Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 stycznia 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

1.

Kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach

narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność

i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

Za działalność kombatancką uznaje się

1)

pełnienie służby wojskowej w Wojsku Polskim lub w polskich formacjach wojskowych przy

armiach sojuszniczych podczas działań wojennych prowadzonych na wszystkich frontach

przez Państwo Polskie;

2)

uczestniczenie w ramach polskich formacji i organizacji wojskowych w I wojnie światowej,

w powstaniach narodowych i walkach o odzyskanie lub utrzymanie terytoriów Rzeczypospolitej

Polskiej;

3)

pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym w działających

w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945;

4)

pełnienie służby wojskowej w armiach sojuszniczych, a także w sojuszniczych organizacjach

ruchu oporu w okresie wojny 1939-1945, z wyjątkiem formacji Ludowego Komisariatu Spraw

Wewnętrznych Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich (NKWD) oraz innych specjalnych

formacji, które prowadziły działalność przeciwko ludności polskiej;

5

pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach wojskowych lub organizacjach niepodległościowych

na terytorium Państwa Polskiego w jego granicach sprzed dnia 1 września 1939 r. oraz

w granicach powojennych w okresie od wkroczenia armii Związku Socjalistycznych Republik

Radzieckich (ZSRR) do dnia 21 października 1963 r., jeżeli były to formacje lub organizacje

stawiające sobie za cel niepodległość i suwerenność Rzeczypospolitej;

6)

uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach

państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu;

7)

uczestniczenie w tzw. Niszczycielskich Batalionach („Istriebitielnych Batalionach”)

na dawnych ziemiach polskich w województwach: lwowskim, stanisławowskim, tarnopolskim

i wołyńskim w obronie ludności polskiej przed ukraińskimi nacjonalistami, w latach

1944-1945.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Za działalność równorzędną z działalnością kombatancką uznaje się

1)

pełnienie funkcji cywilnych we władzach powstań narodowych oraz w administracji podziemnego

Państwa Polskiego w okresie wojny 1939-1945, a także w podziemnych niepodległościowych

organizacjach cywilnych w latach 1945-1956;

2)

udział w okresie do 31 grudnia 1945 r. w walkach o zachowanie suwerenności i niepodległości

Państwa Polskiego w zmilitaryzowanych służbach państwowych;

3)

prowadzenie w okresie wojny 1939-1945 zorganizowanego i profesjonalnego tajnego nauczania

dzieci i młodzieży;

3)

4)

zaokrętowanie marynarzy polskich w charakterze członków załogi na statku bandery własnej

lub bandery koalicyjnej, przeznaczonym do działań wojennych w okresie wojny 1939-1945;

5)

uczestniczenie w latach 1914-1945 w walkach o polskość i wolność narodową Śląska,

Wielkopolski, Ziemi Lubuskiej, Gdańska, Pomorza i Ziemi Kaszubskiej oraz Warmii i

Mazur, a także innych ziem zagarniętych przez zaborców;

6)

czynny udział w zbrojnym wystąpieniu o wolność i suwerenność Polski w Poznaniu w czerwcu

1956 r., który spowodował śmierć lub uszczerbek na zdrowiu;

7)

poniesienie śmierci, uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia na czas powyżej siedmiu

dni w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu wskutek działania wojska lub milicji podczas wystąpień

wolnościowych.

Do okresów działalności kombatanckiej lub równorzędnej z działalnością kombatancką

zalicza się również czas przebywania

1)

w niewoli lub obozach internowanych oraz w obozach podległych Głównemu Zarządowi do

Spraw Jeńców Wojennych i Internowanych (GUPWI) NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR,

i obozach podległych Wydziałowi Obozów Kontrolno-Filtracyjnych NKWD, a od marca 1946 r.

MWD ZSRR, spowodowanego działalnością kombatancką, o której mowa w art. 1 ust. 2;

2)

w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady oraz w innych

miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach

koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz

bezpieczeństwa, a także w więzieniach i poprawczych obozach pracy oraz poprawczych

koloniach pracy podległych Głównemu Zarządowi Obozów i Kolonii Poprawczych (GUŁag)

NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR, a także w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia

na terytorium Polski - spowodowanego działalnością, o której mowa w art. 1 ust. 2

i art. 2.

1.

Przepisy ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i

okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania

1)

z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych

a)

w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady,

b)

w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków

w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich

władz bezpieczeństwa,

c)

w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny,

a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa;

2)

z przyczyn narodowościowych i rasowych w gettach;

3)

z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych

a)

w więzieniach oraz poprawczych obozach pracy i poprawczych koloniach pracy podległych

Głównemu Zarządowi Obozów i Kolonii Poprawczych NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR,

b)

na przymusowych zesłaniach i deportacji w ZSRR;

4)

w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania

w latach 1944-1956, na podstawie przepisów wydanych przez władze polskie, przez sądy

powszechne, wojskowe i specjalne albo w latach 1944-1956 bez wyroku - za działalność

polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość.

2.

Przepisy ustawy stosuje się także do osób, które jako dzieci zostały odebrane rodzicom

w celu poddania eksterminacji lub w celu przymusowego wynarodowienia.

Okresy, o których mowa w art. 1 ust. 2 oraz w art. 2-4, ustala się w miesiącach. W

przypadku braku danych do ustalenia takiego okresu, przyjmuje się okres w wymiarze

1 miesiąca.

Tworzy się Radę do Spraw Działaczy Opozycji Antykomunistycznej oraz Osób Represjonowanych

z Powodów Politycznych.

Ilekroć w ustawie jest mowa o stowarzyszeniach kombatanckich, rozumie się przez to

stowarzyszenia lub związki stowarzyszeń działające na podstawie prawa o stowarzyszeniach,

zrzeszające kombatantów lub ofiary represji wojennych i okresu powojennego.

Dzień 1 września ustanawia się Dniem Weterana Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej

Polskiej.

1.

Tworzy się Korpus Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej.

2.

W skład Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej wchodzą kombatanci

posiadający, określone w ustawie, uprawnienia z tytułu prowadzenia działalności kombatanckiej,

o której mowa w art. 1 ust. 2, lub działalności równorzędnej z działalnością kombatancką,

o której mowa w art. 2 pkt 2 lub 4-6, zwani dalej „członkami Korpusu Weteranów Walk

o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej”.

3.

Członkostwo w Korpusie Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza

legitymacja, wydawana na wniosek członka Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej

Polskiej przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

4.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb wydawania i dokumenty niezbędne do wydania legitymacji członka Korpusu Weteranów

Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej oraz wzór tej legitymacji, mając na

względzie konieczność zapewnienia sprawności postępowania przy wydawaniu tej legitymacji

oraz identyfikacji członków Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej

Polskiej.

Tworzy się wojewódzkie rady kombatanckie.

1.

Centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach kombatantów oraz osób,

które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego, jest Szef Urzędu do Spraw

Kombatantów i Osób Represjonowanych, podległy ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia

społecznego.

2.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wykonuje swoje zadania przy

pomocy Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowy zakres działania, sposób wykonywania zadań i organizację Urzędu do Spraw

Kombatantów i Osób Represjonowanych, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawnego

funkcjonowania tego Urzędu.

4

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest powoływany i odwoływany

przez Prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw zabezpieczenia

społecznego.

5.

Stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może zajmować

osoba, która

1)

posiada tytuł zawodowy magistra lub równorzędny;

2)

jest obywatelem polskim;

3)

korzysta z pełni praw publicznych;

4)

nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo

skarbowe.

5)

(uchylony)

6)

(uchylony)

7)

(uchylony)

6.

(uchylony)

7.

(uchylony)

8.

(uchylony)

9.

(uchylony)

10.

(uchylony)

11.

(uchylony)

12.

(uchylony)

13.

(uchylony)

14.

(uchylony)

Przy Szefie Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działa Rada do Spraw

Kombatantów i Osób Represjonowanych, zwana dalej „Radą”, jako organ opiniodawczo-doradczy

w sprawach objętych działaniem Szefa Urzędu.

1.

W skład Rady wchodzi od 12 do 15 członków.

2.

Członkowie Rady są powoływani spośród kombatantów i osób represjonowanych i odwoływani

przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

3.

Członkowie Rady pełnią swoją funkcję społecznie.

4.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych określi, w drodze zarządzenia,

organizację i tryb pracy Rady.

1.

Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiaty należy

1)

realizacja dla kombatantów i osób represjonowanych zadań w zakresie opieki zdrowotnej

i usług opiekuńczych;

2)

organizacja na terenie powiatu obchodu rocznic w celu upamiętnienia walki o niepodległość

Polski oraz uczczenia pamięci ofiar wojny i okresu powojennego;

3)

świadczenie pomocy w przygotowywaniu udokumentowanych wniosków o przyznanie w drodze

wyjątku emerytur i rent;

4)

analiza sytuacji życiowej kombatantów i osób represjonowanych oraz podejmowanie w

tym zakresie stosownych inicjatyw.

2

Do zadań wojewody należy wykonywanie działań zmierzających do integracji środowisk

kombatanckich i koordynacji ich działań.

3

Samorząd powiatowy oraz wojewoda współdziałają przy realizacji zadań, o których mowa

w ust. 1 i 2, z organizacjami społecznymi oraz stowarzyszeniami kombatantów i osób

represjonowanych.

4

Do realizacji zadań, o których mowa w ust. 2 i 3, wojewoda może w porozumieniu z Szefem

Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powołać pełnomocnika.

1.

Organem opiniodawczo-doradczym wojewody w sprawach związanych z integracją środowisk

kombatanckich i koordynacją ich działań jest wojewódzka rada kombatancka.

2.

Wojewoda zapewnia obsługę techniczno-administracyjną wojewódzkiej rady kombatanckiej.

3.

Członków wojewódzkiej rady kombatanckiej, w liczbie od 5 do 9, powołuje wojewoda w

porozumieniu z Szefem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych spośród

mających miejsce zamieszkania na terenie danego województwa osób, które uzyskały decyzję

potwierdzającą działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 lub w art. 2 albo okoliczności,

o których mowa w art. 4.

4.

Członków wojewódzkiej rady kombatanckiej odwołuje wojewoda na wniosek Szefa Urzędu

do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

5.

Członkom wojewódzkiej rady kombatanckiej przysługuje zwrot kosztów przejazdów na posiedzenia

rady na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 77

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1666, 2138 i 2255, z 2017 r. poz. 60 i 962 oraz z 2018 r. poz. 4).

6.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

organizację i tryb pracy wojewódzkiej rady kombatanckiej, uwzględniając efektywność

działania rady.

7.

Zwrot kosztów przejazdów dla członków wojewódzkich rad kombatanckich następuje z części

budżetu państwa, której dysponentem jest Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

1.

Wojewódzkie rady konsultacyjne do spraw działaczy opozycji i osób represjonowanych

powołane na podstawie przepisów dotychczasowych ulegają rozwiązaniu z dniem wejścia

w życie ustawy.

2.

Wojewódzkie rady konsultacyjne do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz

osób represjonowanych z powodów politycznych zostaną powołane w terminie 3 miesięcy

od dnia wejścia w życie ustawy.

1.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Prezesa

Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu,

określi, w drodze rozporządzenia

1)

miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach

koncentracyjnych i w których osadzone osoby pozostawały w dyspozycji hitlerowskich

władz bezpieczeństwa,

2)

więzienia i obozy NKWD lub więzienia i obozy będące pod nadzorem NKWD, w których były

osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości,

3)

obozy, o których mowa w art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz pkt 3

- mając na względzie ustalenia historyczne oraz konieczność zapewnienia sprawnej i

rzetelnej identyfikacji osób, które przebywały w tych miejscach odosobnienia, więzieniach

i obozach.

2.

Na wniosek osoby zainteresowanej

1)

prezes sądu okręgowego, z zastrzeżeniem pkt 2 lit. a, potwierdza okoliczność, o której

mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4;

2)

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

potwierdza okoliczność, o której mowa

a)

w art. 4 ust. 1 pkt 4, w przypadku osadzenia bez wyroku w więzieniu lub innym miejscu

odosobnienia na terytorium Polski,

b)

w art. 4 ust. 2.

1.

W stosunku do osób uprawnionych, które w dniu wejścia w życie ustawy pobierają świadczenie

pieniężne, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dokonuje z urzędu,

w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie ustawy, zmiany decyzji w sprawie przyznania

świadczenia pieniężnego, wydanych na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu

dotychczasowym, w zakresie okresu, na jaki zostało przyznane świadczenie.

2.

Do zmiany decyzji, o której mowa w ust. 1, nie jest wymagana zgoda osoby uprawnionej.

1.

Okresy, o których mowa w art. 1 ust. 2, art. 2, art. 3 i art. 4 ust. 1, zalicza się

do okresów zatrudnienia, od których zależy przyznanie lub wysokość świadczeń przysługujących

pracownikom od pracodawcy, na podstawie złożonego przez pracownika ubiegającego się

o te świadczenia wniosku, do którego należy dołączyć dokument stwierdzający przyznanie

uprawnień określonych w ustawie.

2.

(uchylony)

3.

W przypadku gdy pracownik w okresach, o których mowa w art. 1 ust. 2, art. 2, art.

3 i art. 4 ust. 1, był jednocześnie zatrudniony, okresy te zalicza się do okresu zatrudnienia

warunkującego nabycie świadczeń pracowniczych, jeżeli przy ustalaniu prawa do tych

świadczeń do okresu tego zatrudnienia nie zostało zaliczone to zatrudnienie.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 31 sierpnia 2017 r.

Kombatantom i osobom, o których mowa w art. 2 i 4, zwanym dalej „innymi osobami uprawnionymi”,

pozostającym w zatrudnieniu, zwiększa się przysługujący im urlop wypoczynkowy o 10

dni roboczych. Zwiększenie to nie przysługuje, jeżeli osoby te korzystają z urlopu

o wymiarze przekraczającym 26 dni roboczych w ciągu roku.

1.

Rozwiązanie stosunku pracy z kombatantem lub inną osobą uprawnioną w okresie 2 lat

przed osiągnięciem wieku uprawniającego do wcześniejszego przejścia na emeryturę,

o którym mowa w art. 14, może nastąpić po uprzednim uzyskaniu zgody starosty.

2.

Przepis ust. 1 nie dotyczy osób zajmujących kierownicze stanowiska obsadzane w drodze

powołania oraz osób, które spełniają warunki wymagane do uzyskania emerytury, a także

rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika.

1.

Kombatantom będącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi przysługują świadczenia pieniężne

i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz

ich rodzin

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2193).

1a.

Członkom rodzin pozostałym po kombatantach będących inwalidami wojennymi lub wojskowymi

przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy,

o której mowa w ust. 1, z wyłączeniem uprawnienia określonego w art. 23b tej ustawy.

2.

Świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy, o której

mowa w ust. 1, z wyłączeniem uprawnienia określonego w art. 23b tej ustawy, przysługują

na zasadach określonych w tych przepisach również

1)

osobom, które zostały uznane za niezdolne do pracy wskutek niezdolności do pracy pozostającej

w związku z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1;

2)

członkom rodzin pozostałym po osobach pobierających w chwili śmierci rentę z tytułu

niezdolności do pracy, o której mowa w pkt 1.

3.

Za niezdolność do pracy pozostającą w związku z pobytem w miejscach, o których mowa

w art. 3 i art. 4 ust. 1, uważa się niezdolność do pracy będącą następstwem zranień,

kontuzji lub innych obrażeń lub chorób powstałych w związku z tym pobytem.

4.

Związek zranień, kontuzji lub innych obrażeń lub chorób z pobytem w miejscach, o których

mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1, a także związek niezdolności do pracy z takim pobytem

ustala lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

5.

Dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania z uprawnień, o których mowa w ust.

1, jest legitymacja osoby represjonowanej wystawiona przez organ rentowy.

6.

Legitymacja osoby represjonowanej, o której mowa w ust. 5, podlega z dniem śmierci

osoby represjonowanej anulowaniu przez organ rentowy.

7.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb wydawania i anulowania legitymacji osoby represjonowanej, dokumenty wymagane

do wydania legitymacji osoby represjonowanej oraz wzór legitymacji osoby represjonowanej,

kierując się koniecznością zapewnienia sprawności postępowania przy wydawaniu legitymacji

osób represjonowanych.

Okresy, o których mowa w art. 1 ust. 2 i art. 2-4, uwzględnia się w wymiarze podwójnym

przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty, na zasadach określonych w przepisach

ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, 1386 i 2120).

1.

Kombatanci i inne osoby uprawnione mogą, na swój wniosek, przejść na emeryturę po

osiągnięciu 55 lat przez kobietę i 60 lat przez mężczyznę, jeżeli mają okres zatrudnienia

wymagany do uzyskania emerytury.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do kombatantów i innych osób uprawnionych,

nabywających prawo do emerytury z innych tytułów niż zatrudnienie.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się do osób urodzonych przed dniem 1 stycznia 1949 r.

1.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym, pobierającym emeryturę lub rentę albo uposażenie

w stanie spoczynku bądź uposażenie rodzinne, przysługuje dodatek, zwany dalej „dodatkiem

kombatanckim”, w wysokości 144,25 zł miesięcznie.

2.

Dodatek kombatancki przysługuje oprócz emerytury lub renty i nie jest uwzględniany

przy obliczaniu wysokości świadczeń określonych w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

3.

W razie zbiegu prawa do kilku świadczeń o charakterze emerytalno-rentowym, przysługuje

tylko jeden dodatek kombatancki, o którym mowa w ust. 1.

3

W razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku albo uposażenia rodzinnego z

prawem do świadczeń o charakterze emerytalnym lub rentowym, ust. 3 stosuje się odpowiednio.

4.

Osobie uprawnionej jednocześnie do dodatku kombatanckiego i dodatku z tytułu tajnego

nauczania na podstawie odrębnych przepisów przysługuje tylko jeden z tych dodatków

- wyższy lub wybrany przez zainteresowanego.

5.

Kwota dodatku kombatanckiego, o której mowa w ust. 1, ulega podwyższeniu przy zastosowaniu

wskaźnika waloryzacji emerytur i rent - od miesiąca, w którym jest przeprowadzona

waloryzacja.

6.

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” co najmniej na 7 dni roboczych przed najbliższym

terminem waloryzacji należną od tego terminu kwotę dodatku kombatanckiego.

7.

(utracił moc)

1.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym, które nie mają prawa do emerytury lub renty

na podstawie przepisów o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin

lub na podstawie innych przepisów, jeżeli nie mają niezbędnych środków utrzymania,

może być przyznana w drodze wyjątku

1)

emerytura, jeżeli osiągnęli wiek: 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna;

2)

renta z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli zostali uznani za niezdolnych do pracy.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do członków rodzin pozostałych po kombatantach

i innych osobach uprawnionych, jeżeli spełniają warunki wymagane do uzyskania renty

rodzinnej.

3.

Emerytury i renty, o których mowa w ust. 1 i 2, przyznaje się odpowiednio w wysokości

najniższej emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy lub renty rodzinnej, określonych

w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

4.

Do emerytur i rent, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługują dodatki: pielęgnacyjny

oraz do rent rodzinnych - dodatek dla sierot zupełnych, na zasadach i w wysokości

określonych w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a także dodatek kombatancki.

5.

W razie śmierci osoby, o której mowa w ust. 1 i 2, przysługuje zasiłek pogrzebowy.

6.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, przyznaje Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

1.

Do ustalania wysokości świadczeń, o których mowa w art. 15 i art. 16, oraz w innych

sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

2.

Emeryturę i rentę przyznawaną w drodze wyjątku, wraz z dodatkiem kombatanckim, wypłaca

się począwszy od dnia powstania prawa do tych świadczeń, jednak za okres nie dłuższy

niż 3 miesiące kalendarzowe poprzedzające miesiąc złożenia wniosku.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego, po zasięgnięciu opinii Szefa

Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, określi, w drodze rozporządzenia,

tryb przyznawania dodatku kombatanckiego oraz emerytury i renty przyznawanych w drodze

wyjątku, mając na względzie konieczność zapewnienia sprawności postępowania przy przyznawaniu

tych świadczeń.

Kombatanci i inne osoby uprawnione korzystają z pierwszeństwa do środowiskowej opieki

socjalnej w miejscu zamieszkania, w uzyskaniu miejsc w domach pomocy społecznej, w

szczególności w domach przeznaczonych dla kombatantów.

1.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym, znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej

oraz w związku z zaistnieniem zdarzeń losowych, może być przyznana pomoc pieniężna.

2.

Pomoc pieniężna może być również przyznana na częściowe pokrycie kosztów zakupu wózka

inwalidzkiego, sprzętu rehabilitacyjnego, przedmiotów ortopedycznych, środków pomocniczych,

dostosowanie pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa oraz opłacanie pomocy

pielęgnacyjnej.

3.

Pomoc pieniężną w pierwszej kolejności przyznaje się osobom wymagającym takiej pomocy,

które ukończyły 85 lat.

4.

Pomoc pieniężna przysługuje również pozostałym po kombatantach oraz innych osobach

uprawnionych wdowom lub wdowcom - emerytom, rencistom, inwalidom, osobom pobierającym

uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne.

1.

Pomoc pieniężna może być przyznana, jeżeli

1)

dochód osoby samotnie gospodarującej nie przekracza 220% kwoty, o której mowa w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu

Ubezpieczeń Społecznych, zwanej dalej „najniższą emeryturą”;

2)

dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty odpowiadającej 150% najniższej emerytury;

3)

dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza

kwoty odpowiadającej 300% najniższej emerytury - w przypadku gdy wnioskodawca pobiera

rentę inwalidy wojennego lub wojskowego.

2.

Pomoc pieniężna może być przyznana na zakup sprzętu rehabilitacyjnego ułatwiającego

życie osobie całkowicie niezdolnej do pracy i do samodzielnej egzystencji - w przypadku

gdy dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza

kwoty odpowiadającej 300% najniższej emerytury.

3.

Pomoc pieniężna jest przyznawana w formie

1)

pomocy doraźnej - jednorazowej

a)

w przypadku trudnej sytuacji materialnej, także w razie zaistnienia zdarzeń losowych

- do wysokości 150% najniższej emerytury,

b)

na częściowe pokrycie kosztów

-

zakupu wózka inwalidzkiego, sprzętu rehabilitacyjnego, przedmiotów ortopedycznych

i środków pomocniczych ułatwiających pracę i życie,

-

dostosowania pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa

-

do wysokości 300% najniższej emerytury;

2)

pomocy okresowej - do wysokości 100% najniższej emerytury miesięcznie, w szczególności

na

a

zaspokojenie potrzeb bytowych i ochronę zdrowia w przypadku długotrwałej choroby powodującej

wzrost kosztów utrzymania, zakupu leków, środków opatrunkowych oraz dojazdów do zakładów

leczniczych na zabiegi medyczne i rehabilitacyjne,

b)

usługi pielęgnacyjne niezbędne ze względu na wiek i stan zdrowia,

c)

opłacenie lektora dla ociemniałych kombatantów będących inwalidami wojennymi.

4.

Pomoc pieniężną w formie okresowej wypłaca się do czasu ustania przyczyn, które stanowiły

podstawę jej przyznania, jednak nie dłużej niż do końca terminu określonego w decyzji

przyznającej tę pomoc.

1.

Ustalanie prawa i wypłata pomocy pieniężnej należy do zadań zleconych z zakresu administracji

rządowej realizowanych przez gminę.

2.

W przypadku osób pobierających renty z tytułu inwalidztwa wojennego ustalenie prawa

do pomocy pieniężnej i jej wypłata należy do zadań Związku Inwalidów Wojennych RP.

3.

Podziału środków finansowych na pomoc pieniężną dokonuje Szef Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych.

1.

Pomoc pieniężna może być przyznana na wniosek osób, o których mowa w art. 19 ust.

1 i 4.

2.

Wniosek o przyznanie pomocy pieniężnej składa się w ośrodku pomocy społecznej właściwym

ze względu na miejsce zamieszkania osób, o których mowa w art. 19 ust. 1 i 4. W przypadkach

osób pobierających rentę inwalidy wojennego wniosek składa się w Związku Inwalidów

Wojennych RP.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach kombatantom i innym osobom uprawnionym, a

także pozostałym po nich wdowom lub wdowcom - emerytom, rencistom, inwalidom, osobom

pobierającym uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, na ich wniosek,

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może przyznać pomoc pieniężną

na innych warunkach, niż określone w art. 19a ust. 1-3.

1.

Do spraw związanych z przyznawaniem pomocy pieniężnej przez gminę stosuje się odpowiednio

przepisy art. 6 pkt 3, 10, 14 i 16, art. 8 ust. 3-6 i ust. 9-13, art. 11 ust. 1, art. 12 i

art. 13, art. 100, art. 101 ust. 2, 3, 6 i 7, art. 104 i art. 105, art. 106 ust. 1

i 3-6, art. 106a, art. 107, art. 109 i art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca

2004 r. o pomocy społecznej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985).

2.

Do postępowania w sprawie przyznania pomocy pieniężnej przez Związek Inwalidów Wojennych

RP lub Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1257).

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o przyznanie pomocy pieniężnej, mając

na względzie konieczność zapewnienia sprawności postępowania przy jej przyznawaniu.

1.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym przysługuje ulga taryfowa w wysokości 50% przy

przejazdach środkami komunikacji miejskiej.

2.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym - emerytom, rencistom i inwalidom oraz osobom

pobierającym uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie rodzinne, poza uprawnieniami

określonymi w ust. 1, przysługuje

1)

ulga w wysokości 51% na przejazdy w komunikacji krajowej środkami publicznego transportu

zbiorowego

a)

kolejowego w 1 i 2 klasie pociągów osobowych i pospiesznych oraz autobusowego w komunikacji

zwykłej i przyspieszonej - na podstawie biletów jednorazowych,

b)

kolejowego w 2 klasie pociągów innych niż osobowe i pospieszne - na podstawie biletów

jednorazowych;

2)

dodatek kompensacyjny w wysokości 15% dodatku kombatanckiego, o którym mowa w art.

15;

3)

ryczałt energetyczny w wysokości 165,71 zł miesięcznie;

4)

w 2002 r. ryczałt energetyczny za korzystanie z energii elektrycznej, gazowej i cieplnej

na cele domowe w wysokości 88,23 zł.

2a.

Osoba uprawniona do ulgowego przejazdu, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b, korzystająca

z przejazdu w klasie 1, zobowiązana jest do uiszczenia dopłaty w wysokości stanowiącej

różnicę między należnością za pełnopłatny przejazd w klasie 1 a należnością za pełnopłatny

przejazd w klasie 2.

3.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 2, przysługują również wdowom lub wdowcom - emerytom

i rencistom oraz osobom pobierającym uposażenie w stanie spoczynku lub uposażenie

rodzinne pozostałym po kombatantach i innych osobach uprawnionych.

3a.

W przypadku zbiegu prawa do więcej niż jednego świadczenia emerytalnego lub rentowego

przysługuje jeden dodatek kompensacyjny, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.

3b.

W przypadku zbiegu prawa do więcej niż jednego świadczenia emerytalnego lub rentowego

przysługuje jeden ryczałt energetyczny, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

3c.

Ryczałt energetyczny, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, podlega corocznie waloryzacji

od dnia waloryzacji emerytur i rent.

3d.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ogłasza, w formie komunikatu,

w dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do 7.

dnia roboczego lutego każdego roku, należną od terminu waloryzacji kwotę ryczałtu

energetycznego.

3e.

Waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty ryczałtu energetycznego w wysokości przysługującej

w dniu poprzedzającym termin waloryzacji przez wskaźnik, o którym mowa w ust. 3g.

3f.

W wyniku waloryzacji wysokość ryczałtu energetycznego nie może ulec zmniejszeniu.

3g.

Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłasza, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym

Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, w terminie do dnia 31 stycznia każdego

roku, średnioroczny wskaźnik cen konsumpcyjnych nośników energii w poprzednim roku

kalendarzowym.

4.

(uchylony)

5.

(uchylony)

5a.

Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów

poświadczających uprawnienia do korzystania z ulgowych przejazdów, o których mowa

w ust. 2 pkt 1 i ust. 3, mając na względzie konieczność zapewnienia identyfikacji

osób uprawnionych do ulgowych przejazdów.

6.

Właściwe organy administracji rządowej oraz organy jednostek samorządu terytorialnego

i ich związków określają szczegółowe zasady stosowania ulg i uprawnień, o których

mowa w ust. 1-3.

1.

Kombatantom i innym osobom uprawnionym, które łącznie spełniają następujące warunki

1)

nie posiadają prawa do żadnych świadczeń rentowych lub emerytalnych ani prawa do uposażenia

w stanie spoczynku albo uposażenia rodzinnego,

2)

nie osiągają dochodów z tytułu pracy, pozarolniczej działalności gospodarczej podlegającej

ubezpieczeniu społecznemu lub z tytułu rolniczej działalności gospodarczej podlegającej

obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników,

3)

osiągnęły wiek 55 lat kobiety i 60 lat mężczyźni,

przysługuje świadczenie w wysokości dodatku kombatanckiego, o którym mowa w art. 15

ust. 1.

2.

Osobom, o których mowa w ust. 1, przysługują także uprawnienia określone w art. 20

ust. 2.

2a.

Świadczenie w wysokości dodatku kombatanckiego, dodatek kompensacyjny oraz ryczałt

energetyczny są wypłacane osobom, o których mowa w ust. 1, kwartalnie w trzecim miesiącu

kwartału.

3.

Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia,

tryb przyznawania osobom, o których mowa w ust. 1, świadczenia w wysokości dodatku

kombatanckiego, dodatku kompensacyjnego oraz ryczałtu energetycznego, mając na względzie

konieczność zapewnienia sprawności postępowania przy ich przyznawaniu i wypłacaniu.

1.

Uznaje się zasługi osób, które z narażeniem życia, zdrowia lub wolności ukrywały i

ratowały osoby ścigane przez okupacyjne władze niemieckie lub sowieckie, a także przez

polskie władze okresu powojennego do 1956 r. z powodu ich działalności na rzecz suwerenności

i niepodległości Polski oraz z przyczyn narodowościowych, religijnych i rasowych.

W dowód uznania tych zasług Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

występuje, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, z wnioskiem do Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej o nadanie odznaczeń przewidzianych w ustawie z dnia 16 października 1992 r. o orderach i odznaczeniach

(Dz. U. z 2015 r. poz. 475 i 1266, z 2016 r. poz. 1948 oraz z 2017 r. poz. 2303).

2.

Za osoby spełniające warunki, o których mowa w ust. 1, uznaje się zwłaszcza obywateli

polskich odznaczonych medalem „Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata” przez Instytut Yad

Vashem w Jerozolimie.

3.

Do osób, o których mowa w ust. 1 i 2, nie stosuje się przepisów o świadczeniach przewidzianych

w rozdziałach 2, 3 i 4.

1.

Członek Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej ma prawo

do jednorazowego, bezpłatnego otrzymania ubioru mundurowego na własność oraz do jego

noszenia wraz z oznakami stopni wojskowych.

2.

Członek Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej składa wniosek

o wydanie ubioru mundurowego do wojskowego komendanta uzupełnień właściwego ze względu

na jego miejsce zamieszkania.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko;

2)

datę i miejsce urodzenia;

3)

numer PESEL, a w przypadku nieposiadania numeru PESEL - serię i numer dowodu osobistego

albo innego dokumentu potwierdzającego tożsamość;

4)

adres zamieszkania lub adres do korespondencji;

5)

informację o posiadanym stopniu wojskowym.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się kopię

1)

legitymacji potwierdzającej członkostwo w Korpusie Weteranów Walk o Niepodległość

Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

dokumentu potwierdzającego posiadany stopień wojskowy.

5.

Ubiór mundurowy wydaje dowódca jednostki budżetowej właściwy w sprawach zaopatrywania

w dziale mundurowym, do którego wojskowy komendant uzupełnień przesyła wniosek, o

którym mowa w ust. 2.

6.

Dowódca jednostki budżetowej właściwy w sprawach zaopatrywania w dziale mundurowym

zawiadamia niezwłocznie członka Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej

Polskiej, który złożył wniosek, o którym mowa w ust. 2, o miejscu i terminie wydania

ubioru mundurowego.

7.

Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzenia, elementy ubioru mundurowego

członka Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej, okoliczności

i sposób noszenia ubioru mundurowego wraz z oznakami stopni wojskowych oraz jego wzór.

8.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, bierze się pod uwagę

1)

płeć członka Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

aby ubiór mundurowy był praktyczny i estetyczny;

3)

konieczność odróżnienia ubioru mundurowego od umundurowania używanego w Siłach Zbrojnych

Rzeczypospolitej Polskiej.

1.

Uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą

działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art.

4, posiada obywatelstwo polskie lub posiadała je w okresie działalności kombatanckiej

bądź w okresie podlegania represjom, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują osobie, która

1)

w okresie wojny 1939-1945 kolaborowała z hitlerowskim okupantem;

2)

przymusowo pełniła służbę w armii niemieckiej lub dobrowolnie zadeklarowała odstępstwo

od narodowości polskiej, jeżeli potem do końca wojny nie brała udziału w walce o niepodległość

Polski;

2

kolaborowała z radzieckimi władzami okupacyjnymi w latach 1939-1941;

3)

w okresie od września 1939 r. do końca 1956 r. służyła w NKWD albo w innych organach

represji ZSRR działających przeciwko Narodowi i Państwu Polskiemu;

4)

w latach 1944-1956

a)

pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa,

Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek

zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności

i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej,

b)

była zatrudniona, pełniła służbę lub funkcję w jednostkach organizacyjnych lub na

stanowiskach związanych ze stosowaniem represji wobec osób podejrzanych lub skazanych

za działalność podjętą na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej

-

w organach prokuratury i prokuraturze wojskowej,

-

w sądownictwie powszechnym lub wojskowym,

-

w służbie więziennej,

c)

była zatrudniona, pełniła służbę lub funkcję w aparacie bezpieczeństwa publicznego

poza strukturami Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa lub Informacji Wojskowej,

jeżeli podczas i w związku z tą działalnością wykonywała zadania śledcze i operacyjne

związane bezpośrednio ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności

i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej,

d)

była funkcjonariuszem organów bądź jednostek organizacyjnych Polskiej Partii Robotniczej

lub Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, do których właściwości rzeczowej - terenowej

i centralnej - należał nadzór nad instytucjami, o których mowa w lit. a i b, bądź

nad zadaniami, o których mowa w lit. c;

5)

uchybiła godności obywatela polskiego, wykorzystując władzę otrzymaną od instytucji

stosujących represje do ciemiężenia współwięźniów;

6)

uchybiła godności obywatela polskiego, donosząc władzom komunistycznym o żołnierzach

podziemia, legionistach, organizacjach podziemnych, partyzanckich i tych wszystkich,

których obejmują art. 2 i 4;

7)

dopuściła się zabójstwa lub innej zbrodni wobec osób cywilnych w okresie do 31 grudnia

1956 r. w związku z działalnością uznaną za działalność kombatancką lub równorzędną

w rozumieniu ustawy, za co została skazana prawomocnym wyrokiem sądu.

3.

Nie stosuje się przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a i b wobec osób

1)

które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez

organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia

im pomocy.

2)

(uchylony)

4.

(uchylony)

1.

O spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka, w drodze decyzji administracyjnej,

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione,

na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia

właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Rekomendacji

udziela się bez względu na to, czy osoba ubiegająca się o uprawnienia zgłosi zamiar

wstąpienia do stowarzyszenia. Na podstawie decyzji o przyznaniu uprawnień określonych

w ustawie Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydaje odpowiednie

zaświadczenie.

2.

W trybie, o którym mowa w ust. 1, wydawane są zaświadczenia potwierdzające uprawnienia

osób, o których mowa w art. 20 ust. 3, z tym że w przypadku gdy zmarły małżonek (małżonka)

posiadał potwierdzone uprawnienia, rekomendacja nie jest wymagana.

3.

(utracił moc)

4.

(uchylony)

(uchylony)

1.

Wydatki na

1)

pomoc pieniężną, o której mowa w art. 19, wraz z kosztami jej obsługi, które mogą

wynosić do 5% wartości tej pomocy,

2)

upamiętnianie i popularyzowanie historii walk o Odrodzenie Polski i represji wojennych

oraz okresu powojennego, w tym na działalność dokumentacyjną i wydawniczą,

3)

pokrycie kosztów zadań administracyjnych i opiekuńczych, wykonywanych na rzecz środowiska

kombatanckiego, zlecanych organizacjom pozarządowym przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych

- są realizowane ze środków budżetu państwa.

1a

Wydatki na pokrycie kosztów związanych z wydaniem ubioru mundurowego, o którym mowa

w art. 20

2.

Środki przeznaczone na pomoc realizowaną przez kierownika ośrodka pomocy społecznej,

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przekazuje na rachunki budżetów

gmin. Pierwsza rata jest przekazywana do dnia 15 lutego każdego roku.

3.

Środki na upamiętnianie i popularyzowanie historii walk o Odrodzenie Polski i represji

wojennych oraz okresu powojennego, przez działalność dokumentacyjną i wydawniczą,

mogą otrzymywać także, na podstawie umów zawartych z dysponentem części budżetowej

- Szefem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - podmioty inne niż określone

w art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1817 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 60, 573 i 1909).

4.

Do wyłaniania podmiotów, o których mowa w ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy

działu II rozdziału 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego

i o wolontariacie.

1.

Świadczenia pieniężne przewidziane dla kombatantów, innych osób uprawnionych i pozostałych

po nich członków rodzin, dodatek kompensacyjny określony w art. 20 ust. 2 pkt 2 i

ust. 3, ryczałt energetyczny określony w art. 20 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 oraz odsetki

za opóźnienie w ustaleniu prawa do nich lub ich wypłaty są wypłacane przez właściwe

organy emerytalne lub rentowe i finansowane wraz z kosztami ich obsługi z budżetu

państwa.

2.

Świadczenia, dodatek kompensacyjny oraz ryczałt energetyczny, o których mowa w ust.

1, przysługujące osobom otrzymującym uposażenie w stanie spoczynku albo uposażenie

rodzinne wypłacają ze środków budżetu państwa jednostki wypłacające te uposażenia.

Jeżeli jednak osoby te są uprawnione także do pobierania świadczenia o charakterze

rentowym, świadczenia, o których mowa w ust. 1, wypłaca właściwy organ rentowy.

1.

Na wniosek kombatanta lub innej osoby uprawnionej, zamieszkałych za granicą w państwie

członkowskim Unii Europejskiej, państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o

Wolnym Handlu (EFTA) lub w państwie, z którym Rzeczpospolitą Polską łączy umowa międzynarodowa

w dziedzinie ubezpieczeń społecznych przewidująca transfer emerytur lub rent, świadczenia

pieniężne, dodatek kompensacyjny oraz ryczałt energetyczny, wypłaca się wraz z emeryturą,

rentą, uposażeniem w stanie spoczynku lub innymi świadczeniami, w państwie zamieszkania,

na rachunek bankowy tej osoby za granicą lub w innej formie wskazanej przez organ

emerytalny lub rentowy, w terminach i trybie ustalonym przez ten organ. Wypłata dokonywana

jest w walucie wymienialnej.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się do kombatantów i innych osób uprawnionych, którzy są uprawnieni

do świadczenia w wysokości dodatku kombatanckiego, o którym mowa w art. 20

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do kombatantów i innych osób uprawnionych

zamieszkałych za granicą w państwie, z którym Rzeczpospolitej Polskiej nie łączy umowa

międzynarodowa w dziedzinie ubezpieczeń społecznych przewidująca transfer emerytur

lub rent.

1.

W celu zapewnienia możliwości weryfikacji udzielania świadczeń opieki zdrowotnej Szef

Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prowadzi, w formie elektronicznej,

bazę danych osób mających uprawnienia z tytułów określonych w art. 1-4, zwaną dalej

„bazą danych osób uprawnionych”, zawierającą informacje posiadane przez Szefa Urzędu,

w tym informacje udostępniane przez podmioty określone w ust. 3.

2.

W bazie danych osób uprawnionych są przetwarzane następujące informacje dotyczące

tych osób

1)

imię lub imiona oraz nazwisko;

2)

adres miejsca zamieszkania;

3)

data urodzenia;

4)

numer PESEL, a w przypadku osób, którym nie nadano numeru PESEL - numer dokumentu

potwierdzającego tożsamość;

5)

informacja o rodzaju przyznanego świadczenia: rencie, rencie inwalidy wojennego, rencie

osoby represjonowanej, dodatku kombatanckim, świadczeniu w wysokości dodatku kombatanckiego.

3.

Do nieodpłatnego przekazywania informacji do bazy danych osób uprawnionych w zakresie

określonym w ust. 2 są obowiązane następujące podmioty: Zakład Ubezpieczeń Społecznych,

Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych, wojskowe biura emerytalne, Biuro Emerytalne Służby Więziennej,

Minister Sprawiedliwości w zakresie spraw dotyczących sędziów w stanie spoczynku oraz

Prokurator Generalny w zakresie spraw dotyczących prokuratorów w stanie spoczynku.

4.

Podmioty określone w ust. 3 przekazują Szefowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób

Represjonowanych informacje do bazy danych osób uprawnionych do 15. dnia miesiąca

następującego po zakończeniu każdego kwartału w roku kalendarzowym.

1.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych aktualizuje bazę danych osób

uprawnionych i przekazuje nieodpłatnie informacje zawarte w tej bazie Narodowemu Funduszowi

Zdrowia w terminie 14 dni od dnia przekazania informacji do bazy danych osób uprawnionych

przez podmioty określone w art. 24b ust. 3.

2.

Podczas aktualizowania bazy danych osób uprawnionych Szef Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych usuwa z bazy danych informacje o danej osobie uprawnionej

w razie zgonu tej osoby lub wydania decyzji o pozbawieniu jej uprawnień określonych

w ustawie.

3.

W celu uzyskania informacji o zgonach Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

korzysta z rejestru PESEL na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

(Dz. U. z 2017 r. poz. 657 i 2286).

1.

Osoby, które uzyskały uprawnienia kombatanckie na podstawie dotychczasowych przepisów,

zachowują te uprawnienia, z zastrzeżeniem ust. 2.

2.

Pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby

1)

wymienione w art. 21 w ust. 2

a)

w pkt 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3,

b)

w pkt 2, 2

2)

które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie

z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze „uczestników walk o ustanowienie

i utrwalenie władzy ludowej” lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w

art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w

Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z

tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową

w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r.

3.

Uprawnienia uzyskane od Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Związku Kombatantów

Rzeczypospolitej Polskiej po 31 grudnia 1988 r. podlegają weryfikacji.

4.

Decyzje administracyjne w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich podejmuje Szef

Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

5.

Decyzje, o których mowa w ust. 4, są wydawane, w tym w wyniku weryfikacji, z urzędu

lub na wniosek stowarzyszeń kombatanckich, Ministra Sprawiedliwości, Ministra Obrony

Narodowej albo ministra właściwego do spraw wewnętrznych.

6.

(uchylony)

7

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zawiadamia niezwłocznie właściwy

organ emerytalny lub rentowy albo właściwą jednostkę wypłacającą uposażenie w stanie

spoczynku lub uposażenie rodzinne oraz dowódcę jednostki budżetowej właściwego do

wydania ubioru mundurowego o pozbawieniu danej osoby uprawnień kombatanckich.

Osoby, o których mowa w art. 25, pozbawione prawomocną decyzją uprawnień kombatanckich

tracą uprawnienia wynikające z ustawy, z wyjątkiem uprawnień, o których mowa w art.

12, z tym że osobom, które w dniu wejścia w życie ustawy pobierały emerytury, renty inwalidzkie

1)

świadczenia na zasadach ogólnych, określonych w przepisach o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

2)

świadczenia w kwocie najniższej, jeżeli nie spełniają warunków do przyznania świadczeń,

o których mowa w pkt 1; przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin

Zaświadczenia i legitymacje o uprawnieniach kombatanckich, wystawione na podstawie

dotychczasowych przepisów, do czasu wydania nowych zaświadczeń zachowują moc, chyba

że została wydana decyzja o pozbawieniu uprawnień.

(pominięty)

(pominięty)

1.

Wnioski o nadanie odznaczeń upamiętniających udział w walkach o niepodległość i suwerenność

Rzeczypospolitej Polskiej przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej, z własnej

inicjatywy lub na wniosek stowarzyszeń kombatanckich

1)

Minister Obrony Narodowej - w stosunku do osób, o których mowa w art. 1,

2)

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - w stosunku do osób, o których

mowa w art. 2 i 4

- na zasadach określonych w obowiązujących przepisach.

2.

Przepis ust. 1 nie narusza uprawnień ministra właściwego do spraw zagranicznych do

przedstawiania wniosków o nadanie tych odznaczeń.

3.

Przepisy dotyczące postępowania w sprawach nadawania odznaczeń, niepozostające w sprzeczności

z ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio.

(pominięty)

(pominięty)

Traci moc ustawa z dnia 26 maja 1982 r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów

(Dz. U. poz. 122 i 269, z 1986 r. poz. 202 oraz z 1987 r. poz. 84 i 180).

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1991 r.