Umowa międzynarodowa Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Federalną Demokratyczną Republiką Etiopii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Addis Abebie dnia 13 lipca 2015 r.

Niniejsza Konwencja dotyczy osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym

lub obu Umawiających się Państwach.

1.

Niniejsza Konwencja ma zastosowanie do podatków od dochodu, pobieranych na rzecz Umawiającego

się Państwa, jego jednostek terytorialnych lub władz lokalnych, bez względu na sposób

ich poboru.

2.

Za podatki od dochodu uważa się wszystkie podatki pobierane od całego dochodu albo

od części dochodu, włączając w to podatki od zysków z przeniesienia własności majątku

ruchomego lub nieruchomego.

3.

Do obecnie istniejących podatków, których dotyczy Konwencja, należą w szczególności

a)

w przypadku Polski

i)

podatek dochodowy od osób fizycznych; oraz

ii)

podatek dochodowy od osób prawnych,

(zwane dalej „podatkami polskimi”);

b)

w przypadku Etiopii

i)

podatek od dochodu i zysku; oraz

ii)

podatek od działalności górniczej, wydobycia ropy naftowej i rolnictwa,

(zwane dalej „podatkami etiopskimi”).

4.

Konwencja ma także zastosowanie do wszystkich podatków takiego samego lub w istotnym

stopniu podobnego rodzaju, które będą nakładane po dacie podpisania niniejszej Konwencji,

obok istniejących podatków lub w ich miejsce. Właściwe organy Umawiających się Państw

będą informowały się wzajemnie o wszelkich zmianach, dokonanych w ich prawie podatkowym.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej

a)

określenia „Umawiające się Państwo” i „drugie Umawiające się Państwo” oznaczają w

zależności od sytuacji odpowiednio Polskę i Etiopię;

b)

określenie „Polska” oznacza Rzeczpospolitą Polską, a użyte w znaczeniu geograficznym

oznacza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz każdy rejon przyległy do wód terytorialnych

Rzeczypospolitej Polskiej, w którym na podstawie ustawodawstwa Polski i zgodnie z

prawem międzynarodowym, Polska może wykonywać prawa odnoszące się do badań i wykorzystywania

zasobów naturalnych dna morskiego i jego podglebia;

c)

określenie „Etiopia” oznacza Federalną Demokratyczną Republikę Etiopii, a użyte w

sensie geograficznym, oznacza terytorium kraju oraz każdy inny obszar, który zgodnie

z prawem międzynarodowym i prawem Etiopii jest lub może być uznany jako obszar, nad

którym Etiopia sprawuje suwerenne prawa lub jurysdykcję;

d)

określenie „osoba” obejmuje osobę fizyczną, spółkę, a także każde inne zrzeszenie

osób;

e)

określenie „spółka” oznacza jakąkolwiek osobę prawną lub jakikolwiek podmiot, który

jest traktowany jak osoba prawna dla celów podatkowych;

f)

określenia „przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego

Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i

przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w

drugim Umawiającym się Państwie;

g)

określenie „obywatel”, w odniesieniu do Umawiającego się Państwa oznacza

(i)

każdą osobę fizyczną mającą obywatelstwo tego Umawiającego się Państwa, oraz

(ii)

każdą osobę prawną, spółkę osobową lub stowarzyszenie, które utworzone zostało na

podstawie ustawodawstwa obowiązującego w tym Umawiającym się Państwie;

h)

określenie „transport międzynarodowy” oznacza wszelki transport statkiem morskim lub

statkiem powietrznym, eksploatowanym przez przedsiębiorstwo, którego faktyczny zarząd

znajduje się w Umawiającym się Państwie, z wyjątkiem przypadku, gdy taki transport

jest dokonywany wyłącznie między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie;

i)

określenie „właściwy organ” oznacza

(i)

w przypadku Polski, Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela;

(ii)

w przypadku Etiopii, Ministra Finansów i Rozwoju Gospodarczego lub jego upoważnionego

przedstawiciela;

2.

Przy stosowaniu niniejszej Konwencji w dowolnym czasie przez Umawiające się Państwo,

jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie w niej niezdefiniowane ma

takie znaczenie jakie w tym czasie ma ono w prawie tego Państwa dla celów podatków,

do których ma zastosowanie niniejsza Konwencja, przy czym znaczenie określenia wynikające

z ustawodawstwa podatkowego tego Państwa ma pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym

temu pojęciu przez inne przepisy prawne tego Państwa.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub

siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według ustawodawstwa tego

Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce

stałego pobytu, miejsce utworzenia lub rejestracji, siedzibę zarządu albo inne kryterium

o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jednostkę terytorialną lub

władze lokalne. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu

w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym

Państwie.

2.

Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania

w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących

zasad

a)

uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona

stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach,

wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym

ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);

b)

jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych

albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się

ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zazwyczaj przebywa;

c)

jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym

z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,

którego jest obywatelem;

d)

jeżeli osoba ta jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich,

właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę

w drodze wzajemnego porozumienia.

3.

Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1, osoba niebędąca osobą fizyczną ma siedzibę

w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą siedzibę tylko w

tym Państwie, na terytorium którego znajduje się miejsce jej faktycznego zarządu.

1.

W rozumieniu niniejszej Konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez

którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.

2.

Określenie „zakład” obejmuje w szczególności

a)

siedzibę zarządu;

b)

filię;

c)

biuro;

d)

fabrykę;

e)

sklep;

f)

warsztat;

g)

magazyn handlowy;

h)

gospodarstwo, plantację lub inne miejsce, w którym prowadzona jest uprawa, działalność

rolnicza, leśna lub powiązane czynności; oraz

i)

kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom lub każde inne miejsce wydobywania

zasobów naturalnych.

3.

Plac budowy, prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne stanowią zakład tylko

wówczas, gdy trwają one dłużej niż dziewięć miesięcy.

4.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład”

nie obejmuje

a)

użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy

dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu składowania, wystawiania lub dostawy;

c)

utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, wyłącznie w

celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;

d)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów, albo zbierania

informacji dla przedsiębiorstwa;

e)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu reklamowym;

f)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek

innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

g)

utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia któregokolwiek

rodzaju działalności, o jakich mowa w literach a) - f), pod warunkiem, że całkowita

działalność tej stałej placówki wynikająca z takiego połączenia, ma charakter przygotowawczy

lub pomocniczy.

5.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, jeżeli osoba - z wyjątkiem niezależnego

przedstawiciela, o którym mowa w ustępie 7- działa w imieniu przedsiębiorstwa i posiada,

oraz zwyczajowo wykonuje, pełnomocnictwo do zawierania umów w Umawiającym się Państwie

w imieniu przedsiębiorstwa, wówczas uważa się, że to przedsiębiorstwo posiada w tym

Państwie zakład w zakresie każdego rodzaju działalności, którą osoba ta podejmuje

dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się

do rodzajów działalności wymienionych w ustępie 4, które gdyby były wykonywane za

pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na

podstawie postanowień tego ustępu.

6.

Bez względu na poprzednie postanowienia tego artykułu, przedsiębiorstwo ubezpieczeniowe

Umawiającego się Państwa, z wyjątkiem działalności reasekuracyjnej, uważane jest za

posiadające zakład w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli pobiera ono składki na

terytorium tego innego Państwa, lub ubezpiecza ryzyka występujące na terytorium tego

państwa, za pośrednictwem osoby innej niż niezależny przedstawiciel w rozumieniu ustępu

7.

7.

Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko

z tego powodu, że podejmuje ono w tym Państwie czynności za pośrednictwem pośrednika,

generalnego komisanta albo jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod

warunkiem, że osoby te działają w ramach swojej zwykłej działalności. Jednakże gdy

działalność takiego przedstawiciela jest wykonywana całkowicie lub prawie całkowicie

w imieniu tego przedsiębiorstwa, i ustalone lub narzucone warunki między tym przedsiębiorstwem

a przedstawicielem w ramach ich stosunków handlowych i finansowych, różnią się od

tych, które zostałyby ustalone między niezależnymi przedsiębiorstwami, wówczas nie

będzie on uważany za niezależnego przedstawiciela przedsiębiorstwa w rozumieniu tego

ustępu.

8.

Fakt, że spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana

przez spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi

działalność w tym drugim Państwie (przez posiadany tam zakład albo w inny sposób),

nie wystarcza, aby którąkolwiek z tych spółek uważać za zakład drugiej spółki.

1.

Dochód uzyskany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego)

położonego w drugim Umawiającym się Państwie może być opodatkowany w tym drugim Umawiającym

się Państwie.

2.

Określenie „majątek nieruchomy” ma takie znaczenie, jakie nadaje mu prawo tego Umawiającego

się Państwa, na którego terytorium dany majątek jest położony. Określenie to obejmuje

w każdym przypadku mienie przynależne do majątku nieruchomego, żywy inwentarz oraz

urządzenia użytkowane w gospodarstwach rolnych i leśnych, prawa, do których mają zastosowanie

przepisy prawa powszechnego dotyczące własności ziemi, prawa użytkowania majątku nieruchomego,

jak również prawa do zmiennych lub stałych świadczeń z tytułu eksploatacji lub prawa

do eksploatacji złóż mineralnych, źródeł i innych zasobów naturalnych; statki morskie

i statki powietrzne nie stanowią majątku nieruchomego.

3.

Postanowienia ustępu 1 stosuje się do dochodu osiągniętego z bezpośredniego korzystania,

dzierżawy lub innych form korzystania z majątku nieruchomego.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 3 stosuje się również do dochodu z majątku nieruchomego

przedsiębiorstwa i do dochodu z majątku nieruchomego, który służy do wykonywania wolnego

zawodu.

1.

Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym

Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym

się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność

gospodarczą w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w tym drugim

Państwie ale tylko w takiej wysokości, w jakiej są przypisane temu zakładowi.

2.

Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa

prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład,

to w każdym Umawiającym się Państwie należy przypisać temu zakładowi takie zyski,

jakie mógłby on osiągnąć, gdyby wykonywał taką samą lub podobną działalność w takich

samych lub

podobnych warunkach jako samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny

w stosunkach z przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.

3.

Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczenie nakładów, w tym kosztów zarządzania

i ogólnych kosztów administracyjnych, które zostały poniesione na rzecz zakładu bez

względu na to, czy wydatki te zostały poniesione w Państwie, w którym zakład jest

położony, czy gdzie indziej. Przepis ten stosuje się z zastrzeżeniem ograniczeń prawa

krajowego.

4.

Jeżeli w Umawiającym się Państwie istnieje zwyczaj ustalania zysków przypisanych zakładowi

na podstawie podziału całkowitych zysków przedsiębiorstwa na jego poszczególne części,

to postanowienia ustępu 2 nie wykluczają ustalenia przez to Umawiające się Państwo

zysków do opodatkowania według zwykle stosowanego podziału. Sposób podziału zysku

powinien jednak być taki, aby jego wynik był zgodny z zasadami zawartymi w niniejszym

artykule.

5.

Nie można przypisać zakładowi zysków tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub towarów

przez ten zakład dla przedsiębiorstwa,

6.

Przy stosowaniu poprzednich ustępów, ustalanie zysków zakładu powinno być dokonywane

każdego roku w taki sam sposób, chyba że istnieją uzasadnione powody, aby postąpić

inaczej.

7.

Jeżeli zyski obejmują części dochodów, które zostały odrębnie uregulowane w innych

artykułach niniejszej Konwencji, postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane

przez postanowienia niniejszego artykułu.

1.

Zyski osiągane z eksploatacji statków morskich lub statków powietrznych w transporcie

międzynarodowym podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym

znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

2.

Jeżeli miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa żeglugi morskiej znajduje się

na pokładzie statku, to uważa się, że znajduje się ono w tym Umawiającym się Państwie,

w którym znajduje się port macierzysty statku, a jeżeli statek nie ma portu macierzystego,

to w tym Umawiającym się Państwie, w którym osoba eksploatująca statek ma miejsce

zamieszkania lub siedzibę.

3.

Dla celów niniejszego artykułu, zyski osiągane z eksploatacji statków morskich lub

statków powietrznych w transporcie międzynarodowym obejmują

a)

zyski z dzierżawy, bez załogi i wyposażenia, statków morskich lub statków powietrznych;

i

b)

zyski osiągane z używania, obsługi lub dzierżawy kontenerów (łącznie z przyczepami

oraz sprzętem związanym z transportem kontenerów), wykorzystywanych w transporcie

dóbr lub towarów,

c)

zyski ze sprzedaży biletów dla takiego transportu w imieniu innych przedsiębiorstw,

o ile taka dzierżawa, używanie, obsługa lub sprzedaż biletów, w zależności od sytuacji,

ma charakter uboczny do eksploatacji statków morskich lub statków powietrznych w transporcie

międzynarodowym.

4.

Postanowienia ustępu 1 i 3 stosuje się także do zysków pochodzących z uczestnictwa

w umowie poolowej, we wspólnym przedsięwzięciu lub w międzynarodowym związku eksploatacyjnym,

ale tylko do tej części zysków osiągniętych w ten sposób, które mogą zostać przypisane

uczestnikowi w stosunku do jego udziału we wspólnym przedsięwzięciu.

1.

Jeżeli

a)

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa uczestniczy bezpośrednio lub pośrednio w

zarządzaniu, kontroli lub w kapitale przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa

lub

b)

te same osoby uczestniczą bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu, kontroli lub w

kapitale przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa oraz przedsiębiorstwa drugiego

Umawiającego się Państwa, i jeżeli w obu przypadkach zostaną ustalone lub narzucone

warunki pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami dotyczące stosunków handlowych i finansowych,

różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą niezależne przedsiębiorstwa,

wówczas zyski, które zostałyby osiągnięte przez jedno z przedsiębiorstw, ale z powodu

tych warunków nie zostały osiągnięte, mogą być zaliczone do zysków tego przedsiębiorstwa

i odpowiednio opodatkowane.

2.

Jeżeli Umawiające się Państwo zalicza do zysków przedsiębiorstwa tego Państwa - i

odpowiednio opodatkowuje - zyski przedsiębiorstwa drugiego Umawiającego się Państwa,

z tytułu których przedsiębiorstwo to zostało opodatkowane w tym drugim Państwie, a

zyski w ten sposób zaliczone są zyskami, które osiągnęłoby przedsiębiorstwo pierwszego

wymienionego Państwa, gdyby warunki ustalone między obydwoma przedsiębiorstwami były

takie, jak między przedsiębiorstwami niezależnymi, wtedy to drugie Państwo dokona

odpowiedniej korekty kwoty podatku wymierzonego od tych zysków. Przy ustalaniu takiej

korekty będą odpowiednio uwzględnione inne postanowienia niniejszej Konwencji, a właściwe

organy Umawiających się Państw będą w razie konieczności porozumiewać się ze sobą

bezpośrednio.

1.

Dywidendy wypłacane przez spółkę mającą siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie

mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być

opodatkowane w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże dywidendy takie mogą być opodatkowane także w Umawiającym się Państwie, w

którym spółka wypłacająca dywidendy ma swoją siedzibę, i zgodnie z prawem tego Państwa,

ale jeżeli rzeczywisty beneficjent dywidend ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w

drugim Umawiającym się Państwie, to podatek tak ustalony nie może przekroczyć 10 procent

kwoty dywidend brutto.

Postanowienia niniejszego ustępu nie dotyczą opodatkowania spółki w odniesieniu do

zysków, z których dywidendy są wypłacane.

3.

Określenie „dywidendy” użyte w tym artykule oznacza dochód z udziałów (akcji), akcji

górniczych, akcji założycieli lub z innych praw do udziału w zyskach, z wyjątkiem

wierzytelności, jak również dochód z innych praw w spółce, który zgodnie z prawem

podatkowym Umawiającego się Państwa, w którym spółka wypłacająca te dywidendy ma siedzibę,

jest traktowany jak dochód z udziałów (akcji).

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

dywidend, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, wykonuje

w drugim Umawiającym się Państwie, w którym spółka wypłacająca dywidendy ma siedzibę,

działalność gospodarczą przez zakład w nim położony, lub wykonuje w tym drugim Państwie

wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną, i gdy udział, z tytułu którego

dywidendy są wypłacane, faktycznie wiąże się z działalnością takiego zakładu lub stałej

placówki. W takim przypadku stosuje się, w zależności od sytuacji, postanowienia artykułu

7 lub artykułu 15.

5.

Jeżeli spółka, której siedziba znajduje się w Umawiającym się Państwie, osiąga zyski

lub dochody w drugim Umawiającym się Państwie, wówczas to drugie Państwo nie może

ani obciążać żadnym podatkiem dywidend wypłacanych przez tę spółkę, z wyjątkiem przypadku,

gdy takie dywidendy są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę

w tym drugim Państwie lub w przypadku, gdy udział, z tytułu którego dywidendy są wypłacane,

faktycznie wiąże się z działalnością zakładu lub stałej placówki położonych w tym

drugim Państwie, ani też obciążać niewydzielonych zysków spółki podatkiem od niewydzielonych

zysków spółki, nawet gdy wypłacone dywidendy lub niewydzielone zyski całkowicie lub

częściowo pochodzą z zysków albo z dochodów osiągniętych w tym drugim Państwie.

1.

Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce

zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli rzeczywisty beneficjent

odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to

podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto tych odsetek.

Właściwe organy Umawiających się Państw mogą porozumiewać się ze sobą co do sposobu

stosowania przepisów niniejszego ustępu.

3.

Określenie „odsetki” użyte w niniejszym artykule oznacza dochód z wszelkiego rodzaju

wierzytelności zabezpieczonych jak i niezabezpieczonych hipoteką i zawierających,

bądź nie prawo do udziału w zyskach osiąganych przez dłużnika, a w szczególności dochody

z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami

i nagrodami związanymi z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat

karnych z tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

odsetek, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi

w drugim Umawiającym się Państwie, w którym powstają odsetki, działalność gospodarczą

przez zakład tam położony, lub wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu

o stałą placówkę w nim położoną, i jeżeli wierzytelność, z tytułu której wypłacane

są odsetki, jest faktycznie związana z takim zakładem lub stałą placówką. W takim

przypadku stosuje się, w zależności od sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu

15.

5.

Uważa się, że odsetki powstają w Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba je wypłacająca

ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak osoba wypłacająca

odsetki, bez względu na to, czy ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, posiada w Umawiającym się Państwie zakład lub stałą placówkę, w związku

z działalnością których powstało zobowiązanie, z tytułu którego są wypłacane odsetki

i zapłata tych odsetek jest pokrywana przez ten zakład lub stałą placówkę, to uważa

się, że odsetki takie powstają w tym Umawiającym się Państwie, w którym położony jest

zakład lub stała placówka.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą odsetki a rzeczywistym

beneficjentem lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota wypłaconych

odsetek przekracza kwotę, która byłaby uzgodniona pomiędzy płatnikiem a rzeczywistym

beneficjentem bez tych powiązań, wówczas postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie

tylko do ostatniej wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną

poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego z Umawiających się

Państw, z uwzględnieniem innych postanowień niniejszej Konwencji.

1.

Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej

miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Jednakże takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,

w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli rzeczywisty beneficjent

należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,

to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 10 procent kwoty należności

licencyjnych brutto.

3.

Określenie „należności licencyjne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju

należności uzyskiwane w związku z użytkowaniem lub prawem do użytkowania każdego prawa

autorskiego, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii

lub procesu produkcyjnego, a także za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia

przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje związane z doświadczeniem

zawodowym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

należności licencyjnych, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się

Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, z którego pochodzą należności

licencyjne, działalność gospodarczą przez zakład w nim położony, lub wykonuje w tym

drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną, a prawa lub

majątek, z tytułu których wypłacane są należności licencyjne faktycznie wiążą się

z działalnością tego zakładu lub stałą placówką. W takim przypadku stosuje się, w

zależności od sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu 15.

5.

Uważa się, że należności licencyjne powstają w Umawiającym się Państwie, jeśli osoba

je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak

osoba wypłacająca należności licencyjne, bez względu na to, czy ma ona w Umawiającym

się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, posiada w Umawiającym się Państwie

zakład lub stałą placówkę, w związku z którymi powstał obowiązek wypłaty należności

licencyjnych, i zapłata tych należności jest pokrywana przez ten zakład lub stałą

placówkę, wówczas uważa się, że należności licencyjne powstają w tym Państwie, w którym

zakład lub stała placówka są położone.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą należności licencyjne

a rzeczywistym beneficjentem lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

należności licencyjnych, wypłacona za korzystanie, prawo lub informację, przekracza

kwotę, którą osoba wypłacająca należności i rzeczywisty beneficjent uzgodniłyby bez

tych powiązań, wówczas postanowienia tego artykułu stosuje się tylko do tej ostatniej

wymienionej kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega

opodatkowaniu zgodnie z prawem każdego Umawiającego się Państwa, z uwzględnieniem

innych postanowień niniejszej Konwencji.

1.

Opłaty za usługi techniczne powstające w Umawiającym się Państwie, uzyskiwane przez

osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą

być opodatkowane w tym drugim Umawiającym się Państwie.

2.

Jednakże takie opłaty za usługi techniczne mogą być także opodatkowane w Umawiającym

się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa,

ale jeżeli rzeczywisty beneficjent opłat za usługi techniczne ma miejsce zamieszkania

lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie

może przekroczyć 10 procent kwoty opłat za usługi techniczne brutto.

3.

Określenie „opłaty za usługi techniczne” użyte w tym artykule oznacza wszelkiego rodzaju

płatności dokonywane na rzecz jakiejkolwiek osoby, innej niż osoba zatrudniona przez

osobę dokonującą płatności, w związku z jakimikolwiek usługami technicznymi, zarządczymi

lub doradczymi.

4.

Postanowienia ustępów 1 i 2, nie mają zastosowania, jeżeli rzeczywisty beneficjent

opłat za usługi techniczne, mający miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie, prowadzi w drugim Umawiającym się Państwie, w którym powstały opłaty

za usługi techniczne, działalność gospodarczą poprzez zakład w nim położony bądź wykonuje

w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną, a opłaty

za usługi techniczne, faktycznie wiążą się z działalnością tego zakładu lub stałej

placówki. W takim przypadku, w zależności od sytuacji, stosuje się postanowienia artykułu

7 lub artykułu 15.

5.

Uważa się, że opłaty za usługi techniczne powstają w Umawiającym się Państwie, jeśli

osoba je wypłacająca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym Państwie. Jeżeli jednak

osoba wypłacająca opłaty za usługi techniczne, bez względu na to, czy ma ona w Umawiającym

się Państwie miejsce zamieszkania lub siedzibę, ma w Umawiającym się Państwie zakład

bądź stałą placówkę, w związku z którymi powstał obowiązek zapłaty opłat za usługi

techniczne, i zapłata tych opłat jest pokrywana przez ten zakład lub stałą placówkę,

wówczas uważa się, że opłaty za usługi techniczne powstają w tym Państwie, w którym

zakład bądź stała placówka są położone.

6.

Jeżeli w wyniku szczególnych powiązań między osobą wypłacającą opłaty za usługi techniczne

a rzeczywistym beneficjentem lub powiązań między tymi osobami a osobą trzecią, kwota

opłat za usługi techniczne, przekracza z jakiegokolwiek powodu kwotę, którą osoba

wypłacająca opłaty za usługi techniczne i osoba uprawniona uzgodniłyby bez tych powiązań,

wówczas postanowienia tego artykułu stosuje się tylko do tej ostatniej wymienionej

kwoty. W takim przypadku nadwyżka ponad wymienioną poprzednio kwotę podlega opodatkowaniu

zgodnie z prawem każdego Umawiającego się Państwa, z uwzględnieniem innych postanowień

niniejszej Konwencji.

1.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z tytułu przeniesienia własności majątku nieruchomego, o którym mowa

w artykule 6, i położonego w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

2.

Zyski z tytułu przeniesienia własności majątku ruchomego stanowiącego część majątku

zakładu, który przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, lub majątku ruchomego należącego do stałej placówki, którą

osoba zamieszkała w Umawiającym się Państwie dysponuje w drugim Umawiającym się Państwie

w celu wykonywania wolnego zawodu, łącznie z tymi zyskami, które pochodzą z tytułu

przeniesienia własności takiego zakładu (odrębnie albo z całym przedsiębiorstwem)

lub stałej placówki, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

3.

Zyski z przeniesienia własności statków morskich i statków powietrznych eksploatowanych

w transporcie międzynarodowym oraz z przeniesienia własności majątku ruchomego związanego

z eksploatacją takich statków morskich lub statków powietrznych, podlegają opodatkowaniu

tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu

przedsiębiorstwa.

4.

Zyski osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym

się Państwie z przeniesienia własności akcji lub udziałów w spółce, których więcej

niż 50 procent wartości pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego,

położonego w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym Państwie.

5.

Zyski z tytułu przeniesienia własności jakiegokolwiek majątku, innego niż wymieniony

w ustępach 1, 2, 3 i 4, podlegają opodatkowaniu wyłącznie w tym Umawiającym się Państwie,

w którym przenoszący własność ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

1.

Dochód, który osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga

z wykonywania wolnego zawodu albo z innej działalności o samodzielnym charakterze,

podlega opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że ma ona stałą placówkę w drugim

Umawiającym się Państwie dla celów wykonywania swojej działalności. Jeżeli ma ona

taką placówkę, wówczas dochód ten może być opodatkowany w tym drugim Państwie, ale

tylko w takim zakresie, w jakim może być przypisany tej stałej placówce.

2.

Określenie „wolne zawody” obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność

naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub dydaktyczną, jak również samodzielnie

wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, dentystów i księgowych.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułów 17, 19 i 20, pensje, płace oraz inne podobne

wynagrodzenia uzyskane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie

w związku z wykonywaniem pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie,

chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest

tam wykonywana, to otrzymane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim

Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1, wynagrodzenie uzyskane przez osobę mającą miejsce

zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem pracy najemnej w

drugim Umawiającym się Państwie, podlega opodatkowaniu tylko w pierwszym wymienionym

Państwie, jeżeli

a)

odbiorca wynagrodzenia przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające

łącznie 183 dni w każdym dwunastomiesięcznym okresie rozpoczynającym się lub kończącym

w danym roku kalendarzowym, i

b)

wynagrodzenie jest wypłacane przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie

ma miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim Państwie, i

c)

wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca

posiada w drugim Państwie.

3.

Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, wynagrodzenie uzyskane

przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wykonywaniem

pracy najemnej na pokładzie statku morskiego lub statku powietrznego, eksploatowanego

w transporcie międzynarodowym podlega opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie,

w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa.

Wynagrodzenia dyrektorów oraz inne podobne świadczenia uzyskane przez osobę mającą

miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie z tytułu członkostwa w zarządzie lub

w radzie nadzorczej lub innym podobnym organie spółki mającej siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

1.

Bez względu na postanowienia artykułów 15 i 16, dochód osoby mającej miejsce zamieszkania

w Umawiającym się Państwie uzyskany z tytułu działalności artystycznej, na przykład

artysty scenicznego, filmowego, radiowego lub telewizyjnego, jak też muzyka lub sportowca,

wykonywanej osobiście w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym

drugim Państwie.

2.

Jeżeli dochód mający związek z osobiście wykonywaną działalnością artysty lub sportowca,

nie przypada na rzecz tego artysty lub sportowca lecz innej osobie, wówczas dochód

ten, bez względu na postanowienia artykułów 15 i 16, może być opodatkowany w tym Umawiającym

się Państwie, w którym działalność tego artysty lub sportowca jest wykonywana.

3.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, dochód uzyskany z działalności, o której

mowa w ustępie 1, wykonywany w ramach umowy kulturalnej lub porozumienia między Umawiającymi

się Państwami jest zwolniony od opodatkowania w tym Umawiającym się Państwie, w którym

działalność jest wykonywana, jeżeli wizyta w tym Państwie jest w całości lub w znacznym

stopniu wspierana przez fundusze któregokolwiek z Umawiających się Państw, władze

lokalną lub ich instytucję publiczną. Do celów niniejszego ustępu, określenie „w znacznym

stopniu” oznacza w więcej niż 50 procentach.

1.

Z zastrzeżeniem postanowień artykułu 20 ustęp 2, emerytury, renty, renty kapitałowe

i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym

się Państwie ze względu na uprzednie zatrudnienie, podlegają opodatkowaniu tylko w

tym Państwie.

2.

Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, emerytury, renty i inne

podobne świadczenia dokonywane na podstawie ustawodawstwa w zakresie ubezpieczeń społecznych

Umawiającego się Państwa, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

3.

Określenie „renta kapitałowa” oznacza określoną kwotę, wypłacaną okresowo w ustalonych

terminach, dożywotnio lub przez określony lub dający się określić czas, w ramach zobowiązania

dokonywania wypłat w zamian za odpowiednie wynagrodzenie określone w pieniądzu lub

innej formie posiadającej wartość pieniężną.

1.

a)

Pensje, płace oraz inne podobne świadczenia, wypłacane przez Umawiające się Państwo,

jego jednostkę terytorialną lub władze lokalne osobie fizycznej z tytułu usług świadczonych

na rzecz tego Państwa lub jego jednostki terytorialnej, podlegają opodatkowaniu tylko

w tym Państwie.

b)

Jednakże takie pensje, płace oraz inne podobne świadczenia podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli usługi te są świadczone w tym Państwie

przez osobę, która ma miejsce zamieszkania w tym Państwie, i która

i)

jest obywatelem tego Państwa, lub

ii)

nie stała się osobą mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie wyłącznie w celu świadczenia

tych usług.

2.

a)

Bez względu na postanowienia ustępu 1, emerytury, renty i inne podobne świadczenia

wypłacane lub pochodzące z funduszy utworzonych przez Umawiające się Państwo lub jego

jednostkę terytorialną albo władze lokalne, osobie fizycznej z tytułu świadczenia

usług na rzecz tego Państwa lub jego jednostki terytorialnej lub władz lokalnych,

podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

b)

Jednakże takie emerytury, renty i inne podobne świadczenia, podlegają opodatkowaniu

tylko w drugim Umawiającym się Państwie, jeżeli osoba fizyczna ma w nim miejsce zamieszkania

i jest obywatelem tego Państwa.

3.

Postanowienia artykułów 16,17,18 i 19 mają zastosowanie do pensji, płac, emerytur,

rent i innych podobnych świadczeń wypłacanych z tytułu świadczenia usług pozostających

w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Umawiające się Państwo, jego

jednostkę terytorialną lub władze lokalne.

1.

Świadczenia otrzymywane na utrzymanie, kształcenie lub odbywanie praktyki przez studenta,

ucznia lub praktykanta, który ma lub miał bezpośrednio przed przybyciem do Umawiającego

się Państwa miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie, i który przebywa

w pierwszym wymienionym Państwie wyłącznie w celu kształcenia się lub odbywania praktyki,

nie podlegają opodatkowaniu w pierwszym wymienionym Państwie, jeżeli świadczenia te

pochodzą ze źródeł spoza tego Państwa.

2.

Dochody, będące wynagrodzeniem za pracę, osiągane przez studenta, ucznia lub praktykanta,

o którym mowa w ustępie 1, będą zwolnione w Umawiającym się Państwie, w którym student,

uczeń lub praktykant czasowo przebywa, do kwoty nieprzekraczającej rocznie łącznie

9.000 USD lub jej ekwiwalentu w polskim lub etiopskim prawnym środku płatniczym, pod

warunkiem, że świadczona praca ma związek z jego studiami lub praktyką, a wynagrodzenie

stanowi zarobek niezbędny do jego utrzymania.

1.

Profesor, nauczyciel lub pracownik naukowy, który jest lub był osobą mającą miejsce

zamieszkania w Umawiającym się Państwie bezpośrednio przed przybyciem do drugiego

Umawiającego się Państwa w celu nauczania lub prowadzenia prac badawczych, lub w obu

celach, na uniwersytecie, w szkole wyższej lub innej podobnej instytucji, zatwierdzonej

przez drugie Umawiające się Państwo są zwolnieni z opodatkowania w tym drugim Państwie

z tytułu wynagrodzenia za nauczanie lub prowadzenie prac badawczych, przez okres nteprzekraczający

dwóch lat od daty przyjazdu do tego drugiego Państwa.

2.

Postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie stosuje się do dochodu z pracy naukowej,

jeżeli taka praca jest podejmowana nie w interesie publicznym, ale dla prywatnej korzyści

określonej osoby lub osób.

1.

Części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie,

bez względu na to gdzie są osiągane, a nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Konwencji, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

2.

Postanowienia ustępu 1 nie mają zastosowania do dochodu innego niż dochód z majątku

nieruchomego, o którym mowa w artykule 6 ustęp 2, jeżeli osoba osiągająca taki dochód,

mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, prowadzi w drugim

Umawiającym się Państwie działalność gospodarczą przez zakład w nim położony, lub

wykonuje w tym drugim Państwie wolny zawód w oparciu o stałą placówkę w nim położoną,

i gdy prawo lub majątek, z tytułu którego dochód jest wypłacany, są faktycznie związane

z działalnością takiego zakładu lub stałej placówki. W takim przypadku stosuje się,

w zależności od sytuacji, postanowienia artykułu 7 lub artykułu 15.

3.

Bez względu na postanowienia ustępów 1 i 2, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, nieobjęte postanowieniami poprzednich artykułów

niniejszej Konwencji i powstające w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane

w tym drugim Państwie.

1.

W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób

a)

jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który

zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Etiopii, Polska

zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu

w Etiopii. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego

przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód uzyskany w Etiopii.

b)

jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji, dochód uzyskany

przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z opodatkowania

w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu

takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.

2.

W przypadku Etiopii, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób

a)

jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Etiopii osiąga dochód, który

zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w Polsce, Etiopia

zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi zapłaconemu

w Polsce. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego

przed dokonaniem odliczenia, która przypada na dochód uzyskany w Polsce.

b)

jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji, dochód uzyskany

przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Etiopii jest zwolniony z opodatkowania

w Etiopii, wówczas Etiopia może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego dochodu

takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.

3.

Z zastrzeżeniem postanowień ustępów 4 oraz 5, na potrzeby ustępu 1 uważa się, iż określenie

„ podatek zapłacony w Etiopii” zawiera każdą kwotę, która podlegała zapłaceniu jako

podatek etiopski przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, jednakże

została zwolniona lub opodatkowana obniżoną stawką podatkową na podstawie szczególnych

przepisów prawa etiopskiego dotyczących promocji rozwoju gospodarczego Etiopii, obowiązujących

w dniu zawarcia niniejszej Konwencji lub jakichkolwiek innych przepisów, które mogą

sukcesywnie zostać wprowadzone w Etiopii w celu zmiany lub uzupełnienia tych przepisów,

o ile zostały one uzgodnione przez właściwe organy Umawiających się Państw i są w

istotnym stopniu podobnego rodzaju.

4.

Ulga w podatku polskim na podstawie ustępu 3 zostanie przyznana wyłącznie jeżeli

a)

osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód z handlu lub

działalności gospodarczej w Etiopii (innej niż działalność gospodarcza polegająca

na inwestowaniu lub zarządzaniu inwestycjami, chyba że taka działalność jest prowadzona

dla klientów w ramach zwykłej działalności banku, przedsiębiorstwa ubezpieczeniowego,

licencjonowanego maklera papierów wartościowych lub instytucji finansowej przyjmującej

depozyty), i

b)

osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce w ramach działalności gospodarczej

lub handlowej prowadzonej w Etiopii zatrudnia przynajmniej 5 pracowników na terytorium

Etiopii, i

c)

osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce spełnia warunki konieczne,

wynikające z etiopskiej proklamacji o inwestycjach dla inwestora zagranicznego, polegające

na rejestracji w charakterze inwestora oraz korzystaniu z preferencyjnych rozwiązań

podatkowych, i

d)

właściwe organy obu Umawiających się Państw uzgodnią w każdej indywidualnej sprawie,

iż dana działalność gospodarcza lub handlowa ma charakter bona fide i nie została podjęta głównie w celu osiągnięcia korzyści, o których mowa w ustępie

3.

5.

Ulga w podatku polskim na podstawie ustępu 3 będzie przyznawana wyłącznie w okresie

pierwszych 5 lat stosowania niniejszej Konwencji.

1.

Obywatele Umawiającego się Państwa nie mogą być poddani w drugim Umawiającym się Państwie

ani opodatkowaniu, ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe

niż opodatkowanie i związane z nim obowiązki, jakim są lub mogą być poddani w takich

samych okolicznościach obywatele tego drugiego Państwa, w szczególności w odniesieniu

do miejsca zamieszkania lub siedziby. Niniejsze postanowienie stosuje się, bez względu

na postanowienia artykułu 1, również do osób, które nie mają miejsca zamieszkania

lub siedziby w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2.

Opodatkowanie zakładu, który przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa posiada w drugim

Umawiającym się Państwie, nie może być w tym drugim Państwie mniej korzystne niż opodatkowanie

przedsiębiorstw tego drugiego Państwa prowadzących taką samą działalność. Postanowienie

to nie może być rozumiane jako zobowiązujące Umawiające się Państwo do udzielenia

osobom mającym miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie jakichkolwiek

osobistych zwolnień, ulg i obniżek podatkowych, z uwagi na ich stan cywilny i rodzinny,

jakich państwo to udziela osobom mającym miejsce zamieszkania na jego terytorium.

3.

Z wyjątkiem przypadków stosowania postanowień artykułu 9 ustęp 1, artykułu 11 ustęp

6, artykułu 12 ustęp 6, odsetki, należności licencyjne i inne wypłaty ponoszone przez

przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania

lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, przy określaniu podlegających opodatkowaniu

zysków tego przedsiębiorstwa, podlegają odliczeniu na takich samych warunkach, jakby

były płacone na rzecz osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym pierwszym

wymienionym Państwie.

4.

Przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa, których kapitał, w całości lub częściowo,

bezpośrednio lub pośrednio, jest własnością lub jest kontrolowany przez jedną osobę

lub większą liczbę osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym

się Państwie, nie mogą być w pierwszym wymienionym Państwie poddane ani opodatkowaniu,

ani związanym z nim obowiązkom, które są inne lub bardziej uciążliwe aniżeli opodatkowanie

i związane z nim obowiązki, którym są lub mogą być poddane podobne przedsiębiorstwa

pierwszego wymienionego Państwa.

5.

Bez względu na przepis artykułu 2, postanowienia niniejszego artykułu mają zastosowanie

do wszelkich podatków bez względu na ich rodzaj i nazwę.

1.

Jeżeli osoba jest zdania, że działania jednego lub obu Umawiających się Państw powodują

lub spowodują dla niej opodatkowanie, które jest niezgodne z niniejszą Konwencją,

wówczas może ona niezależnie od środków odwoławczych przewidzianych w ustawodawstwie

wewnętrznym tych Państw, przedstawić swoją sprawę właściwemu organowi tego Umawiającego

się Państwa, w którym ma ona miejsce zamieszkania lub siedzibę, lub jeżeli w danej

sprawie mają zastosowanie postanowienia artykułu 25 ustęp 1, właściwemu organowi tego

Umawiającego się Państwa, którego jest obywatelem. Sprawa powinna być przedstawiona

w ciągu trzech lat, licząc od dnia pierwszego zawiadomienia o działaniu powodującym

opodatkowanie, które jest niezgodne z postanowieniami niniejszej Konwencji.

2.

Właściwy organ, jeżeli uzna zarzut za uzasadniony i nie może sam spowodować zadowalającego

rozwiązania, podejmie starania, aby przypadek ten uregulować w drodze wzajemnego porozumienia

z właściwym organem drugiego Umawiającego się Państwa tak aby zapobiec opodatkowaniu

niezgodnemu z niniejszą Konwencją. Osiągnięte w ten sposób porozumienie zostanie wprowadzone

w życie bez względu na terminy przewidziane przez ustawodawstwo wewnętrzne Umawiających

się Państw.

3.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą czynić starania, aby w drodze wzajemnego

porozumienia usuwać trudności lub wątpliwości, które mogą powstawać przy interpretacji

lub stosowaniu niniejszej Konwencji. Mogą one również wspólnie uzgodnić podjęcie środków

w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, w sytuacjach nieuregulowanych niniejszą

Konwencją.

4.

Właściwe organy Umawiających się Państw mogą kontaktować się ze sobą bezpośrednio

w celu osiągnięcia porozumienia w rozumieniu poprzednich postanowień artykułu. W przypadku,

gdy ustna wymiana poglądów może przyczynić się do osiągnięcia porozumienia, to taka

wymiana może nastąpić w ramach komisji złożonej z przedstawicieli właściwych organów

Umawiających się Państw.

1.

Właściwe organy Umawiających się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą

mieć istotne znaczenie dla stosowania postanowień niniejszej Konwencji albo dla wykonywania

lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa Umawiających się Państw dotyczącego podatków

bez względu na ich rodzaj i nazwę, nałożonych przez Umawiające się Państwa lub ich

jednostki terytorialne albo władze lokalne w zakresie, w jakim opodatkowanie to nie

jest sprzeczne z niniejszą Konwencją. Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami

artykułów 1 i 2.

2.

Wszelkie informacje uzyskane przez Umawiające się Państwo zgodnie z ustępem 1 będą

stanowiły tajemnicę na takiej samej zasadzie, jak informacje uzyskane zgodnie z ustawodawstwem

wewnętrznym tego Państwa i będą mogły być ujawnione jedynie osobom lub organom (w

tym sądom i organom administracyjnym) zajmującym się wymiarem lub poborem, egzekucją

lub ściganiem albo rozpatrywaniem odwołań w zakresie podatków, których dotyczy ustęp

1, lub sprawowaniem nad nimi nadzoru. Takie osoby lub organy będą wykorzystywać informacje

wyłącznie w takich celach. Mogą one ujawniać te informacje w jawnym postępowaniu sądowym

lub w orzeczeniach sądowych.

3.

Postanowienia ustępów 1 i 2 nie mogą być w żadnym przypadku interpretowane jako zobowiązujące

Umawiające się Państwo do

a)

stosowania środków administracyjnych, które są sprzeczne z ustawodawstwem lub praktyką

administracyjną tego lub drugiego Umawiającego się Państwa;

b)

udzielania informacji, których uzyskanie nie byłoby możliwe na podstawie własnego

ustawodawstwa albo w ramach normalnej praktyki administracyjnej tego lub drugiego

Umawiającego się Państwa;

c)

udzielania informacji, które ujawniłyby tajemnicę handlową, gospodarczą, przemysłową,

kupiecką lub zawodową albo działalność handlową lub informacji, których udzielanie

byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym (ordre public).

4.

Jeżeli Umawiające się Państwo występuje o informację zgodnie z niniejszym artykułem,

drugie Umawiające się Państwo użyje środków służących zbieraniu informacji, aby ją

uzyskać, nawet jeżeli to drugie Państwo nie potrzebuje tej informacji dla własnych

celów podatkowych. Wymóg, o którym mowa w zdaniu poprzednim podlega ograniczeniom,

o których mowa w ustępie 3, lecz w żadnym przypadku takie ograniczenia nie mogą być

rozumiane jako zezwalające Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji

jedynie dlatego, że nie ma ono wewnętrznego interesu w odniesieniu do takiej informacji.

5.

Postanowienia ustępu 3 w żadnym przypadku nie będą interpretowane jako zezwalające

Umawiającemu się Państwu na odmowę dostarczenia informacji wyłącznie z takiego powodu,

że informacja jest w posiadaniu banku, innej instytucji finansowej, przedstawiciela,

agenta lub powiernika albo dotyczy relacji właścicielskich w danym podmiocie.

Korzyści przewidziane niniejszą Konwencją nie przysługują w przypadkach, gdy można

uznać, iż głównym celem lub jednym z głównych celów utworzenia struktury lub zawarcia

transakcji było uzyskanie takich korzyści, których osiągnięcie nie byłoby możliwe

w inny sposób.

Postanowienia niniejszej Konwencji nie naruszają przywilejów podatkowych przysługujących

członkom misji dyplomatycznych, stałych przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów

konsularnych na podstawie ogólnych zasad prawa międzynarodowego lub postanowień umów

szczególnych.

1.

Umawiające się Państwa powiadomią się wzajemnie, w drodze pisemnej notyfikacji drogą

dyplomatyczną, o zakończeniu wewnętrznych procedur prawnych niezbędnych do wejścia

Konwencji w życie.

2.

Niniejsza Konwencja wejdzie w życie po upływie trzech miesięcy następujących po dacie

otrzymania późniejszej z not, przy czym będzie miała zastosowanie

a)

W przypadku Polski

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia

lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja

wejdzie w życie; oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek roku

podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym

następującym po roku, w którym niniejsza Konwencja wejdzie w życie.

b)

W przypadku Etiopii

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do kwot wypłaconych w dniu lub po

dniu 8 lipca, następującym po dacie w której niniejsza Konwencja wejdzie w życie;

oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do roku podatkowego zaczynającego się w dniu

lub po dniu 8 lipca, następującym po dacie, w której niniejsza Konwencja weszła w

życie.

1.

Niniejsza Konwencja pozostaje w mocy do czasu jej wypowiedzenia przez jedno z Umawiających

się Państw. Każde Umawiające się Państwo może wypowiedzieć niniejszą Konwencję przekazując

pisemną notę w drodze dyplomatycznej na co najmniej sześć miesięcy przed końcem jakiegokolwiek

roku kalendarzowego rozpoczynającego się po upływie pięciu lat od dnia, w którym niniejsza

Konwencja weszła w życie.

2.

Niniejsza Konwencja przestanie mieć zastosowanie

a)

W przypadku Polski

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do dochodu osiągniętego w dniu 1 stycznia

lub po tym dniu w roku kalendarzowym następującym po roku, w którym nota została przekazana;

oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do dochodu osiągniętego w jakimkolwiek roku

podatkowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia lub po tym dniu w roku kalendarzowym

następującym po roku, w którym nota została przekazana.

b)

W przypadku Etiopii

i)

w odniesieniu do podatków potrącanych u źródła, do kwot wypłaconych w dniu lub po

dniu 8 lipca, następującym po dacie w której nota została przekazana; oraz

ii)

w odniesieniu do pozostałych podatków, do roku podatkowego zaczynającego się w dniu

lub po dniu 8 lipca, następującym po dacie w której nota została przekazana.