Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych

Rozporządzenie określa sposób prowadzenia biurowości, rachunkowości i ewidencji operacji

finansowych kancelarii komorniczych.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o ustawie, bez bliższego jej oznaczenia, rozumie

się przez to ustawę z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych.

Komornik prowadzi następujące urządzenia ewidencyjne

1)

repertorium „Kmp” - do rejestrowania spraw o egzekucję świadczeń powtarzających się

lub o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia tych świadczeń;

2)

repertorium „Kms” - do rejestrowania spraw o egzekucję należności sądowych;

3)

repertorium „GKm” - do rejestrowania spraw o egzekucję świadczeń dochodzonych na podstawie

tytułów wykonawczych pochodzących od sądów gospodarczych lub o wykonanie postanowień

o udzieleniu zabezpieczenia tych roszczeń wydanych przez sądy gospodarcze;

4)

repertorium „Km” - do rejestrowania pozostałych spraw egzekucyjnych, pozostałych spraw

o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub spraw prowadzonych na podstawie

europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym;

5)

repertorium „Kmn” - do rejestrowania pozostałych spraw oraz czynności niebędących

czynnościami egzekucyjnymi;

6)

dziennik „Kmo” - do korespondencji ogólnej;

7)

skorowidz alfabetyczny stron;

8)

księgę druków ścisłego zarachowania;

9)

wykaz „W” - do ewidencjonowania spraw prowadzonych w trybie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy,

z wyłączeniem spraw, o których mowa w art. 10 ust. 6 pkt 1 ustawy;

10)

kontrolkę odpisów skarg na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu

sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - do ewidencjonowania odpisów skarg doręczonych

komornikowi w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora

i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki

(Dz. U. z 2018 r. poz. 75);

11)

kontrolkę skarg na czynności komornika;

12)

kontrolkę wniosków o obniżenie opłaty egzekucyjnej;

13)

kontrolkę dozorów nad ruchomościami - do ewidencjonowania ruchomości oddanych pod

dozór innej osobie niż dłużnik w trybie art. 855 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm..

1.

Wzory urządzeń ewidencyjnych prowadzonych w formie ksiąg wymienionych w § 3 stanowią

odpowiednio załączniki nr 1-13 do rozporządzenia.

2.

Wydruki urządzeń ewidencyjnych prowadzonych w postaci elektronicznej powinny odpowiadać

wzorom, o których mowa w ust. 2.

3.

Karty urządzeń ewidencyjnych prowadzonych w formie ksiąg powinny być ponumerowane,

a ich liczba powinna być poświadczona przez komornika.

Komornik przechowuje dwie kopie zbiorów zapisów, każdą na oddzielnym informatycznym

nośniku danych, odpowiednio oznaczoną i zabezpieczoną przed zniszczeniem oraz dostępem

osób nieuprawnionych. Kopie zbiorów zapisów na informatycznych nośnikach danych sporządza

się w każdym dniu roboczym.

1.

Sprostowania zapisów w urządzeniach ewidencyjnych prowadzonych w formie ksiąg komornik

lub pracownik przez niego upoważniony dokonuje przez przekreślenie błędnego zapisu

i nadpisanie jego prawidłowej treści, zamieszczając datę i czytelny podpis.

2.

W urządzeniach ewidencyjnych prowadzonych w postaci elektronicznej sprostowania dokonuje

się przez usunięcie błędnego zapisu i dokonanie prawidłowego zapisu z utrwaleniem

daty sprostowania treści usuniętego zapisu i użytkownika, który dokonał sprostowania,

lub przez oznaczenie danego zapisu jako błędnego oraz dokonanie odpowiedniego zapisu

korygującego błędny zapis z utrwaleniem daty i użytkownika dokonującego korekty.

3.

Zapisów w urządzeniach ewidencyjnych nie wolno usuwać ani ingerować w nie w sposób

uniemożliwiający odtworzenie ich treści oraz ustalenie osoby, która tego dokonała.

4.

Z wykazu „W” usuwa się sprawy w razie dokonania czynności, o których mowa w art. 10

ust. 6 pkt 2 i 3 ustawy.

1.

Komornik przechowuje w osobnych teczkach

1)

korespondencję „Kmo” przychodzącą, a także wychodzącą, o ile nie została zapisana

w systemie teleinformatycznym zapewniającym obsługę kancelarii komornika w sposób

umożliwiający jej wydruk w każdym czasie;

2)

sprawozdanie roczne, o którym mowa w art. 186 ust. 1 ustawy, o ile nie zostało zapisane

w systemie teleinformatycznym zapewniającym obsługę kancelarii komornika w sposób

umożliwiający jego wydruk w każdym czasie;

3)

protokoły i inne dokumenty dotyczące przeprowadzonych wizytacji, lustracji i kontroli

oraz zarządzenia wydane przez organy nadzoru administracyjnego;

4)

wyciągi bankowe, o ile ich treść nie została utrwalona w postaci elektronicznej.

2.

Teczki zakłada się na każdy rok kalendarzowy. Dokumenty składane do teczek numeruje

się i układa w porządku chronologicznym - od najwcześniejszych do najpóźniejszych.

W przypadku dokumentów przychodzących o pierwszeństwie decyduje data i godzina wpływu.

Jeżeli w ciągu danego roku teczka osiągnie 200 kart, urządza się dla niej osobny tom,

a w razie potrzeby - dalsze tomy.

3.

Na zewnętrznej stronie teczki umieszcza się

1)

tytuł teczki według rodzaju określonego w ust. 1;

2)

oznaczenie komornika;

3)

oznaczenie tomu cyfrą rzymską, a dla teczek kilkutomowych - daty założenia i zamknięcia

tomu;

4)

kwalifikację archiwalną określoną w przepisach o archiwizacji akt spraw komorniczych

i urządzeń ewidencyjnych.

1.

Do repertoriów, o których mowa w § 3 pkt 1-5, wpisuje się sprawy w kolejności ich

wpływu. Wpis do repertorium powinien nastąpić niezwłocznie, nie później jednak niż

w terminie 3 dni od daty wpływu sprawy do kancelarii. Przez datę wpływu sprawy rozumie

się dzień i godzinę wpływu do biura podawczego kancelarii albo dzień i godzinę wpływu

drogą elektroniczną.

2.

Przez wpływ sprawy rozumie się: wpływ wniosku inicjującego postępowanie w sprawie,

wpływ odpisu orzeczenia sądu nakazującego wszczęcie postępowania bądź wpływ akt przekazanych

przez inny organ. Sprawę prowadzoną na podstawie jednego tytułu wykonawczego rejestruje

się pod jedną sygnaturą, nawet jeśli po stronie wierzycieli lub dłużników występuje

wiele osób.

3.

Sprawa egzekucyjna lub sprawa o wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia

podlega zarejestrowaniu we właściwym repertorium również wtedy, gdy zachodzą podstawy

do odmowy wszczęcia postępowania, odrzucenia wniosku, gdy wniosek zawiera braki wymagające

uzupełnienia przed nadaniem mu dalszego biegu albo gdy zachodzą inne przeszkody uniemożliwiające

nadanie biegu sprawie.

4.

Jeżeli jeden wierzyciel dołączył do wniosku egzekucyjnego dwa lub więcej tytułów wykonawczych,

sprawę rejestruje się pod jedną sygnaturą tylko wtedy, gdy tytuły wykonawcze dotyczą

jednej należności głównej i osobnych związanych z nią należności ubocznych. W przeciwnym

razie komornik dla każdego z tytułów wykonawczych obejmujących inną należność główną

i należności uboczne z nią związane sporządza uwierzytelnioną kopię wniosku i rejestruje

go jako odrębną sprawę.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio do wniosku o wykonanie postanowienia o udzieleniu

zabezpieczenia lub do spraw prowadzonych na podstawie europejskiego nakazu zabezpieczenia

na rachunku bankowym.

6.

W razie złożenia odrębnych wniosków przez różnych wierzycieli lub uprawnionych przeciwko

temu samemu dłużnikowi sprawy rejestruje się odrębnie nawet wtedy, gdy w sprawie doszło

do przyłączenia się wierzyciela do innego postępowania w trybie art. 927 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

7.

Sprawę przekazaną przez administracyjny organ egzekucyjny dotyczącą tego samego dłużnika

rejestruje się pod jedną sygnaturą, niezależnie od ilości załączonych tytułów wykonawczych.

Jeżeli wraz z tą sprawą przekazano tytuły wykonawcze pochodzące od różnych wierzycieli

administracyjnych, oddzielną sprawę stanowi egzekucja prowadzona przeciwko określonemu

dłużnikowi na rzecz każdego z wierzycieli administracyjnych, niezależnie od liczby

tytułów wykonawczych pochodzących od takiego wierzyciela.

1.

Repertoria: „Km”, „Kmp”, „Kms” i „GKm” składają się z rubryk, do których wpisuje się

na podstawie akt sprawy następujące dane: numer sprawy (numer sprawy, pod którym została

wpisana do repertorium, i oznaczenie dwóch ostatnich cyfr roku, w którym sprawa została

zarejestrowana), datę i godzinę wpływu, oznaczenie stron i tytułu wykonawczego, zgłoszone

roszczenie, aktualny rodzaj i sposób egzekucji, datę zakończenia i wynik postępowania

egzekucyjnego. Inne istotne informacje dotyczące sprawy odnotowuje się w rubryce „Uwagi”.

2.

W repertorium „Kmp” wskazuje się ponadto przedstawiciela ustawowego wierzyciela i

wysokość miesięcznego świadczenia alimentacyjnego oraz odnotowuje się zmiany wysokości

tego świadczenia.

3.

W repertorium „Km” w rubryce „Zgłoszone roszczenie”, w przypadku egzekucji świadczeń

niepieniężnych wpisuje się wskazany przez wierzyciela cel egzekucji z adnotacją „świadczenie

niepieniężne”.

4.

Załatwienie sprawy zaznacza się w repertorium przez zakreślenie numeru sprawy znakiem

„L”.

5.

Za dzień załatwienia sprawy uważa się

1)

w razie zwrotu wniosku - datę uprawomocnienia się zarządzenia o zwrocie;

2)

w razie wydania przez komornika postanowienia o: odmowie wszczęcia postępowania, odrzuceniu

wniosku, przekazaniu sprawy, umorzeniu postępowania lub o zakończeniu postępowania

przez wyegzekwowanie należności - datę uprawomocnienia się postanowienia;

3)

w razie załatwienia sprawy wskutek orzeczenia sądu - datę uprawomocnienia się orzeczenia

sądu.

1.

Przepisy § 9 stosuje się odpowiednio do repertorium „Kmn”.

2.

Do repertorium „Kmn” wpisuje się

1)

sprawy o sporządzenie protokołu stanu faktycznego;

2)

sprawy o wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu spadku lub o sporządzenie spisu

inwentarza;

3)

sprawy o doręczenie korespondencji na zlecenie sądu;

4)

czynności polegające na sprawowaniu urzędowego nadzoru nad dobrowolnymi publicznymi

licytacjami;

5)

inne niewymienione wyżej sprawy lub inne czynności, które z mocy ustaw szczególnych

są wykonywane przez komorników.

1.

Do dziennika „Kmo” wpisuje się pisma niepodlegające wpisowi do repertoriów, oznaczając

przy tym datę wpływu, nadawcę lub odbiorcę oraz rodzaj pisma.

2.

W przypadku korespondencji prowadzonej z urzędu nie wypełnia się rubryk 3 i 4, a w

rubryce 2 wpisuje się skrót „z.urz.”.

3.

Zawiadomienia od innych komorników przesyłane w postaci elektronicznej w trybie art. 844 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.- Kodeks postępowania cywilnego, wraz z załączonymi do nich odpisami protokołu zajęcia ruchomości utrwalonymi w postaci

elektronicznej, nie wymagają rejestracji w dzienniku „Kmo” ani przechowywania w postaci

papierowej. Komornik przechowuje te zawiadomienia i odpisy w systemie teleinformatycznym

kancelarii w sposób ułatwiający szybkie przeszukiwanie treści zawiadomień.

Z chwilą zarejestrowania sprawa otrzymuje sygnaturę, na którą składają się

1)

oznaczenie literowe repertorium, do którego wpisano sprawę;

2)

numer sprawy, pod którym została wpisana do repertorium;

3)

oznaczenie dwóch ostatnich cyfr roku, w którym sprawa została zarejestrowana.

Po zarejestrowaniu sprawy w odpowiednim repertorium należy odnotować oznaczenie stron

oraz sygnaturę akt sprawy w skorowidzu alfabetycznym stron.

1.

Sprawą z elementem zagranicznym jest sprawa, w której stroną lub uczestnikiem postępowania

jest

1)

państwo obce, jego organy i instytucje, przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd

konsularny;

2)

międzynarodowa organizacja rządowa, jej organy lub przedstawicielstwo dyplomatyczne;

3)

osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą.

2.

W sprawach, o których mowa w ust. 1, należy wpisać w repertorium w rubryce „Uwagi”

„zagr.”. Takie samo oznaczenie zamieszcza się na okładce akt obok sygnatury.

3.

O wszystkich sprawach, w których stroną lub uczestnikiem postępowania jest państwo

obce lub jego organy i instytucje, przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny,

jak również międzynarodowa organizacja rządowa, jej organy lub przedstawicielstwo

dyplomatyczne, komornik zawiadamia Ministra Sprawiedliwości oraz Ministra Spraw Zagranicznych.

Na każdym piśmie wpływającym do komornika umieszcza się prezentatę zawierającą: tytuł

komornika, datę i godzinę wpływu, liczbę załączników, a dodatkowo sygnaturę sprawy

lub numer w dzienniku „Kmo”.

1.

W każdym piśmie wysyłanym przez komornika i sporządzonym przez niego dokumencie umieszcza

się: oznaczenie komornika i adres kancelarii komorniczej oraz sygnaturę akt. Komornik

lub osoba przez niego upoważniona podpisuje pisma, podając czytelnie swoje imię, nazwisko

i stanowisko. Pisma komornika muszą zawierać wymagane prawem pouczenia dla stron i

uczestników postępowania.

2.

W pismach kierowanych do stron postępowania egzekucyjnego, poza informacjami, o których

mowa w ust. 1, komornik dodatkowo zamieszcza informację o aktualnej wysokości wymagalnych

należności będących przedmiotem egzekucji, z dokładnym wskazaniem wysokości

1)

należności głównej;

2)

należnych odsetek, ich aktualnej stopy procentowej oraz przybliżonej wysokości odsetek

naliczanych dziennie;

3)

kosztów postępowania;

4)

prawomocnie ustalonych i należnych kosztów egzekucyjnych.

3.

W informacji, o której mowa w ust. 2, należy również wskazać wysokość prognozowanych

1)

opłat egzekucyjnych,

2)

pozostałych kosztów egzekucyjnych (w oparciu o wysokość faktycznie poniesionych wydatków)

- ze wskazaniem, że nie zostały one jeszcze prawomocnie ustalone i mają charakter

orientacyjny.

4.

W pismach kierowanych do strony komornik podaje także informacje o saldzie pobranych

od niej i nierozliczonych zaliczek.

5.

W pismach kierowanych do przedstawicielstw dyplomatycznych lub urzędów konsularnych

państw obcych komornik zwraca się jedynie z prośbą o udzielenie pomocy w prowadzonym

postępowaniu lub w dokonywanych czynnościach, chyba że pismo dotyczy postępowania

lub czynności dokonywanych przeciwko państwu obcemu.

1.

Dowodem doręczenia pism sporządzonych przez komornika jest

1)

zwrotne potwierdzenie odbioru;

2)

pokwitowanie odbioru dokonane osobiście przez adresata na odpisie doręczanego pisma

lub na załączonym do niego potwierdzeniu odbioru;

3)

elektroniczne potwierdzenie odbioru korespondencji uzyskane z systemu teleinformatycznego

albo potwierdzenie transmisji danych za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.

2.

Jeżeli doręczenie następuje inną drogą niż pocztowa i nie jest możliwe uzyskanie potwierdzenia

odbioru podpisanego przez adresata, z czynności doręczenia komornik lub pracownik

kancelarii przez niego upoważniony sporządza notatkę, w której odnotowuje datę, przedmiot

doręczenia, dane osoby, której doręczono pismo, oraz swoje imię i nazwisko.

3.

Jeżeli w jednej sprawie komornik dokonuje doręczenia kilku pism jedną przesyłką, na

zwrotnym potwierdzeniu odbioru należy zamieścić informacje pozwalające w sposób jednoznaczny

ustalić zawartość przesyłki.

4.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach komornik może dokonać doręczenia pism jedną

przesyłką w kilku sprawach. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru należy wówczas wskazać

nie tylko informacje, o których mowa w ust. 3, lecz również przyporządkowane do nich

sygnatury spraw, w których doręczenie następuje. Odpis zwrotnego potwierdzenia odbioru

potwierdzony przez komornika za zgodność z oryginałem dołącza się w takim przypadku

do akt wszystkich spraw, w których doręczenie następuje, z jednoczesnym wskazaniem

sygnatury i karty akt sprawy, w których znajduje się oryginał zwrotnego potwierdzenia

odbioru.

5.

W celu doręczenia dokumentu w trybie przepisów art. 2-4 rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada

2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych

w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie

Rady (WE) nr 1348/2000

(Dz. Urz. UE L 324 z 10.12.2007, str. 79, z późn. zm. komornik zwraca się do sądu rejonowego, przy którym działa, o skierowanie wniosku

o doręczenie dokumentów do właściwej jednostki przyjmującej w wezwanym państwie członkowskim

Unii Europejskiej. Do żądania komornik dołącza projekt wniosku o doręczenie sporządzony

we właściwym języku urzędowym wraz z dokumentami oraz ich tłumaczeniem.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do doręczenia przez komornika dokumentu na

podstawie przepisów Konwencji o doręczaniu za granicą dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych

lub handlowych, sporządzonej w Hadze dnia 15 listopada 1965 r.

(Dz. U. z 2000 r. poz. 968 i 969).

Potwierdzenie odbioru pisma, którego doręczenie stanowi samodzielną czynność, przekazuje

się organowi zlecającemu doręczenie wraz z odpisem protokołu doręczenia, a oryginał

protokołu przechowuje się w aktach sprawy.

1.

Niezwłocznie po wpływie sprawy komornik zakłada akta, do których dołącza wszelkie

pisma dotyczące tej sprawy.

2.

W przypadku spraw, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, tytuł wykonawczy

lub tytuł zabezpieczenia złożony w postaci papierowej dołącza się do akt w sposób

uniemożliwiający jego przypadkową utratę albo uszkodzenie.

3.

Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do postanowień o zabezpieczeniu spadku albo

sporządzeniu spisu inwentarza w sprawach o wykonanie tych postanowień.

4.

Pisma wnoszone w toku postępowania dołącza się do akt według kolejności wpływu. Przy

ustalaniu dokładnej kolejności wpływu pism przepisy § 8 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

1.

Wzór strony tytułowej akt stanowi załącznik nr 14 do rozporządzenia.

2.

W razie przyłączenia się wierzyciela do egzekucji w trybie art. 927 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, w repertorium w rubryce „Uwagi” wpisuje się sygnaturę akt sprawy, w której po raz

pierwszy dokonano zajęcia, a obok tej sygnatury w nawiasie wpisuje się numery ksiąg

wieczystych, w których nastąpiło zajęcie. To samo dotyczy sprawy, w której doszło

do przyłączenia się wierzyciela do zajęcia kilku nieruchomości zajętych w różnych

sprawach. Sygnatury te wraz z oznaczeniem nieruchomości umieszcza się w prawym dolnym

rogu okładki akt. Dalsze pisma dotyczące wyłącznie egzekucji z danej nieruchomości

dołącza się do akt sprawy, w której dokonano pierwszego zajęcia. Jeżeli pismo dotyczy

również innych czynności niż egzekucja z nieruchomości, pismo dołącza się do akt właściwej

sprawy, a do akt sprawy, w której dokonano pierwszego zajęcia nieruchomości, dołącza

się kopię pisma.

1.

Akta spraw prowadzonych w postaci papierowej powinny być połączone w sposób zapewniający

trwałość, kompletność i integralność, a karty w nich - ponumerowane według kolejności

wpływu lub wysłania pism.

2.

O zmianie numeracji kart należy uczynić wzmiankę z podaniem przyczyny zmiany. Wzmiankę

tę zamieszcza się na karcie, której numerację zmieniono, a gdy zmiana dotyczy numeracji

kilku kolejnych kart - na pierwszej z nich.

3.

Akta, których zawartość nie przekracza 200 kart, stanowią jeden tom. Na ostatniej

stronie poświadcza się liczbę kart zawartych w tomie.

4.

W przypadku przekroczenia liczby 200 kart należy założyć następny tom akt, zachowując

ciągłość numeracji kart. Na okładkach oznacza się cyfrą rzymską kolejne numery poszczególnych

tomów.

5.

Po zakończeniu postępowania na stronie tytułowej akt zamieszcza się klasyfikację archiwalną

akt, którą podpisuje komornik. Na wewnętrznej stronie tytułowej okładki akt wpisuje

się liczbę kart zawartych w aktach.

1.

Zwrotne potwierdzenie odbioru dołącza się do akt, nadając mu właściwy numer karty.

Na doręczonym piśmie zamieszcza się adnotację ze wskazaniem numeru karty, na której

znajduje się potwierdzenie odbioru. W razie wysłania w jednej przesyłce kilku pism,

na wszystkich pismach zamieszcza się adnotację ze wskazaniem numeru karty akt, a w

razie potrzeby - także sygnatury akt sprawy, do której dołączono oryginał poświadczenia

odbioru.

2.

Dla akt prowadzonych w postaci elektronicznej, jeżeli doręczenie następuje za pośrednictwem

poczty, wydruk pierwszej strony pisma łączy się w sposób trwały ze zwrotnym poświadczeniem

odbioru i pozostawia się je w pomocniczym zbiorze dokumentów.

1.

Jeżeli zachodzi potrzeba udostępnienia lub przekazania akt w postaci papierowej podmiotom

uprawnionym, należy je uprzednio skompletować w sposób zgodny z przepisami poprzedzającymi.

2.

Udostępniając sądowi akta prowadzone w postaci papierowej, komornik załącza ponadto

do akt aktualny wykaz stron i uczestników postępowania ze wskazaniem ich pełnomocników

oraz adresów, z jednoczesnym określeniem numerów kart, na których znajdują się dokumenty

stanowiące podstawę ustalenia tych danych.

3.

Jeżeli udostępnienie sądowi akt prowadzonych w postaci papierowej następuje w związku

z prowadzoną egzekucją z nieruchomości, w wykazie, o którym mowa w ust. 2, komornik wskazuje nie tylko strony danej sprawy, lecz również wszystkich wierzycieli,

którzy przyłączyli się do egzekucji w trybie art. 927 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.

- Kodeks postępowania cywilnego, pozostałych uczestników, a także podmioty, które zgłosiły swój udział w postępowaniu,

mimo że ich należności nie podlegają uwzględnieniu w podziale, a także pełnomocników

lub przedstawicieli ustawowych tych osób, wraz z adresami, z jednoczesnym wskazaniem

sygnatur wszystkich podlegających przyłączeniu spraw i numerów kart, na których znajdują

się dokumenty stanowiące podstawę ustalenia powyższych danych.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, jeżeli przekazanie następuje w związku z koniecznością

wyznaczenia terminu licytacji nieruchomości, komornik w wykazie wskazuje dodatkowo

numery kart, na których znajduje się wniosek o wszczęcie egzekucji z tej nieruchomości

(o ile nie został on zawarty we wniosku wszczynającym postępowanie egzekucyjne), wezwania

do zapłaty w trybie art. 923 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, wniosek o wyznaczenie terminu opisu i oszacowania, zawiadomienia stron o terminie

opisu i oszacowania oraz ogłoszenia w tym przedmiocie, protokół opisu i oszacowania.

Przekazując akta sądowi bezpośrednio przed licytacją, komornik w miarę możliwości

zamieszcza w tym wykazie także numery kart, na których znajdują się obwieszczenie

o licytacji i dowody jego doręczenia uczestnikom postępowania.

5.

Jeżeli udostępnienie sądowi akt prowadzonych w postaci papierowej następuje w związku

ze złożoną skargą na czynność komornika, w wykazie wskazuje się dodatkowo numer karty,

na której znajduje się skarga, oraz w miarę możliwości numer karty, na której znajdują

się informacje dotyczące czynności, której skarga dotyczy.

6.

Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do udostępnienia sądowi akt w związku ze złożonym

wnioskiem o obniżenie opłaty egzekucyjnej albo wnioskiem o wyłączenie komornika.

1.

W razie wniesienia pisma za pośrednictwem operatora pocztowego, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2188), do akt sprawy dołącza się kopertę lub jej część, w sposób pozwalający ustalić datę

nadania pisma w placówce operatora pocztowego. W razie przesłania w jednej kopercie

pism dotyczących więcej niż jednej sprawy, kopertę lub jej część zamieszcza się w

jednych aktach, a w aktach pozostałych spraw zamieszcza się przy pismach kopię koperty

lub jej części z adnotacją o sygnaturze sprawy, w której zamieszczono oryginał koperty,

z jednoczesnym wskazaniem numeru karty.

2.

Jeżeli to samo pismo dotyczy kilku spraw, sporządza się jego kopię i zamieszcza przy

niej adnotację o sygnaturze sprawy, w której zamieszczono oryginał, z jednoczesnym

wskazaniem numeru karty.

3.

Do akt sprawy dołącza się cyfrowe odwzorowania: protokołów, postanowień, zarządzeń

i innych pism komornika, odpisów wysyłanych pism i zwrotne potwierdzenia odbioru doręczeń.

4.

Do akt sprawy dołącza się cyfrowe odwzorowania korespondencji sądowej dotyczącej tej

sprawy, w tym nadesłanych odpisów orzeczeń sądu oraz kopert, w których ta korespondencja

została nadesłana. Jeżeli pismo przychodzące dotyczy więcej niż jednej sprawy, przepisy

ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

5.

Przepis ust. 4 stosuje się do zarządzeń organów nadzoru administracyjnego, o ile mają

na celu zapewnienie prawidłowego biegu konkretnej sprawie. Kopię takiego pisma komornik

umieszcza w teczce, o której mowa w § 7 ust. 1 pkt 3.

6.

Zamieszczone w aktach oryginały pism komornika zawierają odręczny podpis komornika

lub osoby przez niego upoważnionej, sporządzony w sposób pozwalający zidentyfikować

osobę podpisującą.

7.

Odpisy pism wysyłanych z kancelarii w postaci papierowej zaopatruje się każdorazowo

w odcisk pieczęci okrągłej komornika. Odpisy postanowień lub zawiadomień o czynnościach

egzekucyjnych powinny być odręcznie podpisane przez komornika albo osobę przez niego

upoważnioną, zaś odpisy pozostałych pism mogą zostać poświadczone za zgodność przez

upoważnionego pracownika kancelarii, a ponadto zawierać adnotację „odpis”.

8.

Jeżeli protokół czynności dotyczy kilku spraw, oryginał dołącza się do akt sprawy,

w której najwcześniej wszczęto egzekucję z danego składnika majątku, a do pozostałych

akt dołącza się kopię protokołu, wskazując sygnaturę i kartę akt sprawy, w której

znajduje się oryginał.

9.

W odniesieniu do akt spraw prowadzonych w systemie teleinformatycznym, dołączenie

do akt dokumentów, o których mowa w ustępach poprzedzających, następuje przez zamieszczenie

ich odwzorowań cyfrowych w systemie teleinformatycznym.

10.

W odniesieniu do akt spraw prowadzonych w systemie teleinformatycznym, dokumenty wytworzone

w postaci papierowej podlegają dołączeniu do pomocniczego zbioru dokumentów. Przepisy

ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do pomocniczego zbioru dokumentów.

1.

Dla każdej sprawy komornik prowadzi oddzielną kartę rozliczeniową, która składa się

z trzech części oznaczonych literami: „A”, „B” i „C”. Kartę tę zakłada się wraz z

aktami sprawy, ustalając jednocześnie wartość roszczenia egzekwowanego lub roszczenia

podlegającego zabezpieczeniu.

2.

Część „A” stanowi pierwszą kartę akt sprawy. Części „B” i „C” łączy się trwale z częścią

„A”.

3.

Przesyłając akta prowadzone w postaci papierowej na wezwanie sądu lub innego uprawnionego

organu, komornik załącza do akt sprawy aktualny wydruk części „B” i „C” karty rozliczeniowej,

odzwierciedlający wszystkie przeprowadzone operacje finansowe.

4.

Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w razie udostępnienia akt stronie lub innemu

uprawnionemu podmiotowi.

5.

Na karcie rozliczeniowej odnotowuje się każdą pobraną lub wydaną kwotę w dniu pobrania

lub wydania. Kartę prowadzi się na bieżąco.

6.

Wzór karty rozliczeniowej stanowi załącznik nr 15 do rozporządzenia.

Jeżeli komornik stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje akta właściwemu organowi egzekucyjnemu

po uprawomocnieniu się postanowienia o przekazaniu sprawy wraz z oryginałem postanowienia

i dowodem jego doręczenia stronom.

1.

W razie odmowy wszczęcia postępowania oryginał tytułu wykonawczego lub tytułu zabezpieczenia

oraz oryginał wniosku i załączone do niego dokumenty zwraca się wierzycielowi wraz

z odpisem postanowienia, w którym odmówiono wszczęcia postępowania.

2.

W razie zwrotu wniosku komornik zwraca oryginał wniosku oraz załączone do niego dokumenty,

w tym ewentualnie tytuł wykonawczy lub tytuł zabezpieczenia, wraz z zarządzeniem o

zwrocie wniosku.

3.

W razie umorzenia postępowania komornik zwraca oryginał tytułu wykonawczego dopiero

po stwierdzeniu prawomocności postanowienia o umorzeniu postępowania.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, komornik pozostawia w aktach sprawy sporządzoną

przez siebie kopię tytułu wykonawczego, o ile został złożony przez wierzyciela, a

w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, także kopię wniosku. Kopie załączników

sporządza się, o ile mogą być one niezbędne do ustalenia, czy odmowa wszczęcia postępowania

albo zwrot wniosku były zasadne.

5.

W razie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w którym doszło do częściowego zaspokojenia

wierzyciela, komornik, zwracając tytuł wykonawczy sporządzony w postaci papierowej,

nanosi na nim wzmiankę o wyniku egzekucji, której wzór stanowi załącznik nr 16 do

rozporządzenia. Ponadto komornik w sposób trwały łączy z tytułem wykonawczym poświadczony

przez siebie aktualny odpis karty rozliczeniowej.

Komornik wydaje akta prowadzone w postaci papierowej poza kancelarię komorniczą wyłącznie

na wezwanie sądu lub organu uprawnionego na podstawie odrębnych przepisów.

1.

Przesyłając akta sądowi lub organowi uprawnionemu na podstawie odrębnych przepisów,

komornik zakłada akta zastępcze. Akta zastępcze zawierają: sporządzony przez komornika

odpis tytułu wykonawczego, aktualną kopię karty przeglądowej, pismo wzywające do przedstawienia

akt, odpis pisma, przy którym przesłano akta, oraz dalszą korespondencję w sprawie.

Akta zastępcze prowadzi się aż do zwrotu akt sprawy.

2.

Od chwili założenia akt zastępczych do ich prowadzenia akt zastępczych stosuje się

przepisy o aktach sprawy.

3.

Akta zastępcze dołącza się w całości do akt sprawy.

1.

Dla każdej sprawy prowadzi się kartę udostępnień akt sprawy, którą łączy się w sposób

trwały z drugą stroną okładki pierwszego tomu sprawy.

2.

Wzór karty udostępnień akt sprawy stanowi załącznik nr 17 do rozporządzenia.

1.

W razie konieczności jednoczesnego podjęcia przez kilka osób czynności terenowych

poza siedzibą kancelarii w tej samej sprawie komornik sporządza, w niezbędnej liczbie,

poświadczone za zgodność z oryginałem odpisy tytułu wykonawczego i innych dokumentów

z akt sprawy w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia czynności. W razie zażądania

przez dłużnika przedstawienia tytułu wykonawczego w oryginale komornik umożliwia dłużnikowi

niezwłoczne zapoznanie się z treścią tego tytułu w siedzibie kancelarii.

2.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio w razie konieczności prowadzenia czynności

terenowych w sprawach, w których akta wraz z oryginałem tytułu wykonawczego przesłano

na żądanie sądu lub innego upoważnionego organu. W takim przypadku komornik informuje

dłużnika o tym, gdzie znajdują się akta wraz z oryginałem tytułu wykonawczego.

1.

Komornik prowadzi ewidencję operacji finansowych w sposób prawidłowy i przejrzysty.

2.

Wszystkie rozliczenia z uczestnikami postępowania egzekucyjnego w zakresie rozchodów

komornik przeprowadza za pośrednictwem rachunku bankowego, a wyjątkowo - gotówką.

3.

Komornik dokonuje wypłat gotówkowych za pokwitowaniem. Pokwitowanie powinno zawierać

następujące dane osoby kwitującej odbiór gotówki: imię i nazwisko, numer dowodu tożsamości,

nazwę organu, który wydał dowód tożsamości, adres zamieszkania.

1.

Urządzeniami do ewidencji operacji finansowych kancelarii komorniczych są

1)

księga pieniężna;

2)

kwitariusz przychodów.

2.

Urządzenia do ewidencji operacji finansowych prowadzi się w postaci elektronicznej

lub w postaci papierowej w formie ksiąg.

3.

Urządzenia ewidencyjne prowadzone w formie ksiąg wymienione w ust. 1 powinny posiadać

okładki i ponumerowane karty. Na ostatniej karcie księgi komornik zamieszcza wzmiankę

stwierdzającą liczbę kart, określając ją przy użyciu cyfr i słownie.

4.

Wzory księgi pieniężnej i kwitariusza przychodów prowadzonych w postaci papierowej

w formie ksiąg stanowią odpowiednio załączniki nr 18 i 19 do rozporządzenia.

5.

Wzory, o których mowa w ust. 4, stanowią wzory wydruków danych księgi pieniężnej i

kwitariusza przychodów prowadzonych w postaci elektronicznej.

1.

W przypadku prowadzenia urządzeń ewidencyjnych w postaci elektronicznej

1)

zapisy mogą być dokonywane również z informatycznych nośników danych lub za pośrednictwem

środków komunikacji elektronicznej, pod warunkiem że podczas rejestracji operacji

finansowych zapisy uzyskują trwale czytelną postać odpowiadającą treści dowodu księgowego

i jest możliwe stwierdzenie źródła pochodzenia każdego zapisu;

2)

zapisy mogą być przenoszone między zbiorami danych stanowiących urządzenie ewidencyjne,

pod warunkiem że jest możliwe stwierdzenie źródła pochodzenia zapisów ze zbiorów,

w których dokonano ich pierwotnie, a odpowiednie oprogramowanie zapewnia sprawdzenie

poprawności przetworzenia danych i kompletności zapisów;

3)

zapis zawiera kolejny numer pozycji nadany automatycznie przez system teleinformatyczny,

a także dane pozwalające na ustalenie źródła pochodzenia, daty wprowadzenia oraz osoby

wprowadzającej zapis do systemu;

4)

jest zapewniona automatyczna kontrola ciągłości zapisów, przenoszenia obrotów i sald;

5)

nie później niż na koniec roku obrotowego należy wydrukować księgę albo zapisać ją

na informatycznym nośniku danych zapewniającym trwałość zapisu przez okres przechowywania

ksiąg.

2.

Komornik prowadzący ewidencję operacji finansowych za pomocą urządzeń ewidencyjnych

w postaci elektronicznej posiada dokumentację w języku polskim dotyczącą opisu systemu

teleinformatycznego, wykazu programów, procedur lub funkcji, w zależności od struktury

oprogramowania, wraz z opisem algorytmów i parametrów oraz programowych zasad ochrony

danych, w tym w szczególności metod zabezpieczenia dostępu do danych i systemu ich

przetwarzania, a ponadto określenie wersji oprogramowania i daty rozpoczęcia jego

eksploatacji.

1.

Komornik prowadzi następujące kwitariusze

1)

oznaczony literą „K” - do wpłat przyjmowanych w kancelarii;

2)

oznaczony literą „T” - do wpłat przyjmowanych w terenie.

2.

Liczbę blankietów w kwitariuszu komornik stwierdza przez zamieszczenie wzmianki: „Kwitariusz

zawiera... blankietów pokwitowań od numeru... do numeru... „.

1.

Wpłaty gotówkowe są przyjmowane na podstawie kwitariusza przychodowego opatrzonego

pieczęcią i podpisem komornika albo czytelnym podpisem upoważnionego przez niego pracownika.

2.

Pracownik upoważniony do przyjmowania wpłat przekazuje komornikowi kwitariusz wraz

z otrzymaną sumą pieniężną w dniu otrzymania tej sumy, a gdyby to nie było możliwe

- w następnym dniu roboczym.

3.

Wydawane pokwitowania muszą zawierać oprócz numerów wewnętrznych kwitariusza także

numerację ciągłą pokwitowań od początku każdego roku kalendarzowego, przy czym numerację

ciągłą pokwitowań prowadzi się dla każdego rodzaju kwitariusza oddzielnie.

4.

Wpłacającemu wydaje się oryginał pokwitowania, a w kwitariuszu pozostaje druga kopia.

1.

Komornik zleca właściwej placówce pocztowej dokonywanie przelewu, na wskazany rachunek

bankowy, kwot nadsyłanych przekazami pocztowymi na jego adres.

2.

W przypadku gdy zlecenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być zrealizowane, doręczoną

komornikowi przez pocztę kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym należy zewidencjonować

przez kwitariusz przychodów. W tym przypadku komornik przechowuje w aktach oryginał

i kopię pokwitowania kwitariusza przychodów.

Dowody wpłat dołącza się do wyciągu bankowego i pozostawia w chronologicznie uporządkowanym

zbiorze dla danego rocznika, a ich kopie załącza się do akt sprawy. Jeżeli dowód wpłaty

dotyczy kilku spraw egzekucyjnych, dla każdej z nich komornik sporządza zawiadomienie

o wpłacie i dołącza wraz z kopią dowodu wpłaty do właściwych akt, zachowując dowód

z adnotacją o sporządzeniu zawiadomienia.

1.

Osobie uprawnionej komornik przesyła pieniądze, w drodze przelewu, na wskazany rachunek

bankowy, a jeżeli nie wskazano takiego rachunku, dokonuje przekazu pocztowego. Jedynie

wyjątkowo komornik dokonuje wypłat gotówką z kasy kancelarii.

2.

Gotówkę i przedmioty wartościowe odebrane od stron, przed ich wydaniem lub zdeponowaniem

w sądzie, można tymczasowo przechowywać w kancelarii w przystosowanych do tego celu

szafach i kasetach metalowych.

3.

Wyegzekwowane należności sądowe, w terminie określonym w art. 31 ust. 1 ustawy, komornik

wpłaca na rachunek dochodów budżetowych sądu, wskazując w dowodzie wpłaty: tytuł wyegzekwowanej

należności, imię i nazwisko osoby, od której ściągnięto należność, oraz odpowiedni

paragraf klasyfikacji budżetowej.

Na dowodzie wpłat i wypłat odnotowuje się pozycję księgi pieniężnej, pod którą wpłata

została zarejestrowana.

1.

Księga pieniężna jest podstawowym dokumentem finansowym komornika. W księdze pieniężnej

komornik rejestruje wszystkie przychody i rozchody dokonane gotówką, przekazem pocztowym

lub za pośrednictwem banku.

2.

Po stronie przychodów nie rejestruje się wpłat na rachunek bankowy komornika z tytułu

1)

wpłat własnych;

2)

refundacji składek na ubezpieczenie społeczne wypłacanych przez ZUS;

3)

innych wpłat niedotyczących postępowania egzekucyjnego, z wyjątkiem opłat i zaliczek

za czynności niebędące czynnościami egzekucyjnymi.

1.

Każdą pobraną kwotę pieniężną rejestruje się w księdze pieniężnej w kolejności wpływu

w terminie 3 dni roboczych od otrzymania wyciągu z rachunku bankowego lub przyjęcia

wpłaty na kwitariusz. Przychód i rozchód w obrocie bezgotówkowym rejestruje się na

dzień otrzymania wyciągu z rachunku bankowego albo zgodnie z datą tego wyciągu. Jeżeli

wypłata nastąpiła gotówką z kasy komornika, w rubryce 21 „Uwagi” wpisuje się „Wypłata

gotówką”.

2.

Jeżeli zaliczka lub opłata nie została rozchodowana w dniu jej pobrania, sumę zaliczki

lub opłaty wpisuje się ponadto w rubryce 18 księgi pieniężnej. W przypadku późniejszego

rozchodowania zaliczki albo opłaty lub ich części rozchód rejestruje się w księdze

na zasadach ogólnych, a ponadto wpisuje się sumę rozchodu w rubryce 19 księgi.

1.

W księdze pieniężnej księguje się

1)

w rubryce 8 - pobierane opłaty;

2)

w rubrykach 9 i 10 - wydatki i zwrot kosztów przejazdu obciążające dłużnika;

3)

w rubrykach 11 i 12 - wydatki i zwrot kosztów przejazdu poza rewir obciążające wierzyciela

z mocy prawa, niezależnie od przysługującego mu zwolnienia od kosztów;

4)

w rubrykach 13, 14 i 15 - sumy wydzielone wierzycielom, w tym w podrubrykach 14a i

14b sumy przeznaczone odpowiednio na spłatę zadłużenia w organie wypłacającym zaliczki

alimentacyjne lub funduszu alimentacyjnym;

5)

w rubryce 16 - sumy błędnie przyjęte, przekazywane innym komornikom lub zwracane nadawcom;

6)

w rubryce 17 - sumy podatku VAT, jeżeli istnieje obowiązek jego uiszczenia;

7)

w rubrykach 18 i 19 - pobranie i rozchód zaliczki;

8)

w rubryce 20 - różnicę wynikającą z podsumowania rubryk 18 i 19.

2.

Sumy przekazane na rachunek depozytowy Ministra Finansów księguje się odpowiednio

w rubrykach 13-15 lub 16, zamieszczając w rubryce 21 „Uwagi” adnotację - „Na rachunek

depozytowy”.

1.

Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego sumuje się zapisy w rubrykach od 6 do 17

księgi pieniężnej. W rubryce 20 wykazuje się różnicę wynikającą z podsumowania rubryk

18 i 19.

2.

Zsumowane kwoty z rubryk od 8 do 17 muszą być zgodne z sumą wykazaną w rubryce 7 (suma

rozchodu), a łącznie z sumą z rubryki 20 - zgodne z sumą wykazaną w rubryce 6 (suma

przychodu).

3.

Po upływie miesiąca kalendarzowego komornik porównuje stan kasowy ze stanem rachunkowym

i dokonuje rozliczenia.

Po upływie każdego miesiąca kalendarzowego komornik

1)

oblicza opłaty egzekucyjne zaksięgowane w danym miesiącu w księdze pieniężnej: odejmuje

od sumy wykazanej w rubryce 8 księgi pieniężnej w dniu dokonywania obliczenia sumę

z tej rubryki z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego; uzyskany wynik jest sumą

opłat wyegzekwowanych w danym miesiącu;

2)

oblicza wydatki zaksięgowane w danym miesiącu w księdze pieniężnej w rubrykach 10-12,

stosując odpowiednio przepis pkt 1.

Księgę pieniężną zamyka się z końcem roku kalendarzowego, a saldo zaliczek z rubryki

20 i opłat z rubryki 6 przenosi się do nowej księgi pieniężnej, wpisując te sumy odpowiednio

do rubryk 6 i 20.

1.

Zaliczki wpłacane przez sądy w sprawach wierzycieli zwolnionych od kosztów komorniczych

komornik księguje w księdze pieniężnej i w aktach na ogólnych zasadach dotyczących

zaliczek. Z zaliczek tych pokrywa się wydatki.

2.

W razie ściągnięcia kosztów zaliczkę zwraca się sądowi, który ją wpłacił. W przypadku

bezskutecznej egzekucji komornik zwraca się do prezesa sądu zobowiązanego o pokrycie

pozostałych wydatków.

W razie zastępstwa lub objęcia kancelarii przez nowego komornika w protokole z przekazania

zastępcy lub nowemu komornikowi zaliczek na wydatki, opłat oraz wszelkich pobranych

i nierozchodowanych sum podaje się, których spraw dotyczą.

1.

Wyegzekwowane środki pieniężne oraz zaliczki na pokrycie wydatków gotówkowych w toku

egzekucji, postępowania zabezpieczającego, a także zaliczki na wydatki niezwiązane

z czynnościami, o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy (tj. zaliczki na sprawy

„Kmn”), pobrane na podstawie odrębnych przepisów, komornik przechowuje wyłącznie na

rachunku bankowym kancelarii służącym obsłudze prowadzonych postępowań egzekucyjnych

i zabezpieczających.

2.

Najpóźniej z chwilą przekazania uprawnionemu należności, o których mowa w art. 31

ust. 1 ustawy, komornik przekazuje ściągnięte wraz z egzekwowanym świadczeniem opłaty

egzekucyjne na wyodrębniony w tym celu rachunek bankowy kancelarii (rachunek opłat

egzekucyjnych).

3.

Opłaty egzekucyjne uzyskane w sposób inny niż przez ściągnięcie komornik przekazuje

na rachunek opłat egzekucyjnych niezwłocznie po ich zaksięgowaniu.

4.

Na rachunku opłat egzekucyjnych komornik może również przechowywać środki, w zakresie

których na komorniku spoczywa obowiązek płatnika podatku od towarów i usług - aż do

chwili przekazania ich właściwym organom skarbowym.

5.

W przypadku ustanowienia zastępstwa nie przechowuje się na jednym rachunku środków

związanych z działalnością dwóch różnych kancelarii, do których miałyby zastosowanie

przepisy ustępów poprzedzających.

1.

Wynagrodzenie prowizyjne, środki pieniężne uzyskane z opłat komorniczych niebędących

opłatami egzekucyjnymi oraz związane środki pieniężne związane z działalnością kancelarii

pochodzące z pozostałych źródeł komornik może przechowywać wyłącznie na rachunku operacyjnym

kancelarii.

2.

Zastępca komornika, ustanowiony na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy, może z chwilą

ustanowienia go na tę funkcję założyć nowy rachunek operacyjny dla kancelarii, w której

zastępstwo objął, zwłaszcza w sytuacji, gdyby uzyskanie dostępu do rachunku zastępowanego

komornika, napotykało trudne do przezwyciężenia przeszkody.

1.

Sprawy, o których mowa w § 3 pkt 3, wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszego

rozporządzenia, prowadzi się pod dotychczasową sygnaturą.

2.

W terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, komornik

uzupełnia kontrolki, o których mowa w § 3 pkt 13, o dane dotyczące ruchomości, które

przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zostały oddane pod dozór osobie

innej niż dłużnik, o ile przed dniem 1 stycznia 2019 r. ruchomości te nie zostały

wydane uprawnionemu.

3.

Od dnia 1 stycznia 2019 r. karta rozliczeniowa jest prowadzona zgodnie z przepisami

niniejszego rozporządzenia, z uwzględnieniem stanu zaległości na dzień wejścia w życie

rozporządzenia jako stanu otwarcia. Jednocześnie komornik dołącza do akt wydruk karty

rozliczeniowej prowadzonej zgodnie z dotychczasowymi przepisami według stanu na dzień

31 grudnia 2018 r.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.