Ustawa z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

Ustawa określa

1)

zasady rozwoju i funkcjonowania infrastruktury służącej do wykorzystania paliw alternatywnych

w transporcie, zwanej dalej „infrastrukturą paliw alternatywnych”, w tym wymagania

techniczne, jakie ma spełniać ta infrastruktura;

2)

obowiązki podmiotów publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych;

3)

obowiązki informacyjne w zakresie paliw alternatywnych;

4)

warunki funkcjonowania stref czystego transportu;

5)

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych oraz sposób ich

realizacji.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

autobus zeroemisyjny - autobus w rozumieniu art. 2 pkt 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106, 138 i 317), wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych

w nim ogniwach paliwowych lub wyłącznie silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do

emisji gazów cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami

gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji

(Dz. U. z 2017 r. poz. 286, 1566 i 1999), oraz trolejbus w rozumieniu art. 2 pkt 83 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

2)

bunkrowanie skroplonym gazem ziemnym (LNG) - napełnianie zbiorników jednostek pływających

skroplonym gazem ziemnym (LNG) służącym do napędu tych jednostek;

3)

infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego - punkty ładowania lub tankowania

wodoru wraz z niezbędną dla ich funkcjonowania infrastrukturą towarzyszącą, przeznaczone

do ładowania lub tankowania, w szczególności autobusów zeroemisyjnych, wykorzystywanych

w transporcie publicznym;

4)

jednostka pływająca - statek w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2128) oraz statek morski w rozumieniu art. 2 § 1 ustawy z dnia 18 września 2001 r. - Kodeks morski

(Dz. U. z 2016 r. poz. 66), mogące wykorzystywać do napędu paliwa alternatywne;

5)

ładowanie - pobór energii elektrycznej przez pojazd elektryczny, pojazd hybrydowy,

autobus zeroemisyjny, pojazd silnikowy niebędący pojazdem elektrycznym, motorower,

rower lub wózek rowerowy, w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, na potrzeby napędu tego pojazdu;

6)

ogólnodostępna stacja ładowania - stację ładowania dostępną na zasadach równoprawnego

traktowania dla każdego użytkownika pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego i pojazdu

silnikowego niebędącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

7)

operator ogólnodostępnej stacji ładowania - podmiot odpowiedzialny za budowę, zarządzanie,

bezpieczeństwo funkcjonowania, eksploatację, konserwację i remonty ogólnodostępnej

stacji ładowania;

8)

operator stacji gazu ziemnego - podmiot świadczący usługę tankowania gazu ziemnego

w postaci sprężonego gazu ziemnego (CNG) lub skroplonego gazu ziemnego (LNG), w tym

pochodzącego z biometanu;

9)

operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego - operatora systemu dystrybucyjnego

w rozumieniu art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm., zajmującego się dystrybucją energii elektrycznej;

10)

operator systemu dystrybucyjnego gazowego - operatora systemu dystrybucyjnego w rozumieniu

art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, zajmującego się dystrybucją paliw gazowych;

11)

paliwa alternatywne - paliwa lub energię elektryczną wykorzystywane do napędu silników

pojazdów samochodowych lub jednostek pływających stanowiące substytut dla paliw pochodzących

z ropy naftowej lub otrzymywanych w procesach jej przetwórstwa, w szczególności energię

elektryczną, wodór, biopaliwa ciekłe, paliwa syntetyczne i parafinowe, sprężony gaz

ziemny (CNG), w tym pochodzący z biometanu, skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący

z biometanu, lub gaz płynny (LPG);

12)

pojazd elektryczny - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu wyłącznie energię elektryczną akumulowaną przez podłączenie

do zewnętrznego źródła zasilania;

13)

pojazd hybrydowy - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, o napędzie spalinowo-elektrycznym, w którym energia elektryczna jest akumulowana

przez podłączenie do zewnętrznego źródła zasilania;

14)

pojazd napędzany gazem ziemnym - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu sprężony gaz ziemny (CNG) lub skroplony gaz ziemny (LNG),

w tym pochodzący z biometanu;

15)

pojazd napędzany wodorem - pojazd samochodowy w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, wykorzystujący do napędu energię elektryczną wytworzoną z wodoru w zainstalowanych

w nim ogniwach paliwowych;

16)

punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) - zespół urządzeń wraz z obiektami

budowlanymi lub jednostkę pływającą, służące do zaopatrywania jednostek pływających

w skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu;

17)

punkt ładowania - urządzenie umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego,

pojazdu hybrydowego i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w którym wymienia się

lub ładuje akumulator służący do napędu tego pojazdu;

18)

punkt ładowania o normalnej mocy - punkt ładowania o mocy mniejszej lub równej 22

kW, z wyłączeniem urządzeń o mocy mniejszej lub równej 3,7 kW zainstalowanych w miejscach

innych niż ogólnodostępne stacje ładowania, w szczególności w budynkach mieszkalnych;

19)

punkt ładowania o dużej mocy - punkt ładowania o mocy większej niż 22 kW;

20)

punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) - zespół urządzeń służących do zaopatrywania

pojazdów samochodowych w sprężony gaz ziemny (CNG), w tym pochodzący z biometanu,

w celu napędu silników tych pojazdów;

21)

punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) - zespół urządzeń służących do zaopatrywania

pojazdów samochodowych w skroplony gaz ziemny (LNG), w tym pochodzący z biometanu,

w celu napędu silników tych pojazdów;

22)

punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu - zespół urządzeń

służących do zasilania energią elektryczną jednostek pływających w czasie postoju

w porcie, gdy silniki pomocnicze tych jednostek są wyłączone;

23)

sieć bazowa TEN-T - bazową transeuropejską sieć transportową, o której mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia

2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci

transportowej i uchylającym decyzję nr 661/2010/UE

(Dz. Urz. UE L 348 z 20.12.2013, str. 1, z późn. zm. ;

24)

skroplony gaz ziemny (LNG) - skroplony gaz ziemny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i

kontrolowania jakości paliw

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1928 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 624 i 2290);

25)

sprężony gaz ziemny (CNG) - sprężony gaz ziemny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania

jakości paliw;

26)

stacja gazu ziemnego - zespół urządzeń, w tym punkt tankowania sprężonego gazu ziemnego

(CNG) lub punkt tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), przyłączonych do sieci

dystrybucyjnej gazowej lub terminalu przeznaczonego do sprowadzania, wyładunku i regazyfikacji

skroplonego gazu ziemnego (LNG) wraz z instalacjami pomocniczymi i zbiornikami magazynowymi

wykorzystywanymi w procesie regazyfikacji;

27)

stacja ładowania

a)

urządzenie budowlane obejmujące punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania

o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub

b)

wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania

o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy

- wyposażone w oprogramowanie umożliwiające świadczenie usług ładowania, wraz ze stanowiskiem

postojowym oraz instalacją prowadzącą od punktu ładowania do przyłącza elektroenergetycznego;

28)

tankowanie gazu ziemnego - napełnianie zbiorników pojazdów samochodowych sprężonym

gazem ziemnym (CNG) lub skroplonym gazem ziemnym (LNG), w tym pochodzącym z biometanu,

służącym do napędu tych pojazdów.

1.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania

1)

zapewnia, aby

a)

w ogólnodostępnej stacji ładowania prowadził działalność co najmniej jeden dostawca

usługi ładowania,

b)

ogólnodostępna stacja ładowania spełniała wymagania techniczne, o których mowa w art.

13 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 17;

2)

zapewnia przeprowadzenie przez Urząd Dozoru Technicznego, zwany dalej „UDT”, badań

ogólnodostępnej stacji ładowania;

3)

zapewnia bezpieczną eksploatację ogólnodostępnej stacji ładowania;

4)

wyposaża

a)

ogólnodostępną stację ładowania w oprogramowanie pozwalające na

-

podłączenie i ładowanie pojazdu elektrycznego i pojazdu hybrydowego,

-

przekazywanie danych do Ewidencji Infrastruktury Paliw Alternatywnych o dostępności

punktu ładowania i cenie za usługę ładowania,

b)

każdy punkt ładowania zainstalowany w ogólnodostępnej stacji ładowania, którą zarządza,

w układ pomiarowo-rozliczeniowy umożliwiający minutowy pomiar zużycia energii elektrycznej

i przekazywanie danych pomiarowych z tego układu do układu pomiarowo-rozliczeniowego

tej stacji ładowania w czasie zbliżonym do rzeczywistego;

5)

zawiera umowę o świadczenie usług dystrybucji energii elektrycznej, o której mowa

w art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania oraz świadczenia usług ładowania;

6)

przekazuje operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, dostawcy usług

ładowania i sprzedawcy energii elektrycznej, który zawarł umowę sprzedaży energii

elektrycznej z dostawcą usług ładowania prowadzącym działalność na tej stacji, dane

dotyczące ilości zużytej energii elektrycznej odrębnie na świadczenie usług ładowania

oraz na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;

7)

zawiera umowę sprzedaży energii elektrycznej na potrzeby funkcjonowania stacji ładowania;

8)

rozlicza straty energii elektrycznej wynikające z funkcjonowania stacji ładowania;

9)

udostępnia w ogólnodostępnej stacji ładowania informacje dotyczące zasad korzystania

z tej stacji oraz instrukcję jej obsługi;

10)

zapewnia dostawcom usług ładowania, na zasadach równoprawnego traktowania, dostęp

do ogólnodostępnej stacji ładowania;

11)

uzgadnia z organem zarządzającym ruchem na drogach liczbę możliwych do wyznaczenia

stanowisk postojowych przy ogólnodostępnych stacjach ładowania w przypadkach, o których

mowa w art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z 2018 r. poz. 12, 138, 159 i 317).

2.

Dostawca usługi ładowania

1)

zawiera ze sprzedawcą energii elektrycznej umowę sprzedaży energii elektrycznej, o

której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne;

2)

świadczy usługę ładowania obejmującą ładowanie oraz zapewnienie możliwości korzystania

z infrastruktury stacji ładowania, na potrzeby ładowania;

3)

udostępnia, na swojej stronie internetowej, informacje o cenie usługi ładowania i

warunkach jej świadczenia.

Dostawca usługi ładowania korzysta z ogólnodostępnej stacji ładowania na podstawie

umowy zawartej z operatorem ogólnodostępnej stacji ładowania.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem energii jest obowiązane

zapewniać, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług magazynowania

energii. Świadczenie usług magazynowania energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie

tych usług.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania ponosi odpowiedzialność za szkody powstałe

w związku z niespełnieniem przez ogólnodostępną stację ładowania wymagań technicznych,

określonych w art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17, lub w wyniku niezrealizowania

obowiązków, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 i 9, na zasadach określonych w art.

435 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny

(Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132).

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania może wykonywać zadania dostawcy usługi ładowania.

Dostawca usługi ładowania nie może uzależniać świadczenia usługi ładowania od uprzedniego

zawarcia przez użytkownika pojazdu elektrycznego lub pojazdu hybrydowego umowy w formie

pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania zapewnia, aby energia elektryczna dostarczana

do ogólnodostępnej stacji ładowania była wykorzystywana wyłącznie w celu

1)

ładowania;

2)

ładowania lub wymiany akumulatora służącego do napędu pojazdu elektrycznego, pojazdu

hybrydowego, autobusu zeroemisyjnego lub pojazdu silnikowego, w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, niebędącego pojazdem elektrycznym;

3)

zapewnienia funkcjonowania tej stacji.

1.

Dostawca usługi ładowania wskazuje operatorowi ogólnodostępnej stacji ładowania sprzedawcę

energii elektrycznej, z którym zawarł umowę sprzedaży energii elektrycznej, najpóźniej

w dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania, oraz informuje operatora ogólnodostępnej

stacji ładowania o każdorazowej zmianie tego sprzedawcy.

2.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania przekazuje operatorowi systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego informację o zmianie przez dostawcę usług ładowania sprzedawcy

energii elektrycznej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania tej informacji.

3.

Przepis art. 4j ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ

pomiarowo-rozliczeniowy, który umożliwia komunikację z systemem teleinformatycznym

ogólnodostępnej stacji ładowania oraz przekazanie do tego systemu informacji o warunkach,

na jakich użytkownik tego pojazdu dokonuje zakupu energii elektrycznej na podstawie

zawartej przez siebie umowy sprzedaży energii elektrycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, dostawca usług ładowania zapewnia użytkownikowi tego pojazdu możliwość zapłaty za

energię elektryczną pobraną do ładowania pojazdu na warunkach określonych w tej umowie

sprzedaży.

2.

Jeżeli w pojeździe elektrycznym lub pojeździe hybrydowym zainstalowany jest układ

pomiarowo-rozliczeniowy, który umożliwia komunikację z układem pomiarowo-rozliczeniowym

służącym do pomiaru energii elektrycznej pobranej przez użytkownika pojazdu w budynku

mieszkalnym jednorodzinnym albo lokalu mieszkalnym znajdującym się w budynku mieszkalnym

wielorodzinnym, do którego posiada on tytuł prawny, sprzedawca energii elektrycznej

uwzględnia pobraną podczas ładowania energię elektryczną w fakturze za energię elektryczną

użytkownika tego pojazdu.

Budowa i utrzymanie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz

przedsięwzięcia niezbędne do przyłączania do sieci punktów ładowania stanowiących

element tej infrastruktury, polegające w szczególności na modernizacji, rozbudowie

albo budowie sieci, są celem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2018 r. poz. 121 i 50).

1.

Budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne, usytuowane

w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne

stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą

wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW.

2.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania

mocy przyłączeniowej, o której mowa w ust. 1, kierując się potrzebą stopniowego zwiększania

liczby punktów ładowania i budowy sieci tych punktów umożliwiającej użytkowanie pojazdów

elektrycznych i pojazdów hybrydowych.

1.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone

na postój pojazdów, wyznacza stanowiska postojowe przy ogólnodostępnych stacjach ładowania

dla pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317)

1)

na drogach publicznych,

2)

w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

- oznaczając je odpowiednimi znakami drogowymi pozwalającymi odróżnić je od miejsc

postojowych dla pozostałych pojazdów samochodowych.

2.

Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, wyznacza się co najmniej w liczbie

odpowiadającej liczbie punktów ładowania w danej lokalizacji.

3.

Pojazdy elektryczne mogą korzystać z miejsc postojowych, o których mowa w ust. 1,

wyłącznie przez czas ładowania.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może wyznaczyć miejsca parkingowe przeznaczone na postój

pojazdów elektrycznych i napędzanych gazem ziemnym również w miejscach, gdzie nie

występują ogólnodostępne stacje ładowania, w celu promocji pojazdów napędzanych paliwami

alternatywnymi.

Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu spełniają wymagania techniczne i eksploatacyjne określone w szczególności w

Polskich Normach, zapewniające ich bezpieczne użytkowanie, w tym bezpieczeństwo pożarowe,

bezpieczne funkcjonowanie sieci elektroenergetycznych oraz dostęp do stacji ładowania

dla osób niepełnosprawnych .

1.

Eksploatację stacji ładowania, punktu ładowania stanowiącego element infrastruktury

ładowania drogowego transportu publicznego oraz punktu zasilania jednostek pływających

energią elektryczną z lądu prowadzi się zgodnie z ich przeznaczeniem oraz gdy ich

stan techniczny zapewnia bezpieczne korzystanie z nich.

2.

Stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego oraz punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu posiadają dokumenty określające ich właściwości konstrukcyjne, techniczne i

eksploatacyjne.

1.

Przed przystąpieniem do budowy stacji ładowania można wystąpić z wnioskiem do Prezesa

Urzędu Dozoru Technicznego, zwanego dalej „Prezesem UDT”, o opinię w zakresie zgodności

dokumentacji technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi określonymi

w art. 13 oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 17.

2.

Prezes UDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia złożenia

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.

Minister właściwy do spraw energii jest właściwym organem krajowym odpowiedzialnym

za ułatwianie i koordynowanie procesu wydawania pozwoleń i decyzji dla projektów infrastruktury

energetycznej będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej, zgodnie

z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia

17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury

energetycznej, uchylającego decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniającego rozporządzenia

(WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009

(Dz. Urz. UE L 115 z 25.04.2013, str. 39, z późn. zm. , działającym w trybie współpracy, o którym mowa w art. 8 ust. 3 lit. c tego rozporządzenia.

1.

Stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące element infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego w zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez UDT.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się

1)

przed oddaniem do eksploatacji stacji ładowania lub infrastruktury ładowania drogowego

transportu publicznego;

2)

każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji lub infrastruktury,

w tym polegającej na zwiększeniu liczby punktów ładowania, lub zmiany miejsca zainstalowania

punktu ładowania w tej stacji lub infrastrukturze.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się odpowiednio na wniosek operatora

ogólnodostępnej stacji ładowania lub podmiotu eksploatującego stację ładowania inną

niż ogólnodostępna stacja ładowania lub infrastrukturę ładowania drogowego transportu

publicznego.

4.

Prezes UDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji odpowiednio punktu ładowania

zainstalowanego na stacji ładowania lub stacji ładowania, lub punktu ładowania stanowiącego

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, w przypadku stwierdzenia,

na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, niespełnienia odpowiednio przez

punkt ładowania zainstalowany na stacji ładowania lub stację ładowania, lub punkt

ładowania stanowiący element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego

wymagań technicznych określonych w art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 17.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód UDT.

1.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne, inne niż w zakresie wymiany akumulatorów służących

do napędu pojazdów

a)

dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i modernizacji stacji ładowania,

b)

dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i modernizacji punktów ładowania stanowiących

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego,

c)

jakie muszą spełniać ogólnodostępne stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące

element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w zakresie dotyczącym

gniazd wyjściowych lub złączy pojazdowych,

2)

rodzaje badań, jakim podlegają stacje ładowania i punkty ładowania stanowiące element

infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz sposób i terminy przeprowadzania

tych badań przez UDT,

3)

dokumenty dołączane do wniosku o przeprowadzenie badań,

4)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 3 i art. 16 ust. 5

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa

użytkowników, dostępu dla osób niepełnosprawnych, zakres badania przeprowadzanego

przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

2.

Minister właściwy do spraw energii może określić w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy i

modernizacji punktów ładowania w zakresie wymiany akumulatorów służących do napędu

pojazdów elektrycznych lub pojazdów hybrydowych,

2)

sposób i terminy przeprowadzania przez UDT badań punktów ładowania, o których mowa

w pkt 1,

3)

dokumenty dołączane do wniosku o przeprowadzenie badań,

4)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 16 ust. 5

- biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia jednolitości rozwiązań technicznych, bezpieczeństwa

podczas wymiany i przechowywania akumulatorów służących do napędu pojazdów, zakres

badania przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu badania.

1.

Punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu, w zakresie ich

bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji, podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym

przez Transportowy Dozór Techniczny, zwany dalej „TDT”.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu

zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu oraz każdorazowo w przypadku

naprawy lub modernizacji takiego punktu.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego

punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu.

4.

Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, zwany dalej „Dyrektorem TDT”, wydaje

decyzję o wstrzymaniu eksploatacji punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu w przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których

mowa w ust. 1, niespełnienia przez punkt zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu wymagań technicznych określonych w art. 13 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 19.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód TDT.

Minister właściwy do spraw energii, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej i ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, określi, w

drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne, jakie muszą spełniać punkty zasilania jednostek

pływających energią elektryczną z lądu, w zakresie bezpieczeństwa eksploatacji, naprawy

i modernizacji tych punktów,

2)

rodzaje badań punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu przeprowadzanych

przez TDT oraz sposób i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 18 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa zasilania jednostek pływających,

jednolitości rozwiązań technicznych i bezpieczeństwa działania sieci, dostępu dla

osób niepełnosprawnych oraz biorąc pod uwagę zakres badania przeprowadzanego przez

TDT oraz rodzaj przedmiotu badania.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego, który sporządza i uzgadnia z Prezesem Urzędu

Regulacji Energetyki, zwanym dalej „Prezesem URE”, plan rozwoju w zakresie zaspokojenia

obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o którym mowa w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, opracowuje program budowy stacji gazu ziemnego oraz przedsięwzięć w zakresie modernizacji,

rozbudowy albo budowy sieci niezbędnych do przyłączenia tych stacji.

2.

Program, o którym mowa w ust. 1, stanowi wyodrębnioną część planu rozwoju w zakresie

zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, o którym mowa

w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

3.

W programie, o którym mowa w ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego uwzględnia

każdą gminę położoną na obszarze jego działania, która spełnia łącznie następujące

kryteria

1)

liczba mieszkańców tej gminy wynosi co najmniej 100 000 oraz

2)

zostało w tej gminie zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych, oraz

3)

na 1000 mieszkańców tej gminy przypada co najmniej 400 pojazdów samochodowych.

4.

Program, o którym mowa w ust. 1, określa

1)

liczbę planowanych stacji gazu ziemnego;

2)

parametry techniczne oraz lokalizacje stacji gazu ziemnego planowanych do przyłączenia

do sieci;

3)

informację o dostępnych zdolnościach technicznych sieci gazowych, do których mają

zostać przyłączone stacje gazu ziemnego;

4)

informację o mocy przyłączeniowej dostępnej w punkcie wyjścia.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego

1)

buduje stację gazu ziemnego zgodnie z programem, o którym mowa w art. 20, w tym punkty

tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG);

2)

dokonuje napraw i modernizacji stacji gazu ziemnego.

2.

Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego koszty budowy, napraw i

modernizacji stacji gazu ziemnego, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem kosztów,

o których mowa w art. 23 pkt 4, są zaliczane do jego kosztów uzasadnionych w rozumieniu

art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego gazowego wyłania operatora stacji gazu ziemnego w

drodze przetargu i zawiera z nim umowę na świadczenie usług tankowania i prowadzenie

stacji gazu ziemnego. Przepisy ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi

(Dz. U. poz. 1920) stosuje się odpowiednio.

2.

W przypadku braku możliwości wyłonienia operatora stacji gazu ziemnego zgodnie z ust. 1, funkcję operatora stacji gazu ziemnego pełni przedsiębiorstwo energetyczne

wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu paliwami gazowymi, do którego

wniesiono na pokrycie kapitału zakładowego wkład niepieniężny, o którym mowa w art.

5b.

Operator stacji gazu ziemnego

1)

odpowiada za stan techniczny i bezpieczną eksploatację stacji gazu ziemnego;

2)

zapewnia przeprowadzenie badań technicznych stacji gazu ziemnego, o których mowa w

art. 27;

3)

prowadzi stację gazu ziemnego zgodnie z umową, o której mowa w art. 22 ust. 1;

4)

pokrywa koszty napraw i remontów wynikających z eksploatacji stacji gazu ziemnego

prowadzonej w sposób niezgodny z warunkami umowy, o której mowa w art. 22 ust. 1;

5)

świadczy usługę tankowania sprężonym gazem ziemnym (CNG).

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T zapewnia, aby w tym porcie

był dostępny punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).

Stacje gazu ziemnego oraz punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) są budowane,

eksploatowane, naprawiane i modernizowane w sposób zgodny z wymaganiami technicznymi

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 29 oraz warunkami tankowania pojazdów

i bunkrowania jednostek pływających, zapewniającymi

1)

bezpieczeństwo użytkowników;

2)

prawidłowe funkcjonowanie sieci gazowej;

3)

bezpieczeństwo pożarowe;

4)

dostęp dla osób niepełnosprawnych;

5)

właściwy stan techniczny wykorzystywanej infrastruktury.

1.

Przed przystąpieniem do budowy stacji gazu ziemnego operator systemu dystrybucyjnego

gazowego może wystąpić z wnioskiem do UDT o opinię w zakresie zgodności dokumentacji

technicznej projektowanej stacji z wymaganiami technicznymi określonymi w art. 25

oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1.

2.

Prezes UDT wydaje opinię, o której mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia otrzymania

wniosku.

3.

Wydanie opinii, o której mowa w ust. 1, podlega opłacie, która stanowi przychód UDT.

1.

Stacje gazu ziemnego, w zakresie ich bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji,

podlegają badaniom technicznym przeprowadzanym przez UDT.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji stacji

gazu ziemnego oraz każdorazowo w przypadku naprawy lub modernizacji takiej stacji.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek operatora stacji gazu

ziemnego.

4.

Prezes UDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji stacji gazu ziemnego w przypadku

stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, niespełnienia przez

stację gazu ziemnego wymagań określonych w art. 25 lub w przepisach wydanych na podstawie

art. 29 ust. 1.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód UDT.

1.

Punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w zakresie jego bezpiecznej eksploatacji,

naprawy i modernizacji, podlega badaniom technicznym przeprowadzanym przez TDT.

2.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się przed oddaniem do eksploatacji punktu

bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz każdorazowo w przypadku naprawy lub

modernizacji takiego punktu.

3.

Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się na wniosek podmiotu eksploatującego

punkt bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG).

4.

Dyrektor TDT wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji punktu bunkrowania skroplonego

gazu ziemnego (LNG) w przypadku stwierdzenia, na podstawie wyników badań, o których

mowa w ust. 1, niespełnienia przez ten punkt wymagań technicznych określonych w art.

25 lub w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 2.

5.

Za przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, pobierane są opłaty, które stanowią

przychód TDT.

1.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

stacji gazu ziemnego,

2)

rodzaje badań technicznych stacji gazu ziemnego przeprowadzanych przez UDT oraz sposób

i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłat, o których mowa w art. 26 ust. 3 i art. 27 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i korzystania

z tych stacji, jednolitości rozwiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania

przeprowadzanego przez UDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

2.

Minister właściwy do spraw energii, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi,

w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowe wymagania techniczne dotyczące bezpiecznej eksploatacji, naprawy i modernizacji

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG),

2)

rodzaje badań technicznych punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) przeprowadzanych

przez TDT oraz sposób i terminy ich przeprowadzania,

3)

wysokość opłaty, o której mowa w art. 28 ust. 5

- kierując się koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa funkcjonowania i korzystania

z tych punktów, jednolitości rozwiązań technicznych oraz biorąc pod uwagę zakres badania

przeprowadzanego przez TDT oraz rodzaj przedmiotu tego badania.

Podstawą ustalenia wysokości opłat, o których mowa w art. 15 ust. 3, art. 16 ust.

5, art. 18 ust. 5, art. 26 ust. 3, art. 27 ust. 5 i art. 28 ust. 5, jest przeciętne

miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszane przez

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski”, zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2191 i 2371), obowiązujące w dniu złożenia wniosku o przeprowadzenie badania technicznego lub

sporządzenie opinii.

1.

Do postępowań w sprawie wydania decyzji o wstrzymaniu eksploatacji, o których mowa

w art. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4, art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149).

2.

W przypadku odwołania od decyzji, o których mowa w art. 16 ust. 4, art. 18 ust. 4,

art. 27 ust. 4 i art. 28 ust. 4, organem wyższego stopnia w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest minister właściwy do spraw energii.

1.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad opracowuje plan lokalizacji ogólnodostępnych

stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w jego zarządzie dróg

sieci bazowej TEN-T, na okres nie krótszy niż 5 lat.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, określa liczbę i miejsce położenia ogólnodostępnych

stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego, z uwzględnieniem punktów tankowania sprężonego

gazu ziemnego (CNG) oraz punktów tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), niezbędnych

do pokrycia zapotrzebowania na paliwa alternatywne w pojazdach poruszających się po

drogach sieci bazowej TEN-T.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad konsultuje projekt planu, o którym mowa

w ust. 1, z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych

i gazowych oraz z podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżnych, o których

mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529 oraz z 2018 r. poz. 12 i 317).

4.

Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych oraz podmioty

zarządzające miejscami obsługi podróżnych, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przekazują stanowisko do projektu planu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy

od dnia otrzymania tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i ekonomicznych

warunków przyłączenia punktów ładowania oraz stacji gazu ziemnego w lokalizacjach

wskazanych w planie, o którym mowa w ust. 1.

5.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad publikuje plan, o którym mowa w ust.

1, wraz z wynikami konsultacji i stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych

elektroenergetycznych i gazowych, na stronie internetowej obsługującego go urzędu.

6.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w planie, o którym mowa w ust. 1, może

ująć lokalizację punktów tankowania wodoru, czyli zespołów urządzeń służących do zaopatrywania

w wodór pojazdów napędzanych wodorem w celu napędu silników tych pojazdów, jeśli lokalizacja

takich punktów będzie uzasadniona potrzebami rozwoju rynku paliw alternatywnych. Przepisy

ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.

1.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T przygotowuje plan lokalizacji

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości bunkrowania za

pomocą bunkierek oraz punktów zasilania jednostek pływających energią elektryczną

z lądu, uwzględniając ocenę, o której mowa w art. 43 ust. 2 pkt 8.

2.

Plan, o którym mowa w ust. 1, określa liczbę i miejsce położenia punktów bunkrowania

skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu.

3.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T konsultuje projekt planu,

o którym mowa w ust. 1, z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych

i gazowych.

4.

Operatorzy systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych przekazują stanowisko

do projektu planu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania

tego projektu. Stanowisko zawiera ocenę technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia

punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) oraz punktów zasilania jednostek

pływających energią elektryczną z lądu.

5.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T publikuje plan, o którym

mowa w ust. 1, wraz z wynikami konsultacji i stanowiskami operatorów systemów dystrybucyjnych

elektroenergetycznych i gazowych, na swojej stronie internetowej.

1.

Naczelne i centralne organy administracji państwowej zapewniają, aby udział pojazdów

elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów w obsługującym je urzędzie lub instytucji

gospodarki budżetowej lub innym podmiocie zapewniającym obsługę w zakresie transportu

osób był równy lub wyższy niż 50% liczby użytkowanych pojazdów.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do

1)

ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie pojazdów wykorzystywanych w

placówkach zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 161 i 476 oraz z 2018 r. poz. 138);

2)

Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, Komendanta Głównego Policji, Głównego Inspektora

Transportu Drogowego, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu,

Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Szefa Służby Wywiadu Wojskowego, Szefa Centralnego

Biura Antykorupcyjnego, Komendanta Głównego Straży Granicznej i Komendanta Głównego

Państwowej Straży Pożarnej;

3)

Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w zakresie pojazdów używanych do celów specjalnych

w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym;

4)

Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w zakresie pojazdów innych niż wykorzystywane

wyłącznie do przewozu osób;

5)

Służby Ochrony Państwa.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, zapewnia, aby udział pojazdów elektrycznych we

flocie użytkowanych pojazdów w obsługującym ją urzędzie był równy lub wyższy niż 30%

liczby użytkowanych pojazdów.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000

1)

wykonuje zadanie publiczne, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego, przy

wykorzystaniu co najmniej 30% pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem

ziemnym lub

2)

zleca wykonywanie zadania publicznego, z wyłączeniem publicznego transportu zbiorowego,

podmiotowi, którego co najmniej 30% floty pojazdów użytkowanych przy wykonywaniu tego

zadania stanowią pojazdy elektryczne lub pojazdy napędzane gazem ziemnym.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji

miejskiej w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 i 2371 oraz z 2018 r. poz. 317) podmiotowi, którego udział autobusów zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojazdów

na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynosi co najmniej 30%.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego, z wyłączeniem gmin i powiatów, których liczba

mieszkańców nie przekracza 50 000, świadczy usługę lub zleca świadczenie usługi komunikacji

miejskiej w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym podmiotowi, którego udział jednostek pływających wykorzystujących do napędu wyłącznie

silnik, którego cykl pracy nie prowadzi do emisji gazów cieplarnianych lub innych

substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów cieplarnianych, o którym mowa

w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji, we flocie użytkowanej na obszarze tej jednostki samorządu terytorialnego wynosi

co najmniej 30%.

1.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36, sporządza, co 36 miesięcy,

analizę kosztów i korzyści związanych z wykorzystaniem, przy świadczeniu usług komunikacji

miejskiej, autobusów zeroemisyjnych oraz innych środków transportu, w których do napędu

wykorzystywane są wyłącznie silniki, których cykl pracy nie powoduje emisji gazów

cieplarnianych lub innych substancji objętych systemem zarządzania emisjami gazów

cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych

i innych substancji.

2.

Analiza, o której mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności

1)

analizę finansowo-ekonomiczną;

2)

oszacowanie efektów środowiskowych związanych z emisją szkodliwych substancji dla

środowiska naturalnego i zdrowia ludzi;

3)

analizę społeczno-ekonomiczną uwzględniającą wycenę kosztów związanych z emisją szkodliwych

substancji.

3.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36, zapewnia możliwość udziału

społeczeństwa w opracowaniu analizy, o której mowa w ust. 1, na zasadach określonych

w dziale III w rozdziałach 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, 1566 i 1999).

4.

Analiza, o której mowa w ust. 1, niezwłocznie po jej sporządzeniu jest przekazywana

ministrowi właściwemu do spraw energii, ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

i ministrowi właściwemu do spraw środowiska.

5.

Jeżeli wyniki analizy, o której mowa w ust. 2 pkt 3, wskazują na brak korzyści z wykorzystywania

autobusów zeroemisyjnych, jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art.

36, może nie realizować obowiązku osiągnięcia poziomu udziału autobusów zeroemisyjnych.

Podmioty, o których mowa w art. 34-36, do dnia 31 stycznia każdego roku przekazują

ministrowi właściwemu do spraw energii informację o liczbie i udziale procentowym

pojazdów elektrycznych lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym w użytkowanej flocie

pojazdów, według stanu na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego przekazanie tej informacji.

1.

W celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi i środowisko w związku

z emisją zanieczyszczeń z transportu, na obszarze zwartej zabudowy mieszkaniowej z

koncentracją budynków użyteczności publicznej można ustanowić strefę czystego transportu,

do której ogranicza się wjazd pojazdów innych niż

1)

elektryczne;

2)

napędzane wodorem;

3)

napędzane gazem ziemnym.

2.

Posiadacz pojazdu napędzanego gazem ziemnym może skorzystać z wyłączenia, o którym

mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli zapewni oznakowanie tego pojazdu na jego przedniej szybie

zgodne z przepisami wydanymi na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Oznakowanie to wydaje posiadaczowi pojazdu wójt, burmistrz albo prezydent miasta

właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby posiadacza pojazdu.

3.

Od ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, są zwolnione

1)

pojazdy

a)

Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji

Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura

Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, Krajowej

Administracji Skarbowej, jednostek ochrony przeciwpożarowej, Morskiej Służby Poszukiwania

i Ratownictwa oraz służb ratowniczych,

b)

użytkowane we flocie obsługującej Kancelarię Prezesa Rady Ministrów,

c)

zarządów dróg i realizujące zadania na rzecz zarządców dróg,

d)

Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a także sił zbrojnych państw obcych, jeżeli

umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi,

e)

o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, których właścicielami, posiadaczami lub

użytkownikami są mieszkańcy strefy czystego transportu;

2)

specjalistyczne środki transportu sanitarnego, wykorzystywane przez zespoły ratownictwa

medycznego oraz zespoły transportu sanitarnego;

3)

autobusy zeroemisyjne;

4)

autobusy szkolne.

4.

Rada gminy, w uchwale ustanawiającej strefę czystego transportu, może ustanowić wyłączenia

od ograniczenia wjazdu do tej strefy inne niż określone w ust. 3.

5.

Granice obszaru strefy czystego transportu oznacza się znakami drogowymi.

1.

Strefę czystego transportu ustanawia, w drodze uchwały, rada gminy.

2.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, określa

1)

granice obszaru strefy czystego transportu;

2)

sposób organizacji ograniczenia wjazdu do strefy czystego transportu;

3)

dodatkowe sposoby podania do publicznej wiadomości treści uchwały o ustanowieniu strefy

czystego transportu.

3.

Uchwała, o której mowa w ust. 1, stanowi akt prawa miejscowego.

1.

Informacja o rodzaju paliwa alternatywnego wykorzystywanego do napędu pojazdu samochodowego

jest umieszczana

1)

w instrukcji obsługi tego pojazdu - przez producenta pojazdu samochodowego;

2)

na korkach wlewu paliwa lub gniazdach pojazdowych lub w pobliżu tych korków lub tych

gniazd - przez producenta pojazdu samochodowego;

3)

na terenie placówki handlowej prowadzącej sprzedaż pojazdów silnikowych - przez właściciela

tej placówki.

2.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania i operator stacji gazu ziemnego oznaczają

odpowiednio ogólnodostępną stację ładowania lub stację gazu ziemnego w sposób jednoznacznie

wskazujący na możliwość ładowania lub tankowania pojazdu gazem ziemnym.

3.

Jeżeli na stacji paliw płynnych w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, pojazdy samochodowe mogą być ładowane lub tankowane paliwami alternatywnymi, właściciel

tej stacji umieszcza na tej stacji porównanie cen jednostkowych oferowanych na niej

paliw.

4.

Informacje, o których mowa w ust. 1-3, umieszcza się w widocznym i dostępnym miejscu.

5.

Kontrolę wykonania obowiązków informacyjnych, o których mowa w ust. 1-4, przeprowadza

Inspekcja Handlowa.

6.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, sposób

1)

oznakowania miejsc tankowania lub ładowania pojazdu samochodowego,

2)

formułowania i udostępniania informacji o możliwości ładowania lub tankowania pojazdu

samochodowego paliwem alternatywnym,

3)

porównywania cen paliw alternatywnych z cenami benzyny silnikowej oraz oleju napędowego

- biorąc pod uwagę konieczność udzielania użytkownikom pojazdów samochodowych kompletnych

informacji w zakresie paliw alternatywnych oraz zapewnienia przejrzystości danych

porównywanych cen paliw.

1.

Ewidencja Infrastruktury Paliw Alternatywnych, zwana dalej „rejestrem”, jest rejestrem

publicznym prowadzonym dla zapewnienia użytkownikom pojazdów elektrycznych i pojazdów

napędzanych gazem ziemnym informacji ułatwiających korzystanie z tych pojazdów.

2.

Rejestr prowadzi Prezes UDT przy użyciu systemu teleinformatycznego.

3.

Rejestr zawiera informacje o

1)

współrzędnych stacji gazu ziemnego, zgodnie z państwowym systemem odniesień przestrzennych

w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych;

2)

współrzędnych ogólnodostępnych stacji ładowania, zgodnie z państwowym systemem odniesień

przestrzennych w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych;

3)

aktualnych cenach paliw alternatywnych w miejscach wskazanych w pkt 1 i 2;

4)

dostępności punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania.

4.

W systemie teleinformatycznym, o którym mowa w ust. 2, udostępnia się

1)

usługi elektroniczne pozwalające na

a)

zgłoszenie do rejestru oraz aktualizację danych, dotyczących punktu tankowania sprężonego

gazu ziemnego (CNG), punktu tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub punktu

ładowania zainstalowanego w ogólnodostępnej stacji ładowania, przy użyciu formularza

elektronicznego,

b)

przesyłanie aktualnej informacji o dostępności punktu ładowania zainstalowanego w

ogólnodostępnej stacji ładowania i aktualnych cenach paliw alternatywnych, przy użyciu

udostępnionej usługi sieciowej;

2)

interaktywną mapę zawierającą informacje, o których mowa w ust. 3.

5.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania oraz operator stacji gazu ziemnego są obowiązani

do dokonania zgłoszenia do rejestru, przy użyciu formularza elektronicznego, o którym

mowa w ust. 4 pkt 1 lit. a, danych dotyczących

1)

oznaczenia firmy operatora ogólnodostępnej stacji ładowania lub operatora stacji gazu

ziemnego, adres jego siedziby oraz jego dane teleadresowe,

2)

określenia rodzaju infrastruktury obsługiwanej przez operatora,

3)

współrzędnych stacji gazu ziemnego lub ogólnodostępnej stacji ładowania, o których

mowa w ust. 3 pkt 1 i 2

- najpóźniej w dniu rozpoczęcia świadczenia usług ładowania lub usług tankowania gazu

ziemnego oraz każdorazowo w przypadku zmiany tych danych.

6.

Operator ogólnodostępnej stacji ładowania jest obowiązany do przekazywania, za pomocą

usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, informacji o

1)

dostępności punktu ładowania zainstalowanego w ogólnodostępnej stacji ładowania -

natychmiast po zmianie stanu dostępności tego punktu, w czasie wynikającym ze sposobu

działania usługi sieciowej;

2)

aktualnych cenach usług ładowania - w ciągu godziny od zmiany tej ceny.

7.

Operator stacji gazu ziemnego przekazuje informacje o aktualnych cenach gazu ziemnego,

za pomocą usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, w ciągu godziny od

zmiany tej ceny.

8.

Dane prezentowane na mapie, o której mowa w ust. 4 pkt 2, są aktualizowane w zakresie

informacji, o których mowa w

1)

ust. 3 pkt 3 - w ciągu godziny od zmiany ceny;

2)

ust. 3 pkt 4 - natychmiast po zmianie stanu dostępności, w czasie wynikającym ze sposobu

działania usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b.

9.

Szczegółowa specyfikacja usługi sieciowej, o której mowa w ust. 4 pkt 1 lit. b, zdefiniowana

językiem opisu usług sieciowych WSDL, jest udostępniana w Biuletynie Informacji Publicznej

na stronie podmiotowej UDT.

10.

System teleinformatyczny, o którym mowa w ust. 2, umożliwia udostępnianie zgromadzonych

w nim informacji, o których mowa w ust. 3, każdemu podmiotowi zainteresowanemu ich

przetwarzaniem w celu udostępnienia na mapie.

11.

Minister właściwy do spraw energii określi, w drodze rozporządzenia, wzór zgłoszenia,

o którym mowa w ust. 5, kierując się koniecznością ujednolicenia formy i sposobu przekazywania

informacji zawartych w zgłoszeniu.

1.

Minister właściwy do spraw energii opracowuje Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury

paliw alternatywnych, zwane dalej „Krajowymi ramami”.

2.

Krajowe ramy zawierają w szczególności

1)

ocenę istniejącego stanu i przyszłego rozwoju rynku paliw alternatywnych w sektorze

transportu;

2)

krajowy cel w zakresie liczby punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych

stacjach ładowania w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1, w podziale na punkty

ładowania o normalnej mocy i punkty ładowania o dużej mocy;

3)

krajowy cel w zakresie liczby punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), punktów

tankowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) i punktów bunkrowania skroplonego gazu

ziemnego (LNG);

4)

działania niezbędne do zapewnienia osiągnięcia krajowych celów, o których mowa w pkt

2 i 3;

5)

działania służące wsparciu rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych w usługach

publicznego transportu zbiorowego;

6)

wykaz gmin i sieci transportowych, w których, przy uwzględnieniu potrzeb rynkowych,

mają zostać rozmieszczone punkty tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG);

7)

ocenę potrzeby instalowania punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) w

portach morskich poza siecią bazową TEN-T;

8)

ocenę potrzeby instalowania w portach morskich punktów zasilania jednostek pływających

energią elektryczną z lądu;

9)

ocenę potrzeby instalowania w portach lotniczych urządzeń do zasilania energią elektryczną

samolotów podczas postoju.

3.

Minister właściwy do spraw energii może określić w Krajowych ramach cele i działania

związane z rozwojem infrastruktury paliw alternatywnych w portach śródlądowych.

4.

Rada Ministrów przyjmuje Krajowe ramy, w drodze uchwały, na wniosek ministra właściwego

do spraw energii.

5.

Krajowe ramy ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor

Polski”.

6.

Minister właściwy do spraw energii, niezwłocznie po przyjęciu przez Radę Ministrów

Krajowych ram, przekazuje je Komisji Europejskiej.

7.

Krajowe ramy aktualizuje się, biorąc pod uwagę ocenę ich funkcjonowania oraz wyniki

monitorowania, ocenę i sprawozdanie, o których mowa w art. 44 ust. 1. Do aktualizacji

Krajowych ram przepisy ust. 2-6 stosuje się odpowiednio.

1.

Minister właściwy do spraw energii

1)

monitoruje poziom osiągnięcia celów określonych w Krajowych ramach, w szczególności

na podstawie danych zawartych w rejestrze oraz wyników badań statystycznych prowadzonych

zgodnie z programem badań statystycznych statystyki publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1068 oraz z 2017 r. poz. 60);

2)

dokonuje, corocznie, oceny poziomu osiągnięcia celów określonych w Krajowych ramach

i publikuje ją na stronie internetowej obsługującego go urzędu;

3)

na podstawie oceny, o której mowa w pkt 2, sporządza, co 3 lata, sprawozdanie z realizacji

Krajowych ram, które przedstawia do zatwierdzenia Radzie Ministrów w terminie do dnia

15 października trzeciego roku objętego sprawozdaniem;

4)

przekazuje Komisji Europejskiej zatwierdzone przez Radę Ministrów sprawozdanie, o

którym mowa w pkt 3, w terminie do dnia 18 listopada trzeciego roku objętego sprawozdaniem.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, zawiera w szczególności

1)

omówienie poziomu realizacji celów, o których mowa w art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3, oraz

informacje o działaniach podjętych dla ich realizacji;

2)

informacje o zastosowanych bezpośrednich instrumentach wsparcia, w szczególności o

instrumentach podatkowych oraz zachętach niefinansowych do nabywania pojazdów napędzanych

paliwami alternatywnymi lub budowy infrastruktury tych paliw;

3)

informacje o polityce stosowanej w zakresie zamówień publicznych w celu wspierania

wykorzystania paliw alternatywnych w transporcie;

4)

ocenę konieczności instalacji punktów tankowania paliwa lotniczego ze źródeł odnawialnych

w portach lotniczych należących do sieci bazowej TEN-T;

5)

informacje o procedurach i przepisach związanych z ułatwieniem obrotu paliwami alternatywnymi

w transporcie;

6)

informacje o rocznej wielkości środków publicznych przeznaczonych na

a)

rozwój infrastruktury paliw alternatywnych,

b)

wsparcie zakładów produkcyjnych w zakresie technologii związanych z paliwami alternatywnymi,

c)

wsparcie badań naukowych, rozwoju technologicznego i projektów pilotażowych związanych

z paliwami alternatywnymi

- w podziale na poszczególne paliwa alternatywne i rodzaje środków transportu;

7)

informacje o przewidywanej liczbie zarejestrowanych na terenie kraju pojazdów napędzanych

paliwami alternatywnymi w latach 2020, 2025 oraz 2030.

1.

Karze pieniężnej podlega przedsiębiorca, który

1)

nie przestrzega obowiązku zapewnienia dostawcom usługi ładowania dostępu, o którym

mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10;

2)

uzależnia świadczenie usługi ładowania w ogólnodostępnej stacji ładowania od uprzedniego

zawarcia przez użytkownika pojazdu elektrycznego lub elektrycznego hybrydowego umowy

w formie pisemnej lub elektronicznej;

3)

nie zapewnia w ogólnodostępnej stacji ładowania wykorzystania energii elektrycznej

w sposób wskazany w art. 8;

4)

nie zapewnia przeprowadzenia badań, o których mowa w art. 16 ust. 1 lub art. 27 ust.

1, lub eksploatuje ogólnodostępne stacje ładowania, punkty ładowania stanowiące element

infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego lub stacje gazu ziemnego

wbrew decyzji o wstrzymaniu eksploatacji, o której mowa w art. 16 ust. 4 i art. 27

ust. 4;

5)

nie przestrzega wymagań technicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 17 lub art. 29 ust. 1;

6)

nie przestrzega wymagań technicznych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 19 oraz art. 29 ust. 2;

7)

nie opracowuje programu, o którym mowa w art. 20 ust. 1;

8)

nie buduje stacji gazu ziemnego zgodnie z art. 21 ust. 1;

9)

nie wypełnia obowiązku, o którym mowa w art. 24;

10)

nie przestrzega obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 41 ust. 1-4;

11)

nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 5.

2.

Wysokość kary w przypadkach określonych w ust. 1 w

1)

pkt 1 wynosi od 5000 zł do 150 000 zł;

2)

pkt 2 wynosi od 1000 zł do 50 000 zł;

3)

pkt 3 wynosi od 5000 zł do 50 000 zł;

4)

pkt 4-6 wynosi od 1000 zł do 100 000 zł;

5)

pkt 7 wynosi od 5000 zł do 500 000 zł;

6)

pkt 8 wynosi od 10 000 zł do 2 000 000 zł;

7)

pkt 9 wynosi 50 000 zł do 1 000 000 zł;

8)

pkt 10 wynosi od 500 zł do 2000 zł;

9)

pkt 11 wynosi od 500 zł do 10 000 zł.

3.

Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć 15% przychodu

ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

1.

Karę pieniężną, o której mowa w art. 45 ust. 1

1)

pkt 1-3, 7 i 8 - wymierza Prezes URE;

2)

pkt 4, 5 i 11 - wymierza Prezes UDT;

3)

pkt 6 - wymierza Dyrektor TDT;

4)

pkt 9 - wymierza właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego;

5)

pkt 10 - wymierza wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej.

2.

Prezes URE wymierza kary, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 1-3, 7 i 8, w drodze

decyzji, od której przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony

konkurencji i konsumentów. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w

którym decyzja o jej nałożeniu stała się prawomocna.

3.

Wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust.

1 pkt 10, w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów.

4.

Dyrektor urzędu morskiego wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 9, w drodze

decyzji, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki

morskiej.

5.

Prezes UDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 4, 5 i 11, w drodze decyzji,

od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw energii.

6.

Dyrektor TDT wymierza karę, o której mowa w art. 45 ust. 1 pkt 6, w drodze decyzji,

od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw transportu.

Należności pieniężne z tytułu kar, o których mowa w art. 46

1)

ust. 2-4 - stanowią dochód budżetu państwa;

2)

ust. 5 - stanowią przychód UDT;

3)

ust. 6 - stanowią przychód TDT.

W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1094, z późn. zm. po art. 96b dodaje się art. 96c w brzmieniu

„

Art. 96c.

Kto nie przestrzega ograniczeń w dostępie do strefy czystego transportu podlega karze

grzywny do 500 złotych.

”

.

W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 oraz z 2018 r. poz. 12, 138 i 159) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 12a dodaje się art. 12b w brzmieniu

„

Art. 12b.

1.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach, wyznaczając miejsca przeznaczone

na postój pojazdów, wyznacza stanowiska postojowe przy ogólnodostępnych stacjach ładowania

dla pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317)

1)

na drogach publicznych,

2)

w strefach zamieszkania, o których mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

3)

w strefach ruchu, o których mowa w art. 2 pkt 16a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

- oznaczając je odpowiednimi znakami drogowymi pozwalającymi odróżnić je od miejsc

postojowych dla pozostałych pojazdów samochodowych.

2.

Stanowiska postojowe, o których mowa w ust. 1, wyznacza się co najmniej w liczbie

odpowiadającej liczbie punktów ładowania w danej lokalizacji.

3.

Pojazdy elektryczne mogą korzystać z miejsc postojowych, o których mowa w ust. 1,

wyłącznie przez czas ładowania.

4.

Organ, o którym mowa w ust. 1, może wyznaczyć miejsca parkingowe przeznaczone na postój

pojazdów elektrycznych i napędzanych gazem ziemnym również w miejscach, gdzie nie

występują ogólnodostępne stacje ładowania, w celu promocji pojazdów napędzanych paliwami

alternatywnymi.

”

;

2)

w art. 13 w ust. 3 w pkt 1 w lit. d średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. e w brzmieniu

„

e)

pojazdy elektryczne, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

”

;

3)

w art. 13b w ust. 6 po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu

„

1a)

wyznacza, w strefie płatnego parkowania, miejsca przeznaczone na postój pojazdów elektrycznych

na czas ładowania przy punktach ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach

ładowania, o których mowa w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

”

;

4)

w art. 39 ust. 1a otrzymuje brzmienie

„

1a.

Przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy

infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1907 i 2201 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii

elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania

drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także

do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń,

jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

”

;

5)

tytuł rozdziału 6 otrzymuje brzmienie

„

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe

”

;

6)

po art. 50 dodaje się art. 50a w brzmieniu

„

Art. 50a.

W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach krajowych, o

których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora

publicznego transportu zbiorowego realizującego przewozy o charakterze użyteczności

publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 i 2371 oraz z 2018 r. poz. 317).

”

.

W ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205) w art. 42 w ust. 2 w pkt 33 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 34 w

brzmieniu

„

34)

kontroli podmiotów zarządzających portami morskimi w zakresie zapewnienia przez nie

dostępności w porcie punktu bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) określonej

w przepisach ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317).

”

.

W okresie do dnia 31 grudnia 2028 r. od opłat za przejazdy po drogach krajowych, o

których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, są zwolnione autobusy zeroemisyjne operatora

publicznego transportu zbiorowego realizującego przewozy o charakterze użyteczności

publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 i 2371 oraz z 2018 r. poz. 317).

W ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 200, z 2017 r. poz. 2494 oraz z 2018 r. poz. 106 i 138) w art. 23 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych

w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość

a)

30 000 euro - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu

art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317),

b)

20 000 euro - w przypadku pozostałych samochodów osobowych

- przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski z dnia przekazania samochodu do używania;

”

.

W ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2343, 2175, 2201 i 2369) w art. 16 w ust. 1 pkt 4 otrzymuje brzmienie

„

4)

odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych

w art. 16a-16m, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość

a)

30 000 euro - w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu

art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317),

b)

20 000 euro - w przypadku pozostałych samochodów osobowych

- przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank

Polski z dnia przekazania samochodu do używania;

”

.

W ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529 oraz z 2018 r. poz. 12) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 29 w ust. 1 po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu

„

8a)

stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317) oraz punktów ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 17 tej ustawy, z wyłączeniem infrastruktury

ładowania drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 tej ustawy;

”

;

2)

w art. 29a ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Budowa przyłączy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, oraz stacji ładowania, w

rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, wymaga sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy

jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

”

;

3)

w art. 30 w ust. 1 pkt 1a otrzymuje brzmienie

„

1a)

budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, oraz budowa stacji ładowania w rozumieniu

art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, z zastrzeżeniem art. 29a;

”

;

4)

w art. 43 ust. 1 i 1a otrzymują brzmienie

„

1.

Obiekty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, obiekty, o których mowa w art.

29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a-20b, oraz stacje ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu - geodezyjnej

inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej ich położenie na gruncie.

1a.

Obowiązkowi geodezyjnego wyznaczenia, o którym mowa w ust. 1, nie podlega

1)

przyłącze, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 20, jeżeli jego połączenie z siecią

znajduje się na tej samej działce co przyłącze lub na działce do niej przyległej;

2)

stacja ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

”

.

W ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm. wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 3

a)

w pkt 5 część wspólna otrzymuje brzmienie

„

-

z wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii oraz sprężania gazu w stacji gazu ziemnego

i dostarczania energii elektrycznej w ogólnodostępnej stacji ładowania do zainstalowanych

w niej punktów ładowania w rozumieniu ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317);

”

,

b)

pkt 6a otrzymuje brzmienie

„

6a)

sprzedaż - bezpośrednią sprzedaż paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich

wytwarzaniem lub odsprzedaż tych paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich

obrotem; sprzedaż ta nie obejmuje derywatu elektroenergetycznego i derywatu gazowego

oraz tankowania pojazdów sprężonym gazem ziemnym (CNG) oraz skroplonym gazem ziemnym

(LNG) na stacjach gazu ziemnego i ładowania energią elektryczną w punktach ładowania;

”

,

c)

po pkt 10j dodaje się pkt 10k-10n w brzmieniu

„

10k)

magazyn energii - instalację służącą do przechowywania energii, przyłączoną do sieci,

mającą zdolność do dostawy energii elektrycznej do sieci;

10l)

stacja gazu ziemnego - stację gazu ziemnego w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

10m)

ogólnodostępna stacja ładowania - ogólnodostępną stację ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

10n)

infrastruktura ładowania drogowego transportu publicznego - infrastrukturę ładowania

drogowego transportu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

”

,

d)

po pkt 11h dodaje się pkt 11i w brzmieniu

„

11i)

instalacja zarządzania popytem - instalację odbiorcy końcowego, której urządzenia

umożliwiają zmianę profilu poboru energii elektrycznej na żądanie operatora systemu

dystrybucyjnego, operatora systemu przesyłowego lub operatora systemu połączonego,

na którą może składać się w szczególności magazyn energii, instalacja wytwórcza niewspółpracująca

bezpośrednio z siecią lub punkt ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 17 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

”

,

e)

pkt 13a otrzymuje brzmienie

„

13a)

odbiorca końcowy - odbiorcę dokonującego zakupu paliw lub energii na własny użytek;

do własnego użytku nie zalicza się energii elektrycznej zakupionej w celu jej zużycia

na potrzeby wytwarzania, przesy

łania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz paliw gazowych zakupionych w celu

ich zużycia na potrzeby przesyłania, dystrybucji, magazynowania paliw gazowych, skraplania

gazu ziemnego lub regazyfikacji skroplonego gazu ziemnego;

”

,

f)

w pkt 58 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 59 w brzmieniu

„

59)

magazynowanie energii - świadczenie usług przechowywania energii w magazynie energii.

”

;

2)

w art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

1.

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub

energii, magazynowaniem energii lub paliw gazowych, w tym skroplonego gazu ziemnego,

skraplaniem gazu ziemnego lub regazyfikacją skroplonego gazu ziemnego jest obowiązane

utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa

lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

”

;

3)

po art. 4e

„

Art. 4e

Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się magazynowaniem energii jest obowiązane

zapewniać, na zasadzie równoprawnego traktowania, świadczenie usług magazynowania

energii. Świadczenie usług magazynowania energii odbywa się na podstawie umowy o świadczenie

tych usług.

”

;

4)

w art. 5 po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Dostarczanie energii elektrycznej do punktu ładowania w ogólnodostępnej stacji ładowania

odbywa się na podstawie

1)

umowy o świadczenie usług dystrybucji tej energii, zawieranej przez operatora ogólnodostępnej

stacji ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych;

2)

umowy sprzedaży tej energii zawieranej z dostawcą usług ładowania.

”

;

5)

w art. 7

a)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Przepis ust. 1 w zakresie przyłączenia do sieci w pierwszej kolejności stosuje się

także do infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego.

”

,

b)

w ust. 8 w pkt 3 w lit. b kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 i 5 w

brzmieniu

„

4)

za przyłączenie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz ogólnodostępnych

stacji ładowania

a)

do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym wyższym niż 1 kV i nie wyższym

niż 110 kV opłatę ustala się na podstawie jednej szesnastej rzeczywistych nakładów

poniesionych na realizację przyłączenia,

b)

do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym nie wyższym niż 1 kV opłatę ustala

się w oparciu o stawki opłat zawarte w taryfie, kalkulowane na podstawie jednej szesnastej

średniorocznych nakładów inwestycyjnych na budowę odcinków sieci służących do przyłączania

tych podmiotów, określonych w planie rozwoju, o którym mowa w art. 16; stawki te mogą

być kalkulowane w odniesieniu do wielkości mocy przyłączeniowej, jednostki długości

odcinka sieci służącego do przyłączenia lub rodzaju tego odcinka;

5)

nie pobiera się opłat za przyłączenie do sieci instalacji zarządzania popytem, która

spełnia wymagania określone w instrukcji, o której mowa w art. 9g, operatora systemu

przesyłowego i operatora systemu dystrybucyjnego, do którego sieci instalacja ta jest

przyłączana.

”

;

6)

w art. 9c w ust. 3 pkt 9 otrzymuje brzmienie

„

9)

dostarczanie użytkownikom sieci i operatorom innych systemów elektroenergetycznych,

z którymi system jest połączony, informacji o warunkach świadczenia usług dystrybucji

energii elektrycznej, w tym korzyściach z tytułu udostępnienia instalacji zarządzania

popytem oraz zarządzaniu siecią, niezbędnych do uzyskania dostępu do sieci dystrybucyjnej

i korzystania z tej sieci;

”

;

7)

w art. 9g w ust. 4 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

wymagań technicznych dla instalacji zarządzania popytem, w tym dla magazynów energii;

”

;

8)

po art. 15f dodaje się art. 15g w brzmieniu

„

Art. 15g.

Minister właściwy do spraw energii jest właściwym organem krajowym odpowiedzialnym

za ułatwianie i koordynowanie procesu wydawania pozwoleń i decyzji dla projektów infrastruktury

energetycznej będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii Europejskiej, zgodnie

z art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia

17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury

energetycznej, uchylającego decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniającego rozporządzenia

(WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009

(Dz. Urz. UE L 115 z 25.04.2013, str. 39, z późn. zm. , działającym w trybie współpracy, o którym mowa w art. 8 ust. 3 lit. c tego rozporządzenia.

”

;

9)

w art. 16 w ust. 1 w pkt 4 kropkę zastępuję się średnikiem i dodaje się pkt 5 w brzmieniu

„

5)

politykę rozwoju infrastruktury i rynku paliw alternatywnych w transporcie.

”

;

10)

w art. 45

a)

w ust. 1 po pkt 2 dodaje się pkt 2a w brzmieniu

„

2a)

pokrycie kosztów uzasadnionych działalności gospodarczej przedsiębiorstw energetycznych

w zakresie budowy i przyłączania ogólnodostępnych stacji ładowania, wykorzystywanych

do ładowania pojazdów transportu publicznego, i powiązanych z nimi instalacji magazynowania

energii, wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału zaangażowanego w tę działalność w

wysokości nie mniejszej niż stopa zwrotu na poziomie 6%;

”

,

b)

po ust. 1f dodaje się ust. 1g w brzmieniu

„

1g.

Koszty związane z budową stacji gazu ziemnego, o której mowa w art. 21 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, w liczbie, o której mowa w art. 60 ust. 2 tej ustawy, ogólnodostępnej stacji ładowania,

o której mowa w art. 64 ust. 1 tej ustawy, lub punktu ładowania wykorzystywanego do

ładowania pojazdów transportu publicznego, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące

się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej uwzględnia w kosztach swojej

działalności.

”

,

c)

po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu

„

6a.

Taryfy dla energii elektrycznej uwzględniają charakterystykę poboru przez infrastrukturę

ładowania drogowego transportu publicznego oraz konieczność rozwoju zbiorowego transportu

publicznego wykorzystującego pojazdy elektryczne.

6b.

Taryfy dla energii elektrycznej i paliw gazowych uwzględniają przychody z działalności

niezwiązanej z działalnością, o której mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1, związane z przychodami odpowiednio ogólnodostępnych stacji ładowania,

lub punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), o których mowa odpowiednio

w art. 64 ust. 1 lub art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności

i paliwach alternatywnych.

”

;

11)

w art. 46 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Minister właściwy do spraw energii, po zasięgnięciu opinii Prezesa URE, określi, w

drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady kształtowania i kalkulacji taryf dla energii

elektrycznej oraz szczegółowe zasady rozliczeń w obrocie energią elektryczną, biorąc

pod uwagę: politykę energetyczną państwa, zapewnienie pokrycia uzasadnionych kosztów

przedsiębiorstw energetycznych, w tym kosztów ich rozwoju, ochronę interesów odbiorców

przed nieuzasadnionym poziomem cen i opłat, poprawę efektywności dostarczania i wykorzystywania

energii elektrycznej, równoprawne traktowanie odbiorców, eliminowanie subsydiowania

skrośnego, przejrzystość cen i stawek opłat oraz potrzebę rozwoju drogowego elektrycznego

transportu publicznego.

”

.

W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 i 1926 oraz z 2018 r. poz. 79, 106 i 138) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 65j dodaje się oddział 6 w brzmieniu

„

Oddział 6

Wykorzystanie dróg na potrzeby prac badawczych nad pojazdami autonomicznymi

Art. 65k.

Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o pojeździe autonomicznym, należy przez to

rozumieć pojazd samochodowy, wyposażony w systemy sprawujące kontrolę nad ruchem tego

pojazdu i umożliwiające jego ruch bez ingerencji kierującego, który w każdej chwili

może przejąć kontrolę nad tym pojazdem.

Art. 65l.

1.

Prowadzenie prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych w ruchu

drogowym na drogach publicznych, w szczególności na potrzeby zastosowania pojazdów

autonomicznych w transporcie zbiorowym i realizacji innych zadań publicznych, jest

możliwe pod warunkiem spełnienia wymagań bezpieczeństwa i uzyskania zezwolenia na

przeprowadzenie tych prac.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, organ zarządzający ruchem

na drodze, na której planuje się przeprowadzenie prac badawczych, na pisemny wniosek

organizatora prac badawczych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności

1)

imię, nazwisko lub firmę (nazwę) oraz adres zamieszkania lub siedziby organizatora

prac badawczych;

2)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia oraz zakończenia prac badawczych;

3)

planowany przebieg trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

wykaz osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie trasy pojazdu autonomicznego;

5)

podpis organizatora prac badawczych lub jego przedstawiciela.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej organizatora prac badawczych za szkody powstałe w związku z prowadzeniem

prac badawczych związanych z prowadzeniem pojazdów autonomicznych, która wchodzi w

życie w przypadku uzyskania pozwolenia na prowadzenie prac badawczych;

2)

dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie;

3)

kopię decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydanej na podstawie art. 80t

ust. 2.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 2, konsultuje z mieszkańcami gminy, na terenie której

prowadzone będą prace badawcze, wniosek o przeprowadzenie prac badawczych, zamieszczając

ten wniosek na swojej stronie internetowej i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag.

Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. W toku konsultacji właściciel nieruchomości

położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny,

może zgłosić sprzeciw.

6.

Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, po

1)

uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi, na której planuje się przeprowadzenie prac

badawczych, oraz

2)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce prowadzenia prac badawczych komendanta

wojewódzkiego Policji dotyczącej wpływu badań na płynność ruchu po planowanej trasie,

po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny.

Art. 65m.

1.

Organ wydający zezwolenie, o którym mowa w art. 65l ust. 1, odmawia jego wydania,

jeżeli

1)

organizator prac badawczych

a)

nie podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, informacji określonych w art.

65l ust. 3,

b)

nie dołączył do wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, dokumentów wskazanych w

art. 65l ust. 4,

c)

nie uzyskał zgody i opinii, o których mowa w art. 65l ust. 6;

2)

pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 65l ust. 3 i 4 istnieje niebezpieczeństwo,

że prowadzenie prac badawczych będzie stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

3)

właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał

się pojazd autonomiczny, zgłosił sprzeciw.

2.

Organ wydający zezwolenie może

1)

cofnąć zezwolenie, jeżeli

a)

organizator prac badawczych podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, nieprawdziwe

informacje,

b)

prace badawcze prowadzone są niezgodnie z informacjami podanymi we wniosku, o którym

mowa w art. 65l ust. 2,

c)

dalsze prowadzenie prac badawczych stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

2)

zawiesić zezwolenie, jeżeli dalsze prowadzenie prac badawczych może stanowić zagrożenie

dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości - do czasu ustania tego

zagrożenia.

Art. 65n.

1.

Organizator prac badawczych jest obowiązany

1)

umożliwić Policji wykonywanie czynności niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa

ruchu drogowego oraz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia w trakcie prowadzenia

prac badawczych;

2)

zapewnić, aby w trakcie prowadzenia prac badawczych w pojeździe autonomicznym, w miejscu

przeznaczonym dla kierującego, znajdowała się osoba posiadająca uprawnienia do kierowania

pojazdem, która w każdej chwili może przejąć kontrolę nad tym pojazdem, w szczególności

w razie wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

3)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o planowanych pracach badawczych i

przebiegu trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

przekazać Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego sprawozdanie z przeprowadzonych

prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia,

zgodnie z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, w terminie

3 miesięcy od dnia zakończenia testów.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania

składanego przez organizatorów prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych

oraz ich wyposażenia, kierując się potrzebą zapewnienia dostępu do jednolitych informacji

o niezawodności funkcjonowania tych pojazdów, sposobie poruszania się po drogach,

sposobie sterowania tymi pojazdami i bezpieczeństwie ruchu drogowego.

”

;

2)

w art. 71 po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Pojazd elektryczny i pojazd napędzany wodorem posiadają tablice rejestracyjne wskazujące

na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich napędu.

”

;

3)

w art. 129b w ust. 2 w pkt 2 w lit. c kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się

lit. d w brzmieniu

„

d)

ograniczeniu ruchu w strefie czystego transportu, określonej w uchwale rady gminy,

wydanej na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317).

”

;

4)

tytuł działu VI otrzymuje brzmienie

„

Zmiany w przepisach obowiązujących, przepisy epizodyczne, przejściowe i końcowe

”

;

5)

po art. 148 dodaje się art. 148a i art. 148b w brzmieniu

„

Art. 148a.

1.

Do dnia 1 stycznia 2026 r. dopuszcza się poruszanie pojazdów elektrycznych, o których

mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, po wyznaczonych przez zarządcę drogi pasach ruchu dla autobusów.

2.

Zarządca drogi może uzależnić poruszanie się pojazdów elektrycznych po wyznaczonych

pasach ruchu dla autobusów od liczby osób poruszających się tymi pojazdami.

Art. 148b.

1.

Od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. pojazdy elektryczne i pojazdy napędzane

wodorem oznacza się nalepką wskazującą na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich napędu

umieszczaną na przedniej szybie pojazdu według wzoru określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1.

2.

Nalepkę, o której mowa w ust. 1, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu.

”

.

W ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1040, 1555 i 2201) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 37 w pkt 19 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 20 w brzmieniu

„

20)

wydawanie opinii, o których mowa w art. 15 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności

i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317), oraz przeprowadzanie badań, o których mowa w art. 16 i art. 27 tej ustawy.

”

;

2)

w art. 44 w ust. 1 w pkt 8 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 9 w brzmieniu

„

9)

przeprowadzanie badań, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności

i paliwach alternatywnych.

”

.

W ustawie z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1453, 2203 i 2260) w art. 42

1)

w ust. 2 po pkt 5c dodaje się pkt 5d w brzmieniu

„

5d)

związanych z budową infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego oraz

stacji ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w ustawie z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317), wykorzystywanych do wykonywania zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego;

”

;

2)

dodaje się ust. 14 w brzmieniu

„

14.

Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

energii określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania dotacji

z budżetu państwa na zadania, o których mowa w ust. 2 pkt 5d, uwzględniając konieczność

efektywnego wykorzystania oraz rozliczenia przez jednostki samorządu terytorialnego

środków budżetowych otrzymanych w formie dotacji oraz zabezpieczenia przez te jednostki

udziału własnych środków w planowanych inwestycjach.

”

.

W ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 43, 60, 937 i 2216 oraz z 2018 r. poz. 137) wprowadza się następujące zmiany

1)

po art. 109 dodaje się art. 109a w brzmieniu

„

Art. 109a.

1.

Zwalnia się od akcyzy samochód osobowy stanowiący pojazd elektryczny w rozumieniu

art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317) i pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje na

wniosek zainteresowanego podmiotu zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy

pod warunkiem, że podmiot ten przedstawi dokumentację potwierdzającą, iż pojazd, którego

dotyczy zwolnienie, jest pojazdem elektrycznym lub pojazdem napędzanym wodorem.

”

;

2)

w dziale VII tytuł rozdziału 2 otrzymuje brzmienie

„

Przepisy epizodyczne i przejściowe

”

;

3)

po art. 163 dodaje się art. 163a w brzmieniu

„

Art. 163a.

1.

W okresie do dnia 1 stycznia 2021 r. zwalnia się od akcyzy samochód osobowy stanowiący

pojazd hybrydowy w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje,

na wniosek zainteresowanego podmiotu, zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy

pod warunkiem, że podmiot ten przedstawi dokumentację potwierdzającą iż pojazd, którego

dotyczy zwolnienie, jest pojazdem hybrydowym.

”

.

W ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2136 i 2371) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 4 w ust. 1

a)

po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu

„

9a)

autobus zeroemisyjny - autobus zeroemisyjny w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317);

”

,

b)

pkt 19 otrzymuje brzmienie

„

19)

transport inny szynowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach

lub torach kolejowych, w tym tramwajem lub metrem, lub przewóz osób środkiem transportu

poruszającym się po jednej szynie lub na poduszkach powietrznych lub magnetycznych,

inny niż transport kolejowy i transport linowo-terenowy;

”

,

c)

pkt 22 otrzymuje brzmienie

„

22)

transport linowo-terenowy - przewóz osób środkiem transportu poruszającym się po szynach

lub po jednej szynie za pomocą liny napędowej;

”

;

2)

w art. 12

a)

w ust. 1 w pkt 7 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 8 w brzmieniu

„

8)

linie komunikacyjne, na których przewidywane jest wykorzystanie pojazdów elektrycznych

lub pojazdów napędzanych gazem ziemnym, oraz planowany termin rozpoczęcia ich użytkowania.

”

,

b)

po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu

„

1a.

Jeżeli plan transportowy przewiduje wykorzystanie autobusów zeroemisyjnych lub autobusów

napędzanych gazem ziemnym, określa także

1)

geograficzne położenie stacji gazu ziemnego;

2)

geograficzne położenie infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego w

rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, zwanej dalej „infrastrukturą ładowania”;

3)

miejsce przyłączenia do

a)

sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej - planowanej infrastruktury ładowania lub

b)

sieci dystrybucyjnej gazowej - planowanej stacji gazu ziemnego, lub

c)

magazynu energii, o którym mowa w art. 3 pkt 10k ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm..

”

,

c)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a-2c w brzmieniu

„

2a.

Przy opracowywaniu planu transportowego gminy należy uwzględnić również wyniki analizy,

o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, sporządzonej przez tę gminę.

2b.

Jeżeli wyniki analizy, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, sporządzonej przez gminę wskazują na zasadność wykorzystania w publicznym transporcie

zbiorowym autobusów zeroemisyjnych, projekt planu transportowego, w zakresie wykorzystania

tych autobusów, podlega konsultacjom odpowiednio z operatorem systemu dystrybucyjnego

elektroenergetycznego oraz operatorem systemu dystrybucyjnego gazowego, w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

2c.

W toku konsultacji, o których mowa w ust. 2b

1)

operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego przedstawia ocenę technicznych

i ekonomicznych warunków przyłączenia do sieci infrastruktury ładowania w miejscach

wskazanych w projekcie planu transportowego jako jej lokalizacje oraz możliwości dostawy

energii elektrycznej do sieci z magazynu energii stanowiącego część tej infrastruktury;

2)

operator systemu dystrybucyjnego gazowego przedstawia ocenę technicznych i ekonomicznych

warunków przyłączenia do sieci stacji gazu ziemnego w miejscach wskazanych w projekcie

planu transportowego jako lokalizacje instalacji służących do zaopatrywania pojazdów

publicznego transportu zbiorowego.

”

.

1.

Minimalna liczba punktów ładowania zainstalowanych do dnia 31 grudnia 2020 r. w ogólnodostępnych

stacjach ładowania, zlokalizowanych w gminach wynosi

1)

1000 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 1 000 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 600 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

700 pojazdów samochodowych;

2)

210 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 300 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 200 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

500 pojazdów samochodowych;

3)

100 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 150 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 95 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych;

4)

60 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych.

2.

Minimalna liczba punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowanych

w gminach do dnia 31 grudnia 2020 r. wynosi co najmniej

1)

6 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 1 000 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

700 pojazdów samochodowych;

2)

2 - w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych

co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej

400 pojazdów samochodowych.

3.

W liczbie punktów ładowania zainstalowanych w ogólnodostępnych stacjach ładowania,

o której mowa w ust. 1, i w liczbie punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG),

o której mowa w ust. 2, uwzględnia się odpowiednio punkty ładowania i punkty tankowania

sprężonego gazu ziemnego (CNG) zlokalizowane wzdłuż sieci bazowej TEN-T.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na podstawie informacji zgromadzonych w Ewidencji

Infrastruktury Paliw Alternatywnych oraz informacji uzyskanych od właściwego organu

administracji architektoniczno-budowlanej, sporządza, w terminie do dnia 15 stycznia

2020 r., raport dotyczący punktów ładowania na obszarze gminy zainstalowanych w ogólnodostępnych

stacjach ładowania.

2.

Raport zawiera informację o

1)

liczbie i lokalizacji ogólnodostępnych stacji ładowania, z uwzględnieniem mocy punktów

ładowania zainstalowanych w tych stacjach;

2)

liczbie i lokalizacji planowanych do wybudowania do dnia 31 grudnia 2020 r. ogólnodostępnych

stacji ładowania, z uwzględnieniem mocy punktów ładowania planowanych do zainstalowania

w tych stacjach;

3)

liczbie punktów ładowania brakującej do osiągnięcia minimalnej liczby punktów ładowania

wskazanej w art. 60 ust. 1, na dzień 31 grudnia 2020 r., przy uwzględnieniu punktów

ładowania, o których mowa w pkt 2.

1.

W przypadku gdy z raportu, o którym mowa w art. 61, wynika, że nie została osiągnięta

minimalna liczba punktów ładowania wskazana w art. 60 ust. 1, wójt, burmistrz albo

prezydent miasta dla gminy

1)

której liczba mieszkańców wynosi co najmniej 100 000 oraz

2)

w której zostało zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych, oraz

3)

w której co najmniej 400 pojazdów samochodowych przypada na 1000 mieszkańców

- sporządza plan budowy ogólnodostępnych stacji ładowania, zwany dalej „planem”.

2.

Plan określa

1)

liczbę i lokalizację planowanych ogólnodostępnych stacji ładowania z liczbą planowanych

do zainstalowania w nich punktów ładowania, z uwzględnieniem mocy każdego z tych punktów;

2)

proponowany harmonogram budowy ogólnodostępnych stacji ładowania.

3.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta opracowuje projekt planu w terminie do dnia

15 marca 2020 r. i konsultuje go z mieszkańcami gminy, zamieszczając go na stronie

internetowej obsługującego go urzędu i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag. Termin

ten nie może być krótszy niż 21 dni.

4.

Projekt planu wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje operatorom systemów

dystrybucyjnych elektroenergetycznych, na obszarze działania których planowane jest

rozmieszczenie ogólnodostępnych stacji ładowania, w celu uzgodnienia. Termin na uzgodnienie

projektu planu nie może być krótszy niż 30 dni.

5.

Operatorzy uzgadniają projekt planu, biorąc pod uwagę moce przyłączeniowe istniejące

oraz przewidywane w planie rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania

na energię, o którym mowa w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

6.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego informuje o uzgodnieniu projektu

planu wójta, burmistrza albo prezydenta miasta oraz przekazuje mu opracowany program

przyłączania, o którym mowa w ust. 11.

7.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje projekt planu radzie gminy, niezwłocznie

po jego uzgodnieniu przez ostatniego operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego.

8.

Rada gminy przyjmuje plan, w drodze uchwały, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania.

9.

Plan nie jest aktem prawa miejscowego.

10.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje przyjęty plan operatorom systemów

dystrybucyjnych elektroenergetycznych, informuje o jego przyjęciu Prezesa URE oraz

publikuje ten plan na stronie internetowej obsługującego go urzędu.

11.

Na podstawie projektu planu przekazanego operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego,

operator ten opracowuje program przyłączania do systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego

ogólnodostępnych stacji ładowania przewidzianych w projekcie planu. Wójt, burmistrz

albo prezydent miasta wyznacza termin na opracowanie tego programu, nie krótszy niż

30 dni, licząc od dnia przekazania temu operatorowi projektu planu.

12.

Program przyłączania, o którym mowa w ust. 11, określa techniczne i ekonomiczne warunki

przyłączenia ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w projekcie planu wraz z

przewidywanymi terminami przyłączenia.

Zadanie dotyczące sporządzenia planu jest zadaniem zleconym z zakresu administracji

rządowej.

1.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, właściwy ze względu na lokalizację

ogólnodostępnej stacji ładowania wskazanej w planie, buduje taką stację.

2.

Ponoszone przez operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego koszty budowy

ogólnodostępnych stacji ładowania, o których mowa w ust. 1, są zaliczane do kosztów

uzasadnionych w rozumieniu art. 3 pkt 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne.

1.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta składa wniosek do Prezesa URE o wskazanie przedsiębiorstwa

energetycznego, które będzie pełnić funkcję operatora ogólnodostępnej stacji ładowania,

która zostanie wybudowana zgodnie z planem, wykonującego zadania w zakresie zarządzania,

bezpieczeństwa funkcjonowania, eksploatacji, konserwacji i remontów takiej stacji

oraz dostawcy usług ładowania na takiej stacji.

2.

Prezes URE wyznacza, w drodze decyzji administracyjnej, do pełnienia funkcji operatora

ogólnodostępnej stacji ładowania oraz dostawcy usług ładowania, przedsiębiorstwo energetyczne

wykonujące działalność gospodarczą w zakresie obrotu energią elektryczną, które dokonuje

sprzedaży energii elektrycznej do co najmniej 40% odbiorców końcowych przyłączonych

do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej na terenie gminy, w której ma pełnić

funkcję operatora ogólnodostępnej stacji ładowania.

3.

Operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego, który wybudował ogólnodostępną

stację ładowania, w terminie roku od dnia objęcia funkcji operatora tej stacji przez

przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczone zgodnie z ust. 2, przeprowadza postępowanie w celu wyłonienia operatora ogólnodostępnej stacji

ładowania prowadzącego działalność w zakresie wskazanym w ust. 1. Przepisy ustawy

z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi stosuje się odpowiednio.

Ilekroć w niniejszym oddziale jest mowa o pojeździe autonomicznym, należy przez to

rozumieć pojazd samochodowy, wyposażony w systemy sprawujące kontrolę nad ruchem tego

pojazdu i umożliwiające jego ruch bez ingerencji kierującego, który w każdej chwili

może przejąć kontrolę nad tym pojazdem.

1.

Prowadzenie prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych w ruchu

drogowym na drogach publicznych, w szczególności na potrzeby zastosowania pojazdów

autonomicznych w transporcie zbiorowym i realizacji innych zadań publicznych, jest

możliwe pod warunkiem spełnienia wymagań bezpieczeństwa i uzyskania zezwolenia na

przeprowadzenie tych prac.

2.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji, organ zarządzający ruchem

na drodze, na której planuje się przeprowadzenie prac badawczych, na pisemny wniosek

organizatora prac badawczych.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera w szczególności

1)

imię, nazwisko lub firmę (nazwę) oraz adres zamieszkania lub siedziby organizatora

prac badawczych;

2)

informację o miejscu i dacie rozpoczęcia oraz zakończenia prac badawczych;

3)

planowany przebieg trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

wykaz osób odpowiedzialnych za zabezpieczenie trasy pojazdu autonomicznego;

5)

podpis organizatora prac badawczych lub jego przedstawiciela.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

dokument potwierdzający zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności

cywilnej organizatora prac badawczych za szkody powstałe w związku z prowadzeniem

prac badawczych związanych z prowadzeniem pojazdów autonomicznych, która wchodzi w

życie w przypadku uzyskania pozwolenia na prowadzenie prac badawczych;

2)

dowód opłacenia składki za to ubezpieczenie;

3)

kopię decyzji o profesjonalnej rejestracji pojazdów wydanej na podstawie art. 80t

ust. 2.

5.

Organ, o którym mowa w ust. 2, konsultuje z mieszkańcami gminy, na terenie której

prowadzone będą prace badawcze, wniosek o przeprowadzenie prac badawczych, zamieszczając

ten wniosek na swojej stronie internetowej i wyznaczając termin na zgłaszanie uwag.

Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni. W toku konsultacji właściciel nieruchomości

położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny,

może zgłosić sprzeciw.

6.

Organ, o którym mowa w ust. 2, wydaje zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, po

1)

uzyskaniu zgody właściwego zarządcy drogi, na której planuje się przeprowadzenie prac

badawczych, oraz

2)

zasięgnięciu opinii właściwego ze względu na miejsce prowadzenia prac badawczych komendanta

wojewódzkiego Policji dotyczącej wpływu badań na płynność ruchu po planowanej trasie,

po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny.

1.

Organ wydający zezwolenie, o którym mowa w art. 65l ust. 1, odmawia jego wydania,

jeżeli

1)

organizator prac badawczych

a)

nie podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, informacji określonych w art.

65l ust. 3,

b)

nie dołączył do wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, dokumentów wskazanych w

art. 65l ust. 4,

c)

nie uzyskał zgody i opinii, o których mowa w art. 65l ust. 6;

2)

pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 65l ust. 3 i 4 istnieje niebezpieczeństwo,

że prowadzenie prac badawczych będzie stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

3)

właściciel nieruchomości położonej wzdłuż planowanej trasy, po której będzie poruszał

się pojazd autonomiczny, zgłosił sprzeciw.

2.

Organ wydający zezwolenie może

1)

cofnąć zezwolenie, jeżeli

a)

organizator prac badawczych podał we wniosku, o którym mowa w art. 65l ust. 2, nieprawdziwe

informacje,

b)

prace badawcze prowadzone są niezgodnie z informacjami podanymi we wniosku, o którym

mowa w art. 65l ust. 2,

c)

dalsze prowadzenie prac badawczych stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego

albo mienia wielkiej wartości;

2)

zawiesić zezwolenie, jeżeli dalsze prowadzenie prac badawczych może stanowić zagrożenie

dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia wielkiej wartości - do czasu ustania tego

zagrożenia.

1.

Organizator prac badawczych jest obowiązany

1)

umożliwić Policji wykonywanie czynności niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa

ruchu drogowego oraz ochrony życia i zdrowia ludzi oraz mienia w trakcie prowadzenia

prac badawczych;

2)

zapewnić, aby w trakcie prowadzenia prac badawczych w pojeździe autonomicznym, w miejscu

przeznaczonym dla kierującego, znajdowała się osoba posiadająca uprawnienia do kierowania

pojazdem, która w każdej chwili może przejąć kontrolę nad tym pojazdem, w szczególności

w razie wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

3)

przekazywać do wiadomości publicznej informacje o planowanych pracach badawczych i

przebiegu trasy, po której będzie poruszał się pojazd autonomiczny;

4)

przekazać Dyrektorowi Transportowego Dozoru Technicznego sprawozdanie z przeprowadzonych

prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych oraz ich wyposażenia,

zgodnie z wzorem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 2, w terminie

3 miesięcy od dnia zakończenia testów.

2.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór sprawozdania

składanego przez organizatorów prac badawczych związanych z testowaniem pojazdów autonomicznych

oraz ich wyposażenia, kierując się potrzebą zapewnienia dostępu do jednolitych informacji

o niezawodności funkcjonowania tych pojazdów, sposobie poruszania się po drogach,

sposobie sterowania tymi pojazdami i bezpieczeństwie ruchu drogowego.

Skarb Państwa, gmina oraz gminna osoba prawna ustanawiają nieodpłatnie służebność

przesyłu na rzecz operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego dla sieci

dostarczającej energię elektryczną do ogólnodostępnej stacji ładowania wybudowanej

przez tego operatora zgodnie z art. 64 ust. 1.

Budowa ogólnodostępnych stacji ładowania wskazanych w planie oraz realizacja przedsięwzięć

niezbędnych do przyłączania ich do sieci, w szczególności modernizacja, rozbudowa

albo budowa sieci, stanowią cel publiczny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

1.

Naczelny lub centralny organ administracji państwowej, o którym mowa w art. 34, zapewnia,

aby udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów wynosił

1)

10% - od dnia 1 stycznia 2020 r.;

2)

20% - od dnia 1 stycznia 2023 r.

2.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 1, zapewnia, aby

udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów, od dnia 1 stycznia

2020 r., wynosił 10%.

3.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 35 ust. 2, od dnia 1 stycznia

2020 r., wykonuje zadanie lub zleca wykonywanie zadania publicznego podmiotowi, którego

udział pojazdów elektrycznych we flocie użytkowanych pojazdów przy wykonywaniu tego

zadania wynosi 10%.

4.

Jednostka samorządu terytorialnego, o której mowa w art. 36 ust. 1, zapewnia udział

autobusów zeroemisyjnych we flocie użytkowanych pojazdów wynoszący

1)

5% - od dnia 1 stycznia 2021 r.;

2)

10% - od dnia 1 stycznia 2023 r.;

3)

20% - od dnia 1 stycznia 2025 r.

Tworzy się Ewidencję Infrastruktury Paliw Alternatywnych.

1.

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych przyjęte uchwałą

Rady Ministrów w dniu 29 marca 2017 r. stanowią Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury

paliw alternatywnych, o których mowa w art. 43.

2.

Krajowe ramy polityki rozwoju infrastruktury paliw alternatywnych, o których mowa

w ust. 1, ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy.

Minister właściwy do spraw energii po raz pierwszy przekaże Komisji Europejskiej sprawozdanie,

o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3, w terminie do dnia 18 listopada 2019 r.

Jednostka samorządu terytorialnego po raz pierwszy sporządza analizę, o której mowa

w art. 37 ust. 1, w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r.

Informację, o której mowa w art. 38, podmioty obowiązane do jej przekazania, po raz

pierwszy przekazują ministrowi właściwemu do spraw energii w terminie 3 miesięcy od

dnia wejścia w życie ustawy. Informacja obejmuje dane według stanu na dzień 31 grudnia

roku poprzedzającego rok przekazania tej informacji.

Podmioty eksploatujące w dniu wejścia w życie ustawy stacje ładowania, punkty ładowania

wchodzące w skład infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego pojazdów,

punkty zasilania jednostek pływających energią elektryczną z lądu oraz stacje gazu

ziemnego i punkty bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG), w celu ich dalszej

eksploatacji są obowiązane w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie przepisów

wykonawczych wydanych na podstawie odpowiednio art. 17, art. 19 i art. 29, dostosować

je do wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w tych przepisach wykonawczych

a także złożyć, odpowiednio do UDT lub TDT, wniosek o przeprowadzenie badania zezwalającego

na ich dalszą eksploatację.

Przepisu art. 12 ust. 1 nie stosuje się do zamierzeń budowlanych, dla których przed

dniem 1 stycznia 2019 r. złożono wniosek o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę

albo odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego.

Umowy zawarte przez naczelny i centralny organ administracji państwowej z podmiotem

zapewniającym obsługę gospodarczą w zakresie transportu oraz zawarte przez jednostki

samorządu terytorialnego na wykonanie zadania publicznego, z wyłączeniem publicznego

transportu zbiorowego, wygasają z dniem 31 grudnia 2019 r., jeżeli nie zapewniają

wykorzystania pojazdów elektrycznych na poziomie określonym odpowiednio w art. 68

ust. 1 lub 3.

Do dnia wejścia w życie art. 65l ust. 4 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 55 do wniosku

o zezwolenia na przeprowadzenie prac badawczych załącza się kopię decyzji o czasowej

rejestracji pojazdu wydanej na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 3 ustawy zmienianej w

art. 55.

1.

Jeżeli termin sporządzenia przez operatora systemu dystrybucyjnego gazowego aktualizacji

planu rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa

gazowe, o którym mowa w art. 16 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, przypada po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, operator

ten opracowuje program, o którym mowa w art. 20 ust. 1, w terminie 6 miesięcy od dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy na okres obowiązywania planu rozwoju aktualnego

na dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, i uzgadnia go z operatorem systemu przesyłowego

gazowego, a następnie z Prezesem URE.

2.

W programie, o którym mowa w art. 20 ust. 1, operator systemu dystrybucyjnego gazowego

określa liczbę planowanych punktów tankowania sprężonego gazu ziemnego (CNG), nie

mniejszą niż określona w art. 60 ust. 2.

3.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przygotowuje po raz pierwszy plan lokalizacji

ogólnodostępnych stacji ładowania oraz stacji gazu ziemnego wzdłuż pozostających w

jego zarządzie dróg sieci bazowej TEN-T, o którym mowa w art. 32 ust. 1, oraz przekazuje

go do konsultacji z operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych

oraz z podmiotami zarządzającymi miejscami obsługi podróżnych, w terminie 6 miesięcy

od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

4.

Podmiot zarządzający portem należącym do sieci bazowej TEN-T przygotowuje po raz pierwszy

plan lokalizacji punktów bunkrowania skroplonego gazu ziemnego (LNG) lub możliwości

bunkrowania za pomocą bunkierek oraz punktów zasilania jednostek pływających energią

elektryczną z lądu, o którym mowa w art. 33 ust. 1, oraz przekazuje go do konsultacji

z właściwymi operatorami systemów dystrybucyjnych elektroenergetycznych i gazowych,

w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Podmioty obowiązane do przekazywania informacji do rejestru po raz pierwszy przekazują

informacje, o których mowa w art. 42 ust. 3, do dnia 15 stycznia 2019 r., z wyłączeniem

podmiotów, o których mowa w art. 74, eksploatujących ogólnodostępne stacje ładowania

lub stacje gazu ziemnego, które przekazują te informacje po raz pierwszy w terminie

miesiąca od dnia przeprowadzenia badania zezwalającego na dalszą eksploatację tych

stacji.

Plan zrównoważonego rozwoju publicznego transportu zbiorowego, o którym mowa w art.

9 ustawy zmienianej w art. 59, podmiot obowiązany do jego opracowania aktualizuje

w celu uwzględnienia wymagań, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1a i

2a-2c ustawy zmienianej w art. 59, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie

roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach realizuje obowiązek, o którym mowa

w art. 12b i art. 13b ust. 6 pkt 1a ustawy zmienianej w art. 49, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, od pierwszego dnia miesiąca następującego po upływie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie przepisów określających warunki dla oznakowania miejsc postojowych

dla pojazdów elektrycznych.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy zmienianej

w art. 54 zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na

podstawie art. 46 ust. 3 ustawy zmienianej w art. 54, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, jednak nie dłużej niż 36 miesięcy.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań naczelnych

i centralnych organów administracji państwowej wynikających z niniejszej ustawy wynosi

w roku

1)

2018 r. - 4 010 000 zł;

2)

2019 r. - 4 402 000 zł;

3)

2020 r. - 13 716 000 zł;

4)

2021 r. - 2 060 000 zł;

5)

2022 r. - 2 320 000 zł;

6)

2023 r. - 7 193 000 zł;

7)

2024 r. - 2 060 000 zł;

8)

2025 r. - 19 689 000 zł;

9)

2026 r. - 2 060 000 zł;

10)

2027 r. - 2 060 000 zł.

2.

W przypadku przekroczenia lub zagrożenia przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy

limitu wydatków określonego w ust. 1 stosuje się mechanizm korygujący polegający na

ograniczeniu realizacji obowiązku zapewnienia udziału pojazdów elektrycznych we flocie

użytkowanych pojazdów, określonego w art. 34 i art. 35 ust. 1.

3.

Organem właściwym do monitorowania wykorzystania limitu wydatków, o którym mowa w

ust. 1, jest minister właściwy do spraw energii.

4.

Naczelne i centralne organy administracji państwowej są odpowiedzialne za wdrożenie

mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 2.

Przepisy

1)

art. 66 niniejszej ustawy,

2)

art. 50a ustawy zmienianej w art. 49

- w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się od dnia ogłoszenia pozytywnej

decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej przewidzianej w tych przepisach

ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję Europejską, że przepisy te nie

stanowią pomocy publicznej.

1.

Przepisy art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 51, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą, oraz art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 52, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, stosuje się

1)

od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej

przewidzianej w tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję

Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy publicznej;

2)

w odniesieniu do pojazdów elektrycznych w rozumieniu niniejszej ustawy oddanych do

używania po dniu określonym zgodnie z pkt 1.

2.

Przepisy art. 109a oraz art. 163a ustawy zmienianej w art. 58, w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą, stosuje się

1)

od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o zgodności pomocy publicznej

przewidzianej w tych przepisach ze wspólnym rynkiem lub stwierdzenia przez Komisję

Europejską, że przepisy te nie stanowią pomocy publicznej;

2)

do pojazdów elektrycznych, pojazdów hybrydowych i pojazdów napędzanych wodorem, w

rozumieniu niniejszej ustawy, w stosunku do których obowiązek podatkowy w akcyzie

powstał po dniu określonym zgodnie z pkt 1.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 3 ust. 1 pkt 8, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.;

2)

art. 24, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.;

3)

art. 34 i art. 35, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2025 r.;

4)

art. 36, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2028 r.;

5)

art. 39 ust. 2, który wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

6)

art. 41 ust. 1, który wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie

ustawy;

7)

art. 42 i art. 69, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.;

8)

art. 49 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 3 listopada 2018 r.;

9)

art. 55

a)

pkt 1 w zakresie dodawanego art. 65l ust. 4 pkt 3, który wchodzi w życie z dniem 1

lipca 2019 r.,

b)

pkt 2, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

Kto nie przestrzega ograniczeń w dostępie do strefy czystego transportu podlega karze

grzywny do 500 złotych.

1.

Zwalnia się od akcyzy samochód osobowy stanowiący pojazd elektryczny w rozumieniu

art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych

(Dz. U. poz. 317) i pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje na

wniosek zainteresowanego podmiotu zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy

pod warunkiem, że podmiot ten przedstawi dokumentację potwierdzającą, iż pojazd, którego

dotyczy zwolnienie, jest pojazdem elektrycznym lub pojazdem napędzanym wodorem.

1.

Do dnia 1 stycznia 2026 r. dopuszcza się poruszanie pojazdów elektrycznych, o których

mowa w art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, po wyznaczonych przez zarządcę drogi pasach ruchu dla autobusów.

2.

Zarządca drogi może uzależnić poruszanie się pojazdów elektrycznych po wyznaczonych

pasach ruchu dla autobusów od liczby osób poruszających się tymi pojazdami.

1.

Od dnia 1 lipca 2018 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. pojazdy elektryczne i pojazdy napędzane

wodorem oznacza się nalepką wskazującą na rodzaj paliwa wykorzystywanego do ich napędu

umieszczaną na przedniej szybie pojazdu według wzoru określonego w przepisach wydanych

na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1.

2.

Nalepkę, o której mowa w ust. 1, wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta właściwy

ze względu na miejsce zamieszkania albo siedziby właściciela pojazdu.

1.

W okresie do dnia 1 stycznia 2021 r. zwalnia się od akcyzy samochód osobowy stanowiący

pojazd hybrydowy w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, właściwy naczelnik urzędu skarbowego wydaje,

na wniosek zainteresowanego podmiotu, zaświadczenie stwierdzające zwolnienie od akcyzy

pod warunkiem, że podmiot ten przedstawi dokumentację potwierdzającą iż pojazd, którego

dotyczy zwolnienie, jest pojazdem hybrydowym.