Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów

Ustawa określa

1

zasady systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, zwanego dalej

„systemem monitorowania przewozu”;

2

odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z przewozem towarów podmiotu

wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, kierującego środkiem transportu.

Do przewozu towarów rozpoczętego i niezakończonego do dnia wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Użyte w ustawie określenia oznaczają

1)

data zakończenia przewozu towaru - datę dostarczenia towaru na terytorium kraju do

miejsca wskazanego w zgłoszeniu albo datę objęcia na terytorium kraju procedurą celną

towaru będącego przedmiotem przewozu albo datę wywozu towaru z terytorium kraju;

2

kierujący - osobę fizyczną

a)

która kieruje pojazdem samochodowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu

samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1990),

b)

będącą maszynistą w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2117 i 2361 oraz z 2018 r. poz. 650, 927, 1338 i 1629);

2a

lokalizator - telekomunikacyjne urządzenie końcowe wykorzystujące technologie pozycjonowania

satelitarnego i transmisji danych, na którym zainstalowano oprogramowanie udostępnione

przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, służące do monitorowania trasy przewozu

towaru;

3)

nadawca towaru - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wysyłki towaru

będącego przedmiotem przewozu;

3a

numer lokalizatora - indywidualny numer przydzielany podczas instalacji oprogramowania,

o którym mowa w pkt 2a;

4)

numer referencyjny - unikatowy identyfikator nadawany zgłoszeniu;

4a

numer urządzenia - indywidualny numer urządzenia przekazującego dane geolokalizacyjne

środka transportu do zewnętrznego systemu lokalizacji używanego przez przewoźnika;

5)

odbiorca towaru - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, do której ma być dostarczony

towar będący przedmiotem przewozu;

6)

podmiot odbierający - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego

nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w

rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, z późn. zm.;

7)

podmiot wysyłający - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą

a)

dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

-

ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru,

a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego,

-

uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu

- w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania

dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów,

b)

wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,

c)

eksportu towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a;

8)

przewoźnik - osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, wykonującą przewóz towarów;

9

przewóz towarów - przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu

po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych

podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku;

10

rodzaj towaru - towar klasyfikowany do jednej pozycji Nomenklatury Scalonej, o której

mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1114, 1039, 1356, 1629 i 1697), zwanej dalej „CN”;

11

środek transportu - pojazd

a)

samochodowy lub zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy

lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

b)

kolejowy bez napędu w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym;

12)

terytorium kraju - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

13)

terytorium państwa członkowskiego - terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa

członkowskiego Unii Europejskiej;

14)

terytorium państwa trzeciego - terytorium państwa niewchodzącego w skład Unii Europejskiej;

15

wyznaczone miejsce - miejsce przeznaczone do przechowywania lub strzeżenia środka

transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, wraz z towarem albo towaru, prowadzone

przez dyrektora izby administracji skarbowej albo przez podmiot, któremu powierzono

prowadzenie takiego miejsca;

15a

zewnętrzny system lokalizacji - system używany przez przewoźnika gromadzący dane geolokalizacyjne

środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia

wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych;

16

zgłoszenie - zgłoszenie przewozu towaru do rejestru zgłoszeń określonej ilości tego

samego rodzaju towaru albo określonych ilości różnych rodzajów towaru przewożonych

od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia

towaru, jednym środkiem transportu.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2018 r., z wyjątkiem art. 1

1)

pkt 2 lit. c i f oraz pkt 12, które wchodzą w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia;

2)

pkt 11, 13 i 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

1

System monitorowania przewozu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie

towarów, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania,

oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy.

2.

Systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz

1

towarów objętych pozycjami CN

a)

2207 nieoznaczonych znakami akcyzy,

b)

2707,

c)

2710,

d)

2905,

e)

2917,

f)

3403,

g)

3811,

h)

3814 zawierających alkohol etylowy,

i)

3820 zawierających alkohol etylowy,

j)

3824,

k)

3826

- jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub

jej objętość przekracza 500 litrów;

2)

alkoholu całkowicie skażonego wskazanymi przez dowolne państwo członkowskie Unii Europejskiej

środkami dopuszczonymi do skażania alkoholu etylowego na podstawie rozporządzenia

Komisji (WE) nr 3199/93 z dnia 22 listopada 1993 r. w sprawie wzajemnego uznawania

procedur całkowitego skażenia alkoholu etylowego do celów zwolnienia z podatku akcyzowego

(Dz. Urz. WE L 288 z 23.11.1993, str. 12, z późn. zm.

3)

suszu tytoniowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, nieoznaczonego znakami

akcyzy, bez względu na jego ilość w przesyłce;

3a

produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

oraz wyrobów medycznych, objętych obowiązkiem, o którym mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2211, z późn. zm.;

4

towarów innych niż wymienione w pkt 1-3a, w stosunku do których zachodzi uzasadnione

prawdopodobieństwo wystąpienia naruszeń przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku

od towarów i usług lub podatku akcyzowego, mogących powodować, ze względu na skalę

lub częstotliwość obrotu tymi towarami, znaczne uszczuplenia tych podatków - określonych

w przepisach wydanych na podstawie ust. 11.

2a

Przewóz towarów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. d i j, podlega systemowi monitorowania

przewozu, o ile towary te są wymienione w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, bez względu na przeznaczenie.

3.

Przez przesyłkę, o której mowa w ust. 2, rozumie się określoną ilość towarów tego

samego rodzaju przewożonych od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru,

do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu.

4.

Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów objętych

1)

(uchylony)

2)

pozycjami CN

a)

2207 nieoznaczonych znakami akcyzy w opakowaniach jednostkowych nie większych niż

5 litrów,

aa

2707 w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 11 litrów,

b)

2710 w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 11 litrów,

c)

2905 w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 11 litrów,

d)

3403 w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 16 litrów,

e)

3811 w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 16 litrów,

ea)

f)

3820 zawierających alkohol etylowy w opakowaniach jednostkowych nie większych niż

16 litrów.

5

Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów, o których mowa w ust.

2 pkt 2, w opakowaniach jednostkowych nie większych niż 5 litrów.

6.

Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów, o których mowa w ust.

2 pkt 1-3

1)

przewożonych przez operatorów pocztowych w paczkach pocztowych w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629);

2)

objętych

a)

procedurą celną tranzytu, składowania, odprawy czasowej, przetwarzania lub wywozu,

b)

powrotnym wywozem;

3)

przemieszczanych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy z zastosowaniem systemu,

o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

7.

Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany

z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli

przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe

wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera w szczególności

1)

dane nadawcy towaru obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

2)

numer identyfikacji podatkowej nadawcy;

3

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru;

4)

dane adresowe miejsca magazynowania towaru - wysyłki;

5)

dane adresowe miejsca magazynowania towaru - przyjęcia;

6

numer rejestracyjny środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, albo

numer pociągu wraz z numerem pojazdu kolejowego bez napędu;

7

datę wystawienia.

8.

Przepisu ust. 7 nie stosuje się do przewozu towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 1.

9.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej prowadzi analizę ryzyka wystąpienia naruszeń

przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego,

związanego z przewozem towarów, dotyczącą zasadności objęcia określonego towaru systemem

monitorowania przewozu, uwzględniając skalę lub częstotliwość obrotu tymi towarami

lub skalę uszczupleń tych podatków.

10.

Systemowi monitorowania przewozu nie podlega przewóz towarów dokonywany środkami transportu,

używanymi przez

1)

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej;

2)

siły zbrojne państwa będącego stroną Traktatu Północnoatlantyckiego;

3)

siły zbrojne uczestniczące w Partnerstwie dla Pokoju;

4)

Centrum Eksperckie Policji Wojskowych NATO;

5)

jednostki wielonarodowe, w tym Brygadę Litewsko-Polsko-Ukraińską;

6)

podmiot, o którym mowa w art. 2 ust. 2 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Naczelnym Dowództwem

Sojuszniczych Sił w Europie (SHAPE) dotyczącej stacjonowania, statusu prawnego i wsparcia

3. Batalionu Łączności NATO (3NSB), elementu podporządkowanego Grupie Systemów Łączności

i Informatyki NATO (NCISG) dyslokowanego w Rzeczypospolitej Polskiej, podpisanej w

SHAPE dnia 17 września 2014 r.

(Dz. U. z 2015 r. poz. 1825 i 1826);

7)

Kwaterę Główną Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego;

8)

Centrum Szkolenia Sił Połączonych;

9)

organy Krajowej Administracji Skarbowej;

10)

Policję;

11)

Służbę Więzienną;

12)

Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego;

13)

Centralne Biuro Antykorupcyjne;

14)

Straż Graniczną;

15)

Służbę Wywiadu Wojskowego;

16)

Służbę Kontrwywiadu Wojskowego;

17)

Agencję Wywiadu;

18)

Państwową Straż Pożarną;

19)

instytucje Unii Europejskiej;

20)

przedstawicielstwa dyplomatyczne lub urzędy konsularne;

21

Służbę Ochrony Państwa;

22

dysponentów lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, o których mowa w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2195 oraz z 2018 r. poz. 650, 1115, 1544, 1629 i 1669).

11

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem

monitorowania przewozu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych

towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając

konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub

podatku akcyzowego.

1

Środki techniczne służące monitorowaniu przewozu towarów obejmują

1)

rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne,

zwany dalej „rejestrem”;

2)

lokalizator;

3)

zewnętrzny system lokalizacji, który przekazuje do rejestru dane geolokalizacyjne

środka transportu.

2.

Rejestr jest prowadzony w systemie teleinformatycznym w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów

realizujących zadania publiczne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 570 oraz z 2018 r. poz. 1000, 1544 i 1669).

3

Rejestr prowadzi Szef Krajowej Administracji Skarbowej, który jest administratorem

danych przetwarzanych w rejestrze.

4.

W rejestrze gromadzone są dane

1)

zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach;

1a

geolokalizacyjne przekazywane z lokalizatorów oraz zewnętrznych systemów lokalizacji,

obejmujące współrzędne geograficzne dotyczące położenia środka transportu, jego prędkość,

datę i godzinę pozyskania tych współrzędnych, azymut środka transportu, błąd przekazywania

danych satelitarnych oraz numer lokalizatora albo numer urządzenia;

2)

dotyczące przeprowadzonych kontroli, o których mowa w art. 13.

4a

Analizę danych gromadzonych w rejestrze może prowadzić wyznaczona jednostka sektora

finansów publicznych albo instytuty badawcze, o których mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 736 i 1669).

4b

Podmiot, o którym mowa w ust. 4a, przekazuje Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej

na bieżąco wyniki analizy danych gromadzonych w rejestrze.

4c

Podmiot, o którym mowa w ust. 4a, może wykonywać również czynności związane z technicznym

utrzymaniem i rozwojem środków, o których mowa w ust. 1.

4d

Na realizację zadania, o którym mowa w ust. 4a i 4c, instytuty badawcze, o których

mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, otrzymują dotację celową z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister

właściwy do spraw finansów publicznych.

5

Dane, o których mowa w ust. 4

1)

pkt 1 i 2 - są przechowywane przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

dokonano zgłoszenia;

2)

pkt 1a - są przechowywane nie dłużej niż 12 miesięcy, licząc od daty zakończenia przewozu

towaru, chyba że przed upływem tego terminu wszczęte zostanie postępowanie administracyjne,

w którym dane te są niezbędne; w takim przypadku dane geolokalizacyjne są przechowywane

do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego.

5a

Szef Krajowej Administracji Skarbowej dokonuje weryfikacji danych, o których mowa

w ust. 4 pkt 1a, nie rzadziej niż raz na 3 miesiące, usuwając zbędne dane.

6.

Do danych gromadzonych w rejestrze nie stosuje się przepisu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

7

Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia nieodpłatnie oprogramowanie, o którym

mowa w art. 2 pkt 2a.

8

Minister właściwy do spraw finansów publicznych udostępni w Biuletynie Informacji

Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego tego ministra wymogi techniczne

przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu do rejestru z zewnętrznego

systemu lokalizacji i określi sposób przekazywania tych danych.

9

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć

jednostkę sektora finansów publicznych albo instytuty badawcze, o których mowa w ustawie z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych, do

1)

dokonywania analizy danych z rejestru oraz wskazać zakres danych podlegających tej

analizie,

2)

wykonywania czynności związanych z technicznym utrzymaniem i rozwojem środków, o których

mowa w ust. 1, oraz wskazać zakres tych czynności

- uwzględniając przygotowanie techniczne wyznaczanego podmiotu i jego doświadczenie

w analizie danych, w szczególności danych geolokalizacyjnych oraz w zakresie utrzymania

i rozwoju technologii teleinformatycznych.

10

W przypadku gdy podmiot, o którym mowa w ust. 9, jest podmiotem, który jest nadzorowany

przez ministra innego niż minister właściwy do spraw finansów publicznych, rozporządzenie,

o którym mowa w ust. 9, wydaje się w porozumieniu z właściwym ministrem.

1.

W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający

jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie,

uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi.

W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „dostawą towarów”, podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać

numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.

2.

W przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera

1)

planowaną datę rozpoczęcia przewozu;

2)

dane podmiotu wysyłającego obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

3)

dane podmiotu odbierającego obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

4)

numer identyfikacji podatkowej podmiotu wysyłającego albo numer, za pomocą którego

podmiot wysyłający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo

podatku od wartości dodanej;

5)

numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego albo numer, za pomocą którego

podmiot odbierający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo

podatku od wartości dodanej;

6)

dane adresowe miejsca załadunku towaru;

7

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru.

3.

W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów albo eksportu towarów w rozumieniu

ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zgłoszenie zawiera

1)

planowaną datę rozpoczęcia przewozu;

2)

dane podmiotu wysyłającego obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

3)

dane odbiorcy towaru obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

4)

numer identyfikacji podatkowej podmiotu wysyłającego albo numer, za pomocą którego

podmiot wysyłający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo

podatku od wartości dodanej;

5)

w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów numer, za pomocą którego odbiorca

towaru jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od

wartości dodanej;

6)

dane adresowe miejsca załadunku towaru;

7

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru;

8

numer zezwolenia albo pozwolenia uprawniającego do obrotu produktami leczniczymi oraz

nazwę organu wydającego.

4

W przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed

rozpoczęciem przewozu towaru

1)

po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej,

c)

numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d)

datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f)

numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm., o ile są wymagane,

g)

dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium

kraju,

h)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

i

numer lokalizatora albo numer urządzenia;

2)

po krajowej sieci kolejowej uzupełnić zgłoszenie o

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej,

c)

numer pociągu,

d)

numer pojazdu kolejowego bez napędu,

e)

datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

f)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

g)

dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium

kraju,

h)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

i

numer lokalizatora albo numer urządzenia.

5.

W przypadku dostawy towarów podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o informację

o odbiorze towaru, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu dostarczenia

towaru.

1.

W przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium

państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem

przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer

referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi.

2.

Zgłoszenie zawiera

1)

dane podmiotu odbierającego obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

2)

dane nadawcy towarów obejmujące

a)

imię i nazwisko albo nazwę,

b)

adres zamieszkania albo siedziby;

3)

numer identyfikacji podatkowej podmiotu odbierającego albo numer, za pomocą którego

podmiot odbierający jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo

podatku od wartości dodanej;

4)

w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług numer, za pomocą którego nadawca towarów jest zidentyfikowany na potrzeby podatku

od wartości dodanej;

5)

dane adresowe miejsca dostarczenia towaru;

6

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru.

3

W przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed

rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju

1)

po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej,

c)

numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d)

miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju,

e)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f)

numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,

g)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

h

numer lokalizatora albo numer urządzenia;

2)

po krajowej sieci kolejowej uzupełnić zgłoszenie o

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej,

c)

numer pociągu,

d)

numer pojazdu kolejowego bez napędu,

e)

miejsce i planowaną datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju,

f)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

g)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

h

numer lokalizatora albo numer urządzenia.

4.

Podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o informację o odbiorze towaru, nie później

niż w następnym dniu roboczym po dniu dostarczenia towaru.

1.

W przypadku przewozu towaru z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium

drugiego państwa członkowskiego albo państwa trzeciego przewoźnik jest obowiązany

przesłać do rejestru, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, zgłoszenie

i uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia.

2

Zgłoszenie zawiera w przypadku

1)

przewozu po drodze publicznej

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej, jeżeli jest obowiązany go posiadać,

c)

dane nadawcy towarów obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

d)

dane odbiorcy towarów obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

e)

miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju,

f)

miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju,

g)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju,

h)

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru,

i)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

j)

numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,

k)

numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

l

numer lokalizatora albo numer urządzenia;

2)

przewozu po krajowej sieci kolejowej

a)

dane przewoźnika obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

b)

numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik

jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości

dodanej, jeżeli jest obowiązany go posiadać,

c)

dane nadawcy towarów obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

d)

dane odbiorcy towarów obejmujące

-

imię i nazwisko albo nazwę,

-

adres zamieszkania albo siedziby,

e)

miejsce i datę rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju,

f)

miejsce zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju,

g)

planowaną datę zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju,

h)

dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru,

pozycji CN, ilości, masy brutto lub objętości towaru,

i)

numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,

j)

numer pociągu,

k)

numer pojazdu bez napędu,

l

numer lokalizatora albo numer urządzenia.

Ze względu na specyfikę rodzaju przewozu, towarzyszące mu warunki techniczne, specyfikę

przewozu danego towaru lub rodzaj transakcji podlegającej zgłoszeniu jednym zgłoszeniem

można objąć więcej niż jedną przesyłkę w rozumieniu art. 3 ust. 3 - w przypadkach

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 7.

1

W przypadku niektórych przewozów towarów może zostać wyłączony obowiązek przesłania

do rejestru zgłoszenia lub obowiązek, o którym mowa w art. 5 ust. 4 i 5, art. 6 ust.

3 i 4, art. 8 ust. 1 lub art. 10a ust. 1 i 2, jeżeli ich realizacja jest szczególnie

utrudniona, ze względu na specyfikę rodzaju przewozu, towarzyszące mu warunki techniczne,

specyfikę przewozu danego towaru lub rodzaj transakcji podlegającej zgłoszeniu, a

przedmiot danego obowiązku można zrealizować w inny sposób lub można od niego odstąpić

ze względu na niskie ryzyko wystąpienia nieprawidłowości wynikające z tego zwolnienia

- w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

przypadki, w których przewóz towarów jest wyłączony z obowiązku przesłania do rejestru

zgłoszenia lub obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 i 5, art. 6 ust. 3 i 4, art.

8 ust. 1 lub art. 10a ust. 1 i 2, lub warunki takiego wyłączenia, uwzględniając stopień

obciążenia administracyjnego, skuteczność monitorowania przewozu towarów oraz ryzyko

powstania uszczupleń w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego.

1.

W przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający

i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych

danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu

tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz

jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów - w przypadkach

określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia,

dodatkowe dane, o których mowa w ust. 1, uwzględniając potrzebę zapewnienia skuteczności

monitorowania przewozu towarów, specyfikę towaru, przewozu towarów lub obrotu tymi

towarami.

1.

Podmiot wysyłający, podmiot odbierający oraz przewoźnik są obowiązani niezwłocznie

aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do

ich zgłoszenia.

2.

Dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu zawarte w zgłoszeniu nie podlegają

aktualizacji.

3.

W przypadku gdy przewóz towaru nie zostanie rozpoczęty, odpowiednio podmiot wysyłający,

podmiot odbierający albo przewoźnik dokonuje aktualizacji zgłoszenia, podając informację

o odstąpieniu od przewozu towaru.

1.

Przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy

Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych.

2.

Podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik mogą przesyłać, uzupełniać i

aktualizować zgłoszenia pod warunkiem, że są zarejestrowanymi użytkownikami Platformy

Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych.

3.

Przesłanie, uzupełnienie i aktualizacja zgłoszenia przez przedstawiciela ustawowego

lub pełnomocnika podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika pociągają

za sobą skutki dla reprezentowanego.

4.

Dokonanie czynności, o których mowa w ust. 1, wymaga uwierzytelnienia na Platformie

Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych.

5.

W przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik,

w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji

Skarbowej dokument zastępujący zgłoszenie, zawierający dane, o których mowa w art.

5-7, zwany dalej „dokumentem zastępującym zgłoszenie”, i uzyskuje od właściwego organu

Krajowej Administracji Skarbowej potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu.

6.

W przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający albo podmiot odbierający jest

obowiązany przekazać przewoźnikowi dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie

przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie.

7.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia

1

sposób przesyłania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia oraz sposób uwierzytelniania

zarejestrowanego użytkownika Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych, uwzględniając

potrzebę sprawnego przesyłania tych dokumentów oraz zapewnienia monitorowania przewozu

towarów;

2

sposób postępowania podmiotów wysyłających, podmiotów odbierających i przewoźników

w przypadku niedostępności rejestru, uwzględniając konieczność zapewnienia przekazywania

danych, o których mowa w art. 5-7, na potrzeby systemu monitorowania przewozu;

2a

przypadki, w których dokonywane jest zgłoszenie obejmujące więcej niż jedną przesyłkę,

uwzględniając stopień obciążenia administracyjnego, skuteczność monitorowania przewozu

towarów oraz ryzyko powstania uszczupleń w zakresie podatku od towarów i usług lub

podatku akcyzowego;

3)

organ Krajowej Administracji Skarbowej, do którego jest przesyłane zgłoszenie w przypadku

niedostępności rejestru, uwzględniając przygotowanie organizacyjne takiego organu;

4)

wzór dokumentu zastępującego zgłoszenie wraz z objaśnieniami, uwzględniając potrzebę

ujednolicenia dokumentacji w przypadku niedostępności rejestru.

1.

Przewoźnik jest obowiązany odmówić przyjęcia do przewozu towarów podlegających zgłoszeniu

w przypadku nieotrzymania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie

i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym

mowa w art. 3 ust. 7.

2.

Przewoźnik, przed rozpoczęciem przewozu towaru, jest obowiązany przekazać kierującemu

numer referencyjny, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu

zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7.

3.

Kierujący, w momencie rozpoczęcia przewozu towaru, jest obowiązany posiadać numer

referencyjny, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu

zastępującego zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7.

4

W przypadku nieotrzymania przez kierującego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a,

numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia

dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7,

kierujący jest obowiązany odmówić rozpoczęcia przewozu towaru.

1.

Przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany

zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego

tym zgłoszeniem.

2.

Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w

lokalizator.

3.

Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są

przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji.

W przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany

1)

włączyć lokalizator

a)

przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w

art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia

przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju,

b)

z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru,

o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1;

2)

wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą

a)

dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku

kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru

do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju,

b)

zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju.

1.

W przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo

zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a,

jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym

lub w najbliższej zatoce postojowej.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący środkiem transportu, o którym mowa

w art. 2 pkt 11 lit. a, przewożący towary niebezpieczne określone w Umowie europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych

(ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1119) jest obowiązany zatrzymać środek transportu na najbliższym parkingu samochodowym

lub w innym miejscu zapewniającym postój, z uwzględnieniem przepisów działu 8.4 i

8.5 tej umowy.

3.

Przewóz towaru środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, może być

kontynuowany po

1)

przywróceniu sprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji albo

2)

przeładunku towaru na środek transportu wyposażony w sprawny lokalizator albo którego

dane geolokalizacyjne są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji,

albo

3)

wyposażeniu środka transportu w sprawny lokalizator, albo

4)

nałożeniu zamknięć urzędowych na środek transportu lub towar albo zarządzeniu konwoju,

o którym mowa w art. 67 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 508, z późn. zm..

4.

Rozstrzygnięcie w zakresie, o którym mowa w ust. 3 pkt 4, jest podejmowane przez naczelnika

urzędu celno-skarbowego, na terenie którego znajduje się środek transportu, po uzyskaniu

informacji od przewoźnika dotyczącej potrzeby kontynuowania przewozu towaru.

5.

W przypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, przepis art. 10b stosuje się odpowiednio.

Do przewozów towarów rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej

ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

1.

Numer referencyjny jest ważny przez 10 dni od dnia jego nadania.

2.

W przypadku upływu terminu, o którym mowa w ust. 1, przewóz towaru może być kontynuowany

po przesłaniu odpowiednio przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika

nowego zgłoszenia i uzyskaniu nowego numeru referencyjnego.

1.

Podmiotami uprawnionymi do korzystania z danych zgromadzonych w rejestrze oraz ich

przetwarzania za pomocą telekomunikacyjnego urządzenia końcowego są

1)

w celu wykonywania kontroli przewozu towarów

a)

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej,

b)

Policja,

c)

Straż Graniczna,

d)

Inspekcja Transportu Drogowego;

2)

funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej i pracownicy organów Krajowej Administracji

Skarbowej w toku postępowania podatkowego, wykonywania kontroli podatkowej lub kontroli

celno-skarbowej;

3

Główny Inspektor Farmaceutyczny w zakresie niezbędnym do realizacji jego ustawowych

zadań.

2.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyrazić zgodę na nieodpłatne udostępnianie

danych zgromadzonych w rejestrze, na wniosek

1)

organów Policji,

2)

organów Inspekcji Transportu Drogowego,

3)

organów Straży Granicznej,

4)

Ministra Obrony Narodowej,

5)

Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki,

6)

Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych

- jeżeli dane te są niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań innych niż określone

w ust. 1 pkt 1.

3.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej na wniosek Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego,

Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Wywiadu

Wojskowego oraz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego udostępnia nieodpłatnie dane

z rejestru, jeżeli są one niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań. Dane z rejestru

są przekazywane funkcjonariuszom tych organów bez konieczności każdorazowego przedstawiania

przez nich imiennego upoważnienia wydanego przez te organy, okazywanego wraz z legitymacją

służbową.

3a

Szef Krajowej Administracji Skarbowej nieodpłatnie udostępnia dane zgromadzone w rejestrze,

również na wniosek

1)

sądu,

2)

prokuratora

- w związku z toczącym się postępowaniem.

4.

Szef Krajowej Administracji Skarbowej udostępnia organom, o których mowa w ust. 3,

dane z rejestru w drodze teletransmisji, jeżeli dane te są niezbędne do realizacji

ich ustawowych zadań oraz jednostka organizacyjna odpowiednio Agencji Bezpieczeństwa

Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu

Wojskowego oraz Służby Kontrwywiadu Wojskowego będąca odbiorcą informacji spełnia

łącznie następujące warunki

1)

posiada urządzenia umożliwiające odnotowanie w systemie, kto, kiedy, w jakim celu

oraz jakie dane uzyskał;

2)

posiada zabezpieczenia techniczne i organizacyjne uniemożliwiające wykorzystanie danych

niezgodnie z celem ich uzyskania;

3)

specyfika lub zakres wykonywanych zadań uzasadnia takie udostępnienie.

1.

Jeżeli w wyniku analizy danych w rejestrze stwierdzono, że przewóz towarów wskazany

w zgłoszeniu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot

odbierający lub przewoźnik otrzymują wezwanie do przedstawienia środka transportu

w czasie i miejscu, o których mowa odpowiednio w ust. 3 albo 4, przesłane wraz z numerem

referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych w rejestrze.

2.

Odpowiednio podmiot wysyłający i podmiot odbierający są obowiązani przekazać przewoźnikowi

treść wezwania wraz z numerem referencyjnym albo potwierdzeniem aktualizacji danych

w rejestrze.

3.

W przypadku przewozu towarów po drodze publicznej przewoźnik jest obowiązany przedstawić

środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, w dacie zakończenia przewozu

towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub w oddziale celnym urzędu celno-skarbowego

zlokalizowanym najbliżej miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju w celu przeprowadzenia

kontroli.

4.

W przypadku przewozu towarów po krajowej sieci kolejowej przewoźnik jest obowiązany

przedstawić środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. b, w dacie zakończenia

przewozu towaru, w miejscu wskazanym w zgłoszeniu w celu przeprowadzenia kontroli.

5.

Przewoźnik powiadamia telefonicznie organ Krajowej Administracji Skarbowej wskazany

w wezwaniu o planowanym dostarczeniu towaru do miejsca, o którym mowa odpowiednio

w ust. 3 i 4.

1.

Kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie

odpowiednio

1)

dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia;

2)

zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym;

3)

posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia

przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art.

3 ust. 7;

4

przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.

2

Kontrola obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego,

dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań

lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji.

2a

W przypadku kontroli przewozu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, objętych obowiązkiem, o którym

mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, wymagających szczególnych warunków przechowywania, można skierować je w celu dokonania

oględzin do hurtowni farmaceutycznej prowadzonej przez przedsiębiorcę, z którym Główny

Inspektor Farmaceutyczny zawarł umowę, o której mowa w art. 37ay ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Kontrolę przewozu towarów przeprowadzają funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej.

4.

Kontrolę przewozu towarów, przy wykonywaniu swoich ustawowych zadań, mogą również

przeprowadzać

1)

funkcjonariusze Policji;

2)

funkcjonariusze Straży Granicznej;

3)

inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

5.

Kierujący jest obowiązany w toku kontroli przewozu towarów, na żądanie funkcjonariusza

Służby Celno-Skarbowej, funkcjonariusza Policji, funkcjonariusza Straży Granicznej

oraz inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, zwanego dalej „kontrolującym”

1)

okazać wymagane prawem dokumenty związane z przewozem towaru;

2)

podać numer referencyjny właściwy dla dokonywanego przewozu towaru albo udostępnić

dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego

zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7;

3)

umożliwić kontrolującemu wykonywanie czynności określonych w ust. 2.

6

W toku kontroli przewozu towarów kontrolującemu przysługują uprawnienia określone

w przepisach regulujących zakres działania kontrolującego. W celu zapewnienia prawidłowego

funkcjonowania systemu monitorowania przewozu kontrolujący współpracują ze sobą przy

wykonywaniu kontroli. Zakres i warunki współpracy kontrolujących określa porozumienie.

6a

W przypadku, o którym mowa w art. 12a ust. 4, kontrolę przeprowadza się w miejscu

wskazanym w zgłoszeniu, uwzględniając specyfikę przewozów kolejowych w oparciu o rozkład

jazdy pociągów, jeżeli zapewnione są wymogi bezpieczeństwa przeprowadzenia kontroli.

7.

W przypadku

1)

stwierdzenia nieprawidłowości w toku kontroli lub na żądanie kontrolowanego,

2)

pobrania próbki towaru,

3)

nałożenia zamknięć urzędowych

- kontrolujący sporządza protokół.

8.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw transportu określi, w drodze

rozporządzenia

1)

sposób dokumentowania przeprowadzonej kontroli przewozu towarów, uwzględniając potrzebę

zapewnienia sprawnego i skutecznego wykonywania czynności;

2)

wzory dokumentów stosowanych w toku kontroli przewozu towarów, uwzględniając potrzebę

zapewnienia prawidłowego dokumentowania czynności kontroli oraz jednolitości stosowanej

dokumentacji.

W przypadku ujawnienia w trakcie kontroli przewozu towarów niedokonania zgłoszenia

przewóz towarów może być kontynuowany po przesłaniu odpowiednio przez podmiot wysyłający,

podmiot odbierający albo przewoźnika zgłoszenia i uzyskaniu numeru referencyjnego,

z wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 1a. Przepisy art. 10b pkt 1 i art. 10c ust. 3 pkt 2-4

stosuje się odpowiednio.

1.

Jeżeli w trakcie kontroli przewozu towaru stwierdzono, że towar nie odpowiada co do

rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu w zgłoszeniu albo przewóz

towarów wiąże się ze zwiększonym ryzykiem, na środek transportu lub towar mogą zostać

nałożone zamknięcia urzędowe.

2.

W przypadku stwierdzenia przez kontrolującego, o którym mowa w art. 13 ust. 4, konieczności

pobrania próbki lub nałożenia zamknięć urzędowych może on wezwać do dokonania tych

czynności funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej.

3

W przypadku nałożenia zamknięć urzędowych przewoźnik jest obowiązany przedstawić środek

transportu organowi Krajowej Administracji Skarbowej wskazanemu w protokole kontroli,

w dacie zakończenia przewozu towaru, w miejscu dostarczenia towaru lub miejscu zakończenia

przewozu na terytorium kraju w celu usunięcia tych zamknięć. Przewoźnik powiadamia

telefonicznie organ Krajowej Administracji Skarbowej wskazany w protokole kontroli

właściwy do usunięcia zamknięć urzędowych o dostarczeniu towaru do miejsca dostarczenia

towaru lub miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju.

4.

W przypadku nałożenia na środek transportu zamknięć urzędowych pobiera się od przewoźnika

kaucję w wysokości 1000 zł.

5.

Kaucję pobiera się w formie gotówkowej, za pokwitowaniem na druku ścisłego zarachowania,

lub za pomocą instrumentu płatniczego, jeżeli pobierający kaucję dysponuje odpowiednim

urządzeniem do autoryzacji transakcji płatniczych.

6.

W przypadku pobrania kaucji za pomocą instrumentu płatniczego przewoźnik ponosi koszty

opłat i prowizji związanych z taką formą zapłaty.

7.

Kaucja jest przechowywana na nieoprocentowanym wyodrębnionym rachunku bankowym wyznaczonego

urzędu skarbowego.

8.

Kaucję pobraną w formie gotówkowej przekazuje się na rachunek bankowy wyznaczonego

urzędu skarbowego w terminie 3 dni roboczych od dnia pobrania kaucji.

9.

Kaucja pobrana

1

w formie gotówkowej podlega zwrotowi na rachunek bankowy przewoźnika wskazany przez

przewoźnika albo kierującego,

2)

za pomocą instrumentu płatniczego podlega zwrotowi na rachunek bankowy właściwy dla

instrumentu płatniczego

- w terminie 7 dni od dnia usunięcia zamknięć urzędowych, o którym mowa w ust. 3.

10.

Kaucja, o której mowa w ust. 4, nie podlega zwrotowi, w przypadku niedopełnienia przez

przewoźnika obowiązku, o którym mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od daty kontroli.

Kaucja stanowi dochód budżetu państwa.

11.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczy, w drodze rozporządzenia,

urząd skarbowy, na którego rachunek bankowy dokonuje się wpłaty kaucji, uwzględniając

przygotowanie organizacyjne i techniczne tego urzędu.

1.

Jeżeli w trakcie kontroli przewozu towarów

1)

ujawniono niedokonanie zgłoszenia,

2)

nie zostanie przedstawiony przez kierującego numer referencyjny dla dokonywanego przewozu

towaru, dokument zastępujący zgłoszenie i potwierdzenie przyjęcia dokumentu zastępującego

zgłoszenie albo dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7

-

1a

Jeżeli w trakcie kontroli przewozu produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego

przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych objętych obowiązkiem, o którym mowa

w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, ujawniono, że przewóz towarów jest dokonywany

1)

bez dokonania Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu zgłoszenia, o którym mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne,

2)

przed upływem terminu na zgłoszenie sprzeciwu, określonego w art. 37av ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne,

3)

wbrew sprzeciwowi, o którym mowa w art. 37av ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne

- towar zatrzymuje się.

1b

W przypadku przewozu towarów po krajowej sieci kolejowej towar może zostać zatrzymany

w miejscu dostarczenia towaru na terytorium kraju.

2

Zatrzymany towar albo środek transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, wraz

z towarem jest kierowany albo usuwany do najbliższego wyznaczonego miejsca, które

spełnia warunki przechowywania towarów będących przedmiotem przewozu.

2a

W przypadku zatrzymania, o którym mowa w ust. 1a, towar albo środek transportu, o

którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, wraz z towarem jest kierowany do hurtowni farmaceutycznej

prowadzonej przez przedsiębiorcę, z którym Główny Inspektor Farmaceutyczny zawarł

umowę, o której mowa w art. 37ay ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne.

3.

Towar zatrzymuje się do czasu ustalenia, przez naczelnika urzędu celno-skarbowego

właściwego ze względu na miejsce kontroli przewozu towarów, podmiotu posiadającego

prawo do dysponowania towarem jak właściciel w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług i złożenia zgłoszenia. W przypadku nieustalenia podmiotu, który posiada prawo do

dysponowania towarem jak właściciel, w terminie 60 dni od dnia zatrzymania towaru,

orzeka się przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa.

4.

Z wnioskiem o orzeczenie przepadku towaru na rzecz Skarbu Państwa występuje do sądu

cywilnego naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na miejsce kontroli

przewozu towarów. Do spraw o przepadek towaru stosuje się odpowiednio przepisy art. 610

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1360, z późn. zm..

5.

W przypadku towarów łatwo psujących się termin, o którym mowa w ust. 3, wynosi 3 dni.

6.

W przypadku towarów niebezpiecznych w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych

(Dz. U. z 2018 r. poz. 169, 650, 1481 i 1629), które wymagają szczególnych warunków przechowywania, termin, o którym mowa w ust.

3, może być skrócony, odpowiednio do właściwości towaru, na zasadach określonych w

odrębnych przepisach lub umowach międzynarodowych.

7

W przypadku, o którym mowa w ust. 1a, kontrolujący przekazuje dokumenty z przeprowadzonej

kontroli przewozu towarów Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu.

8

Do przechowywania i strzeżenia zatrzymanych produktów leczniczych, środków spożywczych

specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych, objętych obowiązkiem,

o którym mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, oraz ich przepadku, sprzedaży albo zniszczenia stosuje się przepisy rozdziału 2c

tej ustawy.

1.

Jeżeli uprawnienie do zatrzymania środka transportu wraz z towarem lub usunięcia,

o którym mowa w art. 16 ust. 2, zbiega się z uprawnieniem do zatrzymania lub usunięcia

środka transportu wraz z towarem określonym w przepisach innych ustaw, w pierwszej

kolejności stosuje się przepisy ustawy.

2.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości związanych z przewozem drogowym towarów

niebezpiecznych, mającym wpływ na bezpieczeństwo tego przewozu, w pierwszej kolejności

stosuje się art. 102 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

3.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 217, art. 228 oraz art. 308 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks

postępowania karnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1987).

1.

Za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie środka transportu lub towaru w wyznaczonym

miejscu pobiera się opłaty.

2.

Za opłaty, o których mowa w ust. 1, odpowiada solidarnie przewoźnik i podmiot obowiązany

do złożenia zgłoszenia.

3.

Dyrektor izby administracji skarbowej właściwy dla wyznaczonego miejsca, do którego

został skierowany lub usunięty środek transportu wraz z towarem, ustala, w drodze

postanowienia, wysokość opłat za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie środka transportu

lub towaru w wyznaczonym miejscu, osoby obowiązane do ich poniesienia oraz termin

i sposób ich uiszczenia.

4.

Na postanowienie, o którym mowa w ust. 3, służy zażalenie.

5

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm..

6

W przypadku produktów leczniczych, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego

lub wyrobów medycznych objętych obowiązkiem, o którym mowa w art. 37av ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne, w zakresie opłat za ich przechowywanie i strzeżenie stosuje się przepisy rozdziału

2c tej ustawy.

1.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 3 ust. 11 i art. 9 ust.

7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, zachowują moc do dnia wejścia

w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 3 ust. 11 i art. 9 ust.

7 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej

niż przez 3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

2.

Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 13 ust. 8 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych

na podstawie art. 13 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, jednak nie dłużej niż przez

3 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Zwrot

1)

środka transportu z wyznaczonego miejsca następuje po uiszczeniu opłat dotyczących

środka transportu ustalonych w postanowieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 3;

2)

towaru z wyznaczonego miejsca następuje po uiszczeniu opłat dotyczących towaru ustalonych

w postanowieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 3, z wyjątkiem art. 31.

Dyrektor izby administracji skarbowej może powierzyć usuwanie towarów lub środka transportu,

o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, wraz z towarem lub prowadzenie wyznaczonego

miejsca innym podmiotom.

Do dnia 31 lipca 2018 r. do przewozów towarów po krajowej sieci kolejowej nie stosuje

się przepisów art. 21 ust. 1-2a, art. 22 ust. 1 i 2, art. 22a oraz art. 24 ust. 1

i 1a ustawy zmienianej w art. 1.

1

Opłatę za usunięcie, strzeżenie i przechowywanie środka transportu lub towarów w wyznaczonym

miejscu uiszcza się na rzecz dyrektora izby administracji skarbowej, o którym mowa

w art. 17 ust. 3.

2.

Wysokość stawki kwotowej opłat, o których mowa w art. 17 ust. 1, odpowiada średniej

cenie rynkowej usług w zakresie usuwania, strzeżenia i przechowywania środków transportu

lub towarów na obszarze właściwości danej izby administracji skarbowej.

3.

Ustala się maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w art. 17 ust.

1, za

1)

środek transportu

a)

o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 476 zł; za każdą dobę przechowywania

i strzeżenia - 39 zł,

b)

o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t - za usunięcie - 594 zł; za

każdą dobę przechowywania i strzeżenia - 51 zł,

c)

o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t - za usunięcie - 841 zł; za

każdą dobę przechowywania i strzeżenia - 73 zł,

d)

o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t - za usunięcie - 1239 zł; za każdą dobę

przechowywania i strzeżenia - 133 zł,

e)

przewożący materiały niebezpieczne - za usunięcie - 1508 zł; za każdą dobę przechowywania

i strzeżenia - 196 zł;

2

towar

a)

za usunięcie - 1508 zł,

b)

za każdą dobę przechowywania i strzeżenia - 4 zł za 1 m

4.

Maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 3, obowiązujące w danym roku kalendarzowym,

ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi

cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki

ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

5

Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w terminie do dnia 1 grudnia danego

roku ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej

„Monitor Polski” maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 3, z uwzględnieniem

zasady określonej w ust. 4, obowiązujące w następnym roku kalendarzowym, zaokrąglając

opłaty, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit. a, w górę do pełnych złotych, a

opłaty, o których mowa w ust. 3 pkt 2 lit. b, w górę do pełnych dziesiątek groszy.

Do usuwania środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, wraz z towarem

przez funkcjonariuszy i inspektorów, o których mowa w art. 13 ust. 4, w zakresie nieuregulowanym

ustawą stosuje się odpowiednio zasady i warunki określone w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

21 lit. c, który wchodzi w życie z dniem 1 czerwca 2018 r.

1

W przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 albo art. 6 ust. 1,

odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną

w wysokości 46% wartości brutto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia,

nie niższej niż 20 000 zł.

2

W przypadku stwierdzenia, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości

towarowi wskazanemu odpowiednio przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający

w zgłoszeniu, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się

karę pieniężną w wysokości 46% różnicy wartości brutto towaru zgłoszonego i towaru

rzeczywiście przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20

000 zł.

2a

W przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 12a ust. 2 odpowiednio na podmiot

wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000

zł.

3

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego

lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego albo podmiotu

odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której

mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

1.

W przypadku

1)

niedokonania zgłoszenia przez przewoźnika,

2)

stwierdzenia, że towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi

wskazanemu przez przewoźnika w zgłoszeniu,

3

niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 12a ust. 3 i 4 oraz art. 15 ust. 3

- na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 20 000 zł.

2

W przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5

ust. 4 i art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000

zł.

2a

W przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika

nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

2b

Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa

w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru.

3

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym,

na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

3

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym,

na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

1.

W przypadku niedostarczenia zgłoszonego towaru do miejsca dostarczenia towaru albo

miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju na przewoźnika nakłada się karę pieniężną

w wysokości 100 000 zł, o ile nie ustalono podmiotu, który nabył lub posiada te towary,

lub nie ustalono miejsca zakończenia przewozu na terytorium kraju.

2.

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym,

na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej,

o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Dane dotyczące ilości, masy lub objętości towaru uważa się za prawidłowe, jeżeli stwierdzone

rozbieżności w stosunku do ilości, masy lub objętości towaru wskazanego w zgłoszeniu

wynoszą nie więcej niż 10%.

1.

W przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik

1)

nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1,

2)

zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru

- odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada

się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

1a

W przypadku gdy towar był przewożony ze składu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym i podatek akcyzowy oraz należny podatek od towarów i usług zostały wpłacone przez

podmiot wysyłający a ujawnione nieprawidłowości są wynikiem oczywistego błędu i dotyczą

zgłoszonych przez podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika danych

innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu,

o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, odpowiednio, na podmiot wysyłający, podmiot

odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 2000 zł.

2.

Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa

w art. 8 ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru.

3.

W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego

albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego,

podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia

kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Jeżeli nie można ustalić wartości brutto przewożonego towaru podlegającego obowiązkowi

zgłoszenia, za podstawę nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1

i 2, przyjmuje się średnią wartość rynkową towaru na rynku krajowym.

1

Karę pieniężną nakłada się w drodze decyzji.

2.

Karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli

przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30.

3.

Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie

1)

nie stanowi pomocy publicznej albo

2)

stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności

tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3)

stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie

ust. 4.

4

Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odstąpienia

od nałożenia kar pieniężnych, mając na uwadze konieczność zapewnienia zgodności z

warunkami dopuszczalności udzielania pomocy państwa określonymi przepisami prawa Unii

Europejskiej.

5.

W zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

1.

Karę pieniężną uiszcza się na rachunek bankowy wyznaczonego urzędu skarbowego w terminie

7 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się ostateczna.

2.

Kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

3.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczy, w drodze rozporządzenia,

urząd skarbowy, na którego rachunek bankowy dokonuje się wpłaty kary pieniężnej, uwzględniając

przygotowanie organizacyjne i techniczne tego urzędu.

1

Kara pieniężna nie może być nałożona, jeżeli od dnia niedopełnienia obowiązku upłynęło

5 lat.

2.

Obowiązek zapłaty kary pieniężnej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca

roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zapłaty.

Kontrolujący, o którym mowa w art. 13 ust. 4, który ujawni naruszenie, za które ustawa

przewiduje karę pieniężną, przekazuje dokumenty z przeprowadzonej kontroli przewozu

towarów naczelnikowi urzędu celno-skarbowego właściwemu ze względu na miejsce kontroli

przewozu towarów.

1.

W przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo

kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji

Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających

zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej

jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który

ujawnił naruszenie.

2.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1, gdy naruszenia dotyczą podmiotów, które mają

siedzibę na terytorium państwa członkowskiego albo państwa trzeciego, albo nie można

ustalić właściwości miejscowej naczelnika urzędu celno-skarbowego do nałożenia kary

pieniężnej, organem właściwym do nałożenia kary pieniężnej jest wyznaczony naczelnik

urzędu celno-skarbowego.

3.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, organ Krajowej Administracji Skarbowej,

który ujawnił naruszenie, przekazuje dokumenty związane z ujawnionym naruszeniem naczelnikowi

urzędu celno-skarbowego właściwemu do nałożenia kary pieniężnej.

4.

Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia

podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania

w sprawie o nałożenie kary pieniężnej. Przepisu ust. 3 nie stosuje się.

5

Przepisu ust. 4 nie stosuje się do

1)

przewoźników;

2)

przewozu towarów, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3a.

6.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych wyznaczy, w drodze rozporządzenia,

naczelnika urzędu celno-skarbowego do nałożenia kary pieniężnej, w przypadkach, o

których mowa w ust. 2, uwzględniając przygotowanie organizacyjne tego organu do prowadzenia

postępowań w sprawach o nałożenie kary pieniężnej.

1

W przypadkach, o których mowa w art. 22 ust. 1 albo 2, jeżeli przewoźnik ma siedzibę

w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem

o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności

nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący

pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przyszłej karze pieniężnej. Przepisy art.

15 ust. 5-11 stosuje się.

1

W przypadkach, o których mowa w art. 22 ust. 1-2a, jeżeli przewoźnik ma siedzibę w

państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem

o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności bądź możliwość egzekucji należności

nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący

pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przyszłej karze pieniężnej. Przepisy art.

15 ust. 5-11 stosuje się.

2.

W przypadku nieuiszczenia kaucji, o której mowa w ust. 1, środek transportu wraz z

towarem jest kierowany albo usuwany do najbliższego wyznaczonego miejsca, które spełnia

warunki przechowywania towarów będących przedmiotem przewozu.

3

Zwrot środka transportu wraz z towarem z wyznaczonego miejsca, z wyjątkiem art. 16

ust. 3-6, następuje po uiszczeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 1

albo 2, albo kaucji w wysokości równej wysokości tej kary oraz opłat ustalonych w

postanowieniu, o którym mowa w art. 17 ust. 3.

3

Zwrot środka transportu wraz z towarem z wyznaczonego miejsca, z wyjątkiem art. 16

ust. 3-6, następuje po uiszczeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 22 ust. 1-2a,

albo kaucji w wysokości równej wysokości tej kary oraz opłat ustalonych w postanowieniu,

o którym mowa w art. 17 ust. 3.

4.

W przypadku nieuiszczenia kary pieniężnej w ciągu 60 dni od dnia, w którym decyzja

nakładająca karę pieniężną stała się ostateczna, do środka transportu stosuje się

odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356, 1499 i 1629) dotyczące egzekucji należności pieniężnych z ruchomości.

1

W przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli rozpoczęcia przewozu towaru przez kierującego,

o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, bez numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego

zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu,

o którym mowa w art. 3 ust. 7, kierujący podlega karze grzywny w wysokości od 5000

do 7500 zł.

1

W przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli

1)

rozpoczęcia przewozu towaru przez kierującego, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a,

bez numeru referencyjnego, bez dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia

przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art.

3 ust. 7,

2)

niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10b,

3)

niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 10c ust. 1

- kierujący podlega karze grzywny w wysokości od 5000 do 7500 zł.

2.

Kontrolującemu będącemu

1)

funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej,

2)

funkcjonariuszem Policji,

3)

funkcjonariuszem Straży Granicznej,

4)

inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego

- przysługuje prawo do nakładania i pobierania grzywny w drodze mandatu karnego za

czyn, o którym mowa w ust. 1.

3.

Orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, o której mowa w ust. 1, następuje w trybie

określonym w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2018 r. poz. 475, 1039, 1387, 1467, 1481 i 2077).

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, 1948 i 1955 oraz z 2017 r. poz. 60 i 244) w art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu

„

4.

Policja realizuje także zadania wynikające z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów

(Dz. U. poz. 708).

”

.

(pominięte)

W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1713 i 1948) w art. 96 po § 1aa dodaje się § 1ab w brzmieniu

„

§ 1ab.

W postępowaniu mandatowym, w sprawach o czyn określony w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu

towarów

(Dz. U. poz. 708) można nałożyć grzywnę w wysokości od 5000 zł do 7500 zł.

”

.

W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 50 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu

„

4)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów

(Dz. U. poz. 708).

”

;

2)

w art. 56 ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Kary pieniężne oraz grzywny, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4-7 oraz w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie

monitorowania drogowego przewozu towarów, pobierane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, są przekazywane na wyodrębniony

rachunek bankowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego.

”

.

W ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej

(Dz. U. poz. 1947 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 88, 244 i 379) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 2

a)

w ust. 1 po pkt 16 dodaje się pkt 16a w brzmieniu

„

16a)

wykonywanie zadań wynikających z ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów

(Dz. U. poz. 708);

”

,

b)

w ust. 2 w pkt 4 wyrazy „w ust. 1 pkt 14-16” zastępuje się wyrazami „w ust. 1 pkt

14-16a”;

2)

w art. 67

a)

ust. 2 otrzymuje brzmienie

„

2.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego może zobowiązać przewoźnika, aby konwój lub określone

czynności w ramach konwoju wykonywały wyspecjalizowane jednostki działające w zakresie

ochrony osób lub mienia.

”

,

b)

po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu

„

2a.

Decyzję o zarządzeniu konwoju doręcza się kierującemu pojazdem. Decyzja jest natychmiast

wykonalna.

”

,

c)

ust. 3 otrzymuje brzmienie

„

3.

Koszty konwoju ponoszą solidarnie

1)

przewoźnik będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, realizującą usługę przewozu

towaru;

2)

nadawca towarów będący osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą

osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wysyłki towaru

będącego przedmiotem przewozu.”.

”

;

Z dniem wejścia w życie ustawy tworzy się rejestr zgłoszeń.

1.

Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa przeznaczonych na wykonywanie zadań sektora

finansów publicznych wynikających z niniejszej ustawy wynosi w roku

1)

2017 - 15,5 mln zł;

2)

2018 - 20,4 mln zł;

3)

2019 - 9,9 mln zł;

4)

2020 - 9,9 mln zł;

5)

2021 - 9,9 mln zł;

6)

2022 - 9,9 mln zł;

7)

2023 - 9,9 mln zł;

8)

2024 - 9,9 mln zł;

9)

2025 - 9,9 mln zł;

10)

2026 - 9,9 mln zł.

2.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych monitoruje wykorzystanie limitu wydatków,

o którym mowa w ust. 1, oraz wdraża mechanizmy korygujące, o których mowa w ust. 3.

3.

W przypadku gdy wysokość wydatków po pierwszym półroczu danego roku budżetowego wyniesie

więcej niż 65% limitu wydatków przewidzianych na dany rok, dysponent środków zmniejsza

wysokość środków przeznaczonych na wydatki w drugim półroczu o kwotę stanowiącą różnicę

pomiędzy wysokością tego limitu a kwotą przekroczenia wydatków.

4.

W przypadku gdy wysokość wydatków w poszczególnych miesiącach jest zgodna z planem

finansowym, przepisu ust. 3 nie stosuje się.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia

Ustawa wchodzi w życie z dniem 25 maja 2018 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2018 r., z wyjątkiem art. 346, który wchodzi

w życie z dniem ogłoszenia.