Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 25 stycznia 2018 r. w sprawie sposobu przewozu ładunku

1.

Przepisy rozporządzenia stosuje się do przewozu ładunku pojazdami kategorii N i O,

o których mowa w załączniku nr 2 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

2.

Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do przewozów objętych Umową europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1119).

Przestrzeń ładunkowa powinna być utrzymana w czystości.

1.

Ładunek powinien być umieszczony na podłodze przestrzeni ładunkowej pojazdu w sposób

zapewniający jego stabilność.

2.

Środek ciężkości ładunku powinien znajdować się możliwie najniżej i najbliżej osi

wzdłużnej pojazdu.

3.

Stabilność ładunku zapewnia się przez równomierne rozłożenie ciężaru oraz jak najniższe

położenie środka ciężkości ładunku.

Ładunek umieszczony na podłodze przestrzeni ładunkowej pojazdu kategorii N2, N3, O3 i O4 powinien być zabezpieczony w sposób uniemożliwiający jego przemieszczanie, przechylenie

albo wywrócenie oraz w sposób pozwalający zrównoważyć siły wynikające z przyspieszenia

albo hamowania

1)

w kierunku jazdy: 80% ciężaru ładunku oraz

2)

w kierunku bocznym: 50% ciężaru ładunku, oraz

3)

w kierunku przeciwnym do kierunku jazdy: 50% ciężaru ładunku.

1.

Ładunek powinien być zamocowany z uwzględnieniem współczynnika tarcia, w taki sposób,

aby nie mógł przemieszczać się podczas przewozu lub spowodować wywrócenia pojazdu

w wyniku drgań oraz sił działających na ładunek, oraz z zapewnieniem bezpieczeństwa

w ruchu drogowym.

2.

Dla zwiększenia współczynnika tarcia pomiędzy podłogą przestrzeni ładunkowej a ładunkiem

albo pomiędzy częściami ładunku mogą być stosowane dodatkowe środki zabezpieczające

ładunek.

1.

Ładunek mocuje się z zastosowaniem co najmniej jednej z następujących metod

1)

ryglowania;

2)

blokowania, w tym blokowania miejscowego lub całościowego;

3)

mocowania za pomocą odciągów prostych;

4)

mocowania odciągiem przepasującym od góry.

2.

W celu zapewnienia trwałości zabezpieczenia ładunku przy przyspieszeniu, gwałtownym

hamowaniu lub gwałtownym wykonywaniu manewrów pojazdem zastosowane metody mocowania

ładunku powinny być odpowiednie do rodzaju pojazdu, rodzaju ładunku, właściwości fizycznych

ładunku i opakowań oraz elementów mocowania i zabezpieczenia ładunku.

3.

W przypadku pojazdów kategorii N2, N3, O3 i O4 zastosowane metody mocowania ładunku powinny umożliwić spełnienie wymagań określonych

w normie przenoszącej normę EN 12195-1.

4.

Warunki stosowania metod mocowania ładunku oraz dodatkowe sposoby zabezpieczenia określonych

rodzajów ładunku określa załącznik do rozporządzenia.

Rozmieszczenie oraz mocowanie ładunku powinno być sprawdzane

1)

podczas każdego załadunku, częściowego rozładunku lub przeładunku;

2)

po gwałtownym hamowaniu lub innym zdarzeniu mogącym negatywnie oddziaływać na mocowanie

ładunku.

Dopuszcza się mocowanie ładunku za pomocą pasów mocujących posiadających nacięcia

poprzeczne poniżej 10% przekroju.

Dopuszcza się oznakowanie elementów mocowania i zabezpieczenia ładunku posiadające

drobne uszkodzenia, pod warunkiem, że oznakowanie to jest czytelne.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.