własny rachunek oraz w formie spółek niemających osobowości

prawnej. W przypadkach określonych w art. 27 ust. 1 pkt 2 lit. a obowiązek ten ciąży

na podmiotach zatrudniających doradców podatkowych.

W przypadku gdy warunki i zakres ubezpieczenia zawartego przez wnioskodawcę lub usługodawcę,

o których mowa w ustawie o uznawaniu kwalifikacji, w państwie, w którym wykonywali

czynności z zakresu doradztwa podatkowego, nie odpowiadają warunkom i zakresowi ubezpieczenia

określonym w art. 44, osoby te są obowiązane zawrzeć umowę ubezpieczenia uzupełniającego.

1.

W przypadku niedopełnienia obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w art. 44 lub 44a,

w okresie braku ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z niedopełnienia tego obowiązku

doradca podatkowy nie może wykonywać czynności doradztwa podatkowego, o których mowa

w art. 2 ust. 1.

2.

Podmioty wskazane w art. 3, art. 4 ust. 1 i art. 27 ust. 1 pkt 1a zatrudniające doradców

podatkowych, które nie dopełniły obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w art. 44

ust. 3 zdanie drugie, w okresie braku ochrony ubezpieczeniowej wynikającej z niedopełnienia

tego obowiązku nie mogą wykonywać czynności doradztwa podatkowego, o których mowa

w art. 2 ust. 1.

Przepisy art. 43 i 44 stosuje się odpowiednio do adwokatów, radców prawnych oraz biegłych

rewidentów, jeżeli zatrudniają doradców podatkowych i nie ubezpieczyli się od odpowiedzialności

cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu tych zawodów.

Minister właściwy do spraw instytucji finansowych, po zasięgnięciu opinii Krajowej

Rady Doradców Podatkowych oraz Polskiej Izby Ubezpieczeń, określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego, o którym mowa w art. 44, termin powstania

obowiązku ubezpieczenia oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc w szczególności pod

uwagę specyfikę wykonywanego zawodu oraz zakres realizowanych zadań.

1.

Do przeprowadzania kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym

mowa w art. 44 i 44a, są uprawnieni minister właściwy do spraw finansów publicznych

oraz Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Spełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia,

o którym mowa w art. 44 i 44a, ustala się na podstawie polisy lub innego dokumentu

ubezpieczenia, potwierdzającego zawarcie umowy tego ubezpieczenia, wystawionego przez

zakład ubezpieczeń.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych nadzoruje wykonywanie przez Krajową

Radę Doradców Podatkowych zadań określonych w ust. 1. Krajowa Rada Doradców Podatkowych

jest obowiązana do składania ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych raz

w roku, w terminie do dnia 15 marca, sprawozdań z kontroli przeprowadzonych w poprzednim

roku kalendarzowym.

(uchylony)

1.

Doradcy podatkowi tworzą samorząd doradców podatkowych, zwany Krajową Izbą Doradców

Podatkowych.

2.

Przynależność doradców podatkowych do Krajowej Izby Doradców Podatkowych jest obowiązkowa

i powstaje z chwilą wpisu na listę.

3.

Samorząd doradców podatkowych jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega

tylko ustawom.

1.

Krajowa Izba Doradców Podatkowych ma osobowość prawną.

2.

Siedzibą Krajowej Izby Doradców Podatkowych jest miasto Warszawa.

3.

Krajowa Izba Doradców Podatkowych może prowadzić działalność wydawniczą, oświatową

i szkoleniową.

1.

Organami Krajowej Izby Doradców Podatkowych są

1)

Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych;

2)

Krajowa Rada Doradców Podatkowych;

3)

Krajowa Komisja Rewizyjna;

4)

Wyższy Sąd Dyscyplinarny;

5)

Sąd Dyscyplinarny;

6)

Rzecznik Dyscyplinarny.

2.

Krajowa Izba Doradców Podatkowych może tworzyć regionalne oddziały Izby i oddziały

zamiejscowe Sądu Dyscyplinarnego.

1.

Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych odbywa się co 4 lata.

2.

Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych jest zwoływany przez Krajową Radę Doradców Podatkowych.

3.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych zwołuje nadzwyczajny Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych

przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1

1)

z własnej inicjatywy,

2)

na wniosek Krajowej Komisji Rewizyjnej,

3)

na wniosek co najmniej 1/10 ogółu doradców podatkowych,

4)

na wniosek ministra właściwego do spraw finansów publicznych

- w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku.

4.

Prawo do udziału w Krajowym Zjeździe Doradców Podatkowych przysługuje każdemu doradcy

podatkowemu, z zastrzeżeniem ust. 5.

5.

W przypadku utworzenia regionalnych oddziałów Krajowej Izby Doradców Podatkowych,

w Krajowym Zjeździe Doradców Podatkowych biorą udział delegaci wybrani przez walne

zgromadzenia w regionalnych oddziałach Izby, według zasad określonych przez Krajową

Radę Doradców Podatkowych.

1.

Do zadań Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych należy

1)

uchwalanie programu działania Krajowej Izby Doradców Podatkowych;

2)

ustalenie liczby członków organów, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 2-5, oraz wybór

tych organów, z zastrzeżeniem ust. 3;

3)

wybór przewodniczącego Krajowej Rady Doradców Podatkowych i Rzecznika Dyscyplinarnego

oraz jego zastępców w liczbie określonej przez Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych;

4)

uchwalanie statutu Krajowej Izby Doradców Podatkowych;

5)

ustalanie wysokości składek członkowskich;

6)

uchwalanie zasad gospodarki finansowej;

7)

rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań przedstawianych przez organy Krajowej Izby

Doradców Podatkowych oraz udzielanie absolutorium Krajowej Radzie Doradców Podatkowych

na wniosek Krajowej Komisji Rewizyjnej;

8)

uchwalanie zasad etyki zawodowej, określających w szczególności

a)

podstawowe zasady obowiązujące doradcę podatkowego w związku z wykonywaniem zawodu,

b)

zasady i sposób prowadzenia reklamy usług doradztwa podatkowego,

c)

zasady stałego podnoszenia kwalifikacji przez doradców podatkowych, w szczególności

przez osoby podejmujące wykonywanie zawodu doradcy podatkowego po okresie niewykonywania

zawodu przekraczającym 5 kolejnych lat,

d)

zasady zachowania tajemnicy zawodowej,

e)

zasady oceny prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 31 ust. 1,

z uwzględnieniem zasad ochrony konkurencji,

f)

zasady oceny podejmowania zatrudnienia, o którym mowa w art. 31 ust. 1,

g)

kryteria oceny niezależności i bezstronności wykonywania zawodu doradcy podatkowego,

h)

zasady zapobiegania konfliktom interesów,

i)

zasady zapobiegania niedozwolonym relacjom między doradcami podatkowymi a przedstawicielami

władzy publicznej,

j)

zasady relacji między doradcami podatkowymi oraz między doradcami podatkowymi a organami

samorządu zawodowego,

k)

odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie zasad etyki zawodowej oraz uchwał organów

samorządu zawodowego;

9)

tworzenie regionalnych oddziałów Krajowej Izby Doradców Podatkowych oraz określanie

ich organizacji i zakresu działania;

10)

określanie zasad stałego podnoszenia kwalifikacji przez doradców podatkowych;

11)

podejmowanie innych uchwał.

2.

Krajowy Zjazd Doradców Podatkowych uchwala regulamin swojego działania.

3.

W przypadku utworzenia zamiejscowych oddziałów Sądu Dyscyplinarnego, wyboru członków

tego sądu dokonuje zgromadzenie regionalnego oddziału Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

1.

Uchwały Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych są podejmowane zwykłą większością głosów

w obecności co najmniej połowy liczby osób uprawnionych do głosowania.

2.

Wybory odbywają się w głosowaniu tajnym, z wyjątkiem wyboru przewodniczącego Zjazdu,

sekretarza Zjazdu oraz Komisji Zjazdowych.

1.

Kadencja Krajowej Rady Doradców Podatkowych trwa 4 lata.

2.

Kadencja organów, o których mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3-6, zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego

oraz członków oddziałów zamiejscowych Sądu Dyscyplinarnego jest równa kadencji Krajowej

Rady Doradców Podatkowych.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wybiera w głosowaniu tajnym spośród swoich członków

wiceprzewodniczących, sekretarza i skarbnika.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady Doradców Podatkowych oraz osoby wymienione w ust. 1 stanowią

prezydium Krajowej Rady Doradców Podatkowych.

1.

Przewodniczący Krajowej Rady Doradców Podatkowych

1)

reprezentuje Krajową Radę Doradców Podatkowych;

2)

kieruje jej pracami;

3)

przewodniczy na posiedzeniach;

4)

zapewnia wykonanie uchwał Krajowej Rady Doradców Podatkowych;

5)

podpisuje decyzje, o których mowa w art. 7, 10, 14, 16 i 18.

2.

W razie nieobecności przewodniczącego, jego obowiązki wykonuje jeden z wiceprzewodniczących.

1.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych kieruje, w zakresie swoich zadań, działalnością

samorządu w okresach między Krajowymi Zjazdami Doradców Podatkowych.

2.

Do zadań Krajowej Rady Doradców Podatkowych należy

1)

zwoływanie Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych;

2)

zapewnienie wykonywania uchwał Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych;

3)

reprezentowanie doradców podatkowych;

4)

opracowywanie rocznych planów finansowych Krajowej Izby Doradców Podatkowych oraz

sprawozdań z ich wykonania;

5)

podejmowanie decyzji w sprawach wpisu na listę i skreślania z niej;

5a)

podejmowanie decyzji w sprawach wpisu do rejestru oraz skreślenia z rejestru;

6)

delegowanie członków Komisji Egzaminacyjnej;

7)

opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących prawa podatkowego i przedstawianie

wniosków w tym zakresie;

8)

prowadzenie kontroli spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa

w art. 44 i 44a, oraz sporządzanie sprawozdań w tym zakresie;

9)

wykonywanie innych zadań.

1.

Uchwały Krajowej Rady Doradców Podatkowych zapadają większością głosów. W przypadku

równej liczby głosów, rozstrzyga głos przewodniczącego.

2.

Do ważności uchwał Krajowej Rady Doradców Podatkowych jest wymagana obecność co najmniej

połowy jej członków.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych składa Krajowemu Zjazdowi Doradców Podatkowych sprawozdanie

ze swojej działalności.

1.

Członkowie Krajowej Komisji Rewizyjnej wybierają spośród siebie przewodniczącego.

2.

Członkiem Krajowej Komisji Rewizyjnej nie może być osoba, która pełni funkcje w innym

organie Krajowej Izby Doradców Podatkowych, z wyjątkiem Krajowego Zjazdu Doradców

Podatkowych.

1.

Do zadań Krajowej Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i majątkowej

organów Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

2.

Krajowa Komisja Rewizyjna przedstawia Krajowemu Zjazdowi Doradców Podatkowych sprawozdanie

ze swojej działalności wraz z wnioskami dotyczącymi działalności finansowej i majątkowej

organów Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

Sposób finansowania, szczegółowy tryb działania organów samorządu, w tym funkcjonowanie

regionalnych oddziałów Krajowej Izby Doradców Podatkowych, a także sposób składania

oświadczeń woli w sprawach majątkowych przez Krajową Radę Doradców Podatkowych określa

statut Krajowej Izby Doradców Podatkowych.

1.

Przewodniczący Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych statut Krajowej Izby Doradców Podatkowych, w terminie

14 dni od dnia zakończenia Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w terminie 45 dni od dnia otrzymania

statutu może wydać decyzję administracyjną o zawieszeniu uchwały zatwierdzającej statut

z powodu niezgodności z prawem.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych przekazuje decyzję, o której mowa

w ust. 2, Krajowej Radzie Doradców Podatkowych, w terminie 14 dni od dnia jej wydania.

4.

Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do uchwał zmieniających statut.

1.

Przewodniczący Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych uchwały Krajowego Zjazdu Doradców Podatkowych w terminie

14 dni od dnia zakończenia Zjazdu.

2.

Przewodniczący Krajowej Rady Doradców Podatkowych przekazuje ministrowi właściwemu

do spraw finansów publicznych uchwały podjęte przez Krajową Radę, w terminie 14 dni

od dnia ich uchwalenia.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

uchwał, o których mowa w ust. 1 lub 2, może wydać decyzję administracyjną o zawieszeniu

uchwały lub niektórych jej postanowień z powodu niezgodności z prawem lub statutem.

Przepis art. 62 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

1.

Doradcy podatkowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną

1)

za niewykonanie lub nienależyte wykonanie obowiązków zawodowych określonych prawem;

2)

za czyny sprzeczne z zasadami etyki zawodowej.

1a.

Doradcy podatkowi ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną również za

1)

nieprzestrzeganie obowiązków, o których mowa w art. 7 ust. 7 i art. 30;

2)

wykonywanie czynności doradztwa podatkowego z naruszeniem zasad określonych w art.

31 ust. 1;

3)

niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 44 ust.

1 i art. 44a, w zakresie i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 46;

4)

wykonywanie czynności doradztwa podatkowego wbrew przepisom art. 44b ust. 1.

1b.

Doradcy podatkowi wchodzący w skład zarządów spółek, o których mowa w art. 4 ust.

1 pkt 3, ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną również za

1)

nieprzestrzeganie obowiązków, o których mowa w art. 14 ust. 5;

2)

naruszenie zasad, o których mowa w art. 38 ust. 3;

3)

niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 44 ust.

3 zdanie drugie, w zakresie i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 46;

4)

wykonywanie czynności doradztwa podatkowego wbrew przepisom art. 44b ust. 2.

2.

Karami dyscyplinarnymi są

1)

upomnienie;

2)

nagana;

3)

zawieszenie prawa wykonywania zawodu na okres od 6 miesięcy do lat 3;

4)

pozbawienie prawa wykonywania zawodu.

3.

Wymierzenie kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu pociąga za sobą skreślenie z

listy doradców podatkowych.

1.

Sprawy dyscyplinarne doradców podatkowych rozpatrują

1)

w pierwszej instancji - Sąd Dyscyplinarny;

2)

w drugiej instancji - Wyższy Sąd Dyscyplinarny.

2.

Członkowie sądów pierwszej i drugiej instancji wybierają ze swojego grona przewodniczącego

i wiceprzewodniczącego.

3.

Członkowie sądu mogą wchodzić w skład tylko jednej instancji sądu i nie mogą pełnić

innych funkcji w organach Krajowej Izby Doradców Podatkowych, z wyjątkiem uczestnictwa

w Krajowych Zjazdach Doradców Podatkowych i we władzach Zjazdu.

4.

Sąd pierwszej i drugiej instancji orzeka w składzie trzyosobowym.

5.

W składzie orzekającym drugiej instancji nie może brać udziału członek sądu, który

brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia.

6.

Przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego i przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego

wyznaczają składy orzekające i ich przewodniczących.

Obwiniony może ustanowić obrońcę.

Przedstawiciel ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a także przedstawiciel

Ministra Sprawiedliwości - jeżeli postępowanie zostało wszczęte na wniosek Ministra

Sprawiedliwości - może być obecny na rozprawie również w przypadku wyłączenia jawności.

Oskarżycielem w postępowaniu przed sądem jest Rzecznik Dyscyplinarny lub jeden z jego

zastępców.

1.

Wniosek o ukaranie składa do Sądu Dyscyplinarnego Rzecznik Dyscyplinarny.

2.

Złożenie wniosku, o którym mowa w ust. 1, następuje po wstępnym wyjaśnieniu okoliczności

koniecznych do ustalenia znamion czynu zarzuconego obwinionemu oraz złożeniu wyjaśnień

przez obwinionego, chyba że złożenie tych wyjaśnień nie jest możliwe.

3.

Rzecznik Dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające w przypadku powzięcia wiadomości

o popełnieniu czynu rodzącego odpowiedzialność dyscyplinarną.

4.

Rzecznik Dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające również na żądanie Krajowej

Rady Doradców Podatkowych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub Ministra

Sprawiedliwości.

Po otrzymaniu wniosku o ukaranie przewodniczący Sądu Dyscyplinarnego wyznacza termin

rozprawy i zawiadamia o nim Rzecznika Dyscyplinarnego, obwinionego, jego obrońcę oraz

ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Ministra Sprawiedliwości i Krajową

Radę Doradców Podatkowych, a w razie potrzeby wzywa świadków i biegłych.

Jeżeli w toku rozprawy ujawni się inne przewinienie, oprócz objętego wnioskiem o wszczęcie

postępowania, sąd może wydać co do tego przewinienia orzeczenie tylko na wniosek Rzecznika

Dyscyplinarnego i za zgodą obwinionego.

1.

Uzasadnienie orzeczenia sądu sporządza się na piśmie z urzędu, w terminie 14 dni od

dnia ogłoszenia orzeczenia.

2.

Orzeczenie, wraz z uzasadnieniem, doręcza się obwinionemu i Rzecznikowi Dyscyplinarnemu,

a w przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 4, także Krajowej Radzie Doradców Podatkowych,

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub Ministrowi Sprawiedliwości.

Od orzeczenia sądu pierwszej instancji przysługuje obwinionemu lub Rzecznikowi Dyscyplinarnemu,

a w przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 4, także Krajowej Radzie Doradców Podatkowych,

ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych lub Ministrowi Sprawiedliwości

- odwołanie do sądu drugiej instancji w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia,

wraz z uzasadnieniem.

Orzeczenie z uzasadnieniem wydane przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji

doręcza się obwinionemu, Rzecznikowi Dyscyplinarnemu, ministrowi właściwemu do spraw

finansów publicznych, Ministrowi Sprawiedliwości oraz Krajowej Radzie Doradców Podatkowych.

1.

Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny przysługuje stronom odwołanie

do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu

pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz

z uzasadnieniem.

2.

Orzeczenie, od którego służy odwołanie, nie podlega wykonaniu do czasu upływu terminu

do jego wniesienia; nie podlega również wykonaniu orzeczenie, od którego wniesiono

odwołanie, do czasu jego rozpoznania.

3.

Do rozpoznania odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

(uchylony)

1.

Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego, jeżeli od chwili ujawnienia czynu

upłynął rok lub od chwili popełnienia czynu upłynęły 3 lata.

2.

W razie śmierci obwinionego przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego, postępowanie

ulega zawieszeniu na okres 12 miesięcy. Po upływie tego terminu postępowanie dyscyplinarne

ulega umorzeniu, chyba że w okresie zawieszenia małżonek, dzieci lub rodzice zmarłego

złożą wniosek o podjęcie tego postępowania.

1.

Zatarcie ukarania karą dyscyplinarną następuje z urzędu po upływie 3 lat

1)

od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego, orzekającego karę upomnienia lub

nagany;

2)

od zakończenia okresu zawieszenia prawa do wykonywania zawodu.

2.

Zatarcie ukarania karą dyscyplinarną pozbawienia prawa wykonywania zawodu następuje

na wniosek ukaranego - po upływie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego

orzekającego tę karę.

3.

Prawo złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, w razie śmierci ukaranego przysługuje

jego małżonkowi, dzieciom lub rodzicom.

(uchylony)

W sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się

odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Członkowie Sądu Dyscyplinarnego w zakresie orzekania są niezawiśli i podlegają tylko

ustawom i zasadom etyki zawodowej.

1.

Kto, nie będąc uprawniony, posługuje się tytułem doradcy podatkowego lub zawodowo

wykonuje czynności doradztwa podatkowego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4,

podlega grzywnie do 50 000 zł.

2.

Tej samej karze podlega członek zarządu osoby prawnej, która nie będąc uprawnioną,

posługuje się oznaczeniem „spółka doradztwa podatkowego” lub zawodowo wykonuje czynności

doradztwa podatkowego, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 i 4.

(uchylony)

(pominięty)

1.

Osobom fizycznym, które do dnia wejścia w życie ustawy faktycznie wykonywały, zgodnie

z obowiązującymi przepisami, przez okres co najmniej 12 miesięcy poprzedzających dzień

wejścia w życie ustawy choćby jedną z czynności, o których mowa w art. 2 ust. 1, w

formach określonych w art. 85 oraz spełniają warunki, o których mowa w art. 6 ust.

1 pkt 1-4, przysługuje prawo złożenia, w okresie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy,

wniosku do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o dokonanie wpisu na

listę doradców podatkowych, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uprawnienie do złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobom wymienionym

w art. 85 pkt 3 lub 4, jeżeli do dnia wejścia w życie ustawy wykonywały czynności

wymienione w art. 2 ust. 1 przez okres co najmniej 3 lat.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, powinien zawierać oświadczenie o spełnieniu wymogów

wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, dane określone w art. 7 ust. 3 oraz datę i miejsce wpisu do ewidencji działalności

gospodarczej lub datę rozpoczęcia zatrudnienia.

4.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w okresie 3 miesięcy od dnia otrzymania

wniosku wydaje decyzję administracyjną o dokonaniu wpisu na listę doradców podatkowych

lub o odmowie jego dokonania.

5.

Do dnia doręczenia decyzji określonej w ust. 4, osoby, o których mowa w ust. 1 lub

2, mogą wykonywać dotychczasową działalność w zakresie doradztwa podatkowego.

Osobą uprawnioną do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 84 ust. 1, jest osoba wykonująca

czynności wymienione w art. 2 ust. 1 jako

1)

osoba fizyczna prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny rachunek;

2)

wspólnik spółki cywilnej, jawnej lub komandytowej;

3)

osoba pozostająca w stosunku pracy z podmiotami określonymi w art. 4 ust. 1 pkt 1,

jeśli świadczenie pracy polegało na wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2

ust. 1, na rzecz zrzeszonych w nich członków;

4)

osoba pozostająca w stosunku pracy z innymi podmiotami, które do dnia wejścia w życie

ustawy prowadziły działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego, jeżeli

świadczenie pracy polegało na wykonywaniu czynności, o których mowa w art. 2 ust.

1;

5)

osoba zatrudniona w charakterze pracownika naukowo-dydaktycznego, dydaktycznego lub

naukowego w dziedzinach, w których zakres wchodzi prawo podatkowe lub nauka o podatkach,

jeżeli okres zatrudnienia wynosi co najmniej 5 lat.

1.

Wpis na listę doradców podatkowych, o którym mowa w art. 84, ma charakter warunkowy.

2.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych skreśla z listy doradcę podatkowego, który został

wpisany warunkowo, jeżeli w ciągu 8 lat od dnia doręczenia decyzji o dokonaniu wpisu

nie spełni warunku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7.

3.

Doradcy podatkowi, którzy zostali wpisani na listę warunkowo, są dopuszczani do egzaminu,

jeżeli spełniają warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3.

4.

Krajowa Rada Doradców Podatkowych wydaje decyzję o przekształceniu wpisu warunkowego

we wpis na wniosek zainteresowanego doradcy podatkowego, jeżeli

1)

spełni warunek, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 7, lub

2)

spełnia warunki, o których mowa w art. 6 ust. 2;

3)

spełnia warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2-4, oraz udowodni, że przez okres

co najmniej 8 lat poprzedzających złożenie wniosku wykonywał czynności doradztwa podatkowego.

Do wpisów warunkowych stosuje się odpowiednio przepisy art. 7 ust. 3, art. 8 i 9,

art. 10 ust. 1, art. 11, 12 i 44 oraz art. 47 ust. 1 i 2.

(pominięty)

(pominięty)

(uchylony)

(uchylony)

(pominięty)

(pominięty)

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 marca 2017 r., z wyjątkiem

1)

art. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 11 lit. c i d, lit. e w zakresie § 12 i 13 oraz lit. f,

art. 11, art. 13, art. 27, art. 38 pkt 39 lit. a tiret drugie, pkt 65 lit. a, pkt

68 lit. a w zakresie pkt 1, pkt 76 lit. b tiret drugie, art. 119, art. 148, art. 160

ust. 2 i 3, art. 162 ust. 1 pkt 1, art. 164, art. 165 ust. 1, 2 i 6, art. 178, art.

190 ust. 1, art. 201 ust. 1 i art. 259 ust. 1, które wchodzą w życie z dniem ogłoszenia;

2)

art. 150, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.;

2a)

art. 112 pkt 2-4, które wchodzą w życie z dniem 27 lutego 2017 r.;

3)

art. 4 pkt 12, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.;

4)

art. 149a

a)

pkt 1, który wchodzi w życie z dniem 13 listopada 2017 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 55 ust.

1-10, art. 56 ust. 1-9 oraz art. 226, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.