Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 listopada 2018 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo wodne

Ustawa reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności

kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami

wodnymi.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

budowlach przeciwpowodziowych rozumie się przez to

a)

kanały ulgi,

b)

kierownice w ujściach rzek do morza,

c)

poldery przeciwpowodziowe,

d)

sztuczne zbiorniki przeciwpowodziowe,

e)

suche zbiorniki przeciwpowodziowe,

f)

wały przeciwpowodziowe,

g)

budowle regulacyjne,

h)

wrota przeciwpowodziowe i przeciwsztormowe,

i)

falochrony,

j)

budowle ochrony brzegów morskich

- wraz z obiektami związanymi z nimi technicznie i funkcjonalnie lub nieruchomościami

przeznaczonymi na potrzeby ochrony przed powodzią;

2)

inwestorze rozumie się przez to

a)

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566),

b)

urząd morski,

c)

województwo,

d)

powiat,

e)

gminę,

f)

Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy pełniący państwową

służbę hydrologiczno-meteorologiczną na podstawie art. 370 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne,

g)

partnera prywatnego w rozumieniu ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym

(Dz. U. z 2015 r. poz. 696 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 1920)

- realizujących inwestycję.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

2 lit. c oraz lit. d, które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia,

z mocą od dnia 1 stycznia 2018 r.

Ustawa reguluje sprawy własności wód oraz gruntów pokrytych wodami, a także zasady

gospodarowania tymi składnikami jako mieniem Skarbu Państwa.

Przepisy ustawy stosuje się do wód śródlądowych oraz morskich wód wewnętrznych.

Działania prowadzone na obszarach morskich, w tym których wyłącznym celem jest obrona

lub bezpieczeństwo państwa, przeprowadza się, w stopniu racjonalnym, przy podjęciu

niezbędnych środków na rzecz osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska morskiego,

w szczególności zapewniając pobór próbek w punktach pomiarowych zlokalizowanych na

polskich obszarach morskich dla celów monitoringu wód, o którym mowa w art. 349 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566).

1.

Do chowu, hodowli lub połowu ryb

1)

uprawniony jest

a)

władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb

i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach płynących,

b)

właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do

których stosuje się odpowiednio art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566), zwanej dalej „ustawą - Prawo wodne”,

c)

właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie

rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb;

2)

w obwodzie rybackim uprawniony jest podmiot wykonujący uprawnienia właściciela wód

w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie

umowy zawartej z

a)

właściwym podmiotem na podstawie art. 6d ust. 2 albo

b)

podmiotem wykonującym uprawnienia Skarbu Państwa w zakresie rybactwa śródlądowego

do dnia 30 czerwca 2017 r., albo

c)

podmiotem wykonującym do dnia 31 grudnia 2005 r. uprawnienia Skarbu Państwa w zakresie

rybactwa śródlądowego na warunkach określonych przepisami ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu

Państwa

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1491 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 1566)

- zwani dalej „uprawnionymi do rybactwa”.

2.

Uprawnionemu do rybactwa na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, przysługuje

prawo pierwszeństwa w zawarciu umowy na dalszy okres.

3.

Uprawniony do rybactwa, o którym mowa w ust. 2, powinien złożyć oświadczenie o skorzystaniu

ze swojego prawa w terminie do 6 miesięcy przed dniem upływu okresu, na jaki została

zawarta umowa, o której mowa w ust. 1 pkt 2.

4.

Jeżeli uprawniony do rybactwa, o którym mowa w ust. 2, złoży w terminie oświadczenie,

o którym mowa w ust. 3, organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela

wód w zakresie rybactwa śródlądowego zawiera z tym uprawnionym umowę, o której mowa

w art. 6d ust. 2. Oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje na okres 10 lat,

chyba że strony ustalą dłuższy okres.

5.

W przypadku gdy dotychczasowa umowa została zawarta na podstawie art. 6d ust. 2, określona

w umowie, o której mowa w ust. 6, stawka opłaty rocznej za użytkowanie obwodu rybackiego

oraz równowartość nakładów rzeczowych na zarybienia nie ulegają zmianie.

6.

W przypadku gdy dotychczasowa umowa została zawarta z Agencją Nieruchomości Rolnych,

określone w umowie, o której mowa w ust. 4

1)

stawka opłaty rocznej za użytkowanie obwodu rybackiego jest ustalana w wysokości równej

maksymalnej stawce opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego, uwzględniającej

rybacki typ wody i jej położenie;

2)

nakłady rzeczowo-finansowe na zarybienia odpowiadają równowartości czynszu dzierżawnego

oraz nakładów rzeczowych określonych w dotychczasowej umowie, wyliczonych na podstawie

średniej rocznej z ostatnich 3 lat trwania tej umowy, pomniejszonych o opłatę roczną.

Zadania, o których mowa w art. 3, będą koordynowane przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa

Wodnego Wody Polskie.

Przepisy ustawy stosuje się do wód morza terytorialnego w zakresie planowania w gospodarowaniu

wodami, ochrony przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych oraz ochrony przed powodzią,

a w pozostałym zakresie - w przypadkach określonych w ustawie.

Przepisy ustawy stosuje się do wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej

w przypadkach określonych w ustawie.

Podmioty korzystające z usług wodnych składają po raz pierwszy Państwowemu Gospodarstwu

Wodnemu Wody Polskie oświadczenia, o których mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 ustawy

zmienianej w art. 1, za pierwszy pełny kwartał przypadający po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Przepisów ustawy nie stosuje się do morskich wód wewnętrznych oraz wód morza terytorialnego

w zakresie, w jakim korzystanie z tych wód oraz gruntów pokrytych tymi wodami jest

uregulowane w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji

morskiej

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2205 oraz z 2018 r. poz. 317, 1338 i 1563).

1.

Publiczne śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowiące własność Skarbu Państwa

dyrektor regionalnego zarządu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie przekazuje

do rybackiego korzystania w drodze oddania w użytkowanie obwodu rybackiego.

2.

Oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje za opłatą roczną, na czas nie krótszy

niż 10 lat, na podstawie umowy, do zawarcia której jest upoważniony dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

3.

Warunkiem oddania w użytkowanie obwodu rybackiego jest przedłożenie pozytywnie zaopiniowanego

operatu rybackiego.

4.

Oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego następuje w drodze konkursu ofert, przy czym

maksymalna oferowana stawka opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego nie

może być wyższa niż równowartość pieniężna 0,5 dt żyta, ustalona według średniej ceny

skupu żyta, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym

(Dz. U. z 2016 r. poz. 617 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 624, 1282 i 1529), w zależności od rybackiego typu wody i jej położenia.

5.

Nie pobiera się opłat za oddanie w użytkowanie następujących części obwodu rybackiego

1)

obrębu ochronnego;

2)

uzupełniającego obwodu rybackiego;

3)

wód uznanych za nieprzydatne do prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej.

6.

W przypadku nierealizowania założeń zawartych w operacie rybackim dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie może rozwiązać

umowę użytkowania w każdym czasie i bez odszkodowania.

7.

W sprawach nieuregulowanych dotyczących użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy

ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

8.

Konkurs ofert na oddanie w użytkowanie obwodu rybackiego, zwany dalej „konkursem”,

ogłasza i przeprowadza dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego

Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, zapraszając zainteresowane podmioty do udziału

w konkursie.

9.

W celu przeprowadzenia konkursu powołuje się komisję konkursową, zwaną dalej „komisją”.

10.

W skład komisji wchodzą co najmniej 3 osoby zatrudnione w regionalnym zarządzie gospodarki

wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, z wyłączeniem osób zatrudnionych

na stanowiskach pomocniczych lub na stanowiskach obsługi.

11.

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody

Polskie wyznacza przewodniczącego komisji spośród jej członków oraz ustala regulamin

pracy komisji. Regulamin pracy komisji udostępnia się oferentom do wglądu w siedzibie

regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

12.

Członkiem komisji nie może być osoba, która

1)

jest małżonkiem oferenta lub jego krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie

albo jest związana z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli z oferentem;

2)

jest lub była w ostatnich 3 latach pracownikiem, przedstawicielem, pełnomocnikiem,

udziałowcem albo akcjonariuszem oferenta bądź członkiem organizacji społecznej występującej

jako oferent;

3)

pozostaje z oferentem w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione

wątpliwości co do jej bezstronności.

13.

W przypadku ujawnienia okoliczności, o których mowa w ust. 12, dyrektor regionalnego

zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dokonuje zmiany

w składzie komisji i zarządza powtórzenie czynności dokonanych przez komisję.

14.

Komisja, dokonując oceny ofert, sprawdza

1)

zgodność założeń operatu rybackiego z warunkami korzystania z wód regionu wodnego

obowiązującymi w dniu wywieszenia ogłoszenia o konkursie;

2)

zgodność rodzaju i wysokości nakładów rzeczowo-finansowych zaproponowanych w ofercie

z rodzajem i wysokością nakładów rzeczowo-finansowych przewidzianych na zarybienia

w operacie rybackim;

3)

czy ilość, rodzaj i stan techniczny środków trwałych oraz wyposażenia służącego do

chowu, hodowli lub połowu ryb lub raków, kwalifikacje i doświadczenie zawodowe oferenta

lub jego pracowników w zakresie rybactwa śródlądowego dają gwarancję możliwości prowadzenia

racjonalnej gospodarki w danym obwodzie rybackim i są zgodne z typem gospodarki rybackiej

określonym w operacie rybackim.

15.

W przypadku stwierdzenia, że oferta nie spełnia jednego z warunków dotyczących zgodności,

o których mowa w ust. 14, komisja odrzuca ofertę.

16.

Komisja dokonuje oceny następujących elementów oferty

1)

kwalifikacje i doświadczenie oferenta;

2)

wysokość zaproponowanej stawki opłaty rocznej;

3)

wysokość zaproponowanych nakładów rzeczowo-finansowych;

4)

gatunki materiału zarybieniowego zaproponowane w nakładach rzeczowo-finansowych.

17.

Z przebiegu konkursu komisja sporządza protokół wraz z dokumentacją dotyczącą jego

przebiegu i wynikiem konkursu.

18.

Przewodniczący komisji w terminie 3 dni od dnia podjęcia przez komisję uchwały o wyniku

konkursu przekazuje dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego

Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie protokół, o którym mowa w ust. 17.

19.

Po przekazaniu dyrektorowi regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa

Wodnego Wody Polskie protokołu z przebiegu konkursu każdy z oferentów może zapoznać

się w siedzibie dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa

Wodnego Wody Polskie z tym protokołem.

20.

W terminie 7 dni od dnia otrzymania wyniku konkursu oraz protokołu z jego przebiegu

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody

Polskie zawiadamia oferentów na piśmie, za potwierdzeniem odbioru, o wyniku konkursu

i o otrzymanej przez nich liczbie punktów albo o odrzuceniu oferty.

21.

Oferent może złożyć do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego

Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie protest dotyczący wyniku konkursu w terminie 7 dni

od dnia doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w ust. 20.

22.

O złożeniu protestu, o którym mowa w ust. 21, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki

wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zawiadamia niezwłocznie wszystkich

oferentów, których oferty komisja przyjęła do postępowania konkursowego.

23.

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody

Polskie rozpatruje protest w ciągu 7 dni od jego otrzymania.

24.

W przypadku uwzględnienia protestu dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej

Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w terminie 7 dni od dnia jego uwzględnienia

zarządza ponowne rozpatrzenie ofert przez komisję.

25.

Przepisy ust. 20 stosuje się odpowiednio przy powiadamianiu oferentów o wyniku ponownego

rozpatrzenia ofert.

26.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, wymogi dotyczące ogłoszenia o

konkursie ofert, o którym mowa w ust. 8, elementy ofert i sposób ich oceny, czynności

komisji, a także maksymalną stawkę opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego.

27.

Minister, wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 26

1)

kieruje się potrzebą sprawnego przeprowadzenia konkursu, potrzebą wyłonienia oferenta,

którego przygotowanie i doświadczenie zawodowe zapewni realizację zasad racjonalnej

gospodarki rybackiej zgodnie z przedłożonym operatem rybackim, w celu utrzymania lub

uzyskania dobrego stanu wód obwodu rybackiego;

2)

określając tryb i warunki przeprowadzania konkursu ofert, uwzględni w szczególności

konieczność udostępnienia oferentom informacji w zakresie

a)

rozliczenia obciążeń publicznoprawnych związanych z przedmiotem użytkowania oraz nakładów

rzeczowych określonych w operacie rybackim,

b)

zasad udostępniania wód obwodu rybackiego do celów badań naukowych oraz przekazywania

danych na temat wyników prowadzonej gospodarki rybackiej,

c)

ograniczeń związanych z oddaniem w użytkowanie gruntów pod wodami w obwodzie rybackim

na cele określone w art. 261 ust. 1 ustawy - Prawo wodne oraz potrzeby zapewnienia

kontroli nad prawidłowością przeprowadzanego postępowania w konkursie ofert;

3)

określając maksymalną stawkę opłaty rocznej za 1 ha powierzchni obwodu rybackiego,

uzależni jej wysokość od rybackiego typu wody i jej położenia.

1.

Następca prawny uprawnionego do rybactwa, któremu oddano w użytkowanie obwód rybacki,

posiadający kwalifikacje i doświadczenie zawodowe w zakresie rybactwa, określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 6d ust. 27, oraz nie był skazany prawomocnym

wyrokiem sądowym na podstawie art. 27 w okresie ostatnich 3 lat, przejmuje prawa i

obowiązki wynikające z umowy, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2.

2.

Następca prawny, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie, nie później jednak

niż 2 miesiące po zaprzestaniu prowadzenia przez dotychczasowego uprawnionego do rybactwa

gospodarki rybackiej w danym obwodzie rybackim, do dyrektora regionalnego zarządu

gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z wnioskiem o dokonanie

w umowie, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, zmian w zakresie oznaczenia uprawnionego

do rybactwa.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

dotyczących reklamacji, o których mowa w art. 273 ust. 1 ustawy zmienianej w art.

1, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

1.

W zakresie uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2126, z późn. zm. przepisów ustawy nie stosuje się do

1)

poszukiwania i rozpoznawania wód podziemnych;

2)

solanek, wód leczniczych oraz termalnych;

3)

wprowadzania do górotworu wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych oraz

wykorzystanych wód, o których mowa w pkt 2.

2.

Przepisów ustawy nie stosuje się do korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń

oraz instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi.

Przepis art. 279a ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do opłat za usługi wodne,

o których mowa w

1)

art. 271 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, po raz pierwszy w stosunku do opłat za

usługi wodne za 2019 r.;

2)

art. 272 ust. 1-9 oraz art. 275 ust. 8 ustawy zmienianej w art. 1, po raz pierwszy

w stosunku do opłat za pierwszy pełny kwartał przypadający po dniu wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Przepisów ustawy nie stosuje się do usług wodnych w zakresie magazynowania, uzdatniania

lub dystrybucji wód powierzchniowych i wód podziemnych oraz odbioru ścieków, objętych

przepisami ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1152 i 1629).

1.

Gospodarowanie wodami prowadzi się z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego

traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych, z uwzględnieniem ich ilości

i jakości.

2.

W gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania

administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności

w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne.

3.

Gospodarowanie wodami opiera się na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających

koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną.

4.

Gospodarowanie wodami prowadzi się w zgodzie z interesem publicznym, nie dopuszczając

do wystąpienia możliwego do uniknięcia pogorszenia ekologicznych funkcji wód oraz

pogorszenia stanu ekosystemów lądowych zależnych od wód.

Jeżeli realizacja inwestycji kolejowej wymaga zgody wodnoprawnej, odpowiednio Państwowe

Gospodarstwo Wodne Wody Polskie albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej

udzielają tej zgody w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o

jej wydanie. W sprawach dotyczących zgody wodnoprawnej nie stosuje się art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 407 ust. 2 pkt 3 oraz art. 422 pkt 3 ustawy z dnia 20

lipca 2017 r. - Prawo wodne. Dla ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o których mowa w art. 409 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, siedziby i adresy właścicieli tych nieruchomości określa się według katastru nieruchomości.

Przedsiębiorstwo, o którym mowa w art. 8 ust. 1, które nabyło likwidowaną kopalnię,

zakład górniczy lub jego oznaczoną część przed dniem 31 grudnia 2027 r., zwalnia się

z obowiązku zapłaty bieżących wpłat wobec Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób

Niepełnosprawnych, wpłat z zysku, opłat i kar wobec Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska

i Gospodarki Wodnej w części dotyczącej tych funduszy, z wyjątkiem opłat i kar stanowiących

dochody jednostek samorządu terytorialnego, oraz z opłat za usługi wodne na rzecz

Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

1.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dotyczących pozwoleń wodnoprawnych wydawanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą

ustawą.

2.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dotyczących pozwoleń wodnoprawnych wydawanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej

w art. 1, przepis art. 403 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, stosuje się w brzmieniu

dotychczasowym.

3.

Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

dotyczących pozwoleń wodnoprawnych oraz przyrzeczeń wydania pozwoleń wodnoprawnych,

wydawanych na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1, nie stosuje się przepisów

art. 187a ust. 6 oraz art. 412 ust. 3a i 3b oraz 6-8 ustawy zmienianej w art. 1.

Zarządzanie zasobami wodnymi służy zaspokajaniu potrzeb ludności i gospodarki oraz

ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami, w szczególności w zakresie

1)

zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności;

2)

ochrony przed powodzią oraz suszą;

3)

ochrony zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją;

4)

utrzymywania lub poprawy stanu ekosystemów wodnych i zależnych od wód;

5)

zapewnienia wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu;

6)

tworzenia warunków dla energetycznego, transportowego oraz rybackiego wykorzystania

wód;

7)

zaspokojenia potrzeb związanych z turystyką, sportem oraz rekreacją.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu

do sporządzania studium, kolejno

1)

ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo

przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania

studium, określając formę, miejsce i termin składania wniosków dotyczących studium,

nie krótszy jednak niż 21 dni od dnia ogłoszenia;

2)

zawiadamia na piśmie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium instytucje

i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania projektu studium;

3)

sporządza projekt studium, rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, uwzględniając

ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz ramowego studium

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego;

w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego województwa lub niewprowadzenia

do planu zagospodarowania przestrzennego województwa zadań rządowych, uwzględnia ustalenia

programów, o których mowa w art. 48 ust. 1;

4)

uzyskuje od gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej

opinię o projekcie studium;

5)

występuje o uzgodnienie projektu studium z zarządem województwa w zakresie jego zgodności

z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa, z zarządem związku

metropolitalnego w zakresie jego zgodności z ramowym studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego, z wojewodą w zakresie jego

zgodności z ustaleniami programów, o których mowa w art. 48 ust. 1, i z Państwowym

Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania

terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz występuje o opinie

dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do

a)

starosty powiatowego,

b)

gmin sąsiednich,

c)

właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków,

d)

właściwych organów wojskowych, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa,

e)

dyrektora właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego,

pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani,

f)

właściwego organu nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych,

g)

właściwego organu administracji geologicznej,

h)

ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony

uzdrowiskowej,

i)

regionalnego dyrektora ochrony środowiska,

j)

właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska

w zakresie

-

lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii,

-

nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy

mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych

awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki

poważnych awarii,

k)

właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego;

6)

wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień;

7)

ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu

na okres co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego

wglądu oraz publikuje na stronach internetowych urzędu gminy na okres co najmniej

21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie

studium rozwiązaniami;

8)

wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 7, termin, w którym osoby prawne i fizyczne

oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące

projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium;

9)

przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt studium wraz z listą nieuwzględnionych

uwag, o których mowa w pkt 8.

Właściciel urządzenia melioracji wodnych, które nie zostało wykonane na koszt Skarbu

Państwa i które zostało wykonane po dniu wejścia w życie ustawy zmienianej w art.

1, zgłasza to urządzenie do Wód Polskich w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie

niniejszej ustawy.

Instrumenty zarządzania zasobami wodnymi obejmują

1)

planowanie w gospodarowaniu wodami;

2)

zgody wodnoprawne;

3)

opłaty za usługi wodne oraz inne należności;

4)

kontrolę gospodarowania wodami;

5)

system informacyjny gospodarowania wodami.

Zarządzanie zasobami wodnymi jest realizowane z uwzględnieniem podziału państwa na

obszary dorzeczy, regiony wodne i zlewnie.

1.

Udokumentowany system jakości prowadzonych badań wody, o którym mowa w art. 12 ust.

4, powinien być zgodny z wymaganiami zawartymi w aktualnym wydaniu normy PN-EN ISO/IEC-17025.

2.

Zatwierdzenie, o którym mowa w art. 12 ust. 4, jest dokonywane każdego roku przez

właściwego państwowego powiatowego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego

na podstawie

1)

zaświadczenia potwierdzającego przeszkolenie przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej

osób pobierających próbki wody do badań albo certyfikatu laboratorium w zakresie pobierania

próbek wody;

2)

wykazu badań prowadzonych przez laboratorium, charakterystyki metod badawczych oraz

dokumentacji potwierdzającej poprawność badań, o których mowa w ust. 3;

3)

zestawienia wyników i oceny badań biegłości wykonanych nie później niż dwa lata od

dnia wystąpienia o zatwierdzenie.

3.

Określa się dwustopniowy system zapewnienia jakości prowadzonych badań, obejmujący

kontrolę jakości wyników badań

1)

wewnętrzną;

2)

zewnętrzną, realizowaną przez udział w badaniach biegłości.

4.

W przypadku zmiany wydania normy PN-EN ISO/IEC-17025 zatwierdzenie, o którym mowa

w art. 12 ust. 4, jest dokonywane zgodnie z normą obowiązującą w momencie wykonywania

badań biegłości.

5.

Organizator badań biegłości powinien postępować zgodnie z wymaganiami zawartymi w

aktualnym wydaniu normy PN-EN ISO/IEC 17043.

6.

Właściwy państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może dokonać

kontroli laboratorium przed zatwierdzeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 4, w zakresie

zgodności systemu jakości prowadzonych badań z wymaganiami zawartymi w normie PN-EN

ISO/IEC-17025.

1.

Główny Inspektor Sanitarny w ramach sprawowanego nadzoru, o którym mowa w art. 12

ust. 1, publikuje co 3 lata sprawozdanie z badania jakości wody przeznaczonej do spożycia

przez ludzi.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, zawiera zestawienie co najmniej wszystkich poszczególnych

dostaw wody przekraczających średnio 1000 m

1.

Dopuszcza się stosowanie metody alternatywnej w zakresie badania wody przeznaczonej

do spożycia przez ludzi w przypadku udokumentowania równoważności wyników badania

wody przeprowadzonego metodą alternatywną z wynikami badania wody przeprowadzonego

metodą referencyjną.

2.

Uznanie metody alternatywnej w zakresie badania wody przeznaczonej do spożycia przez

ludzi za równoważną z metodą referencyjną następuje zgodnie z aktualnym wydaniem normy

PN-EN ISO 17994.

3.

Badania równoważności metody alternatywnej dokonuje się w krajowych laboratoriach

akredytowanych.

4.

Dokumentacja badań równoważności metody alternatywnej jest przedkładana instytutowi

badawczemu wykonującemu zadania z zakresu zdrowia publicznego, w celu sprawdzenia

jej kompletności i poprawności w odniesieniu do wymagań aktualnego wydania normy PN-EN

ISO 17994 oraz zachowania spełnienia wymagania określonego w ust. 3.

5.

Minister właściwy do spraw zdrowia po uzyskaniu pozytywnej oceny instytutu, o której

mowa w ust. 4, przedstawia Komisji Europejskiej informacje dotyczące metody oraz jej

równoważności wraz z dokumentacją, o której mowa w ust. 4.

1.

Do spraw wszczętych po dniu 31 grudnia 2017 r. i niezakończonych przed dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz

decyzji, przed wydaniem której jest przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania na

środowisko, stosuje się przepis art. 397 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym

niniejszą ustawą.

2.

Opinie lub uzgodnienia, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c, art. 70 ust.

1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 4 oraz art. 90 ust. 2 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 4,

wydane lub dokonane po dniu 31 grudnia 2017 r. pozostają skuteczne.

3.

Organy, które po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy utraciły właściwość do wydawania

ocen wodnoprawnych, niezwłocznie przekażą dokumentację dotyczącą spraw wszczętych

i niezakończonych, o których mowa w ust. 1, dyrektorom regionalnych zarządów gospodarki

wodnej.

1.

Ustanawia się następujące obszary dorzeczy

1)

obszar dorzecza Wisły obejmujący, oprócz dorzecza Wisły znajdującego się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, również dorzecza Słupi, Łupawy, Łeby, Redy oraz pozostałych

rzek uchodzących bezpośrednio do Morza Bałtyckiego na wschód od ujścia Słupi, a także

wpadających do Zalewu Wiślanego;

2)

obszar dorzecza Odry obejmujący, oprócz dorzecza Odry znajdującego się na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, także dorzecza Regi, Parsęty, Wieprzy, Ücker oraz pozostałych

rzek uchodzących bezpośrednio do Morza Bałtyckiego na zachód od ujścia Słupi, a także

wpadających do Zalewu Szczecińskiego;

3)

obszary dorzeczy

a)

Dniestru,

b)

Dunaju,

c)

Banówki,

d)

Łaby,

e)

Niemna,

f)

Pregoły,

g)

Świeżej

- obejmujące znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej części międzynarodowych

dorzeczy.

2.

Ustanawia się następujące regiony wodne

1)

na obszarze dorzecza Wisły

a)

region wodny Małej Wisły,

b)

region wodny Górnej-Zachodniej Wisły,

c)

region wodny Górnej-Wschodniej Wisły,

d)

region wodny Narwi,

e)

region wodny Bugu,

f)

region wodny Środkowej Wisły,

g)

region wodny Dolnej Wisły,

2)

na obszarze dorzecza Odry

a)

region wodny Górnej Odry,

b)

region wodny Środkowej Odry,

c)

region wodny Dolnej Odry i Przymorza Zachodniego,

d)

region wodny Warty,

e)

region wodny Noteci;

3)

na obszarze dorzecza Dniestru - region wodny Dniestru;

4)

na obszarze dorzecza Dunaju

a)

region wodny Czarnej Orawy,

b)

region wodny Czadeczki,

c)

region wodny Morawy;

5)

na obszarze dorzecza Banówki - region wodny Banówki;

6)

na obszarze dorzecza Łaby

a)

region wodny Izery,

b)

region wodny Łaby i Ostrożnicy (Upa),

c)

region wodny Metuje,

d)

region wodny Orlicy;

7)

na obszarze dorzecza Niemna - region wodny Niemna;

8)

na obszarze dorzecza Pregoły - region wodny Łyny i Węgorapy;

9)

na obszarze dorzecza Świeżej - region wodny Świeżej.

3.

W ramach regionów wodnych, o których mowa w ust. 2, wyodrębnia się zlewnie.

4.

Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, zwane dalej „Wodami Polskimi”, ustala przebieg

granic obszarów dorzeczy, granic regionów wodnych oraz granic zlewni, a także ewidencjonuje

ich przebieg w systemie informacyjnym gospodarki wodnej.

5.

Sposób ustalania przebiegu granic obszarów dorzeczy, granic regionów wodnych oraz

granic zlewni, a także sposób ich ewidencjonowania powinien uwzględniać podział hydrograficzny

kraju.

6.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zlewnie i przyporządkuje je do właściwych

regionów wodnych, kierując się podziałem hydrograficznym kraju.

7.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic obszarów dorzeczy;

2)

przyporządkowanie jednolitych części wód podziemnych oraz wód przybrzeżnych do właściwych

obszarów dorzeczy;

3)

sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic regionów wodnych;

4)

sposób ustalania i ewidencjonowania przebiegu granic zlewni.

8.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 6, Rada Ministrów kieruje się podziałem

hydrograficznym kraju oraz zróżnicowaniem warunków hydrologicznych i hydrogeologicznych

na obszarze dorzecza, a także lokalizacją jednolitych części wód podziemnych i sposobem

ich wykorzystania.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt

8 w zakresie art. 24c ust. 1 pkt 1 lit. b, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2018 r.

1.

Organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są

1)

minister właściwy do spraw gospodarki wodnej;

2)

minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;

3)

Prezes Wód Polskich;

4)

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich;

5)

dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich;

6)

kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich;

7)

dyrektor urzędu morskiego;

8)

wojewoda;

9)

starosta;

10)

wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

2.

Do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6, stosuje się przepisy

ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2096).

3.

Prezes Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej Wód Polskich w sprawach

określonych ustawą.

4.

Właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich pełni funkcję

organu wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów zarządów zlewni Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.

5.

Właściwy dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich pełni funkcję organu wyższego stopnia

w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do kierowników nadzorów wodnych Wód Polskich w sprawach określonych ustawą.

6.

W sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich organem właściwym w rozumieniu

przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest

1)

dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich - w sprawach decyzji,

o których mowa w art. 76 ust. 2, art. 77 ust. 3, 8 i 14, art. 166 ust. 5, art. 175

ust. 1, art. 176 ust. 4 i 9, art. 182 ust. 1, art. 199 ust. 4, art. 201 ust. 1, art.

202 ust. 1, art. 206 oraz w art. 343 ust. 2, 3 i 6;

2)

dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 80,

art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 188 ust. 3 i 5, art. 190 ust. 2, 13

i 14, art. 191 ust. 1 i 3, art. 226 ust. 4, art. 237 ust. 3 pkt 1, art. 271 ust. 7,

art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310

ust. 7, art. 311 ust. 6 oraz w art. 469 ust. 3;

3)

kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 232 ust. 4, art. 394 ust. 2 oraz w art.

424 ust. 1.

„1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 266 ustawy zmienianej

w art. 1 zachowują moc i mogą być zmieniane na podstawie tego przepisu, jednak nie

dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

W celu zapewnienia prawidłowego gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy zarządzanie

zasobami wodnymi wymaga

1)

koordynowania działań określonych w planach gospodarowania wodami na obszarach dorzeczy

z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej, na których terytoriach

znajdują się pozostałe części obszarów dorzeczy, o których mowa w art. 13 ust. 1;

2)

podejmowania działań na rzecz nawiązania współpracy z właściwymi władzami państw leżących

poza granicami Unii Europejskiej, na których terytoriach znajdują się pozostałe części

obszarów dorzeczy, o których mowa w art. 13 ust. 1.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa otrzymuje do dnia 31 stycznia roku następnego

informacje z zakresu rybactwa śródlądowego za rok poprzedni, przekazywane przez następujące

organy albo podmioty

1)

w zakresie liczby i powierzchni ustanowionych obwodów rybackich i ich zmiany w ciągu

roku - wojewodowie;

2)

w zakresie liczby obwodów rybackich nieoddanych w użytkowanie, przyczyn nieoddania

w użytkowanie oraz okresu, w którym obwody rybackie nie są użytkowane rybacko - dyrektorzy

regionalnych zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie;

3)

w zakresie liczby umów o oddanie w użytkowanie obwodów rybackich zawartych i rozwiązanych

w ciągu roku - dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa

Wodnego Wody Polskie;

4)

w zakresie negatywnych ocen użytkowników rybackich dotyczących prowadzenia racjonalnej

gospodarki rybackiej w obwodach rybackich i działań podjętych w tych sprawach - marszałkowie

województw;

5)

w zakresie wysokości przychodów z tytułu oddania w użytkowanie obwodów rybackich -

dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego

Wody Polskie;

6)

w zakresie liczby ogłoszonych i rozstrzygniętych konkursów ofert - dyrektorzy regionalnych

zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie;

7)

w zakresie liczby protestów zgłoszonych w konkursach ofert, treści tych protestów

i sposobu ich rozstrzygnięcia - dyrektorzy regionalnych zarządów gospodarki wodnej

Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 5 i 22, które wchodzą w życie po upływie 90 dni od dnia ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 16, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2021 r.

Ilekroć w ustawie jest mowa o

1)

budowlach przeciwpowodziowych rozumie się przez to

a)

kanały ulgi,

b)

kierownice w ujściach rzek do morza,

c)

poldery przeciwpowodziowe,

d)

sztuczne zbiorniki przeciwpowodziowe,

e)

suche zbiorniki przeciwpowodziowe,

f)

wały przeciwpowodziowe,

g)

budowle regulacyjne,

h)

wrota przeciwpowodziowe i przeciwsztormowe,

i)

falochrony,

j)

budowle ochrony brzegów morskich,

k

stopnie wodne

- wraz z obiektami związanymi z nimi technicznie i funkcjonalnie lub nieruchomościami

przeznaczonymi na potrzeby ochrony przed powodzią;

2)

budowlach piętrzących - rozumie się przez to budowle umożliwiające stałe lub okresowe

piętrzenie wód powierzchniowych ponad przyległy teren lub naturalny poziom zwierciadła

wód;

3)

celach środowiskowych dla wód morskich - rozumie się przez to

a)

pożądany stan podstawowych cech i właściwości wód morskich, w tym dna i skały macierzystej

znajdujących się na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej

Polskiej i wód przybrzeżnych,

b)

presje i oddziaływania na wody morskie, w tym na dno i skałę macierzystą znajdujące

się na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej

Polskiej i wód przybrzeżnych

- określone jakościowo lub ilościowo;

4)

celach zarządzania ryzykiem powodziowym - rozumie się przez to ograniczenie potencjalnych

negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego

oraz działalności gospodarczej;

5)

ciekach naturalnych - rozumie się przez to rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz

inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami;

6)

dobrym potencjale ekologicznym - rozumie się przez to taki stan silnie zmienionych

jednolitych części wód powierzchniowych lub sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych,

który na podstawie klasyfikacji potencjału ekologicznego tych wód, dokonanej z uwzględnieniem

definicji klasyfikacji tego potencjału, jest określony co najmniej jako dobry;

7)

dobrym stanie chemicznym wód podziemnych - rozumie się przez to taki stan chemiczny

jednolitych części wód podziemnych, który na podstawie oceny stanu chemicznego tych

wód, dokonanej z uwzględnieniem definicji klasyfikacji tego stanu, jest określony

jako dobry;

8)

dobrym stanie chemicznym wód powierzchniowych - rozumie się przez to taki stan chemiczny

jednolitych części wód powierzchniowych, który na podstawie klasyfikacji stanu chemicznego

tych wód, dokonanej z uwzględnieniem definicji klasyfikacji tego stanu, jest określony

jako dobry;

9)

dobrym stanie ekologicznym - rozumie się przez to taki stan jednolitych części wód

powierzchniowych innych niż silnie zmienione jednolite części wód powierzchniowych

lub sztuczne jednolite części wód powierzchniowych, który na podstawie klasyfikacji

stanu ekologicznego tych wód, dokonanej z uwzględnieniem definicji klasyfikacji tego

stanu, jest określony co najmniej jako dobry;

10)

dobrym stanie ilościowym wód podziemnych - rozumie się przez to taki stan jednolitych

części wód podziemnych, który na podstawie oceny stanu ilościowego tych wód, dokonanej

z uwzględnieniem definicji klasyfikacji tego stanu, jest określony jako dobry;

11)

dobrym stanie wód podziemnych - rozumie się przez to taki stan jednolitych części

wód podziemnych, w którym stan ilościowy wód podziemnych oraz stan chemiczny tych

wód są określone co najmniej jako dobre;

12)

dobrym stanie wód powierzchniowych - rozumie się przez to stan jednolitych części

wód powierzchniowych charakteryzujący się dobrym stanem chemicznym wód powierzchniowych

oraz dobrym stanem ekologicznym;

13)

dobrym stanie środowiska wód morskich - rozumie się przez to stan środowiska wód morskich,

w którym wody morskie są czyste, zdrowe i urodzajne w odniesieniu do panujących w

nich warunków, natomiast wykorzystanie środowiska morskiego zachodzi na poziomie zrównoważonym

i gwarantującym zachowanie możliwości użytkowania i prowadzenia działalności przez

człowieka, dla którego osiągnięcia podejmuje się działania oparte na podejściu ekosystemowym

i w którym

a)

struktura, funkcje i procesy zachodzące w składających się na wody morskie ekosystemach

morskich oraz powiązane z nimi czynniki fizjograficzne, geograficzne, geologiczne

i klimatyczne umożliwiają ekosystemom morskim prawidłowe funkcjonowanie i zachowanie

odporności na zmiany środowiskowe powstałe w wyniku działalności człowieka, a także

chroni się gatunki i siedliska występujące w wodach morskich oraz zapobiega powstawaniu

w wyniku działalności człowieka zanikania naturalnej różnorodności biologicznej, a

równowaga funkcjonowania różnorodnych składników biologicznych jest zachowana,

b)

właściwości hydromorfologiczne, fizyczne i chemiczne ekosystemów morskich, w tym właściwości

będące wynikiem działalności człowieka na wodach morskich, umożliwiają prawidłowe

funkcjonowanie tych ekosystemów,

c)

substancje i energia, w tym podmorski hałas, wprowadzane do środowiska wód morskich

w wyniku działalności człowieka nie powodują zanieczyszczenia wód morskich;

14)

dostępnych zasobach wód podziemnych - rozumie się przez to zasoby wód podziemnych

stanowiące średnią roczną z wielolecia wielkość całkowitego zasilania wód podziemnych

określonej jednolitej części wód podziemnych pomniejszoną o wielkość średnią z wielolecia

przepływu wód wymaganego dla osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitych części

wód powierzchniowych związanych z określoną jednolitą częścią wód podziemnych, tak

aby nie dopuścić do

a)

znacznego pogorszenia stanu ekologicznego tych jednolitych części wód powierzchniowych,

b)

powstania szkód w ekosystemach lądowych zależnych od wód podziemnych;

15)

dorzeczu - rozumie się przez to obszar lądu, z którego całkowity odpływ wód powierzchniowych

do wód morskich następuje ciekami naturalnymi przez jedno ujście, estuarium lub deltę;

16)

gruntach pokrytych wodami - rozumie się przez to grunty tworzące dna i brzegi cieków

naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych w granicach linii brzegu,

a także grunty wchodzące w skład sztucznych zbiorników wodnych, stopni wodnych oraz

jezior podpiętrzonych, będące gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi przed wykonaniem

urządzeń piętrzących;

17)

gatunku - rozumie się przez to gatunek w rozumieniu art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1614);

18)

gatunku obcym - rozumie się przez to gatunek obcy w rozumieniu art. 5 pkt 1c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

19)

jednolitych częściach wód podziemnych - rozumie się przez to określoną objętość wód

podziemnych występującą w obrębie warstwy wodonośnej lub zespołu warstw wodonośnych;

20)

jednolitych częściach wód powierzchniowych - rozumie się przez to oddzielny i znaczący

element wód powierzchniowych, taki jak

a)

jezioro lub inny naturalny zbiornik wodny,

b)

sztuczny zbiornik wodny,

c)

struga, strumień, potok, rzeka i kanał lub ich części,

d)

morskie wody wewnętrzne, wody przejściowe lub wody przybrzeżne;

21)

kanałach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wody w sposób ciągły lub

okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu;

22)

kąpielisku - rozumie się przez to wyznaczony przez radę gminy wydzielony i oznakowany

fragment wód powierzchniowych, wykorzystywany przez dużą liczbę osób kąpiących się,

pod warunkiem że w stosunku do tego kąpieliska nie wydano stałego zakazu kąpieli;

kąpieliskiem nie jest: pływalnia, basen pływacki lub uzdrowiskowy, zamknięty zbiornik

wodny podlegający oczyszczaniu lub wykorzystywaniu w celach terapeutycznych, sztuczny,

zamknięty zbiornik wodny, oddzielony od wód powierzchniowych i wód podziemnych;

23)

klasyfikacji wody w kąpielisku - rozumie się przez to przyporządkowanie wody w kąpielisku

do odpowiedniej klasy ze względu na jej właściwości, dokonane przez organy Państwowej

Inspekcji Sanitarnej na podstawie oceny jakości wody;

24)

kosztach środowiskowych - rozumie się przez to wartość materialną strat w środowisku

powodowanych przez korzystanie z wód;

25)

kosztach zasobowych - rozumie się przez to wartość utraconych korzyści, które mogłyby

być osiągnięte, gdyby zasoby wodne i ich zdolność do samoodtwarzania nie były zmniejszane

przez podmioty aktualnie je użytkujące;

26)

liście obserwacyjnej - rozumie się przez to sporządzaną przez Komisję Europejską listę

zawierającą wykaz substancji lub grup substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska

wodnego, zawierającą matryce do monitorowania tych substancji i odpowiednie metody

analizy tych substancji;

27)

matrycy - rozumie się przez to element środowiska wodnego będący wodą, osadami, florą

lub fauną;

28)

miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli - rozumie się przez to wykorzystywany

do kąpieli wydzielony i oznakowany fragment wód powierzchniowych niebędący kąpieliskiem;

29)

morskich wodach wewnętrznych - rozumie się przez to morskie wody wewnętrzne, o których

mowa w art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej

i administracji morskiej;

30)

najlepszych dostępnych technikach - rozumie się przez to najlepsze dostępne techniki

w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska

(Dz. U. z 2018 r. poz. 799, z późn. zm.;

31)

obszarze dorzecza - rozumie się przez to obszar lądu i morza składający się z jednego

lub wielu sąsiadujących ze sobą dorzeczy wraz ze związanymi z nimi wodami podziemnymi,

morskimi wodami wewnętrznymi, wodami przejściowymi i wodami przybrzeżnymi, będący

główną jednostką przestrzenną gospodarowania wodami;

32)

obszarach chronionych - rozumie się przez to

a)

jednolite części wód przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi,

b)

jednolite części wód przeznaczone do celów rekreacyjnych, w tym kąpieliskowych,

c)

obszary wrażliwe na eutrofizację wywołaną zanieczyszczeniami pochodzącymi ze źródeł

komunalnych, rozumianą jako wzbogacanie wód biogenami, w szczególności związkami azotu

lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego,

w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych stosunków w środowisku

wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód,

d)

obszary przeznaczone do ochrony siedlisk lub gatunków, o których mowa w przepisach

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, dla których utrzymanie lub poprawa stanu wód jest ważnym czynnikiem w ich ochronie,

e)

obszary przeznaczone do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym;

33)

obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi - rozumie się przez to obszary,

na których istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego

ryzyka powodzi;

34)

obszarach szczególnego zagrożenia powodzią - rozumie się przez to

a)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%,

b)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%,

c)

obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem,

w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa

w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne,

d)

pas techniczny;

35)

odchodach zwierzęcych - rozumie się przez to wszelkie odchody wydalane przez zwierzęta

gospodarskie lub mieszaninę ściółki i odchodów wydalanych przez te zwierzęta, także

w formie przetworzonej;

36)

ograniczaniu emisji do wód - rozumie się przez to działania mające na celu ograniczenie

emisji bezpośrednio do wód lub do ziemi, w szczególności przez nieprzekraczanie dopuszczalnych

wartości emisji, a także ograniczenia i warunki odnoszące się do sposobu oddziaływania,

rodzaju lub innych niż rodzaj cech emisji oraz do ustanowionych na potrzeby działalności

zakładów norm mających wpływ na wielkość emisji do wód lub do ziemi;

37)

organizatorze - rozumie się przez to osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną

nieposiadającą osobowości prawnej, która prowadzi kąpielisko lub miejsce okazjonalnie

wykorzystywane do kąpieli albo podjęła się organizacji kąpieliska lub miejsca okazjonalnie

wykorzystywanego do kąpieli;

38)

osłonie hydrologiczno-meteorologicznej - rozumie się przez to zespół czynności polegających

na wykonywaniu i udostępnianiu prognoz meteorologicznych oraz hydrologicznych, mających

na celu informowanie społeczeństwa i administracji publicznej o zjawiskach meteorologicznych

oraz hydrologicznych, a także ostrzeganie przed nimi;

39)

pasie technicznym - rozumie się przez to pas techniczny w rozumieniu art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej i administracji morskiej;

40)

poborze zwrotnym - rozumie się przez to pobór wód, po którym następuje odprowadzenie

nieprzekształconych w ścieki wód w tej samej ilości;

41)

polderze przeciwpowodziowym - rozumie się przez to urządzenie wodne odgrodzone od

koryta rzeki, mogące okresowo przetrzymywać nadmiar wód powodziowych, zalewane, a

następnie odwadniane przy pomocy urządzeń wlotowych i upustowych, samoczynnie lub

w sposób kontrolowany;

42)

potencjale ekologicznym - rozumie się przez to określoną jakość struktury i funkcjonowania

ekosystemu wodnego związanego z silnie zmienionymi jednolitymi częściami wód powierzchniowych

lub sztucznymi jednolitymi częściami wód powierzchniowych;

43)

powodzi - rozumie się przez to czasowe pokrycie przez wodę terenu, który w normalnych

warunkach nie jest pokryty wodą, w szczególności wywołane przez wezbranie wody w ciekach

naturalnych, zbiornikach wodnych, kanałach oraz od strony morza, z wyłączeniem pokrycia

przez wodę terenu wywołanego przez wezbranie wody w systemach kanalizacyjnych;

44)

profilu wody w kąpielisku - rozumie się przez to zespół danych i informacji dotyczących

cech fizycznych, geograficznych i hydrologicznych wody w kąpielisku oraz wód powierzchniowych,

mających wpływ na ich jakość, wraz z identyfikacją i oceną przyczyn występowania zanieczyszczeń

mogących wywierać niekorzystny wpływ na jakość wody w kąpielisku i stan zdrowia osób

z niego korzystających;

45

przerzutach wód - rozumie się przez to ujmowanie i przemieszczanie wód powierzchniowych

oraz niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, w celu

zwiększenia zasobów wodnych innych cieków naturalnych, kanałów, jezior oraz innych

zbiorników wodnych, a także wód podziemnych;

46)

regionie wodnym - rozumie się przez to część obszaru dorzecza wyodrębnioną na podstawie

kryterium hydrograficznego na potrzeby zarządzania zasobami wodnymi lub znajdującą

się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej część międzynarodowego dorzecza;

47)

rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub

okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ujściu;

48)

ryzyku powodziowym - rozumie się przez to kombinację prawdopodobieństwa wystąpienia

powodzi i potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska,

dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej;

49)

siedlisku - rozumie się przez to siedlisko roślin, siedlisko zwierząt lub siedlisko

grzybów w rozumieniu art. 5 pkt 18 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody;

50)

silnie zmienionej jednolitej części wód powierzchniowych - rozumie się przez to jednolitą

część wód powierzchniowych, której charakter został w znacznym stopniu zmieniony w

następstwie fizycznych przeobrażeń będących wynikiem działalności człowieka;

51)

stanie ekologicznym - rozumie się przez to określoną jakość struktury i funkcjonowania

ekosystemu wodnego związanego z jednolitymi częściami wód powierzchniowych niewyznaczonymi

jako silnie zmienione jednolite części wód powierzchniowych lub sztuczne jednolite

części wód powierzchniowych;

52)

stanie ilościowym wód podziemnych - rozumie się przez to określony poziom, na jakim

pobór wody ma wpływ na jednolitą część wód podziemnych;

53)

stanie wód podziemnych - rozumie się przez to ogólny stan jednolitych części wód podziemnych,

który określa się na podstawie oceny stanu ilościowego wód podziemnych oraz oceny

stanu chemicznego tych wód, przy czym o ogólnym stanie decyduje gorszy ze stanów;

54)

stanie wód powierzchniowych - rozumie się przez to ogólny stan jednolitych części

wód powierzchniowych, który określa się w przypadku

a)

silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych lub sztucznych jednolitych

części wód powierzchniowych - na podstawie potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego,

b)

jednolitych części wód powierzchniowych innych niż wymienione w lit. a - na podstawie

stanu ekologicznego oraz stanu chemicznego

- przy czym o ogólnym stanie decyduje gorszy ze stanów;

55)

stanie środowiska wód morskich - rozumie się przez to ogólny stan środowiska wód morskich,

z uwzględnieniem struktury, funkcji i procesów zachodzących w składających się na

te wody ekosystemach morskich wraz z naturalnymi czynnikami fizjograficznymi, geograficznymi,

biologicznymi, geologicznymi i klimatycznymi, jak również uwarunkowaniami fizycznymi,

akustycznymi i chemicznymi, w tym uwarunkowaniami będącymi wynikiem działalności człowieka;

56)

substancjach priorytetowych - rozumie się przez to substancje stanowiące zanieczyszczenie

chemiczne wód powierzchniowych oraz zagrożenie, które może spowodować w szczególności

ostrą i chroniczną toksyczność dla organizmów wodnych, akumulację zanieczyszczeń w

ekosystemie oraz utratę siedlisk i różnorodności biologicznej, jak również zagrożenia

dla zdrowia ludzkiego, i których emisje do wód należy stopniowo ograniczać, a w przypadku

priorytetowych substancji niebezpiecznych - substancje lub grupy substancji, które

są toksyczne, trwałe i podatne na bioakumulację, oraz inne substancje lub grupy substancji,

których poziom osiąga stan niepokojący, które stopniowo należy usuwać ze środowiska

wodnego w celu ich wyeliminowania;

57)

substancjach szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego - rozumie się przez to

substancje lub grupy substancji, które są toksyczne, trwałe oraz zdolne do bioakumulacji,

a także inne substancje lub grupy substancji, których poziom osiąga stan niepokojący;

58)

substancjach zanieczyszczających - rozumie się przez to substancje mogące spowodować

zanieczyszczenie, w szczególności

a)

organiczne związki chlorowcowe lub substancje, które mogą tworzyć takie związki w

środowisku wodnym,

b)

związki fosforoorganiczne,

c)

związki cynoorganiczne,

d)

substancje lub preparaty, lub produkty ich rozkładu, o udowodnionych właściwościach

rakotwórczych lub mutagennych lub właściwościach mogących zakłócać w środowisku wodnym

lub przez to środowisko funkcje: reprodukcyjne, steroidogenowe, hormonów tarczycy

lub inne funkcje endokrynologiczne,

e)

trwałe węglowodory oraz trwałe i bioakumulujące się toksyczne substancje organiczne,

f)

cyjanki,

g)

metale lub ich związki,

h)

arsen lub jego związki,

i)

produkty biobójcze lub środki ochrony roślin,

j)

substancje w zawiesinie,

k)

substancje, które przyczyniają się do eutrofizacji rozumianej jako wzbogacanie wód

biogenami, w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi przyspieszony

wzrost glonów oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane

zakłócenia biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych

wód,

l)

substancje wywierające niekorzystny wpływ na bilans tlenu, których pomiaru można dokonać

przy użyciu wskaźników takich jak: pięciodobowe biochemiczne zapotrzebowanie tlenu

(BZT5) i chemiczne zapotrzebowanie tlenu;

59)

systemie kanalizacji zbiorczej - rozumie się przez to sieć w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym

odprowadzaniu ścieków, zakończoną oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków;

60)

sztucznej jednolitej części wód powierzchniowych - rozumie się przez to jednolitą

część wód powierzchniowych powstałą w wyniku działalności człowieka;

61)

ściekach - rozumie się przez to wprowadzane do wód lub do ziemi

a)

wody zużyte na cele bytowe lub gospodarcze,

b)

ciekłe odchody zwierzęce, z wyjątkiem gnojówki i gnojowicy przeznaczonych do rolniczego

wykorzystania w sposób i na zasadach określonych w przepisach działu III rozdziału

4 oraz w przepisach ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1259),

c)

wody odciekowe ze składowisk odpadów oraz obiektów unieszkodliwiania odpadów wydobywczych,

w których są składowane odpady wydobywcze niebezpieczne oraz odpady wydobywcze inne

niż niebezpieczne i obojętne, miejsc magazynowania, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, wykorzystane solanki, wody lecznicze i termalne,

d)

wody pochodzące z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni,

e)

wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, z wyjątkiem wód wtłaczanych do

górotworu, jeżeli rodzaje i ilość substancji zawartych w wodzie wtłaczanej do górotworu

są tożsame z rodzajami i ilościami substancji zawartych w pobranej wodzie, z wyłączeniem

niezanieczyszczonych wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych,

f)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb w obiektach przepływowych,

charakteryzujących się poborem zwrotnym, o ile ilość i rodzaj substancji zawartych

w tych wodach przekracza wartości ustalone w warunkach wprowadzania ścieków do wód

określonych w pozwoleniu wodnoprawnym,

g)

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb albo innych organizmów

wodnych w stawach o wodzie stojącej, o ile produkcja tych ryb lub organizmów rozumiana

jako średnioroczny przyrost masy tych ryb albo tych organizmów w poszczególnych latach

cyklu produkcyjnego przekracza 1500 kg z 1 ha powierzchni użytkowej stawów rybnych

tego obiektu w jednym roku danego cyklu;

62)

ściekach bytowych - rozumie się przez to ścieki z budynków mieszkalnych, zamieszkania

zbiorowego oraz użyteczności publicznej powstające w wyniku ludzkiego metabolizmu

lub funkcjonowania gospodarstw domowych oraz ścieki o zbliżonym składzie pochodzące

z tych budynków;

63)

ściekach komunalnych - rozumie się przez to ścieki bytowe lub mieszaninę ścieków bytowych

ze ściekami przemysłowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, odprowadzane urządzeniami

służącymi do realizacji zadań własnych gminy w zakresie kanalizacji i oczyszczania

ścieków komunalnych;

64)

ściekach przemysłowych - rozumie się przez to ścieki niebędące ściekami bytowymi albo

wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością

handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną

ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu;

65)

urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania

zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym

a)

urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały

i rowy,

b

sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami,

c)

stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków

albo rekreacji,

d)

obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych,

e)

obiekty energetyki wodnej,

f)

wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub

do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub

do urządzeń wodnych,

g)

stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych,

h)

urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych,

i)

mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie,

j)

stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych;

66)

warstwie wodonośnej - rozumie się przez to warstwowane lub niewarstwowane utwory skalne

przepuszczalne i nasycone wodą, wykazujące wystarczającą porowatość i przepuszczalność

umożliwiającą znaczący przepływ wód podziemnych lub pobór znaczących ilości wód podziemnych;

67)

wodach granicznych - rozumie się przez to wody, którymi przebiega granica państwa,

lub wody w tych miejscach, w których są one przecięte granicą państwa;

68)

wodach podziemnych - rozumie się przez to wszystkie wody znajdujące się pod powierzchnią

ziemi w strefie nasycenia, w tym wody gruntowe pozostające w bezpośredniej styczności

z gruntem lub podglebiem;

69)

wodach opadowych lub roztopowych - rozumie się przez to wody będące skutkiem opadów

atmosferycznych;

70)

wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi - rozumie się przez to

a)

wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczoną do picia, przygotowania

żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy

jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach,

b)

wodę wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytwarzania, przetwarzania,

konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych

do spożycia przez ludzi;

71)

współrzędnych - rozumie się przez to współrzędne w geodezyjnym układzie odniesienia

PL-ETRF2000, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 oraz z 2018 r. poz. 650 i 1669);

72)

wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej - rozumie się przez to wyłączną

strefę ekonomiczną, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej

i administracji morskiej;

73)

zakładach - rozumie się przez to podmioty korzystające z wód w ramach usług wodnych,

wykonujące urządzenia wodne lub wykonujące inne działania wymagające zgody wodnoprawnej;

74)

zanieczyszczeniu - rozumie się przez to emisję w rozumieniu art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, która może być szkodliwa dla zdrowia ludzi lub stanu środowiska, w tym jakości ekosystemów

wodnych lub ekosystemów lądowych bezpośrednio zależnych od ekosystemów wodnych, powodować

szkodę w dobrach materialnych, pogarszać walory estetyczne środowiska lub kolidować

z uzasadnionymi sposobami korzystania ze środowiska, w szczególności powodować zanieczyszczenie

wód powierzchniowych i wód podziemnych;

75)

zanieczyszczeniu wód morskich - rozumie się przez to będące wynikiem działalności

człowieka bezpośrednie lub pośrednie wprowadzanie do środowiska wód morskich, w tym

dna i skały macierzystej znajdujących się na obszarze morza terytorialnego, morskich

wód wewnętrznych, wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej i wód przybrzeżnych,

substancji lub energii, w tym podmorskiego hałasu, które wywołuje lub może wywoływać

negatywne skutki, takie jak

a)

straty w żywych zasobach i ekosystemach morskich, w tym utratę różnorodności biologicznej,

b)

zagrożenie dla zdrowia ludzkiego,

c)

utrudnienia w działalności morskiej, w tym w zakresie rybołówstwa, żeglugi, turystyki

i rekreacji, oraz w innych sposobach korzystania z wód morskich,

d)

pogorszenie jakości wód morskich i zmniejszenie ich walorów estetycznych lub ograniczenie

możliwości zrównoważonego korzystania z zasobów i usług morskich;

76)

zanieczyszczeniu wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli

- rozumie się przez to obecność skażenia mikrobiologicznego lub innych organizmów

lub odpadów lub substancji niekorzystnie wpływających na jakość wody i stanowiących

zagrożenie dla zdrowia kąpiących się;

77)

zlewni - rozumie się przez to obszar lądu, z którego cały spływ powierzchniowy wód

jest odprowadzany przez system strug, strumieni, potoków, rzek i kanałów do wybranego

przekroju cieku.

1.

Przepisy ustawy dotyczące

1)

właścicieli - stosuje się odpowiednio do posiadaczy samoistnych oraz użytkowników

wieczystych, a w przypadku eksploatacji instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska - do prowadzącego instalację;

2)

właścicieli wód - stosuje się odpowiednio do organów administracji publicznej, jednostek

organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, osób prawnych lub osób fizycznych

wykonujących prawa właścicielskie w stosunku do wód;

3)

urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do

a)

urządzeń melioracji wodnych niezaliczonych do urządzeń wodnych,

b

obiektów mostowych, rurociągów, linii energetycznych, linii telekomunikacyjnych oraz

innych urządzeń, wraz z infrastrukturą towarzyszącą, prowadzonych przez wody powierzchniowe

oraz przez wały przeciwpowodziowe,

c)

robót w wodach oraz innych robót, które mogą być przyczyną zmiany naturalnych przepływów

wód, stanu wód stojących i stanu wód podziemnych poza granicami nieruchomości gruntowej,

na której są prowadzone te roboty;

4)

wykonania urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do odbudowy, rozbudowy, nadbudowy,

przebudowy, rozbiórki lub likwidacji tych urządzeń, z wyłączeniem robót związanych

z utrzymywaniem urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji.

2

Ilekroć w ustawie jest mowa o właściwym organie Inspekcji Ochrony Środowiska, należy

przez to rozumieć

1)

w art. 109 ust. 14, art. 116, art. 118 ust. 1 i 2, art. 119 ust. 3, art. 151 ust.

1-11 i 14, art. 152 ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1-5, art. 171 ust. 4 pkt 2, art. 297,

art. 349 ust. 7, 11 i 12, art. 351 ust. 1 i 3-6 oraz w art. 352 ust. 1 i 2 - Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

w art. 37 ust. 12, art. 39 ust. 7, art. 108 ust. 1, 2, 5 i 6, art. 109 ust. 1 i 13,

art. 110 ust. 3, art. 111 ust. 2, art. 282 ust. 8 i 9, art. 283 ust. 4 i 5, art. 284-287,

art. 289, art. 296 ust. 1, 4, 7, 8, 10, 12-16, art. 300 ust. 1, art. 304 pkt 2, art.

325 ust. 6, art. 349 ust. 3-6, 9, 10 i 15, art. 400 ust. 9 oraz w art. 416 ust. 4

- wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska.

2

Ilekroć w ustawie jest mowa odpowiednio o właściwym organie Inspekcji Ochrony Środowiska

lub o właściwych organach Inspekcji Ochrony Środowiska, należy przez to rozumieć

1)

w art. 37 ust. 12, art. 39 ust. 7, art. 109 ust. 14, art. 110 ust. 3, art. 111 ust.

2, art. 116, art. 118 ust. 1 i 2, art. 119 ust. 3, art. 151 ust. 1-11 i 14, art. 152

ust. 1 i 2, art. 154 ust. 1-5, art. 171 ust. 4 pkt 2, art. 297, art. 325 ust. 6, art.

349 ust. 3-7, 9-13 i 15, art. 351 ust. 1 i 3-6 oraz art. 352 ust. 1 i 2 - Głównego

Inspektora Ochrony Środowiska;

2)

w art. 108 ust. 1, 2, 5 i 6, art. 109 ust. 1 i 13, art. 282 ust. 8 i 9, art. 283 ust.

4 i 5, art. 284-287, art. 289, art. 296 ust. 1, 4, 7, 8, 10 i 12-16, art. 300 ust.

1, art. 304 pkt 2, art. 400 ust. 9 oraz art. 416 ust. 4 - wojewódzkiego inspektora

ochrony środowiska.

Wody dzielą się na wody powierzchniowe i wody podziemne.

1.

Jeżeli realizacja inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej wymaga

zgody wodnoprawnej, Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie wydaje tę zgodę w terminie

nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku o jej wydanie. W sprawach dotyczących

pozwolenia wodnoprawnego nie stosuje się art. 407 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

2.

W celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, o których mowa w art. 409 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, siedziby i adresy właścicieli tych nieruchomości określa się według ewidencji gruntów

i budynków.

Wody, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych i wód morza terytorialnego, są wodami

śródlądowymi.

1.

Zabrania się stosowania nawozów

1)

na glebach zamarzniętych, zalanych wodą, nasyconych wodą, pokrytych śniegiem;

2)

naturalnych w postaci płynnej podczas wegetacji roślin przeznaczonych do bezpośredniego

spożycia przez ludzi.

2.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się do nawożenia stawów wykorzystywanych do chowu lub

hodowli ryb.

3.

Za glebę zamarzniętą nie uznaje się gleby, która rozmarza co najmniej powierzchniowo

w ciągu dnia.

Wodami powierzchniowymi są wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne oraz

śródlądowe wody powierzchniowe.

Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na śródlądowe wody płynące oraz śródlądowe

wody stojące.

W skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, o którym mowa w art. 21, nie wchodzą

1)

grunty pokryte śródlądowymi wodami płynącymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne oraz stanowiące własność Skarbu Państwa urządzenia wodne lub ich części oraz budowle

i ich części, o których mowa w art. 216 ust. 5 tej ustawy;

2)

grunty zabudowane urządzeniami wodnymi znajdujące się poza linią brzegu oraz urządzenia

wodne lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa, wobec których prawa właścicielskie

wykonują podmioty, o których mowa w art. 212 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1.

Śródlądowymi wodami płynącymi są wody w

1)

ciekach naturalnych oraz źródłach, z których te cieki biorą początek;

2)

jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym albo okresowym naturalnym

dopływie lub odpływie wód powierzchniowych;

3)

sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących;

4)

kanałach.

Organy, o których mowa w art. 11 pkt 4 i 5 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości

rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu

studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu

wniosków oraz udostępnianiu informacji.

1.

Śródlądowymi wodami stojącymi są wody śródlądowe w jeziorach oraz innych naturalnych

zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi

śródlądowymi wodami płynącymi.

2.

Przepisy o śródlądowych wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących

się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących

stawami.

Dla potrzeb zarządzania wodami, w tym planowania w gospodarowaniu wodami, wody dzieli

się na jednolite części wód, uwzględniając

1)

jednolite części wód powierzchniowych, w tym jednolite części

a)

wód przejściowych lub przybrzeżnych,

b)

wód sztucznych lub silnie zmienionych;

2)

jednolite części wód podziemnych, z wyodrębnieniem wód podziemnych w obszarach bilansowych,

będących jednostkami hydrogeologicznymi wytypowanymi w celu ustalenia zasobów odnawialnych

i zasobów dyspozycyjnych wód podziemnych, wraz z oceną stopnia zagospodarowania tych

wód, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

Wodami przejściowymi są wody powierzchniowe znajdujące się w ujściach rzek lub w pobliżu

ujść rzek, które z uwagi na bliskość wód słonych wykazują częściowe zasolenie, pozostając

w zasięgu znaczących wpływów wód słodkich, oraz morskie wody wewnętrzne Zatoki Gdańskiej.

Grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do realizacji

inwestycji w zakresie terminalu, oddaje się inwestorowi na czas prowadzenia i eksploatacji

inwestycji w użytkowanie za opłatą roczną, na zasadach określonych w art. 261 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

1.

Wody przybrzeżne obejmują obszar wód powierzchniowych od linii brzegu, których zewnętrzną

granicę wyznacza odległość jednej mili morskiej po stronie w kierunku morza, licząc

od linii podstawowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej

Polskiej i administracji morskiej, z wyłączeniem morskich wód wewnętrznych Zatoki Gdańskiej oraz przyległych do nich

wód morza terytorialnego.

2.

Jeżeli zasięg wód przejściowych jest większy niż pas wód przybrzeżnych, zewnętrzna

granica tego zasięgu stanowi zewnętrzną granicę wód przybrzeżnych.

Przepisów art. 22 pkt 2 i 3 nie stosuje się dla potrzeb badania i oceny stanu wód

powierzchniowych, prowadzonych w ramach monitoringu wód.

Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, granice między śródlądowymi wodami

powierzchniowymi a morskimi wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego, kierując

się znaczeniem gospodarczym oraz sposobem wykorzystywania tych wód.

1.

W przypadku gdy inwestycja w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej wymaga przejścia

przez tereny wód płynących, dróg publicznych lub tereny linii kolejowej, inwestor

jest uprawniony do zajęcia tego terenu na czas realizacji i eksploatacji inwestycji.

Inwestor przed planowanym zajęciem tego terenu uzgadnia, w drodze pisemnego porozumienia,

z odpowiednimi podmiotami, o których mowa w art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, z zarządcą drogi lub z zarządcą infrastruktury kolejowej zakres, termin i warunki

zajęcia tego terenu.

2.

Grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do realizacji

i eksploatacji inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej, oddaje się

inwestorowi na czas prowadzenia i eksploatacji inwestycji w użytkowanie, za opłatą

roczną, na zasadach określonych w art. 261 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne.

Korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych,

z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, w szczególności nie może naruszać ustaleń

planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, powodować marnotrawstwa wody lub

marnotrawstwa energii wody, a także nie może wyrządzać szkód.

Wody podziemne wykorzystuje się przede wszystkim do zaopatrzenia w wodę przeznaczoną

do spożycia przez ludzi.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r., z wyjątkiem

1)

art. 1 pkt 8 w zakresie art. 9b ust. 5, art. 19 ust. 2, art. 27 ust. 1 i art. 30,

które wchodzą w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia;

2)

art. 1 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit. a tiret pierwsze, pkt 7-15 i 26, art. 3, art.

9, art. 15, art. 19 ust. 7, art. 20 oraz art. 22, które wchodzą w życie po upływie

14 dni od dnia ogłoszenia;

3)

art. 11 pkt 1 w zakresie art. 49 pkt 6, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.

1.

Dopuszcza się korzystanie z każdej wody w rozmiarze i w czasie wynikających z konieczności

1)

zwalczania poważnych awarii, klęsk żywiołowych, pożarów lub innych miejscowych zagrożeń;

2)

zapobieżenia poważnemu i nagłemu niebezpieczeństwu grożącemu życiu lub zdrowiu ludzi

albo mieniu znacznej wartości, którego w inny sposób nie można uniknąć.

2.

W sytuacjach nadzwyczajnych, o których mowa w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie

(Dz. U. z 2017 r. poz. 2234), wojewoda może, w drodze aktu prawa miejscowego, określić rozmiar i czas korzystania

z każdej wody na potrzeby, o których mowa w ust. 1.

3.

Przepisy ust. 1 i 2 nie uprawniają do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody

wodnoprawnej.

4.

W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz w czasie suszy lub niskiego stanu

wód nie ponosi się opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 2.

5.

W przypadku wprowadzenia stanu klęski żywiołowej, w celu zapobieżenia skutkom powodzi

lub suszy, wojewoda może, w drodze aktu prawa miejscowego, wprowadzić czasowe ograniczenia

w korzystaniu z wód, w szczególności w zakresie poboru wód lub wprowadzania ścieków

do wód lub do ziemi, a także zmiany sposobu gospodarowania wodą w zbiornikach retencyjnych.

6.

Wprowadzenie czasowych ograniczeń, o których mowa w ust. 5, zawiesza wykonywanie uprawnień

wynikających z pozwoleń wodnoprawnych.

7.

Za szkody powstałe na skutek wprowadzenia czasowego ograniczenia w korzystaniu z wód

lub zmiany sposobu gospodarowania wodą w zbiornikach retencyjnych oraz za szkody powstałe

na skutek zawieszenia wykonywania uprawnień wynikających z pozwoleń wodnoprawnych

zakładom nie przysługuje odszkodowanie.

1.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska przeprowadza kontrolę przestrzegania przepisów

dotyczących warunków stosowania i przechowywania nawozów, nawozów oznaczonych znakiem

„NAWÓZ WE” oraz środków wspomagających uprawę roślin w sposób określony w przepisach

o Inspekcji Ochrony Środowiska.

2.

Kontrola, o której mowa w ust. 1, polega na sprawdzeniu podmiotów stosujących i przechowujących

nawozy i środki wspomagające uprawę roślin oraz jest przeprowadzana w oparciu o coroczną

analizę ryzyka albo na wniosek zainteresowanych podmiotów.

3.

Do podmiotów, o których mowa w ust. 2, niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów

ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

(Dz. U. z 2016 r. poz. 1829, 1948, 1997 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 460 i 819), przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio.

4.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest uprawniony do wykorzystania danych zgromadzonych

w ewidencji gospodarstw rolnych, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji

gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności

(Dz. U. z 2015 r. poz. 807 i 1419, z 2016 r. poz. 1605 oraz z 2017 r. poz. 5 i 624), na potrzeby realizacji zadań określonych w ust. 1.

5.

Dane, o których mowa w ust. 4, są udostępniane nieodpłatnie, na wniosek wojewódzkiego

inspektora ochrony środowiska.

6.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska ma dostęp do danych, o których mowa w ust.

4, i wykorzystuje udostępnione dane do realizacji zadań określonych w ust. 1.

7.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska w ramach prowadzonej przez siebie kontroli

może powierzyć wykonanie badań agrochemicznych okręgowej stacji chemiczno-rolniczej.

1.

Każdemu przysługuje prawo do powszechnego korzystania z publicznych śródlądowych wód

powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych oraz z wód morza terytorialnego, jeżeli

przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

2.

Powszechne korzystanie z wód służy do zaspokajania potrzeb osobistych, gospodarstwa

domowego lub rolnego, bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych, a także do

wypoczynku, uprawiania turystyki, sportów wodnych oraz, na zasadach określonych w

przepisach odrębnych, amatorskiego połowu ryb.

3.

Rada gminy może wprowadzić, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, powszechne

korzystanie z wód powierzchniowych innych niż wymienione w ust. 1, służące zaspokajaniu

wyłącznie potrzeb osobistych, gospodarstwa domowego lub rolnego i ustalić dopuszczalny

zakres tego korzystania.

4.

W przypadku, o którym mowa w ust. 3, właścicielowi wód przysługuje z budżetu gminy

odszkodowanie na warunkach określonych w art. 469.

1.

Jeżeli podmiot prowadzący chów lub hodowlę nie posiada pozytywnie zaopiniowanego planu

nawożenia albo posiada plan nawożenia niespełniający wymagań, wojewódzki inspektor

ochrony środowiska nakazuje usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.

2.

W przypadku nieusunięcia uchybień, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska, w drodze decyzji, wstrzymuje prowadzenie chowu lub hodowli zwierząt, o

których mowa w art. 18 ust. 1, z uwzględnieniem wymogu zachowania dobrostanu zwierząt

oraz potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia prowadzenia chowu lub hodowli

zwierząt.

1.

Właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących

jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie.

2.

Prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez

wymaganej zgody wodnoprawnej.

3.

Zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego

oraz gospodarstwa rolnego.

4.

Zwykłe korzystanie z wód obejmuje

1)

pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie nieprzekraczającej

5 m

2)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi w ilości nieprzekraczającej łącznie 5 m

1.

Jeżeli podmiot prowadzący chów lub hodowlę stosuje nawozy naturalne niezgodnie z pozytywnie

zaopiniowanym planem nawożenia, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakazuje usunięcie

uchybień w wyznaczonym terminie.

2.

W przypadku nieusunięcia uchybień, o którym mowa w ust. 1, wojewódzki inspektor ochrony

środowiska, w drodze decyzji, wstrzymuje prowadzenie chowu lub hodowli zwierząt, o

których mowa w art. 18 ust. 1, z uwzględnieniem wymogu zachowania dobrostanu zwierząt

oraz potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia prowadzenia chowu lub hodowli

zwierząt.

Szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie z wód wykraczające poza powszechne

korzystanie z wód oraz zwykłe korzystanie z wód, obejmujące

1)

odwadnianie gruntów i upraw;

2)

użytkowanie wód znajdujących się w stawach i rowach;

3)

wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innych podmiotów ścieków

przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego

określone w przepisach wydanych na podstawie art. 100 ust. 1;

4)

wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m

5)

rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych;

6)

wykorzystywanie wód do celów żeglugi oraz spławu;

7)

przerzuty wód oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych;

8)

wydobywanie z wód powierzchniowych, w tym z morskich wód wewnętrznych wraz z wodami

wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej oraz wód morza terytorialnego, kamienia, żwiru, piasku

oraz innych materiałów, a także wycinanie roślin z wód lub brzegu;

9)

uprawianie na wodach sportu, turystyki lub rekreacji przy pomocy jednostek pływających

wyposażonych w silnik spalinowy o mocy silnika powyżej 10 kW, z wyłączeniem dróg wodnych;

10)

chów ryb w sadzach;

11)

zapewnienie wody dla funkcjonowania urządzeń umożliwiających migrację ryb;

12)

nawadnianie gruntów lub upraw wodami w ilości większej niż średniorocznie 5 m

13)

korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej;

14)

rolnicze wykorzystanie ścieków, jeżeli ich łączna ilość jest większa niż 5 m

15)

korzystanie z wód w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących,

przeznaczonych do chowu lub hodowli ryb oraz innych organizmów wodnych;

16)

organizacja wypoczynku lub sportów wodnych w ramach działalności gospodarczej.

Wojewódzki inspektor ochrony środowiska zezwala, w drodze decyzji, na ponowne podjęcie

prowadzenia chowu lub hodowli zwierząt, o których mowa w art. 18 ust. 1, jeżeli podmiot

prowadzący chów lub hodowlę usunie naruszenia stanowiące podstawę do wydania decyzji,

o których mowa w art. 33 ust. 2 lub art. 34 ust. 2.

1.

Usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz

podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie

wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód

oraz szczególnego korzystania z wód.

2.

Gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność

gospodarczą zapewnia się dostęp do usług wodnych na zasadach określonych w przepisach

ustawy.

3.

Usługi wodne obejmują

1)

pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych;

2)

piętrzenie, magazynowanie lub retencjonowanie wód podziemnych i wód powierzchniowych

oraz korzystanie z tych wód;

3)

uzdatnianie wód podziemnych i powierzchniowych oraz ich dystrybucję;

4)

odbiór i oczyszczanie ścieków;

5)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, obejmujące także wprowadzanie ścieków do

urządzeń wodnych;

6)

korzystanie z wód do celów energetyki, w tym energetyki wodnej;

7)

odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych

w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów

atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych

miast;

8)

trwałe odwadnianie gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych,

a także odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach

administracyjnych miast;

9)

odprowadzanie do wód lub do ziemi wód pobranych i niewykorzystanych.

Decyzje administracyjne, o których mowa w art. 11 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 17

ust. 1 oraz art. 19 ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

1.

Podmiot korzystający z usług wodnych dokonujący poboru wód powierzchniowych lub podziemnych

w ramach usług wodnych jest obowiązany do stosowania przyrządów pomiarowych umożliwiających

pomiar ilości pobranych wód.

2.

Podmiot korzystający z usług wodnych wprowadzający ścieki do wód lub do ziemi w ramach

usług wodnych jest obowiązany do stosowania przyrządów pomiarowych lub systemów pomiarowych

umożliwiających pomiar ilości i temperatury wprowadzonych ścieków, jeżeli wprowadza

do wód lub do ziemi ścieki w ilości średniej dobowej powyżej 0,01 m

3.

Obowiązki, o których mowa w ust. 1 i 2, nie obejmują właścicieli gruntów, którym przysługuje

prawo do zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 33.

4.

Wody Polskie wyposażają podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, na własny koszt w przyrządy

pomiarowe umożliwiające pomiar ilości pobranych wód lub pomiar ilości i temperatury

wprowadzonych ścieków.

5.

Podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, za zgodą Wód Polskich, mogą wyposażyć się na

własny koszt w przyrządy pomiarowe umożliwiające pomiar ilości pobranych wód lub pomiar

ilości i temperatury wprowadzonych ścieków.

6.

Jeżeli wyniki kontroli gospodarowania wodami wskazują, że właściciele gruntów, którym

przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 33

1)

dokonują poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych w ilości średniorocznie przekraczającej

5 m

2)

wprowadzają ścieki do wód lub do ziemi w ilości przekraczającej łącznie 5 m

- Wody Polskie mogą, na własny koszt, wyposażyć tych właścicieli gruntów w przyrządy

pomiarowe umożliwiające pomiar ilości pobranych wód lub pomiar ilości wprowadzonych

ścieków.

7.

Właściciele gruntów, którym przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód, o którym

mowa w art. 33, dokonujący poboru wód lub wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi,

o którym mowa w ust. 6, są obowiązani zapewnić dostęp do nieruchomości w zakresie

niezbędnym do wyposażenia ich w przyrządy pomiarowe.

1.

Rada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, corocznie do

dnia 20 maja sezon kąpielowy, który obejmuje okres między 1 czerwca a 30 września.

2.

Rada gminy określa, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, corocznie do

dnia 20 maja wykaz kąpielisk na terenie gminy lub na polskich obszarach morskich przyległych

do danej gminy.

3.

Organizator kąpieliska do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego sezon kąpielowy, w

którym kąpielisko ma być otwarte, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta wniosek o umieszczenie w wykazie kąpielisk, o którym mowa w ust. 2, wydzielonego

fragmentu wód powierzchniowych, na którym planuje utworzyć kąpielisko.

4.

Wniosek, o którym mowa w ust. 3, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę oraz adres organizatora;

2)

nazwę i adres kąpieliska oraz opis granicy kąpieliska na aktualnej mapie topograficznej

albo ortofotomapie lub wykaz współrzędnych punktów załamania granicy kąpieliska;

3)

wskazanie długości linii brzegowej kąpieliska;

4)

wskazanie przewidywanej maksymalnej liczby osób korzystających dziennie z kąpieliska;

5)

wskazanie terminów otwarcia i zamknięcia kąpieliska;

6)

opis infrastruktury kąpieliska, w tym urządzeń sanitarnych;

7)

wskazanie sposobu gospodarki odpadami.

5.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się

1)

kopię zgłoszenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 394 ust. 1 pkt 4, wraz z zaświadczeniem

o niezgłoszeniu sprzeciwu, o którym mowa w art. 423 ust. 9;

2)

informacje dotyczące planowanego kąpieliska

a)

aktualny profil wody w kąpielisku,

b)

status kąpieliska w poprzednim sezonie kąpielowym (czynne, nieczynne) albo wzmianka,

że wniosek dotyczy kąpieliska nowo utworzonego,

c)

ocena jakości wody i klasyfikacja wody w kąpielisku w poprzednim sezonie kąpielowym,

jeżeli wniosek dotyczy istniejącego kąpieliska,

d)

udogodnienia i środki podjęte w celu promowania kąpieli;

3)

zgodę właściciela wód oraz właściciela gruntu przylegającego do kąpieliska na utworzenie

kąpieliska.

6.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, jest niekompletny, wójt, burmistrz lub prezydent

miasta wzywa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

7.

W przypadku braku uzupełnienia, o którym mowa w ust. 6, w wyznaczonym terminie wniosek,

o którym mowa w ust. 3, pozostawia się bez rozpatrzenia.

8.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przygotowuje projekt uchwały, o której mowa w

ust. 2, obejmujący wykaz planowanych kąpielisk, sporządzony po rozpatrzeniu wniosków,

o których mowa w ust. 3, oraz wykaz wydzielonych fragmentów wód powierzchniowych,

na których planuje utworzyć kąpieliska, dla których będzie organizatorem.

9.

W przypadku gdy organizatorem kąpieliska jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

przepisy ust. 5 stosuje się odpowiednio.

10.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta podaje do publicznej wiadomości projekt uchwały,

o której mowa w ust. 2, w sposób zwyczajowo przyjęty, określając formę, miejsce i

termin składania uwag oraz propozycji zmian do tego projektu uchwały, nie krótszy

niż 21 dni od dnia podania do publicznej wiadomości.

11.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatruje uwagi oraz propozycje, o których mowa

w ust. 10, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia upływu terminu ich składania.

12.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 2, wraz z wnioskami, o których mowa w ust. 3,

i dokumentami, o których mowa w ust. 5, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, najpóźniej

do dnia 28 lutego, przekazuje do zaopiniowania Wodom Polskim, właścicielowi wód oraz

właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska i państwowemu powiatowemu lub państwowemu

granicznemu inspektorowi sanitarnemu, a w przypadku kąpieliska położonego na: terenie

parku narodowego - także dyrektorowi parku narodowego, polskich obszarach morskich

- także właściwemu dyrektorowi urzędu morskiego, śródlądowej drodze wodnej - także

właściwemu dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej. Wody Polskie, właściciel wód, właściwy

organ Inspekcji Ochrony Środowiska, państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor

sanitarny, dyrektor parku narodowego, dyrektor urzędu żeglugi śródlądowej oraz dyrektor

urzędu morskiego wyrażają opinie do przekazanego projektu uchwały, o której mowa w

ust. 2, w terminie 14 dni. Brak opinii w tym terminie uznaje się za wyrażenie opinii

pozytywnej.

13.

Na obszarze parku narodowego kąpielisko może zostać utworzone, jeżeli nie sprzeciwiają

się temu postanowienia planu ochrony parku narodowego albo planu zadań ochronnych

oraz zasady udostępniania parku narodowego.

1.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta prowadzi i aktualizuje ewidencję kąpielisk.

2.

W ewidencji kąpielisk zamieszcza się następujące informacje dotyczące kąpieliska

1)

zawarte w wykazie kąpielisk;

2)

o ocenie bieżącej i sezonowej jakości wody w kąpielisku oraz klasyfikacji;

3)

o zakazie kąpieli i zaleceniach wydanych przez właściwego państwowego powiatowego

lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wpisuje kąpieliska lub aktualizuje wpis do ewidencji

kąpielisk w terminie

1)

14 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w art. 37 ust. 2;

2)

2 dni od dnia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4;

3)

2 dni od dnia otrzymania informacji, o których mowa w art. 41 ust. 2.

4.

Organizator kąpieliska jest obowiązany niezwłocznie zgłosić zmianę posiadanych informacji

zawartych w ewidencji kąpielisk.

5.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przechowuje dokumenty stanowiące podstawę wpisu

do ewidencji kąpielisk, w tym wnioski, o których mowa w art. 37 ust. 3, wraz z załącznikami,

oraz zgłoszenia, o których mowa w ust. 4, przez okres 10 lat od dnia wpisu kąpieliska

do tej ewidencji.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany do nieodpłatnego przekazywania

informacji zawartych w ewidencji kąpielisk na wniosek właściciela wód, właściciela

gruntu przylegającego do kąpieliska, właściwego państwowego powiatowego lub państwowego

granicznego inspektora sanitarnego lub organów właściwych w sprawach gospodarowania

wodami.

7.

Prowadzenie ewidencji kąpielisk i przekazywanie informacji zawartych w tej ewidencji

jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

1.

W przypadku gdy nie jest uzasadnione utworzenie kąpieliska, rada gminy może wyrazić,

w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, zgodę na utworzenie miejsca okazjonalnie

wykorzystywanego do kąpieli, funkcjonującego przez okres nie dłuższy niż 30 dni w

roku kalendarzowym, określając sezon kąpielowy dla miejsca okazjonalnie wykorzystywanego

do kąpieli.

2.

Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, w terminie nie krótszym

niż 30 dni przed planowanym otwarciem miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli,

przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta wniosek o wyrażenie zgody

na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli.

3.

Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera

1)

imię i nazwisko albo nazwę oraz adres organizatora;

2)

nazwę i adres miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli oraz opis granicy miejsca

okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na aktualnej mapie topograficznej albo ortofotomapie

lub wykaz współrzędnych punktów załamania granicy miejsca okazjonalnie wykorzystywanego

do kąpieli;

3)

wskazanie długości linii brzegowej miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;

4)

wskazanie przewidywanej maksymalnej liczby osób korzystających dziennie z miejsca

okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;

5)

wskazanie terminów otwarcia i zamknięcia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do

kąpieli;

6)

wskazanie terminów poboru próbek wody;

7)

opis infrastruktury miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, w tym urządzeń

sanitarnych;

8)

wskazanie sposobu gospodarki odpadami.

4.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się

1)

zgodę właściciela wód oraz właściciela gruntu przylegającego do planowanego miejsca

okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli na utworzenie miejsca okazjonalnie wykorzystywanego

do kąpieli;

2)

informację, czy w poprzednich latach było w tym miejscu tworzone miejsce okazjonalnie

wykorzystywane do kąpieli albo kąpielisko;

3)

uzasadnienie braku potrzeby utworzenia kąpieliska.

5.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest niekompletny, wójt, burmistrz lub prezydent

miasta wzywa do jego uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

6.

W przypadku braku uzupełnienia, o którym mowa w ust. 5, w wyznaczonym terminie wniosek,

o którym mowa w ust. 2, pozostawia się bez rozpatrzenia.

7.

Projekt uchwały, o której mowa w ust. 1, wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 2,

i dokumentami, o których mowa w ust. 4, wójt, burmistrz lub prezydent miasta przekazuje

do zaopiniowania Wodom Polskim, właścicielowi wód oraz właściwemu organowi Inspekcji

Ochrony Środowiska i państwowemu powiatowemu lub państwowemu granicznemu inspektorowi

sanitarnemu, a w przypadku miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli położonego

na: terenie parku narodowego - także dyrektorowi parku narodowego, śródlądowej drodze

wodnej - także właściwemu dyrektorowi urzędu żeglugi śródlądowej, polskich obszarach

morskich - także właściwemu terytorialnie dyrektorowi urzędu morskiego. Wody Polskie,

właściciel wód, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, państwowy powiatowy lub

państwowy graniczny inspektor sanitarny, dyrektor parku narodowego, dyrektor urzędu

żeglugi śródlądowej i dyrektor urzędu morskiego wyrażają opinie do przekazanego projektu

uchwały, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dni. Brak opinii w tym terminie uznaje

się za wyrażenie opinii pozytywnej.

8.

Na obszarze parku narodowego miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli może zostać

utworzone, jeżeli nie sprzeciwiają się postanowienia planu ochrony parku narodowego

albo planu zadań ochronnych oraz zasady udostępniania parku narodowego.

1.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta prowadzi i aktualizuje ewidencję miejsc okazjonalnie

wykorzystywanych do kąpieli.

2.

W ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli zamieszcza się następujące

informacje dotyczące miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli

1)

zawarte w uchwałach o wyrażeniu zgód na utworzenie miejsc okazjonalnie wykorzystywanych

do kąpieli;

2)

o ocenie bieżącej jakości wody w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli oraz

o zakazie kąpieli i zaleceniach wydanych przez właściwego państwowego powiatowego

lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego.

3.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta wpisuje miejsce okazjonalnie wykorzystywane do

kąpieli do ewidencji lub aktualizuje wpis w tej ewidencji w terminie

1)

14 dni od dnia podjęcia uchwały, o której mowa w art. 39 ust. 1;

2)

2 dni od dnia otrzymania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 4;

3)

2 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 41 ust. 2.

4.

Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli jest obowiązany niezwłocznie

zgłosić zmianę posiadanych informacji zawartych w ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych

do kąpieli.

5.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta przechowuje dokumentację stanowiącą podstawę

do dokonania wpisu do ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli, w

tym wniosek, o którym mowa w art. 39 ust. 2, wraz z załącznikami, przez okres 10 lat

od dnia dokonania wpisu danego miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli do

tej ewidencji.

6.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany do nieodpłatnego przekazywania

informacji zawartych w ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli na

wniosek właściciela wód, właściwego państwowego powiatowego lub państwowego granicznego

inspektora sanitarnego lub organów właściwych w sprawach gospodarowania wodami.

7.

Prowadzenie ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli i przekazywanie

informacji zawartych w tej ewidencji jest zadaniem z zakresu administracji rządowej.

1.

Jakość wody w kąpielisku oraz miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli powinna

odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1

pkt 1.

2.

Państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny jest obowiązany do

nieodpłatnego, niezwłocznego przekazywania wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi

miasta informacji dotyczących oceny jakości wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie

wykorzystywanym do kąpieli, klasyfikacji wody w kąpielisku oraz zakazu kąpieli. Wójt,

burmistrz lub prezydent miasta zamieszcza te informacje odpowiednio w ewidencji kąpielisk

lub w ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli.

3.

Państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny jest obowiązany do

nieodpłatnego, niezwłocznego przekazywania organizatorowi pochodzących z kontroli

urzędowej informacji dotyczących ocen jakości wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie

wykorzystywanym do kąpieli oraz klasyfikacji wody w kąpielisku.

1.

Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli wykonuje badanie jakości

wody nie wcześniej niż 10 dni przed dniem rozpoczęcia funkcjonowania tego miejsca

oraz przynajmniej raz w trakcie jego funkcjonowania, a także każdorazowo w przypadku

wzrokowego stwierdzenia zanieczyszczenia wody w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym

do kąpieli.

2.

Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli informuje państwowego

powiatowego lub państwowego granicznego inspektora sanitarnego o planowanym terminie

wykonania badań jakości wody w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli.

3.

Organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli przekazuje, w terminie

nie dłuższym niż 3 dni od dnia otrzymania wyniku badania, właściwemu państwowemu powiatowemu

lub państwowemu granicznemu inspektorowi sanitarnemu wyniki badań, o których mowa

w ust. 1, oraz informacje o wystąpieniu zmian, które mogą wpływać na pogorszenie jakości

wody.

1.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej opracowuje plan lub program rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, kierując się potrzebą

zapewnienia warunków do zrównoważonego rozwoju systemu transportowego kraju.

2.

Plan lub program rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym

zawiera

1)

opis istniejącego stanu śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym

wymagających przebudowy lub modernizacji wraz z opisem brakujących odcinków śródlądowych

dróg wodnych istotnych dla osiągnięcia celu, o którym mowa w ust. 1;

2)

opis planowanych przedsięwzięć polegających na przebudowie lub modernizacji śródlądowych

dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym wraz z opisem planowanych nowych

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym;

3)

szacunkowe koszty realizacji planowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 2, wraz

z harmonogramem ich realizacji.

3.

Zapewniając udział wszystkich zainteresowanych w osiąganiu celów środowiskowych, o

których mowa w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne

(Dz. U. poz. 1566), w szczególności w opracowywaniu, przeglądzie i aktualizacji planu lub programu rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, minister właściwy

do spraw żeglugi śródlądowej poda do publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie

określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 i 1566), w celu zgłaszania uwag

1)

harmonogram prac związanych ze sporządzaniem planu lub programu rozwoju śródlądowych

dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym, w tym zestawienie działań, które

należy wprowadzić w drodze konsultacji;

2)

projekt planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu

transportowym.

4.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej zatwierdza plan lub program rozwoju

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym po zakończeniu konsultacji

zgodnie z ust. 3.

5.

Do aktualizacji planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym

znaczeniu transportowym przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio.

6.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytuty badawcze nieodpłatnie

przekazują ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej posiadane dane niezbędne

do opracowania planu lub programu rozwoju śródlądowych dróg wodnych o szczególnym

znaczeniu transportowym.

1.

Na podstawie wyników badania jakości wody, wykonanych i dostarczonych przez organizatora

miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, państwowy powiatowy lub państwowy

graniczny inspektor sanitarny dokonuje bieżącej oceny jakości wody, czy spełnia ona

wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1.

2.

Jeżeli wyniki badań wykonanych przez organizatora miejsca okazjonalnie wykorzystywanego

do kąpieli wskazują na to, że woda w miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli

nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1

pkt 1, właściwy państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny przeprowadza

kontrolę urzędową, o której mowa w art. 344 ust. 1 pkt 3.

1.

Po podjęciu uchwały, o której mowa w art. 37 ust. 2, wójt, burmistrz lub prezydent

miasta przedstawia właściwemu państwowemu powiatowemu lub państwowemu granicznemu

inspektorowi sanitarnemu informację o liczbie kąpielisk i podaje przyczynę zmian liczby

kąpielisk w porównaniu do poprzedniego sezonu kąpielowego.

2.

Główny Inspektor Sanitarny przed rozpoczęciem sezonu kąpielowego przedstawia Komisji

Europejskiej informację o liczbie kąpielisk i podaje przyczynę zmian liczby kąpielisk

w porównaniu do poprzedniego sezonu kąpielowego.

3.

Do informacji, o której mowa w ust. 1 i 2, dołącza się wykaz kąpielisk.

1.

Organizator kąpieliska oraz organizator miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli

są obowiązani oznakować kąpielisko.

2.

Jeżeli został wprowadzony stały zakaz kąpieli, o którym mowa w art. 346 ust. 5, właściwy

wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany oznakować obszar czytelną informacją

o zakazie kąpieli.

3.

W przypadku zaprzestania prowadzenia przez organizatora kąpieliska lub miejsca okazjonalnie

wykorzystywanego do kąpieli tracą one swój status, a organizator jest obowiązany oznakować

obszar czytelną informacją o zaprzestaniu prowadzenia kąpieliska lub miejsca okazjonalnie

wykorzystywanego do kąpieli i usunąć oznakowanie tych miejsc niezwłocznie, nie później

niż w terminie 3 dni od dnia zamknięcia odpowiednio kąpieliska i miejsca okazjonalnie

wykorzystywanego do kąpieli.

1.

Organizatorzy kąpielisk mogą łączyć kąpieliska w przypadku gdy

1)

kąpieliska sąsiadujące ze sobą nie dzieli żadna fizyczna odległość;

2)

kąpieliska uzyskały zbliżoną klasyfikację oceny jakości wody w 4 poprzednich sezonach

kąpielowych;

3)

profile wody w kąpieliskach wskazują na wspólne czynniki ryzyka lub ich brak.

2.

Organizatorzy kąpielisk mogą dokonywać podziału kąpielisk, gdy jest to uzasadnione

jakością wody w kąpielisku lub jego części lub bezpieczeństwem osób korzystających

z kąpieliska.

3.

Do łączenia albo podziału kąpielisk przepisy art. 37 ust. 2-12 stosuje się odpowiednio,

z tym że łączenie albo podział kąpielisk wymaga uzasadnienia.

1.

Kąpielisko może funkcjonować, jeżeli jakość wody w nim została sklasyfikowana co najmniej

jako dostateczna zgodnie z art. 344 ust. 1 pkt 2.

2.

Jeżeli jakość wody w kąpielisku została sklasyfikowana jako niedostateczna zgodnie

z art. 344 ust. 1 pkt 2, kąpielisko może funkcjonować pod warunkiem podjęcia działań

mających na celu

1)

ochronę zdrowia ludzkiego i poprawę jakości wody, w tym wprowadzenia zakazu kąpieli

w danym sezonie kąpielowym albo tymczasowego zakazu kąpieli;

2)

ustalenie przyczyn nieosiągnięcia dostatecznej klasyfikacji jakości wody w kąpielisku;

3)

zapobieżenie, zmniejszenie lub wyeliminowanie przyczyn zanieczyszczenia wody w kąpielisku;

4)

przekazanie społeczeństwu informacji dotyczącej jakości wody w kąpielisku w sposób

niebudzący wątpliwości co do stwierdzonych zagrożeń.

3.

Przy badaniu wody w kąpieliskach oraz w miejscach okazjonalnie wykorzystywanych do

kąpieli dopuszcza się stosowanie metody alternatywnej w stosunku do metody referencyjnej

określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 3, w przypadku udokumentowania

równoważności wyników badania tej wody przeprowadzonego metodą alternatywną z wynikami

badania wody przeprowadzonego metodą referencyjną.

4.

Uznanie metody alternatywnej w zakresie badania wody w kąpieliskach oraz miejscach

okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli za równoważną z metodą referencyjną następuje

zgodnie z aktualnym wydaniem normy PN-EN ISO 17994.

5.

Badania równoważności metody alternatywnej dokonuje się w laboratoriach akredytowanych.

6.

Dokumentacja z badań równoważności metody alternatywnej jest przedkładana instytutowi

badawczemu wykonującemu zadania z zakresu zdrowia publicznego w celu oceny jej kompletności

i poprawności w odniesieniu do wymagań aktualnego wydania normy PN-EN ISO 17994 oraz

spełnienia wymagania określonego w ust. 5.

7.

Minister właściwy do spraw zdrowia, po uzyskaniu pozytywnej oceny instytutu, o której

mowa w ust. 6, przedstawia Komisji Europejskiej informacje dotyczące metody alternatywnej

oraz jej równoważności wraz z dokumentacją, o której mowa w ust. 6.

1.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w drodze rozporządzenia

1)

wymagania, jakim powinna odpowiadać woda w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym

do kąpieli;

2)

zakres badania wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli;

3)

metody badania wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli,

ze szczególnym uwzględnieniem metod referencyjnych;

4)

sposób pobierania, przechowywania i transportu przed analizą próbek wody z kąpieliska

i miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli;

5)

sposób klasyfikacji jakości wody w kąpielisku;

6)

sposób oceny jakości wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli;

7)

szczegółowy sposób dokumentowania kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 344 ust.

5;

8)

szczegółowy sposób oceny kontroli wewnętrznej, o której mowa w art. 344 ust. 5.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw zdrowia

uwzględni ochronę zdrowia publicznego, potrzebę sukcesywnej poprawy jakości wody w

kąpieliskach oraz miejscach okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli, a także potrzebę

dostarczania społeczeństwu informacji w tym zakresie.

Minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki

wodnej, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej oraz ministrem właściwym

do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia

1)

szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją kąpielisk oraz miejsc okazjonalnie

wykorzystywanych do kąpieli,

2)

wzór ewidencji kąpielisk oraz ewidencji miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli,

3)

sposób oznakowania kąpieliska oraz miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli

- mając na względzie bezpieczeństwo oraz zagrożenia dla zdrowia kąpiących się, a także

potrzebę przekazywania społeczeństwu aktualnych informacji o jakości wody w kąpielisku

i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli.

Wody, jako integralna część środowiska oraz siedlisko dla organizmów, podlegają ochronie,

niezależnie od tego, czyją stanowią własność.

1.

Celem ochrony wód jest osiągnięcie celów środowiskowych dla jednolitych części wód

powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych oraz obszarów chronionych, a

także poprawa jakości wód oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach

podmokłych.

2.

Realizując cel, o którym mowa w ust. 1, należy zapewnić, żeby wody, w zależności od

potrzeb, nadawały się do

1)

zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi;

2)

uprawiania sportu, turystyki lub rekreacji;

3)

wykorzystywania do kąpieli;

4)

bytowania ryb i innych organizmów wodnych w warunkach naturalnych, umożliwiających

ich migrację.

3.

Dla realizacji celu określonego w ust. 2 pkt 3

1)

organizator kąpieliska sporządza profil wody w kąpielisku, aktualizuje go i przekazuje

w terminie 7 dni właściwemu wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta oraz Wodom

Polskim, a w przypadku kąpielisk morskich także właściwemu terytorialnie dyrektorowi

urzędu morskiego, oraz podejmuje działania mające na celu obniżenie ryzyka zanieczyszczenia

wody w kąpielisku i miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli, w szczególności

działania określone w art. 344 ust. 5 pkt 2 i 7;

2)

organy administracji publicznej są obowiązane udostępniać organizatorowi kąpieliska

na jego wniosek informacje, które mogą być wykorzystane przy sporządzaniu profilu

wody w kąpielisku;

3)

organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonują działania określone w art. 344 ust.

1 oraz art. 346 i art. 347.

4.

Minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej i ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia

1)

sposób sporządzania profilu wody w kąpielisku,

2)

szczegółowy zakres informacji zawartych w profilu wody w kąpielisku i sposób ich przedstawiania,

3)

sposób dokonywania aktualizacji profilu wody w kąpielisku

- mając na względzie poprawę jakości wody w kąpieliskach i ochronę zdrowia publicznego.

5.

Za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, pobiera się opłatę.

6.

Opłata za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, pobierana przez

organ administracji

1)

rządowej - stanowi dochód budżetu państwa;

2)

samorządowej - stanowi dochód budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

7.

Opłaty za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie pobiera się,

jeżeli wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez organ administracji

publicznej.

8.

Jednostkowe stawki opłat za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt

2, wynoszą

1)

za wyszukiwanie informacji - 10 zł, jeżeli udostępnienie wymaga wyszukania do dziesięciu

dokumentów; opłata ulega zwiększeniu o nie więcej niż 1 zł za każdy kolejny dokument

wymagający wyszukania;

2)

za przekształcanie informacji w formę wskazaną we wniosku - 3 zł za każdy informatyczny

nośnik danych;

3)

za przekształcanie informacji polegające na skanowaniu dokumentów - 0,30 zł za każdą

stronę;

4)

za sporządzanie kopii dokumentów lub danych w formacie 210 mm x 297 mm (A4)

a)

za stronę kopii czarno-białej - 0,60 zł,

b)

za stronę kopii kolorowej - 6 zł.

9.

Za przesłanie kopii dokumentów lub danych za pośrednictwem operatora pocztowego pobiera

się opłatę za przesyłkę pocztową danego rodzaju i danej kategorii wagowej w wysokości

podanej w obowiązującym cenniku usług powszechnych operatora wyznaczonego w rozumieniu

art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1481 oraz z 2018 r. poz. 106, 138, 650, 1118 i 1629) zwiększoną o

1)

nie więcej niż 4 zł - za kopię dokumentów lub danych w formie wydruku lub kserokopii;

2)

nie więcej niż 10 zł - za kopię dokumentów lub danych na informatycznym nośniku danych

dostarczonym przez podmiot, który złożył wniosek o udostępnienie informacji, o których

mowa w ust. 3 pkt 2.

10.

Opłatę za udostępnienie informacji, o których mowa w ust. 3 pkt 2, oraz opłatę, o

której mowa w ust. 9, uiszcza się przed udostępnieniem tych informacji przez wpłatę

do kasy albo na rachunek bankowy urzędu zapewniającego obsługę właściwego organu administracji

publicznej.

11.

W przypadku nieuiszczenia opłaty za udostępnienie informacji, o których mowa w ust.

3 pkt 2, oraz opłaty, o której mowa w ust. 9, organy administracji publicznej odmawiają

udostępnienia tych informacji.

1.

Ochrona wód jest realizowana w szczególności z uwzględnieniem wyników oceny stanu

wód podziemnych oraz wyników oceny stanu wód powierzchniowych.

2.

Ocena stanu wód podziemnych obejmuje ocenę stanu ilościowego wód podziemnych lub stanu

chemicznego tych wód, dokonywane w ramach oceny stanu jednolitych części tych wód

zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 53 ust. 1.

3.

Ocena stanu wód powierzchniowych obejmuje klasyfikację stanu ekologicznego, potencjału

ekologicznego i stanu chemicznego tych wód, dokonywane zgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 53 ust. 4.

4.

Ochrona wód jest realizowana z uwzględnieniem przepisów działu I i działu III w tytule II oraz działów I-III w tytule III ustawy z dnia 27

kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, kryteria i sposób oceny stanu

jednolitych części wód podziemnych, obejmujące

1)

klasyfikację elementów fizykochemicznych;

2)

definicje klasyfikacji stanu ilościowego wód podziemnych oraz ich stanu chemicznego;

3)

sposób interpretacji wyników badań elementów fizykochemicznych i ilościowych;

4)

sposób prezentacji ich stanu;

5)

częstotliwość dokonywania oceny ich stanu;

6)

wartości progowe będące normami jakości środowiska wyrażonymi jako stężenie danej

substancji zanieczyszczającej, grupy tych substancji lub substancji wyrażonej jako

wskaźnik, które nie powinno być przekroczone z uwagi na ochronę środowiska oraz zdrowie

ludzi.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej będzie się kierował wymogami ochrony wód podziemnych, istniejącym stanem rozpoznania

procesów zachodzących w środowisku wodnym oraz dostępnymi wynikami pomiarów i badań

oraz weźmie pod uwagę przy określaniu wartości progowych

1)

wpływ oraz wzajemne oddziaływania wód podziemnych na ekosystemy wodne pozostające

w związku hydraulicznym z tymi wodami oraz ekosystemy lądowe zależne od tych wód;

2)

zaburzenia aktualnych lub przyszłych uzasadnionych sposobów wykorzystania wód podziemnych

lub ich funkcji;

3)

zanieczyszczenia powodujące uznanie jednolitych części wód podziemnych za zagrożone;

4)

warunki hydrogeologiczne, w tym informacje dotyczące bilansu wodnego i poziomów naturalnego

tła hydrogeochemicznego, z uwzględnieniem przypadków gdy podwyższone poziomy wartości

tła elementów fizykochemicznych występują z naturalnych przyczyn hydrogeologicznych,

przy czym przez wartość tła rozumie się stężenie substancji lub substancji wyrażonej

jako wskaźnik odpowiadające warunkom naturalnym w tej jednolitej części wód podziemnych

albo w nieznacznym stopniu odbiegające od warunków naturalnych w wyniku działalności

człowieka, przy czym przy określaniu poziomów tła przyjmuje się, że

a)

poziomy tła powinny być określane na podstawie charakterystyki jednolitych części

wód podziemnych oraz na podstawie wyników monitoringu wód podziemnych,

b)

monitoring wód podziemnych i interpretacja danych powinny uwzględnić fakt, że warunki

przepływu i skład chemiczny wód podziemnych są zróżnicowane w pionie i w poziomie,

c)

jeżeli dostępne są tylko ograniczone dane z monitoringu wód podziemnych, konieczne

jest zebranie większej ilości danych, a do tego czasu poziomy tła powinny być określane

w oparciu o te ograniczone dane z monitoringu, w stosownych przypadkach za pomocą

uproszczonego podejścia z wykorzystaniem podzbioru próbek, dla których wskaźniki wykazują

brak wpływu działalności człowieka, a informacje dotyczące transferów i procesów geochemicznych

powinny być wzięte pod uwagę, jeżeli są dostępne,

d)

jeżeli nie są dostępne wystarczające dane z monitoringu wód podziemnych, a informacje

dotyczące transferów i procesów geochemicznych są niskiej jakości, konieczne jest

zebranie większej ilości danych, a do tego czasu poziomy tła powinny być szacowane,

w stosownych przypadkach na podstawie statystycznych wyników referencyjnych dla tego

samego rodzaju warstw wodonośnych na innych obszarach, na których dane z monitoringu

są wystarczające;

5)

pochodzenie substancji zanieczyszczających, ich ewentualne występowanie w przyrodzie,

toksyczność, zdolność do dyspersji, trwałość i zdolność do bioakumulacji;

6)

wiedzę z zakresu ludzkiej toksykologii i ekotoksykologii.

3.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej weźmie również pod uwagę

1)

normy jakości wód podziemnych rozumiane jako normy jakości środowiska, określone w

przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem

i pogorszeniem ich stanu, odpowiadające stężeniu danej substancji zanieczyszczającej,

grupy tych substancji lub substancji wyrażonych jako wskaźnik, które nie powinny być

przekroczone z uwagi na ochronę środowiska oraz zdrowie ludzi, oraz dotychczasowe

wartości progowe;

2)

konieczność zmiany wartości progowych, jeżeli nowe informacje o substancjach zanieczyszczających,

grupach substancji zanieczyszczających lub wskaźnikach zanieczyszczeń wskazują na

potrzebę ustalenia wartości progowej dla nowej substancji, zmianę istniejącej wartości

progowej lub ponownego uwzględnienia wartości progowej uprzednio usuniętej z wykazu;

3)

możliwość usunięcia wartości progowych, jeżeli dana jednolita część wód podziemnych

nie jest już narażona na zagrożenie ze strony danych substancji zanieczyszczających,

grup substancji zanieczyszczających lub wskaźników zanieczyszczeń;

4)

konieczność określenia bardziej rygorystycznych wartości progowych, w przypadku gdy

normy jakości wód podziemnych zastosowane do danej jednolitej części wód podziemnych

mogą skutkować nieosiągnięciem celów środowiskowych dla wód powierzchniowych pozostających

w związku hydraulicznym z tą jednolitą częścią wód podziemnych lub prowadzić do znaczącego

pogorszenia jakości ekologicznej lub chemicznej tych wód lub znaczącej szkody w ekosystemach

lądowych bezpośrednio zależnych od danej jednolitej części wód podziemnych;

5)

współpracę z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie

skoordynowanego ustalenia wartości progowych w odniesieniu do jednolitych części wód

podziemnych, których część znajduje się na terytorium innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, oraz jednolitych części wód podziemnych, w obrębie których przepływ

wód podziemnych przecina granicę z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej;

6)

możliwość skoordynowanego ustalenia wartości progowych z właściwymi organami państw

nienależących do Unii Europejskiej, w przypadku gdy jednolita część wód podziemnych

lub grupa takich części znajdują się na terytorium państw nienależących do Unii Europejskiej.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

elementy jakości dla klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach i innych naturalnych zbiornikach wodnych, wodach przejściowych oraz wodach

przybrzeżnych,

b)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych;

2)

definicje klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach i innych naturalnych zbiornikach wodnych, wodach przejściowych oraz wodach

przybrzeżnych,

b)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych,

c)

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych;

3)

typy wód powierzchniowych, z podziałem na kategorie tych wód;

4)

sposób klasyfikacji

a)

elementów fizykochemicznych, biologicznych i hydromorfologicznych, w oparciu o wchodzące

w ich skład wskaźniki jakości, dla poszczególnych kategorii jednolitych części wód,

uwzględniający różne typy wód powierzchniowych,

b)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych w ciekach naturalnych,

jeziorach lub innych zbiornikach naturalnych, wodach przejściowych oraz wodach przybrzeżnych,

uwzględniający klasyfikację elementów, o których mowa w lit. a,

c)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych, uwzględniający klasyfikację elementów,

o których mowa w lit. a,

d)

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych i środowiskowe normy jakości

dla substancji priorytetowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art.

114 oraz dla innych zanieczyszczeń, w tym środowiskowe normy jakości dla substancji

priorytetowych oznaczanych we florze i faunie oraz w wodzie, służące klasyfikacji

tego stanu;

5)

sposób interpretacji wyników badań wskaźników jakości, o których mowa w pkt 4 lit.

a;

6)

sposób oceny stanu jednolitych części wód powierzchniowych;

7)

sposób prezentacji wyników klasyfikacji

a)

stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych, o którym mowa w pkt 4

lit. b,

b)

potencjału ekologicznego sztucznych jednolitych części wód powierzchniowych i silnie

zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych, o którym mowa w pkt 4 lit. c,

c)

stanu chemicznego jednolitych części wód powierzchniowych, o którym mowa w pkt 4 lit.

d;

8)

częstotliwość dokonywania

a)

klasyfikacji poszczególnych elementów, o których mowa w pkt 4 lit. a,

b)

klasyfikacji stanu ekologicznego, potencjału ekologicznego i stanu chemicznego jednolitych

części wód powierzchniowych.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej będzie się kierował potrzebą uwzględnienia poszczególnych wskaźników jakości

w systemie oceny stanu wód, istniejącym stanem rozpoznania procesów zachodzących w

środowisku wodnym oraz dostępnymi wynikami pomiarów i badań.

1.

Ochrona wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem obejmuje łącznie

1)

ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń punktowych przy zastosowaniu dopuszczalnych

wartości emisji rozumianych jako masa, stężenie lub poziom emisji energii lub substancji

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wynikających

z najlepszych dostępnych technik, które nie powinny być przekraczane w określonym

w nich czasie;

2)

ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń obszarowych przez określenie jej

warunków, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk w zakresie ochrony środowiska,

o których mowa w szczególności w przepisach niniejszej ustawy, a także w przepisach

ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

2.

Jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony wód przed zanieczyszczeniem

wymagają zastosowania bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wartości emisji niż

te, o których mowa w ust. 1, należy stosować bardziej rygorystyczne wymagania w zakresie

warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym

najwyższych dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunków,

jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsc, sposobu

i minimalnej częstotliwości pobierania próbek ścieków, metodyk referencyjnych analizy

i sposobu oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom, określonych w przepisach

wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2.

Grunty pokryte wodami, stanowiące własność Skarbu Państwa, niezbędne do realizacji

inwestycji w zakresie regionalnych sieci szerokopasmowych, oddaje się inwestorowi

w użytkowanie na czas prowadzenia i eksploatacji inwestycji, za opłatą roczną, na

zasadach określonych w art. 261 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Umowę użytkowania zawiera się w terminie 14 dni od dnia podpisania porozumienia,

o którym mowa w art. 54 ust. 9.

1.

Cele środowiskowe rozumiane jako osiągnięcie i utrzymanie dobrego stanu wód podziemnych,

w tym dobrego stanu ilościowego wód podziemnych i dobrego stanu chemicznego wód podziemnych,

dobrego stanu wód powierzchniowych, w tym dobrego stanu ekologicznego lub dobrego

potencjału ekologicznego oraz dobrego stanu chemicznego wód powierzchniowych, lub

norm i celów wynikających z przepisów, na podstawie których zostały utworzone obszary

chronione, a także zapobieganie ich pogorszeniu, w szczególności w odniesieniu do

ekosystemów wodnych i innych ekosystemów zależnych od wód, określa się dla

1)

jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne lub silnie zmienione;

2)

sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych;

3)

jednolitych części wód podziemnych;

4)

obszarów chronionych.

2.

Cele środowiskowe ustanawia się w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

i weryfikuje co 6 lat.

Celem środowiskowym dla jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako

sztuczne lub silnie zmienione jest ochrona oraz poprawa ich stanu ekologicznego i

stanu chemicznego, tak aby osiągnąć co najmniej dobry stan ekologiczny i dobry stan

chemiczny wód powierzchniowych, a także zapobieganie pogorszeniu ich stanu ekologicznego

i stanu chemicznego.

Celem środowiskowym dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych

jest ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału ekologicznego i stanu chemicznego,

tak aby osiągnąć co najmniej dobry potencjał ekologiczny i dobry stan chemiczny wód

powierzchniowych, a także zapobieganie pogorszeniu ich potencjału ekologicznego oraz

stanu chemicznego.

1.

Cele środowiskowe, o których mowa w art. 56 i art. 57, realizuje się przez podejmowanie

działań zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, polegają w szczególności na

1)

stopniowej redukcji zanieczyszczeń powodowanych przez substancje priorytetowe oraz

substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych

na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1;

2)

zaniechaniu lub stopniowym eliminowaniu emisji do wód powierzchniowych substancji

priorytetowych oraz substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego określonych

w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1.

Celem środowiskowym dla jednolitych części wód podziemnych jest

1)

zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń;

2)

zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu;

3)

ich ochrona i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnianie równowagi między

poborem a zasilaniem tych wód, tak aby osiągnąć ich dobry stan.

1.

Cel środowiskowy, o którym mowa w art. 59, realizuje się przez podejmowanie działań

zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

2.

Działania, o których mowa w ust. 1, polegają w szczególności na stopniowym redukowaniu

zanieczyszczenia wód podziemnych przez odwracanie znaczących i utrzymujących się tendencji

wzrostowych zanieczyszczenia powstałego w wyniku działalności człowieka, przy czym

znacząca i utrzymująca się tendencja wzrostowa oznacza znaczący statystycznie i pod

względem środowiskowym istotny wzrost stężenia substancji zanieczyszczającej, grupy

tych substancji lub substancji wyrażonej jako wskaźnik w jednolitej części wód podziemnych.

1.

Celem środowiskowym dla obszarów chronionych jest osiągnięcie norm i celów wynikających

z przepisów, na podstawie których te obszary chronione zostały utworzone, przepisów

ustanawiających te obszary lub dotyczących tych obszarów, o ile nie zawierają one

w tym zakresie odmiennych uregulowań.

2.

Cel środowiskowy, o którym mowa w ust. 1, realizuje się w szczególności przez podejmowanie

działań zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza.

1.

Jeżeli dla określonej jednolitej części wód stosuje się większą liczbę celów środowiskowych

spośród wymienionych w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, realizuje się cel

środowiskowy formułujący bardziej rygorystyczne wymagania.

2.

Informację o celu środowiskowym, o którym mowa w ust. 1, zamieszcza się w planie gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza i weryfikuje co 6 lat.

1.

Dopuszcza się ustalenie mniej rygorystycznych celów środowiskowych niż określone w

art. 56, art. 57 oraz w art. 59 dla wybranych jednolitych części wód, które są w takim

stopniu zmienione działalnością człowieka lub których naturalne warunki są takie,

że osiągnięcie tych celów byłoby niewykonalne lub rodziłoby nieproporcjonalnie wysokie

koszty w stosunku do spodziewanych korzyści i jednocześnie

1)

potrzeby w zakresie środowiska, społeczne lub gospodarcze, zaspokajane przez taką

działalność człowieka, nie mogą być zaspokojone za pomocą innych działań, korzystniejszych

z punktu widzenia środowiska i bez ponoszenia nieproporcjonalnie wysokich kosztów

w stosunku do spodziewanych korzyści;

2)

dla wód powierzchniowych osiąga się najlepszy z możliwych stan wód powierzchniowych

przy danych oddziaływaniach, których nie można byłoby w racjonalny sposób uniknąć

z powodu charakteru działalności człowieka lub rodzaju zanieczyszczenia;

3)

dla wód podziemnych zachodzą możliwie jak najmniejsze zmiany dobrego stanu ilościowego

i dobrego stanu chemicznego przy danych oddziaływaniach, których nie można byłoby

w racjonalny sposób uniknąć z powodu charakteru działalności człowieka lub rodzaju

zanieczyszczenia;

4)

nie zachodzi dalsze pogorszenie stanu jednolitych części wód.

2.

Mniej rygorystyczne cele środowiskowe ustala się i szczegółowo uzasadnia w planie

gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz weryfikuje co 6 lat.

1.

Jednolita część wód powierzchniowych może zostać wyznaczona jako sztuczna lub silnie

zmieniona, jeżeli

1)

zmiana jej cech hydromorfologicznych konieczna dla osiągnięcia dobrego stanu ekologicznego

miałaby znaczące negatywne oddziaływanie na

a)

środowisko,

b)

żeglugę i infrastrukturę portową oraz infrastrukturę zapewniającą dostęp do portu

lub przystani morskiej lub korzystanie z wód w celach rekreacyjnych,

c)

prowadzenie działalności, dla której jest dokonywane piętrzenie wody, w szczególności

na potrzeby zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, wytwarzania

energii elektrycznej lub nawadniania,

d)

regulację stosunków wodnych, ochronę przed powodzią lub suszą oraz melioracje wodne

odwadniające lub nawadniające,

e)

przedsięwzięcia inne niż wymienione w lit. b-d, stanowiące równorzędny interes publiczny

istotny dla zrównoważonego rozwoju;

2)

realizacja celów publicznych, którym służy sztuczna lub silnie zmieniona jednolita

część wód powierzchniowych, ze względu na negatywne uwarunkowania wykonalności technicznej

lub z uwagi na nieproporcjonalnie wysokie, w stosunku do spodziewanych korzyści, koszty

ich realizacji, nie jest możliwa w inny sposób, mniej obciążający środowisko.

2.

Wyznaczenie jednolitej części wód powierzchniowych jako sztucznej lub silnie zmienionej

wymaga szczegółowego uzasadnienia w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza

i podlega weryfikacji co 6 lat.

1.

Dopuszczalne jest czasowe pogorszenie stanu jednolitych części wód, jeżeli jest ono

wynikiem zjawisk o charakterze naturalnym lub skutkiem siły wyższej, nadzwyczajnych

lub niemożliwych do przewidzenia, w szczególności ekstremalnych zjawisk powodziowych

lub długotrwałej suszy, zdarzeń o charakterze terrorystycznym, zakłócenia funkcjonowania

infrastruktury krytycznej w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1401 i 1560) lub niedających się przewidzieć katastrof, oraz jeżeli zostaną spełnione następujące

warunki

1)

zostały podjęte działania mające na celu zapobieżenie dalszemu pogorszeniu stanu wód,

które nie zagrożą realizacji celów środowiskowych dla pozostałych wód;

2)

w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza zostały ustalone warunki i wskaźniki

kwalifikowania okoliczności i zjawisk powodujących czasowe pogorszenie stanu jednolitych

części wód;

3)

oddziaływania okoliczności i zjawisk powodujących czasowe pogorszenie stanu jednolitych

części wód są corocznie analizowane i zostały podjęte działania mające na celu przywrócenie

poprzedniego stanu jednolitych części wód tak szybko, jak jest to możliwe w warunkach

racjonalnego działania;

4)

działania, o których mowa w pkt 1 i 3, zostały zawarte w planie gospodarowania wodami

na obszarze dorzecza i nie zagrożą przywróceniu poprzedniego stanu jednolitych części

wód, gdy ustąpią przyczyny czasowego pogorszenia stanu tych wód;

5)

opis skutków okoliczności i zjawisk oraz podjętych i kontynuowanych działań, o których

mowa w pkt 1 i 3, zostanie zawarty w najbliższej aktualizacji planu gospodarowania

wodami na obszarze dorzecza.

2.

Nie stanowi czasowego pogorszenia stanu jednolitych części wód chwilowa zmiana stanu

jednolitych części wód, jeżeli jest ona związana z utrzymywaniem wód powierzchniowych

oraz morskich wód wewnętrznych i brzegu morskiego zgodnie z interesem publicznym,

o ile stan tych wód ulega poprawie bez konieczności prowadzenia działań naprawczych.

Dopuszczalne jest

1)

nieosiągnięcie dobrego stanu ekologicznego lub dobrego potencjału ekologicznego oraz

niezapobieżenie pogorszeniu stanu ekologicznego lub potencjału ekologicznego, jeżeli

jest ono skutkiem nowych zmian właściwości fizycznych jednolitych części wód powierzchniowych;

2)

niezapobieżenie pogorszeniu stanu ekologicznego jednolitych części wód powierzchniowych

ze stanu bardzo dobrego do dobrego lub niezapobieżenie pogorszeniu potencjału ekologicznego

z maksymalnego do dobrego, jeżeli jest ono wynikiem nowych działań człowieka, zgodnych

z zasadą zrównoważonego rozwoju i niezbędnych dla rozwoju społeczeństwa.

Dopuszczalne jest nieosiągnięcie dobrego stanu oraz niezapobieżenie pogorszeniu stanu

jednolitych części wód podziemnych, jeżeli jest ono skutkiem

1)

nowych zmian właściwości fizycznych jednolitych części wód powierzchniowych;

2)

zmian poziomu zwierciadła wód podziemnych.

Przepisy art. 66 i art. 67 stosuje się, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki

1)

podejmowane są wszelkie działania, aby łagodzić skutki negatywnych oddziaływań na

stan jednolitych części wód;

2)

przyczyny zmian i działań, o których mowa w art. 66 i art. 67, są szczegółowo przedstawione

w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i są aktualizowane co 6 lat;

3)

przyczyny zmian i działań, o których mowa w art. 66, są uzasadnione nadrzędnym interesem

publicznym, a pozytywne efekty związane z ochroną zdrowia, utrzymaniem bezpieczeństwa

oraz zrównoważonym rozwojem przeważają nad korzyściami dla społeczeństwa i środowiska

związanymi z osiągnięciem celów środowiskowych, o których mowa w art. 55, utraconymi

w następstwie tych zmian i działań;

4)

zakładane korzyści wynikające ze zmian i działań, o których mowa w pkt 1-3, nie mogą

zostać osiągnięte przy zastosowaniu innych działań, znacząco korzystniejszych z punktu

widzenia interesów środowiska, ze względu na negatywne uwarunkowania wykonalności

technicznej lub nieproporcjonalnie wysokie koszty.

Wyznaczanie jednolitych części wód powierzchniowych jako sztucznych lub silnie zmienionych,

o którym mowa w art. 64 ust. 1, ustalanie mniej rygorystycznych celów środowiskowych,

o którym mowa w art. 63 ust. 1, dopuszczanie czasowego pogorszenia stanu jednolitych

części wód, o którym mowa w art. 65 ust. 1, oraz stosowanie przepisów art. 66, nie

może trwale uniemożliwiać ani zagrażać realizacji

1)

celów środowiskowych ustalonych dla innych jednolitych części wód w granicach tego

samego dorzecza;

2)

wymogów dotyczących ochrony środowiska wynikających z odrębnych przepisów.

Celem ochrony jednolitych części wód przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia

ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zaopatrzenia zakładów wymagających

wody wysokiej jakości jest zapobieganie pogorszeniu jakości tych jednolitych części

wód w taki sposób, aby w szczególności zminimalizować potrzebę ich uzdatniania.

Dla jednolitych części wód przeznaczonych do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia

ludności w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi realizuje się cele środowiskowe,

o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, oraz stosuje się wymagania

wynikające z przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu

ścieków.

Jednolite części wód przeznaczone do poboru wody na potrzeby zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi obejmują

1)

jednolite części wód wykorzystywane do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez

ludzi, dostarczające średnio więcej niż 10 m

2)

jednolite części wód, które są przewidywane do takich celów w przyszłości;

3)

jednolite części wód wykorzystywane do działalności handlowej lub w budynkach użyteczności

publicznej.

Wody powierzchniowe, które nie spełniają wymagań określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 74 ust. 1, nie mogą być wykorzystywane do zaopatrzenia ludności

w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, wymagania, jakim powinny odpowiadać

wody powierzchniowe wykorzystywane do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do

spożycia przez ludzi, a także częstotliwość pobierania próbek wody, metodyki referencyjne

analiz i sposób oceny, czy wody odpowiadają wymaganiom.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej uwzględni podział wód na 3 kategorie w dostosowaniu do standardowych procesów

uzdatniania, jakim wody, z uwagi na ich zanieczyszczenie, powinny być poddane w celu

uzyskania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a także będzie się kierował

efektywnością tych procesów oraz potrzebą sukcesywnej poprawy jakości wód wykorzystywanych

do poboru wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.

Zakazuje się wprowadzania ścieków

1)

bezpośrednio do wód podziemnych;

2)

do wód

a)

powierzchniowych, jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących

form ochrony przyrody, stref ochrony zwierząt łownych albo ostoi utworzonych na podstawie

przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a także stref ochronnych ujęć wody ustanowionych na podstawie art. 135 ust. 1 oraz

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych ustanowionych na podstawie art. 141

ust. 1,

b)

powierzchniowych w obrębie kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli

i plaż publicznych nad wodami oraz w odległości mniejszej niż 1 kilometr od ich granic,

c)

stojących,

d)

jezior, jeżeli czas dopływu ścieków do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny,

e)

cieków naturalnych oraz kanałów będących dopływami jezior, jeżeli czas dopływu ścieków

do jeziora byłby krótszy niż 24 godziny;

3)

do ziemi

a)

zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w

przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne

z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2,

b)

jeżeli byłoby to sprzeczne z warunkami wynikającymi z istniejących form ochrony przyrody,

stref ochrony zwierząt łownych albo ostoi utworzonych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, a także stref ochronnych ujęć wody ustanowionych na podstawie art. 135 ust. 1 oraz

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych ustanowionych na podstawie art. 141

ust. 1,

c)

jeżeli stopień oczyszczania ścieków lub miąższość utworów skalnych nad zwierciadłem

wód podziemnych nie stanowi zabezpieczenia tych wód przed zanieczyszczeniem,

d)

w pasie technicznym,

e)

w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych

do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami.

Zakazuje się wprowadzania wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte

systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych

1)

bezpośrednio do wód podziemnych;

2)

do urządzeń wodnych, o ile wody te zawierają substancje szczególnie szkodliwe dla

środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt

1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie

art. 99 ust. 1 pkt 4.

1.

Dopuszcza się wprowadzanie

1)

wód opadowych lub roztopowych, wody z przelewów kanalizacji deszczowej oraz wody chłodniczej

do wód powierzchniowych lub do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic

kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad

wodami,

2)

wód opadowych lub roztopowych do jezior oraz do ich dopływów, jeżeli czas dopływu

tych wód do jeziora jest krótszy niż 24 godziny,

3)

wód pochodzących z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni do jezior oraz

do ich dopływów,

4)

ścieków, o których mowa w art. 75 pkt 3 lit. a, jeżeli jest to zgodne z warunkami

określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2,

5)

wód wykorzystanych pochodzących z pomp ciepła lub wykorzystanych wód geotermalnych

- do wód podziemnych

- o ile organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych ustali, że takie dopuszczenie

nie koliduje z celami środowiskowymi dla wód lub wymaganiami jakościowymi dla wód.

2.

Właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu wprowadzania

do ziemi, w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie

wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami, ścieków i wód innych

niż wymienione w ust. 1 pkt 1, jeżeli wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna,

a zwolnienie nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód.

1.

Zakazuje się

1)

wprowadzania do wód odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

(Dz. U. z 2018 r. poz. 992, 1000, 1479, 1544, 1564 i 1592) oraz ciekłych odchodów zwierzęcych;

2)

spławiania do wód śniegu wywożonego z terenów zanieczyszczonych, w szczególności z

centrów miast, terenów przemysłowych, terenów składowych, baz transportowych, dróg

o dużym natężeniu ruchu wraz z parkingami, oraz jego składowania na terenach położonych

między wałem przeciwpowodziowym a linią brzegu wód lub w odległości mniejszej niż

50 m od linii brzegu wód;

3)

na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią

a)

gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych substancji

lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania

odpadów, w szczególności ich składowania,

b)

lokalizowania nowych cmentarzy;

4)

mycia pojazdów w wodach powierzchniowych oraz nad brzegami tych wód;

5)

pobierania z wód powierzchniowych wody bezpośrednio do opryskiwaczy rolniczych oraz

mycia opryskiwaczy rolniczych w tych wodach;

6)

używania farb produkowanych na bazie związków organiczno-cynowych (TBT) do konserwacji

technicznych konstrukcji podwodnych;

7)

poruszania się pojazdami w wodach powierzchniowych oraz po gruntach pokrytych wodami,

z wyłączeniem pojazdów

a)

jednostek organizacyjnych wykonujących uprawnienia właścicielskie w stosunku do wód

lub urządzeń wodnych zlokalizowanych na wodach,

b)

jednostek wykonujących roboty inwestycyjne lub prace utrzymaniowe,

c)

jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych lub

przez niego nadzorowanych,

d)

jednostek ratowniczych,

e)

organów lub jednostek wykonujących kontrolę w zakresie określonym w przepisach ustawy

i przepisach odrębnych.

2.

Zakazy, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, nie obejmują wykorzystywania gruzu, mas

ziemnych oraz skalnych przy wykonywaniu robót związanych z utrzymywaniem lub regulacją

wód, ochroną brzegu morskiego i morskich wód wewnętrznych oraz pogłębianiem morskich

dróg wodnych.

3.

Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi,

właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa

w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód.

4.

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, należy dołączyć charakterystykę

planowanych działań wraz z ich podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej

technologii robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową pochodzącą z państwowego zasobu

geodezyjnego i kartograficznego, kopię tej mapy potwierdzoną przez wnioskodawcę za

zgodność z oryginałem albo inną mapę sytuacyjno-wysokościową, z naniesionym schematem

planowanych obiektów lub robót.

5.

Stroną postępowania w sprawie o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 3, jest wnioskodawca,

właściciel wód i właściciel wału przeciwpowodziowego, a w przypadku obszarów chronionych

- także organ zarządzający danym obszarem.

6.

Przepisy ust. 1 pkt 3 i ust. 3-5 stosuje się odpowiednio do wysp oraz przymulisk,

o których mowa w art. 224.

7.

Wyrażenie zgody na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych

cmentarzy następuje w decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5.

8.

Właściwy organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, na czas określony zwolnić z zakazu,

o którym mowa w ust. 1 pkt 7, określając miejsce i warunki poruszania się pojazdami

w wodach powierzchniowych oraz po gruntach pokrytych wodami, jeżeli nie spowoduje

to zagrożenia dla jakości wód i nie wpłynie na cele środowiskowe dla wód.

9.

Organ Wód Polskich właściwy do wydania decyzji, o której mowa w ust. 3, jest obowiązany,

za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia, w drodze

decyzji, praw i obowiązków wynikających z tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli

przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji.

10.

Stronami postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 9, są podmiot, na rzecz

którego wydano decyzję, o której mowa w ust. 3, oraz podmiot zainteresowany nabyciem

praw i obowiązków wynikających z tej decyzji.

11.

W przypadku wykonania działań, o których mowa w ust. 1 pkt 3 lit. a, nieobjętych decyzją,

o której mowa w ust. 3, organ Wód Polskich właściwy do wydania tej decyzji, mając

na uwadze konieczność ograniczania negatywnych skutków powodzi na skutek wykonania

tych robót lub czynności dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz

działalności gospodarczej, może nakazać, w drodze decyzji, przywrócenie stanu niepowodującego

zanieczyszczenia wód temu, kto wykonał te roboty lub czynności na jego koszt. Jeżeli

nie można ustalić podmiotu, który wykonał te roboty lub czynności, przywrócenie stanu

niepowodującego zanieczyszczenia wód nakazuje się właścicielowi nieruchomości na jego

koszt.

12.

W decyzji, o której mowa w ust. 11, określa się termin przywrócenia stanu niepowodującego

zanieczyszczenia wód.

13.

Decyzja, o której mowa w ust. 3, wygasa, jeżeli w terminie 3 lat od dnia, w którym

stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganej zgody wodnoprawnej.

14.

Jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi,

termin, o którym mowa w ust. 13, może być przedłużony przez właściwy organ Wód Polskich,

w drodze decyzji, na czas nie dłuższy niż 3 lata, jeżeli wnioskodawca przed wygaśnięciem

decyzji wystąpi z wnioskiem do tego organu.

Ścieki wprowadzane do wód lub do ziemi w ramach zwykłego korzystania z wód albo usług

wodnych powinny być oczyszczone w stopniu wymaganym przepisami ustawy i nie mogą

1)

zawierać

a)

odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz zanieczyszczeń pływających,

b)

substancji priorytetowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 114,

c)

chorobotwórczych drobnoustrojów pochodzących z obiektów, w których leczeni są chorzy

na choroby zakaźne;

2)

powodować w tych wodach

a)

zmian w naturalnej, charakterystycznej dla nich biocenozie,

b)

zmian naturalnej mętności, barwy lub zapachu,

c)

formowania się osadów lub piany.

Zakazuje się rozcieńczania ścieków w celu uzyskania ich stanu, składu oraz minimalnego

procentu redukcji substancji zanieczyszczających zgodnych z przepisami wydanymi na

podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2.

Dopuszcza się wprowadzanie do wód lub do ziemi wód opadowych lub roztopowych z przelewów

kanalizacji deszczowej lub ścieków z przelewów burzowych komunalnej kanalizacji ogólnospławnej

na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2,

o ile właściwy organ Wód Polskich ustali, w drodze decyzji, że takie dopuszczenie

nie koliduje z celami środowiskowymi dla wód lub wymaganiami jakościowymi dla wód.

Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, ustalając warunki wprowadzania do

wód lub do ziemi ścieków bytowych lub komunalnych, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym

minimalny procent redukcji substancji zanieczyszczających, jeżeli zapewni się nieprzekroczenie

najwyższych dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2.

Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, ustalając warunki wprowadzania ścieków

do wód lub do ziemi, może określić w pozwoleniu wodnoprawnym wartości zanieczyszczeń

w ściekach

1)

niższe niż najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2, jeżeli istniejące urządzenia

oczyszczające umożliwiają ich osiągnięcie;

2)

wyższe niż najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających określone

w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2, jeżeli dotrzymanie najwyższych

dopuszczalnych wartości nie jest możliwe mimo zastosowania dostępnych technik i technologii

oczyszczania ścieków oraz zmian w procesie produkcji, a jednocześnie stan wód odbiornika

i ich podatność na eutrofizację rozumianą jako wzbogacanie wód biogenami, w szczególności

związkami azotu lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów oraz wyższych

form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia biologicznych

stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód, pozwala na dokonanie

odstępstw.

1.

Wprowadzający ścieki do wód lub do ziemi są obowiązani zapewnić ochronę wód przed

zanieczyszczeniem, w szczególności przez budowę i eksploatację urządzeń służących

tej ochronie, a tam, gdzie jest to celowe, powtórne wykorzystanie oczyszczonych ścieków.

2.

Wybór miejsca i sposobu wykorzystania albo usuwania ścieków powinien minimalizować

negatywne oddziaływania na środowisko.

3.

Budowę urządzeń służących do zaopatrzenia w wodę realizuje się jednocześnie z rozwiązaniem

spraw gospodarki ściekowej, w szczególności przez budowę systemów kanalizacji zbiorczej

i oczyszczalni ścieków.

4.

W miejscach, gdzie budowa systemów kanalizacji zbiorczej nie przyniosłaby korzyści

dla środowiska lub powodowałaby nadmierne koszty, należy stosować systemy indywidualne

lub inne rozwiązania zapewniające ten sam co systemy kanalizacji zbiorczej poziom

ochrony środowiska.

5.

Ścieki ze statku śródlądowego lub morskiego usuwa się do urządzenia odbiorczego na

lądzie.

6.

Przepisu ust. 5 nie stosuje się do statków, na których ze względów konstrukcyjnych

lub bezpieczeństwa nie ma możliwości zainstalowania urządzeń sanitarnych.

1.

Ścieki bytowe oraz ścieki komunalne, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne oraz

wody wykorzystane, odprowadzane z obiektów chowu lub hodowli ryb, mogą być oczyszczane

przez ich rolnicze wykorzystanie.

2.

Przez rolnicze wykorzystanie ścieków, o którym mowa w ust. 1, rozumie się zastosowanie

ścieków do

1)

nawadniania użytków rolnych;

2)

nawożenia użytków rolnych przez dodanie materiałów do gleby albo przez rozprowadzenie

na powierzchni, albo przez wstrzykiwanie do gruntu, umieszczenie pod powierzchnią

gruntu lub mieszanie z warstwami powierzchniowymi gruntu;

3)

nawadniania oraz nawożenia stawów wykorzystywanych do chowu lub hodowli ryb.

3.

Roczne i sezonowe dawki ścieków wykorzystywanych rolniczo, określone w pozwoleniach

wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych, nie mogą przekroczyć zapotrzebowania

roślin na azot, potas i wodę oraz utrudniać przebiegu procesów samooczyszczania się

gleby.

4.

Zakazuje się rolniczego wykorzystania ścieków

1)

gdy grunt jest zamarznięty, zalany wodą, nasycony wodą lub przykryty śniegiem, z wyjątkiem

dna stawów ziemnych wykorzystywanych do chowu i hodowli ryb;

2)

na gruntach wykorzystywanych do upraw roślin przeznaczonych do spożycia w stanie surowym;

3)

na gruntach, w których zwierciadło wód podziemnych znajduje się płycej niż 1,5 m od

powierzchni ziemi lub od dna rowu rozprowadzającego ścieki;

4)

na obszarach o spadku terenu większym niż

a)

10% dla gruntów ornych,

b)

20% dla łąk, pastwisk oraz plantacji drzew leśnych;

5)

na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w okresie prognozowanego wezbrania wód.

1.

W celu ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym wyznacza się rzeki

lub odcinki rzek, jeziora oraz wody przejściowe i wody przybrzeżne o specjalnym znaczeniu

dla tych gatunków zwierząt, stanowiące ich faktyczne lub potencjalne szlaki migracyjne,

miejsca tarła lub miejsca odrostu, zwane dalej „obszarami przeznaczonymi do ochrony

gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym”.

2.

W obszarach przeznaczonych do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym

zapewnia się efektywną migrację gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym,

w tym ryb dwuśrodowiskowych.

3.

W obszarach przeznaczonych do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym

Wody Polskie weryfikują wpływ istniejących urządzeń wodnych i udzielonych zgód wodnoprawnych

mających negatywny wpływ na warunki bytowania i wędrówki gatunków zwierząt wodnych

o znaczeniu gospodarczym w celu przywrócenia swobodnego i bezpiecznego dostępu tych

gatunków zwierząt do miejsc ich tarła i odrostu oraz zachowania i odtworzenia tych

miejsc.

4.

Minister właściwy do spraw rybołówstwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi, w

drodze rozporządzenia, gatunki zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym oraz obszary

przeznaczone do ochrony gatunków zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw rybołówstwa

kieruje się potrzebą ochrony zasobów zwierząt wodnych o znaczeniu gospodarczym oraz

koniecznością zapewnienia efektywnego gospodarowania zasobami tych gatunków zwierząt,

a także optymalizacją korzyści ekonomicznych i środowiskowych w korzystaniu z zasobów

tych gatunków zwierząt.

1.

Aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2000 powinny być wyposażone

w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych.

2.

Jeżeli oczyszczanie ścieków bytowych lub ścieków komunalnych z aglomeracji odbywa

się w oczyszczalni ścieków przemysłowych, to te ścieki, wprowadzane do wód lub do

ziemi, nie powinny przekraczać najwyższych dopuszczalnych wartości wskaźników zanieczyszczeń

albo powinny spełniać minimalny procent redukcji substancji zanieczyszczających określone

dla równoważnej liczby mieszkańców aglomeracji oraz nie powinny przekraczać najwyższych

dopuszczalnych wartości wskaźników substancji zanieczyszczających dla ścieków przemysłowych,

określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 i 3.

3.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

aglomeracji - należy przez to rozumieć teren, na którym zaludnienie lub działalność

gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i

przekazywane do oczyszczalni ścieków albo do końcowego punktu zrzutu tych ścieków;

2)

równoważnej liczbie mieszkańców - należy przez to rozumieć ładunek substancji organicznych

biologicznie rozkładalnych wyrażonych jako wskaźnik pięciodobowego biochemicznego

zapotrzebowania tlenu (BZT5) w ilości 60 g tlenu na dobę;

3)

końcowym punkcie zrzutu ścieków komunalnych - należy przez to rozumieć miejsce przyłączenia

systemu kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych w aglomeracji nieposiadającej

oczyszczalni ścieków do systemu kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych w aglomeracji

posiadającej oczyszczalnię ścieków.

1.

Aglomeracje wyznacza, w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego, rada gminy.

2.

Jeżeli aglomeracja ma obejmować tereny położone w dwóch lub więcej gminach, właściwa

do wyznaczenia aglomeracji jest rada gminy o największej równoważnej liczbie mieszkańców.

3.

W celu wyznaczenia aglomeracji, o której mowa w ust. 2, zainteresowane gminy zawierają

porozumienie.

4.

Wyznaczenie aglomeracji następuje po uzgodnieniu przez wójta, burmistrza lub prezydenta

miasta z Wodami Polskimi, a w zakresie obszarów objętych przynajmniej jedną formą

ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub obszarów mających znaczenie dla Wspólnoty znajdujących się na liście, o której

mowa w art. 27 ust. 1 tej ustawy - z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.

Do uzgodnienia przepisy art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

1.

Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych, którego integralną część stanowi

wykaz aglomeracji oraz wykaz niezbędnych przedsięwzięć w zakresie budowy i modernizacji

urządzeń kanalizacyjnych, sporządza i aktualizuje minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej, a zatwierdza Rada Ministrów.

2.

Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych określa dla przedsięwzięć, o których

mowa w ust. 1, w szczególności

1)

zakres rzeczowo-finansowy;

2)

termin zakończenia.

1.

Gminy przedkładają Wodom Polskim, corocznie nie później niż do dnia 31 stycznia, sprawozdania

z realizacji krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych za rok ubiegły, zawierające

informacje o

1)

stanie wyposażenia aglomeracji w systemy kanalizacji zbiorczej, oczyszczalnie ścieków

komunalnych oraz indywidualne systemy oczyszczania ścieków;

2)

postępie realizacji przedsięwzięć określonych w krajowym programie oczyszczania ścieków

komunalnych;

3)

ilości wytworzonych w ciągu roku Mg suchej masy osadów ściekowych w oczyszczalniach

ścieków komunalnych w aglomeracji oraz o sposobie zagospodarowania tych osadów.

2.

Wody Polskie w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku zamieszczają na stronie podmiotowej

Biuletynu Informacji Publicznej wzór sprawozdania z realizacji krajowego programu

oczyszczania ścieków komunalnych wraz z informacjami o sposobie przekazania tego sprawozdania.

1.

Wody Polskie dokonują analizy sprawozdań, o których mowa w art. 89 ust. 1, oraz przekazują

gminie informację o wynikach tej analizy.

2.

Jeżeli na podstawie wyników analizy, o której mowa w ust. 1, zostanie ustalone, że

sprawozdania, o których mowa w art. 89 ust. 1, zawierają dane nieprawdziwe lub niekompletne,

Wody Polskie wzywają gminy do przekazania uzupełnionych sprawozdań.

3.

Uzupełnione sprawozdania gminy przekazują Wodom Polskim w terminie 14 dni od dnia

wezwania.

Wody Polskie przedkładają ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej corocznie,

w terminie do dnia 30 kwietnia, sprawozdanie z realizacji krajowego programu oczyszczania

ścieków komunalnych.

Wójt, burmistrz lub prezydent miasta co 2 lata dokonuje przeglądu obszarów i granic

aglomeracji wyznaczonych na podstawie art. 87 ust. 1, z uwzględnieniem kryterium ich

utworzenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1, oraz zaistniałych zmian równoważnej liczby

mieszkańców w aglomeracji i w razie potrzeby informuje radę gminy o konieczności zmiany

obszarów i granic aglomeracji.

Sprawy związane z przygotowaniem i przekazywaniem dokumentacji dotyczącej działań

prowadzonych w ramach krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych, w szczególności

przedkładanie informacji, o których mowa w art. 89 ust. 1, w aglomeracji zlokalizowanej

na obszarze dwóch lub więcej gmin prowadzi gmina o największej równoważnej liczbie

mieszkańców.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada co 2 lata Radzie Ministrów

sprawozdanie z wykonania krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw administracji publicznej oraz ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania

i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, oraz ministrem właściwym do

spraw rozwoju regionalnego określi, w drodze rozporządzenia, sposób wyznaczania obszarów

i granic aglomeracji.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej bierze pod uwagę koszty rozwoju i eksploatacji systemów kanalizacji zbiorczej

oraz gęstość zaludnienia.

Aktualizacji krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych dokonuje się co najmniej

raz na 4 lata.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku

Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, krajowy program oczyszczania

ścieków komunalnych oraz jego aktualizacje.

Przepisy art. 86-90, art. 92 i art. 93 nie naruszają zadań gmin w zakresie odprowadzania

i oczyszczania ścieków komunalnych wynikających z przepisów o samorządzie gminnym.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia

1)

substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie

wód, które powinno być eliminowane (wykaz I), oraz substancje szczególnie szkodliwe

dla środowiska wodnego, powodujące zanieczyszczenie wód, które powinno być ograniczane

(wykaz II);

2)

warunki, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, w szczególności

ścieków bytowych, ścieków komunalnych oraz ścieków przemysłowych, w tym najwyższe

dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunki, jakie należy spełnić

w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość

pobierania próbek ścieków, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy ścieki

odpowiadają wymaganym warunkom;

3)

najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających dla ścieków z oczyszczalni

ścieków bytowych i ścieków komunalnych oraz dla ścieków z oczyszczalni ścieków w aglomeracji;

4

warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do

wód lub do urządzeń wodnych, w tym najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających,

a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek tych wód, metodyki

referencyjne analizy i sposób oceny, czy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do

wód lub do urządzeń wodnych odpowiadają wymaganym warunkom.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne ilości substancji

zanieczyszczających, wyrażone w jednostkach masy przypadających na jednostkę wykorzystywanego

surowca, materiału, paliwa lub powstającego produktu, które mogą być odprowadzane

w ściekach przemysłowych, w jednym lub więcej okresach.

3.

Wydając rozporządzenia, o których mowa w ust. 1 i 2, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej uwzględni

1)

właściwości substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, w szczególności

ich toksyczność, trwałość w środowisku, zdolność do bioakumulacji oraz zagrożenie,

jakie mogą one powodować dla wód oraz życia lub zdrowia ludzi;

2)

aktualny stan wód i ich podatność na eutrofizację rozumianą jako wzbogacanie wód biogenami,

w szczególności związkami azotu lub fosforu, powodującymi przyspieszony wzrost glonów

oraz wyższych form życia roślinnego, w wyniku którego następują niepożądane zakłócenia

biologicznych stosunków w środowisku wodnym oraz pogorszenie jakości tych wód;

3)

efektywność usuwania substancji zanieczyszczających ze ścieków w procesach ich oczyszczania;

4)

rozwój technik umożliwiających stopniowe zmniejszanie emisji;

5)

położenie, rzeźbę terenu i rodzaj gleb na obszarach, na których może być stosowane

rolnicze wykorzystanie ścieków;

6)

zróżnicowanie w czasie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód ścieków

zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, powodujące

zanieczyszczenie wód, które powinno być eliminowane (wykaz I).

4.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej będzie się kierował potrzebą

1)

zapobieżenia zagrożeniu dla życia i zdrowia ludzi powodowanego wprowadzaniem do wód

substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego;

2)

minimalizacji kosztów oczyszczania ścieków komunalnych;

3)

spełnienia wymagań zdrowotnych dotyczących żywności i pasz na terenach rolniczego

wykorzystania ścieków.

5.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej weźmie również pod uwagę konieczność określenia bardziej rygorystycznych wymagań

w zakresie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do

ziemi, w tym najwyższych dopuszczalnych wartości substancji zanieczyszczających, oraz

warunków, jakie należy spełnić w celu rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsc,

sposobu i minimalnej częstotliwości pobierania próbek ścieków, metodyk referencyjnych

analizy i sposobu oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom, jeżeli przepisy

prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony wód przed zanieczyszczeniem wymagają zastosowania

bardziej rygorystycznych wartości emisji od dopuszczalnych wartości emisji wynikających

z najlepszych dostępnych technik.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, substancje

szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych

do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej będzie się kierował

1)

potrzebą zapobiegania zagrożeniu dla zdrowia i życia ludzi, powodowanego wprowadzaniem

do kanalizacji substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego;

2)

podatnością substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego na mechaniczno-biologiczne

procesy oczyszczania;

3)

koniecznością redukcji substancji szczególnie szkodliwych w miejscu ich powstawania,

gdy nie jest możliwe ich usunięcie w mechaniczno-biologicznych procesach oczyszczania.

1

Zakłady pobierające wodę oraz przeznaczające ścieki do rolniczego wykorzystania są

obowiązane prowadzić pomiary ilości pobranej wody oraz ilości i jakości ścieków oraz

prowadzić ewidencję dokonywanych pomiarów.

1

Zakłady pobierające wodę, przeznaczające ścieki do rolniczego wykorzystania oraz wprowadzające

ścieki do wód lub do ziemi są obowiązane prowadzić pomiary ilości pobranej wody oraz

ilości i jakości ścieków oraz prowadzić ewidencję dokonywanych pomiarów.

2.

Zakłady wprowadzające ścieki do wód lub do ziemi mogą, w pozwoleniu wodnoprawnym,

zostać obowiązane do prowadzenia pomiarów jakości wód powierzchniowych powyżej i poniżej

miejsca zrzutu ścieków oraz wód podziemnych, a także prowadzenia ewidencji dokonywanych

pomiarów, jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia możliwości utrzymania dobrego stanu

wód lub jego niepogarszania oraz osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa

w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61.

3.

Zakłady pobierające wodę w ilości większej niż 100 m

1.

Produkcję rolną, w tym działy specjalne produkcji rolnej, oraz działalność, w ramach

której są przechowywane odchody zwierzęce lub stosowane nawozy, prowadzi się w sposób

zapobiegający zanieczyszczaniu wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych i ograniczający

takie zanieczyszczenie.

2.

Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o

1)

dużych jednostkach przeliczeniowych (DJP) - rozumie się przez to umowną jednostkę

przeliczeniową zwierząt gospodarskich odpowiadającą zwierzęciu o masie 500 kg albo

zwierzętom o łącznej masie 500 kg;

2)

nawozach - rozumie się przez to każdą substancję zawierającą związek azotu lub związki

azotu rolniczo wykorzystywaną w celu zwiększenia wzrostu roślinności, a także odchody

zwierzęce, pozostałości z gospodarstw rybackich oraz osady ściekowe;

3)

związkach azotu - rozumie się przez to wszelkie substancje zawierające azot, z wyjątkiem

gazowego azotu cząsteczkowego.

1.

Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw

gospodarki wodnej oraz po uzyskaniu opinii ministra właściwego do spraw rybołówstwa,

biorąc pod uwagę wymagania, o których mowa w art. 102 ust. 1, opracuje zbiór zaleceń

dobrej praktyki rolniczej do dobrowolnego stosowania.

2.

Zbiór zaleceń dobrej praktyki rolniczej obejmuje co najmniej wskazówki dotyczące

1)

okresów, kiedy rolnicze wykorzystanie nawozu jest niewłaściwe;

2)

rolniczego wykorzystania nawozów w terenie o dużym nachyleniu;

3)

rolniczego wykorzystania nawozów na gruntach zamarzniętych, zalanych wodą, nasyconych

wodą lub przykrytych śniegiem;

4)

warunków rolniczego wykorzystania nawozów w pobliżu cieków naturalnych, zbiorników

wodnych, kanałów i rowów;

5)

pojemności i konstrukcji miejsc do przechowywania odchodów zwierzęcych oraz odcieków

z przechowywanych materiałów roślinnych, takich jak kiszonka;

6)

procedur rolniczego wykorzystania, w tym dawek i równomierności rozprowadzania nawozów,

które zapewniają utrzymanie strat substancji odżywczych do wody na dopuszczalnym poziomie.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę zbiór zaleceń dobrej praktyki rolniczej.

1.

W celu zmniejszenia zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych

oraz zapobiegania dalszemu zanieczyszczeniu opracowuje się i wdraża na obszarze całego

państwa program działań.

2.

Program działań zawiera

1)

określone z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik środki oraz sposoby postępowania

w zakresie praktyki rolniczej, w szczególności związanej z procesami nawożenia, gospodarki

nawozami w gospodarstwach rolnych, służące celom, o których mowa w ust. 1, obejmujące

a)

ograniczenie rolniczego wykorzystania nawozów, w tym sposoby i warunki nawożenia na

glebach zamarzniętych, zalanych wodą, nasyconych wodą lub przykrytych śniegiem, w

pobliżu wód powierzchniowych i na terenach o dużym nachyleniu, a także równowagi między

możliwym do przewidzenia zapotrzebowaniem upraw na azot a zasilaniem upraw azotem

z gleby oraz z nawożenia,

b)

wskazanie okresów, w których dozwolone jest rolnicze wykorzystanie nawozów, oraz dawek

nawozów i sposobów nawożenia,

c)

określenie warunków, w których wykorzystanie niektórych rodzajów nawozów jest zabronione,

d)

określenie warunków przechowywania odchodów zwierzęcych, w tym powierzchni i pojemności

urządzeń do ich przechowywania,

e)

planowanie prawidłowego nawożenia azotem poszczególnych roślin,

f)

określenie listy upraw intensywnych,

g)

określenie współczynników przeliczeniowych sztuk rzeczywistych zwierząt gospodarskich

na duże jednostki przeliczeniowe,

h)

określenie sposobu obliczania sztuk przelotowych zwierząt gospodarskich i ich stanu

średniorocznego,

i)

określenie sposobu obliczania minimalnej wielkości miejsc do przechowywania odchodów

zwierzęcych,

j)

określenie średnich rocznych wielkości produkcji odchodów zwierzęcych i koncentracji

zawartego w nich azotu w zależności od gatunku zwierzęcia gospodarskiego, jego wieku

i wydajności oraz systemu utrzymania,

k)

określenie sposobu obliczania dawki nawozów azotowych mineralnych,

l)

określenie maksymalnych dawek nawozów azotowych dla upraw w plonie głównym,

m)

określenie sposobu ustalania wielkości rocznej dawki odchodów zwierzęcych wykorzystywanych

rolniczo zawierającej nie więcej niż 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków

rolnych;

2)

sposób dokumentowania realizacji programu działań;

3)

określenie harmonogramu rzeczowego i czasowego realizacji środków, o których mowa

w pkt 1 lit. a-e.

3.

Środki oraz sposoby postępowania, o których mowa w ust. 2, różnicuje się w zależności

od

1)

liczby utrzymywanych zwierząt gospodarskich;

2)

wielkości użytków rolnych, na których jest prowadzona produkcja rolna;

3)

intensywności prowadzonej produkcji rolnej;

4)

części obszaru kraju z uwzględnieniem

a)

warunków glebowych,

b)

warunków klimatycznych,

c)

warunków wodnych i środowiska,

d)

ukształtowania terenu,

e)

zagospodarowania gruntów oraz praktyki rolniczej, w tym systemu płodozmianu.

1.

Zastosowana w okresie roku dawka odchodów zwierzęcych wykorzystywanych rolniczo nie

może zawierać więcej niż 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych.

2.

W programie działań może zostać określona roczna dawka odchodów zwierzęcych wykorzystywanych

rolniczo zawierająca więcej niż 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych,

jeżeli nie zagraża to realizacji celów, o których mowa w art. 104 ust. 1.

3.

Roczną dawkę odchodów zwierzęcych wykorzystywanych rolniczo zawierającą więcej niż

170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych, o której mowa w ust. 2,

ustala się z uwzględnieniem

1)

długich okresów wegetacji;

2)

upraw o wysokim pobraniu azotu;

3)

wysokiego opadu netto;

4)

gleb o wysokiej zdolności denitryfikacji.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej powiadamia Komisję Europejską o zamiarze

ustanowienia rocznej dawki odchodów zwierzęcych wykorzystywanych rolniczo zawierającej

więcej niż 170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych, o której mowa

w ust. 2.

5.

Roczną dawkę odchodów zwierzęcych wykorzystywanych rolniczo zawierającą więcej niż

170 kg azotu w czystym składniku na 1 ha użytków rolnych, o której mowa w ust. 2,

ustala się w programie działań po uzyskaniu pozytywnej opinii Komisji Europejskiej.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w uzgodnieniu z ministrem właściwym do

spraw rolnictwa opracowuje projekt programu działań.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, opracowując projekt programu działań,

zapewnia możliwość udziału społeczeństwa na zasadach i w trybie określonych w przepisach

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2081).

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia zakres i sposób uwzględnienia

uwag do projektu programu działań z ministrem właściwym do spraw rolnictwa.

4.

Rada Ministrów przyjmuje program działań, w drodze rozporządzenia, kierując się koniecznością

realizacji celów, o których mowa w art. 104 ust. 1.

5.

Program działań podlega przeglądowi co 4 lata oraz w razie potrzeby aktualizacji.

6.

Przepisy ust. 1-4 oraz art. 104 ust. 2 i art. 105 ust. 2 stosuje się odpowiednio do

aktualizacji programu działań.

Program działań są obowiązane stosować podmioty prowadzące produkcję rolną i działalność,

o których mowa w art. 102 ust. 1.

1.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska dokonuje kontroli stosowania programu

działań przez podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa

w art. 102 ust. 1, obowiązane do jego stosowania.

2.

Wyniki kontroli, o której mowa w ust. 1, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska

przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej oraz ministrowi właściwemu

do spraw rolnictwa w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku za rok poprzedni.

3.

Kontrolę, o której mowa w ust. 1, wykonuje się na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1471 i 1479).

4.

Na potrzeby wykonywania kontroli, o której mowa w ust. 1, organy Inspekcji Ochrony

Środowiska są uprawnione do wykorzystywania danych zgromadzonych w systemie ewidencji

producentów oraz ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie

płatności, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji

gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności

(Dz. U. z 2017 r. poz. 1853).

5.

Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa udostępnia nieodpłatnie właściwym

organom Inspekcji Ochrony Środowiska dane, o których mowa w ust. 4.

6.

Dane, o których mowa w ust. 4, mogą być przekazywane właściwym organom Inspekcji Ochrony

Środowiska również w formie pisemnej na wniosek tych organów.

1.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, na podstawie wyników kontroli, o której

mowa w art. 108 ust. 1, w zależności od zakresu i stopnia naruszenia, wydaje z urzędu

decyzję, w której może

1)

nakazać usunięcie w określonym terminie nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli

lub

2)

ustalić obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, oraz jej wysokość.

2.

Decyzje, o których mowa w ust. 1, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

3

Do podmiotów prowadzących produkcję rolną oraz działalność, o których mowa w art.

102 ust. 1, niebędących przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców

(Dz. U. poz. 646, 1479, 1629 i 1633), przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio.

4.

Podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa w art. 102 ust.

1, ponoszą opłatę za

1)

stosowanie nawozów niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 106 ust. 4;

2)

przechowywanie odchodów zwierzęcych niezgodnie z przepisami wydanymi na podstawie

art. 106 ust. 4;

3)

prowadzenie dokumentacji realizacji programu działań niezgodnie z przepisami wydanymi

na podstawie art. 106 ust. 4 albo za jej brak;

4)

brak planu nawożenia azotem, jeżeli jest wymagany zgodnie z przepisami wydanymi na

podstawie art. 106 ust. 4.

5.

Maksymalne stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, wynoszą

1)

2000 zł

2)

3000 zł

3)

500 zł

4)

500 zł

6.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, wskazuje się numer rachunku bankowego, na który

powinna zostać uiszczona opłata, o której mowa w ust. 4.

7.

Opłatę, o której mowa w ust. 4, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja,

o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna.

8.

Opłata, o której mowa w ust. 4, nieuiszczona w terminie podlega przymusowemu ściągnięciu

w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, 1356, 1499 i 1629).

9.

Obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 4, przedawnia się z upływem 5 lat

od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności tej opłaty.

10.

Wpływy z opłaty, o której mowa w ust. 4, stanowią dochód budżetu państwa.

11.

Stawki opłaty, o których mowa w ust. 5, ustalone w roku poprzednim, podlegają każdego

roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

12.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia 31 października

każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawek opłaty, o której mowa w ust. 5, obowiązującej

od dnia 1 stycznia roku następnego.

13.

Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują właściwemu organowi Inspekcji

Ochrony Środowiska.

14.

Organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach decyzji, o których mowa w ust. 1, jest właściwy organ Inspekcji Ochrony

Środowiska.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej dokonuje oceny skuteczności programu

działań.

2.

W ramach państwowego monitoringu środowiska prowadzi się monitoring służący dokonaniu

oceny skuteczności programu działań.

3.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki wodnej wyniki monitoringu służącego dokonaniu oceny skuteczności programu

działań, w tym wyniki badań stężeń azotanów, w terminie do dnia 30 czerwca każdego

roku za rok poprzedni.

4.

Krajowa stacja chemiczno-rolnicza przekazuje nieodpłatnie ministrowi właściwemu do

spraw gospodarki wodnej wyniki monitoringu azotanów w wodach w profilu glebowym do

90 cm od powierzchni gruntu w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku za rok poprzedni.

5.

Państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna przekazuje nieodpłatnie ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki wodnej informacje dotyczące warunków hydrologiczno-meteorologicznych

na potrzeby dokonania oceny skuteczności programu działań w terminie do dnia 30 czerwca

każdego roku za rok poprzedni.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej sporządza sprawozdanie obejmujące

1)

informację o ustanowieniu zbioru zaleceń dobrej praktyki rolniczej oraz o jego zawartości;

2)

podsumowanie programu działań obejmujące środki oraz sposoby postępowania, o których

mowa w art. 104 ust. 2;

3)

ocenę eutrofizacji wód rozumianej jako wzbogacenie wody związkami azotu powodujące

przyspieszony wzrost glonów i wyższych form życia roślinnego i skutkujące niepożądanymi

zaburzeniami równowagi organizmów obecnych w wodzie oraz niekorzystnymi zmianami jej

jakości;

4)

wyniki monitoringu służącego dokonaniu oceny skuteczności programu działań, w tym

wyniki badań stężeń azotanów.

2.

Oceny eutrofizacji, o której mowa w ust. 1 pkt 3, dokonuje właściwy organ Inspekcji

Ochrony Środowiska.

3.

Minister właściwy do spraw rolnictwa przekazuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki

wodnej informację, o której mowa w ust. 1 pkt 1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie,

o którym mowa w art. 111 ust. 1, co 4 lata, w terminie do dnia 31 października.

W celu ochrony wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem chemicznym, które może

spowodować w szczególności ostrą i chroniczną toksyczność dla organizmów wodnych,

akumulację zanieczyszczeń w ekosystemie oraz utratę siedlisk i różnorodności biologicznej,

a także zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, określa się wykaz substancji priorytetowych.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wykaz substancji priorytetowych,

kierując się przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi substancji priorytetowych

w dziedzinie polityki wodnej.

1.

W odniesieniu do następujących substancji priorytetowych

1)

bromowane difenyloetery,

2)

fluoranten,

3)

heksachlorobenzen,

4)

heksachlorobutadien,

5)

rtęć i jej związki,

6)

wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA),

7)

dikofol,

8)

kwas perfluorooktanosulfonowy (PFOS),

9)

dioksyny i związki dioksynopodobne,

10)

heksabromocyklodekany (HBCDD),

11)

heptachlor i epoksyd heptachloru

- ujętych w wykazie substancji priorytetowych określonym w przepisach wydanych na

podstawie art. 114 stosuje się środowiskowe normy jakości dla substancji priorytetowych

oznaczanych we florze i faunie określone w przepisach wydanych na podstawie art. 53

ust. 4 pkt 4 lit. d.

2.

W odniesieniu do substancji priorytetowych innych niż wymienione w ust. 1 stosuje

się środowiskowe normy jakości dla wód określone w przepisach wydanych na podstawie

art. 53 ust. 4 pkt 4 lit. d.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska wykonuje badania

1)

substancji priorytetowych, dla których środowiskowe normy jakości zostały określone

we florze i faunie;

2)

substancji priorytetowych, które wykazują tendencje do akumulowania się w osadach;

3)

substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych na liście obserwacyjnej.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej sporządza, dla każdego obszaru dorzecza,

wykaz emisji, zrzutów oraz strat substancji priorytetowych, o których mowa w przepisach

wydanych na podstawie art. 114, uwzględniając przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące

substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej, i udostępnia ten wykaz na

stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę.

1.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska prowadzi monitoring substancji szczególnie

szkodliwych dla środowiska wodnego zawartych na liście obserwacyjnej, przez okres

co najmniej 12 miesięcy, w co najmniej 15 reprezentatywnych punktach pomiarowo-kontrolnych.

2.

Wybierając reprezentatywne punkty pomiarowo-kontrolne, o których mowa w ust. 1, oraz

określając terminy badania substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego

zawartych na liście obserwacyjnej, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska uwzględnia

sposoby użytkowania oraz możliwość pojawienia się danej substancji szczególnie szkodliwej

dla środowiska wodnego w tym środowisku.

3.

Monitoring każdej substancji szczególnie szkodliwej dla środowiska wodnego zawartej

na liście obserwacyjnej rozpoczyna się nie później niż z dniem, w którym upływa 6

miesięcy od dnia umieszczenia tej substancji na tej liście.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie

obejmujące wyniki monitoringu substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego

zawartych na liście obserwacyjnej w wybranych punktach pomiarowo-kontrolnych oraz

informacje dotyczące reprezentatywności punktów pomiarowo-kontrolnych i strategii

monitorowania tych substancji.

2.

Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się w terminie 21 miesięcy od dnia

umieszczenia substancji szczególnie szkodliwej dla środowiska wodnego na liście obserwacyjnej,

a następnie co 12 miesięcy, jeżeli ta substancja jest nadal umieszczona na liście

obserwacyjnej.

3.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska przekazuje ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki wodnej wyniki monitoringu substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska

wodnego zawartych na liście obserwacyjnej w wybranych punktach pomiarowo-kontrolnych

oraz informacje dotyczące reprezentatywności punktów pomiarowo-kontrolnych i strategii

monitorowania tych substancji, w terminie 20 miesięcy od dnia umieszczenia substancji

szczególnie szkodliwej dla środowiska wodnego na liście obserwacyjnej, a następnie

co 12 miesięcy, jeżeli ta substancja jest nadal umieszczona na liście obserwacyjnej.

Zapewnieniu odpowiedniej jakości wód ujmowanych do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną

do spożycia przez ludzi oraz zaopatrzenia zakładów wymagających wody wysokiej jakości,

a także ochronie zasobów wodnych, służy ustanawianie

1)

stref ochronnych ujęć wody, zwanych dalej „strefami ochronnymi”;

2)

obszarów ochronnych zbiorników wód śródlądowych, zwanych dalej „obszarami ochronnymi”.

1.

Strefę ochronną stanowi obszar ustanowiony na podstawie art. 135 ust. 1, na którym

obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania

z wód.

2.

Strefa ochronna obejmuje

1)

wyłącznie teren ochrony bezpośredniej albo

2)

teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej.

3.

Strefę ochronną obejmującą wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia się dla

każdego ujęcia wody, z wyłączeniem ujęć wody służących do zwykłego korzystania z wód.

Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych obejmuje obszar zasilania ujęcia wody.

1.

Teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wyznacza się na podstawie ustaleń

zawartych w dokumentacji hydrogeologicznej tego ujęcia.

2.

Jeżeli czas przepływu wód od granicy obszaru zasilania do ujęcia jest dłuższy od 25

lat, teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych wyznacza się z uwzględnieniem

obszaru wyznaczonego 25-letnim czasem wymiany wód w warstwie wodonośnej.

1.

Strefę ochronną ujęcia wód powierzchniowych określa się tak, aby trwale zapewnić jakość

wody zgodną z przepisami wydanymi na podstawie art. 74 ust. 1 oraz aby zabezpieczyć

wydajność ujęcia wody.

2.

Strefę ochronną, o której mowa w ust. 1, wyznacza się na podstawie ustaleń zawartych

w dokumentacji hydrologicznej tego ujęcia.

3.

Strefa ochronna ujęcia wody z potoku górskiego lub z górnego biegu rzeki może obejmować

całą zlewnię cieku powyżej ujęcia wody.

1.

Granice terenu ochrony pośredniej oznacza się przez umieszczenie, w punktach przecięcia

się granic ze szlakami komunikacyjnymi oraz w innych charakterystycznych punktach

terenu, tablic zawierających informacje o ustanowieniu strefy ochronnej.

2.

Zakazuje się niszczenia, uszkadzania lub przemieszczania tablic zawierających informacje

o ustanowieniu strefy ochronnej.

Minister właściwy do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia, wzory tablic

informacyjnych, o których mowa w art. 125 oraz w art. 129 ust. 2, w tym ich rozmiar,

kształt, kolor, wzór i wielkość napisu, kierując się potrzebą zapewnienia widoczności

i czytelności tablicy informacyjnej.

Na terenie ochrony bezpośredniej zakazuje się użytkowania gruntów do celów niezwiązanych

z eksploatacją ujęcia wody.

Na terenie ochrony bezpośredniej należy

1)

odprowadzać wody opadowe lub roztopowe w sposób uniemożliwiający przedostawanie się

ich do urządzeń służących do poboru wody;

2)

zagospodarować teren zielenią;

3)

odprowadzać poza granicę terenu ochrony bezpośredniej ścieki z urządzeń sanitarnych

przeznaczonych do użytku dla osób zatrudnionych przy obsłudze urządzeń służących do

poboru wody;

4)

ograniczyć wyłącznie do niezbędnych potrzeb przebywanie osób niezatrudnionych przy

obsłudze urządzeń służących do poboru wody.

1.

Teren ochrony bezpośredniej należy ogrodzić, a jego granice przebiegające przez wody

powierzchniowe oznaczyć za pomocą rozmieszczonych w widocznych miejscach stałych znaków

stojących lub pływających.

2.

Na ogrodzeniu oraz znakach należy umieścić tablice zawierające informację o ustanowieniu

strefy ochronnej i zakazie wstępu osób nieupoważnionych.

3.

Zakazuje się niszczenia, uszkadzania lub przemieszczania stałych znaków stojących

lub pływających, o których mowa w ust. 1, oraz tablic zawierających informacje o ustanowieniu

strefy ochronnej i zakazie wstępu osób nieupoważnionych.

1.

Na terenie ochrony pośredniej może być zakazane lub ograniczone wykonywanie robót

lub czynności powodujących zmniejszenie przydatności ujmowanej wody lub wydajności

ujęcia, obejmujących

1)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

2)

rolnicze wykorzystanie ścieków;

3)

przechowywanie lub składowanie odpadów promieniotwórczych;

4)

stosowanie nawozów oraz środków ochrony roślin;

5)

budowę nowych dróg, linii kolejowych, lotnisk lub lądowisk;

6)

wykonywanie urządzeń melioracji wodnych oraz wykopów ziemnych;

7)

lokalizowanie zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt;

8)

lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów

do ich transportu;

9)

lokalizowanie składowisk odpadów niebezpiecznych, innych niż niebezpieczne i obojętne

oraz obojętnych;

10)

mycie pojazdów mechanicznych;

11)

urządzanie parkingów, obozowisk oraz kąpielisk i miejsc okazjonalnie wykorzystywanych

do kąpieli;

12)

lokalizowanie nowych ujęć wody;

13)

lokalizowanie cmentarzy oraz grzebanie martwych zwierząt;

14)

wydobywanie kopalin;

15)

wykonywanie odwodnień budowlanych lub górniczych;

16)

lokalizowanie budynków mieszkalnych oraz obiektów budowlanych związanych z turystyką;

17)

używanie statków powietrznych do przeprowadzania zabiegów rolniczych;

18)

urządzanie pryzm kiszonkowych;

19)

chów lub hodowlę ryb, ich dokarmianie lub zanęcanie;

20)

pojenie oraz wypasanie zwierząt;

21)

wydobywanie kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinanie roślin

z wód lub brzegu;

22)

uprawianie sportów wodnych;

23)

użytkowanie statków o napędzie spalinowym;

24)

lokalizowanie nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

25)

składowanie opakowań po nawozach i środkach ochrony roślin;

26)

stosowanie i składowanie chemicznych środków zimowego utrzymania dróg.

2.

Na gruntach rolnych lub leśnych położonych na terenach ochrony pośredniej może być

wprowadzony obowiązek stosowania odpowiednich upraw rolnych lub leśnych.

Przy wprowadzaniu zakazów, nakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów na

terenie ochrony pośredniej uwzględnia się warunki infiltracji zanieczyszczeń do poziomu

wodonośnego, z którego woda jest ujmowana.

Właściwy organ Wód Polskich może, na wniosek właściciela ujęcia wody i na jego koszt,

w drodze decyzji, nałożyć na właścicieli gruntów położonych na terenie ochrony pośredniej

obowiązek zlikwidowania nieczynnych studni, jeżeli te studnie zagrażają jakości ujmowanej

wody.

1.

Strefę ochronną obejmującą wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia się z urzędu.

2.

Strefę ochronną obejmującą teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej

ustanawia się

1)

na wniosek właściciela ujęcia wody;

2)

z urzędu, jeżeli właściciel ujęcia wody nie złożył wniosku, o którym mowa w pkt 1,

a z przeprowadzonej analizy ryzyka, o której mowa w ust. 3, wynika potrzeba jej ustanowienia.

3.

Strefę ochronną, o której mowa w ust. 2, ustanawia się na podstawie analizy ryzyka

obejmującej ocenę zagrożeń zdrowotnych z uwzględnieniem czynników negatywnie wpływających

na jakość ujmowanej wody, przeprowadzoną w oparciu o analizy hydrogeologiczne lub

hydrologiczne oraz dokumentację hydrogeologiczną lub hydrologiczną, analizę identyfikacji

źródeł zagrożenia wynikających ze sposobu zagospodarowania terenu, a także o wyniki

badania jakości ujmowanej wody.

4.

Właściciel ujęcia wody realizujący zadania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę

jest obowiązany przeprowadzić analizę ryzyka, o której mowa w ust. 3, i przekazać

ją do właściwego wojewody.

5.

Analizę ryzyka przeprowadza się dla

1)

ujęć wody dostarczających więcej niż 10 m

2)

indywidualnych ujęć wody dostarczających do 10 m

6.

Analiza ryzyka jest aktualizowana nie rzadziej niż co 10 lat, a w przypadku ujęć wody

dostarczających mniej niż 1000 m

1.

Strefę ochronną ustanawia się na koszt właściciela ujęcia wody.

2.

W przypadku nieprzekazania analizy ryzyka, o której mowa w art. 133 ust. 3, organ,

o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2, wzywa właściciela ujęcia wody do jej przekazania

w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.

3.

Jeżeli z przekazanej analizy ryzyka, o której mowa w art. 133 ust. 3, wynika potrzeba

ustanowienia strefy ochronnej obejmującej teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony

pośredniej, organ, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2, wzywa właściciela ujęcia

wody do przekazania dokumentacji hydrogeologicznej lub hydrologicznej w terminie,

o którym mowa w ust. 2.

1.

Strefę ochronną obejmującą

1)

wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia właściwy organ Wód Polskich w drodze

decyzji;

2)

teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia wojewoda w drodze

aktu prawa miejscowego.

2.

Jeżeli strefa ochronna, o której mowa w ust. 1 pkt 2, obejmowałaby tereny położone

w obszarze działania co najmniej 2 wojewodów, tę strefę ochronną ustanawiają wspólnie

właściwi wojewodowie w drodze aktu prawa miejscowego.

3.

Jeżeli granice terenu ochrony bezpośredniej strefy ochronnej, o której mowa w ust.

1 pkt 2, obejmują teren ochrony bezpośredniej ustanowionej wcześniej strefy ochronnej,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, wojewoda w akcie prawa miejscowego, o którym mowa w

ust. 1 pkt 2, znosi tę strefę ochronną, a właściwy organ Wód Polskich stwierdza, w

drodze decyzji, wygaśnięcie decyzji ustanawiającej tę strefę ochronną. Przepisy art. 162 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego stosuje się odpowiednio.

4.

Projekt aktu prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, podlega uzgodnieniu

z Wodami Polskimi.

5.

Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje właścicieli nieruchomości, na obszarze

których została ustanowiona strefa ochronna.

6.

Jeżeli przed zakończeniem postępowania dotyczącego ustanowienia strefy ochronnej,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, wejdą w życie przepisy wydane na podstawie ust. 1 pkt

2 dotyczące tego samego ujęcia wody, postępowanie dotyczące ustanowienia strefy ochronnej,

o której mowa w ust. 1 pkt 1, umarza się.

Ustanawiając strefę ochronną obejmującą wyłącznie teren ochrony bezpośredniej, właściwy

organ Wód Polskich określa obszar terenu ochrony bezpośredniej, a także wskazuje do

stosowania obowiązki wynikające z art. 128.

1.

Ustanawiając strefę ochronną obejmującą teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony

pośredniej, wojewoda określa obszar terenu ochrony bezpośredniej oraz obszar terenu

ochrony pośredniej, a także

1)

wskazuje do stosowania obowiązki wynikające z art. 128;

2)

na obszarze terenu ochrony pośredniej może wskazać odpowiednie nakazy, zakazy i ograniczenia

spośród tych, o których mowa w art. 130.

2.

Obowiązek, o którym mowa w art. 125 i art. 129, należy do właściciela ujęcia wody.

1.

Wniosek, o którym mowa w art. 133 ust. 2 pkt 1, zawiera

1)

uzasadnienie potrzeby ustanowienia strefy ochronnej uwzględniające analizę ryzyka,

o której mowa w art. 133 ust. 3, oraz propozycje granic terenu ochrony pośredniej

wraz z planem sytuacyjnym;

2)

charakterystykę techniczną ujęcia wody;

3)

propozycje nakazów, zakazów i ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów oraz korzystania

z wód na terenach ochrony pośredniej, wraz z uzasadnieniem.

2.

Do wniosku, o którym mowa w art. 133 ust. 2 pkt 1, dołącza się analizę ryzyka, o której

mowa w art. 133 ust. 3, oraz kopię decyzji, o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1,

jeżeli została wydana.

3.

Do wniosku, o którym mowa w art. 133 ust. 2 pkt 1, dotyczącego ujęcia wody podziemnej

dołącza się dokumentację hydrogeologiczną, o której mowa w art. 123 ust. 1.

4.

Do wniosku, o którym mowa w art. 133 ust. 2 pkt 1, dotyczącego ujęcia wody powierzchniowej

dołącza się dokumentację hydrologiczną ujęcia wody, o której mowa w art. 124 ust.

2.

Obszary ochronne to ustanowione na podstawie art. 141 obszary, na których obowiązują

zakazy oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód, w celu

ochrony zasobów tych wód przed degradacją.

Na obszarach ochronnych może być zakazane lub ograniczone wykonywanie robót lub czynności,

które mogą spowodować trwałe zanieczyszczenie gruntów lub wód, obejmujących

1)

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

2)

rolnicze wykorzystanie ścieków;

3)

przechowywanie lub składowanie odpadów promieniotwórczych;

4)

stosowanie nawozów oraz środków ochrony roślin;

5)

budowę nowych dróg, linii kolejowych, lotnisk lub lądowisk;

6)

lokalizowanie zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt;

7)

lokalizowanie magazynów produktów ropopochodnych oraz innych substancji, a także rurociągów

do ich transportu;

8)

lokalizowanie składowisk odpadów niebezpiecznych, innych niż niebezpieczne i obojętne

oraz obojętnych;

9)

mycie pojazdów mechanicznych;

10)

urządzanie parkingów, obozowisk oraz kąpielisk i miejsc okazjonalnie wykorzystywanych

do kąpieli;

11)

lokalizowanie cmentarzy oraz grzebanie martwych zwierząt;

12)

wydobywanie kopalin;

13)

wykonywanie odwodnień budowlanych lub górniczych;

14)

używanie statków powietrznych do przeprowadzania zabiegów rolniczych;

15)

urządzanie pryzm kiszonkowych;

16)

chów lub hodowlę ryb, ich dokarmianie lub zanęcanie;

17)

lokalizowanie nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

18)

składowanie opakowań po nawozach i środkach ochrony roślin;

19)

stosowanie i składowanie chemicznych środków zimowego utrzymania dróg.

1.

Wojewoda, na wniosek Wód Polskich, ustanawia obszar ochronny, w drodze aktu prawa

miejscowego, wskazując ograniczenia lub zakazy dotyczące użytkowania gruntów oraz

korzystania z wód na terenie obszaru ochronnego oraz granice tego obszaru.

2.

Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera

1)

uzasadnienie potrzeby ustanowienia obszaru ochronnego oraz propozycje granic tego

obszaru wraz z planem sytuacyjnym;

2)

propozycje zakazów lub ograniczeń dotyczących użytkowania gruntów oraz korzystania

z wód na terenie obszaru ochronnego, wraz z uzasadnieniem.

3.

Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się

1)

w przypadku zbiornika wód podziemnych dokumentację hydrogeologiczną tego zbiornika;

2)

w przypadku zbiornika wód powierzchniowych wyniki przeprowadzonych badań hydrologicznych,

hydrograficznych i geomorfologicznych.

4.

Jeżeli obszar ochronny obejmowałby tereny położone w obszarze działania co najmniej

dwóch wojewodów, obszar ochronny ustanawiają wspólnie właściwi wojewodowie w drodze

aktu prawa miejscowego.

Za szkody poniesione w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej lub na obszarze

ochronnym zakazów, nakazów oraz ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania

z wód, właścicielowi nieruchomości położonej w tej strefie lub na tym obszarze przysługuje

odszkodowanie na zasadach określonych w art. 471.

Przepisy ustawy dotyczące ochrony środowiska wód morskich oraz przepisy ustawy dotyczące

monitoringu wód morskich stosuje się do wód morza terytorialnego i wyłącznej strefy

ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz wód przybrzeżnych, a także do dna morskiego

i skały macierzystej, znajdujących się na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej

strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej oraz wód przybrzeżnych.

1.

W celu ochrony środowiska wód morskich opracowuje się i wdraża strategię morską na

zasadach określonych w przepisach ustawy.

2.

Strategię morską stanowi następujący zespół działań

1)

opracowanie wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich;

2)

opracowanie zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich;

3)

opracowanie zestawu celów środowiskowych dla wód morskich i związanych z nimi wskaźników,

zwanego dalej „zestawem celów środowiskowych dla wód morskich”;

4)

opracowanie i wdrożenie programu monitoringu wód morskich;

5)

opracowanie i wdrożenie programu ochrony wód morskich.

3.

Zestawy, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, oraz programy, o których mowa w ust. 2

pkt 4 i 5, są opracowywane na podstawie wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich.

Cele środowiskowe dla wód morskich są osiągane przez podejmowanie działań określonych

w programie ochrony wód morskich.

Organy administracji rządowej i samorządowej wykonują należące do nich zadania z zakresu

ochrony środowiska wód morskich, mając na uwadze ustalenia zestawu właściwości typowych

dla dobrego stanu środowiska wód morskich i zestawu celów środowiskowych dla wód morskich,

oraz zgodnie z ustaleniami programu ochrony wód morskich.

Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi, że działalność człowieka

w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie leżącym poza granicami

Unii Europejskiej może mieć znaczący wpływ na środowisko wód morskich, w szczególności

na obszarach wód morskich objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym chronionych zgodnie z umowami międzynarodowymi, których Rzeczpospolita Polska

jest stroną, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów, występuje do właściwego organu Unii

Europejskiej lub organizacji międzynarodowej o podjęcie działań niezbędnych dla osiągnięcia

dobrego stanu środowiska wód morskich oraz zapewnienia integralności, funkcjonowania

i zachowania struktury ekosystemów morskich, które mają być utrzymane lub, w razie

potrzeby, odtworzone.

Podjęcie działań, których celem jest zapewnienie osiągnięcia celów środowiskowych

dla wód morskich oraz dobrego stanu środowiska wód morskich, w tym odpowiednio opracowanie,

wdrożenie i przegląd wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich, zestawu właściwości

typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich, zestawu celów środowiskowych dla

wód morskich, programu monitoringu wód morskich oraz programu ochrony wód morskich,

wymaga współpracy, w szczególności

1)

w ramach Konwencji o ochronie środowiska morskiego obszaru Morza Bałtyckiego, sporządzonej

w Helsinkach dnia 9 kwietnia 1992 r.

(Dz. U. z 2000 r. poz. 346), zwanej dalej „Konwencją Helsińską”;

2)

z właściwymi organami innych państw członkowskich Unii Europejskiej położonych w regionie

Morza Bałtyckiego;

3)

z właściwymi organami państw leżących poza granicami Unii Europejskiej, które graniczą

z regionem Morza Bałtyckiego.

Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna

i państwowa służba hydrogeologiczna oraz instytuty badawcze są obowiązane do nieodpłatnego

przekazywania posiadanych danych niezbędnych do opracowania wstępnej oceny stanu środowiska

wód morskich, zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich,

zestawu celów środowiskowych dla wód morskich, programu monitoringu wód morskich oraz

programu ochrony wód morskich, w tym danych dotyczących wód śródlądowych, organom

opracowującym i aktualizującym te dokumenty.

1.

Wstępna ocena stanu środowiska wód morskich zawiera

1)

analizę podstawowych cech i właściwości wód morskich i obecnego stanu środowiska wód

morskich, obejmującą w szczególności charakterystykę

a)

następujących właściwości fizycznych, chemicznych i hydromorfologicznych wód morskich

-

topografia i batymetria dna morskiego,

-

roczny, sezonowy i przestrzenny rozkład temperatury oraz zasolenia wody, występowanie

lodu morskiego, rozkłady i prędkości prądów morskich, wypływanie wód głębinowych,

ekspozycję na fale, mieszanie wód, przezroczystość wody oraz wymianę wód,

-

przestrzenny i czasowy rozkład substancji biogennych (rozpuszczony azot nieorganiczny

- DIN, azot ogólny - TN, rozpuszczony fosfor nieorganiczny - DIP, fosfor ogólny -

TP, ogólny węgiel organiczny - TOC) i tlenu,

-

pionowe profile pH, pCO2 lub inne parametry wykorzystywane do określenia zakwaszenia wód morskich,

b)

typów siedlisk, zawierającą

-

dominujące typy lub dominujący typ siedlisk na dnie morskim i w słupie wody z opisem

charakterystycznych właściwości fizycznych, takich jak głębokość, rozkłady temperatury

oraz zasolenia wody, prądy morskie, falowanie, struktura i substrat dna morskiego,

oraz chemicznych wód morskich,

-

identyfikację i kartowanie typów siedlisk będących przedmiotem szczególnego zainteresowania

pod względem naukowym lub w odniesieniu do różnorodności biologicznej, w tym określonych

w umowach międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

-

siedliska w obszarach, które ze względu na swoje cechy charakterystyczne, położenie

lub znaczenie strategiczne zasługują na szczególną uwagę; do tej kategorii zalicza

się obszary podlegające intensywnym presjom lub presjom o specyficznym charakterze,

a także obszary kwalifikujące się do objęcia formą ochrony przyrody, o której mowa

w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

c)

cech biologicznych wód morskich, zawierającą

-

opis zbiorowisk biologicznych powiązanych z przeważającymi typami siedlisk na dnie

morskim lub w słupie wody, zawierający informacje o typowych zbiorowiskach fitoplanktonu

i zooplanktonu, w tym o typowych gatunkach oraz ich zmienności sezonowej i geograficznej,

-

informacje o roślinach okrytonasiennych, makroglonach i bezkręgowej faunie dennej,

w tym o ich składzie gatunkowym, biomasie i zmienności rocznej lub sezonowej,

-

informacje o strukturze populacji ryb, w tym o różnorodności biologicznej, rozmieszczeniu,

strukturze wiekowej oraz wielkości populacji ryb,

-

opis dynamiki populacji, naturalny i rzeczywisty obszar występowania oraz stan populacji

gatunków ssaków, gadów oraz ptaków morskich występujących w regionie Morza Bałtyckiego,

-

opis dynamiki populacji, naturalny i rzeczywisty obszar występowania oraz stan populacji

gatunków innych niż wymienione w tiret czwartym, występujących w regionie Morza Bałtyckiego,

określonych w przepisach dotyczących tych gatunków, w tym w umowach międzynarodowych,

których Rzeczpospolita Polska jest stroną,

-

wykaz czasowego występowania różnorodności biologicznej oraz rozmieszczenia przestrzennego

gatunków obcych lub, w razie konieczności, odrębnych genetycznie gatunków rodzimych

występujących w regionie Morza Bałtyckiego,

d)

cech i właściwości wód morskich innych niż wymienione w lit. a-c, zawierającą

-

opis przypadków występowania substancji chemicznych, w tym niebezpiecznych substancji

chemicznych, zanieczyszczenia osadów, gorących punktów określonych w przepisach prawa

międzynarodowego dotyczących ochrony środowiska morskiego regionu Morza Bałtyckiego,

zagrożeń dla zdrowia ludzkiego oraz zanieczyszczenia fauny i flory, w szczególności

przeznaczonej do spożycia przez ludzi,

-

opis innych cech typowych lub szczególnych dla regionu Morza Bałtyckiego;

2)

analizę dominujących presji i oddziaływań na wody morskie, w tym presji i oddziaływań

antropogenicznych, obejmującą skutki kumulacyjne i synergiczne;

3)

analizę ekonomiczną i społeczną użytkowania wód morskich oraz kosztów degradacji środowiska

wód morskich.

2.

Wstępna ocena stanu środowiska wód morskich uwzględnia

1)

wskaźniki zastosowane w ocenie stanu i sposobie klasyfikacji wód przejściowych, przybrzeżnych

i morza terytorialnego określone w przepisach dotyczących tych wskaźników;

2)

wskaźniki inne niż wskazane w pkt 1, umożliwiające dokonanie kompleksowej oceny stanu

środowiska wód morskich, w szczególności oceny tematyczne przeprowadzone zgodnie z

postanowieniami Konwencji Helsińskiej.

3.

Na potrzeby opracowania analizy, o której mowa w ust. 1 pkt 2, sporządza się

1)

zestawienie dominujących presji i oddziaływań pochodzenia lądowego na wody morskie,

w tym presji i oddziaływań antropogenicznych, zawierające w szczególności wykaz następujących

presji i oddziaływań

a)

znaczące zmiany struktury termicznej wód morskich, w tym powodowane przez odprowadzanie

wód chłodniczych z elektrowni,

b)

znaczące zmiany poziomu zasolenia, w tym powodowane przez konstrukcje ograniczające

przepływ, zrzut lub pobór wód,

c)

wprowadzanie związków syntetycznych, w szczególności określonych w przepisach prawa

Unii Europejskiej dotyczących polityki wodnej, i substancji priorytetowych istotnych

dla środowiska morskiego, takich jak substancje czynne biologicznie, pestycydy i środki

farmaceutyczne, pochodzących ze źródeł rozproszonych, z opadów atmosferycznych lub

ładunków doprowadzanych rzekami,

d)

wprowadzanie substancji i związków niesyntetycznych, w tym metali ciężkich i węglowodorów,

pochodzących ze źródeł punktowych, z depozycji atmosferycznej lub ładunków doprowadzanych

rzekami,

e)

wprowadzanie radionuklidów,

f)

wprowadzanie nawozów i innych substancji bogatych w azot i fosfor, głównie pochodzących

ze źródeł punktowych i rozproszonych, w tym z rolnictwa, akwakultury i z depozycji

atmosferycznej,

g)

wprowadzanie materii organicznej przez urządzenia kanalizacyjne, obiekty chowu i hodowli

organizmów wodnych w wodach morskich lub rzekami,

h)

wprowadzanie drobnoustrojów patogennych,

i)

wprowadzanie i przemieszczanie gatunków obcych;

2)

zestawienie dominujących presji i oddziaływań pochodzenia morskiego na wody morskie,

w tym presji i oddziaływań antropogenicznych, zawierające w szczególności wykaz następujących

presji i oddziaływań

a)

przygłuszanie, w tym powodowane przez sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, podmorskie

kable i rurociągi lub usuwanie urobku z pogłębiania dna,

b)

kolmatacja, w tym powodowana przez sztuczne wyspy, konstrukcje i urządzenia, podmorskie

kable i rurociągi,

c)

zmniejszenie przezroczystości wód morskich, w tym powodowane przez wprowadzanie ścieków

i wody opadowe lub roztopowe, pogłębianie lub usuwanie urobku z pogłębiania dna,

d)

abrazja, w tym powodowana przez wpływ na dno morskie wywołany połowami komercyjnymi,

żeglugą rekreacyjną i kotwiczeniem,

e)

wydobywanie nieożywionych zasobów naturalnych w wyniku badań lub eksploatacji dna

morskiego,

f)

podmorski hałas, głównie powodowany przez żeglugę morską, sztuczne wyspy, konstrukcje

i urządzenia, w tym podwodne urządzenia akustyczne, oraz podmorskie kable i rurociągi,

g)

odpady wyrzucane do morza,

h)

wprowadzanie związków syntetycznych, w tym stosowanych na statkach środków przeciwporostowych,

i)

wprowadzanie substancji i związków niesyntetycznych, głównie metali ciężkich i węglowodorów,

przez statki, a także na skutek poszukiwania i eksploatacji minerałów, ropy i gazu,

j)

wprowadzanie substancji innych niż wymienione w lit. g-i, zarówno stałych, ciekłych,

jak i gazowych, w wyniku regularnego lub celowego wprowadzania, zgodnie z przepisami

dotyczącymi wprowadzania tych substancji do wód morskich lub powietrza;

3)

zestawienie dominujących presji i oddziaływań pochodzenia morskiego na wody morskie

wynikających z działalności rybackiej, w tym presji i oddziaływań antropogenicznych,

zawierające w szczególności wykaz następujących presji i oddziaływań

a)

eksploatacja selektywna organizmów morskich, w tym powodowana przez badania i eksploatację

żywych zasobów dna morskiego i podłoża,

b)

eksploatacja selektywna gatunków zwierząt, obejmująca przypadkowe połowy gatunków

niebędących gatunkami docelowymi, w tym powodowana przez połowy komercyjne i rekreacyjne.

4.

Zestawienie, o którym mowa w ust. 3 pkt 2, nie obejmuje presji i oddziaływań pochodzenia

morskiego na wody morskie wynikających z działalności rybackiej.

5.

Analiza dominujących presji i oddziaływań na wody morskie uwzględnia odpowiednie oceny

stanu środowiska wykonywane na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

1.

Wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich opracowuje właściwy organ Inspekcji Ochrony

Środowiska w uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i

zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa oraz ministrem właściwym

do spraw gospodarki wodnej.

2.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska informuje organy właściwe do opracowania

analizy, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 3, oraz sporządzenia zestawień, o których

mowa w art. 150 ust. 3, o przystąpieniu do opracowania wstępnej oceny stanu środowiska

wód morskich. Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska wskazuje w informacji termin

przekazania analizy i zestawień.

3.

Analizę, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 3, opracowuje minister właściwy do spraw

gospodarki morskiej i przekazuje wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi do jej

opracowania oraz uzyskanymi przy jej opracowaniu właściwemu organowi Inspekcji Ochrony

Środowiska.

4.

Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 1, sporządza minister właściwy do

spraw gospodarki wodnej w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej,

ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa,

ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw zdrowia, Generalnym

dyrektorem Ochrony Środowiska, dyrektorem Słowińskiego Parku Narodowego i dyrektorem

Wolińskiego Parku Narodowego i przekazuje wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi

do jego sporządzenia oraz uzyskanymi przy jego sporządzeniu właściwemu organowi Inspekcji

Ochrony Środowiska.

5.

Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 2, sporządza minister właściwy do

spraw gospodarki morskiej i przekazuje wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi

do jego sporządzenia oraz uzyskanymi przy jego sporządzeniu właściwemu organowi Inspekcji

Ochrony Środowiska.

6.

Zestawienie, o którym mowa w art. 150 ust. 3 pkt 3, sporządza minister właściwy do

spraw rybołówstwa i przekazuje wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi do jego

sporządzenia oraz uzyskanymi przy jego sporządzeniu właściwemu organowi Inspekcji

Ochrony Środowiska.

7.

Przy opracowywaniu wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich właściwy organ Inspekcji

Ochrony Środowiska współpracuje z Komisją Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego w celu

1)

zapewnienia zgodności metodologii oceny w regionie Morza Bałtyckiego;

2)

uwzględnienia właściwości i oddziaływania na środowisko wód regionu Morza Bałtyckiego

o charakterze transgranicznym.

8.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w opracowaniu wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich, zamieszcza

na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego

obsługę, w celu zgłoszenia uwag, projekt wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich.

9.

W terminie 21 dni od dnia zamieszczenia projektu wstępnej oceny stanu środowiska wód

morskich na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego

jego obsługę zainteresowani mogą składać do właściwego organu Inspekcji Ochrony Środowiska

uwagi, w formie pisemnej lub elektronicznej, do ustaleń zawartych w projekcie tego

dokumentu.

10.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska uzgadnia zakres i sposób uwzględnienia

uwag do projektu wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa

i ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej.

11.

Po zakończeniu konsultacji, zgodnie z ust. 8-10, właściwy organ Inspekcji Ochrony

Środowiska

1)

zamieszcza wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich na stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę;

2)

przekazuje wstępną ocenę stanu środowiska wód morskich ministrowi właściwemu do spraw

gospodarki wodnej.

12.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji Europejskiej wstępną

ocenę stanu środowiska wód morskich wraz z zestawem właściwości typowych dla dobrego

stanu środowiska wód morskich po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze

uchwały.

13.

Wstępna ocena stanu środowiska wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat i w razie

potrzeby aktualizacji.

14.

Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, minister właściwy do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, minister właściwy

do spraw rybołówstwa i minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przeprowadzają

przegląd i w razie potrzeby aktualizację odpowiednio analizy, o której mowa w art.

150 ust. 1 pkt 3, oraz zestawień, o których mowa w art. 150 ust. 3, i przekazują ich

wyniki wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi do dokonania ich aktualizacji oraz

uzyskanymi przy ich aktualizacji właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska,

nie później niż na 5 miesięcy przed terminem przeprowadzenia przeglądu wstępnej oceny

stanu środowiska wód morskich.

15.

Aktualizacja wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich obejmuje, oprócz danych

zawartych we wstępnej ocenie stanu środowiska wód morskich

1)

podsumowanie wszelkich zmian lub uaktualnień dokonanych od dnia opracowania wstępnej

oceny stanu środowiska wód morskich;

2)

prezentację aktualnych wyników monitoringu wód morskich i aktualnego stanu środowiska

wód morskich.

16.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję Europejską, Komisję

Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego oraz zainteresowane państwa członkowskie Unii

Europejskiej o aktualizacjach wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich. Informacja

jest przekazywana w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania aktualizacji wstępnej oceny

stanu środowiska wód morskich.

17.

Przepisy ust. 1-12 stosuje się odpowiednio do aktualizacji wstępnej oceny stanu środowiska

wód morskich.

1.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska udostępnia Komisji Europejskiej dane i

informacje wykorzystane do opracowania wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich

oraz uzyskane przy jej opracowaniu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1472).

2.

Nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia udostępnienia Komisji Europejskiej danych

i informacji, o których mowa w ust. 1, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska

udostępnia je również Europejskiej Agencji Środowiska, o której mowa w przepisach

rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 z dnia 23 kwietnia

2009 r. w sprawie Europejskiej Agencji Środowiska oraz Europejskiej Sieci Informacji

i Obserwacji Środowiska

(Dz. Urz. UE L 126 z 21.05.2009, str. 13).

3.

Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do danych i informacji wykorzystanych

do aktualizacji wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich oraz uzyskanych przy

jej aktualizacji.

1.

Zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich zawiera

1)

wskaźniki i ich jakościowe lub ilościowe własności oraz kryteria dobrego stanu środowiska

wód morskich dla następujących cech charakteryzujących

a)

utrzymanie różnorodności biologicznej; jakość i występowanie siedlisk oraz rozmieszczenie

i różnorodność gatunków odpowiadają dominującym warunkom fizjograficznym, geograficznym

i klimatycznym regionu Morza Bałtyckiego,

b)

utrzymanie gatunków obcych wprowadzanych do ekosystemów morskich w wyniku działalności

człowieka na poziomie niepowodującym negatywnych zmian w tych ekosystemach,

c)

utrzymanie populacji wszystkich ryb i skorupiaków eksploatowanych w celach komercyjnych

w bezpiecznych granicach biologicznych oraz rozmieszczenie populacji tych ryb i skorupiaków

ze względu na ich wiek i liczebność, świadczące o jej dobrym stanie,

d)

występowanie elementów morskiego łańcucha pokarmowego w ilościach i zróżnicowaniu

na poziomie zapewniającym różnorodność gatunków i utrzymanie ich pełnej zdolności

reprodukcyjnej,

e)

ograniczona do minimum eutrofizacja wywołana przez działalność człowieka, w szczególności

jej niekorzystne skutki, takie jak straty w różnorodności biologicznej, degradacja

ekosystemu, szkodliwe zakwity glonów oraz niedobór tlenu w dolnych partiach wód,

f)

utrzymanie integralności dna morskiego na poziomie zapewniającym ochronę struktury

i funkcji ekosystemów bentosowych oraz brak negatywnego wpływu na te ekosystemy,

g)

stała zmiana właściwości hydrograficznych niepowodująca negatywnego wpływu na ekosystemy

morskie,

h)

utrzymanie stężenia substancji zanieczyszczających na poziomie niepowodującym zanieczyszczenia

wód morskich,

i)

utrzymanie poziomów substancji zanieczyszczających w rybach oraz skorupiakach i mięczakach

przeznaczonych do spożycia przez ludzi, nieprzekraczających poziomów określonych w

normach lub przepisach dotyczących poziomów tych substancji,

j)

utrzymanie właściwości i ilości odpadów na poziomie niepowodującym szkód w środowisku

wód morskich, wodach przejściowych i wodach przybrzeżnych,

k)

utrzymanie energii wprowadzanej do wód morskich, w tym podmorskiego hałasu, na poziomie

niepowodującym negatywnego wpływu na środowisko wód morskich;

2)

sposób klasyfikacji wskaźników w powiązaniu z cechami, o których mowa w pkt 1;

3)

sposób oceny stanu środowiska wód morskich.

2.

Jeżeli którakolwiek z cech, o których mowa w ust. 1 pkt 1, nie ma zastosowania do

wód regionu Morza Bałtyckiego, fakt ten wskazuje się i uzasadnia w zestawie właściwości

typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich.

3.

Przy opracowywaniu zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich

bierze się pod uwagę

1)

istniejący stan rozpoznania procesów zachodzących w środowisku morskim;

2)

dostępne wyniki pomiarów i badań;

3)

możliwość różnicowania własności wskaźników, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w zależności

od cech przestrzennych i właściwości wód morskich;

4)

właściwości fizyczne, chemiczne i hydromorfologiczne wód morskich, o których mowa

w art. 150 ust. 1 pkt 1 lit. a;

5)

typy siedlisk, o których mowa w art. 150 ust. 1 pkt 1 lit. b;

6)

cechy biologiczne wód morskich, o których mowa w art. 150 ust. 1 pkt 1 lit. c.

4.

Wyznaczając własności wskaźników, o których mowa w ust. 1 pkt 1, bierze się pod uwagę

1)

wskaźniki i kryteria określone w decyzji Komisji (UE) 2017/848 z dnia 17 maja 2017 r. ustanawiającej kryteria i standardy

metodologiczne dotyczące dobrego stanu środowiska wód morskich oraz specyfikacje i

ujednolicone metody monitorowania i oceny oraz uchylającej decyzję 2010/477/UE

(Dz. Urz. UE L 125 z 18.05.2017, str. 43);

2)

zestawienia dominujących presji i oddziaływań na wody morskie, o których mowa w art.

150 ust. 3;

3)

relację między wskaźnikami i kryteriami określonymi w decyzji Komisji, o której mowa

w pkt 1, a presjami i oddziaływaniami na wody morskie zawartymi w analizie, o której

mowa w art. 150 ust. 1 pkt 2.

1.

Projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich opracowuje

właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska w uzgodnieniu z ministrem właściwym do

spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej,

ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, ministrem właściwym do spraw rolnictwa,

ministrem właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska

i ministrem właściwym do spraw zdrowia.

2.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w opracowaniu zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska

wód morskich, zamieszcza na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu

zapewniającego jego obsługę, w celu zgłoszenia uwag, projekt zestawu właściwości typowych

dla dobrego stanu środowiska wód morskich.

3.

Zainteresowani mogą składać do właściwego organu Inspekcji Ochrony Środowiska uwagi,

w formie pisemnej lub elektronicznej, do ustaleń zawartych w projekcie zestawu właściwości

typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich, w terminie 21 dni od dnia zamieszczenia

projektu tego dokumentu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu

zapewniającego jego obsługę.

4.

Właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska uzgadnia zakres i sposób uwzględnienia

uwag do projektu zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich

z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej, ministrem

właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem

właściwym do spraw środowiska i ministrem właściwym do spraw zdrowia.

5.

Po zakończeniu konsultacji, zgodnie z ust. 2-4, właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska

przekazuje projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich

ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji Europejskiej projekt

zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich wraz ze wstępną

oceną stanu środowiska wód morskich po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej w

drodze uchwały. Projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska

wód morskich wraz ze wstępną oceną stanu środowiska wód morskich jest przedkładany

w terminie 3 miesięcy od dnia uzyskania zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.

7.

Zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich jest przyjmowany,

jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia przedłożenia jego projektu Komisja Europejska

nie odrzuci projektu zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód

morskich w całości albo w części.

8.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przyjmuje, w drodze rozporządzenia, zestaw

właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich, uwzględniając stanowisko

Komisji Europejskiej oraz kierując się powszechnym charakterem zestawu.

9.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego

stanu środowiska wód morskich w części, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej

opracowuje poprawiony projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska

wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej. Do poprawionego projektu

zestawu stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 6-8.

10.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt zestawu właściwości typowych dla dobrego

stanu środowiska wód morskich w całości, opracowuje się nowy projekt zestawu właściwości

typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich, zgodnie z ust. 1-8 i art. 153,

uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej.

11.

Zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich podlega przeglądowi

co 6 lat i w razie potrzeby aktualizacji.

12.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję Europejską, Komisję

Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego oraz zainteresowane państwa członkowskie Unii

Europejskiej o aktualizacjach zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska

wód morskich po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały. Informacja

jest przekazywana w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania aktualizacji zestawu właściwości

typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich.

13.

Przepisy ust. 1-10 stosuje się odpowiednio do aktualizacji zestawu właściwości typowych

dla dobrego stanu środowiska wód morskich.

Wody morskie powinny spełniać własności wskaźników, o których mowa w art. 153 ust.

1 pkt 1, o ile z przepisów ustawy nie wynika inaczej.

1.

Zestaw celów środowiskowych dla wód morskich określa cele środowiskowe dla wód morskich,

związane z nimi wskaźniki, o których mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, oraz terminy osiągnięcia

tych celów.

2.

W zestawie celów środowiskowych dla wód morskich mogą być także określone pośrednie

cele środowiskowe dla wód morskich, związane z nimi wskaźniki, o których mowa w art.

153 ust. 1 pkt 1, oraz terminy osiągnięcia tych celów.

3.

Przy opracowywaniu zestawu celów środowiskowych dla wód morskich bierze się pod uwagę

1)

cechy i właściwości wód morskich, o których mowa w art. 150 ust. 1 pkt 1;

2)

wykaz presji i oddziaływań na wody morskie zawartych w analizie, o której mowa w art.

150 ust. 1 pkt 2;

3)

właściwości i skutki oddziaływania na środowisko wód regionu Morza Bałtyckiego o charakterze

transgranicznym oraz potrzebę zapewnienia zgodności celów środowiskowych dla wód morskich

z celami środowiskowymi realizowanymi przez inne państwa członkowskie Unii Europejskiej

położone w regionie Morza Bałtyckiego i państwa leżące poza granicami Unii Europejskiej,

które graniczą z regionem Morza Bałtyckiego;

4)

potrzebę określenia

a)

celów środowiskowych dla wód morskich i związanych z nimi wskaźników, o których mowa

w art. 153 ust. 1 pkt 1, z uwzględnieniem własności tych wskaźników, tak aby umożliwiały

prowadzenie monitoringu wód morskich i bieżącej oceny stanu środowiska wód morskich,

b)

celów operacyjnych związanych z działaniami podejmowanymi dla osiągnięcia celów środowiskowych

dla wód morskich lub ułatwiającymi ich osiągnięcie;

5)

charakterystykę docelowego lub utrzymywanego stanu środowiska wód morskich i potrzebę

określenia tego stanu, z uwzględnieniem cech i właściwości wód morskich, o których

mowa w art. 150 ust. 1 pkt 1;

6)

spójność celów środowiskowych dla wód morskich;

7)

charakterystykę działań niezbędnych do osiągnięcia celów środowiskowych dla wód morskich;

8)

charakterystykę parametrów służących do monitorowania postępu i ukierunkowania działań

podejmowanych dla osiągnięcia celów środowiskowych dla wód morskich;

9)

charakterystykę referencyjnych punktów odniesienia, jeżeli została sporządzona;

10)

potrzebę uwzględniania zagadnień społecznych, gospodarczych i przestrzennych przy

wyznaczaniu celów środowiskowych dla wód morskich;

11)

analizę celów środowiskowych dla wód morskich i związanych z nimi wskaźników, o których

mowa w art. 153 ust. 1 pkt 1, oraz referencyjnych punktów odniesienia, pozwalającą

ocenić, czy realizacja tych celów może doprowadzić do osiągnięcia zgodnego z nimi

a)

stanu środowiska wód morskich,

b)

dobrego stanu środowiska wód regionu Morza Bałtyckiego innych państw członkowskich

Unii Europejskiej.

1.

Projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich opracowują Wody Polskie w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego

oraz mieszkalnictwa, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym

do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym

do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska i ministrem właściwym

do spraw zdrowia.

2.

Wody Polskie przekazują projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki wodnej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w opracowaniu zestawu celów środowiskowych dla wód morskich, zamieszcza

na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego

obsługę, w celu zgłoszenia uwag, projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich.

4.

W terminie 60 dni od dnia zamieszczenia projektu zestawu celów środowiskowych dla

wód morskich na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego

obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej zainteresowani mogą składać

uwagi, w formie pisemnej lub elektronicznej, do ustaleń zawartych w projekcie tego

dokumentu.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia zakres i sposób uwzględnienia

uwag do projektu zestawu celów środowiskowych dla wód morskich z ministrem właściwym

do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa,

ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej,

ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa,

ministrem właściwym do spraw środowiska i ministrem właściwym do spraw zdrowia.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji Europejskiej projekt

zestawu celów środowiskowych dla wód morskich po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej

w drodze uchwały. Projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich jest przedkładany

w terminie 3 miesięcy od dnia uzyskania zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.

7.

Zestaw celów środowiskowych dla wód morskich jest przyjmowany, jeżeli w terminie 6

miesięcy od dnia przedłożenia jego projektu Komisja Europejska nie odrzuci projektu

zestawu celów środowiskowych dla wód morskich w całości albo w części.

8.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przyjmuje, w drodze rozporządzenia, zestaw

celów środowiskowych dla wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej

oraz kierując się powszechnym charakterem tego zestawu.

9.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich

w części, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje poprawiony projekt

zestawu celów środowiskowych dla wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej.

Do poprawionego projektu zestawu celów środowiskowych dla wód morskich stosuje się

odpowiednio przepisy ust. 1 i 6-8.

10.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich

w całości, opracowuje się nowy projekt zestawu celów środowiskowych dla wód morskich,

zgodnie z ust. 1-8 i art. 156, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej.

11.

Zestaw celów środowiskowych dla wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat i w razie

potrzeby aktualizacji.

12.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję Europejską, Komisję

Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego i zainteresowane państwa członkowskie Unii Europejskiej

o aktualizacjach zestawu celów środowiskowych dla wód morskich po uzyskaniu zgody

Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały. Informacja jest przekazywana w terminie

3 miesięcy od dnia dokonania aktualizacji zestawu celów środowiskowych dla wód morskich.

13.

Przepisy ust. 1-10 stosuje się odpowiednio do aktualizacji zestawu celów środowiskowych

dla wód morskich.

1.

Cele środowiskowe dla wód morskich należy osiągnąć w terminach określonych w zestawie

celów środowiskowych dla wód morskich.

2.

Dopuszcza się możliwość odstąpienia od osiągnięcia celów środowiskowych dla wód morskich

przy zastosowaniu działań określonych w programie ochrony wód morskich, jeżeli osiągnięcie

celów środowiskowych dla wód morskich uniemożliwia co najmniej jeden z następujących

powodów

1)

działanie lub brak działania wpływające na stan środowiska wód morskich, za które

Rzeczpospolita Polska nie jest odpowiedzialna;

2)

przyczyny naturalne;

3)

siła wyższa;

4)

zmiany fizycznych właściwości wód morskich spowodowane przez działania podjęte w ważnym

interesie publicznym, który został uznany za istotniejszy od negatywnego oddziaływania

na środowisko, w tym oddziaływania transgranicznego, pod warunkiem że nie wykluczają

one w sposób trwały osiągnięcia dobrego stanu środowiska morskiego innych państw członkowskich

Unii Europejskiej i nie zagrażają osiągnięciu takiego stanu.

3.

Dopuszcza się także odstąpienie od osiągnięcia celów środowiskowych dla wód morskich,

w terminach, o których mowa w ust. 1, jeżeli występują warunki naturalne niepozwalające

na szybką poprawę stanu środowiska wód morskich.

4.

W programie ochrony wód morskich określa się obszary wód morskich, w tym ich granice,

dla których, przy zastosowaniu działań określonych w programie ochrony wód morskich,

nie zostaną osiągnięte cele środowiskowe dla wód morskich z powodów i przyczyn wskazanych

odpowiednio w ust. 2 albo 3, jeżeli obszary takie występują.

5.

W stosunku do obszarów, o których mowa w ust. 4, podejmuje się działania doraźne służące

dalszemu dążeniu do osiągnięcia celów środowiskowych dla wód morskich, aby zapobiec

dalszemu pogarszaniu się stanu środowiska wód morskich z powodów wskazanych w ust.

2 pkt 2-4, a także złagodzeniu negatywnego oddziaływania na wody regionu Morza Bałtyckiego

lub wody morskie innych państw członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli oddziaływanie

takie występuje.

6.

Działania doraźne, o których mowa w ust. 5, określa się w programie ochrony wód morskich.

1.

Program ochrony wód morskich określa

1)

działania podstawowe niezbędne do osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska

wód morskich, w tym działania prawne, administracyjne, ekonomiczne, edukacyjne i kontrolne

a)

wpływające na dozwoloną intensywność działalności człowieka,

b)

wpływające na dozwolony stopień zakłóceń w ekosystemach morskich,

c)

wpływające na lokalizację oraz termin realizacji planowanych przedsięwzięć,

d)

przyczyniające się do identyfikacji zanieczyszczeń wód morskich,

e)

które ze względu na interes gospodarczy zachęcają użytkowników ekosystemów morskich

do działania w sposób pozwalający na osiągnięcie lub utrzymanie dobrego stanu środowiska

wód morskich,

f)

służące przywróceniu poprzedniego stanu naruszonych elementów ekosystemów morskich,

g)

zapewniające wszystkim zainteresowanym udział w osiągnięciu dobrego stanu środowiska

wód morskich oraz mające na celu wzrost świadomości społecznej w zakresie osiągnięcia

lub utrzymania dobrego stanu środowiska wód morskich;

2)

obszary, o których mowa w art. 158 ust. 4, i uzasadnienie ich wyznaczenia, jeżeli

obszary takie występują;

3)

działania doraźne, o których mowa w art. 158 ust. 5;

4)

sieć obszarów wód morskich objętych formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, oraz wynikających z decyzji podjętych na mocy umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita

Polska jest stroną, a także opis działań przyczyniających się do powstania spójnych

i reprezentatywnych sieci chronionych obszarów morskich obejmujących różnorodność

ekosystemów tworzonych przez te sieci;

5)

analizę wpływu poszczególnych działań podstawowych, o których mowa w pkt 1, i działań

doraźnych, o których mowa w art. 158 ust. 5, na stan środowiska wód morskich, w tym

analizę kosztów i korzyści związanych z ich podjęciem;

6)

analizę wpływu działań podstawowych, o których mowa w pkt 1, i działań doraźnych,

o których mowa w art. 158 ust. 5, na wody pozostające poza obszarem wód morskich,

w celu zminimalizowania zagrożeń i, jeżeli jest to możliwe, uzyskania pozytywnego

wpływu na te wody;

7)

sposób podejmowania działań podstawowych, o których mowa w pkt 1, i działań doraźnych,

o których mowa w art. 158 ust. 5, oraz stopień, w jakim przyczyniają się one do osiągnięcia

celów środowiskowych dla wód morskich;

8)

narzędzia zapewniające koordynację zarządzania, w szczególności terminy, wzory formularzy

sprawozdawczych z realizacji działań, oraz inne wymogi dotyczące obowiązków sprawozdawczych.

2.

W przypadku gdy nie występuje znaczące zagrożenie dla stanu środowiska wód morskich

lub koszty podjęcia działań zapobiegających wystąpieniu tego zagrożenia byłyby nieproporcjonalnie

wysokie, program ochrony wód morskich określa działania doraźne, o których mowa w

art. 158 ust. 5, od podjęcia których można odstąpić. Odstąpienie od podjęcia działań

doraźnych nie może spowodować dalszego pogorszenia się stanu środowiska wód morskich

oraz wystąpienia zagrożenia dla złagodzenia negatywnego oddziaływania na wody regionu

Morza Bałtyckiego lub wody morskie innych państw członkowskich Unii Europejskiej,

jeżeli oddziaływanie takie występuje.

3.

Przy opracowywaniu programu ochrony wód morskich uwzględnia się

1)

ustalenia krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych oraz planów gospodarowania

wodami na obszarach dorzeczy;

2)

działania w zakresie zarządzania jakością wody w kąpieliskach;

3)

zasadę zrównoważonego rozwoju;

4)

opłacalność i techniczną wykonalność planowanych do określenia w nim działań oraz

koszty i korzyści z nich wynikające;

5)

konsekwencje wyznaczenia obszarów, o których mowa w art. 158 ust. 4, dla innych państw

członkowskich Unii Europejskiej położonych w regionie Morza Bałtyckiego;

6)

działania wymagane na podstawie umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska

jest stroną.

4.

W celu zapewnienia koordynacji zarządzania, o której mowa w ust. 1 pkt 8, Wody Polskie

współpracują z Ministrem Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw budownictwa,

planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, ministrem właściwym

do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym

do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym

do spraw środowiska, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym

do spraw zdrowia.

5.

Koordynacja zarządzania, o której mowa w ust. 1 pkt 8, uwzględnia działania niezbędne

do osiągnięcia lub utrzymania dobrego stanu środowiska wód morskich, w tym działania

w zakresie sprawozdawczości.

1.

Ochronę wód morskich prowadzi się w sposób zapewniający koordynację z działaniami

służącymi osiągnięciu celów środowiskowych określonych w art. 56, art. 57, art. 59

oraz w art. 61 i ochronie wód.

2.

Koordynacja ma na celu

1)

zwiększenie skuteczności ochrony wód morskich oraz działań służących osiągnięciu celów

środowiskowych określonych w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61 i ochronie wód;

2)

zapewnienie współpracy na rzecz osiągnięcia wspólnych korzyści oraz wymiany informacji

w zakresie ochrony wód morskich oraz osiągnięcia celów środowiskowych określonych

w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61 i ochrony wód.

1.

Projekt programu ochrony wód morskich opracowują Wody Polskie w uzgodnieniu z Ministrem

Obrony Narodowej, ministrem właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem

właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem

właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem

właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia.

2.

Na potrzeby opracowania projektu programu ochrony wód morskich Wody Polskie, na rok

przed przystąpieniem do jego opracowania, przekazują organom, o których mowa w ust.

1, zakres informacji niezbędnych do przygotowania opisu działań planowanych do określenia

w programie ochrony wód morskich oraz informują o terminie przystąpienia do opracowania

tego programu.

3.

Organy, o których mowa w ust. 1, każdy w zakresie swojej właściwości, przygotowują

i przekazują Wodom Polskim, nie później niż na 6 miesięcy przed terminem opracowania

projektu programu ochrony wód morskich, propozycję działań planowanych do określenia

w programie ochrony wód morskich, wskazując w niej

1)

rodzaj tych działań (prawne, administracyjne, ekonomiczne, edukacyjne, kontrolne);

2)

sposób wdrożenia tych działań oraz koszty i korzyści z nich wynikające.

4.

Organy, o których mowa w ust. 1, przekazują Wodom Polskim, wraz z propozycją działań

wskazaną w ust. 3, dane stanowiące podstawę do jej przygotowania.

5.

Wody Polskie przekazują projekt programu ochrony wód morskich ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki wodnej.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, opracowując projekt programu ochrony

wód morskich, zapewnia możliwość udziału społeczeństwa na zasadach i w trybie określonych

w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

7.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia zakres i sposób uwzględnienia

uwag do projektu programu ochrony wód morskich z Ministrem Obrony Narodowej, z ministrem

właściwym do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz

mieszkalnictwa, ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw

gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do

spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw środowiska, ministrem właściwym do

spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw zdrowia.

8.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia projekt programu ochrony wód

morskich z członkami Rady Ministrów.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji Europejskiej oraz

zainteresowanym państwom członkowskim Unii Europejskiej projekt programu ochrony wód

morskich. Projekt programu ochrony wód morskich jest przedkładany w terminie 3 miesięcy

od dnia jego uzgodnienia z członkami Rady Ministrów.

10.

Program ochrony wód morskich jest przyjmowany, jeżeli w terminie 6 miesięcy od dnia

przedłożenia jego projektu Komisja Europejska nie odrzuci projektu programu ochrony

wód morskich w całości albo w części.

11.

Rada Ministrów przyjmuje, w drodze rozporządzenia, program ochrony wód morskich, uwzględniając

stanowisko Komisji Europejskiej oraz kierując się powszechnym charakterem tego programu.

12.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt programu ochrony wód morskich w części,

minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje poprawiony projekt programu

ochrony wód morskich, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej. Do poprawionego

projektu programu ochrony wód morskich stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i 8-11.

13.

Jeżeli Komisja Europejska odrzuci projekt programu ochrony wód morskich w całości,

opracowuje się nowy projekt programu ochrony wód morskich zgodnie z ust. 1-12 i art.

159.

14.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przedkłada Komisji Europejskiej sprawozdanie

o postępach we wdrażaniu programu ochrony wód morskich. Sprawozdanie jest przedkładane

w terminie 3 lat od dnia przyjęcia programu ochrony wód morskich, a następnie po każdej

aktualizacji tego programu.

15.

Program ochrony wód morskich podlega przeglądowi co 6 lat i w razie potrzeby aktualizacji.

16.

Aktualizacje programu ochrony wód morskich nie mogą uniemożliwiać osiągnięcia lub

utrzymania dobrego stanu środowiska wód morskich w regionie morskim innym niż region

Morza Bałtyckiego.

17.

Przepisy ust. 1-13 stosuje się odpowiednio do aktualizacji programu ochrony wód morskich.

18.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję Europejską, Komisję

Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego i zainteresowane państwa członkowskie Unii Europejskiej

o przyjęciu programu ochrony wód morskich oraz jego aktualizacji. Informacja jest

przekazywana w terminie 3 miesięcy od dnia przyjęcia programu ochrony wód morskich

lub dokonania aktualizacji tego programu.

19.

Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi wystąpienie problemu,

który negatywnie oddziałuje na środowisko wód morskich i nie może zostać rozwiązany

za pomocą działań określonych w programie ochrony wód morskich lub który jest powiązany

z inną niż ochrona środowiska wód morskich polityką Unii Europejskiej lub umową międzynarodową,

której Rzeczpospolita Polska jest stroną, informuje Komisję Europejską o takim problemie

i przekazuje uzasadnienie swojego stanowiska po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej

w drodze uchwały.

20.

Jeżeli minister właściwy do spraw gospodarki wodnej stwierdzi, że wystąpienie problemu,

o którym mowa w ust. 19, wymaga podjęcia działań przez właściwe organy Unii Europejskiej,

występuje do Komisji Europejskiej i Rady Unii Europejskiej o podjęcie w tym zakresie

odpowiednich działań po uzyskaniu zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały.

1.

Dla obszarów, o których mowa w art. 158 ust. 4, właściwy wojewoda może, w drodze aktu

prawa miejscowego, wprowadzić czasowe odstępstwo od podejmowania działań doraźnych,

o których mowa w art. 158 ust. 5, w przypadkach wskazanych w art. 159 ust. 2.

2.

Wojewoda określa w akcie prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 1, również termin,

na jaki odstępuje się od podejmowania działań doraźnych.

3.

Projekt aktu prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia się z Wodami Polskimi.

4.

W przypadku wydania aktu prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy

do spraw gospodarki wodnej informuje Komisję Europejską o odstąpieniu od podjęcia

działań doraźnych w stosunku do obszarów, o których mowa w art. 158 ust. 4, wraz z

uzasadnieniem.

1.

Ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej

i samorządowej.

2.

Wody Polskie zapewniają, w zakresie swojej właściwości, ochronę ludności i mienia

przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność Skarbu Państwa, o

których mowa w art. 212 ust. 1 pkt 1 i 3.

3.

Jednostki samorządu terytorialnego zapewniają, w zakresie swojej właściwości, ochronę

ludności i mienia przed powodzią wywołaną przez wody publiczne stanowiące własność

Skarbu Państwa, jeżeli zawarto porozumienie, o którym mowa w art. 213 ust. 3.

4.

Użytkownicy wód współpracują z Wodami Polskimi oraz z organami administracji rządowej

i samorządowej w ochronie przed powodzią, w zakresie określonym w przepisach ustawy

oraz w przepisach odrębnych.

5.

Ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego,

map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym.

6.

Ochronę przed powodzią realizuje się, uwzględniając wszystkie elementy zarządzania

ryzykiem powodziowym, w szczególności zapobieganie, ochronę, stan należytego przygotowania

i reagowanie w przypadku wystąpienia powodzi, usuwanie skutków powodzi, odbudowę i

wyciąganie wniosków w celu ograniczania potencjalnych negatywnych skutków powodzi

dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej,

w zakresie określonym w przepisach ustawy oraz w przepisach odrębnych.

1.

Ochronę przed powodzią prowadzi się w sposób zapewniający koordynację z działaniami

służącymi osiągnięciu celów środowiskowych określonych w art. 56, art. 57, art. 59

oraz w art. 61 i ochronie wód.

2.

Koordynacja ma na celu

1)

zwiększenie skuteczności ochrony przed powodzią oraz działań służących osiągnięciu

celów środowiskowych określonych w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61 i ochronie

wód;

2)

zapewnienie współpracy na rzecz osiągnięcia wspólnych korzyści oraz wymiany informacji

w zakresie ochrony przed powodzią oraz osiągnięcia celów środowiskowych określonych

w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61 i ochrony wód.

3.

Koordynacja obejmuje w szczególności czynności, o których mowa w art. 326 ust. 2-5.

1.

Ochronę przed powodzią realizuje się w szczególności przez

1)

kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych,

w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią;

2)

racjonalne retencjonowanie wód oraz użytkowanie budowli przeciwpowodziowych, a także

sterowanie przepływami wód;

3)

zapewnienie funkcjonowania systemu wczesnego ostrzegania przed niebezpiecznymi zjawiskami

zachodzącymi w atmosferze i hydrosferze oraz prognozowanie powodzi;

4)

zachowanie, tworzenie i odtwarzanie systemów retencji wód;

5)

budowę, przebudowę i utrzymywanie budowli przeciwpowodziowych;

6)

prowadzenie akcji lodołamania;

7)

prowadzenie polityki informacyjnej w zakresie ochrony przed powodzią oraz ograniczania

jej skutków.

2.

Wojewodowie wyposażają i utrzymują wojewódzkie magazyny przeciwpowodziowe.

1.

W celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią

1)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią uwzględnia się w koncepcji przestrzennego

zagospodarowania kraju, planie zagospodarowania przestrzennego województwa, strategii

rozwoju województwa, ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

związku metropolitalnego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gminnym programie rewitalizacji,

decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach

zabudowy;

2)

poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia

powodzią uwzględnia się w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

oraz decyzjach o warunkach zabudowy, dotyczących nieruchomości w całości lub w części

położonych na tych obszarach.

2.

Projekty

1)

strategii rozwoju województwa,

2)

planu zagospodarowania przestrzennego województwa,

3)

ramowego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitalnego,

4)

studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

5)

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

6)

gminnego programu rewitalizacji,

7)

decyzji o warunkach zabudowy,

8)

decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

9)

decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej

- wymagają uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania

terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

3.

Dokonując uzgodnień, o których mowa w ust. 2, Wody Polskie uwzględniają prawdopodobieństwo

wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie

terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualne

zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie.

4.

Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, w zakresie

1)

śródlądowych dróg wodnych - następuje po zasięgnięciu opinii ministra właściwego do

spraw żeglugi śródlądowej, przy czym minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej

wydaje opinię w terminie 14 dni, a brak opinii we wskazanym terminie uznaje się za

wydanie pozytywnej opinii;

2)

śródlądowych dróg wodnych o szczególnym znaczeniu transportowym - następuje po uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej.

5.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, Wody Polskie dokonują w drodze decyzji.

6.

Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 5, jest wnioskodawca.

7.

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 5, dołącza się projekty dokumentów

lub decyzji, o których mowa w ust. 2.

8.

W decyzji, o której mowa w ust. 5, określa się wymagania lub warunki dla

1)

planowanej zabudowy,

2)

planowanego zagospodarowania

- terenów położonych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią.

9.

W decyzji, o której mowa w ust. 5, określa się w zależności od potrzeb szczegółowe

wymagania oraz warunki, o których mowa w ust. 8, w zakresie określonym w przepisach

wydanych na podstawie ust. 14.

10.

Uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, odmawia się, jeżeli planowana zabudowa lub planowane

zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią

1)

naruszają ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza;

2)

naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

3)

stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych

do rejestru zabytków;

4)

naruszają funkcjonowanie infrastruktury krytycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym;

5)

utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym.

11.

Odmowa uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, następuje w drodze decyzji.

12.

Nie odmawia się uzgodnienia lokalizacji obiektów mostowych w całości lub w części

realizowanych lub planowanych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią z przyczyn,

o których mowa w ust. 10, jeżeli ich realizacja jest konieczna dla zachowania ciągłości

istniejących lub projektowanych ciągów komunikacyjnych.

13.

Organem właściwym do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, w zakresie pasa

technicznego jest dyrektor właściwego urzędu morskiego.

13a

Do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, dokonywanego przez dyrektora właściwego urzędu

morskiego przepisy ust. 3 i 5-12 stosuje się.

14.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, minister właściwy do spraw gospodarki

morskiej oraz minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania

przestrzennego oraz mieszkalnictwa w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu

oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określą, w drodze rozporządzenia,

zakres wymagań oraz warunków dla planowanej zabudowy oraz planowanego zagospodarowania

terenów położonych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oraz sposób ich ustalania,

kierując się koniecznością zapewnienia ochrony przed powodzią oraz zakresem aktów,

o których mowa w ust. 2.

1.

Dla obszarów dorzeczy przygotowuje się, na podstawie dostępnych lub łatwych do uzyskania

informacji obejmujących także wpływ zmian klimatu na występowanie powodzi, wstępną

ocenę ryzyka powodziowego.

2.

Wstępna ocena ryzyka powodziowego zawiera w szczególności

1)

mapy obszarów dorzeczy, z zaznaczeniem granic dorzeczy, granic zlewni i granicy pasa

nadbrzeżnego, ukazujące topografię terenu oraz jego zagospodarowanie;

2)

opis powodzi historycznych

a)

które spowodowały znaczące negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi, środowiska,

dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, zawierający ocenę tych skutków,

zasięg powodzi oraz trasy przejścia wezbrania powodziowego,

b)

jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że podobne zjawiska powodziowe będą miały znaczące

negatywne skutki dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz

działalności gospodarczej;

3)

ocenę potencjalnych negatywnych skutków powodzi mogących wystąpić w przyszłości dla

życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej,

z uwzględnieniem

a)

topografii terenu,

b)

położenia cieków wodnych i ich ogólnych cech hydrologicznych oraz geomorfologicznych,

w tym obszarów zalewowych jako naturalnych obszarów retencyjnych,

c)

skuteczności istniejących zbiorników wodnych i innych budowli przeciwpowodziowych

i regulacyjnych,

d)

położenia obszarów zamieszkanych,

e)

położenia obszarów, na których jest wykonywana działalność gospodarcza;

4)

w miarę możliwości - prognozę długofalowego rozwoju wydarzeń, w szczególności wpływu

zmian klimatu na występowanie powodzi;

5)

określenie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

1.

Projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego przygotowują Wody Polskie.

2.

Projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

przygotowuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje Wodom Polskim

nie później niż na 6 miesięcy przed terminem przygotowania wstępnej oceny ryzyka powodziowego.

Projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych,

stanowi integralny element projektu wstępnej oceny ryzyka powodziowego, o której mowa

w ust. 1.

3.

Wody Polskie przekazują projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego do zaopiniowania

wojewodom oraz do uzgodnienia ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej w

zakresie dotyczącym śródlądowych dróg wodnych.

4.

Organy, o których mowa w ust. 3, przedstawiają opinię i dokonują uzgodnienia w terminie

45 dni od dnia otrzymania projektu wstępnej oceny ryzyka powodziowego. Brak opinii

we wskazanym terminie uznaje się za pozytywne zaopiniowanie projektu.

5.

Wody Polskie uzgadniają z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej sposób

rozpatrzenia opinii do projektu wstępnej oceny ryzyka powodziowego od strony morza,

w tym morskich wód wewnętrznych.

6.

Wody Polskie zawiadamiają organy opiniujące o sposobie rozpatrzenia opinii w terminie

45 dni od dnia ich otrzymania.

7.

Przygotowanie wstępnej oceny ryzyka powodziowego dla obszarów dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, poprzedza

się wymianą informacji niezbędnych dla opracowania tej oceny z właściwymi organami

tych państw. Wymiana informacji następuje w trybie i w zakresie określonych w przepisach

odrębnych.

8.

Wody Polskie przekazują projekt wstępnej oceny ryzyka powodziowego ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki wodnej w celu zatwierdzenia.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza wstępną ocenę ryzyka powodziowego

i

1)

przekazuje ją dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;

2)

podaje do publicznej wiadomości przez umieszczenie jej na stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej.

10.

Wstępna ocena ryzyka powodziowego podlega przeglądowi co 6 lat oraz w razie potrzeby

aktualizacji.

11.

W przeglądzie wstępnej oceny ryzyka powodziowego uwzględnia się także możliwy wpływ

zmian klimatu na występowanie powodzi.

12.

Przepisy ust. 1-9 stosuje się odpowiednio do aktualizacji wstępnej oceny ryzyka powodziowego.

13.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia Komisji Europejskiej przeglądy

oraz aktualizacje wstępnej oceny ryzyka powodziowego w terminie 3 miesięcy od dnia

ich dokonania.

1.

Dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie

ryzyka powodziowego sporządza się mapy zagrożenia powodziowego.

2.

Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności

1)

obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2%

lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego;

2)

obszary szczególnego zagrożenia powodzią;

3)

obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku uszkodzenia lub zniszczenia

a)

wału przeciwpowodziowego,

b)

wału przeciwsztormowego,

c)

budowli piętrzącej.

3.

Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się następujące elementy

1)

zasięg powodzi;

2)

głębokość wody lub rzędną zwierciadła wody;

3)

w uzasadnionych przypadkach - prędkość przepływu wody lub natężenie przepływu wody.

4.

Jeżeli od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, jest zapewniona odpowiednia

ochrona przed powodzią, na mapach zagrożenia powodziowego od strony morza, w tym morskich

wód wewnętrznych, mogą być przedstawione wyłącznie obszary, o których mowa w ust.

2 pkt 1.

1.

Dla obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2, sporządza się mapy ryzyka powodziowego.

2.

Na mapach ryzyka powodziowego przedstawia się potencjalnie negatywne skutki związane

z powodzią dla obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2, uwzględniające

1)

szacunkową liczbę mieszkańców, którzy mogą być dotknięci powodzią;

2)

rodzaje działalności gospodarczej wykonywanych na obszarach, o których mowa w art.

169 ust. 2;

3)

instalacje mogące, w razie wystąpienia powodzi, spowodować znaczne zanieczyszczenie

poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości;

4)

występowanie

a)

ujęć wody, stref ochronnych lub obszarów ochronnych,

b)

kąpielisk,

c)

obszarów Natura 2000, parków narodowych oraz rezerwatów przyrody;

5)

w uzasadnionych przypadkach

a)

obszary, na których mogą wystąpić powodzie, którym towarzyszy transport dużej ilości

osadów i rumowiska,

b)

potencjalne ogniska zanieczyszczeń wód.

1.

Projekty map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego sporządzają Wody

Polskie w uzgodnieniu z właściwymi wojewodami.

2.

Projekty map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego od strony morza,

w tym morskich wód wewnętrznych, przygotowują dyrektorzy urzędów morskich i przekazują

Wodom Polskim nie później niż na 6 miesięcy przed terminem przygotowania map zagrożenia

powodziowego oraz map ryzyka powodziowego. Projekty map zagrożenia powodziowego oraz

map ryzyka powodziowego od strony morza, w tym morskich wód wewnętrznych, stanowią

integralny element projektów map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego.

3.

Wody Polskie przekazują ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej do zatwierdzenia

projekty map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego.

4.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej zatwierdza mapy zagrożenia powodziowego

i mapy ryzyka powodziowego i przekazuje te mapy w postaci elektronicznej

1)

Głównemu Geodecie Kraju;

2)

właściwemu organowi Inspekcji Ochrony Środowiska;

3)

dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;

4)

Wodom Polskim;

5)

Komendantowi Głównemu Państwowej Straży Pożarnej;

6)

właściwym wojewodom;

7)

właściwym marszałkom województw;

8)

właściwym starostom;

9)

właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast;

10)

właściwym komendantom wojewódzkim i powiatowym (miejskim) Państwowej Straży Pożarnej;

11)

właściwym dyrektorom urzędów żeglugi śródlądowej oraz właściwym dyrektorom urzędów

morskich;

12)

właściwym zarządcom infrastruktury kolejowej oraz właściwym zarządcom dróg publicznych.

5.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej podaje do publicznej wiadomości mapy

zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego przez ich umieszczenie na stronie

podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu zapewniającego jego obsługę.

6.

Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego dla obszarów,

o których mowa w art. 169 ust. 2, położonych na obszarach dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej, poprzedza

się działaniami mającymi na celu wymianę w tym zakresie informacji z właściwymi organami

tych państw.

7.

Przygotowanie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego dla obszarów,

o których mowa w art. 169 ust. 2, położonych na obszarach dorzeczy, których części

znajdują się na terytorium państw leżących poza granicami Unii Europejskiej, poprzedza

się działaniami mającymi na celu nawiązanie w tym zakresie współpracy z właściwymi

organami tych państw.

8.

Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego podlegają przeglądowi co

6 lat oraz w razie potrzeby aktualizacji.

9.

Mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego mogą zostać poddane przeglądowi

oraz w razie potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat, z tym że w przypadku dokonania

takiej aktualizacji należy ją ponowić z zachowaniem zasady wyrażonej w ust. 8.

10.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do aktualizacji map zagrożenia powodziowego

oraz map ryzyka powodziowego.

11.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępni Komisji Europejskiej przeglądy

oraz aktualizacje map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego w terminie

3 miesięcy od dnia ich dokonania.

1.

Na podstawie map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego przygotowuje

się plany zarządzania ryzykiem powodziowym, z uwzględnieniem podziału kraju na obszary

dorzeczy i regiony wodne.

2.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym przygotowuje się z uwzględnieniem elementów

zarządzania ryzykiem powodziowym, o których mowa w art. 163 ust. 6, i działań, o których

mowa w art. 165.

3.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym zawierają

1)

mapę obszaru dorzecza, na której są zaznaczone obszary narażone na niebezpieczeństwo

powodzi;

2)

mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego wraz z opisem wniosków

z analizy tych map;

3)

opis celów zarządzania ryzykiem powodziowym uwzględniający konieczność ograniczania

potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa

kulturowego oraz działalności gospodarczej;

4)

katalog działań służących osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym, w tym

działań, o których mowa w art. 165, z uwzględnieniem ich priorytetu;

5)

opis sposobu określania priorytetów działań służących osiągnięciu celów zarządzania

ryzykiem powodziowym i nadzorowania postępów w realizacji planu;

6)

podsumowanie działań służących informowaniu społeczeństwa i prowadzeniu konsultacji

społecznych;

7)

wykaz organów właściwych w sprawach zarządzania ryzykiem powodziowym;

8)

opis współpracy, o której mowa w art. 173 ust. 10 i 11, w tym opis metodyki analizy

kosztów i korzyści służącej ocenie działań wywołujących skutki międzynarodowe, jeżeli

taka metodyka została określona;

9)

opis koordynacji czynności, o których mowa w art. 326 ust. 4 i 5.

4.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym obejmują wszystkie elementy zarządzania ryzykiem

powodziowym, ze szczególnym uwzględnieniem działań służących zapobieganiu powodzi

i ochronie przed powodzią oraz informacji na temat stanu należytego przygotowania

w przypadku wystąpienia powodzi.

5.

Przy ustalaniu działań służących osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym

uwzględnia się w szczególności

1)

koszty oraz korzyści działań podejmowanych dla osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem

powodziowym;

2)

zasięg powodzi, trasy przejścia wezbrania powodziowego oraz obszary o potencjalnej

retencji wód powodziowych;

3)

cele środowiskowe, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61;

4)

gospodarowanie wodami;

5)

sposób uprawy i zagospodarowania gruntów;

6)

stan zagospodarowania oraz treść dokumentów, aktów i decyzji w zakresie planowania

przestrzennego;

7)

ochronę przyrody, w tym ryzyko strat przyrodniczych i ekosystemowych;

8)

uprawianie żeglugi morskiej i śródlądowej oraz porty morskie i porty lub przystanie

zlokalizowane na wodach śródlądowych określonych w przepisach wydanych na podstawie

art. 193 ust. 3, wraz ze związaną z nimi infrastrukturą;

9)

prognozowanie powodzi i systemy wczesnego ostrzegania przed zagrożeniami;

10)

infrastrukturę krytyczną;

11)

cechy obszaru dorzecza lub zlewni;

12)

ochronę ludności i zwierząt.

1.

Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym przygotowują Wody Polskie w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw transportu w zakresie infrastruktury transportowej,

z właściwymi wojewodami oraz po zasięgnięciu opinii marszałków województw. Marszałkowie

województw przedstawiają opinię w terminie 45 dni od dnia otrzymania projektów planów

zarządzania ryzykiem powodziowym, przy czym brak opinii we wskazanym terminie uznaje

się za pozytywne zaopiniowanie projektów.

2.

Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza, w tym morskich wód

wewnętrznych, przygotowuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i przekazuje

Wodom Polskim nie później niż na 15 miesięcy przed terminem przygotowania planów zarządzania

ryzykiem powodziowym.

3.

Projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza, w tym morskich wód

wewnętrznych, stanowią integralny element projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym,

o których mowa w ust. 1.

4.

Wody Polskie uzgadniają projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym w zakresie

dotyczącym śródlądowych dróg wodnych z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej.

5.

Wody Polskie przekazują projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym ministrowi

właściwemu do spraw gospodarki wodnej.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym, w szczególności

w przygotowywaniu, przeglądzie oraz aktualizacji planów zarządzania ryzykiem powodziowym,

podaje do publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w celu zgłoszenia uwag, projekty planów zarządzania ryzykiem powodziowym co najmniej

na rok przed rozpoczęciem okresu, którego dotyczą te plany.

7.

Udostępnienie przez Wody Polskie albo ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej

materiałów źródłowych wykorzystanych do przygotowania projektów planów zarządzania

ryzykiem powodziowym odbywa się na zasadach i w trybie określonych w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

8.

W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości projektów planów zarządzania

ryzykiem powodziowym zainteresowani mogą składać do ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej pisemne uwagi do ustaleń zawartych w projektach tych planów.

9.

W odniesieniu do projektów planów zarządzania ryzykiem powodziowym od strony morza,

w tym morskich wód wewnętrznych, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej uzgadnia

sposób i zakres uwzględnienia uwag z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej.

10.

Dla obszaru dorzecza, którego część znajduje się na terytorium innych państw członkowskich

Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej podejmuje współpracę

z właściwymi organami tych państw w celu przygotowania dla międzynarodowego obszaru

dorzecza jednego międzynarodowego planu zarządzania ryzykiem powodziowym albo zestawu

planów zarządzania ryzykiem powodziowym skoordynowanych na poziomie międzynarodowego

obszaru dorzecza lub zapewnienia koordynacji w jak największym stopniu na poziomie

międzynarodowego obszaru dorzecza planu zarządzania ryzykiem powodziowym obejmującego

obszar dorzecza znajdujący się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

11.

Dla obszaru dorzecza, którego część znajduje się na terytorium państw leżących poza

granicami Unii Europejskiej, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej podejmuje

działania na rzecz nawiązania współpracy z właściwymi organami tych państw w celu

przygotowania dla międzynarodowego obszaru dorzecza jednego międzynarodowego planu

zarządzania ryzykiem powodziowym albo zestawu planów zarządzania ryzykiem powodziowym

skoordynowanych na poziomie międzynarodowego obszaru dorzecza lub zapewnienia koordynacji

w jak największym stopniu na poziomie międzynarodowego obszaru dorzecza planu zarządzania

ryzykiem powodziowym obejmującego obszar dorzecza znajdujący się na terytorium Rzeczypospolitej

Polskiej.

12.

Jeżeli opracowanie planu, o którym mowa w ust. 11, lub zapewnienie koordynacji, o

której mowa w ust. 11, nie jest możliwe, dla części międzynarodowego obszaru dorzecza

leżącej na terytorium Unii Europejskiej stosuje się przepis ust. 10.

13.

W celu uzupełnienia planów zarządzania ryzykiem powodziowym na międzynarodowych obszarach

dorzeczy, o których mowa w ust. 10 i 11, o bardziej szczegółowe plany zarządzania

ryzykiem powodziowym skoordynowane na poziomie zlewni międzynarodowej, której część

znajduje się na terytorium innych państw, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej

może podjąć współpracę z właściwymi organami tych państw.

14.

W celach, o których mowa w ust. 10, 11 i 13, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej może wykorzystać istniejące struktury wynikające z umów międzynarodowych.

15.

Działania służące osiągnięciu celów zarządzania ryzykiem powodziowym zawarte w planach

zarządzania ryzykiem powodziowym nie mogą wpływać na znaczące zwiększenie ryzyka powodziowego

na terytorium innych państw, z wyłączeniem przypadków, w których te działania zostały

uzgodnione w ramach współpracy, o której mowa w ust. 10 i 11.

16.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, w drodze rozporządzenia, przyjmuje plany

zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ich aktualizacje, kierując się koniecznością

zapewnienia skutecznej ochrony przed powodzią.

17.

Wizualizacje map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego stanowiących

element planów zarządzania ryzykiem powodziowym, w skali określonej w przepisach wydanych

na podstawie art. 174 ust. 1 pkt 2, są dostępne na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji

Publicznej urzędu zapewniającego obsługę ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej.

18.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia na stronie podmiotowej Biuletynu

Informacji Publicznej urzędu zapewniającego obsługę tego ministra wizualizacje pierwszych

map zagrożenia powodziowego oraz pierwszych map ryzyka powodziowego stanowiących element

pierwszych planów zarządzania ryzykiem powodziowym oraz wizualizacje kolejnych aktualizacji

tych map, w sposób umożliwiający ciągłą i nieprzerwaną możliwość zapoznania się z

tymi wizualizacjami.

19.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym podlegają przeglądowi co 6 lat oraz w razie

potrzeby aktualizacji.

20.

Plany zarządzania ryzykiem powodziowym mogą zostać poddane przeglądowi oraz w razie

potrzeby aktualizacji częściej niż co 6 lat, z tym że w przypadku dokonania takiej

aktualizacji należy ją ponowić z zachowaniem zasady wyrażonej w ust. 19.

21.

Aktualizacja planów zarządzania ryzykiem powodziowym dotyczy elementów, o których

mowa w art. 172 ust. 3, i obejmuje w szczególności

1)

wszelkie zmiany lub uaktualnienia dotyczące tych planów, wraz z podsumowaniem przeglądów

wstępnej oceny ryzyka powodziowego, map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego;

2)

ocenę postępów w realizacji celów zarządzania ryzykiem powodziowym;

3)

opis i wyjaśnienie przyczyn niezrealizowania zaplanowanych działań zmierzających do

osiągnięcia celów zarządzania ryzykiem powodziowym;

4)

opis działań podjętych, a niezaplanowanych w tych planach;

5)

możliwy wpływ zmian klimatu na występowanie powodzi.

22.

Przepisy ust. 1-19 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planów zarządzania ryzykiem

powodziowym.

23.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej udostępnia Komisji Europejskiej plany

zarządzania ryzykiem powodziowym oraz ich przeglądy i aktualizacje w terminie 3 miesięcy

odpowiednio od dnia przyjęcia planów zarządzania ryzykiem powodziowym oraz dokonania

ich przeglądów lub aktualizacji.

24.

Organy administracji rządowej i samorządowej, państwowa służba hydrologiczno-meteorologiczna

i państwowa służba hydrogeologiczna oraz instytuty badawcze są obowiązane do nieodpłatnego

przekazywania posiadanych danych niezbędnych do przygotowania wstępnej oceny ryzyka

powodziowego, sporządzenia map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego oraz

przygotowania planów zarządzania ryzykiem powodziowym organom przygotowującym i sporządzającym

te dokumenty, a także ich przeglądów lub aktualizacji.

25.

W przypadku wystąpienia problemów mających wpływ na zarządzanie ryzykiem powodziowym,

które nie mogą być rozwiązane na podstawie przepisów ustawy, minister właściwy do

spraw gospodarki wodnej może poinformować o tych problemach Komisję Europejską oraz

właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz wskazać

propozycję ich rozwiązania.

1.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw informatyzacji oraz ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej określi,

w drodze rozporządzenia

1)

wymagania dotyczące opracowywania map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego;

2)

skalę map zagrożenia powodziowego oraz map ryzyka powodziowego, w tym skalę wizualizacji

tych map.

2.

Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki

wodnej kieruje się potrzebą zapewnienia sprawnego sporządzenia map zagrożenia powodziowego

oraz map ryzyka powodziowego, ze szczególnym uwzględnieniem standardów i zakresu danych

zawartych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz potrzebą zapewnienia

ciągłego i nieprzerwanego dostępu do wizualizacji tych map.

1.

W celu zapewnienia właściwych warunków przepływu wód powodziowych właściwy organ Wód

Polskich może, w drodze decyzji, nakazać usunięcie drzew lub krzewów na obszarach

szczególnego zagrożenia powodzią.

2.

Za szkody powstałe na skutek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje

odszkodowanie.

1.

W celu zapewnienia szczelności i stabilności wałów przeciwpowodziowych zakazuje się

wykonywania robót lub czynności, które mogą wpływać na szczelność lub stabilność wałów

przeciwpowodziowych, w tym

1)

przejeżdżania przez wały oraz wzdłuż wałów pojazdami lub konno oraz przepędzania zwierząt,

z wyjątkiem miejsc do tego przeznaczonych;

2)

uprawy gruntu, sadzenia drzew lub krzewów na wałach oraz w odległości mniejszej niż

3 m od stopy wału;

3)

prowadzenia przez osoby nieuprawnione robót lub czynności ingerujących w konstrukcję

wałów przeciwpowodziowych, w tym ich rozkopywania, uszkadzania darniny lub innych

umocnień skarp i korony wałów, wbijania słupów i ustawiania znaków;

4)

wykonywania na wałach przeciwpowodziowych obiektów lub urządzeń niezwiązanych z nimi

funkcjonalnie;

5)

wykonywania obiektów budowlanych, kopania studni, sadzawek, dołów oraz rowów w odległości

mniejszej niż 50 m od stopy wału;

6)

lokalizowania cmentarzy w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału.

2.

Zakazów, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, nie stosuje się do robót związanych z utrzymywaniem,

odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych.

3.

Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, nie dotyczy przejeżdżania rowerem wzdłuż wałów

przeciwpowodziowych.

4.

Jeżeli nie wpłynie to na szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych, właściwy

organ Wód Polskich może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1

pkt 1-5.

5.

Do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, dołącza się charakterystykę

planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej technologii

robót oraz mapę sytuacyjno-wysokościową pobraną z państwowego zasobu geodezyjnego

i kartograficznego, kopię tej mapy potwierdzoną przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem

albo inną mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionym schematem planowanych obiektów

lub robót. W przypadku planowania robót, które mogą naruszyć strukturę korpusu lub

podłoża wałów przeciwpowodziowych, dołącza się także badania hydrogeologiczne wraz

z opinią dotyczącą wpływu tych robót na szczelność i stabilność tych wałów.

6.

Stroną postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 4, jest wnioskodawca i

właściciel wału przeciwpowodziowego.

7.

Decyzja, o której mowa w ust. 4, wygasa, jeżeli w terminie 6 lat od dnia, w którym

stała się ostateczna, nie uzyskano wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo nie dokonano

zgłoszenia wodnoprawnego lub nie rozpoczęto wykonywania robót lub czynności, o których

mowa w ust. 1.

8.

W przypadku wykonania robót lub czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, nieobjętych

decyzją, o której mowa w ust. 4, przepisy art. 77 ust. 10 i 11 stosuje się odpowiednio.

9.

W celu zapewnienia właściwej szczelności lub stabilności wałów przeciwpowodziowych

właściwy organ Wód Polskich, w drodze decyzji, może nakazać usunięcie drzew lub krzewów

z wałów przeciwpowodziowych oraz z terenów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

10.

Za szkody powstałe na skutek wydania decyzji, o której mowa w ust. 9, nie przysługuje

odszkodowanie.

1.

W przypadku

1)

gdy jest zagrożona szczelność lub stabilność wałów przeciwpowodziowych,

2)

wystąpienia zagrożenia powodującego konieczność ograniczenia możliwości poruszania

się po wałach przeciwpowodziowych,

3)

konieczności wykonania prac związanych z konserwacją lub remontem wałów przeciwpowodziowych

- właściciel lub zarządca wału przeciwpowodziowego wprowadza czasowy zakaz poruszania

się po tych wałach.

2.

Za szkody powstałe na skutek wprowadzenia czasowego zakazu poruszania się po wałach

przeciwpowodziowych nie przysługuje odszkodowanie.

1.

Właściciel lub zarządca wału przeciwpowodziowego, który wprowadził zakaz, o którym

mowa w art. 177, jest obowiązany do oznaczenia wału przeciwpowodziowego, na którym

obowiązuje zakaz, za pomocą rozmieszczonych w widocznych miejscach znaków stojących

z umieszczoną tablicą informującą o zakazie poruszania się po tym wale oraz do ogłoszenia

o wprowadzeniu zakazu w sposób zwyczajowo przyjęty na danym terenie lub w środkach

masowego przekazu.

2.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym

do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór tablicy informacyjnej,

o której mowa w ust. 1, w tym jej rozmiar, kształt, kolor, wzór i wielkość napisu,

kierując się potrzebą zapewnienia widoczności i czytelności tablicy informacyjnej.

1.

Wykonanie drogi rowerowej oraz wyznaczenie szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego

na wale przeciwpowodziowym wymaga uzyskania zgody właściciela tego wału.

2.

Uzyskanie zgody, o której mowa w ust. 1, wymaga przedłożenia właścicielowi wału przeciwpowodziowego

w przypadku

1)

wykonania drogi rowerowej - dokumentacji zawierającej charakterystykę planowanych

działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi i opisem planowanej technologii robót

oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

kopii tej mapy potwierdzonej przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo innej

mapy sytuacyjno-wysokościowej, z naniesionym schematem planowanych obiektów lub robót,

2)

wyznaczenia szlaku turystycznego pieszego lub rowerowego - dokumentacji zawierającej

charakterystykę planowanych działań wraz z podstawowymi danymi technicznymi, mapy

sytuacyjno-wysokościowej pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego,

kopii tej mapy potwierdzonej przez wnioskodawcę za zgodność z oryginałem albo innej

mapy sytuacyjno-wysokościowej, z naniesionym schematem planowanych obiektów lub robót,

określającym przebieg szlaku oraz usytuowanie drogowskazów i tablic, a także opis

planowanej do zastosowania techniki montażu oznakowania

- przed przystąpieniem do planowanych robót.

3.

W przypadku planowania robót, które mogą naruszyć strukturę korpusu lub podłoża wałów,

dołącza się także badania hydrogeologiczne wraz z opinią dotyczącą wpływu tych robót

na szczelność i stabilność wałów.

4.

W dokumentacji, o której mowa w ust. 2, należy określić termin rozpoczęcia planowanych

robót.

5.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

6.

Zgoda, o której mowa w ust. 1, zachowuje ważność przez okres 3 lat.

Właściciel lub zarządca wału przeciwpowodziowego może, na podstawie umowy, oddać w

dzierżawę koronę wału lub jej część na cele związane z budową drogi rowerowej, a także

na cele związane z potrzebami zarządzania drogą rowerową.

Drogi, urządzenia do przepędzania zwierząt oraz przejazdy przez wały przeciwpowodziowe

wykonuje na swój koszt inwestor budujący wał, a utrzymuje ten, na którym ciąży obowiązek

utrzymania drogi, urządzenia lub przejazdu.

Pozwolenia, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 2 i 4, pozwolenie wodnoprawne na

pobór wód oraz pozwolenie wodnoprawne na wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi

nie są wymagane w przypadku obowiązku posiadania pozwolenia zintegrowanego.

1.

W przypadku ostrzeżenia o nadejściu wezbrania powodziowego właściwy organ Wód Polskich

może, w drodze decyzji, nakazać zakładowi piętrzącemu wodę obniżenie piętrzenia wody

lub opróżnienie zbiornika.

2.

Decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się z uwzględnieniem scenariusza ekstremalnych

zdarzeń hydrologicznych i meteorologicznych przekazanego przez państwową służbę hydrologiczno-meteorologiczną.

3.

Decyzji, o której mowa w ust. 1, nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

4.

Decyzja, o której mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z właściwymi wojewodami.

5.

Brak stanowiska w ciągu 2 godzin od chwili przekazania wniosku o uzgodnienie decyzji

uznaje się za dokonanie jej uzgodnienia.

6.

Za szkody powstałe na skutek wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje

odszkodowanie.

Przeciwdziałanie skutkom suszy jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej

oraz Wód Polskich.

1.

Przeciwdziałanie skutkom suszy prowadzi się zgodnie z planem przeciwdziałania skutkom

suszy.

2.

Plan przeciwdziałania skutkom suszy zawiera

1)

analizę możliwości powiększenia dyspozycyjnych zasobów wodnych;

2)

propozycje budowy lub przebudowy urządzeń wodnych;

3)

propozycje niezbędnych zmian w zakresie korzystania z zasobów wodnych oraz zmian naturalnej

i sztucznej retencji;

4)

katalog działań służących przeciwdziałaniu skutkom suszy.

1.

Projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy przygotowują Wody Polskie w uzgodnieniu

z ministrem właściwym do spraw rolnictwa, ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi,

ministrem właściwym do spraw rybołówstwa, ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej

oraz wojewodami, uwzględniając podział kraju na obszary dorzeczy.

2.

Wody Polskie przekazują projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy ministrowi właściwemu

do spraw gospodarki wodnej.

3.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, zapewniając aktywny udział wszystkich

zainteresowanych w przygotowywaniu oraz aktualizacji planu przeciwdziałania skutkom

suszy, podaje do publicznej wiadomości, na zasadach i w trybie określonych w przepisach

ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko, w celu zgłoszenia uwag

1)

harmonogram i program prac związanych z przygotowaniem projektu planu przeciwdziałania

skutkom suszy;

2)

projekt planu przeciwdziałania skutkom suszy co najmniej na rok przed rozpoczęciem

okresu, którego dotyczy ten plan.

4.

Udostępnienie przez Wody Polskie materiałów źródłowych wykorzystanych do przygotowania

projektu planu przeciwdziałania skutkom suszy odbywa się na zasadach i w trybie określonych

w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania

na środowisko.

5.

W terminie 6 miesięcy od dnia podania do publicznej wiadomości dokumentów, o których

mowa w ust. 3, zainteresowani mogą składać do ministra właściwego do spraw gospodarki

wodnej uwagi do ustaleń zawartych w tych dokumentach.

6.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej przyjmuje i aktualizuje plan przeciwdziałania

skutkom suszy, w drodze rozporządzenia, kierując się koniecznością przeciwdziałania

skutkom suszy.

7.

Organy administracji rządowej i samorządowej oraz instytuty badawcze są obowiązane

do nieodpłatnego przekazywania posiadanych danych niezbędnych do przygotowania planu

przeciwdziałania skutkom suszy podmiotom przygotowującym i sporządzającym ten dokument.

8.

Aktualizacji planu przeciwdziałania skutkom suszy dokonuje się nie rzadziej niż co

6 lat.

9.

Przepisy ust. 1-7 stosuje się odpowiednio do aktualizacji planu przeciwdziałania skutkom

suszy.

Budownictwo wodne polega na projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń

wodnych.

1.

Przy projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych należy kierować

się zasadą zrównoważonego rozwoju, koniecznością osiągnięcia dobrego stanu wód i charakterystycznych

dla nich biocenoz, koniecznością osiągnięcia celów środowiskowych, o których mowa

w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, oraz potrzebą zachowania istniejącej rzeźby

terenu oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i ekosystemach lądowych zależnych

od wód.

2.

Budowle piętrzące powinny umożliwiać migrację ryb.

1.

W kosztach projektowania lub wykonywania urządzeń wodnych może uczestniczyć ten, kto

zamierza odnosić z nich korzyści.

2.

Przepis stosuje się także w przypadku ochrony przed powodzią lub suszą, żeglugi, poboru

wód, energetycznego wykorzystania urządzeń wodnych, wprowadzania ścieków lub odprowadzania

wody do urządzeń wodnych oraz innych usług wodnych, a także działalności gospodarczej

związanej z wykorzystaniem urządzeń wodnych do celów rekreacyjnych, z wyłączeniem

działalności wykonywanej przez uprawnionych do rybactwa.

3.

Na wniosek inwestora projektującego lub wykonującego urządzenia wodne organ właściwy

w sprawach pozwoleń wodnoprawnych, w drodze decyzji, określa wysokość kosztów projektowania

lub wykonywania urządzeń wodnych, które ponosi podmiot zamierzający odnosić korzyści

z projektowanych lub wykonywanych urządzeń wodnych.

4.

We wniosku, o którym mowa w ust. 3, inwestor projektujący lub wykonujący urządzenia

wodne wskazuje podmiot zamierzający odnosić korzyści z projektowanych lub wykonywanych

urządzeń wodnych oraz proponowaną wielkość udziału w kosztach projektowania lub wykonywania

urządzeń wodnych.

5.

Decyzja w przedmiocie ustalenia i podziału kosztów, o których mowa w ust. 1 i 3, określa

1)

zakres prognozowanych korzyści z projektowanych lub wykonywanych urządzeń wodnych

oraz wysokość kosztów uczestnictwa w projektowaniu lub wykonywaniu tych urządzeń,

które poniesie podmiot zamierzający odnosić korzyści z projektowanych lub wykonywanych

urządzeń wodnych;

2)

termin oraz sposób przekazania środków z tytułu uczestnictwa w kosztach projektowania

lub wykonywania urządzeń wodnych, a także warunki, termin oraz sposób zwrotu tych

środków.

6.

Na wniosek podmiotu zamierzającego odnosić korzyści z projektowanych lub wykonywanych

urządzeń wodnych rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia i podziału kosztów, o których

mowa w ust. 1 i 3, dokonuje się w treści pozwolenia wodnoprawnego lub przyrzeczenia

wydania pozwolenia wodnoprawnego.

7.

Inwestor projektujący lub wykonujący urządzenia wodne, który złoży wniosek, o którym

mowa w ust. 3, dokonuje zwrotu środków z tytułu uczestnictwa w kosztach projektowania

lub wykonywania urządzeń wodnych na rzecz podmiotu zamierzającego odnosić korzyści

z projektowanych lub wykonywanych urządzeń wodnych na zasadach określonych w ust.

5 pkt 2.

8.

Stronami postępowania o wydanie decyzji są inwestor projektujący lub wykonujący urządzenia

wodne oraz podmiot zamierzający odnosić korzyści z projektowanych lub wykonywanych

urządzeń wodnych.

9.

Jeżeli inwestorem projektującym lub wykonującym urządzenia wodne są Wody Polskie,

decyzję, o której mowa w ust. 3, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki wodnej.

1.

Utrzymywanie urządzeń wodnych należy do ich właścicieli i polega na eksploatacji,

konserwacji oraz remontach w celu zachowania ich funkcji.

2.

W kosztach utrzymywania urządzeń wodnych uczestniczy ten, kto odnosi z nich korzyści.

Przepis stosuje się także w przypadku ochrony przed powodzią lub suszą, żeglugi, poboru

wód, energetycznego wykorzystania urządzeń wodnych, wprowadzania ścieków lub odprowadzania

wody do urządzeń wodnych oraz innych usług wodnych, a także działalności gospodarczej

związanej z wykorzystaniem urządzeń wodnych do celów rekreacyjnych, z wyłączeniem

działalności wykonywanej przez uprawnionych do rybactwa.

3.

Na wniosek właściciela urządzenia wodnego właściwy organ Wód Polskich, w drodze decyzji,

dokonuje podziału kosztów utrzymywania urządzeń wodnych, o których mowa w ust. 2.

4.

We wniosku, o którym mowa w ust. 3, właściciel urządzenia wodnego wskazuje podmioty

odnoszące korzyści, określa zakres odnoszonych korzyści oraz proponowaną wielkość

udziału w kosztach utrzymywania urządzenia wodnego.

5.

Właściwy organ Wód Polskich, w drodze decyzji, stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której

mowa w ust. 3, jeżeli stwierdzi trwałe ustanie odnoszenia korzyści z urządzeń wodnych.

6.

Właściciel urządzenia wodnego znajdującego się na śródlądowych wodach powierzchniowych

jest obowiązany do zapewnienia obsługi, bezpieczeństwa oraz właściwego funkcjonowania

tego urządzenia, z uwzględnieniem wymagań wynikających z warunków utrzymywania wód.

7.

Jeżeli wniosek, o którym mowa w ust. 3, składają Wody Polskie, decyzje, o których

mowa w ust. 3 i 5, wydaje minister właściwy do spraw gospodarki wodnej.

1.

Użytkownik budowli piętrzącej wyposażonej w urządzenia umożliwiające regulowanie przepływu,

w tym turbiny wodne, o wysokości piętrzenia powyżej 1 m i przepływie średnim rocznym

(SSQ) powyżej 1,0 m

2.

W dzienniku gospodarowania wodą zamieszcza się w szczególności

1)

odczyty wodowskazowe;

2)

ilość retencjonowanej wody;

3)

dopływ do budowli piętrzącej;

4)

odpływ z budowli piętrzącej;

5)

pobory wody przez poszczególne zakłady.

3.

Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy użytkownika budowli piętrzącej o stałym

progu bez możliwości sterowania odpływem lub wyposażonej w samoczynne upusty.

4.

Właściciel budowli piętrzącej o piętrzeniu powyżej 0,5 m jest obowiązany zapewnić

prowadzenie badań i pomiarów umożliwiających ocenę stanu technicznego oraz stanu bezpieczeństwa

budowli, w szczególności

1)

stanów wód podziemnych, ich filtracji przez budowlę, przez podłoże oraz w otoczeniu

budowli;

2)

wytrzymałości budowli oraz podłoża;

3)

stanu urządzeń upustowych;

4)

stanu urządzeń umożliwiających migrację ryb, w tym zachowania ich funkcji kompensacyjnych;

5)

zmian na górnym i na dolnym stanowisku budowli.

5.

W ramach realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 4, budowle piętrzące stanowiące

własność Skarbu Państwa, zaliczone na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane

(Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, 1276, 1496 i 1669) do XXVII kategorii, poddaje się badaniom i pomiarom pozwalającym opracować ocenę

stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa dla tych budowli, wykonywanym przez państwową

służbę do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.

6.

Właściciel budowli piętrzącej, zaliczonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do XXVII kategorii, przekazuje jeden egzemplarz oceny stanu technicznego i stanu

bezpieczeństwa budowli piętrzącej państwowej służbie do spraw bezpieczeństwa budowli

piętrzących w terminie miesiąca od dnia jej odbioru.

7.

Przepisu ust. 6 nie stosuje się do właścicieli budowli piętrzących, dla których oceny

stanu technicznego i stanu bezpieczeństwa dokonuje państwowa służba do spraw bezpieczeństwa

budowli piętrzących.

8.

Wyniki badań, pomiarów lub innych opracowań, będących w posiadaniu właściciela budowli

piętrzącej, dla której państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących

dokonuje oceny stanu technicznego lub stanu bezpieczeństwa budowli piętrzącej, niezbędnych

do wykonywania tych ocen, właściciel budowli piętrzącej przekazuje, nieodpłatnie,

państwowej służbie do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia, sposób

prowadzenia, w tym częstotliwość dokonywania wpisów, oraz wzór dziennika gospodarowania

wodą, kierując się koniecznością zaspokojenia potrzeb zakładów w zakresie gospodarowania

wodą, zakresem posiadanych przez zakłady uprawnień oraz sposobem przepuszczania wód

powodziowych.

1.

Jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub

zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację,

do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz w

art. 422.

2.

Właściwy organ Wód Polskich może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli

lokalizacja tego urządzenia nie narusza

1)

ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza,

2)

ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym,

3)

ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy,

4)

ustaleń programu ochrony wód morskich,

5)

ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych,

6)

ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy

albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

7)

wymagań dotyczących ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury

wpisanych do rejestru zabytków wynikających z przepisów odrębnych

- oraz jest zgodna z art. 187, ustalając jednocześnie obowiązek uiszczenia opłaty

legalizacyjnej.

3.

Jednostkowa stawka opłaty, o której mowa w ust. 2, wynosi 4340 zł

4.

Opłatę, o której mowa w ust. 2, uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja,

o której mowa w ust. 2, stała się ostateczna.

5.

W decyzji, o której mowa w ust. 2, wskazuje się numer rachunku bankowego, na który

powinna zostać uiszczona ta opłata.

6.

Opłata, o której mowa w ust. 2, nieuiszczona w terminie podlega przymusowemu ściągnięciu

w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

7.

Obowiązek uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 2, przedawnia się z upływem 5 lat

od dnia, w którym decyzja, o której mowa w ust. 2, stała się ostateczna.

8.

Stawka opłaty, o której mowa w ust. 3, ustalona w roku poprzednim podlega każdego

roku kalendarzowego zmianie w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi cen

towarów i usług konsumpcyjnych ogółem za rok poprzedni, ogłaszanemu przez Prezesa

Głównego Urzędu Statystycznego, w formie komunikatu, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”.

9.

Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, nie później niż do dnia 31 października

każdego roku, ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej

Polskiej „Monitor Polski”, wysokość stawki opłaty obowiązującej od dnia 1 stycznia

roku następnego.

10.

Do ponoszenia opłaty, o której mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim.

11.

Opłata, o której mowa w ust. 2, stanowi przychód Wód Polskich.

12.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o legalizacji urządzenia wodnego przepisy

art. 400 ust. 7 oraz art. 401-403 stosuje się odpowiednio.

13.

Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w ust.

1, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, właściwy organ Wód Polskich

nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia,

ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku.

14.

Jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia

wodnego, a likwidacja urządzenia jest niemożliwa ze względów technicznych lub ekonomicznych,

właściwy organ Wód Polskich może nałożyć na właściciela tego urządzenia, w drodze

decyzji, obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.

15.

W postępowaniu w sprawie wydania decyzji o likwidacji urządzenia wodnego przepisy

art. 401 i art. 402 stosuje się odpowiednio.

1.

W przypadku nienależytego utrzymywania urządzenia wodnego, którego następstwem jest

zmiana funkcji tego urządzenia lub szkodliwe oddziaływanie tego urządzenia na wody

lub grunty, właściwy organ Wód Polskich z urzędu lub na wniosek, mając na uwadze,

że korzystanie z wód nie może powodować pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich

zależnych, marnotrawstwa wody lub energii wody, a także nie może wyrządzać szkód,

może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi tego urządzenia przywrócenie poprzedniej

funkcji tego urządzenia, wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidację

szkód.

2.

W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się warunki i termin przywrócenia poprzedniej

funkcji urządzenia wodnego, wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub likwidacji

szkód.

3.

Jeżeli określenie funkcji urządzenia wodnego, o którym mowa w ust. 1, nie jest możliwe,

właściwy organ Wód Polskich, mając na uwadze, że korzystanie z wód nie może powodować

pogorszenia stanu wód i ekosystemów od nich zależnych, marnotrawstwa wody lub energii

wody, a także nie może wyrządzać szkód, może, w drodze decyzji, określić na nowo funkcję

tego urządzenia oraz nakazać jego odbudowę albo likwidację.

4.

W postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 i 3, przepisy art. 401 i art. 402 stosuje się

odpowiednio.

5.

Stroną postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w ust. 1 i 3, jest wnioskodawca,

właściciel urządzenia wodnego oraz właściciel wód.

1.

Zakazuje się

1)

niszczenia lub uszkadzania urządzeń wodnych;

2)

utrudniania przepływu wody w związku z wykonywaniem lub utrzymywaniem urządzeń wodnych;

3)

wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót oraz innych czynności, które mogą powodować

a)

niedopuszczalne osiadanie urządzeń wodnych lub ich części,

b)

pojawienie się szczelin, rys lub pęknięć, w szczególności w korpusach oraz koronach

zapór, okładzinach betonowych, szybach, sztolniach oraz przepławkach dla ryb,

c)

nadmierną filtrację wody,

d)

uszkodzenie budowli regulacyjnych,

e)

unieruchomienie zamknięć budowli piętrzących lub upustowych,

f)

erozję gruntu powyżej oraz poniżej urządzeń wodnych,

g)

osuwanie się gruntu przy urządzeniach wodnych,

h)

zmniejszenie stateczności lub wytrzymałości urządzeń wodnych,

i)

uszkodzenie wylotów urządzeń kanalizacyjnych służących do wprowadzania ścieków do

wód lub do ziemi oraz urządzeń służących do odprowadzania wód do wód,

j)

uszkodzenie urządzeń pomiarowych,

k)

uszkodzenie znaków usytuowanych na wodach,

l)

pogorszenie lub utratę funkcji urządzeń umożliwiających migrację ryb.

2.

Właściciel urządzenia wodnego jest obowiązany do oznaczenia obszaru objętego zakazami,

o których mowa w ust. 1 pkt 3, tablicami zawierającymi informację o zakazach, jeżeli

w pozwoleniu wodnoprawnym wskazano te zakazy i obszary, na których one obowiązują.

3.

Właścicielowi nieruchomości objętej zakazami, o których mowa w ust. 1, przysługuje

odszkodowanie od właściciela urządzenia wodnego na warunkach określonych w art. 469.

1.